Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/4510-159/15/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-05-08
Teza: Czy wydatki na wypłaty gotówkowe z tytułu realizacji Rozliczenia Pieniężnego dla Osób Uprawionych stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu; instrumenty-pochodne instrumenty finansowe; koszt-koszty uzyskania przychodów; programy-program motywacyjny
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z 10 lutego 2015 r. (data wpływu do tut. BKIP 12 lutego 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wypłaty gotówkowe z tytułu realizacji Rozliczenia Pieniężnego dla Osób Uprawnionych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 lutego 2015 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wypłaty gotówkowe z tytułu realizacji Rozliczenia Pieniężnego dla Osób Uprawnionych.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka świadczy usługi internetowe. W celu osiągnięcia przychodów z tytułu świadczonych usług podejmuje współpracę z wysoko wykwalifikowanymi osobami, które pełnią funkcje zarządcze oraz menedżerskie w Spółce.

W związku z chęcią zwiększenia motywacji kadry zarządczej i menedżerskiej, Spółka planuje stworzenie planu motywacyjnego. Uczestnictwo w programie motywacyjnym będzie dobrowolne. W ramach programu Spółka zamierza zawrzeć z wybranymi osobami (dalej: „Osoby Uprawnione”) umowy (dalej: „Umowy”), zgodnie z którymi Osobom Uprawnionym przyznane zostanie prawo do otrzymania w przyszłości rozliczenia pieniężnego (dalej: „Rozliczenie Pieniężne”) od Spółki, o ile spełnione zostaną warunki przewidziane w umowie. Rozliczenia Pieniężne będą miały charakter wypłat gotówkowych, których wysokość zależna będzie od przyjętego w umowie wskaźnika finansowego lub wskaźnika o innym charakterze (dalej „Wskaźnik”) oraz od udziału procentowego w jednym lub obu z powyższych wskaźników określonego Indywidualnie dla Osoby Uprawnionej. Prawo do otrzymania Rozliczenia Pieniężnego będzie miało charakter pochodnego instrumentu finansowego w rozumieniu art. 5a pkt 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

Prawo do otrzymania Rozliczenia Pieniężnego będzie miało charakter odpłatny, cena nabycia prawa zostanie określona w Umowie. Wartość netto wydatków na nabycie prawa będzie niska w porównaniu do wartości innych rodzajów kontraktów, których cena podobnie zależy od zmiany warunków rynkowych. Zgodnie z Umową Osoby Uprawnione będą zobowiązane do niezbywania przysługującego im warunkowo prawa do otrzymania Rozliczenia Pieniężnego, aż do momentu jego realizacji. Realizacja polegać będzie na otrzymaniu przez Osoby uprawnione od Spółki wypłaty gotówkowej za poszczególne kwartały rozliczeniowe (odpowiadające kwartałom roku kalendarzowego), pod warunkiem, że Wskaźnik osiągnie co najmniej wysokość określoną w Umowie. Wysokość wskaźnika zostanie zatwierdzona w oparciu o uchwałę Rady Nadzorczej lub Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki. Rozliczenie Pieniężne zostanie wypłacone Osobie Uprawnionej, o ile w dniu wypłaty nadal będzie pełniła funkcję członka zarządu lub będzie współpracowała ze Spółką jako menedżer. W przypadku rozwiązania Umowy w trakcie trwania kwartału, Rozliczenie Pieniężne będzie realizowane w kwocie ustalonej w proporcji do czasu trwania Umowy w danym kwartale, z uwzględnieniem pełnych miesięcy kalendarzowych.

Celem wprowadzenia planu motywacyjnego przez Spółkę jest chęć wprowadzenia dodatkowego narzędzia mobilizującego osoby mające wpływ na działalność Spółki uzależnionego od wyników finansowych lub innych wyników efektywnościowych Spółki. Zdaniem Spółki, system przyznawania dodatkowych korzyści uzależniony od wyników finansowych lub innych wyników efektywnościowych, na podstawie podpisanych umów cywilnoprawnych, przyczyni się w pozytywny sposób do polepszenia wyników finansowych lub innych wyników efektywnościowych, poprawi wydajność osób mających wpływ na działalność Spółki oraz podniesie ich motywację do pracy.

Programem motywacyjnym objęte zostaną osoby będące członkami zarządu Spółki, zatrudnione na podstawie powołania lub umowy o pracę, a także osoby należące do kadry menedżerskiej, współpracujące ze Spółką w oparciu o umowy o pracę, kontrakty menedżerskie lub inne umowy cywilnoprawne. Prawo poszczególnych osób należących do kadry zarządzającej lub menedżerskiej do objęcie programem motywacyjnym wynikającym z umowy pochodnego instrumentu finansowego nie będzie wynikać z treści uchwał o powołaniu członków zarządu, umów o pracę, regulaminu wynagradzania ani innych tego rodzaju dokumentów obowiązujących w Spółce. Otrzymana w przyszłości wypłata gotówkowa przyznana zostanie wyłącznie na podstawie podpisanych umów instrumentu pochodnego (o ile zostaną spełnione warunki określone w umowie pochodnego instrumentu finansowego).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wydatki na wypłaty gotówkowe z tytułu realizacji Rozliczenia Pieniężnego dla Osób Uprawnionych stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: „ustawa PDOP”)?

Zdaniem Spółki, wydatki na wypłaty gotówkowe z tytułu realizacji Rozliczenia Pieniężnego dla Osób Uprawnionych stanowić będą dla Spółki koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy PDOP.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy PDOP, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki poniesione w celu osiągnięcia lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 tej ustawy.

Przytoczony przepis pozwala podatnikowi pomniejszyć przychody do opodatkowania o wszelkie poniesione przez niego wydatki, które według racjonalnej oceny podatnika powinny przyczynić się do powstania przychodu podatkowego. Przy czym należy zaznaczyć, że aby dany wydatek stanowił koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatek ten nie musi wiązać się z konkretnym przychodem. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w przeciwieństwie do konstrukcji normatywnej podatku dochodowego od osób fizycznych, w podatku dochodowym od osób prawnych nie ma katalogu źródeł przychodów. W związku z tym, w podatku dochodowym od osób prawnych nie można odnosić poszczególnych wydatków (kosztów) do jakiś konkretnych przychodów. W ocenie Spółki wydatki, które będzie ona ponosić na wypłaty gotówkowe z tytułu realizacji Rozliczenia Pieniężnego dla Osób Uprawionych, należy uznać za racjonalne, przydatne dla właściwego funkcjonowania Spółki, ponoszone w celu zabezpieczenia źródła przychodu, a także przyczyniające się potencjalnie do zwiększenia uzyskiwanych przez Spółkę przychodów w przyszłości. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w związku z uczestnictwem swoich pracowników oraz członków swojego zarządu w Programie odniesie oczywiste korzyści. Podstawowym celem tworzonego programu motywacyjnego jest bowiem motywowanie pracowników oraz członków zarządu Spółki do wykonywania ich obowiązków z najwyższą możliwą starannością. Z jednej strony program ma wpływ na motywację jego uczestników albowiem sposób wykonywania przez nich swoich obowiązków oraz stopień zaangażowania w działalność Spółki przekłada się pośrednio na wysokość przysługujących im z tytułu uczestnictwa w programie motywacyjnym Rozliczeń Pieniężnych. Istnienie programu motywacyjnego wpływa również na sposób wykonywania obowiązków przez osoby nim nie objęte. Objęcie programem motywacyjnym może być bowiem traktowane jak nagroda, z którą wiąże się potencjalna korzyść finansowa. Tym samym istnienie Programu dodatkowo zachęca pracowników, którzy nie są nim objęci do podejmowania wysiłków, które mogą zostać zwieńczone przyznaniem prawa do udziału w programie. Z drugiej strony istnienie programu motywacyjnego, w którym realizacja korzyści finansowej jest uzależniona od stałego istnienia więzi pomiędzy Spółką, a osobą zarządzającą (pracownikiem) powoduje mocniejsze związanie uczestników ze Spółką.

Powyższe przekłada się na zmniejszenie odpływu wykwalifikowanej kadry do zewnętrznej konkurencji i zapobiega rozpowszechnianiu się know-how wypracowanego przez Spółkę. W efekcie, realizacja programu wpływa na możliwość utrzymania przez Spółkę najwyższej klasy fachowców, co wpływa na zabezpieczenie źródła przychodu oraz obniżenie kosztów rekrutacji i kosztów szkoleniowych Spółki. Dodatkowo, ze względu na fakt, że pracownicy objęci programem wiążą się ze Spółką w dłuższej perspektywie czasowej, ta ma możliwość stworzenia doświadczonego posiadającego dobrą znajomość rynku zespołu kadry kierowniczej, która będzie efektywnie nim zarządzać, wyznaczać strategię i kreować nowe produkty, co z pewnością wpłynie na zwiększenie wysokości uzyskiwanych przez Spółkę przychodów.

W świetle powyższego, w opinii Spółki, wydatki poniesione przez nią na wypłaty gotówkowe z tytułu realizacji Rozliczenia Pieniężnego dla Osób Uprawionych mają charakter wydatków przyczyniających się do zabezpieczenia źródeł przychodów, a także wpływających na ich zwiększenie w przyszłości, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.

Przedstawiony powyżej pogląd znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe na wniosek podatników i dotyczących podobnych do zaprezentowanego stanów faktycznych. Tylko tytułem przykładu należy tu wskazać interpretację z 9 września 2014 r. znak: IBPBI/2/423-670/14/MO Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach.

Reasumując, utworzony przez Spółkę program motywacyjny wpływa motywujące zarówno na jego uczestników jak również na pozostałych pracowników Spółki oraz przyczynia się do wzmocnienia więzi pomiędzy osobami zarządzającymi i pracownikami, a Spółką, wpływając tym samym na zabezpieczenie przychodów uzyskiwanych przez Spółkę. Tym samym w ocenie Spółki, wydatki poczynione przez nią na wypłaty gotówkowe z tytułu realizacji Rozliczenia Pieniężnego dla Osób Uprawionych stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy PDOP.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.