Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.453.2025.3.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Możliwość odliczenia od dochodu składki na ubezpieczenie
społeczne opłacanej w Norwegii.
Słowa kluczowe: Norwegia
dochód
odliczenia-odliczenie od dochodu
składki-składki na ubezpieczenie społeczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podstawa
opodatkowania. Odliczenia.-Odliczanie składek na
ubezpieczenia społeczne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1-pkt 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 13a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 13b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 13c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 9a
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 11 września 2025 r. (wpływ 17 września 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zgodnie z obowiązującymi przepisami o konieczności rozliczenia się z przychodów
    zagranicznych (Norwegia) złożył Pan deklarację PIT-36 za 2022 r. W PIT-36 odliczył Pan ulgi
    na dzieci ze składki na ubezpieczenie społeczne.
    Według Pana wiedzy w Norwegii podatek dzieli się na podatek dochodowy (suma trzech
    składowych: podatku na rzecz państwa, gminy, podatku progresywnego od dochodu
    osobistego) oraz składki łącznej na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, czyli (...).
    Na norweskim rozliczeniu widnieje suma zapłaconych składek - tj. składka społeczna i
    zdrowotna w łącznej kwocie (...) NOK.
    Podatek finalny zapłacony przez Pana w Norwegii w 2022 r. wyniósł (...) NOK. Mając na
    uwadze powyższe, łącznie na tą kwotę składają się:
    · kwota (...) NOK [PLN (...)] stanowiąca podatek na rzecz państwa,
    · kwota (...) NOK [PLN (...)] stanowiąca podatek na rzecz gminy,
    · kwota (...) NOK [PLN (...)] stanowiąca podatek progresywny od dochodu osobistego.
    Składka społeczna i zdrowotna ((...)) wynosiła (...) NOK.
    Zgodnie z pismem od firmy X biegłego rewidenta (...) w Norwegii podział składki w 2022 r.
    wynosił 5,1 % na część zdrowotną i 2,9% na część emerytalną/rentową stanowiącą
    obowiązkowe ubezpieczenie społeczne.
    W związku z powyższym składka na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne zapłacona
    przez Pana w Norwegii wyniosła (...) NOK [PLN kwota (...)]. Składka zdrowotna nie jest
    uwzględniona w rozliczeniu PIT-36.
    Według Pana wiedzy składki na obowiązkowe ubezpieczenie społecznie nie podlegają
    odliczeniu od dochodu (przychodu) albo podatku w Norwegii; są obowiązkowe, w pełni
    przez Pana opłacone i nie zostały odliczone zgodnie z obowiązującymi lokalnymi
    przepisami.
    W związku z czym, mając na uwadze powyższe uważa Pan, że spełnia przesłanki z art. 26
    do odliczenia ww. składek w PIT-36.

    W zeznaniu została odliczona wyłącznie część związana z obowiązkowym ubezpieczeniem
    społecznym, części składającej się na ubezpieczenie zdrowotne Pan nie odliczał.
    Dodatkowo kwota zapłaconego podatku dochodowego jaka została przez Pana
    uwzględniona w rozliczeniu PIT-36 w PIT/ZG stanowi kwotę finalną jaką zapłacił Pan (per
    saldo rozliczenia), nie zaś kwotę zaliczek jaka została pobierana w trakcie roku. Dlatego też
    kwota zwrotu nie ma wpływu, gdyż została ona odjęta od finalnego rozliczenia.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W 2022 r. podlegał Pan na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu (rezydent podatkowy w Polsce).
    W 2022 r. otrzymał Pan wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej na
    terytorium Norwegii.
    W 2022 r. pracodawca norweski potrącał jedną skumulowaną składkę obejmującą
    zarówno składkę społeczną i zdrowotną oraz podatek z Pana przychodów.
    Nie opłacał Pan składek samodzielnie.
    Ww. składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne nie zostały zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów i nie zostały odliczone od przychodów.
    Ww. składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne nie zostały odliczone od przychodu
    /dochodu ani podatku w Norwegii. Składki nie zostały zwrócone w żaden sposób.

## Pytanie

Czy mając na uwadze art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a z zastrzeżeniem ust. 13a-13c, z zastrzeżeniem
    art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g , art. 30j-30p, słusznie odliczył Pan składkę na
    ubezpieczenie społeczne w deklaracji PIT-36 z uzyskanego przychodu w Norwegii za 2022
    r., czy też nie?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem - kierując się wiedzą z interpretacji obowiązujących przepisów w Polsce i w
    Norwegii słusznie odliczył Pan składkę społeczną w Polsce, która nie została odliczona z
    przychodu Norwegii za 2022 r.
    Zgodnie z prawem składki społeczne jeżeli nie podlegają odliczeniu od dochodu (w
    Norwegii) i nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu albo nie zostały Panu
    zwrócone mógł Pan odliczyć w PIT-36.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na mocy art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z treści wniosku wynika, że w 2022 r. podlegał Pan na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (rezydent podatkowy w Polsce) i otrzymał
    Pan wynagrodzenie z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terytorium Norwegii.
    Zatem w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie odpowiednie uregulowania Konwencji z
    dnia 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu oraz Protokołu do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134
    poz. 899 ze zm.; dalej: „Konwencja polsko-norweska”).
    Przy czym wskazać należy, że zarówno Polska, jak i Norwegia notyfikowały ww. Konwencję
    polsko-norweską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz.
    U. z 2018 r. poz. 1369). Zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej umowy
    podatkowej wynikają z art. 35 ww. Konwencji.
    Zgodnie z art. 35 ust. 1 Konwencji MLI:
      Postanowienia art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 7 ust.
      1, i art. 11 ust. 1 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania
      Konwencji przez Polskę:
        - w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
        zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w
        Polsce, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w dniu
        lub po dniu 1 stycznia 2020 r.; oraz
        - w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, w zakresie
        podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w dniu
        lub po dniu 1 maja 2020 r.
    Należy podkreślić, że art. 35 ust. 1 lit. a Konwencji MLI odnosi się jedynie do podatków
    pobieranych u źródła od nierezydentów podatkowych – w przepisie tym jest bowiem
    mowa o podatkach pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na rzecz
    osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się
    Jurysdykcji.
    W odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, termin rozpoczęcia
    stosowania Konwencji MLI należy określić na podstawie art. 35 ust. 1 lit. b Konwencji MLI.
    Podkreślić należy, że okresem podatkowym dla osoby fizycznej jest rok podatkowy.
    Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, rokiem
    podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.
    Zatem Konwencja MLI ma zastosowanie do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. Konwencji:

      Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 15 oraz 17 i 18 niniejszej Konwencji,
      wynagrodzenia, pensje oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą
      miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy
      najemnej podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca
      wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam
      wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym
      drugim Państwie.
    Zgodnie zaś z art. 14 ust. 2 powyższej Konwencji:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenie, pensja
      lub inne podobne świadczenie uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w
      Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w drugim
      Umawiającym się Państwie podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym
      Państwie, jeżeli:
        a) odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy
        nieprzekraczające łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie
        rozpoczynającym się lub kończącym w danym roku podatkowym; i
        b) wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy,
        który nie posiada miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie; i
        c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład, który pracodawca posiada w
        drugim Państwie; i
        d) praca najemna nie stanowi przypadku wynajmowania siły roboczej.
    Z art. 14 ust. 1 ww. Konwencji wynika zatem, że wynagrodzenia z tytułu pracy najemnej
    osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce,
    chyba że są to świadczenia osiągane z pracy najemnej wykonywanej na terytorium
    Norwegii.
    Z kolei w sytuacji, gdy warunki określone w cytowanym art. 14 ust. 2 powołanej Konwencji
    polsko-norweskiej zostaną spełnione łącznie, to otrzymane przez osobę fizyczną mającą
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytułu
    pracy najemnej wykonywanej na terytorium Norwegii podlega opodatkowaniu wyłącznie
    w Polsce. Niespełnienie natomiast któregokolwiek z tych warunków oznacza, że zgodnie z
    art. 14 ust. 1 tej Konwencji ww. wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie
    miejsca zamieszkania podatnika oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana.
    Pana wątpliwości przedstawione we wniosku dotyczą możliwości odliczenia od dochodu
    składek na ubezpieczenie społeczne pobranych przez pracodawcę w Norwegii i wykazania
    ich w zeznaniu PIT-36 za 2022 r.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-
      30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24
      ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot składek
      zapłaconych w roku podatkowym ze środków podatnika na obowiązkowe
      ubezpieczenie społeczne podatnika lub osób z nim współpracujących, zgodnie z
      przepisami dotyczącymi obowiązkowego ubezpieczenia społecznego obowiązującymi
      w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w
      innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub w
      Konfederacji Szwajcarskiej, z zastrzeżeniem ust. 13a-13c.
    Na podstawie art. 26 ust. 13a tej ustawy:
      Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów
      opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od

      przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie
      zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Stosownie do art. 26 ust. 13b ww. ustawy:
      Odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2a, nie dotyczy składek:
        1) których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na
        podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest
        Rzeczpospolita Polska;
        2) odliczonych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii
        Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
        Gospodarczego, lub w Konfederacji Szwajcarskiej od dochodu (przychodu) albo
        podatku osiągniętego w tym państwie.
    Według art. 26 ust. 13c cytowanej ustawy:
      Odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2a, stosuje się pod warunkiem istnienia
      podstawy prawnej wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub
      innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita
      Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu
      podatkowego państwa, w którym podatnik opłacał składki na obowiązkowe
      ubezpieczenie społeczne.
    Zatem prawo do odliczenia zapłaconych za granicą składek na obowiązkowe
    ubezpieczenie społeczne zostało uzależnione przez ustawodawcę od łącznego spełnienia
    warunków określonych w art. 26 ust. 1 pkt 2a i ust. 13a-13c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Aby stwierdzić, czy w niniejszej sprawie zaistniała
    przesłanka wynikająca z art. 26 ust. 13b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych tj. czy podstawę wymiaru zapłaconych składek stanowi dochód (przychód)
    zwolniony od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Rzeczpospolita Polska, istotnym jest, jaka metoda unikania
    podwójnego opodatkowania ma zastosowanie do uzyskanych dochodów.
    Wskazać przy tym należy, że art. 22 ust. 1 lit. a ww. Konwencji polsko-norweskiej, został
    zastąpiony przez art. 5 ust. 6 Konwencji wielostronnej implementującej środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku.
    Zgodnie z art. 5 ust. 6 Konwencji MLI:
      W przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się
      Jurysdykcji uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z postanowieniami
      Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza Konwencja, mogą być
      opodatkowane przez drugą Umawiającą się Jurysdykcję (z wyłączeniem sytuacji, gdy te
      postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez tę drugą Umawiającą się
      Jurysdykcję wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym
      przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej drugiej
      Umawiającej się Jurysdykcji), pierwsza wymieniona Umawiająca się Jurysdykcja zezwoli
      na:
        i) odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od
        dochodu zapłaconemu w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji;
        ii) odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od
        majątku zapłaconemu w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.
      Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub od
      majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód
      lub majątek, które mogą być opodatkowane w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji.

      Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem Umowy Podatkowej, do której ma
      zastosowanie niniejsza Konwencja, dochód uzyskany lub majątek posiadany przez
      osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Jurysdykcji jest
      zwolniony z opodatkowania przez tę Umawiającą się Jurysdykcję, wówczas ta
      Umawiającą się Jurysdykcja może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego
      dochodu lub majątku takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód lub majątek.
    Zatem, w przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce
    uzyskuje dochód, który zgodnie z postanowieniami Konwencji może być opodatkowany
    przez Norwegię (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na
    opodatkowanie przez Norwegię wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także
    dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na
    terytorium Norwegii), Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby
    kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Norwegii. Jednakże odliczenie takie
    nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, obliczonego przed dokonaniem
    odliczenia, która przypada na taki dochód, który może być opodatkowany w Norwegii.
    Kwestię odliczenia podatku zapłaconego za granicą w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych reguluje art. 27 ust. 9, zgodnie z którym:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu
      działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł
      przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o
      unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej
      w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie
      zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z
      dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
      W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się
      kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie
      to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem
      odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym.
    Stosownie do art. 27 ust. 9a ww. ustawy:
      W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie
      dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone
      w ust. 9 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z metodą proporcjonalnego odliczenia (zaliczenia), podatnik osiągający dochody z
    pracy najemnej za granicą ma obowiązek wykazać łączne dochody (zarówno krajowe, jak i
    zagraniczne) w zeznaniu, lub w przypadku podatnika uzyskującego wyłącznie dochody z
    tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej te dochody, a
    od podatku dochodowego obliczonego według skali podatkowej ma prawo odliczyć
    podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to możliwe jest tylko do wysokości podatku
    przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w obcym państwie.
    W niniejszej sprawie dochody z pracy najemnej uzyskane przez Pana w 2022 r. w Norwegii
    podlegają podlegały opodatkowaniu zarówno w Polsce jak i w Norwegii z zastosowaniem
    metody unikania podwójnego opodatkowanie w postaci proporcjonalnego odliczenia. W
    konsekwencji podstawy wymiaru zapłaconych składek nie stanowi dochód (przychód)
    zwolniony od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Składki te – jak wynika z opisu zdarzenia – zapłacone zostały w 2022 r. z Pana środków na
    obowiązkowe ubezpieczenie społeczne, zgodnie z przepisami dotyczącymi
    obowiązkowego ubezpieczenia społecznego obowiązującymi w Norwegii. Według Pana

    wiedzy składki na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne nie podlegają odliczeniu od
    dochodu (przychodu) albo podatku w Norwegii; są obowiązkowe, w pełni przez Pana
    opłacone i nie zostały odliczone zgodnie z obowiązującymi lokalnymi przepisami. Składki
    te nie zostały również zaliczone (w Polsce) do kosztów uzyskania przychodów i nie zostały
    odliczone od przychodów.
    W przedmiotowej sprawie wskazał Pan również, że według Pana wiedzy w Norwegii
    podatek dzieli się na podatek dochodowy (suma trzech składowych: podatku na rzecz
    państwa, gminy, podatku progresywnego od dochodu osobistego) oraz składki łącznej na
    ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, czyli (...).
    Na norweskim rozliczeniu widnieje suma zapłaconych składek - tj. składka społeczna i
    zdrowotna w łącznej kwocie (...) NOK. Podatek finalny zapłacony przez Pana w Norwegii w
    2022 r. wyniósł (...) NOK. Mając na uwadze powyższe, łącznie na tą kwotę składają się:
    · kwota (...) NOK [PLN (...)] stanowiąca podatek na rzecz państwa,
    · kwota (...) NOK [PLN (...)] stanowiąca podatek na rzecz gminy,
    · kwota (...) NOK [PLN (...)] stanowiąca podatek progresywny od dochodu osobistego,
    Składka społeczna i zdrowotna ((...)) wynosiła (...) NOK.
    Zgodnie z pismem od firmy X biegłego rewidenta (...) w Norwegii podział składki w 2022 r.
    wynosił 5,1 % na część zdrowotną i 2,9% na część emerytalną/rentową stanowiącą
    obowiązkowe ubezpieczenie społeczne.
    W związku z powyższym składka na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne zapłacone
    przez Pana w Norwegii wyniosła (...) NOK [PLN kwota (...)]. Składka zdrowotna nie jest
    uwzględniona w rozliczeniu PIT-36.
    Mając na uwadze opisane zdarzenie stwierdzić zatem należy, że w sytuacji, gdy kwota
    składki na ubezpieczenie społeczne została uiszczona w 2022 r. z Pana środków na Pana
    obowiązkowe ubezpieczenie społeczne, zgodnie z przepisami dotyczącymi
    obowiązkowego ubezpieczenia społecznego obowiązującymi w Norwegii, kwota tej składki
    faktycznie nie została odliczona od dochodu (przychodu) albo podatku osiągniętego w tym
    państwie oraz nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów lub nie została
    odliczona od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie
    została odliczona od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym albo nie została zwrócona Panu w jakiejkolwiek formie i na mocy przepisów
    norweskich istnieje możliwość jej wyodrębnienia z ogólnej kwoty (...), to wówczas w
    zeznaniu za 2022 r. miał Pan prawo odliczenia jej od uzyskanego dochodu.

## Dodatkowe informacje

Należy przy tym zastrzec, iż przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał
    wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. W szczególności podatnik będzie
    zobowiązany do wykazania, że zostały przez niego spełnione łącznie wszystkie warunki
    niezbędne dla zastosowania omawianego odliczenia, wynikające z zacytowanych w
    interpretacji przepisów.
    Przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego może być wyłącznie ocena
    prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy,
    dokonywana na gruncie przepisów prawa podatkowego.

    Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię
    wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z
    unormowań prawa podatkowego. Nie może zatem stanowić przedmiotu interpretacji
    indywidualnej sposób dokonania obliczeń. Są to bowiem czynności związane z
    obowiązkiem samoobliczenia podatku ciążącym na podatniku podatku dochodowego od
    osób fizycznych, a więc będące koniecznością stosowania przepisów, a nie ich
    interpretacji. Organ upoważniony do wydawania interpretacji może więc jedynie wskazać
    jakie przepisy podatnik powinien zastosować przy realizacji swoich obowiązków
    podatkowych oraz jakie jest ich prawidłowe rozumienie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.