Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB-2-1/4511-6/15/BJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-07-01
Teza: 1. Czy Wnioskodawca ma obowiązek rozliczenia podatku dochodowego za 2014 r. z polskim urzędem skarbowym? 2. Czy w ewentualnej deklaracji podatkowej za 2014 r. Wnioskodawca powinien wykazać kwotę odszkodowania, którą otrzymał z tytułu poniesionej szkody w wysokości 79.000 euro? 3. Jeśli kwota 79.000 euro zostanie wykazana, to czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od otrzymanej kwoty? Jeśli tak, to ile będzie musiał zapłacić (jaki procent od ww. kwoty)? 4. Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od ewentualnej części ww. kwoty odszkodowania? 5. Czy będzie to ewentualnie jednorazowa zapłata podatku dochodowego od ww. kwoty? 6. Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany płacić podatek dochodowy co roku od salda pozostałego na koncie bankowym?
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 marca 2015 r. (data wpływu do Biura – 1 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania odszkodowania wypłaconego z Holandii z tytułu wypadku– **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 kwietnia 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania odszkodowania wypłaconego z Holandii z tytułu wypadku.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca wyjechał do Holandii gdzie zamieszkał i podjął pracę. Zameldowany był w Holandii od 16 października 2009 r. do 05 maja 2011 r. a od 05 maja 2011 r. do 15 sierpnia 2014 r. w Niemczech.

Dnia 28 listopada 2009 r. Wnioskodawca uległ ciężkiemu wypadkowi w pracy. W wyniku wypadku w pracy na terenie Holandii Wnioskodawca poniósł znaczny ubytek na zdrowiu (trwałe kalectwo). Jednym z uczestników tego wypadku była holenderska firma, która prawdopodobnie ponosi odpowiedzialność za szkody jakie Wnioskodawca poniósł w wyniku tego wypadku. Umowa między ubezpieczycielem a Wnioskodawcą nie ma wpływu na ewentualne inne roszczenia dotyczące wypłat ubezpieczenia, jakie towarzystwo ubezpieczeniowe Wnioskodawcy miałoby wobec innych stron. Podobnie też Wnioskodawca nie ma żadnych praw na mocy umowy.

Za szkody materialne i niematerialne firma ubezpieczeniowa przyznała Wnioskodawcy odszkodowanie w wysokości 79.000 euro. Za cierpienia i ból 9.000 euro w ratach (3.500 euro – 05 lipca 2011 r., 2.500 euro – 07 września 2011 r., 3.000 euro – 25 kwietnia 2012 r. Za utratę zdrowia i kalectwo 06 sierpnia 2014 r. Wnioskodawca otrzymał 70.000 euro. Kwota 79.000 euro jest kwotą netto, ponieważ prawo holenderskie nie przewiduje podatku od odszkodowań i nie ma obowiązku wpisania jej w rozliczeniu rocznym za 2014 r. Holenderski urząd skarbowy wydal Wnioskodawcy pisemną „gwarancję podatkową”, która zapewnia o braku obowiązku do zapłaty podatku dochodowego od otrzymanej kwoty odszkodowania.

Świadczenie nie zostało wypłacone z tytułu ubezpieczenia osobowego ale z tytułu ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pracodawcy, gdzie Wnioskodawca był zatrudniony. Zasady ustalania świadczenia odszkodowawczego wynikają wprost z przepisów rangi ustawodawczej prawa holenderskiego, natomiast wysokość świadczenia na podstawie negocjacji stron (firma ubezpieczeniowa i Wnioskodawca reprezentowany przez adwokata). Odszkodowanie zostało wypłacone na podstawie ugody pozasądowej.

Po wypadku Wnioskodawca nadal mieszkał w Holandii. W Holandii Wnioskodawca był leczony oraz przeszedł rehabilitację, co pozwoliło mu na podjęcie pracy na specjalnym stanowisku. W Holandii toczyło się jego życie zawodowe i towarzyskie. Wnioskodawca jest kawalerem i nie miał nikogo na utrzymaniu. Do Polski Wnioskodawca przyjeżdżał tylko okazjonalnie – odwiedziny rodziców. Miejsce zamieszkania Wnioskodawcy dla celów podatkowych to Holandia. Wnioskodawca uważa się za rezydenta podatkowego Holandii. Dochody Wnioskodawca uzyskiwał tylko w Holandii; rozliczał się zgodnie z prawem holenderskim z uzyskanych dochodów z tytułu pracy. W związku z tym, iż życie w inwalidztwie jest trudne, po otrzymaniu odszkodowania Wnioskodawca postanowił wrócić do Polski i zamieszkał u rodziców. Wnioskodawca chciałby legalnie w Polsce dysponować pieniędzmi zarobionymi i otrzymanymi z tytułu odszkodowania w Holandii.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy Wnioskodawca ma obowiązek rozliczenia podatku dochodowego za 2014 r. z polskim urzędem skarbowym?
2.  Czy w ewentualnej deklaracji podatkowej za 2014 r. Wnioskodawca powinien wykazać kwotę odszkodowania, którą otrzymał z tytułu poniesionej szkody w wysokości 79.000 euro?
3.  Jeśli kwota 79.000 euro zostanie wykazana, to czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od otrzymanej kwoty? Jeśli tak, to ile będzie musiał zapłacić (jaki procent od ww. kwoty)?
4.  Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od ewentualnej części ww. kwoty odszkodowania?
5.  Czy będzie to ewentualnie jednorazowa zapłata podatku dochodowego od ww. kwoty?
6.  Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany płacić podatek dochodowy co roku od salda pozostałego na koncie bankowym?

Ad. 1. Wnioskodawca uważa, że nie ma obowiązku rozliczania się za 2014 r. z uzyskanych przychodów w Holandii, ponieważ od 2010 do 2014 roku jego miejsce zamieszkania – rezydencja podatkowa to Holandia. Świadczenie odszkodowawcze wpłynęło na konto Wnioskodawcy przed wyjazdem do Polski.

Ad. 2. W ewentualnej deklaracji podatkowej Wnioskodawca nie powinien wykazywać kwoty odszkodowawczej, ponieważ odszkodowanie nie jest przychodem. Wnioskodawca nie wzbogacił się, jest to rekompensata za poniesioną szkodę, jaką jest niewątpliwie trwałe kalectwo. Świadczenie zostało wypłacone przez firmę ubezpieczeniową a pracodawca nie miał wpływu na wysokość wypłaconych kwot.

Ad. 3. Jeśli kwota 79.000 euro przeliczona złote zostanie wykazana, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku, ponieważ wypłacone odszkodowanie jest rekompensatą za poniesione nieodwracalne w skutkach pogorszenie zdrowia i państwo nie powinno obciążyć tego odszkodowania jakimkolwiek podatkiem, gdyż byłoby to jednoznaczne z zabraniem poszkodowanemu części ekwiwalentu za pogorszenie jego stanu zdrowia jakim są pieniądze z odszkodowania tylko dlatego, że poszkodowany postanowił zamieszkać w Polsce. Obywatel Unii Europejskiej ma prawo zmieniać miejsce zamieszkania bez ponoszenia skutków tej zmiany; podatek 0%.

Ad. 4. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku od ewentualnej części kwoty odszkodowania.

Ad. 5. Jeśli Wnioskodawca będzie musiał zapłacić podatek będzie to kwota jednorazowa.

Ad. 6. Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do płacenia podatku od salda ani od wypłaconych kwot. Bank nie będzie pobierał podatku i odprowadzał do Urzędu Skarbowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie zaznacza się, że przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii opodatkowania odszkodowania wypłaconego z Holandii z tytułu wypadku.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 3 ust. 2b ww. ustawy, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1.  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
2.  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
3.  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
4.  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.

Zatem, rozstrzygające znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie miejsca zamieszkania Wnioskodawcy.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.

Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w Wnioskodawca wyjechał do Holandii, gdzie zamieszkał i podjął pracę. Wnioskodawca był zameldowany w Holandii od 16 października 2009 r. do 05 maja 2011 r. a od 05 maja 2011 r. do 15 sierpnia 2014 r. w Niemczech. Dnia 28 listopada 2009 r. Wnioskodawca uległ ciężkiemu wypadkowi w pracy na terenie Holandii. Za szkody materialne i niematerialne firma ubezpieczeniowa przyznała Wnioskodawcy odszkodowanie w wysokości 79.000 euro. Za cierpienia i ból Wnioskodawca otrzymał 9.000 euro w ratach wypłaconych w 2011 r. i 2012 r. Za utratę zdrowia i kalectwo 6 sierpnia 2014 r. Wnioskodawca otrzymał 70.000 euro.

Świadczenie zostało wypłacone z tytułu ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej pracodawcy, gdzie Wnioskodawca był zatrudniony. Zasady ustalania świadczenia odszkodowawczego wynikają wprost z przepisów rangi ustawodawczej prawa holenderskiego, natomiast wysokość świadczenia na podstawie negocjacji stron (firma ubezpieczeniowa i Wnioskodawca reprezentowany przez adwokata). Odszkodowanie zostało wypłacone na podstawie ugody pozasądowej.

Po wypadku Wnioskodawca nadal mieszkał w Holandii. W Holandii Wnioskodawca był leczony oraz przeszedł rehabilitację, co pozwoliło mu na podjęcie pracy na specjalnym stanowisku. W Holandii toczyło się jego życie zawodowe i towarzyskie. Wnioskodawca jest kawalerem i nie miał nikogo na utrzymaniu. Do Polski Wnioskodawca przyjeżdżał tylko okazjonalnie – odwiedziny rodziców. Miejsce zamieszkania Wnioskodawcy dla celów podatkowych to Holandia. Wnioskodawca uważa się za rezydenta podatkowego Holandii. Dochody Wnioskodawca uzyskiwał tylko w Holandii; rozliczał się zgodnie z prawem holenderskim z uzyskanych dochodów z tytułu pracy. Po otrzymaniu odszkodowania Wnioskodawca postanowił wrócić do Polski i zamieszkał u rodziców.

Analizując, stopień powiązań osobistych i gospodarczych Wnioskodawcy w świetle ww. przepisów uznać należy, że Wnioskodawca spełnia przesłanki pozwalające go uznać za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Holandii oraz podlegającą ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium RP. Wnioskodawca jako kawaler mieszkał w Holandii, tam był leczony oraz przeszedł rehabilitację. W Holandii toczyło się jego życie zawodowe i towarzyskie a do Polski przyjeżdżał tylko okazjonalnie w odwiedziny do rodziców. Wnioskodawca wskazał wprost, że jego miejsce zamieszkania dla celów podatkowych to Holandia. Tym samym Wnioskodawca nie ma obowiązku rozliczenia w Polsce dochodów uzyskanych w 2014 r. z tytułu odszkodowania wypłaconego w Holandii.

W świetle powyższego, stanowisko Wnioskodawcy dotyczące braku obowiązku rozliczania się z 2014 rok z dochodu uzyskanego z Holandii tytułem odszkodowania należało uznać za prawidłowe.

Wnioskodawca nie jest również zobowiązany do płacenia co roku podatku od salda na rachunku bankowym kwoty powstałej z tytułu otrzymania odszkodowania oraz od wypłacanych kwot odszkodowania.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.