Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.770.2024.2.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-05
Teza: Możliwość skorzystania z preferencji IP Box.
Słowa kluczowe: IP Box; koszt; oprogramowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 5a-pkt 38; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 5a-pkt 39; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 5a-pkt 40; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 30ca

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 3 marca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest rezydentem polskim, prowadzi jednoosobową działalność
    gospodarczą i rozlicza się za pomocą księgi przychodów i rozchodów. Osiągnięte przez
    Niego dochody z działalności gospodarczej są opodatkowane według stawki liniowej.
    Wnioskodawca działa w branży informatycznej i głównym przedmiotem Jego działalności
    jest tworzenie i rozwój nowoczesnego oprogramowania oraz jego elementów składowych,
    które następnie są sprzedawane Jego Kontrahentowi w ramach usług świadczonych na
    jego rzecz, na podstawie zawartej umowy o współpracy.
    Przedmiotowa działalność Wnioskodawcy dotyczy wytwarzania, rozwijania oraz ulepszania
    programów komputerowych (tj. Oprogramowania – definicja jest podana w zdaniu
    poniżej), które zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r.
    o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej także jako Prawo autorskie), są
    utworami. Wnioskodawca rozumie przez Oprogramowanie również części
    Oprogramowania, aplikacje będące programami komputerowymi, części (modyfikacje,
    ulepszenia, nowe moduły) aplikacji, nowe funkcjonalności, moduły, narzędzia.
    Wnioskodawca w ramach swojej działalności gospodarczej wykonuje w szczególności
    czynności:
    a) w zakresie wytwarzania Oprogramowania – w postaci tworzenia kodu źródłowego;
    b) w zakresie wytwarzania części Oprogramowania, w wyniku rozwijania lub ulepszania
      określonego programu komputerowego, tworzenie kodu źródłowego.
    Co istotne i wymaga podkreślenia, Wnioskodawca tworzy i rozwija kilka rodzajów
    programów komputerowych lub ich części (modyfikacji, ulepszeń, nowych modułów),
    jednakże z uwagi na tożsamość czynności podejmowanych do ich tworzenia i rozwoju, na
    potrzeby niniejszego wniosku, będzie stosowane łączne określenie „Oprogramowanie” dla
    oznaczenia wszystkich rodzajów programów komputerowych oraz ich części, modyfikacji i
    ulepszeń. Wszystkie one bowiem stanowią odrębne programy komputerowe w
    rozumieniu Prawa autorskiego.
    Wnioskodawca wskazuje, że może również rozwijać inne rodzaje Oprogramowania, lecz
    schemat jego tworzenia i zakres działań będzie zawsze tożsamy do tego opisanego we
    wniosku. W konkluzji, przez Oprogramowanie Wnioskodawca rozumie zatem zarówno
    aplikacje będące programami komputerowymi, jak i części (modyfikacje, ulepszenia, nowe
    moduły) aplikacji, które również stanowią programy komputerowe.
    Należy podkreślić, że poniższe Oprogramowania stanowią przykłady i z uwagi na
    okoliczność, że wniosek dotyczy również zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca może
    tworzyć inne rodzaje Oprogramowania, ale zawsze o cechach wskazanych we wniosku.
    Dla zobrazowania rozwiązań, które powstają w ramach działalności prowadzonej przez
    Wnioskodawcę, należy wskazać, że zajmuje się pracami dotyczącymi projektu „X”. Celem
    projektu jest usprawnienie e-commerce’owego procesu logistyczno-sprzedażowego
    poprzez stworzenie Usługi do kierowania zamówień do Magazynu, zgodnie z regułami
    biznesowymi zaimplementowanymi wewnątrz Usługi. Cel ma być osiągnięty poprzez
    analizowanie danych za pomocą algorytmów uczenia maszynowego. Prace polegały na
    stworzeniu zupełnie nowego projektu (wytwarzanego „od podstaw”), który ostatecznie jest
    wpięty jako osobny „moduł”, w łańcuch systemu kompletowania i realizacji zamówień. Nie
    było to zatem rozwijanie i ulepszanie już istniejącego oprogramowania, ale stworzenie
    zupełnie nowego oprogramowania. W opisanym powyżej procesie tworzenia
    Oprogramowania lub jego części Wnioskodawca stale poszukuje nowych rozwiązań o

    innowacyjnym charakterze oraz nowego zastosowania opracowanych przez siebie
    aplikacji. W ramach rozwoju każdego Oprogramowania Wnioskodawca tworzy zatem
    zupełnie nowe części Oprogramowania, a następnie modyfikuje stworzone przez siebie
    elementy Oprogramowania przez dokonywanie zmian, poprawek i usprawnień.
    Opracowane przez Wnioskodawcę Oprogramowania, z uwagi na ich innowacyjność,
    tworzone są przez Wnioskodawcę od podstaw.
    W ramach świadczonych usług i realizowanego projektu Wnioskodawca tworzy, zmienia i
    dostosowuje komponenty Oprogramowania i dokumentuje przeprowadzony proces
    twórczy. W każdym przypadku Wnioskodawca zajmuje się tworzeniem kodu źródłowego
    Oprogramowania, jego testowaniem i odpowiednim dostosowaniem do konkretnych
    potrzeb Kontrahenta. W wyniku prac programistycznych prowadzonych przez
    Wnioskodawcę, Jego Kontrahent otrzymuje nowoczesne i innowacyjne ulepszenia oraz
    rozwinięcia Oprogramowania lub całościowe aplikacje, których nie da się nabyć na
    otwartym rynku. W przypadku projektów nie występuje element typowej standaryzacji.
    Cele, jakie są zakładane do osiągnięcia przez Kontrahenta, wymagają unikatowego
    podejścia i twórczej pracy koncepcyjnej od samego początku realizacji prac projektowych.
    Tym samym tworzone i wdrażane przez Wnioskodawcę elementy Oprogramowania mają
    zawsze charakter twórczy. Głównym celem działalności Wnioskodawcy jest zatem
    tworzenie oraz rozwój innowacyjnego i technologicznie zaawansowanego
    Oprogramowania. Wnioskodawca tworzy i ulepsza Oprogramowanie, które nie tylko
    odzwierciedla potrzeby rynku i Kontrahenta, ale kształtuje je w taki sposób, żeby
    przyczyniły się do znacznego usprawnienia procesów u nabywców końcowych
    Oprogramowania. W tym zakresie Wnioskodawca prowadzi prace związane z tworzeniem
    nowego i innowacyjnego Oprogramowania i jego funkcjonalności i części oraz jego stałego
    rozwijania, czy też ulepszania. Działania te mają na celu dostarczanie Oprogramowania
    spełniającego wszelkie wymagania Kontrahenta i klientów końcowych.
    Efekty samodzielnej działalności Wnioskodawcy są rozwiązaniami niewystępującymi
    dotychczas w praktyce gospodarczej lub są na tyle innowacyjne, że w znacznym stopniu
    odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących. Tworzone i rozwijane Oprogramowanie
    powstaje przy użyciu najnowszych rozwiązań technologicznych. Prowadzi to do ciągłego
    rozwoju Wnioskodawcy oraz zdobywania nowej wiedzy i umiejętności. Z każdym
    projektem, zadaniem i funkcją Wnioskodawca rozwija swoje umiejętności i wiedzę
    wykorzystywaną w pracy twórczej. Każdy projekt wymaga również zastosowania
    unikalnego zestawu wzorców projektowych lub architektur. Istotą prac jest dopasowanie
    do danego projektu, aplikacji, programu, nie tylko odpowiednich technologii, ale także
    wzorców, które pozwalają utrzymywać kod czystym, przejrzystym i zdolnym do ciągłego
    rozwoju.
    W ramach prac nad Oprogramowaniem Wnioskodawca realizuje następujące zadania:
    a) Planowanie, analiza i projektowanie Oprogramowania - szczegółowa analiza
      indywidualnych potrzeb danego Kontrahenta lub użytkownika programu, zapoznanie
      się ze specyfiką jego branży oraz zbadanie i zaprojektowanie możliwych rozwiązań,
      dobranie odpowiednich technologii do wytworzenia Oprogramowania i metod jego
      implementacji;
    b) Modyfikacja i dostosowanie Oprogramowania według specyfikacji i zamówienia
      Kontrahenta współpracującego z Wnioskodawcą przez tworzenie nowych praw
      własności intelektualnych;
    c) Tworzenie nowych funkcjonalności i części Oprogramowania;
    d) Optymalizacja wydajności Oprogramowania po stronie kodu;
    e) Opracowywanie nowych modułów i elementów mających na celu poprawienie
      systemu.

    Prace te prowadzone są w sposób mający na celu zapewnienie atrakcyjności i
    innowacyjności opracowywanych przez Wnioskodawcę rozwiązań informatycznych.
    Ponadto, realizowane są następujące czynności:
    a) Prace programistyczne związane z tworzeniem/rozwojem kodu źródłowego;
    b) Łączenie i konfiguracja rezultatów prac programistycznych;
    c) Symulacja pracy Oprogramowania oraz jego testowanie;
    d) Korekty i modyfikacje wprowadzone do Oprogramowania po etapie testowania;
    e) Opracowywanie nowych rozwiązań mających na celu poprawę wydajności systemu.
    Pracom nad Oprogramowaniem towarzyszy sporządzenie dokumentacji, która w
    zależności od realizowanych prac może przybrać postać krótkiej notatki, prostego
    dokumentu lub dokumentu zawierającego szczegółowy opis celu i metod jego osiągnięcia.
    Równocześnie, Wnioskodawca prowadząc prace programistyczne, przygotowuje kod
    źródłowy, który prezentowany jest Jego Kontrahentowi i implementowany.
    W podsumowaniu należy wskazać, że bezpośrednim rezultatem prac realizowanych przez
    Wnioskodawcę jest tworzenie Oprogramowania poprzez jego usprawnienie,
    wprowadzanie aktualizacji czy dodawanie nowych funkcjonalności. Zadania te realizowane
    są przez pisanie nowego kodu źródłowego Oprogramowania oraz jego testowanie. Należy
    podkreślić, że Oprogramowanie i jego kod źródłowy ma bardzo złożony charakter. W
    ramach rozwoju Oprogramowania Wnioskodawca dokonuje jego usprawnień, zmienia
    poszczególne jego funkcjonalności. Ponadto, w ramach tworzenia nowej wersji
    Oprogramowania, Wnioskodawca wprowadza poważniejsze udoskonalenia istniejących
    funkcjonalności Oprogramowania, które z uwagi na stopień zaawansowania mogą być
    uznawane za nowe funkcjonalności lub/i uzupełnia Oprogramowanie o całkiem nowe
    funkcjonalności opracowane w ramach wskazanych powyżej prac rozwojowych. Te
    wszystkie modyfikacje Oprogramowania, po połączeniu z istniejącą, niemodyfikowaną
    częścią kodu źródłowego Oprogramowania, tworzą spójną całość stanowiącą nową wersję
    Oprogramowania. Tak określane aktualizacje Oprogramowania są utworem i podlegają
    ochronie prawnej na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Prawa autorskiego. Co istotne,
    kod źródłowy Oprogramowania jest opracowywany i grupowany w bibliotekach danych,
    tzw. repozytoriach kodu. Wnioskodawca wskazuje także, że proces rozwoju i tworzenia
    Oprogramowania ma charakter ciągły. Ukończenie jednej funkcjonalności lub części nie
    stanowi zakończenia rozwoju Oprogramowania. Charakter prac opisanych we wniosku
    jest niezmienny i odnosi się również do podejmowanych przez Wnioskodawcę działań nad
    tym konkretnym Oprogramowaniem.
    Wnioskodawca, w ramach swojej działalności, tworzy nowe autorskie prawa do
    programów komputerowych w postaci kodów źródłowych, które mogą być uznane, w
    ocenie Wnioskodawcy, za kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Wnioskodawca
    podkreśla, że wszystkie efekty prowadzonych przez Niego prac w zakresie tworzenia i
    rozwoju Oprogramowania, które zostały opisane we wniosku, mają postać praw własności
    intelektualnej. W ramach prowadzonych prac powstają nowe prawa do programów
    komputerowych, które stanowią utwory podlegające ochronie prawnoautorskiej.
    Ulepszanie i rozwijanie Oprogramowania ma charakter modułowy, więc Wnioskodawca
    jest właścicielem części Oprogramowania, jaką tworzy w ramach tych procesów aż do
    chwili przeniesienia praw autorskich. Z chwilą przekazania Kontrahentowi wytworzonego
    Oprogramowania Wnioskodawca przenosi na jego rzecz wszelkie prawa autorskie do tego
    Oprogramowania. Wnioskodawca tym samym działa na zlecenie swojego Kontrahenta. W
    ramach wykonywanej działalności Wnioskodawca może współpracować z zespołami
    osobowymi danego Kontrahenta, i wówczas ma On z góry określoną rolę twórcy
    zdefiniowanych i funkcjonalnie samodzielnych elementów Oprogramowania. Z zespołami
    osobowymi danego Kontrahenta Wnioskodawca prowadzi dyskusje na tematy techniczne

    (m.in. narzędzi, jakie najkorzystniej będzie użyć w danym przypadku, podejścia, z jakiego
    należy skorzystać do wytworzenia Oprogramowania). Należy podkreślić, że współpraca
    Wnioskodawcy z zespołem osobowym Kontrahenta nie prowadzi do powstania wspólnego
    utworu. Współpraca nie jest bowiem realizowana w zakresie wspólnego tworzenia
    Oprogramowania. W wyniku prowadzonych prac powstają autorskie prawa do
    programów komputerowych, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 Prawa
    autorskiego. W takim przypadku nie powstaje część Oprogramowania, która dopiero w
    połączeniu z innymi częściami – wytworzonymi przez inne podmioty – stanowi
    kwalifikowane prawo własności intelektualnej, podlegające ochronie na podstawie art. 74
    Prawa autorskiego, a samodzielne, odrębne Oprogramowanie, o cechach jak wyżej.
    Umowa między Wnioskodawcą i Jego Kontrahentem stanowi, że prawa własności
    intelektualnej wytworzone w ramach zleconej usługi należą do Kontrahenta, po ich
    przeniesieniu przez Wnioskodawcę. Całość praw własności intelektualnej do tworzonego i
    rozwijanego Oprogramowania przekazywana jest odpłatnie na rzecz Kontrahenta na
    podstawie umowy łączącej Strony. W toku realizowanych prac Wnioskodawca wytwarza
    utwory objęte prawami własności intelektualnej. Kontrahent zyskuje wszystkie prawa do
    wytworzonych przez Niego utworów, a Wnioskodawca je traci, za co otrzymuje
    wynagrodzenie. Umowa zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Kontrahentem przewiduje, że
    w zakresie związanym z wytwarzaniem Oprogramowania lub jego części przenoszone są
    wszelkie prawa autorskie do Oprogramowania. Wysokość wynagrodzenia Wnioskodawcy
    za przeniesienie poszczególnych praw autorskich do Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania jest każdorazowo określana na koniec okresu rozliczeniowego, na
    podstawie ewidencji określającej ilość godzin przeznaczonych na stworzenie określonego
    programu komputerowego.
    Prowadzona przez Wnioskodawcę ewidencja czasu i wykonanych prac pozwala na
    wskazanie kwoty wynagrodzenia należnego z tytułu przeniesienia praw własności
    intelektualnej na Kontrahenta. Wynagrodzenie nie obejmuje wynagrodzenia za rutynowe
    zmiany Oprogramowania.
    Podsumowując, Wnioskodawca określa wynagrodzenie za przeniesienie na Kontrahenta
    autorskich praw majątkowych na podstawie obliczenia czasu przeznaczonego przez
    Wnioskodawcę na wytwarzanie Oprogramowania. W tym stanie rzeczy, otrzymane przez
    Wnioskodawcę wynagrodzenie jest przychodem z tytułu sprzedaży majątkowych praw
    autorskich do programu komputerowego. Strony umowy o współpracy uzgadniają, że
    wynagrodzenie płatne jest w terminie określonej liczby dni każdorazowo od wystawienia
    faktury.
    Ponadto Wnioskodawca może uzyskiwać również przychody z wykonywania innych usług
    informatycznych, które nie stanowią odpłatnego przeniesienia Oprogramowania lub jego
    części na jego Kontrahenta, a co nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.
    Wnioskodawca prowadzi również ewidencję pozwalającą na wyszczególnienie
    realizowanych prac i zadań w ramach tworzenia Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania przez wskazanie informacji na temat wykonanych zadań w danym
    miesiącu. Wnioskodawca jest w stanie szczegółowo określić wynagrodzenie z tytułu
    odpłatnego przeniesienia praw własności intelektualnej do tworzonego Oprogramowania,
    z uwagi na prowadzone przez Wnioskodawcę rejestry i ewidencje czasu i rodzaju
    wykonywanych zadań, które precyzyjnie pozwalają ustalić powyższe okoliczności.
    Przeniesienie wskazanych powyżej praw następuje w ramach świadczonych usług w
    zakresie prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej,
    która jest pozarolniczą działalnością gospodarczą. Omawiane Oprogramowanie jest
    tworzone, rozwijane i ulepszane przez Wnioskodawcę w sposób systematyczny, w ramach
    codziennej pracy. W praktyce gospodarczej Wnioskodawcy projekty, w ramach których
    realizowane są prace programistyczne skutkujące powstaniem Oprogramowania, są
    rozciągnięte w czasie i w konsekwencji do danego projektu można przypisać kilka faktur
    przychodowych. W takim przypadku część wynagrodzenia objętego daną fakturą VAT,

    która dokumentuje wynagrodzenie autorskie, będzie przychodem za Oprogramowanie
    (jego rozwinięcie, modyfikację, zmianę, nową funkcjonalność lub inne prawa) powstałe w
    miesiącu, którego dotyczy faktura.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, która skoncentrowana jest na
    tworzeniu, rozwijaniu lub ulepszaniu programów komputerowych, Wnioskodawca ponosi i
    planuje ponosić, w tym może ponosić, następujące wydatki w celu osiągnięcia przychodów
    lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów: wynajmu sprzętu
    komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych.
    Wnioskodawca prowadzi księgę przychodów i rozchodów i jednocześnie prowadzi
    odrębną ewidencję dla celów rozliczenia preferencyjnej 5% stawki podatku PIT, tj.:
    a) Wyodrębnia każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
    b) Prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie przychodów, kosztów uzyskania
      przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane prawo
      własności intelektualnej;
    c) W prowadzonej ewidencji wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ustawy o PIT,
      przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
    d) Rozlicza poniesione koszty określone w art. 30ca ustawy o PIT.
    Od 1 kwietnia 2021 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT.
    W związku z tym, że przepisy prawa nie narzucają podatnikom konkretnej formy
    ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką
    komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie
    dokumentów. Prowadzona przez Wnioskodawcę ewidencja potwierdza uzyskane
    przychody oraz poniesione wydatki dotyczące poszczególnych programów
    komputerowych na koniec danego okresu rozliczeniowego (miesiąc). Zestawienie to
    obejmuje przychody i wydatki od początku realizacji projektu, w ramach którego
    wytwarzane jest Oprogramowanie bądź części Oprogramowania, do końca danego
    miesiąca kalendarzowego. W prowadzonej ewidencji zostaje wskazany dla każdej faktury
    przychodowej współczynnik IP Box. Współczynnik ten informuje, jaka część przychodu z
    danej faktury stanowiła wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw do określonego
    programu komputerowego, wytworzonego przez Wnioskodawcę w danym okresie
    rozliczeniowym. Wnioskodawca wyodrębnił poszczególne programy komputerowe w
    prowadzonej ewidencji. W odniesieniu do każdego z nich Wnioskodawca ewidencjonuje
    potwierdzone fakturami/rachunkami przychody oraz odpowiadające im koszty z PKPiR. W
    przypadku gdy w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawca osiąga przychody ze
    świadczenia usług innych niż programistyczne, koszty przyporządkowane są do
    przychodu, na którego osiągnięcie miały bezpośredni wpływ.
    Jeśli alokacja konkretnego kosztu nie jest możliwa, koszty te rozliczane są na wszystkie
    osiągnięte przychody w danym miesiącu, poprzez zastosowanie proporcji przychodowej.
    Na koniec każdego miesiąca kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego
    programu komputerowego. Równolegle, na koniec każdego okresu rozliczeniowego
    (miesiąc) w prowadzonej ewidencji, Wnioskodawca wyodrębnia koszty, o których mowa w
    art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia je we wzorze, w celu
    ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania
    preferencyjną stawką.
    Ewidencja prowadzona przez Wnioskodawcę pozwala także na monitorowanie i śledzenie
    efektów prac realizowanych w ramach tworzenia Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania przez comiesięczne wskazanie informacji na temat wykonanych zadań
    w danym okresie rozliczeniowym. Wnioskodawca zwraca uwagę na fakt, że mnożnik
    Nexus oblicza oddzielnie dla dochodów z poszczególnych programów komputerowych, w
    związku z czym ustala odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność opisaną we

    wniosku związane z danym prawem, przy zastosowaniu powyżej przedstawionego
    mechanizmu. W przeważającym zakresie uzyskiwane przez Wnioskodawcę przychody z
    działalności gospodarczej pochodzą z przeniesienia praw autorskich do Oprogramowania
    bądź części Oprogramowania wytworzonych przez Niego. W wyniku czego koszty
    uzyskania przychodu ponoszone przez Wnioskodawcę w ramach działalności
    gospodarczej uznawane są per se za koszty do obliczenia wskaźnika Nexus, o których
    mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, tj. wydatki bezpośrednio
    powiązane z poszczególnymi projektami realizowanymi przez Niego. W przypadku braku
    możliwości pełnego alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w
    ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania, Wnioskodawca ustala faktyczny koszt poniesiony w danym okresie na
    prowadzoną przez Niego działalność związaną z wytworzeniem określonego programu
    komputerowego według odpowiedniej proporcji, która będzie odpowiadać przyczynieniu
    się danego kosztu do osiągnięcia konkretnego przychodu z prowadzonej działalności
    gospodarczej w danym okresie rozliczeniowym, np. na podstawie czasochłonności
    prowadzonych prac.
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca stara się ustalić dochód z poszczególnych
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej przez odjęcie od przychodów ze zbycia
    danego Oprogramowania bądź części Oprogramowania kosztów uzyskania przychodu.
    Gdy z obiektywnych przesłanek wynika, że właściwe przypisanie określonej kategorii
    kosztów do danego źródła przychodów nie jest możliwe, czyli dany wydatek dotyczy wielu
    źródeł i nie ma możliwości zastosowania właściwej metodyki jego przypisania do danego
    źródła, tj. takiej, która będzie odzwierciedlać adekwatne „powiązanie” odpowiedniej części
    danego kosztu z przychodami z danego źródła, wówczas Wnioskodawca per analogiam
    stosuje przychodowy klucz podziału kosztów pośrednich, o którym mowa w art. 22 ust. 3
    ustawy o PIT, do poszczególnych rodzajów przychodów, np. w pierwszej kolejności
    proporcja jest liczona na podstawie: koszty pośrednie * przychody z działalności
    innowacyjnej/suma przychodów, a następnie: koszty pośrednie działalności innowacyjnej
    * przychody z danego Oprogramowania bądź części Oprogramowania (jako osobnego
    KPWI)/suma przychodów ze wszystkich programów komputerowych.
    W drugiej kolejności Wnioskodawca ustala poszczególne kwalifikowane dochody z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej przez przemnożenie uzyskanego dochodu
    ze zbycia danego Oprogramowania bądź części Oprogramowania przez wskaźnik, o
    którym mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT.
    Koszty wskazane we wniosku są bezpośrednio związane z wytworzeniem
    Oprogramowania, gdyż stanowią one koszty działalności Wnioskodawcy w zakresie
    tworzenia Oprogramowania. W przypadku nieponoszenia wskazanych we wniosku
    kosztów Wnioskodawca nie mógłby realizować prac, których realizacja skutkuje
    powstaniem nowego prawa własności intelektualnej. Wnioskodawca jest w stanie
    przyporządkować konkretną wartość kosztów do konkretnego prawa własności
    intelektualnej. Koszty te są bezpośrednio związane z realizacją tych prac. Bez ich
    poniesienia, prace nie mogłyby być realizowane, a tym samym nie powstałoby prawo
    własności intelektualnej. Tworzenie kodu wymaga zarówno sprzętu, jak i ponoszenia
    dodatkowych kosztów wskazanych we wniosku. Odnosząc się do zagadnienia kosztów
    szczegółowo należy wskazać sprzęt komputerowy: jest konieczny dla sprawnego
    tworzenia Oprogramowania przy pomocy nowoczesnych, wysokopoziomowych języków
    oprogramowania. Na szybko zmieniającym się rynku technologii, niekorzystanie przez
    Wnioskodawcę z nowoczesnych rozwiązań technologicznych prowadziłoby do spadku
    wydajności jego pracy. Tym samym poniesione najem sprzętu komputerowego i urządzeń
    peryferyjnych są niezbędne dla tworzenia Oprogramowania.
    Wymaga podkreślenia, że całe ryzyko gospodarcze związane z realizowanymi pracami
    ponosi Wnioskodawca jako ich wykonawca. Pomimo przeniesienia autorskich praw do
    Oprogramowania, ponosi wobec Kontrahenta pełną odpowiedzialność za rezultat

    świadczonych przez siebie usług czyli tworzone Oprogramowanie. Oprogramowanie,
    wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jest
    rezultatem jego własnej, indywidualnej, twórczej działalności intelektualnej, a w
    konsekwencji, stanowi utwór podlegający ochronie na podstawie art. 74 Prawa
    autorskiego. Dotyczy to zarówno Oprogramowania opisanego powyżej jako całkowicie
    nowego przedmiotu autorskich praw, jak i ulepszonego o nową funkcjonalność czy
    element. Przy czym, w tym drugim przypadku mamy do czynienia z modułem lub
    elementem stworzonym w oparciu o nowy, odrębny kod źródłowy, który w każdej chwili
    można wprowadzić do istniejącego programu komputerowego lub go z niego usunąć. Jest
    to zatem odrębny program i odrębny utwór od programu „głównego”, chociaż stanowi
    jego istotną, nową funkcjonalność lub część.
    Wnioskodawca konsekwentnie wskazuje, że części Oprogramowania powstające w efekcie
    rozwijania i/lub ulepszania przez Wnioskodawcę programu komputerowego stanowią
    odrębne od takiego Oprogramowania programy komputerowe podlegające ochronie na
    podstawie art. 74 Prawa autorskiego.
    Wprawdzie brak jest legalnej definicji programu komputerowego, jednak orzecznictwo i
    doktryna Prawa autorskiego są zgodne w tej kwestii i prezentują następujące stanowisko:
    1) przedmiotem ochrony prawa autorskiego mogą być poszczególne elementy lub nawet
      krótkie fragmenty (urywki) programu, jeśli tylko one same spełniać będą wymogi
      podane w art. 1 ust. 1 Prawa autorskiego, tj. elementy programu jako takiego, a więc
      instrukcje działania dla komputera lub ich zestawy (wyr. TS z 22.12.2010 r., C-393/09,
      Bezpećnostni softwarova asociace, ECLI:EU:C:2010:816);
    2) do programów komputerowych stosuje się również zasadę wyrażoną w art. 1 ust. 3
      Prawa autorskiego, że chronione są także dzieła w postaci nieukończonej, np. wersja
      pre-alfa, alfa lub beta programu, wydanie testowe lub demonstracyjne (A. Michalak
      (red.), Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019
      - art. 74).
    W związku z powyższym, zgodnie z doktryną Prawa autorskiego część Oprogramowania
    (fragment kodu) jest utworem w rozumieniu art. 74 tej ustawy. Element twórczy
    pochodzący od Wnioskodawcy i występujący w procesie tworzenia Oprogramowania
    polega na pisaniu kodu źródłowego, w efekcie czego powstaje program komputerowy.
    Trzeba mieć jednak na uwadze, że Oprogramowanie jako całość (produkt finalny) to ogół
    informacji w postaci zestawu instrukcji do realizacji wyznaczonych celów. Celem
    Oprogramowania jest przetwarzanie danych w wyznaczonym przez twórcę zakresie. Nie
    wszystkie elementy gotowego Oprogramowania są tworzone od podstaw przez
    programistów. W tym celu wykorzystuje się wiele gotowych elementów (ogólnodostępne
    biblioteki i elementy open source), co jednak nie wpływa na ocenę Oprogramowania,
    określanego jako pewna całość, jako utworu w rozumieniu Prawa autorskiego. Mając na
    względzie powyższe, w tym zwłaszcza pojemną definicję programu komputerowego,
    Wnioskodawca twierdzi, że każdy ze wskazanych efektów Jego prac jako odrębny element
    stanowi utwór i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 Prawa autorskiego. Wybór
    zindywidualizowanych rozwiązań dedykowanych wyłącznie potrzebom Kontrahenta lub
    konkretnego użytkownika, kompatybilnych z jego branżą oraz rzeczywistością jego
    działalności, determinuje jednoznacznie niepowtarzalność wytworzonego programu;
    warunki istotne dla środowiska wykorzystania programu wykluczają także możliwość
    zastosowania oprogramowania dostępnego na rynku. Pracując nad wytworzeniem
    Oprogramowania, Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną
    aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczące narzędzi informatycznych i istniejących
    programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnych i unikalnych
    systemów i aplikacji. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca zdobywa,
    poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia Oprogramowania w celu
    optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonych przez Niego systemów i aplikacji.
    Wytwarzane przez Wnioskodawcę Oprogramowania opierają się na indywidualnych,

    autorskich pomysłach i obejmują m.in.: zaprojektowanie algorytmu, czynność
    programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i
    udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Działania te prowadzone są w
    metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj.
    określenie celu, jaki ma on spełniać, ustalenia sposobu dojścia do danego celu (dobór
    odpowiednich rozwiązań programistycznych i technologii), zaplanowanie prac,
    weryfikacja, zakończenie. Bezsprzecznie, Wnioskodawca prowadzi w sposób
    systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu
    zasobów wiedzy. Bez wątpienia także działalność na rzecz danego Kontrahenta polega na
    tworzeniu nowych zastosowań, które wcześniej w ramach działalności prowadzonej przez
    Niego nie były wykorzystane. W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Natomiast Oprogramowanie stworzone na rzecz danego Kontrahenta powoduje
    wykreowanie zupełnie nowych funkcjonalności lub elementów, co oznacza, że cecha
    twórczości jest spełniona. Wymaga podkreślenia, że twórczą działalność Wnioskodawcy
    odnosić należy nie do praktyki gospodarczej sensu largo, a do praktyki gospodarczej
    danego podmiotu, jak wskazano w objaśnieniu Ministerstwa Finansów z dnia 15 lipca
    2019 r. dotyczącym preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez
    prawa własności intelektualnej (IP BOX). Wobec faktu, że Wnioskodawca w ramach
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, na rzecz danego Kontrahenta
    opracowuje nowe programy komputerowe, i czyni to z wykorzystaniem aktualnie
    posiadanej wiedzy i umiejętności, jego praca ma charakter twórczy. Nie jest bowiem
    wymagane tworzenie innowacyjnych rozwiązań w wymiarze światowym, i Wnioskodawca
    nie weryfikuje efektów swojej pracy w takiej skali. Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca
    wykorzystuje przy planowaniu projektu, są technologie informatyczne, czyli Jego wiedza o
    oprogramowaniu i narzędziach informatycznych, występujących zarówno w ogólnym
    stanie nauki, jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma program przez Niego
    wytworzony. Co istotne, ustawodawca nie przewidział minimalnego progu skalowalności
    zwiększenia zasobów wiedzy, dlatego istotny jest element celowościowy, jaki
    Wnioskodawca uwzględnia w swojej działalności. W tym miejscu należy podkreślić, że
    Wnioskodawca nie świadczy usług polegających na wprowadzaniu okresowych i
    rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego. Wynika to z faktu, że
    Wnioskodawca jest twórcą swoich programów, z których osiąga przychód. Zgodnie z
    doktryną przedmiotu i orzecznictwem, wkład twórczy jest przeciwieństwem rutynowości,
    rozumianej jako czynności mechaniczne. Wnioskodawca wytwarza programy
    komputerowe jako utwory w rozumieniu art. 1 Prawa autorskiego, i cechują się one
    oryginalnością i indywidualnością, co stanowczo przeczy wprowadzaniu okresowych i
    rutynowych zmian do tworzonego Oprogramowania.
    Wnioskodawca nie jest podmiotem, który pełni wyłącznie proste funkcje produkcyjne,
    ponieważ ponosi ryzyko związane ze swoją działalnością twórczą, a w jej następstwie
    zdobywa prawa do stworzonego przez siebie zindywidualizowanego dzieła. Jedynym
    efektem świadczonych usług w zakresie rozwoju i tworzenia Oprogramowania, które
    opisane są we wniosku, jest kod źródłowy programu komputerowego, stanowiący utwór w
    rozumieniu Prawa autorskiego i przedmiot prawa własności intelektualnej. Na podstawie
    umowy o współpracy, przez zapłatę należnego Wnioskodawcy wynagrodzenia z tytułu
    świadczonych usług, Kontrahent nabywa, bez konieczności składania dodatkowych
    oświadczeń i zapłaty dodatkowego wynagrodzenia, całość autorskich praw majątkowych
    do stworzonych przez Wnioskodawcę utworów będących programami komputerowymi
    oraz wszelkiej związanej z nimi dokumentacji, w szczególności dokumentacji projektowej,
    wytwórczej i użytkowej.
    Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa: „kluczowe
    znaczenie przy kwalifikacji, czy umowa narusza zakaz z art. 41 ust. 3 Prawa autorskiego
    (bądź stanowi jego obejście), jest nie czas jej trwania, ale istnienie możliwości

    wypowiedzenia jej przez twórcę (taki pogląd formułują również J. Barta, R. Markiewicz (w:)
    Prawo autorskie..., red. J. Barta, R. Markiewicz, 2011, s. 310). Jeżeli taka możliwość istnieje,
    nie ma podstaw do twierdzenia, że umowa odnosi się do wszystkich utworów lub
    wszystkich utworów danego rodzaju, jakie autor stworzy w przyszłości, ponieważ może on
    zakończyć stosunek prawny wykreowany umową i odtąd będzie miał pełną swobodę
    wykonywania autorskich praw majątkowych do utworów później stworzonych. Można
    nawet bronić tezy, że art. 41 ust. 3 Prawa autorskiego jest zbędny, ponieważ sytuacje, do
    których odnosi się jego hipoteza, to zbiór pusty. De iure i de facto bowiem każda umowa
    prawnoautorska może być wypowiedziana przez twórcę ze względu na jego istotne
    interesy twórcze (art. 56 ust. 1 ustawy), a do takich bezdyskusyjnie należy swoboda
    dysponowania całokształtem swojej przyszłej twórczości. Konkludując, wypada stwierdzić,
    że zakaz generalnego dysponowania przyszłym dorobkiem twórczym nie odgrywa w
    praktyce obrotu w Polsce istotnej roli”.
    Umowa zawarta przez Wnioskodawcę przewiduje możliwość jej wypowiedzenia, tak więc
    nie narusza zasady określonej w art. 41 ust. 3 Prawa autorskiego. Prowadzona przez
    Wnioskodawcę działalność obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i
    wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
    informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
    tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług w
    sposób nie rutynowy i kreatywny, i nie jest to działalność obejmująca proste usuwanie
    błędów w Oprogramowaniu. Po przeniesieniu, własność utworu jest pełna, nieodwołalna
    oraz uprawnia do pełnego i niezakłóconego rozporządzania prawem do programu
    komputerowego. Do chwili przeniesienia na rzecz Kontrahenta prawa do programu,
    Wnioskodawcy przysługują prawa majątkowe do jego składowych (części
    Oprogramowania), które to części mają na celu ulepszenie/ rozwinięcie danego
    Oprogramowania. Wnioskodawca twierdzi, że nowe Oprogramowanie (części/fragmenty
    /elementy Oprogramowania, kody), to odrębny przedmiot obrotu prawnego, który
    podlega ochronie na podstawie Prawa autorskiego. Wnioskodawca wskazuje, że niniejszy
    wniosek o wydanie interpretacji odnosi się do stanu prawnego obowiązującego od dnia 1
    stycznia 2019 r. W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że opisany we wniosku stan
    faktyczny odnosi się do zdarzenia przyszłego oraz zaistniałego już zdarzenia, ponieważ
    Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie wytwarzania, rozwijania, ulepszania
    Oprogramowania lub jego części, uzyskując z tego tytułu dochody w sposób opisany we
    wniosku od dnia 1 kwietnia 2021 r., i chciałby skorzystać z preferencyjnej stawki
    podatkowej począwszy od kwietnia 2021 r. jak i w latach następnych. Wnioskodawca
    planuje kontynuować współpracę z Kontrahentem na dotychczasowych warunkach w
    kolejnych latach, przy czym Wnioskodawca może podjąć się także realizacji innych,
    nowych typów Oprogramowania, ale charakter prowadzonej przez Wnioskodawcę
    działalności pozostanie niezmieniony. Ponadto Wnioskodawca nie wyklucza podjęcia
    współpracy z nowymi klientami. Projekty, które Wnioskodawca planuje realizować w
    przyszłości, dotyczyć mogą podmiotów funkcjonujących w różnych branżach, a tym
    samym tematyka i funkcjonalności tworzonych programów komputerowych mogą być
    zróżnicowane, z tym jednak zastrzeżeniem, że opisany we wniosku charakter prowadzonej
    przez Wnioskodawcę działalności pozostanie niezmieniony; nie ulegnie zmianie także
    rodzaj i źródło uzyskiwanych dochodów z tytułu sprzedaży Oprogramowania.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca wytwarza i rozwija programy komputerowe, które w różnych kontekstach
    mogą być określane jako oprogramowanie, aplikacje czy moduły, jednak wszystkie te
    pojęcia odnoszą się do kodów źródłowych programów komputerowych. Efektem tych prac
    jest nowe, autorskie oprogramowanie, spełniające konkretne cele biznesowe i
    technologiczne.
    1. X

    System ten został stworzony od podstaw w celu usprawnienia procesu logistyczno-
    sprzedażowego w e-commerce. Jego zadaniem jest automatyczne kierowanie zamówień
    do magazynów na podstawie reguł biznesowych. Kluczowe elementy:
    Wytworzenie tego systemu obejmuje kod źródłowy, opis procedur operacyjnych,
    zestawienie danych w formie informacji konwersacyjnych i dialogowych, kod wynikowy
    oraz interfejs użytkownika.
    2. Platforma dla biznesu
    Drugim autorskim rozwiązaniem Wnioskodawcy jest system, który został stworzony od
    podstaw i jest stale rozwijany. Jego unikalność polega na zastosowaniu zaawansowanej
    analizy danych oraz personalizowanych strategii rabatowych. Funkcjonalności obejmują:
    Tworzenie i rozwój oprogramowania w kontekście prawa autorskiego
    Każde z powyższych rozwiązań nie ma swojego odpowiednika na rynku, co oznacza, że są
    to oryginalne, autorskie projekty, powstające od podstaw i rozwijane na bieżąco. W
    każdym przypadku wytwarzanie i rozwijanie odnosi się do kodów źródłowych programów
    komputerowych, które stanowią utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych.
    W efekcie tych prac powstają programy komputerowe jako utwory, zgodnie z art. 1 ustawy
    z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, stanowiące utrwalenie
    działalności twórczej Wnioskodawcy o indywidualnym charakterze.
    Wnioskodawca wytwarza/ rozwija Oprogramowania na mocy postanowień umowy o
    świadczenie usług podpisanej ze Zleceniodawcą. Zobowiązuje ona Wnioskodawcę do
    wytworzenia lub rozwoju Oprogramowania, które stanowi osobny program komputerowy
    chroniony na podstawie art. 74 ust. 1 i 2 prawa autorskiego.
    Na potrzeby opisu stanu faktycznego Wnioskodawca podzielił swoją działalność na
    poszczególne etapy:
    1) Faza koncepcyjna - zrozumienie zapotrzebowania rynkowego np. poprzez rozmowę ze
      Zleceniodawcą, przedstawicielami, osobami odpowiedzialnymi za prowadzenie
      działalności, by zrozumieć jakie docelowe kryteria powinien spełniać dany program
      komputerowy który będzie tworzył Wnioskodawca, np. poprzez omówienie
      funkcjonalności;
    2) Faza planowania - proces planowania prac, na który składa się np.: wybór technologii,
      planowanie realizacji prac nad oprogramowaniem, ustalenia poszczególnych etapów
      prac;
    3) Faza programowania - etap tworzenie oprogramowania na który składa się np.: pisanie
      kodu, testowanie tworzonego oprogramowania;
    4) Faza weryfikacji - przedstawienie oprogramowania klientowi (Zleceniodawcy)
      docelowemu, wprowadzanie zmian zgodnie z życzeniem klienta (Zleceniodawcy).
    Działalność prowadzona będzie w sposób ciągły i systematyczny (metodyczny), tj.
    uporządkowany oraz według opracowanego przez siebie harmonogramu, a jej efektem
    jest tworzenie Oprogramowania dopasowanego do indywidualnych potrzeb klienta
    (Zleceniodawcy). Prowadzenie działalności w taki sposób wynika ze specyfiki tworzenia
    programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma on spełniać, ustalenia sposobu
    dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz
    technologii), zaplanowanie prac (ustalenie harmonogramu prac, kolejności wykonywania
    poszczególnych czynności), weryfikacja (ustalenie czy zostały osiągnięte założone efekty
    prac, ewentualne wprowadzanie poprawek i udoskonaleń prowadzących do osiągnięcia
    założonego rezultatu), zakończenie (zdanie efektów prac).
    Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny
    prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy.

    Działania Wnioskodawcy zmierzają do zwiększenia oraz wykorzystania zasobów wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań. Wskazane powyżej efekty prowadzonych prac twórczych
    kwalifikują się jako prace skutkujące powstaniem utworów w rozumieniu art. 1 ust. 1
    ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn.: Dz.
    U. z 2019 r. poz. 1231 z późn. zm.) bądź poprzez stworzenie nowego programu
    komputerowego, bądź poprzez twórczą zmianę (opracowanie) istniejącego programu
    komputerowego.
    Pracując nad wytworzeniem oprogramowania Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i
    wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczących narzędzi
    informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w
    postaci nowoczesnego i unikalnego Oprogramowania. W ramach działalności
    Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia
    oprogramowania w celu tworzenia i rozwijania nowych rozwiązań Oprogramowania.
    Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca wykorzystuje przy planowaniu projektu są
    technologie informatyczne, czyli Jego wiedza o oprogramowaniu i narzędziach
    informatycznych występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w środowisku, w
    którym funkcjonować ma Oprogramowanie przez Wnioskodawcę wytworzone oraz wiedza
    pozyskiwana w tym właśnie zakresie.
    Ustawodawca jednakże nie przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia
    zasobów wiedzy, dlatego istotny jest element celowościowy, jaki Wnioskodawca
    uwzględnia w swojej działalności.
    Wnioskodawca tworzy oprogramowanie w zależności od potrzeb Klienta, z którymi
    współpracuje, a dany Zleceniodawca ma na celu zwiększenie innowacyjności archaicznych
    rozwiązań programistycznych w zależności od swoich potrzeb.
    Wnioskodawca realizuje zlecenia informatyczne na Zleceniodawcy, obejmujące tworzenie
    systemu w architekturze mikroserwisowej.
    W ramach współpracy Wnioskodawca:
    a) tworzy narzędzia automatyzujące uruchamianie i zarządzanie lokalnym środowiskiem
      deweloperskim,
    b) buduje system obsługi nowych klientów w architekturze mikroserwisowej, zapewniając
      skalowalność i wysoką dostępność aplikacji,
    c) rozwija algorytmy sztucznej inteligencji (AI) oraz modele uczenia maszynowego, które
      wspierają optymalizację procesów biznesowych oraz analizę danych w tworzonym
      oprogramowaniu,
    d) powyższe rozwiązania są nowością w działalności Wnioskodawcy, ponieważ wcześniej
      nie realizował projektów o podobnym zakresie i stopniu złożoności.
    Wszystko powyższe stanowi, że Wnioskodawca jest w stanie stwierdzić, że tworzenie
    programów komputerowych ma miejsce w ramach prowadzonej bezpośrednio przez
    Niego działalności gospodarczej, w ramach której Wnioskodawca prowadzi prace w
    sposób systematyczny, zaplanowany i metodyczny, w celu tworzenia nowych zastosowań
    przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Działalność, w ramach której Wnioskodawca tworzy
    Oprogramowanie ma charakter twórczy, o indywidualnym charakterze, jest wyrazem
    własnej twórczości indywidualnej, posiada charakter kreatywny, nowatorski, oryginalny w
    pomyśle, jest nastawiona na tworzenie nowych oryginalnych rozwiązań o charakterze
    unikatowym. Przy czym zastosowanie technologii informatycznych w postaci rozwiązań
    chmurowych powoduje, że „oprogramowanie” po jego wytworzeniu różni się od
    rozwiązań już u Wnioskodawcy funkcjonujących.
    Harmonogramy zawsze będą wyznaczane miesięcznie w zakresie każdego tworzonego i
    rozwijanego oprogramowania. Każdy miesięczny harmonogram prac zawiera określone
    fazy opisane w pkt powyżej: faza koncepcyjna, faza planowania, faza programowania, faza

    weryfikacji. Harmonogramy te będą ustalane cyklicznie, w okresach miesięcznych. Każdy z
    wyznaczonych harmonogramów zostanie ukończony zgodnie z planem w zakresie
    oprogramowania, które Wnioskodawca szczegółowo opisał we wniosku i uzupełnieniu.
    Efekty prac wnioskodawcy, zawsze są odrębnymi programami komputerowymi, które
    podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Wnioskodawcy przysługują osobiste i majątkowe prawa autorskie do tych
    „programów komputerowych”.
    Efekty prac Wnioskodawcy, które Wnioskodawca nazywa „programem komputerowym”
    (oprogramowanie komputerowe lub jego części (Oprogramowanie, części
    Oprogramowania) zawsze są odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają
    ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wnioskodawcy przysługują osobiste i majątkowe prawa autorskie do tych „programów
    komputerowych”.
    Efekty prac Wnioskodawcy, które nazywa On „programem komputerowym”
    (oprogramowanie komputerowe lub jego części (Oprogramowanie, części
    Oprogramowania) zawsze są utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, tj.:
    · zawsze odznaczają się rzeczywiście oryginalnym, twórczym charakterem, zawsze są
      kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej;
    · nie są efektem pracy która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych
      umiejętności programistycznych i której rezultaty da się z góry określić i przewidzieć
      jako mające charakter powtarzalny;
    · nie są jedynie „techniczną”, a nie „twórczą”, realizacją szczegółowych projektów
      zlecanych przez Kontrahentów.
    Wnioskodawca wykorzystuje doświadczenie oraz umiejętności analityczne, które
    pozwalają identyfikować i przewidywać potencjalne problemy związane z produktami.
    Ponadto, Wnioskodawca posiada umiejętność implementacji rozwiązań w językach
    programowania, a także wiedzę i umiejętności z zakresu technologii informatycznej,
    programowania, sieciowych i telekomunikacyjnych oraz modelowania matematycznego,
    zdobyte w ramach studiów oraz rozwijane w pracy zawodowej. Wnioskodawca
    wykorzystuje także technologie konteneryzacji, bazy danych oraz rozwiązania chmurowe
    w procesie tworzenia i wdrażania oprogramowania.
    W pierwszej kolejności Wnioskodawca dysponował opisem ogólnym, jaki problem chce
    rozwiązać klient. Klient zgłasza również problemy, które Wnioskodawca rozwiązuje.
    Niektóre z tych problemów to:
      potrzeba usprawnienia procesów biznesowych,
      potrzeba poprawy obsługi klienta,
      potrzeba stworzenia nowych produktów,
      potrzeba rozwiązania złożonych problemów technicznych.
    Wnioskodawca przeprowadził rozeznanie rynku istniejących rozwiązań dla problemów, z
    którymi borykali się klienci. Wnioskodawca nie znalazł żadnego rozwiązania, które
    spełniałoby ich wszystkie oczekiwania, dlatego postanowił stworzyć własne rozwiązanie,
    które byłoby dostosowane do ich indywidualnych potrzeb. Zasobami wiedzy, którymi
    Wnioskodawca dysponował są technologie informatyczne, czyli wiedza o oprogramowaniu
    i narzędziach informatycznych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki jak i w
    środowisku, w którym funkcjonować ma program przez Wnioskodawcę wytworzony.

    Ustawodawca jednakże nie przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia
    zasobów wiedzy, dlatego istotny jest element celowościowy, jaki Wnioskodawca
    uwzględnia w swojej działalności.
    W ramach działalności, dzięki której Wnioskodawca tworzy i modyfikuje/rozwija/ulepsza
    „oprogramowanie” Wnioskodawca wykorzystuje i rozwija wiedzę i umiejętności nabyte
    podczas indywidualnego studiowania materiałów z zakresu informatyki, programowania i
    nowoczesnych technologii oraz swojego doświadczenia zawodowego. Są to wiedza i
    umiejętności z zakresu technologii informatycznej, technologii programowania oraz w
    zakresie tworzonego oprogramowania. Wnioskodawca pracuje przy użyciu produktów i
    usług opisanych w punkcie poniżej, uczy się tych technologii i zdobywa coraz to bardziej
    aktualną wiedzę w ich zakresie. Nowe kombinacje narzędzi i technologii i pozwalają na
    wytworzenie aplikacji o niewystępującej wcześniej specyfikacji i jakości.
    Powyższe produkty i usługi wykorzystują między innymi języki programowania, do
    rozwoju oprogramowania, do wizualizacji informacji oraz do rozwoju algorytmów
    sztucznej inteligencji. Do przechowywania i analizy danych wykorzystywane są technologie
    chmurowe, takie jak oraz platformy. Ponadto, procesy rozwoju oprogramowania są
    oparte na rekomendowanych przez branżę praktykach inżynierii oprogramowania, w tym
    architekturze mikroserwisowej, wzorcach projektowych oraz metodach CI/CD.
    Produkty, usługi i procesy Wnioskodawcy oparte były, są i będą na szerokim spektrum
    rozwiązań wiedzowych, technicznych, technologicznych programistycznych, takich jak:
    1. Systemy biznesowe.
    2. Nowoczesne technologie i infrastruktura IT.
    3. Mobilne technologie.
    4. Języki programowania i frameworki.
    5. Analiza danych i sztuczna inteligencja.
    6. Integracja systemów.
    7. Technologie chmurowe.
    Podejście Wnioskodawcy do projektów jest elastyczne i dostosowane do konkretnych
    wymagań klientów. Wybór technologii zależy od specyfiki projektu i celów biznesowych, co
    pozwala na dostarczenie innowacyjnych, skalowalnych i bezpiecznych rozwiązań.
    Działalność, w ramach której Wnioskodawca tworzy „oprogramowanie” prowadzona jest w
    sposób uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według pewnego systemu, na
    podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do
    osiągnięcia.
    Systematyczność polega na prowadzeniu prac w metodyczny sposób, czego wymaga
    specyfika tworzenia programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma on spełniać,
    ustalenia sposobu dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań
    programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac (ustalenie harmonogramu prac,
    kolejności wykonywania poszczególnych czynności), weryfikacja (ustalenie czy zostały
    osiągnięte założone efekty prac, ewentualne wprowadzanie poprawek i udoskonaleń
    prowadzących do osiągnięcia założonego rezultatu), zakończenie (zdanie efektów prac).
    Celem Wnioskodawcy jest dostarczenie klientowi programów komputerowych
    realizujących założenia biznesowe klienta, tj. w szczególności:
      tworzenie kodu spełniającego założone wskaźniki jakości i efektywności,
      tworzenie kodu z zachowaniem odpowiedniej struktury (w tym z wykorzystaniem
      optymalnych narzędzi, funkcji i języków programowania),

      tworzenie kodu programu komputerowego, który realizuje cele biznesowe klientów,
      tworzenie architektury oprogramowania w celu poprawy jakości korzystania z
      oprogramowania.
    Finansowanie następuje ze środków własnych.
    Opracowanie ww. programów komputerowych nastąpiło z wykorzystaniem pracy własnej
    oraz własnych środków finansowych w ramach indywidualnej pracy kreatywnej,
    realizowanej w porozumieniu z przedstawicielami klienta. Wymienione programy
    komputerowe zrealizowały cele Wnioskodawcy wymienione wyżej. Stopień realizacji
    założonych celów był wystarczający dla uznania, że oprogramowanie wypełnia cele
    biznesowe klienta
    Projekt został zrealizowany jako osobny moduł w łańcuchu systemu kompletowania i
    realizacji zamówień.
    Wrzesień 2021 – Grudzień 2021: Analiza i projektowanie architektury
    Cel: Opracowanie modelu działania systemu i określenie wymagań technologicznych.
    Harmonogram prac:
    1. Wrzesień – Październik: Analiza wymagań biznesowych i technologicznych.
    2. Listopad: Opracowanie architektury systemu i dobór technologii.
    3. Grudzień: Tworzenie prototypów kluczowych komponentów systemu.
    Realizacja:
    · Opracowanie architektury systemu i wybór technologii.
    · Stworzenie modeli predykcyjnych dla kierowania zamówień do magazynu.
    · Testy wydajnościowe i analiza skuteczności algorytmów.
    2022: Implementacja i testowanie modułu
    Cel: Stworzenie działającej wersji systemu i przeprowadzenie testów.
    Harmonogram prac:
    1. Styczeń – Marzec: Implementacja podstawowych funkcjonalności systemu.
    2. Kwiecień – Czerwiec: Integracja z systemami magazynowymi i zamówień.
    3. Lipiec – Wrzesień: Testowanie w środowisku stagingowym, optymalizacja algorytmów.
    4. Październik – Grudzień: Wdrożenie modułu do systemu e-commerce.
    Realizacja:
    Implementacja i integracja systemu z platformami magazynowymi.
    Testowanie wydajnościowe i funkcjonalne.
    Optymalizacja działania algorytmów Machine Learning na podstawie rzeczywistych
    danych.
    2023: Optymalizacja i rozwój systemu
    Cel: Ulepszanie algorytmów oraz zwiększenie efektywności działania systemu.
    Harmonogram prac:
    1. Styczeń – Marzec: Analiza danych rzeczywistych i identyfikacja obszarów optymalizacji.
    2. Kwiecień – Czerwiec: Wprowadzenie nowych reguł biznesowych do systemu.
    3. Lipiec – Wrzesień: Implementacja dodatkowych funkcjonalności i optymalizacja modelu.

    4. Październik – Grudzień: Testy końcowe i wdrożenie usprawnionego systemu.
    Realizacja:
    Wdrożenie nowych reguł biznesowych poprawiających skuteczność routingu zamówień.
    Ulepszenie algorytmów poprzez lepsze dostrajanie modeli predykcyjnych.
    2024 – obecnie: Dalszy rozwój i utrzymanie
    Cel: Skalowanie systemu i dostosowanie do nowych potrzeb biznesowych.
    Harmonogram prac:
    1. Styczeń – Marzec: Dostosowanie algorytmów do większej skali operacyjnej.
    2. Kwiecień – Czerwiec: Optymalizacja czasu przetwarzania danych.
    3. Lipiec – Wrzesień: Wdrażanie nowych integracji i funkcjonalności.
    4. Październik – Obecnie: Analiza wyników i planowanie dalszego rozwoju.
    Realizacja:
    Skalowanie architektury systemu pod kątem rosnącej liczby zamówień.
    Wprowadzenie mechanizmów zwiększających odporność systemu na awarie.
    Optymalizacja kodu i infrastruktury w celu poprawy wydajności.
    Projekt „X” rozwija się zgodnie z założonym harmonogramem, a jego kolejne etapy
    obejmują iteracyjne poprawki i udoskonalenia. Każdy etap prac jest dokładnie
    udokumentowany, a system jest stale rozwijany w celu dalszej optymalizacji procesów.
    Usługi będą wykonywane w Polsce, a zatem nie zachodzi kwestia prowadzenia działalności
    gospodarczej za granicą ani istnienia zakładu w rozumieniu umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Sposób przenoszenia autorskich praw do programu komputerowego każdorazowo
    spełnia warunki przewidziane w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, w szczególności następuje z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 tejże ustawy.
    Program komputerowy tworzony przez Wnioskodawcę wersjonowany jest przez Niego w
    odpowiednim systemie, który następnie systematycznie jest synchronizowany z wersją
    przenoszoną na kontrahenta na platformie, z której korzysta. Przeniesienie następuje z
    momentem zapłaty należnego Wnioskodawcy wynagrodzenia. Wnioskodawca tworzy
    dany program komputerowy, który podlega ochronie na gruncie prawa autorskiego i
    przenosi go fizycznie na klienta umieszczając w repozytorium na serwerze klienta.
    Przeniesienie praw potwierdza umowa i umieszczenie go na serwerze.
    Faktury nie wyodrębniają wynagrodzenia z tytułu przeniesienia praw autorskich, gdyż nie
    jest to wymagane ani nie jest to przyjęte w stosunkach gospodarczych z kontrahentem.
    Wydatki te zostały poniesione dla potrzeb konkretnych prac rozwojowych – opisanych
    szczegółowo we wniosku.
    Przyjęta „metodyka alokacji kosztów” (klucz podziału kosztów wskazany w pytaniu nr 3 i 4)
    stosowany jest wyłącznie w przypadku, gdy z obiektywnych przesłanek wynika, że
    właściwe przypisanie określonej kategorii kosztu (kosztów uzyskania przychodów oraz
    kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy) z konkretnym przychodem z danego
    kwalifikowanego IP nie jest możliwe w danym stanie faktycznym (dany koszt dotyczy wielu
    źródeł oraz wielu kwalifikowanych IP i nie ma możliwości zastosowania właściwej
    metodologii jego przypisania, tj. takiej, która będzie odzwierciedlać adekwatne
    „powiązanie” odpowiedniej części danego kosztu uzyskania przychodu czy też służącego
    wyliczeniu wskaźnika nexus, z przychodami z konkretnego kwalifikowanego IP).
    Wnioskodawca wskazuje co następuje. Wyliczone w pytaniach koszty są związane z całą
    Jego działalnością opisaną we wniosku, gdyż całość tej działalności to prace rozwojowe. Do

    każdych poszczególnych działań koszty te przyczyniają się w taki sam sposób. Opisana
    działalność to prace rozwojowe, które Wnioskodawca szczegółowo opisał, więc związek
    pozostaje aktualny.
    Wnioskodawca wskazuje związek: Wynajem sprzętu komputerowego i urządzeń
    peryferyjnych oraz oprogramowania - bez najmu odpowiedniego sprzętu
    komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych wytwarzania
    oprogramowania nie byłoby zupełnie możliwe, sprzęt komputerowy oprogramowanie i
    urządzenia peryferyjne stanowią podstawowe narzędzie pracy Wnioskodawcy.
    Zlecenia programistyczne realizowane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej nie są wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie
    wyznaczonym przez Zlecającego te czynności. Wnioskodawca ma możliwość wykonywania
    zleceń zdalnie, w różnych miejscach oraz czasie, a także nie jest On związany sztywnymi
    godzinami pracy. W związku z tak wykonywaną działalnością Wnioskodawca ponosi ryzyko
    gospodarcze zarówno w kontekście odpowiedzialności za jakość i ewentualne wady
    świadczonych usług, jak i zmian Kontrahentów, niepewności efektu i metod dojścia do
    umówionego rezultatu.
    W ekonomii definiuje się ryzyko jako możliwość wystąpienia wyników odmiennych od
    założonych celów. Zgodnie z tą definicją działalność Wnioskodawcy jest obarczona
    ryzykiem gospodarczym.
    Pytania
    1. Czy podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu
      oprogramowania komputerowego lub jego części (Oprogramowanie, części
      Oprogramowania) przedstawiona w opisanym zdarzeniu przyszłym oraz zaistniałym
      już stanie faktycznym stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art.
      30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT?
    2. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym odpłatne
      przeniesienie prawa autorskiego do programów komputerowych (Oprogramowania,
      części Oprogramowania), tworzonego przez Wnioskodawcę w ramach świadczonych
      usług wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi sprzedaż w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy
      o podatku dochodowym od osób fizycznych kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, o których mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych i tym samym możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5%
      do osiągniętego kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca ustawy o PIT w latach 2021 i kolejnych?
    3. Czy wymienione przez Wnioskodawcę koszty wynajmu sprzętu komputerowego,
      oprogramowania i urządzeń peryferyjnych ponoszone i te które zamierza ponosić w
      celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      przy zachowaniu odpowiedniej metodologii alokacji, można uznać za koszty w literze
      (A) wskaźnika NEXUS do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust.
      4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego
      dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej?
    4. Czy wymienione przez Wnioskodawcę wydatki wynajmu sprzętu komputerowego,
      oprogramowania i urządzeń peryferyjnych, które Wnioskodawca ponosi i zamierza
      ponosić w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, przy zachowaniu
      odpowiedniej metodologii alokacji, są kosztami uzyskania przychodu z
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 w zw. z
      art. 9 ust. 2 ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1

    Zdaniem Wnioskodawcy prace realizowane przez Niego, zgodnie z przedstawionym
    opisem, stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o
    PIT. Wnioskodawca uzyskuje przychody z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca wskazuje, że działalność badawczo-rozwojowa została
    zdefiniowana w art. 5a pkt 38 ustawy o PIT, zgodnie z którym, działalność badawczo-
    rozwojowa oznacza działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace
    rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy
    oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Zarówno pojęcie
    badań naukowych, jak i prac rozwojowych zostały natomiast zdefiniowane w kolejnych
    przepisach, tj. odpowiednio w art. 5a pkt 30 ustawy o PIT i pkt 40 ustawy o PIT przez
    odesłanie do definicji zawartych w art. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.
    j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 478).
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, badania naukowe
    są działalnością obejmującą:
    a) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
      przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
      obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;
    b) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz
      umiejętności.
    Z kolei, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, prace
    rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
    wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
    informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
    tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z
    wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich,
    nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że o prowadzeniu
    działalności badawczo-rozwojowej na gruncie ustawy o PIT (dalej jako: prace lub projekty
    B+R) należy mówić wówczas gdy:
    a. Działalność obejmuje badania naukowe lub prace rozwojowe;
    b. Realizowane prace mają twórczy charakter;
    c. Prace w tym zakresie prowadzone są w systematyczny sposób;
    d. Wykonywane prace mają na celu zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystania jej
      do tworzenia nowych zastosowań.
    Wszystkie wskazane powyżej przesłanki występują w przypadku projektów B+R
    realizowanych przez Wnioskodawcę.
    A. Prace rozwojowe
    W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że działalność Wnioskodawcy w zakresie
    prowadzonych projektów B+R wyczerpuje pojęcie prac rozwojowych zawarte we
    wskazanych powyżej przepisach prawa. Wnioskodawca prowadzi bowiem prace,
    wykorzystując dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
    informatycznych, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych,
    ulepszonych lub nowych właściwości Oprogramowania. Tym samym, Wnioskodawca
    prowadzi prace rozwojowe zdefiniowane we wskazanych powyżej przepisach prawa. W
    prowadzonych projektach B+R Wnioskodawca realizuje prace nastawione na
    wykorzystanie dostępnej wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych do tworzenia
    autorskiego i innowacyjnego programowania lub jego znaczącego ulepszenia. Tym
    samym, zgodnie ze wskazanymi powyżej ustawowymi definicjami Wnioskodawca
    prowadzi prace rozwojowe.

    B. Twórczy charakter prac
    Kolejną przesłanką warunkującą uznanie działalności podatnika za działalność badawczo-
    rozwojową jest twórczy charakter tej działalności. W zakresie projektów B+R
    prowadzonych przez Wnioskodawcę przesłanka ta jest spełniona, ponieważ rozwiązania i
    końcowe produkty informatyczne nie powielają prostych i funkcjonujących na rynku
    typowych koncepcji. W wyniku prac programistycznych prowadzonych przez
    Wnioskodawcę, Jego Kontrahent otrzymuje nowoczesne i innowacyjne ulepszenia oraz
    rozwinięcia Oprogramowania, których nie da się nabyć na otwartym rynku. W przypadku
    projektów B+R nie występuje element typowej standaryzacji. Cele, jakie są zakładane do
    osiągnięcia przez Kontrahenta, wymagają unikatowego podejścia i twórczej pracy
    koncepcyjnej od samego początku realizacji prac projektowych. Tym samym tworzone i
    wdrażane przez Wnioskodawcę elementy Oprogramowania mają zawsze charakter
    twórczy. Jednocześnie należy podkreślić, że Oprogramowanie i jego elementy jako rezultat
    prac rozwojowych prowadzonych przez Wnioskodawcę podlega ochronie prawnej
    wynikającej z ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.
    j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1062).
    C. Prowadzenie prac w systematyczny sposób
    Realizowane przez Wnioskodawcę prace B+R mają nie tylko twórczy charakter, ale są
    również prowadzone w sposób systematyczny, co stanowi kolejną przesłankę wynikającą z
    ustawowej definicji działalności badawczo-rozwojowej.
    Prace B+R realizowane są przez Wnioskodawcę według określonego harmonogramu.
    Przedmiotowe prace są zaplanowane przez Wnioskodawcę i prowadzone w sposób
    uporządkowany i regularny.
    Nie mają one charakteru incydentalnego ani spontanicznego.
    D. Zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystanie wiedzy do tworzenia nowych
      zastosowań
    Zgodnie z definicją ustawową działalność badawczo-rozwojowa musi także mieć określony
    cel, tj. powinna być nakierowana na zwiększenie zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie
    do tworzenia nowych zastosowań. Podejmowane przez Wnioskodawcę w ramach
    projektów B+R działania ze swej istoty zmierzają do uzyskania specjalistycznej wiedzy i
    umiejętności, które będą wykorzystywane w obecnie prowadzonych lub kolejnych
    projektach. Tym samym, wiedza uzyskana podczas prowadzenia poszczególnych prac
    wykorzystywana jest następnie w innych pracach projektowych. Dodatkowo
    Wnioskodawca, realizując przedmiotowe prace, uzyskuje nowe umiejętności z dziedziny
    technologii IT i ich zastosowania w działalności biznesowej, które następnie może
    wykorzystywać do projektowania nowych produktów i usług oferowanych klientom
    (oprogramowanie, aplikacje). Prace programistyczne realizowane w ramach prac B+R
    mają charakter twórczy i ukierunkowane są na tworzenie nowych, innowacyjnych
    rozwiązań.
    Stworzenie kodu źródłowego wymaga połączenia wiedzy z zakresu informatyki, natomiast
    uprzednie opracowanie koncepcji tworzonego Oprogramowania lub jego części, a także
    późniejsze koordynowanie prowadzonych prac wymaga specjalistycznej wiedzy
    biznesowej. Jednocześnie celem prac realizowanych w ramach projektów B+R nie jest
    wyłącznie wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do Oprogramowania.
    Dodatkowo Wnioskodawca, celem konkurencyjnego świadczenia usług, musi ciągle
    poszerzać swoją wiedzę o nowe narzędzia i technologie informatyczne. Wymaga
    podkreślenia, że w przepisach prawa nie zostało zdefiniowane pojęcie: „okresowy”. W
    związku z tym, podobnie jak powyżej, należy odnieść się do wykładni językowej tego
    określenia. Słownik języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) wskazuje na następujące
    znaczenia słowa okresowy: „powtarzający się, występujący co pewien czas” oraz
    „dotyczący danego okresu”. Na podstawie przedstawionej definicji, znaczenie słowa

    „okresowy” odnosi się do podejmowania czynności podobnych do siebie i w jakiś sposób
    się powtarzających. Na podstawie powyższego można przyjąć, że działalność prowadzona
    przez Wnioskodawcę nie ma znamion okresowości, ponieważ każdy z wytwarzanych przez
    Wnioskodawcę utworów jest niepowtarzalny oraz unikatowy, a jego wytworzenie wymaga
    przeprowadzenia odmiennych i zindywidualizowanych procesów. Zaznaczyć należy, że
    zgodnie z ustawową definicją - działalnością badawczo-rozwojową jest działalność twórcza
    obejmująca badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowana w sposób
    systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań. Użycie przez ustawodawcę spójnika „lub” wskazuje, że w
    celu uznania działalności podatnika za działalność badawczo-rozwojową wystarczy, żeby
    podatnik prowadził badania naukowe lub alternatywnie, żeby prowadził prace rozwojowe.
    Może także prowadzić badania naukowe i prace rozwojowe. W każdej z tych trzech
    sytuacji spełniona zostanie przesłanka określona w definicji działalności badawczo-
    rozwojowej (Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące
    preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności
    intelektualnej - IP BOX). Wnioskodawca stwierdza, że przymiot działalności twórczej bez
    wątpienia można przypisać (i będzie można przypisać) działaniom związanym z
    wytworzeniem utworów. Działania te skupiają się (i będą się skupiać w przyszłości) na
    wytwarzaniu nowych/zmodyfikowanych programów bądź kodów komputerowych, które
    są unikatowe oraz niepowtarzalne. Celem działań opisanych w zaszłym już stanie
    faktycznym i w zdarzeniu przyszłym jest opracowywanie nowych rozwiązań na podstawie
    aktualnej wiedzy oraz dostępnych na rynku produktów, z których tworzone są (i będą w
    przyszłości) nowe utwory. W efekcie powstają (i będą powstawać) nowe rozwiązania w
    postaci gotowych programów, narzędzi informatycznych, optymalizacji oraz związane z
    nimi - plany i projekty. Z uwagi na powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, podejmowane przez
    Niego prace celem wytworzenia utworów stanowią (i będą stanowić) działalność
    badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 5a pkt 38 Ustawy PIT. W tym miejscu
    Wnioskodawca wskazuje, że kwestia kwalifikowania działań w zakresie tworzenia nowych
    rozwiązań z dziedziny IT do kategorii działalności badawczo-rozwojowej była już
    przedmiotem interpretacji indywidualnych, w których uznawano, że tego typu działania
    spełniają definicję prac o charakterze badawczo-rozwojowym. Ponadto, w tożsamych
    stanach faktycznych rozstrzygano również o możliwości uznania za działalność badawczo-
    rozwojową, prac w zakresie modyfikacji istniejącego oprogramowania/narzędzia
    informatycznego.
    Tytułem przykładu można wskazać interpretacje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
    z dnia 7 maja 2020 r., nr 0115-KDIT1.4011.70.2020.2.JG, z dnia 30 marca 2020 r., nr 0113-
    KDIPT2-3.4011.94.2020.2.AC, zgodnie z którymi: „Mając na uwadze przedstawiony we
    wniosku opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz cytowane wyżej przepisy prawa
    podatkowego, stwierdzić należy, że przedstawione we wniosku działania spełniają
    definicję działalności badawczo-rozwojowej, w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż są podejmowane w sposób
    systematyczny, mają twórczy charakter, podejmowane są w celu zwiększania zasobów
    wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Ponadto,
    Wnioskodawca opracowuje nowe lub ulepszone produkty niewystępujące dotychczas w
    praktyce gospodarczej Wnioskodawcy”.
    Z powołaniem się na powyższe interpretacje prawnopodatkowe, w ocenie Wnioskodawcy,
    można mówić o ugruntowanej linii orzeczniczej w zakresie zakwalifikowania prac
    programistycznych określonych w zaistniałym stanie faktycznym i w zdarzeniu przyszłym
    do działalności badawczo-rozwojowej. Wnioskodawca prowadzi prace według
    szczegółowego harmonogramu czasowo-rzeczowego. Począwszy od wymagań umowy o
    współpracy dotyczących poprawnej dokumentacji działalności Wnioskodawcy, także
    Oprogramowanie determinuje wielu składowych tworzonych w odpowiedniej kolejności i z
    należytą starannością. Ostatnią przesłanką wymaganą ustawowo do uznania prowadzonej
    działalności za badawczo-rozwojową jest kryterium wykorzystania zasobów wiedzy do

    tworzenia nowych zastosowań. Wiąże się to jednocześnie z prowadzeniem prac
    rozwojowych. Wnioskodawca opisał powyżej, w jaki sposób wykorzystuje obecne zasoby
    wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W swojej działalności Wnioskodawca zawsze
    stara się dostarczyć najnowsze rozwiązania w branży, zapoznając się z obecnym stanem
    techniki w branży IT oraz z aktualnymi zastosowaniami wprowadzonymi w działalności
    jego Kontrahenta. Wnioskodawca podkreśla, że przy wykorzystaniu wszystkich
    dostępnych wiadomości naukowych, w swojej działalności planuje, projektuje i tworzy
    innowacyjne rozwiązania w postaci ulepszonych produktów, procesów lub usług
    programistycznych. Przy czym ulepszenia te są znaczące i pozwalają na zautomatyzowanie
    procesów, które dotychczas robione były ręcznie. Wnioskodawca prowadzi działalność
    twórczą obejmującą prace rozwojowe.
    Twórczość w działalności badawczo-rozwojowej Wnioskodawcy przejawia się w
    wytwarzaniu nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących dotychczas w Jego
    praktyce gospodarczej, lub na tyle nowatorskich, że w znacznym stopniu odróżniają się od
    rozwiązań już funkcjonujących, co oznacza, że wprowadzają to, czego jeszcze nie było.
    Wnioskodawca wykorzystuje przy tym własną inwencję twórczą i korzysta z posiadanej
    przez siebie wiedzy i umiejętności. Przesądza to m.in. o elemencie „twórczym”
    prowadzonej przez Niego działalności, tzn. są to działania, które choćby w minimalnym
    stopniu odróżniają się od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem posiadają
    cechę nowości, której stopień nie ma znaczenia (Objaśnienia podatkowe Ministra
    Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczące preferencyjnego opodatkowania dochodów
    wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX).
    Wyjaśnić należy, że programowanie jest pracą polegającą na tworzeniu
    zindywidualizowanego kodu, dla którego z góry ustalony jest tylko efekt. Co istotne,
    istnieje nieskończona ilość rozwiązań, które mogą do tego efektu doprowadzić. Praca
    programisty polega na doborze najbardziej wydajnych i odpowiednich metod oraz
    środków, które mają zapewnić stworzenie konkretnej funkcjonalności. Należy podkreślić,
    że programy komputerowe stworzone przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta
    ulepszyły i rozwijały działanie starych programów, lub też pozwalały na stworzenie
    zupełnie nowych funkcjonalności. Z tego powodu Wnioskodawca twierdzi, że stworzone
    przez Niego programy stanowią przejaw Jego twórczej działalności oraz są innowacyjne
    zarówno w prowadzonej przez Niego działalności, jak i Jego Kontrahenta. Twórczość
    Wnioskodawcy odnosi się również do przejawu Jego działalności - autorskich praw do
    programów komputerowych, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 Prawa
    autorskiego. Jednocześnie należy podkreślić, że przedmiotem prawa autorskiego jest
    każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w
    jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Ochrona ta obejmuje również fragmenty utworu i utwory w wersji nieukończonej.
    Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że prace związane z wytwarzaniem i
    modyfikacją utworów, szczegółowo przedstawione w opisie stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego, stanowią działalność badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 5a pkt 38
    Ustawy PIT.
    Ad 2
    Wnioskodawca otrzymuje dochody ze stworzonego - w ramach prowadzonej działalności
    badawczo-rozwojowej - kodu źródłowego Oprogramowania będącego kwalifikowanym
    prawem własności intelektualnej.
    Zgodnie z postanowieniami umowy o współpracy, w ramach wykonywanych usług,
    majątkowe prawa własności intelektualnej do tworzonego Oprogramowania i jego części
    przenoszone są przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w zamian za wykonane
    usługi Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie w umówionej wysokości. Przedmiotowe
    wynagrodzenie obejmuje honorarium za przeniesienie całości autorskich praw
    majątkowych do programu komputerowego.

    Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie autorskich praw majątkowych do wytworzonego
    Oprogramowania bądź części Oprogramowania, należy zakwalifikować do kategorii
    sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7
    pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym oraz zaistniałym stanie faktycznym spełnione są, według
    Wnioskodawcy, wszystkie przesłanki zastosowania art. 30ca ustawy o PIT, tj.
    Wnioskodawca:
    a) uzyskuje dochód w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej,
    b) uzyskuje kwalifikowany dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wnioskodawca uzyskuje przychody z tytułu
    prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W związku z tym spełniona jest
    pierwsza przesłanka wskazana w art. 30ca ustawy o PIT.
    Z kolei, z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej mamy do czynienia wówczas,
    gdy jest to prawo wskazane przez ustawodawcę w art. 30ca ust. 2 pkt 1-8 ustawy o PIT,
    podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
    ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz
    innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. Zdaniem
    Wnioskodawcy, dochody uzyskiwane z odpłatnego zbywania praw autorskich do
    programów komputerowych są kwalifikowanymi dochodami z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej, o której mowa w art. 30ca ustawy o PIT. Tym samym
    Wnioskodawca uprawniony jest do opodatkowania wskazanych powyżej kwalifikowanych
    dochodów przy zastosowaniu stawki określonej w tym przepisie prawa.
    Uzasadniając niniejsze stanowisko Wnioskodawcy należy wskazać, że zgodnie z art. 30ca
    ust. 2 ustawy o PIT, kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
    a) patent,
    b) prawo ochronne na wzór użytkowy,
    c) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
    d) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
    e) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony
      roślin,
    f) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
      dopuszczonych do obrotu,
    g) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
      prawnej odmian roślin,
    h) autorskie prawo do programu komputerowego - podlegające ochronie prawnej na
      podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych,
      których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych,
      których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony,
      rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego
      działalności badawczo-rozwojowej.
    W rozpatrywanym przypadku kwalifikowanym prawem własności intelektualnej jest
    autorskie prawo do kodu źródłowego stanowiącego Oprogramowanie wskazane w art.
    30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochód jest
    osiągnięty przez podatnika w ciągu roku podatkowego:
    1) z opłat lub należności wynikających z umów licencyjnych, dotyczących kwalifikowanego
      IP;

    2) ze sprzedaży kwalifikowanego IP;
    3) z kwalifikowanego IP uwzględnionego w cenie sprzedaży produktu lub usługi;
    4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego IP, jeżeli zostało
      uzyskane w postępowaniu spornym, w tym w postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Jak wskazano powyżej, Oprogramowanie wytworzone przez Wnioskodawcę podlega
    ochronie prawnej na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Prawa autorskiego. Jedynym
    efektem tych usług w zakresie rozwoju i tworzenia Oprogramowania jest kod źródłowy
    programu komputerowego. Umowa o współpracy zawarta pomiędzy Wnioskodawcą i jego
    Kontrahentem stanowi, że prawa własności intelektualnej, jakie Wnioskodawca wytworzy
    w ramach zleconych usług, należą po ich przeniesieniu do Kontrahenta. W ramach usług
    Wnioskodawca wytwarza utwory objęte prawami własności intelektualnej. Kontrahent
    uzyskuje wszystkie prawa do utworów wytworzonych przez Wnioskodawcę, a
    Wnioskodawca je traci, za co otrzymuje świadczenie wzajemne w postaci umówionego
    wynagrodzenia. Tak więc całość kwoty wynagrodzenia, jakie Wnioskodawca planuje objąć i
    obejmuje preferencyjną stawką opodatkowania, stanowi wynagrodzenie za przeniesienie
    praw autorskich (sprzedaż). Przedmiotem umowy jest więc przeniesienie prawa do
    własności intelektualnej. Odpłatne przeniesienie wskazanych we wniosku praw następuje
    w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej,
    która jest pozarolniczą działalnością gospodarczą. Oprogramowanie zostaje wytworzone
    w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności badawczo-rozwojowej w
    rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to
    twórcza działalność podejmowana w sposób systematyczny, obejmująca prace rozwojowe
    wykonane w celu tworzenia nowych zastosowań. Przy czym prace te są działalnością
    obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie
    wiedzy i umiejętności, w zakresie narzędzi informatycznych i Oprogramowania
    wskazanego we wniosku służącego do tworzenia i oferowania zmienionych, ulepszonych
    lub nowych produktów wcześniej niedostępnych na rynku. Nie są to działania rutynowe
    ani okresowe (nie jest to utrzymanie techniczne produktu), co wyczerpuje definicję
    działalności badawczo-rozwojowej określoną w art. 4 ust. 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie
    wyższym i nauce.
    Wnioskodawca wykonuje jednoosobową działalność gospodarczą, której przychody za
    poprzedni rok nie przekroczyły 2 mln euro. Nie ma więc obowiązku prowadzić ksiąg
    rachunkowych i ich nie prowadzi. Prowadzi księgę przychodów i rozchodów. W przypadku
    rozliczania się na podstawie art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    Wnioskodawca prowadzi odrębną ewidencję zgodnie z wymogiem art. 30cb pkt 2 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 Prawa autorskiego, ochrona przyznana programowi
    komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące
    podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, nie podlegają ochronie. W
    celu poprawnego zastosowania preferencji IP Box wobec autorskiego prawa do programu
    komputerowego należy nadać mu znaczenia funkcjonalne, celowościowe i rozszerzające,
    w zgodzie z najbardziej istotnym międzynarodowym kontekstem przepisów o IP Box, czyli
    Raportem OECD BEPS Plan Działania nr 5. Zgodnie z akapitem 34 tego Raportu,
    copyrighted software, nie tylko program komputerowy chroniony prawem autorskim, ale
    szerzej oprogramowanie chronione prawem autorskim, może zawierać się w katalogu
    kwalifikowanych IP jako aktywo funkcjonalnie ekwiwalentne do patentu. OECD wskazuje,
    że oprogramowanie chronione prawem autorskim dzieli podstawowe cechy patentów,
    ponieważ jest nowatorskie, nieoczywiste i użyteczne, a zatem zasadniczo wynika z
    prowadzenia innowacyjnej działalności badawczo-rozwojowej, której prowadzenie
    powinny stymulować przepisy o IP Box. OECD stwierdza także, że nie wszystkie
    jurysdykcje zapewniają ochronę patentową oprogramowania i dlatego wielu podatników,
    którzy wytwarzają oprogramowanie, musi posiadać prawa autorskie, zamiast polegać na
    ochronie patentowej. Włączenie oprogramowania chronionego prawem autorskim do

    definicji funkcjonalnie równoważnych kwalifikowanych IP zapewnia również, że różne
    traktowanie Oprogramowania na mocy prawa patentowego różnych jurysdykcji nie ma
    wpływu na to, czy dochody z oprogramowania mogą korzystać z różnych regulacji IP Box.
    W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie - definiowane jako ogół informacji w
    postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów - podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    oprogramowanie może być, zgodnie z wykładnią celowościową i kontekstualną (ww.
    Raport OECD), uznane za kwalifikowane IP w świetle rozszerzającej wykładni art. 30ca ust.
    2 pkt 8 ustawy o PIT, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie lub ulepszenie jest wynikiem
    prac badawczo-rozwojowych.
    Podstawowe znaczenie w sprawie ma to, że efektem pracy Wnioskodawcy jest kod
    źródłowy programu komputerowego, co implikuje wytworzenie przez Wnioskodawcę
    prawa własności intelektualnej.
    Mając na uwadze ziszczenie się przesłanek definiujących działalność B+R, Wnioskodawca
    wytwarza kwalifikowane prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o PIT. Na podstawie umowy o współpracy zawartej z Kontrahentem, wykonuje
    usługi programistyczne i wszelkie prawa własności intelektualnej są przekazywane na
    rzecz Kontrahenta, w zamian za ustalone wynagrodzenie. Według ustawy o podatku od
    towarów i usług przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów. W przypadku opisanym w niniejszym wniosku następuje faktyczna
    sprzedaż wytworzonych przez Wnioskodawcę kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej. Jedynym dochodem, jaki Wnioskodawca uzyskuje z tytułu współpracy z
    Kontrahentem i chce objąć preferencyjną stawką opodatkowania, jest wynagrodzenie z
    tytułu odpłatnego przeniesienia na rzecz Kontrahenta praw do wytworzonego przez siebie
    Oprogramowania lub jego części. Jest to Oprogramowanie opracowane na zamówienie
    Kontrahenta i spełniające specyficzne wymagania Kontrahenta, jak również nie istnieje
    inne podobne, które mogłoby stanowić podstawę dla wyceny wartości praw własności
    intelektualnej związanej z tym Oprogramowaniem. Tym samym dokumentem
    określającym wartość prawa jest umowa o współpracy, zaś dokumentuje tę wartość
    rachunkowo i księgowo faktura wystawiona dla Kontrahenta z tytułu świadczonych usług i
    zastosowanie proporcji pozwalającej na określenie kwoty wynagrodzenia za przeniesienie
    tworzonego Oprogramowania. Dochody, jakie uzyskuje Wnioskodawca, są
    kwalifikowanymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których
    mowa w art. 30ca ustawy o PIT. Tym samym Wnioskodawca uprawniony jest do
    opodatkowania wskazanych powyżej kwalifikowanych dochodów przy zastosowaniu
    preferencyjnej stawki wynoszącej 5% podstawy opodatkowania.
    Wynika to z następujących przesłanek ustawowych:
    a) w rozpatrywanym przypadku kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są
      autorskie prawa do programów komputerowych wskazane w art. 30ca ust. 2 pkt 8
      ustawy o PIT, które podlegają ochronie na podstawie odrębnych ustaw (ustawy z dnia
      4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych), i których przedmiot
      ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach
      prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej;
    b) uzyskiwany przez Wnioskodawcę dochód z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej będącego prawami autorskimi do programów komputerowych jest
      zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT, kwalifikowanym dochodem ze sprzedaży
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej. Wnioskodawca uzyskuje bowiem
      dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. dochód ze sprzedaży
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej (art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT).
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z faktem spełnienia przesłanek ustawowych i przy
    uwzględnieniu okoliczności, że Wnioskodawca stosuje wskaźnik Nexus do wyliczenia

    kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnych,
    Wnioskodawca uprawniony jest do opodatkowania kwalifikowanych dochodów z tytułu
    odpłatnego przeniesienia przez Wnioskodawcę kwalifikowanych autorskich praw
    majątkowych do programów komputerowych (sprzedaży) przy zastosowaniu stawki
    określonej w art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, obliczonych przy uwzględnieniu wskaźnika
    Nexus.
    Ad 3
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zgodnie z art. 30ca ust. 4 i 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego
    prawa własności intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego
    według wzoru: [ (a+b)x1,3]/ (a+b+c+d), w którym poszczególne litery oznaczają koszty
    faktycznie poniesione przez podatnika na:
    a) prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną
      z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
    b) nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem
      własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego
      w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
    c) nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem
      własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w
      rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
    d) nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Do powyższych kosztów nie zalicza się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat
    finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami.
    Na mocy art. 30ca ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku
    gdy wartość wskaźnika, o którym mowa powyżej, jest większa od 1, przyjmuje się, że
    wartość ta wynosi 1. Przedmiotem wykonywanej przez Wnioskodawcę działalności
    gospodarczej jest w przeważającym zakresie tworzenie programów komputerowych, do
    których prawa autorskie są następnie przenoszone w ramach wykonania umowy na rzecz
    określonego Kontrahenta. Za świadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje ustalone
    honorarium, które obejmuje również wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw
    majątkowych.
    W związku z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością w zakresie tworzenia i
    rozwoju Oprogramowania, ponosi On i może ponosić wydatki wynajmu sprzętu
    komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych. Powyższe wydatki są również
    kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie
    źródła przychodów, tj. prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone wydatki, w zakresie, w jakim
    przeznaczane są na wytworzenie danego Oprogramowania bądź części Oprogramowania,
    przy zachowaniu odpowiedniej metodologii alokacji opisanej we wniosku, należy uznać za
    koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez Niego działalność
    badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej
    wskazanym powyżej (oznaczone jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych) i mogą zostać ujęte do obliczenia wskaźnika
    Nexus.
    Ad 4

    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, dochód (strata) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest
    obliczony zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej
    w zakresie, w jakim został osiągnięty:
    1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi;
    4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego IP, jeżeli zostało
      uzyskane w postępowaniu spornym, w tym w postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Natomiast art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że
    dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c,
    art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
    przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów. Zastosowanie cedułowości (teorii źródeł) wiąże się z konsekwencjami,
    zwłaszcza w zakresie możliwości stosowania specjalnych stawek opodatkowania lub
    kosztów normatywnych. Prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza w
    przeważającym zakresie obejmuje tworzenie programów komputerowych, do których
    autorskie prawa majątkowe są następnie przenoszone, w ramach realizacji umowy o
    współpracy, na określonego Kontrahenta. Wnioskodawca za wykonane usługi otrzymuje
    ustalone wynagrodzenie, obejmujące również należność za przeniesienie autorskich praw
    majątkowych.
    Zważając na to, że działania Wnioskodawcy zorientowane są na działalność badawczo-
    rozwojową, ponosi On i może ponosić wydatki na:
    a) użytkowanie samochodów, w tym koszty paliwa, koszty napraw i inne koszty związane,
    b) wynajmu sprzętu komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych.
    Przedmiotowe wydatki są również kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ mają na celu osiągnięcie przychodów
    lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. prowadzonej przez
    Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej. W przypadku braku możliwości
    pełnego alokowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w ramach
    działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia Oprogramowania bądź części
    Oprogramowania, Wnioskodawca ustala faktyczny koszt poniesiony w danym okresie na
    prowadzoną przez Niego działalność związaną z wytwarzaniem określonego programu
    komputerowego według odpowiedniej proporcji, która odpowiada przyczynieniu się
    danego kosztu do osiągnięcia konkretnego przychodu z prowadzonej działalności
    gospodarczej w danym okresie. W ostateczności Wnioskodawca per analogiam zastosuje
    art. 22 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że jeżeli
    podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega
    opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe
    ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się
    w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie
    przychodów.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, ponoszone wydatki, w zakresie w jakim
    przeznaczane są na wytworzenie danego programu komputerowego, w tym przypisane
    według odpowiedniej metodologii, należy uznać za koszty działalności badawczo-
    rozwojowej prowadzonej przez Wnioskodawcę, a tym samym za koszty uzyskania
    przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, w kontekście regulacji

    zawartej w art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
          wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
          niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
          przez zlecającego te czynności,
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
          prowadzoną działalnością.
    Definicja działalności badawczo-rozwojowej
    Ustawodawca wprowadził definicję działalności badawczo-rozwojowej w art. 5a pkt 38
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej – oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych – oznacza to:

        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca
          2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571, 1871
          i 1897),
        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018
          r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Definicja prac rozwojowych
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o pracach rozwojowych – oznacza to prace rozwojowe
      w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie
      wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571):
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
    1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
      przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
      obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;
    2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
      oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub
      usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce:
      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie
      narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
      projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów,
      procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe
      zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jest Pan rezydentem polskim, prowadzącym
    jednoosobową działalność gospodarczą. Działa Pan w branży informatycznej i głównym
    przedmiotem Pana działalności jest tworzenie i rozwój nowoczesnego oprogramowania
    oraz jego elementów składowych, które następnie są sprzedawane Pana Kontrahentowi w
    ramach usług świadczonych na jego rzecz, na podstawie zawartej umowy o współpracy.
    W ramach prowadzonej działalności wytwarza i rozwija Pan programy komputerowe,
    które w różnych kontekstach mogą być określane jako oprogramowanie, aplikacje czy
    moduły, jednak wszystkie te pojęcia odnoszą się do kodów źródłowych programów
    komputerowych. Efektem tych prac jest nowe, autorskie oprogramowanie, spełniające
    konkretne cele biznesowe i technologiczne.
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez Pana
    efektów tych prac (Oprogramowania opisanego we wniosku).
    Kryteria działalności badawczo-rozwojowej
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w

    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że w wyniku prac programistycznych prowadzonych przez
    Pana Kontrahent otrzymuje nowoczesne i innowacyjne ulepszenia oraz rozwinięcia
    Oprogramowania lub całościowe aplikacje, których nie da się nabyć na otwartym rynku. W
    przypadku projektów nie występuje element typowej standaryzacji. Cele, jakie są
    zakładane do osiągnięcia przez Kontrahenta, wymagają unikatowego podejścia i twórczej
    pracy koncepcyjnej od samego początku realizacji prac projektowych. Tym samym
    tworzone i wdrażane przez Pana elementy Oprogramowania mają zawsze charakter
    twórczy.
    Głównym celem Pana działalności jest tworzenie oraz rozwój innowacyjnego i
    technologicznie zaawansowanego Oprogramowania. Tworzy Pan i ulepsza
    Oprogramowanie, które nie tylko odzwierciedla potrzeby rynku i Kontrahenta, ale
    kształtuje je w taki sposób, żeby przyczyniły się do znacznego usprawnienia procesów u
    nabywców końcowych Oprogramowania. W tym zakresie prowadzi Pan prace związane z
    tworzeniem nowego i innowacyjnego Oprogramowania i jego funkcjonalności i części oraz
    jego stałego rozwijania, czy też ulepszania. Działania te mają na celu dostarczanie
    Oprogramowania spełniającego wszelkie wymagania Kontrahenta i klientów końcowych.
    Efekty samodzielnej Pana działalności są rozwiązaniami nie występującymi dotychczas w
    praktyce gospodarczej lub są na tyle innowacyjne, że w znacznym stopniu odróżniają się
    od rozwiązań już funkcjonujących. Tworzone i rozwijane Oprogramowanie powstaje przy
    użyciu najnowszych rozwiązań technologicznych. Prowadzi to do ciągłego rozwoju Pana
    oraz zdobywania nowej wiedzy i umiejętności. Z każdym projektem, zadaniem i funkcją
    rozwija Pan swoje umiejętności i wiedzę wykorzystywaną w pracy twórczej. Każdy projekt
    wymaga również zastosowania unikalnego zestawu wzorców projektowych lub
    architektur. Istotą prac jest dopasowanie do danego projektu, aplikacji, programu, nie
    tylko odpowiednich technologii, ale także wzorców, które pozwalają utrzymywać kod
    czystym, przejrzystym i zdolnym do ciągłego rozwoju.
    Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia, rozwijania, ulepszania
    wymienionego we wniosku Oprogramowania ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN słowo systematyczny
    oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od
    dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według
    pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku z tym,
    że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w
    sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się
    do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą
    definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z

    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od
    istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Wyjaśnił Pan, że omawiane Oprogramowanie jest tworzone, rozwijane i ulepszane przez
    Pana w sposób systematyczny, w ramach codziennej pracy. W Pana praktyce gospodarczej
    projekty, w ramach których realizowane są prace programistyczne skutkujące powstaniem
    Oprogramowania, są rozciągnięte w czasie, i w konsekwencji do danego projektu można
    przypisać kilka faktur przychodowych. Prowadzona przez Pana działalność obejmuje
    nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i
    umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do
    planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub
    nowych produktów, procesów lub usług w sposób nie rutynowy i kreatywny, i nie jest to
    działalność obejmująca proste usuwanie błędów w Oprogramowaniu. Po przeniesieniu,
    własność utworu jest pełna, nieodwołalna oraz uprawnia do pełnego i niezakłóconego
    rozporządzania prawem do programu komputerowego. Do chwili przeniesienia na rzecz
    Kontrahenta prawa do programu, Panu przysługują prawa majątkowe do jego składowych
    (części Oprogramowania), które to części mają na celu ulepszenie/ rozwinięcie danego
    Oprogramowania. Prowadzi prace według szczegółowego harmonogramu czasowo-
    rzeczowego.
    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej, tj. prowadzenie
    działalności w sposób systematyczny, w odniesieniu do wskazanego przez Pana
    Oprogramowania jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    Z opisu sprawy i jego uzupełnienia wynika, że przeprowadził Pan rozeznanie rynku
    istniejących rozwiązań dla problemów, z którymi borykali się klienci. Nie znalazł Pan
    żadnego rozwiązania, które spełniałoby ich wszystkie oczekiwania, dlatego postanowił
    stworzyć własne rozwiązanie, które byłoby dostosowane do ich indywidualnych potrzeb.
    Zasobami wiedzy, którymi dysponował Pan są technologie informatyczne, czyli wiedza o
    oprogramowaniu i narzędziach informatycznych, występujących zarówno w ogólnym
    stanie nauki jak i w środowisku, w którym funkcjonować ma program przez wnioskodawcę
    wytworzony. Wykorzystuje Pan i rozwija wiedzę i umiejętności nabyte podczas
    indywidualnego studiowania materiałów z zakresu informatyki, programowania i
    nowoczesnych technologii oraz swojego doświadczenia zawodowego. Są to wiedza i
    umiejętności z zakresu technologii informatycznej, technologii programowania oraz w
    zakresie tworzonego oprogramowania. Pracuje Pan przy użyciu produktów i usług, uczy

    się tych technologii i zdobywa coraz to bardziej aktualną wiedzę w ich zakresie. Nowe
    kombinacje narzędzi i technologii i pozwalają na wytworzenie aplikacji o niewystępującej
    wcześniej specyfikacji i jakości.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które
    wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
    (i) badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    (ii) prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Należy zwrócić uwagę na wyłączenie zawarte w art. 4 ust. 3 tej ustawy, mogące odnosić się
    do wielu przejawów aktywności podatnika. Zastrzeżenie zostało wprowadzone w celu
    wyeliminowania z zakresu działalności badawczo-rozwojowej tych przejawów aktywności
    podatnika, które mimo ulepszenia istniejących procesów lub usług, z uwagi na swoją
    cykliczność (okresowość) oraz brak innowacyjnego charakteru (rutynowość), nie mogą
    stanowić prac rozwojowych.
    Pojęcie działalności badawczo-rozwojowej obejmuje m.in. prace rozwojowe w rozumieniu
    ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    · nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    · nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;
    · łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    · kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    · wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    · planowaniu produkcji oraz
    · projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe

    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Jak wskazuje Pan we wniosku, nie świadczy Pan usług polegających na wprowadzaniu
    okresowych i rutynowych zmian do tworzonego programu komputerowego. Wynika to z
    faktu, że jest Pan twórcą swoich programów, z których osiąga przychód. Zgodnie z
    doktryną przedmiotu i orzecznictwem, wkład twórczy jest przeciwieństwem rutynowości,
    rozumianej jako czynności mechaniczne. Wytwarza Pan programy komputerowe jako
    utwory w rozumieniu art. 1 Prawa autorskiego, i cechują się one oryginalnością i
    indywidualnością, co stanowczo przeczy wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian
    do tworzonego Oprogramowania.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia, rozwijania,
    ulepszania wymienionego Oprogramowania spełnia warunki do uznania jej za prace
    rozwojowe.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy stwierdzam, że
    opisane prace rozumiane jako całość działalności realizowanej przez Pana spełniają
    definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Opodatkowanie preferencyjną stawką podatku
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
      1) patent,
      2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
      3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
      4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
      5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony
      roślin,
      6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
      dopuszczonych do obrotu,
      7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
      prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
      8) autorskie prawo do programu komputerowego
      – podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
      ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,

      oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których
      przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Stosownie do art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym
      (art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według
      wzoru:
      (a+b) x 1,3/a+b+c+d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:
      a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
      związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
      b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
      c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
      d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Natomiast w myśl art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Na podstawie art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
      1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
      2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
      3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
      sprzedaży produktu lub usługi;
      4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
      własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym
      postępowaniu sądowym albo arbitrażu.

    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który chce skorzystać z ww. preferencji, jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający
    obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac
    badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
      1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
      księgach rachunkowych;
      2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
      kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
      3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
      kwalifikowanego dochodu;
      4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
      zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
      rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
      5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
      zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w
      odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług –
      w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności
      intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w
      produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest
      możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.
    Stosownie do art. 30cb ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    W myśl art. 30cb ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Należy podkreślić, że stosowanie tej ulgi (niższej stawki podatku do kwalifikowanych
    dochodów) będzie prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Jest to o tyle istotne, gdyż z
    korzystaniem z ulgi wiążą się dodatkowe obowiązki po stronie podatników, w
    szczególności obowiązek prowadzenia ewidencji pozwalającej na monitorowanie i
    śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych.
    Podatnik będzie miał możliwość stosowania niniejszej ulgi przez cały okres trwania
    ochrony prawnej kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W przypadku tych
    aktywów, które podlegają procedurze zgłoszenia/rejestracji, podatnik będzie mógł
    skorzystać z preferencji podatkowej od momentu zgłoszenia lub złożenia wniosku o
    rejestrację (obowiązek zwrotu kwoty ulgi w przypadku wycofania wniosku, odmowy
    udzielenia prawa lub odrzucenia wniosku o rejestrację).
    Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy art. 74
    ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z
    2022 r. poz. 2509).

    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w
    postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy, jeśli jego wytworzenie, rozwinięcie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-
    rozwojowych.
    Art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brzmi:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 są obowiązani do
      wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Oznacza to, że ulga IP Box jest preferencją podatkową, z której można skorzystać po
    zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu rocznym.
    Z przedstawionych okoliczności analizowanej sprawy wynika, że:
    1) w ramach indywidualnej działalności gospodarczej tworzy, rozwija i ulepsza Pan
      Oprogramowanie;
    2) wykonuje Pan powyższe czynności w ramach prowadzonej przez Pana działalności
      badawczo-rozwojowej spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku
      dochodowym od osób fizycznych;
    3) w wyniku prowadzonych prac powstają autorskie prawa do programów
      komputerowych, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 Prawa autorskiego;
    4) z chwilą przekazania Kontrahentowi wytworzonego Oprogramowania przenosi Pan na
      jego rzecz wszelkie prawa autorskie do tego Oprogramowania;
    5) całość praw własności intelektualnej do tworzonego i rozwijanego Oprogramowania
      przekazywana jest odpłatnie na rzecz Kontrahenta na podstawie umowy łączącej
      Strony;
    6) dochód z kwalifikowanych praw własności intelektualnej uzyskuje Pan ze sprzedaży
      praw majątkowych do programów komputerowych;
    7) od kwietnia 2021 r. prowadzi Pan na bieżąco odrębną od podatkowej księgi
      przychodów i rozchodów szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o
      PIT.
    Reasumując, odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do Oprogramowania w ramach
    wykonywanych zleceń programistycznych stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym osiąga Pan kwalifikowany dochód z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej, o których mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 tej
    ustawy.
    Będzie Pan mógł w zeznaniach rocznych za 2021 r. i lata kolejne zastosować stawkę 5% od
    dochodów z powyższego tytułu, osiągniętych w ramach prowadzonej działalności opisanej
    we wniosku (o ile zmianie nie ulegnie stan faktyczny i prawny).
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 również należało uznać za prawidłowe.
    Wątpliwość Pana budzi również kwestia uznania wskazanych we wniosku wydatków za:
    · koszty uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, oraz

    · koszty do obliczenia wskaźnika nexus.
    Jak wskazuje Pan, w ramach prowadzonej działalności ponosi Pan koszty wynajmu sprzętu
    komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych.
    Wysokość dochodu z kwalifikowanego IP ustali Pani jako iloczyn:
    · dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    · wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Dla potrzeb obliczenia podstawy opodatkowania podlegającej preferencyjnemu
    opodatkowaniu stawką 5% zobowiązany jest Pan do wyliczenia dwóch podstawowych
    wartości:
    · dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym oraz
    · wskaźnika, którym zostanie przemnożony powyższy dochód.
    Z objaśnień podatkowych z 15 lipca 2019 r. wynika, że „Obliczając wysokość dochodu z
    kwalifikowanego IP, który w dalszej kolejności zostanie przemnożony przez wskaźnik
    nexus w celu obliczenia końcowego dochodu podlegającego 5% stawce podatku,
    niezbędne jest określenie związanych z kwalifikowanym IP przychodów oraz kosztów.
    Konieczne jest więc wskazanie przez podatnika przychodów osiąganych z danego
    kwalifikowanego IP oraz alokowanie do tych przychodów funkcjonalnie związanych z nimi
    kosztów, które w sposób bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego
    przychodu. Zatem, dochodem z kwalifikowanego IP jest nadwyżka sumy przychodów
    osiągnięta z tego kwalifikowanego IP nad kosztami i ich uzyskania osiągnięta w roku
    podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica
    jest stratą z kwalifikowanego IP”.
    Potwierdza to art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów
    Zgodnie z ww. przepisem należy określić – po pierwsze – przychody z kwalifikowanego
    prawa IP, a następnie koszty uzyskania tych przychodów.
    Koszty te, muszą być poniesione w celu uzyskania przychodów z tytułu wynagrodzenia za
    przeniesienie autorskich praw do programów komputerowych, a zatem funkcjonalnie
    związanych z nimi kosztów, które w sposób bezpośredni lub pośredni związane są z
    przychodem z kwalifikowanych praw IP.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien spełniać warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
      poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodu,
    · nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.

    Kosztami uzyskania przychodów będą wskazane we wniosku koszty poniesione w związku
    z prowadzoną przez Pana działalnością, czyli koszty wynajmu sprzętu komputerowego,
    oprogramowania i urządzeń peryferyjnych.
    Objaśnienia podatkowe wskazują na możliwość uwzględnienia w kalkulacji dochodu (który
    następnie zostanie przemnożony przez wskaźnik nexus) również kosztów pośrednich. Nie
    wskazują natomiast, w jaki sposób koszty pośrednie należy przyporządkować do
    przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej i do pozostałych przychodów.
    W myśl art. 22 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód
      podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie
      jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła,
      koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w
      ogólnej kwocie przychodów.
      Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część
      dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest
      wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10
      ust. 1 pkt 1 i 2.
    W przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu, który poniósł Pan w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia praw autorskich,
    może Pan przyporządkować wydatki do przychodów ze zbycia praw autorskich według
    ustalonej proporcji jako stosunek przychodów ze zbycia Oprogramowania do Pana
    przychodów ogółem z prowadzonej działalności w danym okresie.
    Ponoszone przez Pana wydatki dotyczące wynajmu sprzętu komputerowego,
    oprogramowania i urządzeń peryferyjnych, które ponosi Pan w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia źródła
    przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przy zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji, są
    kosztami uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
    kontekście art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Kolejnym krokiem jest wyliczenie wskaźnika nexus.
    Istotne jest to, aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury
    nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem
    konkretnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    Ustalając wskaźnik nexus, należy pamiętać, aby istniał związek między:
    · wydatkami poniesionymi przez podatnika w związku z wytworzeniem kwalifikowanego
      prawa własności intelektualnej,
    · kwalifikowanym prawem własności intelektualnej oraz
    · dochodami uzyskiwanymi z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    Ta szczególna metoda ujmowania kosztów we wskaźniku ma zastosowanie jedynie dla
    celu, jakim jest kalkulacja tego wskaźnika.
    Wskaźnik nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z poszczególnych kwalifikowanych
    praw własności intelektualnej. W związku z tym powinien Pan również ustalić odrębnie
    koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-rozwojową związaną z danym
    prawem.
    W przypadku składników majątku, które stanowią podlegające amortyzacji środki trwałe
    (lub wartości niematerialne i prawne), koszt zakupu takich środków trwałych (wartości
    niematerialnych i prawnych), które podlegają amortyzacji podatkowej oraz mają związek z

    wytworzeniem kwalifikowanego IP, mogą zostać uwzględnione we wskaźniku nexus,
    jednakże uwzględnić można jedynie odpisy amortyzacyjne dokonane w roku podatkowym,
    w którym będzie Pan korzystał z preferencyjnej stawki podatkowej.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty
    poniesione przez podatnika, uwzględniane pod literą „a” we wzorze na wyliczenie
    wskaźnika, przez który przemnażany jest dochód z kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej osiągnięty w roku podatkowym, to koszty związane z prowadzoną
    bezpośrednio przez podatnika działalnością badawczo-rozwojową związaną z
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, a nie koszty działalności badawczo-
    rozwojowej w rozumieniu art. 26e ww. ustawy, zawężone do tzw. kosztów
    kwalifikowanych.
    Wskaźnik nexus „(...) służy do określania tej części dochodu z kwalifikowanego IP, która
    podlega preferencyjnej 5% stawce podatkowej, powinien być liczony kumulatywnie na
    przestrzeni lat. Oprócz właściwych przepisów o IP BOX, potwierdzają to wytyczne
    przedstawione przez OECD w Raporcie BEPS Działanie nr 5 (akapit 45 Raportu OECD BEPS
    Plan Działania nr 5)”.
    Tym samym, w analizowanej sprawie, wydatki ponoszone przez Pana wynajmu sprzętu
    komputerowego, oprogramowania i urządzeń peryferyjnych, które ponosi Pan w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia
    źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, przy zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji, są
    kosztami do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art.
    30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na potrzeby wyliczenia
    kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 3 i 4 również należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i
    stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.