Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.394.2025.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Dotyczy ustalenia, czy stwierdzone w toku inwentaryzacji
niedobory (straty) mogą zostać zaliczone do kosztów
uzyskania przychodów na gruncie ustawy o podatku
dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: inwentaryzacja
inwentaryzacja-niedobory inwentaryzacyjne
koszt-koszty uzyskania przychodów
strata
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie pytania Nr 1
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie
    ustalenia, czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzone w toku
    inwentaryzacji niedobory (straty) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Uzupełnili go
    Państwo częściowo pismem z 26 sierpnia 2025 r. (wpływ tego samego dnia) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, posiada nieograniczony obowiązek
    podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jest czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą sklasyfikowaną jako (...). W ramach tej
    działalności prowadzi (...), w których odbywa się również sprzedaż detaliczna (...).
    Z uwagi na skalę i charakter prowadzonej działalności, w toku przeprowadzanych
    inwentaryzacji ujawniane są różnice inwentaryzacyjne w postaci niedoborów. Występują
    one najczęściej w wyniku niezawinionych działań, takich jak pomyłki przy wprowadzaniu
    towarów do magazynów, pomyłki przy wydawaniu towarów oraz kradzieże klientów oraz
    naturalnych ubytków związanych z właściwościami przechowywanego towaru (np.
    przeterminowanie, uszkodzenie).
    Wnioskodawca naturalnie podejmuje działania zabezpieczające, takie jak: systemy
    antykradzieżowe, monitoring, kontrola stanów magazynowych, procedury wewnętrzne dla
    pracowników.
    Niedobory mają charakter zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez
    racjonalnie działający podmiot.
    Czasami w wyniku błędów przy wprowadzaniu towarów ewidencji magazynowej niektóre
    towary występują w ilości większej niż wynikałoby to z ewidencji.
    Dokumentami potwierdzającymi różnice remanentowe są protokoły komisji
    inwentaryzacyjnej.
    W uzupełnieniu wniosku z 26 sierpnia 2025 r. wskazali Państwo m.in., że:
    Niedobory nie są wynikiem zawinionych działań Spółki.
    Spółka dokonała (winno być: dochowała) należytej staranności w zabezpieczeniu majątku
    przed powstaniem niedoborów. Wnioskodawca podejmuje działania zabezpieczające,
    takie jak: wprowadzenie systemów antykradzieżowych, monitoringu, kontroli stanów
    magazynowych oraz procedur wewnętrznych dla pracowników.
    Pytanie Nr 1 ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 26 sierpnia 2025 r.
    Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzone w toku inwentaryzacji
    niedobory (straty) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na gruncie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie do pytania Nr 1 ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu
    wniosku z 26 sierpnia 2025 r.
    W ocenie Wnioskodawcy, ujawnione w toku inwentaryzacji niedobory (straty) mogą zostać
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych,
    o ile mają charakter niezawiniony oraz są właściwie udokumentowane.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „u.p.d.o.p.”), kosztami uzyskania przychodów
    są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, jak również w celu
    zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16
    ust. 1 tej ustawy.

    Wynika z tego, że aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt podatkowy, musi
    spełniać ogólną przesłankę celowości – tj. pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym
    z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz przychodami z niej osiąganymi. Istotne jest
    przy tym, że nie jest konieczne, by poniesienie konkretnego kosztu przekładało się
    bezpośrednio na uzyskanie ściśle określonego przychodu – wystarczający jest związek
    pośredni, o ile dany koszt służy całokształtowi działalności podatnika.
    W świetle utrwalonej linii interpretacyjnej oraz orzeczniczej, do kosztów uzyskania
    przychodów mogą być zaliczane także straty w środkach obrotowych – w tym niedobory
    towarowe – pod warunkiem, że:
      - mają charakter niezawiniony,
      - są udokumentowane w sposób niebudzący wątpliwości,
      - wynikają z normalnego ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną
        działalnością,
      - powstały pomimo zachowania należytej staranności przez podatnika.
    Należy podkreślić, że u.p.d.o.p. nie zawiera przepisów ograniczających możliwość
    zaliczania strat towarowych do kosztów podatkowych, z wyjątkiem strat wyraźnie
    wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 47 (dotyczących wyrobów akcyzowych). W pozostałym
    zakresie brak jest podstaw do wykluczania strat w środkach obrotowych jako kosztów
    podatkowych.
    W orzecznictwie, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada
    2013 r. (sygn. akt II FSK 106/12), wskazuje się, że straty – mimo że same w sobie nie
    stanowią działania w celu uzyskania przychodu – są naturalnym, często nieuniknionym
    elementem prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym uzasadnione jest
    traktowanie ich jako kosztów, o ile spełnione są kryteria racjonalności, niezawinionego
    charakteru oraz należytej dokumentacji.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w prowadzonej działalności wdrożone są procedury
    minimalizujące ryzyko powstawania strat – m.in. systemy monitoringu, zabezpieczenia
    towarów, kontrole stanów magazynowych, procedury wewnętrzne – a mimo to, w ramach
    normalnej działalności dochodzi do niedoborów. Ich źródłem są m.in. kradzieże
    zewnętrzne, błędy ludzkie czy ubytki naturalne.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, opisane niedobory spełniają
    przesłanki pozwalające uznać je za koszty uzyskania przychodów na gruncie art. 15 ust. 1
    u.p.d.o.p., o ile ich wystąpienie zostanie odpowiednio udokumentowane i nie wynika z
    zawinionego działania podmiotu lub jego pracowników. Stanowisko to znajduje
    potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 15 listopada 2016
    r., Znak: 0461-ITPB3.4510.552.2016.1.MJ oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 19
    grudnia 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.717.2022.2.DP.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania Nr 1 jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

O możliwości zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych decydują przepisy art. 15 ust.
    1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
        poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego

        ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
        poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT), pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź
    pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ
    na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc kosztami uzyskania przychodów są
    wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem
    działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem, to podatnik zobowiązany jest
    wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów bądź zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
      - został właściwie udokumentowany.
    Zauważyć należy, że zdefiniowanie celu osiągnięcia przychodu nie może być traktowane
    jedynie w kategoriach formalnych, ponieważ ww. ustawa w przywołanym art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT nie wymaga wykazania, że konkretny przychód jest skutkiem poniesienia
    określonego kosztu. Jako koszty uzyskania przychodów mogą być rozpatrywane zarówno
    koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami. Te pierwsze
    dają się powiązać z konkretnie określonym przychodem, jaki osiągnął podatnik, natomiast
    te drugie wiążą się z całokształtem działalności prowadzonej przez podatnika i ogólnie
    określonymi przychodami osiąganymi z tytułu prowadzenia tej działalności.
    Wśród kosztów wymienionych w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
    o CIT, nie uważa się za koszty podatkowe, nie wyszczególniono niedoborów
    inwentaryzacyjnych. Niemniej każdy przypadek oraz każde tego rodzaju zdarzenie należy
    rozpatrywać i oceniać indywidualnie, jako konkretny przypadek z uwzględnieniem
    okoliczności faktycznych badanej sprawy. Dlatego też zaliczenie niedoborów
    inwentaryzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów powinno być każdorazowo
    oceniane w aspekcie:
      1. całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,
      2. okoliczności, które spowodowały powstanie tych nadwyżek lub niedoboru,

      3. ich udokumentowania,
      4. podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.
    Jednocześnie wśród wymienionych w tzw. „negatywnym katalogu” kosztów ujętym w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT, nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Jedynie w art.
    16 ust. 1 pkt 47 ustawodawca zastrzegł, że:
        Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku
        nieobjętych zwolnieniem od podatku akcyzowego ubytków wyrobów akcyzowych
        oraz podatku akcyzowego od tych ubytków.
    Brak wyłączenia strat w środkach obrotowych z kosztów podatkowych oznacza, że – co do
    zasady – straty te, jako związane z prowadzoną działalnością, mogą być uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że strata powinna być zdarzeniem losowym,
    niezależnym od woli podatnika powstałym zarówno w wyniku działań sił przyrody, jak i
    działań innego człowieka, powodującym ubytek i szkodę pod warunkiem, że podatnik nie
    przyczynia się w jakiś sposób do powstania tej szkody lub nie ułatwia jej powstania.
    Jakiekolwiek zawinienie ze strony podatnika poprzez niezachowanie staranności
    wymaganej w danych warunkach, niedopełnienie obowiązków ciążących na podatniku w
    celu uniknięcia szkody, uniemożliwia przyjęcie, że powstała szkoda stanowi stratę o
    charakterze losowym.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń
    nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać
    za zdarzenie, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów.
    Należy też podkreślić, że jedynie straty w środkach obrotowych powstałe w trakcie
    normalnego, racjonalnego działania podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem
    dochowania należytej staranności w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, mogą
    być uznane za koszt uzyskania przychodu. Każdy przypadek straty w środkach
    obrotowych, należy rozpatrywać indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności
    faktycznych towarzyszących sprawie i oceniać pod kątem całokształtu prowadzonej
    działalności.
    Kosztem uzyskania przychodów mogą być tylko niedobory inwentaryzacyjne, w tej części,
    w jakiej zostały uznane za niezawinione i są normalnym, chociaż niezamierzonym
    następstwem działania w prowadzonej działalności gospodarczej, a ich wystąpienie,
    pomimo dołożenia należytej staranności, było nieuniknione. Podkreślić należy, że
    okoliczności powstania oraz przyczyny muszą zostać wyczerpująco udokumentowane.
    Natomiast, nie jest możliwe uznanie niedoborów za koszty uzyskania przychodów, jeżeli
    istniały przesłanki świadczące o braku odpowiednich zabezpieczeń. Nie stanowią bowiem
    kosztu uzyskania przychodów niedobory inwentaryzacyjne będące wynikiem braku
    staranności bądź nieracjonalnego działania podatnika, nawet jeśli mieszczą się w normach
    ustalonych przez daną jednostkę gospodarczą.
    Jednoznaczne przesądzenie o charakterze tych kosztów wymagałoby jednak
    przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organ nie jest jednakże uprawniony do
    dokonania takich ustaleń w ramach postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny jest bowiem związany z
    przedstawionym przez Państwa opisem stanu faktycznego i nie przeprowadza
    postępowania dowodowego.
    Możliwość uznania strat w środkach obrotowych za koszty uzyskania przychodów wymaga
    także odpowiedniego ich udokumentowania w sposób nie budzący wątpliwości. W
    ustawie o CIT brak jest postanowień odnoszących się szczegółowo do sposobu
    dokumentowania zdarzeń, w wyniku których powstały straty w środkach obrotowych.

    Należy jednak zwrócić uwagę na przepis art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:
        Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
        odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
        (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok
        podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości
        odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Przepis ten nawiązuje w swej treści do ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
    (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.). Wprawdzie przepisy ustawy o rachunkowości nie
    wymieniają wprost dokumentacji niezbędnej do udokumentowania strat powstałych w
    środkach obrotowych (towarach handlowych), ale stanowią w art. 27, że:
        1. Przeprowadzenie i wyniki inwentaryzacji należy odpowiednio udokumentować i
        powiązać z zapisami ksiąg rachunkowych.
        2. Ujawnione w toku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym a stanem
        wykazanym w księgach rachunkowych należy wyjaśnić i rozliczyć w księgach
        rachunkowych tego roku obrotowego, na który przypadał termin inwentaryzacji.
    Państwa wątpliwości objęte pytaniem Nr 1 dotyczą kwestii ustalenia, czy w świetle
    przedstawionego stanu faktycznego stwierdzone w toku inwentaryzacji niedobory (straty)
    mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości, zauważyć należy, że jak wskazują Państwo
    we wniosku, w ramach działalności Spółka prowadzi (...), w których odbywa się również
    sprzedaż detaliczna (...). Z uwagi na skalę i charakter prowadzonej działalności, w toku
    przeprowadzanych inwentaryzacji ujawniane są różnice inwentaryzacyjne w postaci
    niedoborów. Występują one najczęściej w wyniku niezawinionych działań, takich jak
    pomyłki przy wprowadzaniu towarów do magazynów, pomyłki przy wydawaniu towarów
    oraz kradzieże klientów oraz naturalnych ubytków związanych z właściwościami
    przechowywanego towaru (np. przeterminowanie, uszkodzenie). Wnioskodawca
    naturalnie podejmuje działania zabezpieczające, takie jak: systemy antykradzieżowe,
    monitoring, kontrola stanów magazynowych, procedury wewnętrzne dla pracowników.
    Niedobory mają charakter zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez
    racjonalnie działający podmiot. Czasami w wyniku błędów przy wprowadzaniu towarów
    ewidencji magazynowej niektóre towary występują w ilości większej niż wynikałoby to z
    ewidencji. Dokumentami potwierdzającymi różnice remanentowe są protokoły komisji
    inwentaryzacyjnej.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że niedobory nie są wynikiem
    zawinionych działań Spółki. Spółka dochowała należytej staranności w zabezpieczeniu
    majątku przed powstaniem niedoborów. Wnioskodawca podejmuje działania
    zabezpieczające, takie jak: wprowadzenie systemów antykradzieżowych, monitoringu,
    kontroli stanów magazynowych oraz procedur wewnętrznych dla pracowników.
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że ujawnione w trakcie inwentaryzacji
    niedobory (straty) Spółka może zaliczyć, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, do
    kosztów uzyskania przychodów, ale jedynie w tej wysokości, w jakiej niedobory (straty)
    uznane zostały za niezawinione i są normalnym, choć niezamierzonym następstwem
    prowadzonej działalności, a ich wystąpienie pomimo dołożenia należytej staranności było
    nieuniknione.
    Zatem, Państwa stanowisko wskazujące, że ujawnione w toku inwentaryzacji niedobory
    (straty) mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym
    od osób prawnych, o ile mają charakter niezawiniony oraz są właściwie udokumentowane
    – jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazać należy, że w zakresie pytania Nr 2 wydane zostanie/zostało odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.