Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-547a/08/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-01-07
Teza: 1. Czy w świetle art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, prawidłowo dokonano podziału i kwalifikacji prac budowlanych do remontu i ulepszenia środka trwałego? 2. Czy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prawidłowo zaliczono prace związane z likwidacją zagrożenia wywoływanego przez azbest do prac remontowych, gdzie efektem dodatkowym jest docieplenie budynku?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; modernizacja; spółdzielnie-spółdzielnie mieszkaniowe; ulepszenie; środek-środek trwały; środek-środek trwały-remont środka trwałego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółdzielni, przedstawione we wniosku z dnia 1 października 2008 r. (data wpływu 3 października 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji wykonanych prac budowlanych do remontu lub ulepszenia środka trwałego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 października 2008 r. złożono ww. wniosek, uzupełniony pisemnie w dniu 24 listopada 2008 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji wykonanych prac budowlanych do remontu lub ulepszenia środka trwałego.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W 2007 r. Spółdzielnia prowadziła prace remontowo-budowlane w budynku, który wykorzystywany jest jako dom turystyczny z miejscami noclegowymi, zaliczony do środków trwałych i amortyzowany. Dokonano podziału prac na dwie grupy (remont i modernizację), przy założeniu że w myśl art. 3 ust. 8 Prawa budowlanego, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Do zakresu prac budowlanych w poszczególnych grupach Wnioskodawca zaliczył:

1.  Roboty remontowe: wymianę stolarki okiennej, wymianę drzwi do pokoi i na korytarzach, wymianę sufitów podwieszanych z eternitowych na płyty GK, wymianę instalacji elektrycznej, wymianę posadzek, wymianę ścian drewnianych na ściany z płyt GK osadzonych na ramach z profili stalowych, prace malarskie z przygotowaniem podłoża, cekolowaniem, uzupełnieniem płytek ściennych itp., naprawę i wymianę instalacji wodno-kanalizacyjnej i centralnego ogrzewania, wymianę balustrad schodowych, docieplenie ścian zewnętrznych elewacji, naprawę istniejących schodów;
2.  Modernizacja: wykonanie węzłów sanitarnych przy pokojach hotelowych, wykonanie osprzętu elektrycznego w pokojach, korytarzach itd., „biały montaż” w węzłach sanitarnych, wykonanie instalacji wodno-kanalizacyjnej w nowo projektowanych węzłach sanitarnych.

Dla potwierdzenia prawidłowego zastosowania podziału robót budowlanych Spółdzielnia uzyskała opinię rzeczoznawcy budowlanego, który potwierdza, że zastosowany podział prac jest prawidłowy: „(…) stwierdzam, że przyjęty podział został sporządzony właściwie (…)”.

Zgodnie z powyższym, Spółdzielnia dokonała rozliczenia podatkowego zgodnie z założeniem, w którym prace remontowe zaliczono bezpośrednio (w chwili poniesienia) do kosztów uzyskania przychodów w roku 2007, a wydatki modernizacyjne zaliczono do ulepszenia środka trwałego i powiększono wartość budynku na podstawie dokumentu „OT”, wystawionego zgodnie z protokołami przekazania do użytkowania.

W ramach prac remontowych, wykonywanych na budynku obiektu turystycznego, wykonywane mają być także prace związane z likwidacją zagrożenia wywoływanego przez azbest. Płyty eternitowe zawierające azbest, a stanowiące element elewacji budynku, pokrywane mają być warstwą styropianu, zabezpieczającego je przed bezpośrednim kontaktem z atmosferą. Pierwotnie eternit ten pokryty był płytami ze specjalnego szkła elewacyjnego, obecnie całkowicie zdewastowanymi. Styropian zabezpieczany jest następnie warstwą tynku cienkowarstwowego. Technologia ta uzgodniona została ze specjalistami z Politechniki. Efekt docieplenia budynku, o którym mowa w grupie robót remontowych, uzyskiwany przy okazji wymienionej operacji, jest efektem ubocznym.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytania:

1.  Czy w świetle art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, prawidłowo dokonano podziału i kwalifikacji prac budowlanych do remontu i ulepszenia środka trwałego?
2.  Czy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prawidłowo zaliczono prace remontowe wykazane w podziale prac budowlanych do kosztów uzyskania przychodów 2007 roku?
3.  Czy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, prawidłowo zaliczono prace związane z likwidacją zagrożenia wywoływanego przez azbest do prac remontowych, gdzie efektem dodatkowym jest docieplenie budynku?

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź na pytanie pierwsze i trzecie. Zagadnienie zawarte w pytaniach drugim będzie przedmiotem odrębnej interpretacji indywidualnej.

Zdaniem Wnioskodawcy, przy stosowaniu zasady, że remont jest to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, prawidłowo dokonano podziału prac budowlanych na remontowe i modernizacyjne według których zaliczono w koszty uzyskania prace remontowe wykonane w roku 2007, a prace modernizacyjne – do ulepszenia środka trwałego (budynku). Spółdzielnia stosuje i będzie stosowała tę zasadę w latach następnych podczas dalszych prac remontowo-budowlanych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do przepisu art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – dalej: ustawa, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (\`(...)\`).

W myśl art. 16g ust. 13 ustawy, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Amortyzacji nie podlegają jednakże budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe – zwane środkami trwałymi (por. art. 16c pkt 2 ustawy).

W doktrynie przyjmuje się, że istotą remontu jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego użytkowania środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, niezmieniające jego charakteru i funkcji, następujące w trakcie eksploatacji środka trwałego i wynikające z tej eksploatacji. W jego skład można zaliczyć wszystkie zmiany trwałe, przywracające pierwotny poziom techniczny danego środka trwałego, jego pierwotną zdolność użytkową, utraconą na skutek upływu czasu i eksploatacji.

Zatem remont środka trwałego to działania zmierzające do przywrócenia pierwotnych cech użytkowych rzeczy i nieruchomości, utraconych na skutek ich użytkowania. Należy zauważyć, iż remont może prowadzić do ulepszeń, choćby z uwagi na zmiany technologii produkcji materiałów budowlanych. Wynika to również z definicji remontu, zawartej w art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.).

Modernizacją, czy też ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy podatkowej – jest:

*   przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
*   rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek trwały,
*   rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
*   adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub użytkowany.

Tak więc, modernizacja (ulepszenie) to działania związane ze środkami trwałymi, które powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami eksploatacji.

Jednocześnie podkreślić należy, iż w celu rozstrzygnięcia kwestii, czy określone wydatki są kosztami bieżącymi (kosztami konserwacji, napraw, remontów) czy kosztami inwestycji (przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji), konieczne jest posługiwanie się kategoriami technicznymi. Z tego też względu często niezbędne stają się rozstrzygnięcia na płaszczyźnie technicznej, przesądzające ostatecznie o tym, czy określony rodzaj nakładów na środki trwałe prowadzi do ich ulepszenia, czy też nie. W większości przypadków jednoznaczne rozstrzygnięcie o charakterze dokonanych prac nie może się obyć bez zasięgnięcia specjalistycznej opinii biegłych.

Reasumując, dokonany przez Spółdzielnię podział prac budowlanych na prace remontowe i modernizacyjne, potwierdzony dodatkowo opinią rzeczoznawcy budowlanego, jest prawidłowy. W konsekwencji, w opisanym przypadku, wydatki związane z likwidacją zagrożenia wywoływanego przez azbest mają charakter remontowy.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej, powoduje, iż interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.