Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.176.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-30
Teza: Ustalenie, czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę
na rzecz podmiotów sponsorowanych na podstawie Umów
Sponsoringowych w związku z prowadzoną działalnością
gospodarczą może zostać zaliczone do kosztów uzyskania
przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
reklama
sponsoring
świadczenie-świadczenie wzajemne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
uzyskania przychodu uzyskanego przez spółki
przejmujące lub nowo zawiązane w wyniku podziału
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Darowizny i ofiary
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Koszty
reprezentacji
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów
    sponsorowanych na podstawie Umów Sponsoringowych w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca :
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka działająca pod firmą A. Sp. z o. o. [dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”] jest polskim
    rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania. Wnioskodawca jest także zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca jest spółką kapitałową należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej
    [dalej: „Grupa Kapitałowa”] świadczącej usługi w obszarze IT (marketingu internetowego).
    W ramach swojej działalności Grupa Kapitałowa, wypracowała szereg rozwiązań w postaci
    (...) służących do rozwoju strategii marketingowych w Internecie. Generalnie rzecz
    ujmując, Grupa Kapitałowa prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie (...). Co
    więcej, Grupa Kapitałowa oferuje swoje usługi polegające na wykorzystaniu (...). Ponadto,
    w skład Grupy Kapitałowej wchodzą spółki, skupiające się na (...).
    Spółka zajmuje się pośrednictwem w sprzedaży (...) (przeznaczonych na (...)) w Internecie
    na rynek polski.
    Działalność Spółki obejmuje głównie wykonywanie czynności opodatkowanych. Wyjątkowo
    mogą zdarzyć się sytuacje, w których Spółka będzie świadczyć czynności zwolnione od
    podatku, niemniej jednak nie są to sytuacje cykliczne oraz typowe dla codziennej,
    biznesowej działalności Spółki oraz mają charakter incydentalny (w świetle art. 90 ust. 10
    pkt 1 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT tzw. „proporcja sprzedaży” Spółki jest równa
    100%).
    W ramach swojej strategii marketingowej oraz w celu budowania rozpoznawalności marki,
    Wnioskodawca zawiera oraz planuje w przyszłości zawierać umowy sponsoringowe z
    różnymi podmiotami, w tym organizatorami konferencji i wydarzeń branżowych, czy
    innych imprez o tematyce dotyczącej bądź zbliżonej do tematyki marketingu, w
    szczególności w internecie, o szerokim zasięgu medialnym i społecznym.
    Zgodnie z założeniami umów sponsoringowych, Wnioskodawca jest i będzie zobowiązany
    do przekazywania określonych środków finansowych, w zamian za które, podmioty
    sponsorowane będą zobowiązane do realizacji działań o charakterze reklamowym,
    polegających na promocji Wnioskodawcy, jego nazwy, logo lub innych elementów
    identyfikacji wizualnej [dalej: „Umowy Sponsoringu”].

    Promocja ta może przybierać różne formy, takie jak:
        Umieszczanie logo Wnioskodawcy na materiałach promocyjnych wydarzenia (...);
        Wyświetlanie logo na nośnikach elektronicznych w trakcie wydarzenia (...);
        Zamieszczanie informacji o wsparciu Wnioskodawcy na stronie internetowej i w
        mediach społecznościowych podmiotu sponsorowanego;
        Umieszczenie nazwy Wnioskodawcy jako sponsora w komunikatach prasowych,
        artykułach promocyjnych lub innych publikacjach związanych z wydarzeniem;
        Eksponowanie logo wnioskodawcy na produktach lub innych elementach
        wykorzystywanych w trakcie wydarzenia;
        Zapewnienie współpracownikom Wnioskodawcy wstępu na wydarzenia
        organizowane przez podmioty sponsorowane oraz możliwość występu tych
        współpracowników jako prelegenci podczas tych wydarzeń.
    Wnioskodawca wskazuje, że powyższe działania mają na celu zwiększenie
    rozpoznawalności marki wśród potencjalnych klientów oraz utrwalenie jej obecności na
    rynku. Działania te wpisują się w szerszą strategię promocyjną, której efektem będzie
    wzrost zainteresowania ofertą Wnioskodawcy oraz potencjalne zwiększenie przychodów z
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca podkreśla, że zawierane umowy sponsoringowe będą miały charakter
    wzajemnych świadczeń (tzw. sponsoring właściwy). Oznacza to, że w zamian za
    świadczenia przekazywane przez Wnioskodawcę podmiot sponsorowany zobowiąże się
    do świadczenia usług o charakterze reklamowym, co czyni zawarte umowy
    ekwiwalentnymi i odpłatnymi.
    Wnioskodawca podkreśla, że umowy sponsoringowe nie będą miały charakteru darowizny
    (tzw. sponsoring niewłaściwy), ponieważ każdej przekazanej kwocie będzie odpowiadać
    ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym.
    W ramach Umów Sponsoringu wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę jest wypłacane na
    podstawie faktur wystawianych przez podmioty sponsorowane. Podstawą wystawienia
    przedmiotowych faktur są i będą każdorazowo Umowy Sponsoringowe.
    Koszty pokrycia ww. wynagrodzenia Spółka pokrywa i pokrywać będzie z własnych
    środków obrotowych, nie będą one zwracane Spółce w jakiejkolwiek formie oraz nie będą
    odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
    W związku z powyższym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca
    powziął wątpliwość czy wydatki ponoszone na Umowy Sponsoringu będą stanowić dla
    Spółki koszty uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz czy Spółka
    ma prawo do odliczenia podatku VAT z faktur wystawianych przez podmioty
    sponsorowane.
    Pytania
    1. Czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów
      sponsorowanych na podstawie Umów Sponsoringowych w związku z prowadzoną
      działalnością gospodarczą może zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów
      na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    2. Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego zgodnie z art. 86
      ust. 1 i ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT w związku z wynagrodzeniem wypłacanym
      podmiotom sponsorowanym na podstawie Umów Sponsoringowych?

    Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie nr 1 dotyczące podatku
    dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytania nr 2 dotyczącego podatku od
    towarów i usług zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz
    podmiotów sponsorowanych na podstawie Umów Sponsoringowych w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą może zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Uzasadnienie do pytania nr 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Jednocześnie zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe w
    wydawanych interpretacjach indywidualnych, kosztem uzyskania przychodów będzie
    koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:
    1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    4) poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    5) został właściwie udokumentowany,
    6) nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w opinii Wnioskodawcy kosztami uzyskania przychodów są
    wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem
    działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między
    tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo skutkowy. Chodzi tu o
    związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodu.
    Przenosząc powyższe wytyczne na grunt opisanego stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego należy wskazać, że:
    Ad 1) Poniesienie kosztu przez podatnika
    Koszt wynagrodzenia wypłacanego z tytułu zawarcia Umów Sponsoringowych ponoszony
    będzie z zasobów majątkowych Wnioskodawcy. Warunek poniesienia przez Spółkę uznać
    należy zatem za spełniony.
    Ad 2) Definitywny charakter kosztu
    Wynagrodzenie wypłacane z tytułu zawarcia Umów Sponsoringowych ma charakter
    definitywny, tzn. nie jest Wnioskodawcy zwracane w jakikolwiek sposób.
    Ad 3) Związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą

    Związek kosztu z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oznacza, że
    poniesiony przez podatnika koszt musi wykazywać choćby pośredni związek z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, która jest jego źródłem przychodu.
    Zdaniem Wnioskodawcy wydatki na wynagrodzenie z tytułu Umów Sponsoringowych
    wykazują ścisły związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą,
    która polega na pośrednictwie w sprzedaży (...) (przeznaczonych na (...)) w Internecie na
    rynek polski.
    Wynika to z faktu, iż wydatki na reklamę stanowią integralny element prowadzenia
    działalności gospodarczej, ponieważ bezpośrednio wpływają na zwiększenie
    rozpoznawalności Wnioskodawcy oraz jego usług na rynku. Działania reklamowe mają na
    celu dotarcie do szerszego grona potencjalnych klientów, co sprzyja zwiększeniu
    zainteresowania ofertą Spółki, a w konsekwencji prowadzi do wzrostu przychodów.
    Reklama odgrywa kluczową rolę w budowaniu wizerunku firmy i jej obecności w
    świadomości klientów. Poprzez promowanie marki w przestrzeni publicznej,
    Wnioskodawca ma możliwość pozyskania nowych klientów, utrzymania relacji z obecnymi
    klientami oraz pozycjonowania firmy na rynku.
    Zatem zdaniem Wnioskodawcy, pomiędzy wydatkami na wynagrodzenie z tytułu Umów
    Sponsoringowych, a działalnością gospodarczą Spółki istnieje niezaprzeczalny związek.
    Tym samym omawiany warunek uznać należy za spełniony.
    Ad 4) Warunek celu: uzyskanie przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów Warunek celowości poniesienia kosztu oznacza, że koszt musi być poniesiony
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów. Celowość poniesienia kosztu należy oceniać mając na
    uwadze jego racjonalność oraz gospodarcze uzasadnienie oraz istnienie związku
    przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskiwaniem przychodów
    bądź zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów.
    Przesłankę celowości wielokrotnie wyjaśniały też organy podatkowe np. DKIS w
    interpretacji indywidualnej z 11 grudnia 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.297.2023.3.BS
    stwierdził, że: "Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek
    przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą
    powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł
    oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie
    ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł - obiektywnie
    oceniając - oczekiwać takiego efektu."
    W odniesieniu do wydatków na wynagrodzenia z tytułu Umów Sponsoringowych
    Wnioskodawca wskazuje, iż pomiędzy tymi wydatkami a przychodem Spółki istnieje
    wyraźny związek przyczynowo- skutkowy. Zawieranie Umów Sponsoringowych ma na celu
    przede wszystkim wpłynąć na potencjalny wzrost przychodów Spółki. W założeniu
    ponoszone przez spółkę wydatki na promocję (reklamę) w ramach Umów Sponsoringu
    mają przyczyniać się do:
        budowania rozpoznawalności marki - poprzez obecność w przestrzeni publicznej
        oraz na wydarzeniach branżowych, Spółka zyskuje większą widoczność i
        rozpoznawalność wśród uczestników tych wydarzeń oraz wśród ich szerokiego
        grona odbiorców,

        zwiększania świadomości o świadczonych usługach - działania reklamowe
        realizowane w ramach sponsoringu mają na celu skuteczne przekazywanie
        informacji o działalności Spółki, dzięki czemu potencjalni klienci mogą dowiedzieć
        się o jej ofercie i korzyściach z nią związanych;
        zachęcania nowych klientów do korzystania z oferty - obecność w przestrzeni
        publicznej oraz kojarzenie marki z określonymi wartościami i wydarzeniami
        przyczynia się do zainteresowania ofertą Spółki przez nowych odbiorców.
    Wnioskodawca wskazuje, że wydatki na promocję (reklamę) realizowane w ramach Umów
    Sponsoringowych mają charakter inwestycyjny, ponieważ wspierają zarówno bieżącą
    działalność operacyjną, jak i długoterminowe cele rozwoju przedsiębiorstwa.
    Rozpowszechnianie informacji o Spółce i promowanie jej wizerunku jako rozpoznawalnej i
    godnej zaufania marki ma kluczowe znaczenie dla budowania jej pozycji rynkowej oraz
    generowania przychodów w przyszłości.
    Zatem w opinii Wnioskodawcy, w przypadku wynagrodzenia z tytułu Umów
    Sponsoringowych istnieje niezaprzeczalny związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    poniesionym przez Spółkę kosztem a przyszłymi racjonalnie oczekiwanymi przychodami
    osiąganymi w związku z działalnością gospodarczą Spółki.
    Ad 5) Dokumentowanie wydatków
    Spółka jest i będzie w posiadaniu wszelkich dokumentów dotyczących wynagrodzenia z
    tytułu Umów Sponsoringowych, takich jak odpowiednie Umowy Sponsoringowe, faktury
    zakupowe, czy potwierdzenia bankowych przelewów obejmujących kwoty tych wydatków.
    Wszystkie wydatki związane z Umowami Sponsoringowymi są i będą zatem odpowiednio
    dokumentowane, a więc analizowany warunek zostanie również spełniony.
    Ad 6) Brak wyłączenia z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    W opinii Spółki, wydatki na wynagrodzenie wypłacane z tytułu Umów Sponsoringowych
    nie są kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w szczególności nie są to
    koszty reprezentacji wskazane w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup
    żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Mając na uwadze, iż przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji legalnej „kosztów
    reprezentacji”, zdaniem Wnioskodawcy należy odnieść się do wykształconej linii
    interpretacyjnej organów podatkowych w tym zakresie. Zgodnie z podejściem Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: „DKIS”] celem kosztów reprezentacyjnych jest
    stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy,
    działalności itp., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami. Oceniając, czy dane
    koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu. Jeśli
    wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest wykreowanie takiego
    obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny.
    Zatem wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania
    swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu. Przy
    tak zdefiniowanym terminie "reprezentacji" kwestia wystawności, okazałości czy też
    ponadprzeciętności nie ma żadnego znaczenia.
    Natomiast reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane
    towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie
    jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego podmiotu

    gospodarczego. Reklama może być realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu
    oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez rozpowszechnianie
    logo firmy.
    Ocena charakteru wydatku (cel reprezentacyjny, czy reklamowy) możliwa jest na
    podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków,
    ich jednostkowej wartości, ustalenia kręgu osób, do których reklama jest skierowana,
    okoliczności wręczania prezentów, itp. i powinna być dokonywana każdorazowo przez
    podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej
    kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji jaką będzie spełniać w firmie.
    W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy wydatki na wynagrodzenie z tytułu Umów
    Sponsoringowych nie mogą być zaliczone do kategorii kosztów reprezentacji wskazanych
    w art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, gdyż są to w rzeczywistości koszty poniesione na
    reklamę.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy wydatki na wynagrodzenie z tytułu Umów
    Sponsoringowych nie są kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w
    szczególności nie stanowią one kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt
    28 ustawy o CIT.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i
    zdarzeniu przyszłym, na gruncie przepisów ustawy o CIT, wydatki na wynagrodzenie z
    tytułu Umów Sponsoringowych poniesione przez Wnioskodawcę w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe potwierdza również ugruntowane stanowisko DKIS w tym zakresie, które
    zostało zaprezentowane m.in. w następujących interpretacjach indywidualnych:
        Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 21 października 2022 r. sygn. 0111-KDIB2-
        1.4010.453.2022.3.BJ, w której organ uznał, że: „Odnosząc powyższe przepisy na
        grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że koszty poniesione przez Państwa
        na podstawie zawartej umowy sponsoringowej, zgodnie z którą Wnioskodawca
        przekazuje klubowi sportowemu („Klub”) określoną kwotę, a w zamian za
        przekazane środki pieniężne Klub świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi
        promocyjne, będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów na podstawie art.
        15 ustawy o CIT. Niewątpliwie wydatki poniesione przez Wnioskodawcę będą mieć
        przełożenie na osiągnięcie przychodów Wnioskodawcy - jako wydatki na cele
        reklamowe, promocyjne. Jak wynika z opisu sprawy dzięki przedmiotowej umowie
        spółka niewątpliwie zwiększy swoją rozpoznawalność nie tylko na lokalnym terenie
        ale również na poziomie krajowym”,
        Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
        1.4010.181.2021.4.BS, w której DKIS wskazał, że: „Gdy umowa zawarta między
        stronami przewiduje, że w zamian za przekazanie określonych środków
        pieniężnych, wartości rzeczowych lub świadczeń, sponsor otrzyma od podmiotu
        sponsorowanego ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym,
        można mówić o tzw. sponsoringu właściwym. Stanowi on w istocie odpłatne
        nabycie usług reklamowych. Koszty sponsoringu właściwego stanowią wówczas w
        całości koszty uzyskania przychodów sponsora. (...) Jak wynika z przedstawionego
        we wniosku i jego uzupełnieniu opisu sprawy, Spółka zawarła w 2020 r. umowę

        sponsoringu, sposób wyceny świadczeń został uzgodniony przez strony umowy, na
        podstawie której świadczenia stron mają charakter ekwiwalentny. Sponsorowany
        zobowiązał się do działań reklamowych i promocyjnych na rzecz Spółki podczas
        wszystkich imprez organizowanych przez Sponsorowanego oraz imprez, w których
        Sponsorowany bierze udział. W okresie obowiązywania Umowy Spółka zobowiązała
        się do zapłaty na rzecz Sponsorowanego wynagrodzenia. (...) Biorąc powyższe pod
        uwagę stwierdzić należy, że wskazane we wniosku wydatki z tytułu umowy
        sponsoringu udokumentowane fakturami wystawionymi przez Sponsorowanego,
        Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów."
        Interpretacja indywidualna DKIS z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. 0114-KDIP2-
        1.4010.548.2019.3.OK, gdzie DKIS przyjął, że: „Jak wynika z przedstawionego we
        wniosku stanu faktycznego ogół świadczeń Sponsorowanego sumuje się do kwoty
        (...) zł oraz jest jej ekwiwalentem. Sposób wyceny świadczeń został uzgodniony
        przez strony umowy. W umowie sponsoringu wymienione zostały szczegółowe
        świadczenia, jakie strony wzajemnie względem siebie zobowiązują się realizować.
        W związku z powyższym Sponsorujący otrzymuje pakiet świadczeń reklamowych,
        które trwają w długim okresie i utrwalają pozytywny wizerunek Sponsorującego w
        świadomości odbiorców. Tym samym cała kwota wynikająca z umowy została
        przyporządkowana świadczeniom Sponsorowanego i w tym sensie biorąc pod
        uwagę całokształt świadczeń są one ekwiwalentne. Biorąc powyższe pod uwagę
        stwierdzić należy, że wskazane we wniosku wydatki poniesione przez
        Wnioskodawcę do wysokości równowartości wsparcia finansowego
        wystosowanego przez Wnioskodawcę (...) tj. wartości usług reklamowych
        wyświadczonych przez sponsorowanego będą mogły stanowić koszt podatkowy
        Wnioskodawcy po właściwym udokumentowaniu ww. wydatków przez Spółkę”.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca wnosi jak na wstępie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.
    Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”) zasady kwalifikowania wydatków jako
    kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 i 16 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach
      obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy
      Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdy
    wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu
    dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie
    wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza
    możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy
    natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a

    powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie
        uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W tym miejscu należy podkreślić, że koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod
    kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek
    można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem
    przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma
    wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 15 ust. 1
    ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z
    prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania.
    Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu,
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu,
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają
    zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z
    prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu
    uzyskania przychodu.

    Należy ponadto podkreślić, że dla możliwości uznania danego wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, konieczne jest jego właściwe udokumentowanie. Ustawa o podatku
    dochodowym od osób prawnych nie reguluje sposobu prawidłowego dokumentowania
    kosztów. Mocą art. 9 ust. 1 ww. ustawy nakłada ona jednak na podatników obowiązek
    prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób
    zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku za rok podatkowy.
    Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie, w oparciu
    o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu
    (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją
    powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Zaznaczyć należy, iż to organ podatkowy dokonuje
    analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków,
    w oparciu o zgromadzony przez tychże podatników materiał dowodowy. Dowody powinny
    potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy kosztami a
    przychodami Spółki.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 28 updop, za koszty uzyskania przychodów nie uważa się kosztów
    reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności
    oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera
    legalnej definicji terminu reprezentacja. Próbę zdefiniowania tego pojęcia podejmowały
    wielokrotnie sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z
    17 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 702/11. Sąd ten stwierdził, że celem kosztów
    reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego
    obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami
    (klientami). Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć
    właśnie przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych
    kosztów jest wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter
    reprezentacyjny. Wymienienie jako przykładowych kosztów reprezentacyjnych wydatków
    na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie
    oznacza, że wydatki te zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.
    Nie są one kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny. Ponadto
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odwołanie się do etymologii terminu
    reprezentacja. Wyraz „reprezentacja” pochodzi od łacińskiego „repraesentatio”
    oznaczającego wizerunek. Upływ czasu nie zmienił jego znaczenia i formy. Oznacza to, że
    „reprezentacja” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 updop stanowi działanie w celu
    wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych
    podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie
    skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej
    w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia
    umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na
    reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego
    wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu. Przy tak zdefiniowanym
    terminie „reprezentacji” kwestia wystawności, okazałości czy też ponadprzeciętności nie
    ma żadnego znaczenia.
    Stanowisko zaprezentowane przez Sąd zostało potwierdzone w interpretacji ogólnej
    wydanej przez Ministra Finansów w dniu 25 listopada 2013 r. Nr DD6/033/127/SOH/2013
    /RD-120521.

    Dokonując oceny kwalifikacji wydatków w okolicznościach konkretnej sprawy należy
    posłużyć się również dynamiczną wykładnią funkcjonalną, spowodowaną zmieniającą się
    rzeczywistością gospodarczą. To co dawniej mogło zostać uznane za reprezentację do
    takiej kategorii nie zostanie zaliczone obecnie ze względu na zmieniające się realia
    prowadzenia działalności gospodarczej, przyjęte w tym zakresie dobre praktyki i obyczaje.
    Dotyczy to akceptowanych i stosowanych powszechnie zachowań, bez których nie jest
    możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Każdy wydatek musi być poniesiony w
    celu uzyskania przychodu lub jego zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W
    innej sytuacji zbędne stają się rozważania dotyczące dalszej kwalifikacji konkretnego
    wydatku ze względu na dodatkowe kryteria wprowadzone w art. 16 ust. 1 updop (w tym
    wypadku wynikające z omawianego pkt 28).
    Z uwagi na powyższe każda sprawa powinna być przedmiotem odrębnej oceny pod kątem
    kwalifikacji konkretnych wydatków jako kosztów reprezentacji, wymienionych w art. 16
    ust. 1 pkt 28 updop.
    Odnosząc się z kolei do kwestii wydatków poniesionych na reklamę (marketing), wskazać
    należy, że zgodnie z ugruntowanym poglądem przez reklamę rozumie się działania
    podmiotu gospodarczego, mające na celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi
    lub markę, poprzez zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do
    nabywania towarów i usług tego podmiotu gospodarczego. Może być ona realizowana za
    pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu,
    w tym poprzez prezentowanie danego towaru lub usługi, jego cech jakościowych,
    użytkowych, zalet technicznych, a także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Każda z
    tych form, jeżeli jest stosowana w określonych okolicznościach, spełnia funkcje
    reklamowe. Identyfikowana bowiem jest z daną firmą i oferowanymi przez nią towarami
    lub usługami, zwiększając ich rozpoznawalność oraz pośrednio zachęcając do ich nabycia.
    Jednocześnie zauważyć należy, że można rozróżnić reklamę towaru, usługi, reklamę marki,
    a także reklamę samej firmy (przedsiębiorcy).
    Dokonując zatem oceny zakresu pojęciowego „reprezentacji” i „reklamy” (marketingu)
    wywieść z powyższego należy, że reprezentacja dotyczy działań zmierzających do
    kształtowania i rozpowszechniania wizerunku podatnika, jako podmiotu gospodarczego,
    natomiast reklama dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku nie samego podatnika, lecz jego produktów (towarów i usług). Podnosi się
    także, że reklama polega na przedstawianiu towarów i usług oraz nakłanianiu do ich
    nabycia w sposób bezpośredni, zaś reprezentacja pośrednio promuje podmiot
    gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy. Ocena charakteru wydatku
    (cel reprezentacyjny czy reklamowy) możliwa jest na podstawie całokształtu działalności
    prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków i powinna być dokonywana
    każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej
    dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w
    firmie.
    Stosownie do regulacji zawartej w art. 16 ust. 1 pkt 28 updop, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi
    gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Natomiast, wydatki
    poniesione na reklamę jako nie wymienione w art. 16 ust. 1 updop, w pełnej wysokości
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że wydatki te spełnią
    kryteria określone w art. 15 ust. 1 updop.
    Wśród działań podejmowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą,
    mających na celu kształtowanie popytu na oferowane przez nie towary, usługi bądź markę
    można wyróżnić sponsoring. Jest on definiowany jako „finansowanie czegoś, często w
    zamian za reklamowanie własnej działalności” (Słownik wyrazów obcych PWN – wersja
    internetowa). Sponsorowanie może wiązać się z otrzymywaniem świadczeń wzajemnych
    od podmiotu sponsorowanego, bądź też mieć charakter jednostronny.

    Skutki podatkowe sponsoringu są uzależnione od treści tego stosunku prawnego. W tym
    miejscu należy zaznaczyć, że umowy sponsoringu należą do kategorii umów
    nienazwanych – żadne przepisy nie zawierają bowiem ich definicji. Możliwość ich zawarcia
                                1wynikać będzie z reguły ogólnej zawartej w art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1360 ze zm.), który zakłada swobodę umów w
    obrocie gospodarczym.
    Sponsoring jest jedną z form promocji, polegającą na skojarzeniu pozytywnego obrazu
    sponsorowanego ze sponsorem, którego znak towarzyszy imprezom lub działaniom
    sponsorowanej osoby lub instytucji. Sponsoring uznawany jest za formę reklamy, której
    przedmiotem jest firma i jej produkty. Sponsorowanie ma także kształtować pozytywny
    wizerunek firmy i popularyzować jej nazwę na rynku. Zwiększenie popularności firmy
    może mieć wpływ na wzrost uzyskiwanych przez nią przychodów.
    Umowa sponsoringu może przybrać formę tzw. sponsoringu właściwego (wzajemność
    świadczeń) lub sponsoringu niewłaściwego (który swoim charakterem zbliżony jest
    do darowizny, gdyż zawiera się w jednostronnym zobowiązaniu się sponsora do
    finansowania sponsorowanego).
    Gdy umowa zawarta między stronami przewiduje, że w zamian za przekazanie
    określonych środków pieniężnych, wartości rzeczowych lub świadczeń, sponsor otrzyma
    od podmiotu sponsorowanego ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze
    reklamowym, można mówić o tzw. sponsoringu właściwym. Stanowi on w istocie odpłatne
    nabycie usług reklamowych. Koszty sponsoringu właściwego stanowią wówczas w całości
    koszty uzyskania przychodów sponsora.
    W przypadku, gdy sponsor nie otrzymuje żadnego świadczenia wzajemnego od podmiotu
    sponsorowanego, poniesione przez niego wydatki mają charakter darowizny (tzw.
    sponsoring niewłaściwy). Wówczas należy mieć na względzie dyspozycję art. 16 ust. 1 pkt
    14 ustawy o CIT, zgodnie z którym,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju, z
      wyjątkiem wpłat na rzecz Polskiej Organizacji Turystycznej, z tym że kosztem uzyskania
      przychodów są koszty wytworzenia lub cena nabycia produktów spożywczych, o
      których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku od towarów i usług,
      przekazanych na rzecz organizacji pożytku publicznego w rozumieniu przepisów
      ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,
      z przeznaczeniem wyłącznie na cele działalności charytatywnej prowadzonej przez te
      organizacje.
    Oznacza to w praktyce, że do kosztów mogą być zaliczone jedynie wydatki stanowiące
    ekwiwalent za uzyskany towar czy usługę.
    Możliwa jest również sytuacja, gdy umowa sponsoringu przewiduje co prawda obustronne
    świadczenia sponsora i sponsorowanego, jednak nie są one ekwiwalentne.
    Wydatki na sponsoring są wówczas kosztami uzyskania przychodów tylko do wysokości
    wartości usług reklamowych świadczonych przez sponsorowanego. W pozostałej części
    powinny być traktowane jak darowizna.
    W związku z tym, że w przepisach brak jest regulacji odnoszących się do umowy
    sponsoringu koniecznym jest, aby strony sformułowały w umowie w sposób szczegółowy
    wzajemne prawa i obowiązki. Przede wszystkim przedmiotowa umowa musi być umową o
    świadczenie wzajemne tego typu, że sponsor zobowiąże się do finansowego lub
    rzeczowego wsparcia sponsorowanego, a sponsorowany zobowiąże się do podjęcia
    działań popularyzujących przedsiębiorcę (np. reklamowania nazwy sponsora, logo czy
    prowadzonej przez niego działalności).

    W szczególności istotne jest, aby w sposób jak najbardziej precyzyjny zostały określone
    wzajemne świadczenia stron oraz jeżeli jest to możliwe, wartość tych świadczeń. Należy
    bowiem zaznaczyć, że w przypadku tego typu umów występuje zasada ekwiwalentności
    świadczeń w odniesieniu do kosztów podatkowych.
    W konsekwencji, tylko takie ukształtowanie w umowie obowiązków sponsorowanego daje
    podatnikowi korzyści, które pozwalają stwierdzić związek przyczynowo–skutkowy
    z przychodem, a tym samym możliwość zaliczenia wydatku poniesionego na sponsoring
    do kosztów uzyskania przychodów w myśl ww. art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w ramach swojej strategii
    marketingowej oraz w celu budowania rozpoznawalności marki, Spółka zawiera oraz
    planuje w przyszłości zawierać umowy sponsoringowe z różnymi podmiotami, w tym
    organizatorami konferencji i wydarzeń branżowych, czy innych imprez o tematyce
    dotyczącej bądź zbliżonej do tematyki marketingu, w szczególności w internecie, o
    szerokim zasięgu medialnym i społecznym.
    Zgodnie z założeniami umów sponsoringowych, Spółka jest i będzie zobowiązana do
    przekazywania określonych środków finansowych, w zamian za które, podmioty
    sponsorowane będą zobowiązane do realizacji działań o charakterze reklamowym,
    polegających na promocji Wnioskodawcy, jego nazwy, logo lub innych elementów
    identyfikacji wizualnej [dalej: „Umowy Sponsoringu”].
    Promocja ta może przybierać różne formy, takie jak:
        Umieszczanie logo Spółki na materiałach promocyjnych wydarzenia (...);
        Wyświetlanie logo na nośnikach elektronicznych w trakcie wydarzenia (...);
        Zamieszczanie informacji o wsparciu Państwa na stronie internetowej i w mediach
        społecznościowych podmiotu sponsorowanego;
        Umieszczenie nazwy Wnioskodawcy jako sponsora w komunikatach prasowych,
        artykułach promocyjnych lub innych publikacjach związanych z wydarzeniem;
        Eksponowanie logo wnioskodawcy na produktach lub innych elementach
        wykorzystywanych w trakcie wydarzenia;
        Zapewnienie współpracownikom Spółki wstępu na wydarzenia organizowane przez
        podmioty sponsorowane oraz możliwość występu tych współpracowników jako
        prelegenci podczas tych wydarzeń.
    Spółka wskazuje, że powyższe działania mają na celu zwiększenie rozpoznawalności marki
    wśród potencjalnych klientów oraz utrwalenie jej obecności na rynku. Działania te wpisują
    się w szerszą strategię promocyjną, której efektem będzie wzrost zainteresowania ofertą
    Wnioskodawcy oraz potencjalne zwiększenie przychodów z prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Podkreślają Państwo, że zawierane umowy sponsoringowe będą miały charakter
    wzajemnych świadczeń (tzw. sponsoring właściwy). Oznacza to, że w zamian za
    świadczenia przekazywane przez Wnioskodawcę podmiot sponsorowany zobowiąże się
    do świadczenia usług o charakterze reklamowym, co czyni zawarte umowy
    ekwiwalentnymi i odpłatnymi.
    Wnioskodawca podkreśla, że umowy sponsoringowe nie będą miały charakteru darowizny
    (tzw. sponsoring niewłaściwy), ponieważ każdej przekazanej kwocie będzie odpowiadać
    ekwiwalentne świadczenie wzajemne o charakterze reklamowym.

    W ramach Umów Sponsoringu wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę jest wypłacane na
    podstawie faktur wystawianych przez podmioty sponsorowane. Podstawą wystawienia
    przedmiotowych faktur są i będą każdorazowo Umowy Sponsoringowe.
    Koszty pokrycia ww. wynagrodzenia Spółka pokrywa i pokrywać będzie z własnych
    środków obrotowych, nie będą one zwracane Spółce w jakiejkolwiek formie oraz nie będą
    odliczone od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy wynagrodzenie wypłacane
    przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów sponsorowanych na podstawie Umów
    Sponsoringowych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą może zostać
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu sprawy, Spółka zawiera/zamierza
    zawierać umowy sponsoringowe. Wysokość świadczenia Wnioskodawcy jako Sponsora
    zostanie ustalone na poziomie ekwiwalentnym do wartości świadczeń Sponsorowanego.
    W umowie Sponsorowany zobowiąże się do realizacji określonych działań reklamowych i
    promocyjnych na rzecz Wnioskodawcy podczas konferencji, wydarzeń branżowych, czy
    innych imprez o tematyce dotyczącej bądź zbliżonej do tematyki marketingu, w
    szczególności w internecie, o szerokim zasięgu medialnym i społecznym. W zamian Spółka
    zobowiąże się do zapłaty wynagrodzenia na rzecz Sponsorowanego. Płatność będzie
    dokonywana na podstawie faktury wystawionej przez Sponsorowanego.
    Należy podkreślić, że warunkiem zaliczenia wydatków poniesionych na rzecz
    Sponsorowanego jest, aby umowa zawarta między stronami przewidywała, że w zamian
    za przekazanie określonych środków pieniężnych, otrzymali Państwo od podmiotu
    sponsorowanego świadczenie ekwiwalentne. Tylko koszty sponsoringu właściwego, do
    wysokości równowartości ceny za reklamę Sponsora, tj. wartości usług reklamowych
    wyświadczonych przez Sponsorowanego, stanowić mogą bowiem w całości koszty
    uzyskania przychodów Sponsora.
    Tym samym stwierdzić należy, że wskazane we wniosku wydatki z tytułu umowy
    sponsoringu udokumentowane fakturami wystawionymi przez Sponsorowanego, będą
    Państwo mogli zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Końcowo podkreślenia wymaga, iż kwalifikacja prawna przedmiotowych wydatków
    wymaga oceny wartości świadczeń, do których zobowiązany będzie Sponsorowany.
    Tutejszy organ nie jest uprawniony do dokonania takich ustaleń w ramach postępowania
    w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z tego względu, niniejsza
    interpretacja ogranicza się do wykładni przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych i wskazania elementów faktycznych, które są istotne dla
    kwalifikacji przedmiotowych kosztów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
        Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
        Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów

    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.