Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.593.2024.2.PJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-27
Teza: Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem, zgodnie z
którym Spółka w swoim wynagrodzeniu uwzględnia faktycznie
ponoszone przez nią wydatki (koszty zakupu usług od
podatników tj. ubezpieczyciela wyjazdu i biletów lotniczych
oraz inne koszty np. pracownicze itp.) jak i pomoc w zakupie
innych usług dla klienta (nocleg, wyżywienie, itp., pomimo iż
Klient sam rozlicza te wydatki z Kliniką, która samo ponosi ich
koszt) i winna świadczone usługi opodatkować zgodnie z
procedurą VAT marża. Zgodnie z przywołanymi przepisami
opodatkowaniu w procedurze VAT marża podlega
wynagrodzenie otrzymane przez Spółkę za wykonywane przez
nią czynności opisane w stanie faktycznym z uwzględnieniem
zasady odrębnego ustalania podstawy opodatkowania dla
usług własnych i usług nabywanych od innych podatników dla
bezpośredniej korzyści turysty.
Słowa kluczowe: VAT marża
stawka-stawka zerowa
usługi-usługi turystyczne
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 4
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Podstawa opodatkowania usług
turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury
przy świadczeniu usług turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 4. Szczególne procedury
w zakresie dostawy towarów używanych, dzieł sztuki,
przedmiotów kolekcjonerskich i antyków-Podstawa
opodatkowania - marża
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Stawka podatku dla usług turystyki
2

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Świadczenie usług turystyki na
terytorium Unii Europejskiej jak i poza nim
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 3a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania w
    procedurze VAT marża wynagrodzenia otrzymanego przez Spółkę za wykonywane
    świadczenia oraz zastosowania stawki podatku wynoszącej 0% do wykonywanych przez
    Spółkę usług wpłynął 11 grudnia 2024 r. Uzupełnili go Państwo pismem z 25 lutego 2025 r.
    (data wpływu: 27 lutego 2025 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X. (zwany dalej Spółką lub Wnioskodawcą) prowadzi działalność gospodarczą w wyniku,
    której organizowane są wyjazdy osób (zwanych dalej Klientami lub Podróżnymi) na
    operacje i zabiegi z medycyny estetycznej do Turcji do wybranych przez klientów klinik.
    Wnioskodawca ma kontrahenta, który pomaga w realizacji usług różnych rodzajach
    zabiegów oraz operacji, na które można polecieć przy jej pomocy, pomimo iż sama nie
    wykonuje ona tych zabiegów, ani nie odpowiada za ich realizację. Wnioskodawca jest
    odpowiedzialny za zorganizowanie wylotu od A do Z, czyli: zakup biletów lotniczych,
    odprawę, zakup ubezpieczenia turystycznego na czas podróży, zorganizowanie tłumacza
    na miejscu, otoczenie opieką, troską, a także logistykę całego pobytu.
    Wnioskodawca wykonywane przez siebie czynności traktuje według polskiego prawa: jako
    organizację imprezy turystycznej (Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o usługach turystycznych
    impreza turystyczna, to co najmniej dwie usługi turystyczne objęte jednolitym programem
    i objęte wspólną ceną) czego potwierdzenie znajduje się w stosownych dokumentach
    podpisanych z klientem i które stanowią załącznik do niniejszego wniosku. Spółka z tytułu
    świadczonych przez siebie usług turystycznych, jako organizator imprezy turystycznej
    posiada właściwe ubezpieczenie. Wnioskodawca mając status organizatora imprezy
    turystycznej zgodnie z ustawą z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i
    powiązanych imprezach turystycznych (zwanej dalej UT) jest zobowiązany do wykonania
    swoich usług w stosunku do Podróżnego zgodnie z wymogami tejże ustawy. Poniżej
    Wnioskodawca przedstawi poszczególne czynności, które w całości spowodują wykonanie
    dla Klienta określonego zabiegu lub operacji w wybranej przez niego klinice w Turcji.
    Proces realizacji usługi turystycznej przebiega w następujący kolejności:
    1. Po kontakcie klienta Wnioskodawca udziela podstawowych informacji na temat
      wybranego zabiegu lub operacji oraz warunków zorganizowania wyjazdu. Decyzja
      klienta, co do wyboru wykonania danego zabiegu skutkuje następnymi czynnościami,
      o których mowa poniżej.
    2. Wnioskodawca przeprowadza wstępną konsultację medyczną online, która kwalifikuje
      klienta lub nie, na wybrany zabieg operację w wybranej klinice. Wstępna wycena za

      usługę Wnioskodawcy ustalana jest również na tym etapie, ponieważ Wnioskodawca
      przeprowadza wywiad organizacyjny w celu poznania potrzeb swojego klienta, takich
      jak: miesiąc wylotu, miejsce wylotu, liczba osób.
    3. Następnie ustalany jest termin zabiegu, potwierdzenie wybranego pakietu i ostateczna
      cena.
    4. W ramach realizacji zlecenia Wnioskodawca dokonuje organizacji zakupu dla klienta
      biletów lotniczych, zakupu dla niego ubezpieczenia ponosząc koszt ich zakupu, a także
      pozostałych składowych wymienionych wyżej.
    5. Istotnym elementem czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę jest organizacja
      dla klienta bazy noclegowej po przylocie do Turcji.
    6. Wnioskodawca w ramach wykazywanych usług organizuje także tłumacza dla Klienta
      tak, aby rozumiał on wszystko, co się wokół niego dzieje.
    7. Ważną rzeczą w ramach usług wykonywanych przez Wnioskodawcę jest to, iż Podróżny
      zawsze może zadzwonić do niego lub pracownika Wnioskodawcy tak aby udzielił mu
      niezbędnych informacji związanych z jego sprawą a także udzielił wsparcia
      psychologicznego. Klient bezpośrednio rozlicza się z wykonawcą zabiegu tj. wybraną
      przez siebie kliniką bez udziału Wnioskodawcy w Turcji.
    8. Potwierdzeniem zawarcia umowy przez obie strony jest podpisania stosownych
      dokumentów – umowy.
    9. Klient ma prawo łączyć zabiegi i realizować je w ramach jednej podróży.
      Wnioskodawca w tej materii udziela szczegółowych wyjaśnień takiego rozwiązania.
    Jeżeli chodzi o dokumenty, które występują ramach całości umowy zawartej pomiędzy
    Wnioskodawcą, a Klientem to są to:
        a) umowa zgłoszenie określająca przedmiot umowy;
        b) Program imprezy;
        c) Ogólne Warunki uczestnictwa w imprezach organizowanych przez Organizatora;
        d) Formularz informacyjny;
        e) Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia (...).
    W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym należy stwierdzić, że
    Wnioskodawca organizuje de facto czynności, które są niezbędne do wykonania zabiegu
    lub operacji Klientowi przez klinikę w Turcji, pomimo iż sam nie ma nic wspólnego z
    realizacją tego zabiegu w Turcji. Po prostu Wnioskodawca organizuje całe zaplecze
    logistyczne/turystyczne dla Klienta, aby mógł on spokojnie przylecieć na zabieg/operację i
    o nic się nie martwić (ani o loty, ani o transfery, ani o tłumacza czy hotel).
    Poniżej Wnioskodawca przedstawi czynności wraz z przyjętym systemem rozliczeń
    finansowych. Wnioskodawca w związku z wykonywanymi usługami ponosi następujące
    koszty:
    a) koszty ubezpieczenia z tytułu świadczonych usług, jako organizator imprezy
      turystycznej;
    b) koszty pracownicze;
    c) wydatki na zakup biletów lotniczych na przelot Podróżnego do Turcji;

    d) koszty zakupu ubezpieczenia dla Klienta w związku ze świadczoną dla niego usługą
      (jest to ubezpieczenie Klienta a nie ubezpieczenie które płaci Spółka corocznie jako
      organizator imprez turystycznych);
    e) koszty tłumacza.
    Klinika wykonującą zabieg ponosi następujące koszty:
    a) koszty noclegów Klienta;
    b) koszty wyżywienia;
    c) koszty transportu po wylądowaniu na lotnisku w Turcji.
    Jeżeli chodzi o pieniądze otrzymane przez Wnioskodawcę od Klienta to otrzymuje on na
    swoje konto kwotę uzgodnioną z nim za wykonane usługi. Kwota ta nie obejmuje zapłaty
    za zabieg, wyżywienie, noclegów oraz transportu na terytorium Turcji, ponieważ te
    wydatki Klient płaci bezpośrednio na rzecz Kliniki, gotówką w dniu wykonania zabiegu. Tak
    więc pieniądze za zabieg/operację, wyżywienie, bazę noclegową, transport na terytorium
    Turcji są zapłacone przez Podróżnego na rzecz kliniki, bez udziału Wnioskodawcy, pomimo
    iż Wnioskodawca faktycznie organizuje te czynności.
    W związku z powyższym powstały u Wnioskodawcy wątpliwości z prawidłowym
    rozliczeniem należności uzyskanych od klientów z tytułu wykonanych czynności w podatku
    VAT, które zaowocowały przedstawionymi poniżej pytaniami.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo ponadto, że:
    1. Przy świadczeniu usług organizacji wyjazdów Klientów na operacje i zabiegi medycyny
      estetycznej do Turcji, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla
      bezpośredniej korzyści Klientów, Wnioskodawca, co od zasady nie wykonuje w tym
      momencie we własnym zakresie części świadczeń w ramach tej usługi, zwanych
      usługami własnymi w rozumieniu art. 119 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług
      (np. udzielanie informacji, wsparcie psychologiczne, pomoc w zakupie innych usług).
      Wnioskodawca do listopada 2024 roku sam świadczył te usługi a po tym okresie (po
      listopadzie 2024 roku) nabywa usługi od innych podatników.
    2. Koszt tłumacza nie jest kosztem nabywanej przez Wnioskodawcę od innych
      podatników usługi dla bezpośredniej korzyści Klientów.
    3. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.
    4. Wnioskodawca jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających, że usługi nabywane
      od innych podatników dla bezpośredniej korzyści Klientów są świadczone poza
      terytorium Unii Europejskiej. Wnioskodawca posiada także dokumenty potwierdzające
      incydentalne nabycie usług hotelowych od innych podatników.
    Pytania
    1. Czy wynagrodzenie otrzymane przez Spółkę za wykonywane przez nią czynności
      opisane w stanie faktycznym podlega opodatkowaniu w procedurze VAT marża, o
      której mowa w art. 119 ust. 1 i 2 UVAT?
    2. Czy usługi wykonywane przez Spółkę opisane w stanie faktycznym podlegają
      opodatkowaniu 0% stawką podatku VAT, na mocy art. 119 ust. 7 UVAT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Podstawę prawną do zastosowania przez Wnioskodawcę procedury VAT marża stanowią
    wymienione poniżej przepisy, które mają odpowiednio następujące brzmienie:
    „Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
    pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5” – art. 119 ust. 1 UVAT.
    „Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
    zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu
    nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez
    usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik
    świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
    ubezpieczenie” – art. 119 ust. 2 UVAT.
    „Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku
    gdy podatnik:
        1) (uchylony);
        2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
        3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty;” – art. 119 ust. 3 UVAT.
    Z przytoczonych powyżej regulacji UVAT wynikają następujące przesłanki stosowania
    procedury VAT marża:
    - podatnik świadczy usługę turystyki,
    - podatnik świadczący usługę turystyki występuje we własnym imieniu i na własny
      rachunek wobec nabywcy,
    - podatnik nabywa towary i usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Pomimo tego, iż zarówno art. 119 ust. 2 i 3 UVAT jak również art. 307 Dyrektywy VAT
    odnoszą się do usług, których adresatem jest turysta, należy podkreślić, że zastosowanie
    szczególnej procedury VAT marża nie jest uzależnione od tego, czy nabywca
    (Wnioskodawca) dokonuje zakupu usług wykonywanych na warunkach przewidzianych w
    art. 306 Dyrektywy VAT i art. 119 UVAT w celach turystycznych czy też nieturystycznych.
    W jednym z orzeczeń Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE)
    przypomniał, że usługi realizowane przez biura podróży i przez organizatorów wycieczek
    charakteryzują się tym, że co do zasady składają się na nie wiele świadczeń, w
    szczególności z zakresu przewozu i zakwaterowania, które są spełniane zarówno na
    terytorium państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę lub
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jak i poza tym terytorium. Ze
    względu na mnogość i lokalizację świadczonych usług zastosowanie przepisów ogólnych
    dotyczących miejsca opodatkowania, podstawy opodatkowania i odliczenia podatku
    naliczonego wywoływałoby praktyczne trudności dla tych przedsiębiorstw - trudności,
    które mogłyby utrudniać wykonywanie ich działalności. Problemów z rozliczaniem
    organizowanych przez organizatorów usług turystycznych pozwala właśnie uniknąć
    procedura VAT marża, której celem jest uproszczenie zasad opodatkowania podatkiem
    VAT mających zastosowanie do tych podmiotów. TSUE zauważył, że procedura ta ma także
    na celu „zrównoważony podział wpływów pochodzących z poboru tego podatku pomiędzy

    państwa członkowskie, zapewniający, po pierwsze, przypisanie wpływów z podatku VAT
    odnoszących się do danej indywidualnej usługi państwu członkowskiemu konsumpcji tej
    usługi, a po drugie, przypisanie wpływów z podatku od marży organizatorowi usługi
    turystycznej, państwu członkowskiemu, w którym podmiot ten to ma siedzibę”.
    Tym samym, nie ma znaczenia dla stosowalności procedury VAT marża to, w jakim celu
    dana osoba korzystająca ze świadczonej usługi (Klient) odbywa podróż, tzn. czy jest to
    wyjazd związany ze zwiedzaniem, odpoczynkiem czy też wyjazd w innych celach (np.
    biznesowych). W przypadku Wnioskodawcy powyższa argumentacja oznacza, że dla Spółki
    cel wyjazdu Klienta (zabieg medyczny lub operacja) nie ma znaczenia dla zastosowania
    procedury VAT marża. Z punktu widzenia Spółki otrzymane wynagrodzenia od Klienta
    winno być opodatkowane w procedurze VAT marża, ponieważ wykonane przez nią
    czynności spełniają definicję turystyki w rozumieniu art. 119 ust, 1 UVAT jak i art. 306
    Dyrektywy.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje również oparcie w orzeczeniu TSUE z dnia
    13 października 2005 r. w sprawie C-200/04, w której TSUE stwierdził, iż „Nic nie
    przemawia za tym, że ustawodawca wspólnotowy zamierzał ograniczyć zakres stosowania
    art. 26 szóstej dyrektywy w zależności od łącznego lub rozłącznego wystąpienia dwóch
    czynników, a mianowicie celu podróży i czasu trwania pobytu w kraju docelowym” - pkt 36
    orzeczenia Trybunału.
    O tym, że cel wyjazdu nie ma znaczenia w kontekście stosowania szczególnej procedury
    VAT marża, wspomniał również Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji
    indywidualnej z dnia 25 lutego 2015 r. (sygn. IPPP2/443-1113/14-6/KB), potwierdzając, że
    „Bez znaczenia dla zastosowania procedury marży dla usług turystycznych jest cel w jakim
    klient odbywa podróż, tj. czy jest to wyjazd służbowy, stricte wypoczynkowy, czy też
    impreza incentive”. Podobnie, w interpretacji indywidualnej z dnia 9 sierpnia 2019 r. (0115-
    KDIT1- 2.4012.259.2019.1.AW) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że
    „procedura szczególna może być także stosowana do usług skierowanych do biznesu, tj.
    nabywanych przez firmy, w tym na przykład dla pracowników danego przedsiębiorstwa w
    celu konsumpcji przez nich oferowanych towarów i usług w trakcie podróży służbowych”.
    Pogląd ten prezentowany jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego
    przykładem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2018 r. (sygn. I
    FSK 1578/16), w którym sąd stwierdził jednoznacznie, iż „z punktu widzenia procedury VAT
    marża bez znaczenia jest cel, w jakim klient odbywa podróż”.
    Podsumowując świadczone przez Spółkę usługi należy uznać za usługi spełniające
    wymagania dla usług turystycznych w rozumieniu art. 119 UVAT i art. 306 Dyrektywy.
    Spółka w swoim wynagrodzeniu uwzględnia faktycznie ponoszone przez nią wydatki
    (koszty zakupu usług od podatników tj. ubezpieczyciela wyjazdu i biletów lotniczych oraz
    inne koszty np. pracownicze itp.) jak i pomoc w zakupie innych usług dla klienta (nocleg,
    wyżywienie, itp., pomimo iż Klient sam rozlicza te wydatki z Kliniką, która samo ponosi ich
    koszt). Tak więc Wnioskodawca winien świadczone usługi uznać za organizację imprezy
    turystycznej i opodatkować zgodnie z procedurą VAT marża.
    Ad 2
    W przypadku uznania opisanych w stanie faktycznym usług świadczonych przez
    Wnioskodawcę za usługi turystyki (Ad 1) Spółkę uważa, że podlegają one opodatkowaniu
    w procedurze VAT marża 0% stawką podatku VAT, na mocy art. 119 ust. 7 UVAT.

    Podstawę prawną do zastosowania przez Wnioskodawcę 0% stawki podatku VAT, z tytułu
    świadczonych przez niego na rzecz Klienta usług stanowią wymienione poniżej przepisy,
    które mają odpowiednio następujące brzmienie
    „Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli usługi
    nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone poza
    terytorium Unii Europejskiej” - art. 119 ust. 7 UVAT.
    „Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
    świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki
    podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części, która dotyczy
    usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej” - art. 119 ust. 8 UVAT.
    „Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów
    potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii Europejskiej” – art. 119 ust.
    9 UVAT.
    „W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1. miejscem
    świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3” – art. 28n ust. 1 UVAT.
    „W przypadku, gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone ze
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia usług
    jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” - art. 28n ust. 2 UVAT.
    „W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem
    świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest miejsce, w którym
    posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu” - art. 28n ust. 3 UVAT.
    Z powyższego wynika, że dla określenia miejsca opodatkowania usług turystyki nie jest
    istotny status nabywcy (Klienta), lecz siedziba (siedziba działalności gospodarczej, stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, a w razie ich braku - stałe miejsce
    zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu) usługodawcy (Wnioskodawcy).
    Przy założeniu, że usługa świadczona przez Wnioskodawcę stanowi usługę turystyki
    (odpowiedź twierdząca na pytanie nr 1) opodatkowaną na podstawie art. 119 ust. 1
    ustawy i posiadaniu przez Spółkę siedziby działalności gospodarczej na terytorium Polski,
    miejscem świadczenia (opodatkowania) świadczonych przez nią usług turystyki jest,
    zgodnie z art. 28n ust. 1 ustawy, miejsce, gdzie posiada ona siedzibę działalności
    gospodarczej, czyli terytorium Polski.
    Mając, zatem na uwadze powyższe wskazać należy, że z uwagi na fakt, iż Turcja nie
    stanowi terytorium państwa wchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, to usługi
    turystyki świadczone przez Wnioskodawcę są świadczone poza terytorium Unii
    Europejskiej. Uznanie Turcji za miejsce świadczenia w rozumieniu art. 28n ust 1 UVAT
    wynika z faktu, iż wydatki faktycznie ponoszone przez Wnioskodawcę dotyczą wylotu do
    Turcji (wszystkie koszty wymienione w stanie faktycznym) jak i czynności w celu realizacji
    zabiegu/operacji dotyczą kliniki mającej miejsce na terytorium Turcji. W konsekwencji
    usługi te, podlegają opodatkowaniu stawką podatku 0%, na podstawie art. 119 ust. 7
    UVAT.
    Jednocześnie wskazać należy, że usługi turystyki będą podlegają opodatkowaniu stawką
    podatku w wysokości 0% pod warunkiem posiadania przez Wnioskodawcę dokumentów, z

    których wynikać będzie, iż świadczenie tych usług było dokonywane poza terytorium Unii
    Europejskiej, co wydaje się w niniejszej sprawie bezsporne.
    Reasumując uznając opisane w stanie faktycznym usługi świadczonych przez
    Wnioskodawcę za usługi turystyki (Ad 1) Spółka uważa, że podlegają one opodatkowaniu
    w procedurze VAT marża 0% stawką podatku VAT, na mocy art. 119 ust. 7 UVAT, ponieważ
    całokształt sprawy potwierdza, iż są one świadczone poza terytorium Unii Europejskiej
    (Turcja).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o
    VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
      osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które
      nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Należy zwrócić uwagę, że ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje stosowanie
    szczególnej procedury m.in. dla określenia podstawy opodatkowania usług turystyki.
    I tak, stosownie do art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    Zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy:

      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną świadczoną przez organizatora. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w
    szczególności” oznacza, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące
    składniki usługi turystyki również powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy,
    że czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę, jest przede wszystkim to,
    że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.
    Jak stanowi art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik:
        1) (uchylony)
        2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
        3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
          bezpośredniej korzyści turysty.
        4) (uchylony).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Zgodnie z art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    W myśl art. 119 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we

      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
      własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i
      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte
      od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – poprzednio art. 26 ust. 2
    zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system
    podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze
    zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w
    zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro
    podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim –
    „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont
    considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au
    voyageur”, jak też w języku angielskim – „All transactions performed by the travel agent in
    respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the
    traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie
    transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy
    turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz
    podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu
    m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.
    Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
    2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania
    na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub
    zdrowotnych.
    Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących
    turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne,
    zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z
    zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale
    niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika
    turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).
    Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy
    zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu
    umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr)
    turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S.
    Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny –
    Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).

    Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu
    kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie,
    przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden
    produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s.
    99).
    Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która
    obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie
    mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne
    wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem
    imprez).
    Z powyższego wynika, że zarówno usługi własne, jak i usługi nabyte stanowią elementy
    składowe określonej usługi turystycznej.
    Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura
    opodatkowania określona w art. 119 jest procedurą szczególną, przewidującą
    uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiące odstępstwo od
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy o podatku od towarów i
    usług są zbieżne z przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji
      dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu
      wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
      dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
    Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak
    biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.

    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TSUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że głównym celem
    wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania
    podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów
    gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji
    obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia
    22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin,
    Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy
    opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne
    trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co
    mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12
    listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i
    308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników.
    Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia
    w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Nie ma przy tym
    znaczenia, iż własne usługi są niezbędne do świadczenia uczestnikom całościowych usług
    turystycznych przez biuro podróży. Niezależnie bowiem od tego, czy usługi te są
    niezbędne do świadczenia całościowej usługi turystycznej, nie można ich uznać za element
    „pojedynczej usługi” w rozumieniu art. 307 i 308 Dyrektywy, ani w konsekwencji traktować
    ich z punktu widzenia opodatkowania w taki sam sposób.
    W wyroku w sprawie C-557/11 Trybunał wskazał także, że:
    „Własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej świadczonej
    podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej zgodnie ze
    wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania podatkiem VAT, w
    szczególności w odniesieniu do stawki podatku, a nie szczególnej procedurze
    opodatkowania transakcji dokonywanych przez biura podróży. Zgodnie z art. 98 tej
    dyrektywy, jeżeli państwo członkowskie wprowadziło obniżoną stawkę podatku VAT dla
    usług przewozu, stawka ta znajduje zastosowanie do omawianych usług własnych biura
    podróży”.

    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
    „Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
    harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
    wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112/WE)
    należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu gospodarczego,
    który oferuje usługi takie jak programy »High School« i »College« polegające na organizacji
    wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za zapłatą ceny ryczałtowej we
    własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za granicą przez okres od trzech do
    dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza świadczenie usług innym podatnikom”.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
    „Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
    nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania określone
    przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze rekreacyjnym i
    sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa, tańca,
    windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia
    sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o
    których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na
    które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotel, wyżywienie,
    transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego
    zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie
    gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego aby daną usługę
    uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego
    świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na
    własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych
    podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty. A contrario, w sytuacji gdy świadczący
    usługę nie działa we własnym imieniu i na własny rachunek, nie nabywa usług dla
    bezpośredniej korzyści turysty od innych podmiotów, a także usługa ta jest usługą
    pojedynczą (nie jest złożona z co najmniej dwóch świadczeń), usługa taka nie może być
    uznana za usługę turystyki, o której mowa w cytowanym wcześniej art. 119 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of
    Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania
    agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają
    zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami
    turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy

    zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług
    związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie
    C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia
    art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4
    lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl
    2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy
    o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur
    podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych
    czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest podleganie opodatkowaniu w procedurze VAT
    marża wynagrodzenia otrzymanego przez Spółkę za wykonywane przez nią czynności
    opisane w stanie faktycznym.
    Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy oraz jego uzupełnieniem Spółka prowadzi
    działalność gospodarczą w wyniku, której organizowane są wyjazdy osób na operacje i
    zabiegi z medycyny estetycznej do Turcji do wybranych przez klientów klinik.
    Wnioskodawca jest odpowiedzialny za zorganizowanie wylotu od A do Z, czyli: zakup
    biletów lotniczych, odprawę, zakup ubezpieczenia turystycznego na czas podróży,
    zorganizowanie tłumacza na miejscu, otoczenie opieką, troską, a także logistykę całego
    pobytu. Wnioskodawca wykonywane przez siebie czynności traktuje według polskiego
    prawa jako organizację imprezy turystycznej. W ramach realizacji zlecenia Wnioskodawca
    dokonuje organizacji zakupu dla klienta biletów lotniczych, zakupu dla niego
    ubezpieczenia ponosząc koszt ich zakupu, a także innych składowych. Wnioskodawca w
    ramach wykazywanych usług organizuje także tłumacza dla Klienta. Podróżny zawsze
    może zadzwonić do niego lub pracownika Wnioskodawcy tak aby udzielił mu niezbędnych
    informacji związanych z jego sprawą a także udzielił wsparcia psychologicznego.
    Wnioskodawca organizuje de facto czynności, które są niezbędne do wykonania zabiegu
    lub operacji Klientowi przez klinikę w Turcji, pomimo iż sam nie ma nic wspólnego z
    realizacją tego zabiegu w Turcji. Wnioskodawca organizuje całe zaplecze logistyczne
    /turystyczne dla Klienta. Poniżej Wnioskodawca przedstawi czynności wraz z przyjętym
    systemem rozliczeń finansowych. Wnioskodawca w związku z wykonywanymi usługami
    ponosi następujące koszty:
    a) koszty ubezpieczenia z tytułu świadczonych usług, jako organizator imprezy
      turystycznej;
    b) koszty pracownicze;
    c) wydatki na zakup biletów lotniczych na przelot Podróżnego do Turcji;
    d) koszty zakupu ubezpieczenia dla Klienta w związku ze świadczoną dla niego usługą
      (jest to ubezpieczenie Klienta a nie ubezpieczenie które płaci Spółka corocznie jako
      organizator imprez turystycznych);
    e) koszty tłumacza.
    Wnioskodawcę od Klienta otrzymuje na swoje konto kwotę uzgodnioną z nim za
    wykonane usługi. Kwota ta nie obejmuje zapłaty za zabieg, wyżywienie, noclegów oraz
    transportu na terytorium Turcji. Przy świadczeniu usług organizacji wyjazdów Klientów na
    operacje i zabiegi medycyny estetycznej do Turcji, oprócz usług nabywanych od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści Klientów. Wnioskodawca, co od zasady nie
    wykonuje w tym momencie we własnym zakresie części świadczeń w ramach tej usługi,

    zwanych usługami własnymi w rozumieniu art. 119 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i
    usług (np. udzielanie informacji, wsparcie psychologiczne, pomoc w zakupie innych usług).
    Wnioskodawca do listopada 2024 roku sam świadczył te usługi a po tym okresie (po
    listopadzie 2024 roku) nabywa usługi od innych podatników. Koszt tłumacza nie jest
    kosztem nabywanej przez Wnioskodawcę od innych podatników usługi dla bezpośredniej
    korzyści Klientów.
    Jednocześnie – jak wskazali Państwo w opisanym stanie faktycznym – Spółka sama nie
    wykonuje zabiegów, ani nie odpowiada za ich realizację. Klinika wykonującą zabieg ponosi
    następujące koszty:
    a) koszty noclegów Klienta;
    b) koszty wyżywienia;
    c) koszty transportu po wylądowaniu na lotnisku w Turcji
    Zapłata za zabieg/operację, wyżywienie, bazę noclegową, transport na terytorium Turcji
    jest ponoszona przez Podróżnego na rzecz kliniki, bez udziału Wnioskodawcy.
    Jak wskazano powyżej, obowiązek stosowania procedury VAT-marża wynika z
    występujących w danym zdarzeniu elementów, tj. podatnik musi świadczyć usługę
    turystyki, przy jej świadczeniu musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na
    własny rachunek oraz świadcząc tę usługę musi nabywać towary i usługi od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Jak już wskazano, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie
    złożone na które składa się szereg usług, mających na celu zorganizowanie pobytu
    klientowi poza miejscem jego zamieszkania (stałego pobytu). Usługi te są tak ściśle
    powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną
    usługę, jeden produkt). Z punktu widzenia klienta (usługobiorcy) jest to zakup jednej,
    całościowej usługi turystycznej.
    Analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że w
    przypadku organizacji przez Państwa wycieczek opisanych we wniosku, mamy do
    czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług
    turystycznych.
    Zatem organizacja opisanych wycieczek, w ramach których Spółka zapewniona Klientom
    zakup biletów lotniczych, odprawę, zakup ubezpieczenia turystycznego na czas podróży,
    zorganizowanie tłumacza na miejscu, otoczenie opieką, troską, a także logistykę całego
    pobytu – jest świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części usług
    nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi
    turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na
    zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.
    Przy czym, jak wyżej wskazano, w przypadku, gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz
    usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik
    wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej
    „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i
    odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
    korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje
    się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.

    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają Państwo od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków”
    do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej
    usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla
    wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy
    uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    W opisanym przez Państwa stanie faktycznym na usługi nabyte dla bezpośredniej korzyści
    turysty, na które składają się w szczególności wydatki na zakup biletów lotniczych na
    przelot Podróżnego do Turcji oraz koszty zakupu ubezpieczenia dla Klienta w związku ze
    świadczoną dla niego usługą (jest to ubezpieczenie Klienta a nie ubezpieczenie które płaci
    Spółka corocznie jako organizator imprez turystycznych). Natomiast koszty ubezpieczenia
    z tytułu świadczonych usług, jako organizator imprezy turystycznej, koszty pracownicze
    oraz koszty tłumacza (co do których wskazali Państwo wprost że nie jest kosztem
    nabywanej przez Wnioskodawcę od innych podatników usługi dla bezpośredniej korzyści
    Klientów) nie będą ponoszone dla bezpośredniej korzyści turysty .
    W takim przypadku, na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy podatnik obowiązany jest do
    wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi
    nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    Nie można zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym Spółka w swoim
    wynagrodzeniu uwzględnia faktycznie ponoszone przez nią wydatki (koszty zakupu usług
    od podatników tj. ubezpieczyciela wyjazdu i biletów lotniczych oraz inne koszty np.
    pracownicze itp.) jak i pomoc w zakupie innych usług dla klienta (nocleg, wyżywienie, itp.,
    pomimo iż Klient sam rozlicza te wydatki z Kliniką, która samo ponosi ich koszt) i winna
    świadczone usługi opodatkować zgodnie z procedurą VAT marża.
    Zgodnie z przywołanymi przepisami opodatkowaniu w procedurze VAT marża podlega
    wynagrodzenie otrzymane przez Spółkę za wykonywane przez nią czynności opisane w
    stanie faktycznym z uwzględnieniem zasady odrębnego ustalania podstawy
    opodatkowania dla usług własnych i usług nabywanych od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty. Zatem podstawę opodatkowania usługi turystycznej w
    procedurze VAT-marża zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy stanowi tylko wynagrodzenie za
    usługi nabyte przez Państwa od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty, tj.:
    - zakup biletów lotniczych na przelot Podróżnego do Turcji, oraz
    - ubezpieczenie dla Klienta w związku ze świadczoną dla niego usługą.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości sformułowanych w pytaniu nr 2 jest możliwość
    zastosowania do usług wykonywanych przez Spółkę opisanych w stanie faktycznym
    opodatkowania stawką podatku VAT wynoszącą 0%.
    Zgodnie z art. 119 ust. 7 ustawy:

      Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli
      usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    Jak stanowi art. 119 ust. 8 ustawy:
      Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi
      turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części,
      która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Jednocześnie stosownie do art. 119 ust. 9 ustawy:
      Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika
      dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii
      Europejskiej.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1-5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
    1) terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a;
    2) państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo członkowskie Unii
      Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie
      Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa
      Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty
      Energii Atomowej (Dz.Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.);
    3) terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez to terytoria państw członkowskich
      Unii Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej ustawy:
        a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, suwerenne
          strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,
        b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako
          wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
          - wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec,
          - Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii,
          - Livigno, Campione d’Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki
            Włoskiej,
          - francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o
            funkcjonowaniu Unii Europejskiej - z Republiki Francuskiej,
          - Górę Athos - z Republiki Greckiej,
          - Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii,
          - uchylone),
        c) (uchylona),

        d) Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w zakresie
          określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o
          wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z
          Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej;
    4) terytorium państwa członkowskiego - rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a;
    5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Jak już wyżej wskazano, świadczona przez Państwa usługa, stanowi usługę turystyki, która
    jest świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z usług nabytych dla
    bezpośredniej korzyści uczestników, a wynagrodzenie za usługi nabyte przez Państwa od
    innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty składające się na tę usługę jest
    opodatkowane w procedurze VAT-marża zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z uzupełnieniem opisu stanu faktycznego w posiadaniu dokumentów
    potwierdzających, że usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
    Klientów są świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    Z uwagi na to, że usługi nabywane przez Państwa od innych podatników dla bezpośredniej
    korzyści Klientów są świadczone na terytorium Turcji, a więc kraju trzeciego niebędącego
    terytorium Unii Europejskiej, może być opodatkowana stawką podatku od towarów i usług
    wynoszącą 0%. Spełniony jest bowiem również warunek posiadania dokumentów
    potwierdzających, że usługi te są świadczone poza terytorium Unii Europejskiej. Należy
    mieć przy tym na uwadze, że stawka ta znajduje zastosowanie do marży, o której mowa w
    art. 119 ust. 1 ustawy, a więc uwzględniającej wyłącznie usługi nabywane od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Odpowiednio zatem do oceny Państwa stanowiska w zakresie pytania nr 1, nie można
    zgodzić się, że całość opisanych przez Państwa w stanie faktycznym usług będzie jako
    usługi turystyki podlegała opodatkowaniu w procedurze VAT marża 0% stawką podatku
    VAT. Stawka ta znajdzie zastosowanie wyłącznie do usług nabywanych od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, świadczonych poza terytorium Unii
    Europejskiej, co do których posiadają Państwo dokumenty potwierdzające świadczenie
    tych usług poza terytorium Unii Europejskiej.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe

    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935
    ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.