Odmowa wydania wiążącej informacji stawkowej
Sygnatura: 0112-KDSL2-2.440.77.2025.9.IH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-29
Teza: ODMOWA WYDANIA WIS – brak świadczenia kompleksowego.
Słowa kluczowe: odmowa
świadczenie
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
świadczenie kompleksowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1a-art. 42g-ust. 3

## Dodatkowe informacje

dotyczące świadczenia będącego przedmiotem wniosku
    oraz (...).
    W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis:
    Wnioskodawca (dalej: „Fundacja”) jest fundacją, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny.
    Fundacja nie jest wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
    Wpisana jest natomiast do rejestru stowarzyszeń. Nie ma też statusu organizacji pożytku
    publicznego.
    Celem i przedmiotem działania Fundacji jest prowadzenie działalności charytatywnej
    szczegółowo opisanej w statucie Fundacji. Fundacja realizuje (samodzielnie lub wspólnie z
    innymi podmiotami) projekty charytatywne m.in. takie jak:
    (...).
    Jednym z głównych sposobów na pozyskanie środków finansowych przez Fundację jest
    organizacja wydarzenia pod nazwą „(...)”. W ramach „(...)” odbywa się najważniejsze,
    główne wydarzenie, którym jest bal, a także wydarzenia towarzyszące. Wydarzenie to
    organizowane jest corocznie od (...) r. i będzie organizowane w przyszłości.
    Złożony wniosek dotyczy edycji „(...)”, która odbyła się w (...) r.
    Organizacja ww. wydarzenia jest powiązana z wykonywaną przez Fundację działalnością
    charytatywną. Środki zgromadzone w związku z nim przeznaczone zostają na działalność
    charytatywną (czyli statutową) Fundacji.

    „(...)” w edycji (...) r. była wydarzeniem kilkudniowym. Odbyła się w wyjątkowych
    przestrzeniach, (...), a więc w miejscu służącym rekreacji, odpoczynkowi oraz przyjemnemu
    spędzeniu czasu. Organizacja tego wydarzenia rozpoczęła się z kilkumiesięcznym
    wyprzedzeniem. W procesie tym uczestniczył zespół artystów, kuratorów, scenografów
    wraz z licznym zespołem.
    Kulminacyjnym i najważniejszych wydarzeniem w ramach „(...)” był bal. (...)
    (...).
    Wydarzeniami towarzyszącymi „(...)” (odbywającymi się w innych dniach niż sam bal) w
    edycji (...) r. były:
    • wystawa (...) (wystawa została zaaranżowana z dbałością o szczegóły, które zapewniały
    wyjątkowe wrażenia estetyczne, ale również stwarzały kameralny nastrój sprzyjający
    spotkaniom, rozmowom i zabawie);
    • panel (...);
    • piknik (...) (co sprzyjało integracji, relaksowi, nawiązywaniu relacji oraz zabawie).
    By wziąć udział w „(...)” i wydarzeniach towarzyszących, zainteresowany był zobowiązany
    do wykupienia biletu wstępu (tzw. cegiełki). Opłata za bilet wstępu była uiszczana
    bezpośrednio do organizatora – tj. Fundacji. Uczestnik nie miał innej możliwości wzięcia
    udziału w poszczególnych wydarzeniach „(...)” niż poprzez zakup biletu wstępu (cegiełki).
    W ramach zakupionego biletu, uczestnik mógł skorzystać z wydarzenia głównego – tj. balu.
    W ramach tego biletu uczestnik mógł skorzystać również ze wspomnianych wydarzeń
    towarzyszących – tj.:
    • wystawy (...),
    • panelu (...),
    • pikniku (...).
    Poza możliwością uczestnictwa w „(...)” i wydarzeniach towarzyszących, każdy uczestnik z
    tytułu biletu wstępu miał ponadto zapewnione:
    • nocleg w hotelu,
    • transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca.
    Jak wspomniano, za cały wskazany pakiet pobierana była jedna opłata objęta biletem.
    Nie istniała możliwość zakupu biletu wstępu tylko na poszczególne wyżej wydarzenia lub
    zakup poszczególnych wymienionych świadczeń.

    Uczestnikami „(...)” i wydarzeń towarzyszących były osoby fizyczne.
    Efektem i celem świadczonej przez Fundację usługi było zapewnienie udziału
    zainteresowanego w „(...)” – balu oraz w wydarzeniach towarzyszących „(...)”.
    Oczekiwaniami uczestników była tym samym możliwość wstępu na wskazane wydarzenia.
    Należy podkreślić, że bal jest głównym wydarzeniem „(...)” i wszyscy, którzy nabyli bilety
    (cegiełki) uczestniczyli w balu. Nie każdy jednak z uczestników balu decydował się na
    skorzystanie z innych wydarzeń towarzyszących.
    Do wniosku Wnioskodawca dołączył m.in. dokument o nazwie „Szczegółowe uzasadnienie
    stanowiska Fundacji w zakresie klasyfikacji świadczenia ze względu na stawkę VAT”, w
    którym wskazał, co następuje:
    W ramach informacji uzupełniających do wniosku o WIS Fundacja przedstawia
    uzasadnienie dotyczące możliwości stosowania stawki VAT 8% do biletów wstępu na „(...)” i
    wydarzenia towarzyszące.
    1. Świadczenia objęte biletem wstępu – opodatkowanie VAT świadczeń kompleksowych.
    W związku ze sprzedawanym biletem wstępu Fundacja będzie realizować różne
    świadczenia, które łącznie składają się na (...). Tym samym, zdaniem Fundacji, dla celów
    opodatkowania VAT należy ustalić, czy świadczenia te spełniają przesłanki, by uznać je za
    jedno świadczenie kompleksowe w rozumieniu ustawy.
    Do celów podatku VAT każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i
    niezależne (por. wyrok TSUE z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher
    Waterhouse). Z orzecznictwa TSUE wynika niemniej, że w pewnych okolicznościach
    formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, należy uważać
    za jedną transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne (por. wyroki TSUE: z dnia 21
    lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service; z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie C-276
    /09 Everything Everywhere).
    Jeżeli zatem mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze złożonym, należy takiemu
    świadczeniu przypisać jednolite skutki VAT dla całego takiego świadczenia – a zatem
    również określić jedną określoną stawkę podatku. Decydujące będzie zatem to, czy w
    danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym, czy
    też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Ocena tej okoliczności winna odbywać się przy
    tym w oderwaniu od treści umowy łączącej strony, a jedynie w oparciu o to, czy
    dokonywane przez podatnika czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe
    powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby

    sztuczny charakter. Takie podejście wynika również ze stanowiska prezentowanego w
    indywidualnych interpretacjach podatkowych – np. z dnia 9 maja 2019 r., sygn. 0112-
    KDIL1-2.4012.113.2019.1.PG.
    Zgodnie z ugruntowanym podejściem organów podatkowych, aby móc stwierdzić, że dane
    czynności są ściśle powiązane tak, że stanowią świadczenie jednolite – złożone
    (kompleksowe), realizacja tych czynności powinna prowadzić do jednego celu – do
    wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze.
    Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w
    sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia
    zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem jak element świadczenia
    kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany
    przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać świadczenia
    głównego bez świadczenia pomocniczego. Takie podejście wynika m.in. z następujących
    indywidualnych interpretacji podatkowych: z dnia 9 maja 2019 r., sygn. 0112-KDIL1-
    2.4012.113.2019.1.PG, z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. 0112- KDIL4.4012.102.2018.1.AR.
    Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    nabywcy są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną
    całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub
    czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy.
    Dodatkowo, należy wskazać, że, zgodnie z najnowszym orzecznictwem TSUE (par. 44-59,
    wyrok w sprawie C-60/23, Digital Charging Solutions) bardzo istotnym argumentem za
    uznaniem transakcji za jedną złożoną przesądza to, że pobierana jest jedna opłata (tak jak
    w niniejszej sprawie). Trybunał stwierdził tutaj w szczególności, że:
    „51 W tym względzie, jak wskazano w pkt 30 niniejszego wyroku, uwzględnienie
    rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, które co do zasady znajdują odzwierciedlenie w
    umowach, stanowi podstawowe kryterium stosowania wspólnego systemu VAT.
    52 W konsekwencji kwestia, czy dostawa energii elektrycznej przez spółkę taką jak Digital
    Charging Solutions w celu ładowania pojazdu elektrycznego stanowi wraz z innymi
    świadczeniami opisanymi w pkt 50 niniejszego wyroku jedną złożoną transakcję, może
    zależeć od warunków, na jakich wynagrodzenie za tę dostawę i za te usługi staje się
    należne zgodnie z umowami z nimi związanymi.
    53 W ten sposób usługi dostępu do urządzeń do ładowania, pomocy technicznej,
    rezerwacji punktu ładowania, sprawdzania historii ładowania lub gromadzenia punktów w
    portfelu cyfrowym, które nie są świadczone za opłatą stałą i niezależną od dostaw energii
    elektrycznej, mogą zostać uznane za stanowiące, łącznie z tą dostawą, jedną złożoną
    transakcję z punktu widzenia VAT (zob. podobnie wyrok z dnia 20 kwietnia 2023 r.,
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, C-282/22, EU:C:2023:312, pkt 32).”

    Przenosząc powyższe na grunt złożonego wniosku – zdaniem Wnioskodawcy – należy
    uznać, że bilet wstępu upoważniał do udziału w świadczeniu złożonym (składającym się ze
    wstępu na bal oraz na wydarzenia towarzyszące), za który pobierana była jedna opłata.
    Kluczowym wydarzeniem był bal, jednakże, nie istniała możliwość nabycia biletu
    upoważniającego do udziału tylko w tym balu. Uczestnik nabywając bilet miał bowiem
    możliwość wzięcia udziału również w innych wydarzeniach towarzyszących, do których
    upoważniał ten bilet. Fundacja nie sprzedawała oddzielnie biletów wstępu na bal oraz
    poszczególne wydarzenia towarzyszące.
    Wydarzenia towarzyszące balowi miały – zdaniem Fundacji – charakter pomocniczy
    względem usługi dominującej, jaką był udział w balu. Wydarzenia towarzyszące
    uatrakcyjniały uczestnictwo, ale nie stanowiły celu samego w sobie. Głównym celem
    uczestników było uczestnictwo w balu. Przemawia za tym fakt, że wszyscy, którzy nabyli
    bilety (cegiełki) uczestniczyli w balu. Nie każdy jednak z uczestników balu decydował się na
    skorzystanie ze wszystkich wydarzeń towarzyszących.
    2. Wstęp na pozostałe usługi związane z rekreacją – stawka VAT.
    Jak wynika z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, stawka podatku
    wynosi 23%.
    Przy czym zgodnie z art. 41 ust. 2 i 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy, dla towarów i usług
    wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy stawka podatku wynosi 8%. W załączniku nr 3
    do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w
    wysokości 8%, zawarto m.in. takie usługi związane ze wstępem jak:
    1) usługi kulturalne i rozrywkowe – wyłącznie w zakresie wstępu na widowiska artystyczne,
      włączając przedstawienia cyrkowe, do obiektów kulturalnych, bez względu na PKWiU
      (poz. 64),
    2) usługi związane z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych
      miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne, bez względu na PKWiU (poz.
      65),
    3) usługi bibliotek, archiwów, muzeów oraz pozostałe usługi w zakresie kultury – wyłącznie
      w zakresie wstępu, bez względu na PKWiU (poz. 66),
    4) pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu, bez względu na
      PKWiU (poz. 68).
    Pozycja 68 załącznika nr 3 do ustawy stanowi uzupełnienie regulacji zawartych w
    pozycjach 64, 65 i 66 tego załącznika, które wyznaczają zakres stosowania obniżonej
    stawki podatku dla niektórych usług związanych m.in. z rekreacją.

    Analogiczna regulacja wynika również z dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z
    11.12.2006, s. 1; dalej: „Dyrektywa VAT”). Z pozycji 7 oraz 13 załącznika III do Dyrektywy
    VAT wynika, że stawki obniżone i zwolnienie z prawem do odliczenia VAT, o których mowa
    w art. 98 zastosować można m.in. do: wstępu na przedstawienia, do teatrów, cyrków, na
    targi, do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na koncerty, do muzeów, ogrodów
    zoologicznych, kin, na wystawy oraz podobne imprezy i obiekty kulturalne lub dostępu do
    transmisji strumieniowej na żywo z tych imprez bądź wizyt lub obie te usługi.
    W związku z powyższym, aby Fundacja mogła stosować 8% stawkę VAT dla sprzedawanych
    biletów wstępu, bilet ten powinien umożliwiać wstęp do obiektów kulturalnych, na
    wydarzenia kulturalne lub na pozostałe usługi związane z rekreacją.
    W związku z powyższym konieczne jest zdefiniowanie pojęcia „wstęp” oraz „rekreacji”.
    3. Wykładania językowa pojęcia „wstęp”.
    Przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęcia „wstęp”.
    Definicję usług wstępu przewidziano natomiast w rozporządzeniu wykonawczym Rady UE
    Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy
    2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L
    2011.77.1; dalej: „Rozporządzenie”).
    W art. 32 ust. 1 Rozporządzenia wskazano, że usługi wstępu na imprezy kulturalne,
    artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, o których mowa
    w art. 53 Dyrektywy VAT (odpowiednik art. 28g ust. 1 ustawy), obejmują świadczenie
    usług, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub
    opłatę, w tym opłatę w formie abonamentu, biletu okresowego lub opłaty okresowej.
    Definicję „wstępu” z Rozporządzenia wykorzystać można również w sprawie z wniosku
    Fundacji.
    Dodatkowo w kwestii opodatkowania podatkiem VAT usług wstępu, jednoznaczne
    stanowisko zajął Minister Finansów w interpretacji ogólnej z dnia 2 grudnia 2014 r. (sygn.
    PT1/033/32/354/LJU/14, dalej: „Interpretacja Ogólna”). W związku z brakiem dookreślenia
    formy lub kategorii „wstępu” przez ustawodawcę, Minister Finansów odwołał się do
    definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego, zgodnie z którą jest to „możliwość wejścia
    gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”. Na jej podstawie uznał, że: „wejścia (wstępu) nie
    można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia).
    Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe
    dla danego obiektu)”.

    W konsekwencji, jak wskazał Minister Finansów: „(...) nie ma uzasadnienia dla zawężania
    stosowania stawki obniżonej związanej ze wstępem do biernego uczestnictwa w danym
    przedsięwzięciu (...)”.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) np. w wyroku z dnia z dnia 16
    grudnia 2015 r., sygn. I FSK 1402/14, również zwraca się uwagę na pojęcie wstępu, w
    kontekście prawa do zastosowania preferencyjnej stawki VAT do usług wstępu: „
    świadczenie usługi »w zakresie wstępu« obejmuje nie tylko bierne korzystanie z usługi
    artystycznej ale również aktywne korzystanie z urządzeń znajdujących się na sali zabaw,
    na której ta impreza się odbywa, ale również udział w grach, zabawach i konkursach dla
    uczestników imprezy. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest nie tylko ww.
    orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale również wynik wykładni
    systemowej wewnętrznej. Usługi wskazane w pozycjach 182, 183, 184 i 185 [aktualnie
    pozycje te odpowiadają pozycjom 64, 65, 66 i 68 – dopisek Fundacji] załącznika nr 3 do
    ustawy o VAT ograniczają zastosowanie stawki obniżonej wyłącznie do wstępu. Zatem
    ustawodawca wprowadza preferencje w zakresie stawki za wejście i aktywne korzystanie z
    danego obiektu, np. wesołego miasteczka, parku rozrywki, dyskoteki, czy też jak w
    rozpatrywanym przypadku sali zabaw (bawialni). Nie sposób zresztą sobie wyobrazić, że
    wstęp do tych obiektów ma polegać wyłącznie na biernym korzystaniu”. Podobnie
    wypowiedziały się sądy administracyjne w wyrokach: NSA z dnia 18 listopada 2014 r. sygn.
    I FSK 1692/13; NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. I FSK 1289/13; WSA w Krakowie z dnia
    28 września 2012 r., sygn. I SA/Kr 889/12.
    Pod pojęciem „wstępu” w rozumieniu poz. 64, 65, 66 i 68 załącznika nr 3 do ustawy należy
    rozumieć zatem możliwość wejścia gdzieś lub prawo uczestniczenia w czymś. Dodatkowo
    należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np.
    do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem związane jest określone
    świadczenie (prawo uczestniczenia w czymś), w tym świadczenie kompleksowe. I tak np. z
    nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w
    przypadku parku rozrywki – możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej
    – możliwość tańczenia, na imprezę sportową – możliwość obejrzenia rozgrywanych na
    danym obiekcie zawodów, „na siłownię” – możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy
    wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego –
    możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie. Tym
    samym nie ma uzasadnienia dla zawężania stosowania stawki obniżonej związanej ze
    wstępem do biernego uczestnictwa w danym przedsięwzięciu, a więc wyłącznie do wejścia
    do danego obiektu bez możliwości czynnego uczestnictwa, tj. skorzystania z wszelkich
    świadczeń stanowiących zwyczajny i nieodzowny element danego typu wydarzenia.
    W przypadku biletu wstępu na bal oraz na wydarzenia towarzyszące bilet ten obejmuje
    prawo do czynnego uczestniczenia przede wszystkim w balu, jak i w różnych wydarzeniach

    towarzyszących przewidzianych podczas całego „(...)”. W celu wzięcia udziału w „(...)” i
    wydarzeniach towarzyszących uczestnik musiał wnieść odpowiednią opłatę.
    W konsekwencji – zdaniem Wnioskodawcy – należy uznać, iż Fundacja – jako organizator
    balu wraz z wydarzeniami towarzyszącymi – wyświadczyła na rzecz uczestników usługę
    (świadczenie kompleksowe) wstępu na to wydarzenie, w zamian za wynagrodzenie.
    4. Wykładnia językowa pojęcia „rekreacja”.
    Pojęcie „rekreacja” również nie zostało zdefiniowane w ustawie.
    W związku z powyższym posłużyć należy się rozumieniem słownikowym tego pojęcia.
    W słownikach i encyklopediach pojęcie „rekreacja” definiuje się wskazując, że jest to:
    • „aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu” (Słownik Języka Polskiego),
    • „ruchowa  aktywność  w  czasie  wolnym  od  pracy,  mająca  służyć  zdrowiu  i  dobremu
      samopoczuciu” (Wielki Słownik Języka Polskiego, www.wsjp.pl),
    • „forma  działania  wybrana  dobrowolnie  przez  człowieka  ze  względu  na  osobiste
      zainteresowania  i  dla  odpoczynku,  rozrywki  lub  rozwoju  własnej  osobowości;
      podejmowana poza obowiązkami zawodowymi, społ. i domowymi, w czasie wolnym
      od pracy” (Encyklopedia PWN, www.encyklopedia.pwn.pl).
    Biorąc pod uwagę powyższą definicję „rekreacji” oraz brzmienie poz. 68 załącznika nr 3 do
    ustawy należy – zdaniem Wnioskodawcy – na potrzeby stosowania stawki 8% VAT uznać,
    że „(...)” wraz z wydarzeniami towarzyszącymi, jako wydarzenie o charakterze
    rekreacyjnym, wpisuje się w zakres pozycji załącznika nr 3 do ustawy. Poszczególnym
    wydarzeniom i atrakcjom odbywających się podczas „(...)” można bowiem przypisać takie
    cechy jak np.:
    • odpoczynek, rozrywka, rozwój własnej osobowości,
    • działania podejmowane w czasie wolnym o pracy,
    • odprężenie, wypoczynek,
    • zajęcia wykonywane dla przyjemności i zabawy.
    Jak to zostało wskazane wyżej, bal jest zasadniczym wydarzeniem w ramach
    rozpatrywanego świadczenia złożonego. Dlatego też stawka VAT właściwa dla balu
    powinna – w ocenie Wnioskodawcy – determinować stawkę VAT dla całego świadczenia.
    Jednocześnie bal bez wątpliwości jest wydarzeniem rekreacyjnym. Głównym celem, dla
    którego uczestniczy się w balu jest odpoczynek, rozrywka, spędzenie czasu wolnego,
    odprężenie, wypoczynek, zabawa. Nie ma zatem – zdaniem Wnioskodawcy – wątpliwości,
    że analizowane świadczenie złożone powinno być opodatkowane stawką 8%.

    Jednakże nawet gdyby analizować wszystkie poszczególne świadczenia składowe osobno –
    to wniosek w takim wypadku jest identyczny. Wskazane cechy spełniają bowiem wszystkie
    wydarzenia, które miały miejsce podczas „(...)”: bal, a także wydarzenia towarzyszące:
    wystawa (...), panel (...) służy nawiązywaniu nowych relacji z pozostałymi uczestnikami „(...)”
    oraz piknik (...) dający przestrzeń do celebrowania czasu (...) połączona z odpoczynkiem i
    (...).
    A zatem będące przedmiotem wniosku świadczenie (bal), czy też analizowane nawet
    oddzielnie – wstęp na bal i wydarzenia towarzyszące, należy – w ocenie Wnioskodawcy –
    sklasyfikować do kategorii: pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie
    wstępu, bez względu na PKWiU (poz. 68 załącznika nr 3 do ustawy).
    Podobne stanowisko w zakresie zastosowania preferencyjnej stawki VAT do biletów
    wstępu na wydarzenia takie jak: konferencje, warsztaty, imprezy o charakterze
    rozrywkowym lub artystycznym lub rekreacyjnym, bal, impreza plenerowa itp. – wyrażono
    w wiążących informacjach stawkowych (dalej: „WIS”). Zgodnie ze stanowiskiem organów
    podatkowych jako „pozostałe usługi rekreacyjne” przewidziane w poz. 68 załącznika nr 3
    do Ustawy VAT traktowany jest szeroki katalog wydarzeń takich jak np.:
    • wstęp na zabawę taneczną karnawałową dla dorosłych – WIS z dnia 11 lipca 2024 r., sygn.
      0112-KDSL2-2.440.201.2024.3.DS,
    • wstęp do obiektu dostosowanego do gry w koszykówkę – WIS z dnia 19 lutego 2024 r.,
      sygn. 0112-KDSL2-2.440.419.2023.3.DS,
    • wstęp na zajęcia zumby – WIS z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. 0112-KDSL2-1.440.222.2024.3.
      NR, WIS z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.185.2023.1.ML,
    • wstęp na zajęcia rekreacyjne gry w koszykówkę dla dzieci i młodzieży – WIS z dnia 1
      września 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.193.2023.3.ML,
    • wstęp na zajęcia grupowe typu fitness – WIS z dnia 4 października 2021 r., sygn. 0112-
      KDSL2-1.440.199.2021.2.BK,
    • bilety na targi – WIS z dnia 12 lutego 2024 r., sygn. 0112-KDSL2-2.440.402.2023.2.EZ,
    • udział w wycieczce kajakowej/spływie kajakowym – WIS z dnia 19 września 2023 r., sygn.
      0112-KDSL2-2.440.198.2023.3.AS,
    • wstęp na pokazy – WIS z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. 0112-KDSL2-1.440.107.2023.7.SS.
    W związku z tym, usługa wstępu na bal oraz wydarzenia towarzyszące jest – zdaniem
    Wnioskodawcy – usługą kompleksową wstępu związaną z rekreacją.
    5. Podsumowanie.
    Reasumując, zdaniem Fundacji, świadczenie polegające na umożliwieniu udziału w balu
    wraz z wydarzeniami towarzyszącymi poprzez zakup biletów wstępu stanowi pozostałe

    usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu, bez względu na PKWiU i w
    związku z tym, na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 68 załącznika nr 3 w zw. z 146ef ust.
    1 pkt 2 ustawy, będzie opodatkowana stawką 8%.
    Analiza wniosku wykazała, iż nie został on złożony prawidłowo. Tutejszy organ ustalił, że
    Wnioskodawca – (...) – w dniu złożenia wniosku, tj. 25 lutego 2025 r., nie posiadał konta
    organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.
    W związku z powyższym, pismem z dnia 5 marca 2025 r., znak 0112-KDSL2-
    2.440.77.2025.1.IH (wezwanie I), wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku
    poprzez:
      I.  Założenie przez Wnioskodawcę (...) konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym i
      wyrażenie zgody na doręczanie pism na ww. konto.
    II.  Przesłanie kopii złożonego wniosku o przyznanie dostępu do konta organizacji w e-
      Urzędzie Skarbowym i potwierdzenia jego złożenia.
    III.  Przesłanie kopii dokumentu „ZGD-2 Wyrażenie zgody na doręczanie e-
      Korespondencji” bądź udzielenie informacji, czy została wyrażona zgoda na
      doręczania pism na ww. konto.
    W dniu 19 marca 2025 r. do tut. organu wpłynęła odpowiedź Wnioskodawcy na wezwanie
    I, w której Wnioskodawca wskazał m.in., że złożył konto w e-Urzędzie Skarbowym oraz
    wyraził zgodę na doręczanie pism na ww. konto.
    W toku dalszej analizy wniosku tut. organ stwierdził, że konieczne jest jego uzupełnienie o
    brak formalny, a także o dodatkowe informacje. Wobec powyższego, pismem z dnia 18
    kwietnia 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.77.2025.2.IH (wezwanie II) wezwano
    Wnioskodawcę do:
    I. Przesłania:
      - dokumentu,  z  którego wynika  prawo  (...)  do  udzielenia  (...)  pełnomocnictwa  do
        reprezentowania  Wnioskodawcy  –  (...),  przed  Dyrektorem  Krajowej  Informacji
        Skarbowej w sprawie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej,
      lub
      - oryginału albo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa szczególnego udzielonego
        (...)  przez  Wnioskodawcę  (...),  upoważniającego  (...)  do  reprezentowania
        Wnioskodawcy  przed Dyrektorem  Krajowej  Informacji  Skarbowej  w  sprawie
        wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.
    II. Przedstawienia następujących informacji:
      1) W jakim dokładnie terminie obyła się edycja „(...)” mająca miejsce w (...) r.?

      2) Czy  organizowane  corocznie  przez  Wnioskodawcę  edycje  „(...)”  mają  identyczny
        przebieg? Jeśli nie, to należało szczegółowo opisać, czym te edycje się różnią/mogą
        różnić.
      3) Czy Wnioskodawca planuje w przyszłości zorganizować wydarzenie identyczne z
        edycją „(...)”, która odbyła się w (...) r.?
    W piśmie z dnia 9 maja 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca – w
    odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w części II wezwania II – udzielił następujących
    informacji:
    1) W jakim dokładnie terminie obyła się edycja „(...)” mająca miejsce w (...) r.?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Główne wydarzenie, tj. bal, odbywało się (...) r., a wydarzenia
    towarzyszące odbywały się:
    a) Otwarcie wystawy (...) – (...) r.;
    b) Panel (...) – (...) r.;
    c) Piknik (...) – (...) r.
    2) Czy organizowane corocznie przez Wnioskodawcę edycje „(...)” mają identyczny
    przebieg? Jeśli nie, to należy szczegółowo opisać, czym te edycje się różnią/mogą różnić.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Wnioskodawca zwrócił się z wnioskiem o wydanie wiążącej
    informacji stawkowej (dalej: „WIS”), tj. o wskazanie prawidłowej stawki VAT, dla wydarzenia
    „(...)”. Opisał przy tym edycję „(...)” z roku (...). Jednakże Wnioskodawca doprecyzowuje dla
    jasności, że w złożonym wniosku o wydanie WIS zwraca się o ustalenie prawidłowej stawki
    VAT dla wydarzeń „(...)”, które będą miały miejsce w przyszłości. Wskazany we wniosku
    opis należy traktować jako określony model (na bazie wydarzenia „(...)”, które miało
    miejsce w (...) roku). Natomiast Wnioskodawca wnioskuje o wydanie WIS dla identycznych
    wydarzeń (co do swojej istoty mających identyczny przebieg lub posiadających dokładnie
    te same cechy istotne z punktu widzenia kryteriów zastosowania stawki podatkowej VAT
    oraz skutków w zakresie wydania WIS), które będą mieć miejsce w przyszłości.
    Odpowiadając więc na pytanie organu Wnioskodawca wskazuje, że należy przyjąć, że
    przyszłe edycje „(...)” będą tożsame z opisanym modelem, a wniosek dotyczy właśnie tych
    przyszłych edycji „(...)”.
    3) Czy Wnioskodawca planuje w przyszłości zorganizować wydarzenie identyczne z edycją
    „(...)”, która odbyła się w (...) r.?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Jak wskazano wyżej, Wnioskodawca planuje w przyszłości
    zorganizować wydarzenie identyczne (co do swojej istoty mające identyczny przebieg lub
    posiadające dokładnie te same cechy istotne z punktu widzenia przyjętych kryteriów
    zastosowania stawki podatkowej VAT oraz skutków w zakresie wydania WIS) z edycją „(...)”,
    która odbyła się w (...) r.

    Do ww. pisma dołączono m.in. uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa szczególnego
    udzielonego (...) przez osobę uprawnioną do reprezentowania Wnioskodawcy,
    upoważniającego go do reprezentowania mocodawcy (...) przed Dyrektorem Krajowej
    Informacji Skarbowej w sprawie wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej.
    Wobec powyższego, tut. organ dokonał analizy przedstawionego opisu sprawy i w jej
    wyniku ustalił, że – w związku z obowiązkiem szczegółowego przedstawienia opisu
    jednego, konkretnego świadczenia będącego przedmiotem wniosku – konieczne jest
    uzupełnienie wniosku. W konsekwencji, pismem z dnia 21 maja 2025 r., znak 0112-KDSL2-
    2.440.77.2025.3.IH (wezwanie III), tut. organ wezwał Wnioskodawcę o dodatkowe
    informacje i dokumenty.
    W piśmie z dnia 6 czerwca 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca – w
    odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w wezwaniu III – udzielił następujących
    informacji:
    1) Jaka – organizowana w przyszłości – edycja „(...)” ma być przedmiotem analizy w ramach
    złożonego wniosku o wydanie WIS? Należy wskazać konkretny rok edycji oraz (...).
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Przedmiotem analizy w ramach złożonego wniosku o wydanie
    WIS ma być edycja „(...)” odbywająca się w roku (...). (...)
    2) W jakim dokładnie terminie odbędzie się ta edycja „(...)”? Czy będzie to wydarzenie
    kilkudniowe?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Edycja (...) odbywa się przez kilka dni. Edycja rozpoczyna się
    od wydarzenia towarzyszącego – wystawy (...), która jest dostępna od (...) r. (...) r. odbywa
    się tzn. panel (...). (...) r. odbywa się wydarzenie główne, tj. bal dla uczestników. (...) r.
    odbywa się piknik (...). W ramach (...) przewidziano również (...).
    3) W jakim miejscu/miejscach odbędzie się wydarzenie?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Wydarzenie odbędzie się w (...).
    4) Czy świadczenie będące przedmiotem wniosku będzie świadczeniem opodatkowanym
    podatkiem od towarów i usług? Proszę o jednoznaczną odpowiedź.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak, w ocenie Wnioskodawcy, świadczenie będące
    przedmiotem wniosku będzie świadczeniem opodatkowanym podatkiem od towarów i
    usług.
    5) W opisie sprawy Wnioskodawca wskazał na „wydarzenie główne – tj. bal” oraz na
    „wydarzenia towarzyszące”, a także że „uczestnik z tytułu biletu wstępu miał ponadto
    zapewnione:
    • nocleg w hotelu,
    • transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca”.

    W związku z tym należy jednoznacznie wskazać, czy świadczenie będące przedmiotem
    wniosku składać się będzie z tych elementów, tj.:
    a) balu,
    b) wystawy (...),
    c) panelu (...),
    d) pikniku (...),
    e) noclegu w hotelu,
    f) transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca?
    Jeśli nie, to należy wskazać, z jakich elementów składać się będzie świadczenie będące
    przedmiotem wniosku.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Świadczenie będące przedmiotem wniosku składać się będzie
    z:
    a) balu,
    b) wystawy (...),
    c) panelu (...),
    d) pikniku (...),
    e) noclegu w hotelu (dla niektórych gości),
    f) transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca (dla
    niektórych gości).
    6) Jak będą przebiegały podczas wydarzenia:
    a) bal,
    b) wystawa (...),
    c) panel (...),
    d) piknik (...)?
    Należy szczegółowo opisać każdy z tych elementów.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Bal to kulminacyjne i najważniejsze wydarzenie w ramach
    „(...)”. (...)
    Wystawa (...) odbywa się w (...) (wystawa została zaaranżowana z dbałością o szczegóły,
    które zapewniają wyjątkowe wrażenia estetyczne, ale również stwarzają kameralny nastrój
    sprzyjający spotkaniom, rozmowom i zabawie).
    Panel (...) służy nawiązywaniu nowych relacji z pozostałymi uczestnikami „(...)”. (...)
    Piknik (...) odbywa się w (...) i łączy możliwość przebywania w (...) z możliwością integracji,
    relaksu, nawiązywania relacji oraz zabawy dla osób dorosłych i dzieci.
    7) Czy wszystkie wskazane w odpowiedzi na pytanie 5) wezwania elementy będą
    niezbędne do realizacji świadczenia będącego przedmiotem wniosku? Jeżeli tak, to należy
    opisać, w czym ta niezbędność będzie się przejawiać.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak, wszystkie wskazane w odpowiedzi na pytanie 5)
    wezwania elementy będą niezbędne do realizacji świadczenia będącego przedmiotem
    wniosku. Niezbędność ta będzie się przejawiać tym, że o ile głównym celem uczestników
    jest udział w balu, tak wydarzenia towarzyszące nie stanowią celu samego w sobie, lecz są

    środkiem do pełnego zrealizowania, lub wykorzystania świadczenia zasadniczego jakim
    jest bal i uatrakcyjniają uczestnictwo w całym wydarzeniu „(...)”. Ponadto uczestnik nie ma
    możliwości by wziąć udział jedynie w poszczególnych wydarzeniach, lub w balu. Nabyty
    przez niego bilet przewiduje możliwość uczestnictwa w całości świadczeń.
    8) Czy pomiędzy elementami wchodzącymi w skład świadczenia będącego przedmiotem
    wniosku występuje zależność powodująca, że elementy te nie będą mogły być
    wykonywane odrębnie? Jeżeli tak, to należy szczegółowo i precyzyjnie opisać tę zależność.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Elementy wchodzące w skład świadczenia zasadniczo mogłyby
    być wykonywane oddzielnie (np. możliwe jest rozdzielnie wstępu na poszczególne
    wydarzenia (...)). Niemniej, Zdaniem Wnioskodawcy elementy składające się na
    świadczenie będące przedmiotem wniosku będą ze sobą tak ściśle powiązane, że
    obiektywnie rzecz biorąc będą tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość
    sprzedawaną nierozłącznie.
    9) Czy – zdaniem Wnioskodawcy – elementy składające się na świadczenie będące
    przedmiotem wniosku będą ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie rzecz biorąc
    będą tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie
    (jeśli tak, należy szczegółowo opisać, na czym ten ścisły związek będzie polegał) czy też
    czynności te będą mogły być wykonywane niezależnie?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak. Zdaniem Wnioskodawcy, elementy składające się na
    świadczenie będące przedmiotem wniosku będą ze sobą tak ściśle powiązane, że
    obiektywnie będą tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną
    nierozłącznie. Z perspektywy postrzegania Wnioskodawcy nabywca będzie
    zainteresowany nabyciem biletu wstępu uprawniającego do udziału w (...) jako całości
    (świadczenia kompleksowego). Zaś udział w tych poszczególnych wydarzeniach powinien
    zapewnić spełnienie funkcji kulturalnych, rozrywkowych, czy możliwości nawiązania
    kontaktów dla nabywcy. Aby osiągnąć ten cel nabywca będzie mieć możliwość
    skorzystania łącznie ze wszystkich świadczeń, które się uzupełniają i były przedmiotem
    nabytego przez niego biletu.
    10) Czy wszystkie elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem wniosku
    będą prowadziły do realizacji określonego celu? Jeśli tak, to należy wskazać ten cel.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: W ocenie Wnioskodawcy – tak. Celem (...) jest stworzenie
    przestrzeni dla niesamowitego wydarzenia kulturalnego oraz rekreacyjnego promującego
    działalność filantropijną i charytatywną.
    11) Czy z punktu widzenia nabywcy, będzie on zainteresowany nabyciem od
    Wnioskodawcy jednego (złożonego) świadczenia, czy też kilku poszczególnych odrębnych
    elementów? – proszę uzasadnić odpowiedź.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Odnosząc się do formuły wydarzenia, w ocenie
    Wnioskodawcy, nabywca powinien być zainteresowany nabyciem jednego złożonego

    świadczenia, które powoli mu idealnie wykorzystać możliwość wzięcia udziału w (...) i
    odkrycia pełnego potencjału jaki niesie za sobą kupienie biletu wstępu zawierającego
    określone ww. świadczenia pozwalające na niezrównane doświadczenie kulturalne.
    12) Jakie będą oczekiwania nabywcy w odniesieniu do świadczenia będącego
    przedmiotem wniosku? Należy szczegółowo opisać.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: W tym zakresie Wnioskodawcy ciężko jednoznacznie określić
    sferę emocjonalną nabywcy. Niemniej, z perspektywy Wnioskodawcy, nabywca będzie
    zainteresowany nabyciem biletu wstępu uprawniającego do udziału w (...) jako całości (a
    zatem świadczenia kompleksowego, aby w pełni wykorzystać możliwości kulturalno-
    rozrywkowe wynikające z całego wydarzenia).
    13) Jak będzie skalkulowane wynagrodzenie za świadczenie będące przedmiotem
    wniosku? Czy – tak jak w przypadku edycji „(...)”, która odbyła się w (...) r. – będzie to bilet
    wstępu (tzw. cegiełka), który będzie obejmował wszystkie elementy składające się na
    świadczenie będące przedmiotem wniosku?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak. Zasady kalkulacji wynagrodzenia będą analogiczne dla
    edycji będącej przedmiotem złożonego wniosku.
    14) Czy nabywca świadczenia będącego przedmiotem wniosku będzie miał możliwość
    rezygnacji z któregokolwiek z elementów tego świadczenia (którego)? Jeśli tak, to czy
    wynagrodzenie przysługujące Wnioskodawcy za świadczenie będące przedmiotem
    wniosku będzie w takim przypadku odpowiednio niższe?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Nie. W przypadku biletów wstępu ich cena jest określona
    przez Wnioskodawcę z góry i nie ma możliwości, aby rezygnować z poszczególnych jego
    elementów w zamian za obniżenie ceny.
    Ponadto, w ww. piśmie Wnioskodawca wskazał, że nie zawiera on z uczestnikami (...)
    odrębnych umów. Potwierdzeniem prawa do udziału jest zakupiony bilet wstępu, który
    jest przedmiotem złożonego wniosku. W zakresie innych dokumentów Wnioskodawca
    wskazał, że szczegółowe informacje dotyczące wydarzenia można odnaleźć na stronie
    internetowej: (...).
    Do ww. pisma dołączono uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa szczególnego
    (substytucyjnego), udzielonego (...) przez (...) do reprezentowania Wnioskodawcy przed
    Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej w sprawie wniosku o wydanie wiążącej
    informacji stawkowej.
    W toku analizy sprawy – w związku z obowiązkiem szczegółowego przedstawienia opisu
    sprawy oraz w celu dokonania prawidłowej identyfikacji i klasyfikacji świadczenia
    będącego przedmiotem wniosku – stwierdzono konieczność dalszego uzupełnienia
    wniosku. Wobec powyższego, pismem z dnia 17 czerwca 2025 r., znak 0112-KDSL2-

    2.440.77.2025.4.IH (wezwanie IV), tut. organ wezwał Wnioskodawcę o stosowne
    informacje i dokumenty.
    W piśmie z dnia 1 lipca 2025 r., będącym uzupełnieniem wniosku, Wnioskodawca – w
    odpowiedzi na pytania tut. organu zawarte w wezwaniu IV – udzielił następujących
    informacji:
    1) W jaki sposób osoby zainteresowane mogły kupić bilet wstępu na edycję „(...)”
    odbywającą się w (...) r.? Należy szczegółowo opisać. Jeśli sprzedaż biletów wstępu
    odbywała się poprzez stronę internetową, to należy podać jej adres.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Osoby zainteresowane mogły kupić bilet wstępu na edycję
    „(...)” odbywającą się w (...) r. bezpośrednio od Fundacji. To Fundacja komunikowała
    indywidualnie wybranym osobom, organizacjom o możliwości nabycia biletów na „(...)”.
    2) Jakie były zasady sprzedaży biletów wstępu na edycję „(...)” odbywającą się w (...) r.?
    Należy szczegółowo opisać.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Zasady sprzedaży biletów wstępu na edycję „(...)” odbywającą
    się w (...) r. Fundacja opisała w odpowiedzi na pytanie nr 1).
    3) W związku z informacją zawartą na stronie internetowej (...) (do której odsyła strona
    internetowa wskazana przez Wnioskodawcę, tj. (...)), że wstęp na wystawę „(...)” –
    organizowaną w (...) – jest wolny, należy jednoznacznie wskazać, czy wystawa „(...)” to
    „wystawa (...)”, która jest jednym z elementów świadczenia będącego przedmiotem
    wniosku? Jeśli tak, to czy mogą w niej uczestniczyć osoby, które nie wykupiły biletu wstępu
    na edycję „(...)” odbywającą się w (...) r.?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak, wystawa „(...)” to „wystawa (...)”, która została opisana
    jako jeden z elementów świadczenia będącego przedmiotem wniosku. Wnioskodawca
    wyjaśnia, że wystawa ta jest ogólnodostępna tzn. mogą w niej uczestniczyć osoby, które
    nie wykupiły biletu wstępu na edycję „(...)” odbywającą się w (...) r. Natomiast co istotne,
    wystawa ta jest jednym z wydarzeń towarzyszących „(...)”. Nadto, (...) prezentowane na tej
    wystawie są (...).
    4) Co decydowało o tym, że niektórym gościom oferowany był w ramach biletu wstępu
    „nocleg w hotelu” oraz/lub „transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do
    wybranego miejsca”? Należy szczegółowo opisać.
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Fundacja oferowała nocleg oraz transport niektórym gościom
    w zależności od odległości wydarzenia od miejsca zamieszkania gości lub dla specjalnych
    gości np. ze świata kultury, którzy swoją obecnością uświetniali wydarzenie.
    5) Skoro Wnioskodawca wskazał, że „nocleg w hotelu” oraz „transport z ustalonego
    miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca” przeznaczone były dla niektórych gości,
    to czy istniała możliwość zakupu biletu, który obejmował wyłącznie wstęp na:

    - „bal”,
    - „wystawę (...)”,
    - „panel „(...)”,
    - „piknik (...)”?
    Jeśli tak, to czy cena za taki bilet była niższa od ceny za bilet, który obejmował także
    „nocleg w hotelu” oraz/lub „transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do
    wybranego miejsca”?
    Odpowiedź Wnioskodawcy: Tak, istniała możliwość zakupu biletu, który obejmował
    wyłącznie wstęp na ww. wydarzenia. Przy czym nawet w takim przypadku zdarzało się, jak
    wyjaśniła wyżej Fundacja, że proponowała ona niezależnie od biletu niektórym gościom
    nocleg oraz transport. Co do zasady, jeśli bilet nie obejmował noclegu oraz/lub transportu,
    to cena za taki bilet była niższa niż cena za bilet, który obejmował także te świadczenia.
    Przy czym jednocześnie Fundacja wyjaśnia, że ceny za bilet były ustalane indywidualnie z
    poszczególnymi uczestnikami.
    Ponadto, w ww. uzupełnieniu Fundacja wyjaśniła, że nie istnieje (...) na edycję „(...)”
    odbywającą się w (...) r. Co do zasady cena za bilet wstępu na „(...)” wynosiła (...) w
    przypadku biletu obejmującego nocleg i/lub transport. Przy czym Fundacja pozostawała w
    bezpośrednim kontakcie z osobą zainteresowaną nabyciem biletów i w zależności od
    relacji z tą osobą, negocjacji, momentu nabycia biletu, na podstawie indywidualnych
    decyzji, proponowane ceny mogły być różne od podanej tutaj ceny podstawowej i
    wynosiły od ok. (...) lub (...).
    (...).
    W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z dnia 7
    października 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.77.2025.8.IH, tutejszy organ wyznaczył
    Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w
    sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone Wnioskodawcy w dniu
    13 października 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego Wnioskodawca nie
    skorzystał.
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.
    Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją
    wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
    1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
    2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej
      (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej
      Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej

      Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii,
      podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
  a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
  b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie –
    w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
    3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.
    Natomiast zgodnie z art. 42b ust. 1 pkt 1 ustawy, WIS jest wydawana na wniosek
    podatnika posiadającego numer identyfikacji podatkowej.
    Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera
    określenie przedmiotu wniosku, w tym:
    a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać
      ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i
      Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
    b) (uchylona)
    c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie –
      w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
    Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
    1) towar albo usługa, albo
    2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność
      podlegającą opodatkowaniu.
    Jak stanowi art. 42g ust. 2 ustawy, w sprawach dotyczących WIS stosuje się odpowiednio
    przepisy działu IV Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem rozdziałów 17, 18, 19 i 20.
    Co ważne – jak wynika z cytowanego wyżej art. 42b ust. 5 ustawy – WIS może dotyczyć
    wyłącznie jednego towaru albo jednej usługi, albo jednego świadczenia złożonego
    (składającego się z kilku towarów i/lub usług, które w ocenie wnioskodawcy razem
    składają się na jedną czynność kompleksową podlegającą opodatkowaniu).
    Zauważyć także należy, że art. 42b ust. 2 pkt 3 i ust. 5 ustawy expressis verbis obligują
    wnioskodawcę do dokonania oceny charakteru świadczenia będącego przedmiotem
    wniosku – czy jest to pojedyncza usługa, dostawa towaru, czy też świadczenie złożone
    /kompleksowe. Ocena ta podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w
    sprawie wydania wiążącej informacji stawkowej.

    Wskazane wyżej przepisy wprowadzają zatem istotne ograniczenie m.in. co do
    przedmiotu, w zakresie którego możliwe jest uzyskanie WIS. Tym samym organ
    podatkowy, do którego wpłynął wniosek o wydanie WIS obowiązany jest w pierwszej
    kolejności ustalić, czy wniosek został złożony przez osobę legitymowaną do wystąpienia o
    wydanie WIS, jak również czy zakres żądania, z którym wystąpił wnioskodawca, spełnia
    warunki do uzyskania WIS.
    W sprawie będącej przedmiotem analizy, Wnioskodawca w dołączonym do wniosku
    „FORMULARZU DO WNIOSKU WIS” w części „ZAKRES WNIOSKU” w pozycji „Przedmiot
    wniosku” zaznaczył kwadrat nr 3 „towar/y i/lub usługa/i”, natomiast w pozycji „Liczba
    towarów lub usług, których dotyczy wniosek” wskazał cyfrę „6”. Co więcej, w załączonym
    do wniosku dokumencie wskazano, że „(...) usługa wstępu na bal oraz wydarzenia
    towarzyszące jest – zdaniem Wnioskodawcy – usługą kompleksową (...)”.
    Z kolei w uzupełnieniu wniosku z dnia 6 czerwca 2025 r. Wnioskodawca jednoznacznie
    wskazał, że: „Świadczenie będące przedmiotem wniosku składać się będzie z:
    a) balu,
    b) wystawy (...),
    c) panelu (...),
    d) pikniku (...),
    e) noclegu w hotelu (dla niektórych gości),
    f) transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca (dla
    niektórych gości).
    (...)
    Zdaniem Wnioskodawcy elementy składające się na świadczenie będące przedmiotem
    wniosku będą ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie będą tworzyć z
    ekonomicznego punktu widzenia jedną całość sprzedawaną nierozłącznie. Z perspektywy
    postrzegania Wnioskodawcy nabywca będzie zainteresowany nabyciem biletu wstępu
    uprawniającego do udziału w (...) jako całości (świadczenia kompleksowego)”.
    Biorąc pod uwagę zakres żądania Wnioskodawcy, a także opis wskazany we wniosku i jego
    uzupełnieniach, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia realizowanego
    przez Wnioskodawcę, tj. czy wszystkie czynności wykonywane w jego ramach składają się
    na jedno świadczenie kompleksowe.
    Należy podkreślić, że ten etap postępowań dotyczących WIS, w których przedmiotem
    wniosku jest więcej niż jeden towar lub/i usługa, stanowi zagadnienie wstępne bez
    którego nie jest możliwe dalsze procedowanie tego typu spraw. Etap ten służy
    prawidłowej identyfikacji przedmiotu wniosku o wydanie WIS, którego nie można
    uzależniać od zasad klasyfikacji statystycznych, ponieważ koncepcja świadczeń złożonych
    stosowana na potrzeby podatku od towarów i usług wypracowana została wyłącznie na
    gruncie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).

    Należy zauważyć, że ani Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, z
    11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia
    złożonego. Brak jest również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania
    danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia
    powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako „TSUE”). Przy czym
    zastrzec należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny przy
    interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń złożonych, to i tak
    każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego
    stanu faktycznego w danej sprawie. W szczególności wskazać należy wyrok TSUE z dnia 6
    lipca 2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v Commissioners of
    Customs & Excise, ECLI:EU:C:2006:451, w którym TSUE stwierdził, że należy dać prymat
    ochronie zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw
    jako świadczenia złożonego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia
    głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być
    zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę
    przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.
    Zatem dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy
    do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącym mu świadczeniem pomocniczym,
    czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń.
    Podkreślić należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń
    (kilka czynności), usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna składać się
    ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę
    złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji
    określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne
    świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi
    ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania
    usługi zasadniczej. Pojedyncza usługa traktowana jest zatem jak element usługi
    kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia usługi pomocniczej jest zdeterminowany
    przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi głównej bez usługi
    pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka

    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności,
    które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć
    również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu świadczenia kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) a
    Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze
    świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje
    się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi
    pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi
    zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej,
    jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego
    wykorzystania usługi zasadniczej”.
    W wyroku tym TSUE zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą
    usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia)
    nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do
    czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał
    zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę
    należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej
    część.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że:
    - w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV
      i OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, Trybunał
      wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja
      powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z
      jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana,
      by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie Trybunału, aby określić, czy
      mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać
      elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy
      podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno
      świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej)
      świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
      rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one
      obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
      miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku);
    - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP,
      ECLI:EU:C:2012:597, Trybunał wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń
      zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy

      zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie
      gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one
      świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter
      dodatkowy (punkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę również punkt widzenia
    nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21
    lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia
    11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt
    17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV,
    ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „W przypadku
    jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui
    generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w
    której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez
    podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne
    świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał
    ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę
    danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta (22)”. Rzecznik Generalna
    Juliane Kokott w ww. opinii wskazała również, że: „Wskazówką świadczącą o istnieniu
    jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli
    przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia
    to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno
    świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są
    niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię
    podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.
    Kolejną wskazówką wypracowaną przez TSUE w ramach badania ewentualnej
    kompleksowości usług, jest ich niezależna dostępność. W cytowanej już opinii, Rzecznik
    Generalna Juliane Kokott pisze: „wskazówką świadczącą o nieistnieniu jednego
    świadczenia złożonego jest niezależna dostępność świadczeń. Okoliczność, że świadczenia
    są dostępne niezależnie od siebie, wskazuje w świetle orzecznictwa Trybunału na istnienie
    kilku niezależnych świadczeń w rozumieniu przepisów o VAT” (pkt 29 opinii).
    Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego czy w konkretnej sytuacji występuje
    świadczenie kompleksowe, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na
    weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym
    niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku
    odpowiedzi twierdzącej, nie następuje świadczenie kompleksowe, lecz kilka odrębnych

    świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od
    siebie. Takie stanowisko wywieść można z orzeczenia TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w
    sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad
    Labem, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na stanowisku, że w przypadku
    usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych budynków następują dwa odrębne
    świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE oparł na tym, że usługi sprzątania
    części wspólnych budynku mogą być świadczone na różnych zasadach, to znaczy na
    przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury obejmujące koszt tych usług
    bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego zatrudniającego w tym celu własnych
    pracowników lub posługującego się przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.
    Tak więc, o świadczeniu kompleksowym można mówić, gdy istnieje funkcjonalny związek
    pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było
    wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako
    świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość.
    Z powyższego jednoznacznie wynika, że jeżeli choć jedno świadczenie wykonywane w
    ramach kilku czynności na rzecz jednego nabywcy, może być świadczone odrębnie (bez
    zmiany jego charakteru) i stanowi cel sam w sobie (a nie jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania innej czynności), to nie mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym.
    Jak wynika z opisu sprawy, świadczenie będące przedmiotem analizy dotyczy
    zorganizowanego przez Wnioskodawcę wydarzenia pod nazwą „(...)” – edycji odbywającej
    się w (...) r. – i składa się z następujących elementów:
    a) balu,
    b) wystawy (...),
    c) panelu (...),
    d) pikniku (...),
    e) noclegu w hotelu,
    f) transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca.
    By wziąć udział w „(...)”, zainteresowany był zobowiązany do wykupienia biletu wstępu
    (tzw. cegiełki). Opłata za bilet wstępu była uiszczana bezpośrednio do organizatora – tj.
    Fundacji. W ramach zakupionego biletu uczestnik mógł skorzystać z wydarzenia głównego
    – tj. balu oraz wydarzeń towarzyszących (wystawy (...), panelu (...), pikniku (...)). Poza
    możliwością uczestnictwa w wydarzeniach odbywających się w ramach „(...)”, niektórzy
    uczestnicy z tytułu biletu wstępu mieli ponadto zapewniony nocleg w hotelu, a także
    transport z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego miejsca (Fundacja
    oferowała nocleg oraz transport niektórym gościom w zależności od odległości

    wydarzenia od miejsca zamieszkania gości lub dla specjalnych gości np. ze świata kultury,
    którzy swoją obecnością uświetniali wydarzenie). Za cały wskazany pakiet pobierana była
    jedna opłata.
    Nie istniała możliwość zakupu odrębnych biletów wstępu na poszczególne wydarzenia
    odbywające się w ramach „(...)”. Wszyscy, którzy nabyli bilety (cegiełki) uczestniczyli w balu.
    Nie każdy jednak z uczestników balu decydował się na skorzystanie z wydarzeń
    towarzyszących. Co istotne, istniała możliwość zakupu biletu, który obejmował wyłącznie
    wstęp na bal, wystawę (...), panel (...) oraz piknik (...). Przy czym nawet w takim przypadku
    zdarzało się, że Wnioskodawca proponował niektórym gościom niezależnie od
    zakupionego biletu nocleg oraz transport. Co do zasady, jeśli bilet nie obejmował noclegu
    oraz/lub transportu, to cena za taki bilet była niższa niż cena za bilet, który obejmował
    także te świadczenia.
    Ponadto, wystawa (...), będąca jednym z wydarzeń towarzyszących „(...)”, była
    ogólnodostępna, tzn. mogły w niej uczestniczyć osoby, które nie wykupiły biletu wstępu na
    edycję „(...)” odbywającą się w (...) r.
    Zdaniem tutejszego organu, wszystkie czynności realizowane przez Wnioskodawcę w
    ramach świadczenia będącego przedmiotem analizy nie składają się razem na jedną
    czynność podlegającą opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe). Wynika to z
    następujących przesłanek:
    a) Wnioskodawca oferował różne warianty biletów uprawniających do udziału w „(...)”: bez
      noclegu/transportu bądź też z noclegiem oraz/lub transportem z ustalonego miejsca
      na  bal  oraz  z  balu  do  wybranego  miejsca.  Tym  samym  nocleg/transport  nie  były
      elementami obligatoryjnymi, które trzeba było zakupić, aby móc wziąć udział w „(...)”, a
      każdy  z  uczestników,  w  zależności  od  własnych  potrzeb,  mógł  zakupić  dowolny,
      wybrany przez siebie rodzaj biletu;
    b) nawet  w  przypadku,  kiedy  bilet  obejmował  wyłącznie  udział  w  balu,  wystawie  (...),
      panelu (...) oraz pikniku (...), to i tak Wnioskodawca proponował niektórym gościom
      nocleg oraz transport – zatem transport i nocleg to odrębne, dodatkowe świadczenia,
      które mogły być oferowane uczestnikom niezależnie od zakupionego biletu;
    c) jeśli bilet nie obejmował noclegu oraz/lub transportu, to cena za taki bilet była niższa niż
      cena za bilet, który obejmował także te świadczenia;
    d) wystawa (...) była ogólnodostępna, tzn. mogły w niej uczestniczyć także osoby, które nie
      wykupiły biletu wstępu na „(...)” – zatem możliwość wzięcia udziału w tej wystawie nie
      była uwarunkowana posiadaniem biletu na wydarzenie (edycję „(...)” odbywająca się w
      (...) r.) organizowane przez Wnioskodawcę;
    e) budzi także wątpliwość jednolity cel gospodarczy świadczenia, bo wszyscy uczestnicy,
      którzy zakupili bilet (cegiełkę) uczestniczyli w balu, nie każdy jednak z uczestników balu
      decydował się na skorzystanie z innych wydarzeń mających miejsce w ramach „(...)”.

      Zatem  poza  balem  uczestnicy  nie  mieli  obowiązku  korzystania  ze  wszystkich
      elementów  przedmiotowego  świadczenia.  Korzystanie  z  dodatkowych  świadczeń
      (wzięcie udziału w wydarzeniach towarzyszących) było więc opcjonalne.
    Tym samym należy stwierdzić, że wszystkie elementy składające się na świadczenie
    będące przedmiotem analizy – wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy – nie są ze sobą tak
    ściśle powiązane, żeby obiektywnie tworzyć z ekonomicznego punktu widzenia jedną
    całość sprzedawaną nierozłącznie.
    Odnosząc się natomiast do kwestii wynagrodzenia (ceny) wskazać należy na orzecznictwo
    TSUE – wyrok z dnia 25 lutego 1999 r., w sprawie C-349/96. W wyroku tym TSUE zauważył,
    że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą usługą, czy też z różnymi usługami, fakt
    ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia) nie ma znaczenia decydującego, może
    jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednolitą usługą. Jednakże,
    jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał zamiar nabyć nie tyle jednolitą,
    kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę należy stosownie,
    proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej część.
    A zatem, w ocenie tutejszego organu, nie można przyjąć, że ustalenie „jednej opłaty”
    (ceny) za wykonywane poszczególne czynności na rzecz uczestnika stanowi argument
    wskazujący na kompleksowość oferowanego świadczenia, również ze strony nabywcy,
    który ma świadomość i wiedzę co do rodzaju nabywanych elementów świadczenia, za
    które dokonuje zapłaty.
    Ponadto, rozdzielenie poszczególnych elementów świadczenia nie zmienia ich charakteru
    i wartości z punktu widzenia nabywcy (uczestnika). Poszczególne elementy świadczenia
    nie stają się dla nabywcy mniej wartościowe z powodu ich odrębnego na gruncie
    podatkowym nabycia.
    W świetle powyższego, w odniesieniu do przedstawionych okolicznościach sprawy, należy
    stwierdzić, że – wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy – wszystkie czynności realizowane
    przez Wnioskodawcę w ramach świadczenia polegającego na umożliwieniu udziału w
    edycji „(...)” odbywającej się w (...) r., w sytuacji, gdy zakupiony bilet upoważnia uczestnika
    do: udziału w balu, udziału w wystawie (...), udziału w panelu (...), udziału w pikniku (...),
    noclegu w hotelu i transportu z ustalonego miejsca na bal oraz z balu do wybranego
    miejsca, nie składają się razem na świadczenie kompleksowe w rozumieniu nadanym
    przez orzecznictwo TSUE. Tym samym w analizowanej sprawie nie jest możliwe
    zastosowanie do całości tego świadczenia jednej stawki podatku VAT.
    Zatem skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca, dotyczy klasyfikacji wielu
    czynności, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu
    (świadczenie kompleksowe), to przedmiotowy wniosek o wydanie WIS wykracza poza

    zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy i tym samym nie spełnia warunków
    do uzyskania WIS. W konsekwencji tutejszy organ zobligowany jest do odmowy wydania
    WIS w przedmiotowej sprawie.
    Zgodnie bowiem z art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje
    decyzję o odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są
    towary lub usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług,
    które razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
    W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w
    sentencji.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji
    podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).