Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.542.2025.3.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-25
Teza: Skutki podatkowe podpisania porozumienia z bankiem dot.
kredytu hipotecznego na realizację jednego celu
mieszkaniowego zaciągniętego w CHF.
Słowa kluczowe: banki
koszt-koszty zastępstwa procesowego
kredyt
kredyt-kredyt hipoteczny
odsetki
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 19 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismem z 5 lipca 2025 r.
    (data wpływu 6 lipca 2025 r.) oraz pismem z 16 lipca 2025 r. (data wpływu 16 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Pozostając w sporze prawnym z bankiem w sprawie kredytu we frankach szwajcarskich,
    otrzymał Pan od banku propozycję porozumienia o treści jak poniżej:
    Porozumienie rozliczeniowe (dalej „Porozumienie"), pomiędzy:
    1) Bankiem (...) z siedzibą w (...), adres: (...), wpisanym do prowadzonego przez Sąd
    Rejonowy dla (...) rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem
    KRS: (...), REGON: (...), NIP: (...), o opłaconym w całości kapitale zakładowym w kwocie (...) zł,
    zwaną dalej „Bankiem"
    a
    2) A.A oraz B.A, dalej łącznie „Klientem", a każdy z osobna „Klientem", Bank oraz Klienci
    będą także zwani: łącznie „Stronami", a każdy z osobna „Stroną".
    mając na uwadze, że:
    A. Klient w dniu 20 grudnia 2005 r. zawarł z Bankiem umowę kredytu nr (...) („Umowa
    Kredytu").
    B. W pozwie inicjującym postępowanie, toczące się obecnie przed Sądem Okręgowym w
    (...) Klient powołując się na ochronę konsumenta wynikającą z Dyrektywy Rady (...) z dnia 5
    kwietnia 1993 r. zakwestionował zapisy Umowy Kredytu i sformułował roszczenia związane
    /wynikające z nieważności/bezskuteczności Umowy Kredytu. Przedmiotowe postępowanie
    na dzień zawarcia niniejszego Porozumienia nie zostało zakończone.
    C. Zgodnie z uchwałami Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 roku (wydanej w sprawie
    o sygnaturze akt (...)) oraz z dnia 7 maja 2021 roku, (wydanej w sprawie o sygnaturze akt
    (...)), w przypadku trwałej bezskuteczności (nieważności) umowy kredytu znajduje
    zastosowanie tzw. teoria dwóch kondykcji, co oznacza, że bank i kredytobiorca muszą
    zwrócić sobie świadczenia spełnione w wykonaniu tej umowy.
    D. Strony oświadczają, że ich wolą jest polubowne zakończenie sporu pomiędzy nimi
    dotyczącego ważności oraz skuteczności Umowy Kredytu lub niedozwolonego charakteru
    jej postanowień, tym samym zakończenie toczącego się postępowania sądowego
    wskazanego w pkt. B powyżej.
    Strony zgodnie wskazują, że:
    1. Bank uprzednio występował pod firmą: Bank (...).
    2. Strony zgodnie potwierdzają, że do dnia zawarcia Porozumienia:

    2.1. Bank na podstawie Umowy Kredytu wypłacił Klientowi kapitał w kwocie xxx PLN.
    2.2. Klient na podstawie Umowy Kredytu wpłacił na rzecz Banku kwotę xxx PLN tytułem
    rat kapitałowo-odsetkowych oraz kwotę xxx PLN tytułem składek ubezpieczenia
    pomostowego. Łączna wysokość wierzytelności Klienta wynosi xxx PLN.
    3. Strony potwierdzają, że żadna z nich nie dokonała cesji wierzytelności, których dotyczy
    Porozumienie, w jakimkolwiek zakresie.
    4. Mając na uwadze powyższe, w celu kompleksowego uregulowania rozliczeń stron
    wynikających z zakwestionowania przez Klienta ważności Umowy Kredytu Strony zgodnie
    oświadczają, że:
    1) uznają wzajemnie swoje wierzytelności wynikające z trwałej bezskuteczności
      /nieważności Umowy Kredytu, w kwotach określonych w pkt 2.1 i 2.2 powyżej;
    2) dokonują zgodnego rozliczenia wzajemnych wierzytelności określonych odpowiednio
      w pkt. 2.1 i 2.2, a nadto odsetki ustawowe w kwocie xxx PLN poprzez ich umowne
      potrącenie,
    3) na skutek dokonanego potrącenia Bank jest zobowiązany do zapłaty na rzecz Klienta
    kwoty xxx PLN; którą zobowiązuje się zapłacić w terminie 30 dni od dnia zawarcia
    Porozumienia, na poniższy rachunek bankowy:
    A.A., B.A.
    4) Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Klienta kwoty xxx PLN, tytułem kosztów
    procesu o którym mowa w pkt B powyżej, w terminie 30 dni od dnia zawarcia
    Porozumienia na rachunek bankowy:
    Kancelaria Radcy Prawnego
    5. Bank w terminie 60 dni od daty zawarcia Porozumienia zobowiązuje się do wydania
    Klientowi dokumentu stanowiącego podstawę do wykreślenia hipoteki zabezpieczającej
    wierzytelność Banku, wynikającą z Umowy Kredytu (tzw. list mazalny), umożliwiając
    odebranie przez Klientów tego dokumentu w dowolnym oddziale Banku.
    6. Klient zobowiązuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia zawarcia
    Porozumienia cofnąć pozew w postępowaniu o którym mowa w pkt B powyżej, w całości
    ze zrzeczeniem się roszczenia. Bank zobowiązuje się nie składać wniosku o przyznanie na
    jego rzecz kosztów procesu. Klient zobowiązuje się poinformować o cofnięciu pozwu
    pełnomocnika procesowego Banku w terminie 7 dni od dnia dokonania tej czynności
    procesowej.
    7. Strony zgodnie oświadczają, że Porozumienie prowadzi do definitywnego uchylenia
    sporu dotyczącego ważności Umowy, jej bezskuteczności lub niedozwolonego charakteru
    jej postanowień oraz wyczerpuje wszelkie roszczenia stron związane z Umową Kredytu, w
    tym także mogące wynikać z uznania Umowy Kredytu za nieważną lub bezskuteczną.
    Strony zrzekają się wszelkich dalszych roszczeń wynikających z/lub związanych z Umową
    Kredytu. Każda ze Stron zobowiązuje się do tego, że nie podniesie przeciwko drugiej
    stronie żadnych roszczeń i nie będzie wszczynać żadnego postępowania (jakiegokolwiek
    rodzaju i przed jakimkolwiek organem), których podstawa opierała by się na
    okolicznościach związanych z Umową Kredytu.
    8. Bank informuje Klienta, a Klient potwierdza, że został poinformowany o treści uchwały
    pełnego składu (...) z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt (...), w której rozstrzygnięto istotne
    zagadnienia prawne dotyczące kredytów walutowych:
    1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub
      denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi
      niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie
      prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób
      określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.

    2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie
      kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w pozostałym
      zakresie.
    3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu niedozwolonego
      charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub część kwoty
      kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne roszczenia o
      zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron.
    4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
      postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu
      kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym
      kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy.
    5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
      postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron
      odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w
      okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie
      co do zwrotu tego świadczenia.
    9. Bank informuje Klienta, a Klient potwierdza, że został poinformowany o wyroku
    Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 15 czerwca 2023 r. w sprawie C-520/21,
    wskazującym, że przepisy Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie
    nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich:
    1. nie stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą
      konsument ma prawo żądać od instytucji kredytowej rekompensaty wykraczającej
      poza zwrot miesięcznych rat i kosztów zapłaconych z tytułu wykonania tej umowy oraz
      poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod
      warunkiem poszanowania celów dyrektywy 93/13/EWG i zasady proporcjonalności,
      oraz
    2. stoją one na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą bank
      ma prawo żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału
      wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za
      zwłokę od dnia wezwania do zapłaty.
    10. Klient oświadcza, że nie zainicjował żadnego, innego niż wskazane w pkt. B powyżej,
    postępowania sądowego, które miałoby związek z Umową Kredytu bądź jej
    unieważnieniem/ uznaniem za bezskuteczną/nieistnieniem.
    Bank oświadcza, że nie zainicjował żadnego postępowania sądowego, które miałoby
    związek z Umową Kredytu bądź jej unieważnieniem/uznaniem za bezskuteczną
    /nieistnieniem.
    11. Strony zgodnie oświadczają, że niniejsze Porozumienie stanowi podstawę do
    ewentualnej przyszłej współpracy pomiędzy Bankiem, a Klientem w zakresie działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Bank, w szczególności w obszarze udzielania
    finansowania w formie pożyczek i kredytów.
    12. Porozumienie podlega prawu polskiemu. W sprawach nieuregulowanych
    postanowieniami Porozumienia mają zastosowanie odpowiednie przepisy prawa
    polskiego, w szczególności art. 917 i n. Kodeksu cywilnego.
    13. Strony zobowiązują się do zachowania w poufności informacji dotyczących warunków
    Porozumienia („Informacje Poufne") w okresie od daty zawarcia Porozumienia przez okres
    5 lat. Strony mogą ujawniać w niezbędnym zakresie Informacje Poufne, w przypadku gdy
    takiego ujawnienia żąda uprawniony do tego organ w przewidzianej prawem formie lub
    obowiązek ujawnienia wynika z podlegającego wykonaniu orzeczenia sądowego lub

    administracyjnego czy też jest to konieczne dla realizacji postanowień Porozumienia. Bank
    oświadcza, że Informacje Poufne są objęte tajemnicą bankową, której ujawnienie może
    nastąpić wyłącznie w wypadkach i w sposób przewidziany przez przepisy prawa.
    14. Porozumienie stanowi całość uzgodnień między Stronami w zakresie jego przedmiotu
    oraz zastępuje wszelkie wcześniejsze ustalenia, bądź porozumienia wyrażone w formie
    pisemnej lub ustnej pomiędzy Stronami dotyczące objętych nim spraw.
    15. Jeżeli jakiekolwiek postanowienie Porozumienia uznane zostanie za nieważne lub
    bezskuteczne, pozostałe postanowienia pozostaną w mocy i nadal są wiążące i skuteczne.
    Takie nieważne lub bezskuteczne postanowienie zostanie zastąpione ważnym i
    skutecznym postanowieniem, które będzie możliwie najdokładniej oddawać zamiar Stron
    wyrażony w nieważnym lub bezskutecznym postanowieniu.
    16. Wszystkie zmiany Porozumienia wymagają zachowania formy pisemnej pod rygorem
    nieważności.
    17. Porozumienie sporządzono w 2 egzemplarzach, po jednym dla każdej ze Stron.
    Uzupełnienie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Porozumienie z bankiem nie zostało jeszcze podpisane. Kredyt zaciągnął Pan wspólnie z
    żoną A.A. Pełna spłata kredytu nastąpi w grudniu 2025 r. Dotychczasowe i przyszłe raty
    były i będą, zgodnie z umową, spłacane przez Państwa terminowo.
    W związku z faktem, że wytoczyliście Państwo powództwo o ustalenie i zapłatę, i sprawa
    toczy się w Sądzie, gdzie reprezentuje Państwa profesjonalny pełnomocnik, bank
    zaproponował zapłatę kosztów zastępstwa procesowego za I instancję zgodną z
    Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców
    prawnych – zgodnie z żądaniem pozwu. Kwota ta jest zatem równa kwocie, jaką zapłaciliby
    Państwo Kancelarii za zastępstwo procesowe w sprawie, na podstawie Rozporządzenia
    Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W przypadku
    wygranej w procesie kwota ta jest zasądzana przez Sąd w wyroku na podstawie
    Rozporządzenia. Sąd zasądza zwrot kosztów zastępstwa procesowego jako honorarium,
    jakie należy zapłacić prawnikowi. W przypadku ugody/porozumienia jest to decyzja stron,
    która podlega kontroli Sądu wydającego postanowienie o umorzeniu postępowania. W
    projekcie porozumienia w celu uproszczenia rozliczeń, kwota równa kwocie minimalnej
    stawki kosztów zastępstwa procesowego przy wartości przedmiotu sporu w Państwa
    sprawie (10 800 zł), ma zostać przekazana bezpośrednio na konto kancelarii jako
    honorarium dla pełnomocnika, które musieliby Państwo uiścić.
    Zgodnie z projektem porozumienia – w przypadku jego zawarcia, kwota xxx będzie
    zwrotem przez bank różnicy pomiędzy kwotą wpłaconą przez Państwa na rzecz banku na
    podstawie umowy, a kwotą wypłaconą na podstawie umowy, na Państwa rzecz przez
    bank. Zatem będzie to zwrot faktycznie poniesionych przez Państwa wydatków z Państwa
    środków pieniężnych.
    Bank zobowiąże się do zapłaty na Pana rzecz kwoty tytułem kosztów procesu na
    podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców
    prawnych. W przypadku porozumienia strony same decydują jak ponoszone są koszty
    procesu. W Państwa sprawie bank zaproponował zwrot kosztów procesu, w tym kosztów
    zastępstwa procesowego w kwocie zgodnej z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości
    w sprawie opłat za czynności radców prawnych w minimalnej stawce. Wynika to z faktu, że
    Bank uznaje się de facto za przegranego w sprawie o ustalenie nieważności umowy i
    zapłaty, a ustępstwo z Państwa strony względem żądania pozwu ma dotyczyć wyłącznie
    połowy należnych odsetek za opóźnienie.
    W Pana sprawie bank zaproponował zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego w kwocie zgodnej z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie
    opłat za czynności radców prawnych w minimalnej stawce. Zarazem w projekcie
    porozumienia, które nie zostało jeszcze podpisane, zaproponowane zostało, że kwota

    kosztów zastępstwa procesowego miałaby zostać przekazana przez bank bezpośrednio na
    konto kancelarii. Z tego powodu nie jest ona przedmiotem Pana zapytania.

## Pytanie

Czy środki wypłacone klientowi przez bank na podstawie załączonego porozumienia
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Bank nie poinformował klienta czy środki, które miałyby być wypłacone na podstawie
    porozumienia między stronami podlegają czy nie podlegają opodatkowaniu. Jako klient
    nie ma Pan doświadczenia ani szczegółowej wiedzy na ten temat, dlatego zwrócił się Pan z
    wnioskiem o indywidualną interpretację podatkową.
    Uważa Pan, że m.in. na podstawie informacji otrzymanych za pośrednictwem infolinii KAS
    w Pana przypadku zastosowanie mają przepisy Rozporządzenia Ministra Finansów w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Spełnia Pan warunki wskazane w tym rozporządzeniu, mianowicie: kredyt został
    zabezpieczony hipotecznie i został zaciągnięty w całości na wydatki, o których mowa w art.
    21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. inwestycji, której
    celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego –
    kredyt zaciągnął Pan wspólnie z żoną. Dodał Pan również, że nie korzystali Państwo
    dotychczas z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej, niż ta,
    która była finansowana kredytem.
    W Pana opinii środki wypłacone Panu na podstawie porozumienia z bankiem nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jednak z racji, że
    bank nie wskazał jednoznacznie czy środki, które miałyby być wypłacone na podstawie
    porozumienia między stronami podlegają czy nie podlegają opodatkowaniu, zgodnie z
    sugestią konsultantki infolinii KAS wystąpił Pan z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz

        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z informacji przedstawionych przez Pana wynika, że:
    1. zaciągnął Pan kredyt na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. inwestycji, której
      celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego –
      kredyt zaciągnął Pan wspólnie z żoną;
    2. wytoczył Pan z żoną powództwo do sądu pozew o ustalenie i zapłatę od banku;
    3. planuje Pani zawrzeć ugodę, na mocy której dojdzie do rozliczenia wzajemnych
      roszczeń.
    Powziął Pan wątpliwość, czy wypłacone na podstawie ugody kwoty będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Rozliczenie wzajemnych roszczeń
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.

    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony.
    Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych),
    prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do
    zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek
    potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Z wniosku wynika, że 20 grudnia 2005 r. zawarł Pan z bankiem umowę o kredyt
    hipoteczny. Złożył Pan pozew (sygn. akt (...)) powołując się na ochronę konsumenta
    wynikającą z (...) z dnia 5 kwietnia 1993 r. zakwestionował Pan zapisy Umowy Kredytu i
    sformułował roszczenia wynikające z nieważności/bezskuteczności Umowy Kredytu
    zawartej z Bankiem. Przedmiotowe postępowanie nie zostało zakończone. Bank
    zaproponował Panu porozumienie w celu kompleksowego uregulowania rozliczeń stron
    wynikających z zakwestionowania przez Klienta ważności Umowy Kredytu, w której Pan i
    Pana żona razem z Bankiem jako strony zgodnie oświadczą, że m.in. dokonają zgodnego
    rozliczenia wzajemnych wierzytelności określonych odpowiednio w pkt. 2.1 i 2.2, a nadto
    odsetki ustawowe w kwocie xxx PLN poprzez ich umowne potrącenie.
    Uważa Pan, że w Pana przypadku mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra
    Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe oraz
    że środki wypłacone Panu na podstawie porozumienia z bankiem nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że uregulowanie przez Bank kwoty w
    sposób wynikający z zawartej ugody, tj. w drodze potrącenia wzajemnych roszczeń, nie
    będzie powodowało powstania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, będzie neutralne podatkowo.
    Skoro kwota roszczenia nie będzie Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie nie będzie skutkować
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego, to nie będzie miało zastosowanie
    rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Skutki podatkowe zapłaty określonej kwoty przez bank
    Jak wynika z opisu sprawy, Pana roszczenie w stosunku do Banku, które wynika z
    wykonywania Umowy kredytu i zostaje potwierdzone przez Strony w Ugodzie, obejmuje
    zwrot świadczeń spełnionych przez Pana w wykonaniu Umowy kredytu.

    Wobec powyższego – skoro w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń bank oddaje Panu
    nadwyżkę należnych Panu pieniędzy – to taki zwrot nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi do powstania
    przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych
    środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata
    będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód
    w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pan od banku zwrot faktycznie poniesionych przez Pana wydatków z
    Pana środków pieniężnych, to taki zwrot nie będzie stanowił dla Pana przychodu.
    Tym samym - nie będzie na Panu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Mając na uwadze powyższe – nie będzie Pan miał obowiązku rozliczenia tych środków dla
    celów podatkowych.
    Zatem, Pana stanowisko w odniesieniu do kwot wypłaconych przez bank, które nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych uznałem za
    prawidłowe, natomiast Pana stanowisko w części dotyczącej możliwości zastosowania
    przepisów Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania
    interpretacji.
    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w
    związku z czym, niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Pana jako osoby występującej z
    wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych osób (np. Pana żony).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a,
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935;
    dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.