Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/415-7/13/JD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-05-14
Teza: Czy koszt kursu na członków rad nadzorczych stanowi dla pracownika przychód od którego należy naliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: kurs; pracownik; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 03 lipca 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 22 lutego 2013 r. (data wpływu do tut. BKIP 25 lutego 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia, czy koszt kursu członków rad nadzorczych stanowi dla pracownika przychód od którego należy naliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 lutego 2013 r. do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia, czy koszt kursu członków rad nadzorczych stanowi dla pracownika przychód od którego należy naliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Gmina jest udziałowcem w spółkach prawa handlowego, w których funkcjonują rady nadzorcze. Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 45, poz. 236), w spółkach z udziałem jednostek samorządu terytorialnego działają rady nadzorcze. Członków rady nadzorczej reprezentujących w spółce jednostkę samorządu terytorialnego, powołuje się spośród osób, które złożyły egzamin w trybie przewidzianym w przepisach o komercjalizacji i prywatyzacji. Prezydent Miasta wyznacza bądź powołuje przedstawicieli Gminy do rad nadzorczych w spółkach z udziałem jednostek samorządu terytorialnego. W celu wzmocnienia nadzoru nad działalnością spółek Prezydent Miasta zdecydował o wyznaczeniu przedstawicieli Gminy do rad nadzorczych spośród pracowników Wnioskodawcy. Jednakże, jak wspomniano wyżej, członkiem rady nadzorczej może być osoba, która zdała egzamin w trybie przewidzianym w przepisach o komercjalizacji i prywatyzacji, wobec czego Prezydent Miasta wyznaczył pracowników Wnioskodawcy i polecił im w ramach podnoszenia kwalifikacji zawodowych uzyskanie stosownych uprawnień. W tym celu zostanie zorganizowany dla nich kurs dla kandydatów na członków. Koszt kursu pokryje w całości Wnioskodawca.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy koszt kursu na członków rad nadzorczych stanowi dla pracownika przychód od którego należy naliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na szkolenie nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wartość finansowanego przez Wnioskodawcę szkolenia kandydatów na członków rad nadzorczych należy zaliczyć do świadczeń na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników. Poniesienie tych wydatków przez Wnioskodawcę nie powoduje przyrostu majątku tych osób a jedynie gwarantuje prawidłowe sprawowanie nadzoru nad działalnością spółek miejskich.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z ogólną zasadą sformułowaną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z cytowanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że do przychodów pracownika zalicza się wszystkie otrzymywane przez niego świadczenia, wynikające z zawartej umowy bądź mające związek z wykonywaniem przez niego pracy. Należy zatem przyjąć, że co do zasady wartość świadczeń otrzymanych przez pracownika na dokształcanie i podnoszenie kwalifikacji zawodowych stanowi przychód ze stosunku pracy.

Jednakże zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.

Użyte w cytowanym powyżej przepisie sformułowanie „odrębne przepisy” obejmuje cały szereg aktów prawnych, z których wynika prawo pracownika do otrzymania od pracodawcy świadczeń w związku z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych.

W niniejszym przypadku do odrębnych przepisów (z uwagi na brak uregulowań w tym zakresie w przepisach szczególnych), należy zaliczyć ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.).

W myśl art. 1031 § 1 Kodeksu pracy, przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą.

Regulacje zawarte w art. 1031 – 1036 Kodeksu pracy różnicują zakres świadczeń przysługujących pracownikom w zależności od tego, czy pracownik:

*   podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą, bądź
*   zdobywa lub uzupełnia wiedzę i umiejętności z własnej inicjatywy.

Pracownikowi, który podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą, przysługuje urlop szkoleniowy i zwolnienie z całości lub z części dnia pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, które nie korzysta ze zwolnienia. Ponadto pracodawca może mu przyznać dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie (art. 1033 Kodeksu pracy), które w takich okolicznościach korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z kolei pracownikowi, który zdobywa lub uzupełnia wiedzę i umiejętności z własnej inicjatywy, może być przyznane jedynie zwolnienie z całości lub części dnia pracy bez zachowania prawa do wynagrodzenia i urlop bezpłatny w wymiarze ustalonym w porozumieniu zawieranym między pracodawcą i pracownikiem (art. 1036 Kodeksu pracy). Natomiast ewentualne dodatkowe świadczenia pracodawcy polegające np. na opłaceniu kosztów kształcenia pracownikowi, który zdobywa lub uzupełnia wiedzę i umiejętności z własnej inicjatywy nie są objęte zwolnieniem od podatku określonym w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w rezultacie stanowią przychód tej osoby ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Podnoszenie kwalifikacji zawodowych oznacza zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą. Takie rozumienie podnoszenia kwalifikacji zawodowych współgra z innymi przepisami Kodeksu pracy, zgodnie z którymi kwalifikacje zawodowe pracowników wymagane do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku są ustalane w przepisach wewnątrzzakładowych (np. w układzie zbiorowym pracy) lub w przepisach szczególnych. Przepisy te wskazują zatem, jakich kwalifikacji pracodawca może oczekiwać od pracowników przy wykonywaniu pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku. Zatem przepisy Kodeksu pracy dotyczą przede wszystkim podnoszenia kwalifikacji zawodowych w ramach pracy aktualnie wykonywanej przez pracownika, ale również będą mogły mieć zastosowanie w przypadku, gdy planowany jest awans pracownika lub też pracodawca zamierza zaproponować mu inne warunki pracy, np. pracę na innym stanowisku, ze względu na zmianę profilu działalności firmy.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Prezydent Miasta wyznaczył pracowników Wnioskodawcy i polecił im w ramach podnoszenia kwalifikacji zawodowych uzyskanie uprawnień do zasiadania w radach nadzorczych. W tym celu zostanie zorganizowany dla nich kurs dla kandydatów na członków rad nadzorczych. Koszt kursu pokryje w całości Wnioskodawca.

W tym miejscu należy jednak podkreślić, iż zdobycie uprawnień do wykonywania funkcji członka rady nadzorczej nie może być kwalifikowane jako podnoszenie kwalifikacji zawodowych w ramach pracy aktualnie wykonywanej przez pracownika, ani jako związane z awansem na zajmowanym dotychczas stanowisku pracy, czy też związane ze zmianą stanowiska pracowniczego. Członkostwo w radzie nadzorczej należy traktować jako odrębną funkcję pełnioną na podstawie powołania i nie można jej wiązać z obowiązkami pracowniczymi wynikającymi z umowy zawartej pomiędzy pracodawcą a pracownikiem. Członkostwo w radzie nadzorczej nie będzie wykonywane w ramach obowiązków pracowniczych, a to oznacza, iż zdobywania uprawnień w tym zakresie nie można definiować jako podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownika, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odbycie przez pracowników kursu na członków rady nadzorczej sfinansowanego przez Wnioskodawcę nie jest więc elementem, który ma wpływ na wykonywanie zadań powierzonych pracownikom w ramach zawieranych umów o pracę, nie wiąże się tym samym z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracownika. Wobec powyższego świadczenie w postaci sfinansowania przez Wnioskodawcę kosztu kursu winno stanowić przychód danego pracownika w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz pracowników wydatki w formie opłaty za kurs dla kandydatów na członków rad nadzorczych stanowią przychód z tytułu umowy o pracę, który nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stanowisko Wnioskodawcy jest zatem nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.