Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-603/07/AL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-03-12
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących najem samochodów od osób trzecich
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT; najem; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; odliczenia-prawo do odliczenia; samochód-samochód osobowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 14 grudnia 2007r. (data wpływu 18 grudnia 2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących najem samochodów od osób trzecich – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 grudnia 2007r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących najem samochodów od osób trzecich.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Jednym z przedmiotów działalności jest najem samochodów osobowych osobom fizycznym oraz firmom - w ramach sieci „X”. Usługi wynajmu wykonuje zazwyczaj własnymi środkami trwałymi. W sytuacji braku możliwości realizacji zamówienia przy pomocy własnych samochodów (uległy np. wypadkowi i są w naprawie), Wnioskodawca sam wynajmuje samochody z innych firm. Wynajmowane przez niego – od osób trzecich - samochody nie są użytkowane przez pracowników czy właścicieli na potrzeby firmy lecz przez klientów. Dostawcy samochodów wystawiają Wnioskodawcy faktury VAT o treści: wynajem samochodu.

Okres najmu samochodów przez Wnioskodawcę jest różny, wynosi od kilku godzin do kilku dni – zawsze jednak mniej niż 6 miesięcy. Zamówienia takich samochodów są zazwyczaj ustne (np. telefoniczne). Z faktur dokumentujących najem samochodów Wnioskodawca odlicza cały podatek traktując usługę na zasadach podwykonawstwa czy pośrednictwa. Umowa o współpracy nie daje Wnioskodawcy prawa do przekazania klienta końcowego innej firmie, która nie działa w sieci „X”.

W sytuacji gdy samochody uległy wypadkowi i są w naprawie konieczne jest uzupełnienie brakujących samochodów poprzez podnajęcie samochodów z innych firm, (wynajęcie ich od osób fizycznych wiązałoby się z dodatkowymi kosztami związanymi z dostosowaniem samochodu dla klienta).

Nigdy samochody nie są użytkowane przez właścicieli czy pracowników na potrzeby firmy, a ponieważ brak w ustawie o podatku od towarów i usług innej interpretacji tego słowa niż przyjęta potoczna więc ograniczenia z art. 86 ust. 7 ustawy Wnioskodawcy nie dotyczą.

W związku z opisanym stanem faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka ma prawo do odliczenia całej kwoty podatku VAT wynikającego z faktur dokumentujących najem samochodów – nie stosując ograniczeń 60%?

Zdaniem Wnioskodawcy - ma on prawo do odliczenia całej kwoty podatku VAT z faktur VAT ponieważ nie jest końcowym użytkownikiem samochodów. Według Wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, a nie art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o VAT - w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a stanowi, iż kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 – 7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

W myśl art. 86 ust. 3 ww. ustawy o VAT, w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej niż 6.000 zł.

W ust. 4 art. 86 wskazano, że przepis ust. 3 nie dotyczy określonych pojazdów samochodowych, tj.:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3.  pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4.  pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5.  pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy;
6.  pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7.  przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest: a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Stosownie do art. 86 ust. 7 ww. ustawy o VAT, w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6.000 zł.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka wynajmuje samochody od innych podmiotów gospodarczych na okres od kilku godzin do kilku dni – zawsze krótszy niż 6 miesięcy i użytkuje je w swojej działalności gospodarczej, której przedmiotem jest wynajem samochodów. Spółka jest użytkownikiem tychże samochodów na podstawie umowy najmu, podmiotem wynajmującym samochody od osób trzecich.

W przypadku wykorzystywania - na podstawie umowy najmu - do działalności gospodarczej samochodów osobowych, które następnie oddawane są również w najem, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących najem samochodów od osób trzecich, bowiem samochody te Wnioskodawca wynajmuje również na okresy krótsze niż 6 miesięcy.

Odnosząc się natomiast do stanowiska Wnioskodawcy, iż nie jest on końcowym użytkownikiem samochodów należy posłużyć się definicją pojęcia „użytkować”. Odwołując się do wykładni językowej, zgodnie z definicją zawartą w internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN pod pojęciem „użytkować” należy rozumieć m.in.:

1.  „korzystać z czegoś, np. z budynku, lokalu”
2.  „korzystać z czegoś w sposób racjonalny, przynoszący jak największy pożytek”,
3.  „używać cudzej własności, czerpiąc z niej korzyści, ale mając jednocześnie obowiązek zachowania jej substancji i dotychczasowego przeznaczenia”.

Natomiast zgodnie z art. 252 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.) użytkowanie to prawo rzeczowe ograniczone, na które składają się dwa uprawnienia:

1.  prawa do używania rzeczy cudzej,
2.  prawo do pobierania jej pożytków.

Zatem zgodnie z powyższym Wnioskodawca jest użytkującym samochody osobowe bowiem: używa cudzej własności, czerpie z niej korzyści (najem) oraz ma obowiązek zachowania jej substancji i dotychczasowego przeznaczenia. A zatem w oparciu o cyt. art. 86 ust. 7 ww. ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia 60% kwoty podatku naliczonego z faktur dokumentujących wynajem samochodów osobowych, jednakże suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów osobowych dotycząca jednego samochodu nie może przekroczyć kwoty 6.000 zł .

W oparciu o przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny uznać należy stanowisko Wnioskodawcy za **nieprawidłowe.**

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.