Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-578/10/ESZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-08-26
Teza: Sposób ustalenia wartości początkowej wskazanej we wniosku nieruchomości.
Słowa kluczowe: amortyzacja; budynek-budynek niemieszkalny; działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; nieruchomości; wartość-wartość początkowa; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 09 czerwca 2010r. (data wpływu do tut. Biura 17 czerwca 2010r.), uzupełnionym w dniu 19 sierpnia 2010r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości ustalenia wartości początkowej budynku wybudowanego na potrzeby działalności gospodarczej na podstawie wyceny biegłego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 czerwca 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości ustalenia wartości początkowej budynku wybudowanego na potrzeby działalności gospodarczej na podstawie wyceny biegłego.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 10 sierpnia 2010r. Znak: IBPBI/1/415-578/10/ESZ wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 19 sierpnia 2010r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Podczas przetargu zorganizowanego na początku kwietnia 2000r. przez Urząd Miasta i Gminy Wnioskodawca zakupił działkę z przeznaczeniem pod zabudowę gospodarczą. W roku 2002 powstał projekt cukiernio-kawiarni i od 2004r. rozpoczęła się sukcesywna realizacja tego przedsięwzięcia. W tym okresie Wnioskodawca nie miał zarejestrowanej działalności gospodarczej. Uzyskał informację, że nie ma możliwości późniejszej amortyzacji inwestycji, w związku z czym części rachunków nie przechowywał. W dniu dzisiejszym nie posiada udokumentowanych wszystkich wydatków związanych z tą inwestycją. Opierają się na prawie podatkowym (art. 22g ust. 9 updof) chciałby oszacować budynek (wartość) na podstawie wyceny biegłego.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż:

*   działka, na której został wybudowany budynek została nabyta od Urzędu Gminy i Miasta (zgodnie z Aktem notarialnym z dnia 18 kwietnia 2000r. teren ten wg planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod zabudowę szeregową pawilonami handlowymi), w związku z powyższym budynek ten był budowany na potrzeby przyszłej działalności gospodarczej,
*   działalność została wpisana do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Gminy i Miasta w dniu 23 lutego 2010r. z datą rozpoczęcia działalności gospodarczej od dnia 22 lutego 2010r. i od tej daty rozpoczęto przygotowania do uruchomienia cukiernio-kawiarni.
*   budynek, po spełnieniu wymogów oraz wytycznych nałożonych przez inspektoraty kontrolujące jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej od momentu wydania Decyzji Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2010r.
*   budynek został oddany do użytku Decyzją z dnia 20 maja 2010r. i spełnia definicję środka trwałego tj. zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, został wytworzony we własnym zakresie, kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania, budynek stanowi odrębną własność podatnika, o przewidzianym okresie użytkowania dłuższym niż rok na potrzeby działalności gospodarczej podatnika
*   budynek nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych z uwagi na kłopoty z ustaleniem wartości początkowej inwestycji (brak faktur na materiały i usługi wykorzystane przy budowie przedmiotowego budynku, inwestycja trwała prawie 8 lat i była prowadzona przed rozpoczęciem działalności gospodarczej).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w wyżej opisanym przypadku z uwagi na fakt braku udokumentowania wszystkich wydatków oraz usług związanych z budową budynku istnieje możliwość określenia wartości początkowej środka trwałego na podstawie wyceny biegłego zgodnie z art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionej sprawie zaistniała sytuacja, w której nie ma fizycznej możliwości określenia wartości początkowej zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 2 (brak większości faktur określających koszty zainwestowanych materiałów i usług). Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wyceny wartości początkowej może dokonać powołany biegły, zgodnie z art. 22g ust. 9.

Na tle przestawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Stosownie do postanowień art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 powołanej ustawy.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z powyższego wynika, iż określony składnik majątku podatnika może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

*   stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
*   został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
*   jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
*   przewidywany okres jego używania na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
*   jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b ww. ustawy.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 22g ww. ustawy.

W myśl art. 22g ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.

Przy czym, za koszt wytworzenia, zgodnie z art. 22g ust. 4 ww. ustawy, uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Cytowany powyżej art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w powiązaniu z art. 22g ust. 4 tej ustawy, zawiera generalną zasadę ustalania wartości początkowej wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych, tj. według kosztu wytworzenia. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest ustalenie wartości początkowej ww. środków trwałych na zasadach określonych w art. 22g ust. 9 ww. ustawy, zgodnie z którym, jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

Jednakże ustalenie wartości początkowej nabytego środka trwałego w sposób określony w art. 22g ust. 9 ww. ustawy, tj. w drodze wyceny dokonywanej przez biegłego, stanowi sytuację szczególną, wyjątek od obowiązującej zasady ustalania tejże wartości wg kosztu wytworzenia. Niemożność ustalenia wartości początkowej środka trwałego zgodnie z ww. generalną zasadą winna mieć przy tym charakter obiektywny, a więc w szczególności dotyczyć tych sytuacji, w których podatnik nie posiada, bo nie musi (nie musiał) posiadać stosownych dokumentów stwierdzających wysokość wydatków poniesionych na wytworzenie (budowę) określonego środka trwałego, np. gdy podatnik dla celów prywatnych wytworzył dany składnik majątku, a następnie pragnie wykorzystywać go dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, ujmując w ewidencji (wykazie) środków trwałych.

Zasady wyrażonej w art. 22g ust. 9 przedmiotowej ustawy nie można stosować do składników majątku, których wytworzenie odbyło się w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej podatnika lub na potrzeby tej działalności. W takim przypadku ponoszone koszty wytworzenia środka trwałego powinny być ewidencjonowane z uwzględnieniem wymogów określonych w ww. art. 22g ust. 4 ww. ustawy.

Jak wynika z treści złożonego wniosku, Wnioskodawca w 2000r. zakupił działkę, a w 2004r. rozpoczął budowę budynku z przeznaczeniem na prowadzenie w nim działalności gospodarczej, cukiernio-kawiarni. W dniu 20 maja 2010r. budynek ten został oddany do użytku i spełniał definicję środka trwałego, zawartą w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Budynek ten nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych z uwagi na trudności w ustaleniu wartości początkowej – Wnioskodawca nie posiada bowiem części faktur na materiały i usługi wykorzystane przy budowie przedmiotowego budynku; inwestycja trwała prawie 8 lat i była prowadzona przed rozpoczęciem działalności gospodarczej.

Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, iż Wnioskodawca już w momencie rozpoczęcia budowy przedmiotowego budynku tj. w 2004 r. zamierzał przeznaczyć go na potrzeby przyszłej działalność gospodarczą. Ponadto już w 2002 r. Wnioskodawca posiadał projekt budowy budynku cukiernio-kawiarni, a nieruchomość gruntowa, na której budynek ten został wytworzony w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona była pod zabudowę szeregową pawilonami handlowymi. W dniu 22 lutego 2010 r. Wnioskodawca rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej i przygotowywania do uruchomienia cukiernio-kawiarni. Natomiast w dniu 20 maja 2010 r. budynek ten został oddany do użytku.

W związku z powyższym, Wnioskodawca budując budynek na potrzeby działalności gospodarczej powinien kupując działkę, projekt oraz realizując inwestycję – budowę cukiernio – kawiarni, gromadzić dokumenty potwierdzające wysokość poniesionych z tego tytułu wydatków. Winien bowiem mieć świadomość, iż ponosząc ww. nakłady, obowiązany jest posiadać dotyczące tych nakładów dokumenty, chociażby dla potrzeby ustalenia wartości początkowej środków trwałych oraz amortyzacji budynku (a więc zaliczenia wydatków na jego wytworzenie do kosztów uzyskania przychodów). Z uwagi na powyższe, w świetle cytowanych wyżej przepisów, ustalenia wartości początkowej tego budynku nie można dokonać, na zasadach wskazanych w art. 22g ust. 9 ww. ustawy.

W złożonym wniosku Wnioskodawca nie wskazał żadnych szczególnych okoliczności uniemożliwiających określenie wartości początkowej budynku w oparciu o poniesione koszty wytworzenia. Okolicznością tą nie może być fakt, iż inwestycja była prowadzona przez 8 lat przed rozpoczęciem działalności gospodarczej. Zamiarem Wnioskodawcy było od początku wybudowanie cukiernio-kawiarni, w której prowadzona będzie działalność gospodarcza. Przeznaczenie budynku było od początku określone i nie uległo zmianie. W konsekwencji, zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość początkową środka trwałego (budynku) wytworzonego we własnym zakresie, będzie stanowił koszt wytworzenia ustalony z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 22g ust. 4 tej ustawy.

Ponadto zauważyć należy, iż w celu dokonywania odpisów amortyzacyjnych podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych prawnych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 22n ww. ustawy. Zgodnie z art. 22n ust. 4 ww. ustawy zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia składnika majątku trwałego do ewidencji środków trwałych uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Przedmiotowy budynek, może być jednak amortyzowany, jako ujawniony środek trwały, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu jego wprowadzenia do ewidencji środków trwałych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Do uzupełnienia wniosku dołączono plik dokumentów. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwice, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.