Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-110/11-4/AO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-04-29
Teza: Gdzie jest miejsce opodatkowania dochodów firmy, które Wnioskodawca dotychczas opodatkowuje w Polsce, a obecnie władze podatkowe Norwegii żądają opodatkowania ich w Norwegii?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; Norwegia; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; zakład
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 30 grudnia 2010 r. (data wpływu 28 stycznia 2011 r.), uzupełnionym w dniu 18 kwietnia 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów uzyskanych z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Norwegii - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 stycznia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodów uzyskanych z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Norwegii.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 1 kwietnia 2011 r. nr ILPB1/415-110/11-2/AO wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

W wezwaniu wskazano, iż w przypadku nieuzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, bądź uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie i wskazania, że wniosek dotyczy lat wcześniejszych niż 2011 rok, wniosek będzie podlegał rozpatrzeniu jako zaistniały stan faktyczny dotyczący lat wcześniejszych niż rok 2011. Natomiast, w przypadku wskazania, iż przedmiotem wniosku jest stan faktyczny dotyczący 2011 roku i nieuzupełnienia o informacje wskazane w pkt 1 i 2 - wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 7 kwietnia 2011 r., natomiast w dniu 18 kwietnia 2011 r. Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 13 kwietnia 2011 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 2004 roku na podstawie wpisu do ewidencji gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta w Polsce. Zakres działalności obejmuje m.in. rozbiórkę i burzenie obiektów budowlanych, wykonywanie robót ogólnobudowlanych, wykonywanie konstrukcji i pokryć dachowych.

Miejsce zamieszkania Wnioskodawcy i adres zakładu głównego jest w Polsce. Miejsce wykonywania działalności i uzyskiwania przychodów jest w Norwegii, gdyż tylko tam Zainteresowany wykonuje usługi budowlane na nieruchomościach. Dla potrzeb podatku VAT Wnioskodawca jest zarejestrowany w Norwegii i tam się rozlicza z podatku, gdyż miejscem świadczenia usług jest miejsce położenia nieruchomości. Równocześnie w Polsce otrzymuje zwrot VAT naliczonego od usług zakupionych w Polsce.

Wnioskodawca w Norwegii zatrudnia też pracowników, od których podatek od wynagrodzeń i ZUS opłaca w Norwegii, gdyż pracują tam nieprzerwanie przez cały rok. Zainteresowany natomiast jako przedsiębiorca nie przebywa w Norwegii stale, gdyż ma „ośrodek interesów życiowych” - określenie art. 4 pkt 2a Umowy - w Polsce. Ma tu mieszkanie, które opłaca, ma … dzieci uczęszczające do szkoły w Polsce i tu przebywa po kilka - do kilkunastu dni w miesiącu lub co drugi miesiąc. W Norwegii nie ma zakładu według określenia zawartego w art. 5 ust. 2 Umowy - ma adres zamieszkania podany kontrahentom w celu pozyskiwania ofert na usługi, dla władz podatkowych w celu rozliczania podatku VAT i dochodowego od pracowników. Posiada sprzęt i maszyny potrzebne do wykonywania usług lecz są one w różnych miejscach w zależności od posiadanych zleceń. Ponadto, posiada przedstawiciela firmy działającego doraźnie według potrzeb na rzecz przedsiębiorstwa, lecz osoba ta nie posiada pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa, a jej działalność ogranicza się do roli tłumacza, kontaktów w urzędach skarbowych, administracyjnych, bankach itp. Wykonywanie usług na terenie Norwegii nie polega na wznoszeniu budynków od podstaw, a tylko na remontach już istniejących substancji, żaden z kontraktów budowlano-montażowych nie trwa dłużej niż 18 miesięcy.

W uzupełnieniu wniosku Zainteresowany wskazał, iż przedmiotem Jego wniosku są lata wcześniejsze niż rok 2011.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Gdzie jest miejsce opodatkowania dochodów firmy, które Wnioskodawca dotychczas opodatkowuje w Polsce, a obecnie władze podatkowe Norwegii żądają opodatkowania ich w Norwegii?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest wypełniony warunek określony w art. 5 ust. 2 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Norwegią, tj. nie prowadzi działalności w Norwegii poprzez wydzielony zakład, gdyż nie prowadzi budowy albo montażu, które trwają dłużej niż 18 miesięcy, nie posiada stałej placówki, gdzie składowałby maszyny i urządzenia, są one stale w innym miejscu tam, gdzie wykonywane jest zlecenie. Nie prowadzi więc działalności w Norwegii poprzez wydzielony tam „zakład”. Dla celów opodatkowania dochodów istotne jest, zdaniem Zainteresowanego, miejsce zamieszkania przedsiębiorcy w Polsce i jego najściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych) - określone w art. 4 pkt 2a Umowy. W świetle przedstawionych faktów, zdaniem Wnioskodawcy, miejsce opodatkowania dochodów określone dotychczas w Polsce jest prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Jednakże, stosownie do art. 4a cyt. ustawy, przepisy dotyczące nieograniczonego oraz ograniczonego obowiązku podatkowego - art. 3 ust. 1 i 1a, stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczypospolita Polska.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 umowy z dnia 24 maja 1977 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1979 r. Nr 27, poz. 157 ze zm.), zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie, jednak tylko do takiej wysokości, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Wskazać należy, że wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę stanowi Modelowa Konwencja, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Warunek określony w art. 7 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy interpretować zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD) (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1), przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym Państwie zakładu.

Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust. 1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw. Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Stosownie do art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:

1.  wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
2.  polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
3.  polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych.

\- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, w której całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa.

Stosownie natomiast do art. 5 ust. 2 ww. umowy określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

1.  miejsce zarządu,
2.  filię,
3.  biuro,
4.  zakład fabryczny,
5.  warsztat,
6.  kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
7.  budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 18 miesięcy.

W myśl art. 5 ust. 3 cyt. umowy, określenie „zakład” nie będzie uważane za obejmujące:

1.  placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub wydawania dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa,
2.  zapasy dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, utrzymywanych wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub wydawania,
3.  zapasy dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa, utrzymywanych wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo,
4.  stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu uzyskiwania informacji dla przedsiębiorstwa,
5.  stałe placówki utrzymywane przez przedsiębiorstwo wyłącznie w celu reklamy, dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych lub wykonywania podobnej działalności o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze dla przedsiębiorstwa.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 4 ww. umowy, osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu postanowień ustępu 5, działająca w Umawiającym się Państwie na rzecz przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa będzie uważana za mającą status zakładu w tym pierwszym Państwie, jeżeli ta osoba ma pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa i pełnomocnictwo w tym Państwie zwykle wykonuje, chyba że jej działalność ogranicza się tylko do zakupu dla przedsiębiorstwa dóbr lub towarów.

Z powyższych przepisów wynika, iż dochód osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Norwegii, może być opodatkowany w Norwegii, pod warunkiem że działalność prowadzona jest poprzez położony na terytorium tego państwa zakład. W takim przypadku dochód, który może być przypisany temu zakładowi może być opodatkowany w Norwegii. Natomiast, jeżeli działalność na terytorium Norwegii nie jest prowadzona za pomocą położonego w tym państwie zakładu, dochód podatnika podlega opodatkowaniu wyłącznie w państwie, w którym znajduje się miejsce zamieszkania, czyli w Polsce.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce, natomiast miejsce wykonywania działalności i uzyskiwania przychodów jest w Norwegii. Zainteresowany wskazał, iż w Norwegii nie ma zakładu według art. 5 ust. 2 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Norwegią. Ma tam jedynie adres zamieszkania podany kontrahentom w celu pozyskiwania ofert na usługi, dla władz podatkowych w celu rozliczania podatku VAT i dochodowego od pracowników. Posiada sprzęt i maszyny, które nie są składowane w stałym miejscu. Ponadto, posiada przedstawiciela firmy działającego doraźnie według potrzeb na rzecz przedsiębiorstwa, lecz osoba ta nie posiada pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu przedsiębiorstwa, a jej działalność ogranicza się do roli tłumacza, kontaktów w urzędach skarbowych, administracyjnych, bankach itp. Wnioskodawca wskazał, iż żaden z kontraktów budowlano-montażowych nie trwa dłużej niż 18 miesięcy.

Mając na względzie przedstawione we wniosku informacje oraz przytoczone wyżej przepisy stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Norwegii zakładu w rozumieniu art. 5 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania, gdyż:

*   nie prowadzi robót budowlano-montażowych trwających dłużej niż 18 miesięcy,
*   działalność na terytorium Norwegii nie jest prowadzona przez pełnomocnika, posiadającego upoważnienie do podpisywania umów w imieniu Zainteresowanego,
*   posiada na terytorium Norwegii stałą placówkę, która służy jedynie celom pomocniczym w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej.

Reasumując, miejscem opodatkowania dochodów firmy, które Wnioskodawca dotychczas opodatkowuje w Polsce, a obecnie władze podatkowe Norwegii żądają opodatkowania ich w Norwegii, zgodnie z art. 7 ust. 1 umowy z dnia 24 maja 1977 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, jest Polska.

Końcowo należy wskazać, iż do dochodów uzyskiwanych z Norwegii od 1 stycznia 2011 r. mają zastosowanie przepisy Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie dnia 9 września 2009 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 134, poz. 899). Biorąc jednakże pod uwagę, że Wnioskodawca wskazał w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opisie stanu faktycznego, iż przedmiotem Jego wniosku są lata wcześniejsze niż rok 2011, brzmienie powołanych w niniejszej interpretacji przepisów znajduje w Jego przypadku zastosowanie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.