Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.334.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-29
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur
wystawianych przez Kontrahenta, dokumentujących
wykonane przez niego na Państwa rzecz usługi w ramach
Umowy.
Słowa kluczowe: banki
faktoring
odliczenia-prawo do odliczenia
wierzytelność
Zagadnienia: pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie depozytów
środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie udzielania
poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń
transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
pośrednictwa w świadczeniu tych usług oraz zarządzanie
gwarancjami kredytowymi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 39
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych zawarcia umowy o współpracy w
    zakresie finansowania działalności leasingowej oraz czynności związanych ze ściąganiem
    długów. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT w związku z wykonywaną działalnością
    gospodarczą w zakresie udzielania finansowania. W ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej Spółka świadczy m.in. usługi leasingu operacyjnego i leasingu finansowego
    w rozumieniu przepisów art. 17b i art. 17f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych, na podstawie umów leasingu operacyjnego i leasingu
    finansowego („Umowy Leasingu”) zawartych z leasingobiorcami („Dłużnicy”).
    Wnioskodawca zamierza rozpocząć współpracę z firmą leasingową A (dalej: „Kontrahent”)
    w zakresie finansowania działalności Wnioskodawcy. W związku z powyższym
    Wnioskodawca oraz Kontrahent zawrą ramową umowę współpracy w zakresie
    finansowania działalności leasingowej Spółki („Umowa Ramowa”).
    Na podstawie Umowy Ramowej Kontrahent będzie świadczył na rzecz Wnioskodawcy
    usługi finansowania oraz wykonywania wskazanych czynności związanych ze ściąganiem
    długów. Przedmiotem współpracy będą wierzytelności netto (bez VAT) istniejące i

    wymagalne oraz wierzytelności przyszłe wynikające z zawartych przez Wnioskodawcę
    Umów Leasingu, a także prawa i roszczenia Wnioskodawcy powstałe z tytułu Umów
    Leasingu, w tym m.in.:
        wierzytelności z tytułu rat leasingu,
        należności głównej/ych,
        wartości końcowej (jeżeli taka wartość została w Umowie Leasingu określona),
        odsetek od zaległych należności,
        kar umownych, a także
        wszelkich roszczeń odszkodowawczych powstałych w wyniku wypowiedzenia lub
        wygaśnięcia lub rozwiązania Umów Leasingu, wynikające z Umowy Leasingu lub w
        związku z Umową Leasingu,
    wyrażone w złotych polskich lub walucie obcej i należne Wnioskodawcy od Dłużnika z
    tytułu zawartej Umowy Leasingu lub od innych podmiotów (np. od podmiotów
    udzielających zabezpieczenia Umowy Leasingu czy od ubezpieczycieli przedmiotu leasingu
    wypłacających odszkodowanie w przypadku szkody), dalej zwane łącznie
    „Wierzytelnościami”.
    W ramach Umowy Ramowej Kontrahent zobowiąże się do świadczenia na rzecz
    Wnioskodawcy usług związanych z finansowaniem działalności Wnioskodawcy poprzez
    analizę wniosku o finansowanie i decyzję odnośnie finansowania, akceptację przeniesienia
    na Kontrahenta Wierzytelności oraz dokonywanie wypłaty z tytułu finansowania
    Wierzytelności. W celu świadczenia przez Kontrahenta na rzecz Wnioskodawcy usługi
    finansowania w zamian za wynagrodzenie, Spółka będzie przenosić Wierzytelności z tytułu
    Umów Leasingu na Kontrahenta (przejmującego Wierzytelności) wraz z wszelkimi
    przysługującymi Spółce prawami związanymi z Wierzytelnościami, w tym
    zabezpieczeniami Wierzytelności.
    Ponadto, w ramach Umowy Ramowej Kontrahent będzie świadczył na rzecz
    Wnioskodawcy określone czynności w zakresie dochodzenia od Dłużników spłaty
    Wierzytelności. Zgodnie z zapisami Umowy Ramowej, w przypadku, gdy Dłużnik nie zapłaci
    należnej kwoty w terminie 30 dni po ustalonym terminie zapłaty, Kontrahent będzie
    zobowiązany do podjęcia następujących czynności związanych ze ściąganiem długów
    (wyegzekwowaniem należnej kwoty bezpośrednio od Dłużnika):
    1) monitowania i egzekwowania od Dłużnika spłaty Wierzytelności, w tym kierowanie
      upomnienia do Dłużników, którzy nie regulują należnej kwoty w terminie 30 dni po
      ustalonym terminie zapłaty,
    2) dochodzenia spłaty należnej kwoty,
    3) podejmowania decyzji o skierowaniu Wierzytelności do windykacji, o czym Kontrahent
      poinformuje Wnioskodawcę,
    4) w przypadku nieskutecznych działań upominawczych, sądowego dochodzenia
      Wierzytelności za pośrednictwem podmiotów trzecich lub zlecenia czynności
      windykacyjnych podmiotowi windykacyjnemu.
    W związku z wykonywaniem Umowy Ramowej, między Kontrahentem a Wnioskodawcą
    cyklicznie będzie dochodziło do zakupu pakietów wierzytelności na podstawie
    każdorazowo zawieranych umów przelewu (cesji) Wierzytelności („Umowa Szczegółowa”).
    Wynagrodzeniem należnym Kontrahentowi z tytułu świadczenia ww. czynności udzielenia
    finansowania i ściągania długów będzie Prowizja określona w Umowie Szczegółowej. Z
    tytułu nabycia Wierzytelności Kontrahent będzie zobowiązany do zapłaty ustalonej w
    Umowie Szczegółowej kwoty („Kwota Wypłaty”).

    Przelew Wierzytelności nastąpi ze skutkiem na dzień płatności Kwoty Wypłaty. Od dnia
    przelewu Wierzytelności Kontrahent będzie miał prawo żądania od Dłużnika wszelkich
    należnych kwot z tytułu Wierzytelności. Kontrahent przejmie w pełni ryzyko wypłacalności
    Dłużnika i nie będzie z tego tytułu formułował jakichkolwiek roszczeń względem
    Wnioskodawcy. Skutkiem zawarcia Umowy Ramowej i Umów Szczegółowych będzie
    udzielenie przez Kontrahenta finansowania za wynagrodzeniem bieżącej działalności
    Wnioskodawcy przy jednoczesnym przejęciu ryzyka niewypłacalności Dłużników Spółki.
    Wnioskodawca w dniu zawarcia z Kontrahentem Umowy szczegółowej będzie
    zobowiązany do zawiadomienia Dłużnika o przelewie Wierzytelności wynikającej z
    zawartej przez niego Umowy Leasingu oraz do naliczania, fakturowania i poboru od
    Dłużnika, na rzecz Kontrahenta, wszystkich należnych kwot Wierzytelności zgodnie z
    Umową Leasingu, które zostają przenoszone na Kontrahenta na podstawie Umowy
    Ramowej i Umowy Szczegółowej.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że Kontrahent otrzymał w przeszłości interpretację
    indywidualną, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie potwierdził, że usługi
    udzielenia finansowania świadczone przez Kontrahenta na podstawie umów podobnych
    do Umowy Ramowej i Umowy Szczegółowej stanowią czynności odzyskiwania długów
    wyłączone ze zwolnienia z VAT i podlegające opodatkowaniu według podstawowej stawki
    VAT w wysokości 23% (interpretacja indywidualna z 4 września 2012 r., sygn. IPPP2/443-
    678/12-2/BH). Na dzień złożenia niniejszego wniosku nie doszło do zawarcia Umowy
    Ramowej ani Umowy Szczegółowej, jednak nie można wykluczyć, że zostaną one zawarte
    w najbliższej przyszłości.
    W związku z powyższym, Spółka powzięła wątpliwość w zakresie skutków współpracy z
    Kontrahentem na gruncie ustawy o VAT.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nabywanie
      Wierzytelności przez Kontrahenta od Wnioskodawcy, w okolicznościach wskazanych w
      opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, stanowi czynność podlegającą
      opodatkowaniu VAT jako odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu
      VAT według podstawowej stawki VAT (obecnie 23%) jako usługi ściągania długów
      /faktoringu?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w okolicznościach
      wskazanych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie
      uprawniony do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z wystawionych przez
      Kontrahenta faktur dokumentujących wykonywane usługi na podstawie Umowy
      Ramowej i Umowy Szczegółowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Zdaniem Wnioskodawcy nabywanie Wierzytelności przez Kontrahenta od
      Wnioskodawcy, w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego i zdarzenia
      przyszłego, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT jako odpłatne
      świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu VAT według podstawowej stawki VAT
      (obecnie 23%) jako usługi ściągania długów/faktoringu.
    2) Zdaniem Wnioskodawcy w okolicznościach wskazanych w opisie stanu faktycznego i
      zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia VAT
      naliczonego wynikającego z wystawionych przez Kontrahenta faktur dokumentujących
      wykonywane usługi na podstawie Umowy Ramowej i Umowy Szczegółowej.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 1)
    Uwagi ogólne

    Jak wskazuje art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie
    praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano
    czynności prawnej.
    Za usługę należy uznać każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu
    lub określonym zachowaniu. O odpłatności za wykonaną usługę można mówić, gdy
    pomiędzy podmiotem świadczącym usługę a odbiorcą usługi istnieje stosunek prawny, a
    w zamian za wykonaną usługę wypłacone jest wynagrodzenie. Istotne jest istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym wynagrodzeniem
    oraz osiągnięcie korzyści majątkowej wynikającej bezpośrednio z wykonania danej usługi.
    Jednocześnie, w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”,
    przykładowo wyrok z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma), a także polskich
    sądów administracyjnych przyjmuje się, że dla możliwości opodatkowania usługi
    podatkiem VAT niezbędne jest istnienie dwóch podmiotów - usługodawcy i usługobiorcy,
    jak również istnienie stosunku prawnego pomiędzy tymi podmiotami, z których jeden
    świadczy usługę a drugi płaci za nią wynagrodzenie, przy czym pomiędzy czynnością
    podlegającą opodatkowaniu, a wynagrodzeniem otrzymanym z tytułu jej spełnienia musi
    istnieć bezpośredni, czytelny i dostrzegalny związek.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, zasadą jest opodatkowanie stawką podstawową
    podatku VAT.
    Jednak zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, zwalnia się z opodatkowania między
    innymi usługi w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów
    pieniężnych, długów oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Z kolei na mocy art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT, z powyższego zwolnienia wyłączono
    czynności ściągania długów, w tym faktoringu, które w rezultacie podlegają
    opodatkowaniu VAT według zasad ogólnych.
    Krajowe regulacje nie zawierają definicji „czynności ściągania długów” ani też definicji
    „faktoringu”. W praktyce pod pojęciem faktoringu rozumie się usługę finansową
    polegającą na udzieleniu przez faktora finansowania wierzytelności handlowych, z
    uwzględnieniem przejęcia ryzyka niewypłacalności dłużnika oraz świadczeniu na rzecz
    faktoranta dodatkowych usług. Co do zasady, w tego rodzaju faktoringu, faktorant ma
    możliwość otrzymania środków finansowych z tytułu zrealizowanych dostaw w terminie
    wcześniejszym niż wynikający z wystawionej przez niego faktury/umowy z nabywcą.
    Równocześnie, kwota otrzymywana przez faktoranta od faktora pomniejszana jest o
    wynagrodzenie należne faktorowi (w formie prowizji, dyskonta, etc.). W ramach umowy
    faktoringu, faktor zobowiązuje się ponadto do świadczenia na rzecz faktoranta
    dodatkowych usług.
    Umowa faktoringu należy do kategorii tzw. umów nienazwanych. Zgodnie jednak z treścią
        1art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny („KC”) strony zawierające
    umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie
    sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia
    społecznego. Usługa faktoringu w istocie sprowadza się do nabywania wierzytelności
    przysługującej faktorantowi z tytułu dokonanej sprzedaży towarów lub wykonania usług w
    zamian za określoną kwotę. Z reguły usługi faktoringu dotyczą wierzytelności powstałych
    na skutek dokonanej sprzedaży towarów i/lub wykonania usług, a więc wierzytelności o
    charakterze handlowym.

    Umowę faktoringu definiuje konwencja Ottawska UNIDROIT (International Institute for the
    Unification of Private Law) z 1988 r. (dalej: „Konwencja”). Konwencja wprawdzie nie została
    podpisana przez Polskę, lecz jest traktowana przez doktrynę, orzecznictwo sądowe oraz
    organy podatkowe jako istotne źródło przy definiowaniu pojęcia faktoringu. Konwencja ta
    określa, jakie czynności należy rozumieć pod pojęciem faktoringu. Stosownie do
    postanowień Konwencji przez faktoring rozumie się umowę nienazwaną, która w swej
    treści oprócz przelewu wierzytelności powstałej z tytułu sprzedaży towarów (przy czym dla
    celów Konwencji przez sprzedaż towarów rozumie się również świadczenie usług), zawiera
    przynajmniej dwie z czterech poniżej wymienionych usług:
    1) finansowanie faktoranta poprzez udzielenie mu zaliczek bądź pożyczek,
    2) przejęcie ryzyka wypłacalności dłużnika,
    3) prowadzenie rozliczeń finansowych związanych z wierzytelnościami,
    4) inkaso wierzytelności od dłużnika.
    W pojęciu usług faktoringu mieści się zatem m.in. skup wierzytelności w celu ich
    windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego typu polegająca na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze zwolnienia.
    Zatem umową faktoringu jest umowa:
        zawierająca postanowienie o przelewie wierzytelności,
        wierzytelność będąca przedmiotem przelewu powinna powstać z tytułu sprzedaży
        towarów lub świadczenia usług,
        świadczone powinny być dwie z czterech wskazanych powyżej w punktach 1-4
        usług.
    Ustawa o VAT nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej
    pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ lub rodzaj faktoringu będzie podlegał
    opodatkowaniu VAT (nie będzie korzystał ze zwolnienia od VAT – tak m.in. interpretacja
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej – („DKIS”) – z 8 listopada 2019 r. 0112-KDIL2-
    2.4012.481.2019.1.JK).
    Jednocześnie dla określenia, czy dana umowa spełnia definicję umowy faktoringowej,
    decydujące znaczenie powinna mieć treść stosunku prawnego łączącego strony
    przedmiotowej umowy, a nie jej nazwa.
    Odnosząc powyższe rozważania do przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego, zdaniem Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości, że w opisanym stanie
    faktycznym i zdarzeniu przyszłym wystąpi świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu
    VAT na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 43 ust. 15 ustawy o VAT jako
    usługi w zakresie ściągania długów (faktoringu). W okolicznościach przedstawionych we
    wniosku czynność nabycia przez Kontrahenta stanowi de facto usługi udzielenia
    finansowania oraz ściągania długów przez nabywcę Wierzytelności (Kontrahenta) na rzecz
    zbywcy wierzytelności (Wnioskodawcy), polegające na uwolnieniu Wnioskodawcy od
    ciężaru egzekwowania wierzytelności w zamian za udzielenie finansowania. Z tytułu
    świadczonej przez Kontrahenta usługi ściągania długów (faktoringu) będzie przysługiwało
    mu wynagrodzenie w formie Prowizji.
    Niewątpliwie nabycie przez Kontrahenta Wierzytelności prowadzi do przelewu
    wierzytelności powstałych w wyniku świadczenia przez Spółkę usług leasingu na rzecz
    Dłużników. Należy jednoznacznie wskazać, że w analizowanej sytuacji zakres czynności
    Kontrahenta nie będzie się ograniczał do udzielenia Wnioskodawcy finansowania
    (przekazania środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności
    gospodarczej), ale będzie obejmował także czynności ściągania długów, takie jak m.in.:

    monitowanie i egzekwowanie od Dłużników spłaty Wierzytelności, dochodzenie spłaty
    należnej kwoty czy podejmowanie decyzji o skierowaniu Wierzytelności do windykacji.
    Ponadto Kontrahent przejmie w pełni ryzyko wypłacalności Dłużnika. Zatem Kontrahent
    będzie świadczył na rzecz Spółki usługi wskazane w pkt 1-2 powyżej, a więc zdaniem
    Wnioskodawcy nabycie wierzytelności przez Kontrahenta będzie nosiło znamiona
    faktoringu.
    Tym samym zdaniem Wnioskodawcy należy stwierdzić, że w okolicznościach wskazanych
    w niniejszym wniosku, przedmiotem zawieranych przez Spółkę Umowy Ramowej i Umów
    Szczegółowych, bez względu na ich nazwę, będzie finansowanie Wnioskodawcy (zbywcy
    Wierzytelności) przez Kontrahenta (nabywcę Wierzytelności) poprzez usługę faktoringu
    oraz przejęcie ryzyka niewypłacalności dłużnika za wynagrodzeniem w formie Prowizji.
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że w niniejszym przypadku nie będą miały
    zastosowania wnioski sformułowane przez TSUE w wyroku w sprawie C-93/10 GFKL
    odnoszące się do tzw. „wierzytelności trudnych”, tj. wymagalnych a niespłaconych
    terminowo przez dłużnika. TSUE uznał, iż warunkiem opodatkowania danej czynności jest
    jej odpłatny charakter. TSUE wskazał, że gdy „różnica między wartością cedowanych
    wierzytelności a ceną ich sprzedaży nie stanowi wynagrodzenia za usługę, lecz
    odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży”
    to nie występuje płatność za usługę, a w konsekwencji nie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług. Wnioskodawca podkreśla, że przedmiotem sprzedaży wierzytelności w
    ramach Umowy Ramowej i Umowy Szczegółowej będą wierzytelności wynikające z Umów
    Leasingu, wymagalne oraz niewymagalne, co do których w momencie sprzedaży nie
    zachodzą istotne okoliczności wskazujące na ryzyko braku ich zaspokojenia w przyszłości.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy należy zatem uznać, że usługi wykonywane przez
    Kontrahenta mieszczą się w pojęciu „czynności ściągania długów, w tym faktoringu”, do
    których odnosi się art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, wynagrodzenie należne Kontrahentowi od Wnioskodawcy za usługi
    świadczone na podstawie Umowy Ramowej I Umów Szczegółowych będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT według podstawowej stawki VAT (obecnie 23%).
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 2)
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu - w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT - kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.
    W myśl art. 86 ust. 10 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do
    nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek
    podatkowy.
    Stosownie natomiast do art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1
    oraz pkt 2 lit. a - powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik
    otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Ustawodawca umożliwił podatnikowi odliczenie podatku naliczonego pod warunkiem
    spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1

    ustawy o VAT oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o
    VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, pozbawiających podatnika prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jak stanowi art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT - nie stanowią podstawy do obniżenia
    podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy o VAT - obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
    należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako
    podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w
    art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik VAT oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami
    opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Powyższa zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez
    podmiot niebędący czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych.
    Odnosząc powyższe do opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Spółka będzie
    nabywała od Kontrahenta – podatnika VAT krajowego - usługę finansowania i ściągania
    długów, która będzie wykorzystywana przez Wnioskodawcę do wykonywania działalności
    gospodarczej w zakresie świadczenia usług leasingu. Wnioskodawca dokonuje sprzedaży
    usług leasingu operacyjnego kwalifikowanych dla celów VAT jako odpłatne świadczenie
    usług, opodatkowanych podstawową stawką VAT (obecnie 23%) lub świadczy usługi
    leasingu finansowego, traktowane dla celów VAT jako odpłatna dostawa towarów,
    opodatkowana podstawową stawką VAT (obecnie 23%) lub stawkami obniżonymi dla
    wybranych rodzajów towarów (na warunkach przewidzianych w ustawie o VAT).
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie
    będą zachodziły przesłanki określone w art. 88 ustawy o VAT pozbawiające go prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Warunki uprawniające
    Wnioskodawcę do odliczenia są spełnione, gdyż Wnioskodawca jest zarejestrowanym,
    czynnym podatnikiem podatku VAT, a nabyta usługa ściągania długów (faktoringu) jest
    wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Ponadto, nabywana
    usługa jest opodatkowana podstawową stawką podatku.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    będzie mu przysługiwać pełne prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących wynagrodzenie Kontrahenta z tytułu
    świadczonych na podstawie Umowy Ramowej i Umów Szczegółowych usług udzielenia
    finansowania i ściągania długów, zgodnie z art. 86 ust. 1 i 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca podkreśla, że na dzień złożenia niniejszego wniosku nie doszło do zawarcia
    Umowy Ramowej ani Umowy Szczegółowej, jednak nie można wykluczyć, że zostaną one
    zawarte przed dniem wydania stanowiska przez organ. Z uwagi na powyższe,
    Wnioskodawca zwraca się z prośbą o potwierdzenie przedstawionego we wniosku
    stanowiska zarówno w odniesieniu do stanu faktycznego jak i zdarzenia przyszłego.

    W świetle przywołanych argumentów, Wnioskodawca zwraca się z prośbą o
    potwierdzenie, że przedstawione we wniosku stanowisko i rozumienie treści przepisów
    prawa podatkowego jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm., t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Zakres tych czynności sformułowany został odpowiednio w art. 7 i w art. 8 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
  · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest
    bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
  · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Jednocześnie, skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy
    uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej
    sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z
    danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Należy zwrócić uwagę, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być
    przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm., t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071) – zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Zgodnie z art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    W myśl art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Jak stanowi art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność.
    W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie
    ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może
    dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również
    uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą odsprzedaż, zamianę,
    darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw. W zamian za nabywaną wierzytelność
    cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz
    cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent

    przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną
    wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja miała charakter odpłatny).
    Wskazać należy, że nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem VAT w
    związku z wykonywaną działalnością gospodarczą w zakresie udzielania finansowania. W
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczą Państwo m.in. usługi leasingu
    operacyjnego i leasingu finansowego. Zamierzają Państwo rozpocząć współpracę z firmą
    leasingową A (Kontrahentem) w zakresie finansowania Państwa działalności. W związku z
    tym zawrą Państwo z Kontrahentem Ramową Umowę współpracy w zakresie
    finansowania Państwa działalności leasingowej.
    Na podstawie Umowy Ramowej Kontrahent będzie świadczył na Państwa rzecz usługi
    finansowania oraz wykonywania wskazanych czynności związanych ze ściąganiem długów.
    Przedmiotem współpracy będą wierzytelności netto (bez VAT) istniejące i wymagalne oraz
    wierzytelności przyszłe wynikające z zawartych przez Państwa Umów Leasingu, a także
    Państwa prawa i roszczenia powstałe z tytułu Umów Leasingu, w tym m.in.:
        wierzytelności z tytułu rat leasingu,
        należności głównej/ych,
        wartości końcowej (jeżeli taka wartość została w Umowie Leasingu określona),
        odsetek od zaległych należności,
        kar umownych, a także
        wszelkich roszczeń odszkodowawczych powstałych w wyniku wypowiedzenia lub
        wygaśnięcia lub rozwiązania Umów Leasingu, wynikające z Umowy Leasingu lub w
        związku z Umową Leasingu,
    wyrażone w złotych polskich lub walucie obcej i należne Państwu od Dłużnika z tytułu
    zawartej Umowy Leasingu lub od innych podmiotów (Wierzytelności).
    W ramach Umowy Ramowej Kontrahent zobowiąże się do świadczenia na Państwa rzecz
    usług związanych z finansowaniem Państwa działalności poprzez analizę wniosku o
    finansowanie i decyzję odnośnie finansowania, akceptację przeniesienia na Kontrahenta
    Wierzytelności oraz dokonywanie wypłaty z tytułu finansowania Wierzytelności. W celu
    świadczenia przez Kontrahenta na Państwa rzecz usługi finansowania w zamian za
    wynagrodzenie, będą Państwo przenosić Wierzytelności z tytułu Umów Leasingu na
    Kontrahenta (przejmującego Wierzytelności) wraz z wszelkimi przysługującymi Państwu
    prawami związanymi z Wierzytelnościami, w tym zabezpieczeniami Wierzytelności.

    Ponadto, w ramach Umowy Ramowej Kontrahent będzie świadczył na Państwa rzecz
    określone czynności w zakresie dochodzenia od Dłużników spłaty Wierzytelności. Zgodnie
    z zapisami Umowy Ramowej, w przypadku, gdy Dłużnik nie zapłaci należnej kwoty w
    terminie 30 dni po ustalonym terminie zapłaty, Kontrahent będzie zobowiązany do
    podjęcia następujących czynności związanych ze ściąganiem długów (wyegzekwowaniem
    należnej kwoty bezpośrednio od Dłużnika):
      1) monitowania i egzekwowania od Dłużnika spłaty Wierzytelności, w tym kierowanie
        upomnienia do Dłużników, którzy nie regulują należnej kwoty w terminie 30 dni po
        ustalonym terminie zapłaty,
      2) dochodzenia spłaty należnej kwoty,
      3) podejmowania decyzji o skierowaniu Wierzytelności do windykacji, o czym
        Kontrahent poinformuje Państwa,
      4) w przypadku nieskutecznych działań upominawczych, sądowego dochodzenia
        Wierzytelności za pośrednictwem podmiotów trzecich lub zlecenia czynności
        windykacyjnych podmiotowi windykacyjnemu.
    W związku z wykonywaniem Umowy Ramowej, między Kontrahentem a Państwem
    cyklicznie będzie dochodziło do zakupu pakietów wierzytelności na podstawie
    każdorazowo zawieranych umów przelewu (cesji) Wierzytelności (Umowa Szczegółowa).
    Wynagrodzeniem należnym Kontrahentowi z tytułu świadczenia ww. czynności udzielenia
    finansowania i ściągania długów będzie Prowizja określona w Umowie Szczegółowej. Z
    tytułu nabycia Wierzytelności Kontrahent będzie zobowiązany do zapłaty ustalonej w
    Umowie Szczegółowej kwoty (Kwoty Wypłaty). Przelew Wierzytelności nastąpi ze skutkiem
    na dzień płatności Kwoty Wypłaty. Od dnia przelewu Wierzytelności Kontrahent będzie
    miał prawo żądania od Dłużnika wszelkich należnych kwot z tytułu Wierzytelności.
    Kontrahent przejmie w pełni ryzyko wypłacalności Dłużnika i nie będzie z tego tytułu
    formułował jakichkolwiek roszczeń względem Państwa. Skutkiem zawarcia Umowy
    Ramowej i Umów Szczegółowych będzie udzielenie przez Kontrahenta finansowania za
    wynagrodzeniem Państwa bieżącej działalności przy jednoczesnym przejęciu ryzyka
    niewypłacalności Państwa Dłużników.
    W dniu zawarcia z Kontrahentem Umowy szczegółowej będą Państwo zobowiązani do
    zawiadomienia Dłużnika o przelewie Wierzytelności wynikającej z zawartej przez niego
    Umowy Leasingu oraz do naliczania, fakturowania i poboru od Dłużnika, na rzecz
    Kontrahenta, wszystkich należnych kwot Wierzytelności zgodnie z Umową Leasingu, które
    zostają przenoszone na Kontrahenta na podstawie Umowy Ramowej i Umowy
    Szczegółowej.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności
    dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT nabywania przez Kontrahenta
    Wierzytelności od Państwa, jako usług ściągania długów/faktoringu (pytanie nr 1).
    Analiza przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, treści cytowanych
    przepisów prawa podatkowego oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do stwierdzenia, że w
    tej sprawie mamy do czynienia z wykonaniem przez Kontrahenta skonkretyzowanych
    zadań określonych w Umowie Ramowej, za które otrzymuje/otrzyma on określone
    wynagrodzenie. W zaistniałych okolicznościach doszło/dojdzie do zawiązania stosunku
    zobowiązaniowego pomiędzy Państwem a Kontrahentem. W ramach zawartej umowy
    Kontrahent udziela/będzie udzielał Państwu finansowania poprzez nabywanie od Państwa
    Wierzytelności powstałych w ramach prowadzonej przez Państwa działalności. Zatem,
    biorąc pod uwagę powyższe, czynności wykonywane przez Kontrahenta na Państwa rzecz
    stanowią/będą stanowiły odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 39 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich
      innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami
      kredytowymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z regulacją zawartą w art. 135 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE,
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      b) udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez
        kredytodawcę;
      c) pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i
        wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami
        kredytowymi przez kredytodawcę;
      d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych,
        rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych
        instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
    Przytoczone przepisy Dyrektywy 2006/112/WE dotyczą tylko ściśle wymienionych
    rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług
    związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym, należy uznać, że wszelkie
    inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności
    bankowych, bądź finansowych lub zakres ich jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia
    obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach
    finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki, biura maklerskie, fundusze
    inwestycyjne i powiernicze itp.
    Z kolei w myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;

      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust.
      1 pkt 7, 12 i 38–41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie,
      pod warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
        opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
        rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie zaś do ust. 23 ww. przepisu:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
      od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
      których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
      podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
      pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które korzystają
    ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. właśnie usług udzielania kredytów lub pożyczek
    pieniężnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług, przy czym możliwość
    wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych
    podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Z uwagi na powyższe dla ustalenia opodatkowania, bądź też zastosowania zwolnienia od
    podatku w przedmiotowej sprawie, niezbędnym jest dokonanie analizy czynności
    wykonywanych przez Kontrahenta na Państwa rzecz jako usług ściągania długów
    /faktoringu.
    Usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Co do zasady, przez faktoring rozumie się nabywanie przez faktora
    określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z tytułu dokonania sprzedaży
    lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej
    wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.
    Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor zobowiązuje się dodatkowo do
    świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy) różnorodnych czynności, które
    przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka wypłacalności dłużników (przy
    faktoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności, finansowanie przez dyskonto,
    udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa tego typu polega więc na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu.

    Zatem faktoring polega na tym, że faktorant przenosi na faktora wierzytelność, a faktor
    zobowiązuje się zapłacić faktorantowi jej wartość nominalną pomniejszoną o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora oraz świadczyć na jego rzecz dodatkowe usługi.
    Podkreślenia wymaga fakt, że skutkiem jaki wywołuje umowa faktoringu jest zmiana
    osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o przepisy zawarte w ustawie
    Kodeks cywilny, w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale 1 Zmiana wierzyciela.
    W pojęciu usług faktoringu mieści się zatem m.in. skup wierzytelności w celu ich
    windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego typu polegająca na
    „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze zwolnienia.
    Ustawa nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej
    pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. W każdym przypadku, gdy celem działania jest przejęcie
    wierzytelności (długu) innego podmiotu w celu wyegzekwowania (ściągnięcia długu) -
    usługę tę należy opodatkować.
    Jak wynika z przedstawionych przez Państwa informacji, w ramach Umowy Ramowej
    Kontrahent zobowiąże się do świadczenia na Państwa rzecz usług związanych z
    finansowaniem Państwa działalności poprzez analizę wniosku o finansowanie i decyzję
    odnośnie finansowania, akceptację przeniesienia na Kontrahenta Wierzytelności oraz
    dokonywanie wypłaty z tytułu finansowania Wierzytelności. W celu świadczenia przez
    Kontrahenta na Państwa rzecz usługi finansowania w zamian za wynagrodzenie, będą
    Państwo przenosić Wierzytelności z tytułu Umów Leasingu na Kontrahenta
    (przejmującego Wierzytelności) wraz z wszelkimi przysługującymi Państwu prawami
    związanymi z Wierzytelnościami, w tym zabezpieczeniami Wierzytelności. Przedmiotem
    współpracy będą wierzytelności netto (bez VAT) istniejące i wymagalne oraz wierzytelności
    przyszłe wynikające z zawartych przez Państwa Umów Leasingu, a także Państwa prawa i
    roszczenia powstałe z tytułu Umów Leasingu, w tym m.in.: wierzytelności z tytułu rat
    leasingu, należności głównej/głównych, wartości końcowej (jeżeli taka wartość została w
    Umowie Leasingu określona), odsetek od zaległych należności, kar umownych, a także
    wszelkich roszczeń odszkodowawczych powstałych w wyniku wypowiedzenia lub
    wygaśnięcia lub rozwiązania Umów Leasingu, wynikające z Umowy Leasingu lub w
    związku z Umową Leasingu. Skutkiem zawarcia Umowy Ramowej i Umów Szczegółowych
    będzie udzielenie przez Kontrahenta finansowania Państwa bieżącej działalności za
    wynagrodzeniem przy jednoczesnym przejęciu ryzyka niewypłacalności Państwa
    Dłużników. W związku z wykonywaniem Umowy Ramowej, między Kontrahentem a
    Państwem cyklicznie będzie dochodziło do zakupu pakietów wierzytelności na podstawie
    każdorazowo zawieranych umów przelewu (cesji) Wierzytelności (Umowa Szczegółowa).
    Zatem biorąc pod uwagę powyższe, czynności wykonywane przez Kontrahenta w ramach
    Umowy Ramowej i Umowy Szczegółowej stanowią/będą stanowiły usługę faktoringu, do
    której mają zastosowanie przepisy ograniczające prawo do skorzystania ze zwolnienia od
    podatku, tj. art. 43 ust. 15 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, nabywanie od Państwa Wierzytelności przez Kontrahenta, stanowią/będą
    stanowiły usługę, która nie korzysta/nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku i
    podlega /będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z
    zastosowaniem właściwej dla tej usługi stawki podatku VAT.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Mają Państwo również wątpliwości dotyczące kwestii prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur wystawianych przez Kontrahenta dokumentujących wykonane usługi
    na podstawie Umowy Ramowej i Umowy Szczegółowej (pytanie nr 2).
    Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy:

      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o Kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy,
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Powyższa zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez
    podmiot niebędący czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in.
    tego, że zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Zgodnie z powołanymi powyżej przepisami prawa, odliczenie podatku VAT naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika
    podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej, do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie warunki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego są
    /będą spełnione, ponieważ jak wynika z przedstawionych informacji, są Państwo
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a usługi nabywane
    od Kontrahenta w ramach Umowy Ramowej i Umowy Szczegółowej są/będą
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Co więcej, jak wykazano powyżej, usługi te
    nie korzystają/nie będą korzystały ze zwolnienia od podatku i będą podlegały
    opodatkowaniu według właściwej stawki. Tym samym, w niniejszej sprawie nie zaistnieje
    negatywna przesłanka określona w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy.
    Podsumowując, w przedstawionych okolicznościach sprawy, przysługuje/będzie Państwu
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawianych przez
    Kontrahenta, dokumentujących wykonane przez niego na Państwa rzecz usługi w ramach
    Umowy Ramowej i Umowy Szczegółowej.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe będące przedmiotem interpretacji pokrywa/będzie się pokrywało z opisem stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Ponadto należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej:
      W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w
      przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz
      wiążącymi informacjami akcyzowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
    Tym samym, kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania
    wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy o VAT.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.