Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.592.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-29
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
ugody
umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 25 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 31 lipca 2025 r. (wpływ 31 lipca 2025 r.) oraz

    pismem z 1 sierpnia 2025 r. (wpływ 1 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu wniosku)
    Wspólnie z małżonką podjął Pan decyzję o zmianie miejsca zamieszkania i zakupie
    nowego mieszkania. W tym czasie nie posiadał Pan wystarczającej zdolności kredytowej
    na zakup nowej nieruchomości z uwagi na posiadanie już kredytu mieszkaniowego w
    Banku 1, zaciągniętego na lokal mieszkalny w A, w którym wraz z małżonką wtedy Pan
    zamieszkiwał.
    W 2008 r. w ramach negocjacji z bankiem 2, wraz z małżonką zawarł Pan umowę kredytu
    mieszkaniowego, będącego kredytem budowlano-hipotecznym indeksowanym do franka
    szwajcarskiego (CHF), w kwocie (...) CHF (wypłaconej w wysokości (...) zł).
    Zgodnie z przeznaczeniem kredytu, środki te zostały wykorzystane na:
    · finansowanie przedpłat na poczet nabycia nowego lokalu mieszkalnego na rynku
      pierwotnym, położonego w miejscowości B (lokal od dewelopera, do którego
      następnie przeprowadził się Pan z małżonką),
    · refinansowanie nakładów i kosztów poniesionych wcześniej w związku z zamiarem
      zakupu tego mieszkania (w tym opłaty rezerwacyjnej),
    · spłatę kredytu mieszkaniowego zaciągniętego wcześniej w Banku 1 na sfinansowanie
      lokalu w A, który do czasu przeprowadzki stanowił miejsce zamieszkania Pana i Pana
      rodziny. Mieszkanie to było wkładem własnym do kredytu w Banku 2.
    Po zakończeniu inwestycji razem z rodziną przeprowadził się Pan do nowego mieszkania
    w B, a lokal w A został sprzedany.
    Kredyt był od początku przeznaczony na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych
    Pana i Pana rodziny. Od momentu uruchomienia kredytu wraz z małżonką regularnie
    spłacał Pan raty miesięczne. Na dzień 1 sierpnia 2025 r. łączna suma spłat wyniosła (...) zł,
    z czego (...) zł stanowiła spłata kapitału, a (...) zł – zapłacone odsetki. Kwota wpłat
    przewyższyła nominalną wartość wypłaconego kredytu w złotówkach.
    Z uwagi na obowiązujące orzecznictwo sądów krajowych oraz Trybunału Sprawiedliwości
    UE, uważa Pan, że zawarte w umowie kredytowej z 2008 r. klauzule waloryzacyjne
    odnoszące się do CHF są nieważne, a sposób indeksacji kredytu do waluty obcej był
    bezprawny. W związku z tym, w październiku 2023 r. wraz z małżonką zwrócił się Pan do
    banku z wnioskiem o zawarcie ugody. Zarówno Państwo jak i Bank jesteście świadomi, że
    podniesienie roszczeń o uznanie postanowień umowy kredytu mieszkaniowego
    spotkałoby się z pozytywnym dla Pana i małżonki wyrokiem sądowym. Potwierdzała to
    korzystna dla kredytobiorców linia orzecznicza. Niemniej jednak, dla uniknięcia
    długotrwałego i kosztownego postępowania sądowego w październiku 2023 r. wraz z
    małżonką przystąpił Pan do mediacji z Bankiem. Bank zaproponował przewalutowanie
    kredytu na złotówki, przeliczenie zobowiązania zgodnie z rekomendacjami KNF oraz
    dokonanie potrącenia wierzytelności wzajemnych (spłaty dokonane przez Pana vs kwota
    kredytu), a także rozłożenie pozostałej kwoty na raty zgodnie z dotychczasowymi
    parametrami kredytu w formie aneksu do umowy. Część kapitału kredytu zostanie
    umorzona o kwotę, która jest różnicą między aktualną kwotą zadłużenia CHF (przeliczoną
    na PLN wg kursu średniego NBP z dnia przed podpisaniem ugody), a kwotą jaka byłaby
    gdyby kredyt był cały czas w PLN.
    W trakcie mediacji przy KNF przedstawiono Państwu oświadczenie, które miałoby zostać
    podpisane w toku ugody, wskazujące, że kredyt z 2008 r. został zaciągnięty na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej. Zrezygnował Pan wówczas z podpisania ugody w obawie,
    że spłata kredytu z Banku 1 na mieszkanie w A mogłaby zostać uznana za odrębną
    inwestycję, co skutkowałoby utratą prawa do zwolnienia z opodatkowania przychodu
    wynikającego z zawarcia ugody. Uznaje Pan, że cały kredyt zaciągnięty w 2008 r. w Banku 2

    miał jeden cel mieszkaniowy – umożliwić zmianę miejsca zamieszkania i poprawę
    warunków bytowych poprzez nabycie nowej nieruchomości mieszkalnej. Kredyt został
    wykorzystany w całości na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, w tym
    poprzez spłatę poprzedniego zobowiązania hipotecznego, co było warunkiem otrzymania
    nowego finansowania.
    Z tego względu wnosi Pan o wydanie interpretacji indywidualnej, która jednoznacznie
    rozstrzygnie, czy podpisanie ugody z bankiem (w związku z kredytem frankowym z 2008 r.)
    spowoduje powstanie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, a
    jeśli tak – w jakim zakresie.
    Ponownie rozważacie Państwo podpisanie ugody z bankiem dotyczącej kredytu
    hipotecznego zawartego w 2008 r., indeksowanego do franka szwajcarskiego (CHF), w
    ramach mediacji prowadzonych przy Komisji Nadzoru Finansowego (KNF), ale wcześniej
    chcecie Państwo mieć precyzyjną wiedzę, uzyskaną w wyniku interpretacji indywidualnej
    dokonanej przez Krajową Informację Skarbową co do Państwa sytuacji.

## Pytanie

Czy ugoda z bankiem powoduje skutek podatku dochodowego od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ani Pan ani Pana małżonka nigdy dotąd nie korzystaliście z zaniechania poboru podatku
    od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Celem kredytu było finansowanie mieszkania. Nie prowadzicie w nim działalności
    gospodarczej. Mieszkanie, które zostało wciągnięte do kredytu hipotecznego Banku 2
    stanowiło wkład własny w kwotę kredytu, który na tamten moment był warunkiem
    udzielenia kredytu. Nie potrzebowaliście Państwo kredytu na dwa oddzielne mieszkania
    tylko kredytowania na wyłącznie jedno mieszkanie. Kredyt został zaciągnięty na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej zgodnie z wytycznymi Rozporządzenia Ministra Finansów
    z dnia 20 grudnia 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe.
    Art. 1 mówi „§ 1.1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych od kwot: 1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego, w przypadku gdy: a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
    mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
    jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej”.
    Ponadto trzeba zaznaczyć, że wzajemne potrącenie roszczeń jest wynikiem ekwiwalentu
    wydatków, które były uprzednio poniesione z własnych środków w celu spłacenia rat
    wynikających z bezprawnej umowy kredytowej. Kwota rozliczona na podstawie ugody z
    Bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Państwa majątku, a Bank nie ma
    podstawy uznać, że ciąży na nim obowiązek sporządzenia informacji PIT-11.
    Podkreślić należy, że w ogólnym rozrachunku rozliczona kwota (...) zł nie przysporzy
    Państwa majątku, ponieważ we wcześniejszych latach wpłaciliście Państwo do Banku
    kwotę znacząco większą. Łącznie na przestrzeni lat spłaciliście Państwo w ratach
    kredytowych kwotę bazową (...) zł, a ponadto kwotę odsetek w wysokości (...) zł.
    Państwa zdaniem kwota rozliczona w ramach Ugody jest ściśle powiązana z kredytem
    obarczonym niezgodnymi z prawem rozwiązaniami. W szczególności nie ulega
    wątpliwości, że bez wcześniejszego zawarcia umowy kredytu i terminowej spłaty rat nie
    zaistniałaby Ugoda oraz wiążące się z nią rozliczenie. W związku z powyższym uznać

    należy, że kwota rozliczenia wzajemnych roszczeń jest jedynie formą zwrotu rat
    wpłaconych w ramach kredytu będącego przedmiotem Ugody. Na tej podstawie
    rozliczona kwota nie zwiększy definitywnie Państwa majątku, więc nie zwiększy ona
    Państwa przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższe stanowisko znalazło już potwierdzenie w aktualnych interpretacjach
    indywidualnych, w tym między innymi w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ, gdzie
    stwierdzono, że: „Odnosząc się zatem do skutków podatkowych otrzymania przez Panią
    dodatkowej kwoty na podstawie planowanej ugody z bankiem wyjaśniam, że zgodnie z
    definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany
    jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej
    jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. W opisie sprawy wskazała
    Pani, że w związku z zawarciem ugody bank zwróci Pani kwotę (...) zł oraz dokona
    dodatkowej wypłaty w wysokości (...) zł. Przy czym jak Pani wyjaśniła w uzupełnieniu
    podania: Kwota (...) zł będzie stanowiła zwrot wcześniej wpłaconych środków pieniężnych
    z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. Ponadto poinformowała Pani, że: suma Pani wpłat
    ((...) zł) pomniejszona o zwrot proponowany przez bank ((...) zł) daje kwotę (...) zł. Kwota ta
    jest wyższa niż kwota otrzymanego przez bank kapitału, tj. (...) zł. Zatem w analizowanej
    sprawie po Pani stronie w związku z otrzymaniem od banku ww. kwoty dodatkowej nie
    dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego. Na mocy zawartej ugody otrzyma Pani
    zwrot środków pieniężnych, które wcześniej przekazała Pani na rzecz banku w ramach
    spłaty udzielonego kredytu hipotecznego. A zatem otrzyma Pani środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych środków.
    Kwota dodatkowa otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    Dlatego stwierdzam, że zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego (tj. będącej przedmiotem Pani zapytania kwoty
    dodatkowej) nie będzie stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie będzie Pani miała obowiązku
    zapłaty podatku od wypłaconej Pani przez bank ww. kwoty dodatkowej”.
    Tożsame stanowisko co do kwoty rozliczonej przez bank w ramach ugody Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej zajął w interpretacji indywidualnej z dnia 1 marca 2024 r.,
    nr 0112-KDIL2-1.4011.75.2024.1.MKA, gdzie czytamy, że: „O uzyskaniu przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w
    każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pana stronie nie doszło do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymał Pan zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty części rat
    udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem otrzymał Pan środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych środków. Kwota otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pana
    majątku. Wypłata ta będzie dla Pana neutralna podatkowo. W konsekwencji, zwrot przez
    bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie
    będzie stanowił dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10

    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie ma Pan obowiązku zapłaty podatku od
    zwróconej przez bank kwoty.”
    Co więcej, biorąc pod uwagę najnowsze, pozytywne dla podatników stanowiska organów
    podatkowych w zakresie omawianego zagadnienia (między innymi interpretacja
    indywidualna Dyrektora KIS z dnia 21 października 2024 r., nr 0112-KDIL2-
    1.4011.596.2024.2.MKA czy interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 16
    października 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.658.2024.1.MKA) należy uznać kwotę rozliczenia
    wzajemnych roszczeń za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też

    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności z
    tytułu kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Pana, wskazuję, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.

    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a
        inwestycji mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu

        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
    - do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych
      na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
    - do kredytów udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,
    - do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    - a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz
    - w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
      korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a)
      inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisanego przez Pana zdarzenia przyszłego wynika, że bank zaproponował Panu
    zawarcie ugody, w wyniku której kredyt hipoteczny, który zaciągnął Pan w 2008 w walucie
    CHF zostanie przewalutowany na złotówki, zobowiązania zostaną przeliczone zgodnie z
    rekomendacjami KNF oraz dojdzie do potrącenia wierzytelności wzajemnych (spłaty
    dokonane przez Pana vs kwota kredytu). Pozostała kwota miałaby zostać rozłożona na
    raty zgodnie z dotychczasowymi parametrami kredytu w formie aneksu do umowy. Część
    kapitału kredytu zostanie umorzona o kwotę, która jest różnicą między aktualną kwotą
    zadłużenia w CHF (przeliczoną na PLN wg kursu średniego NBP z dnia przed podpisaniem
    ugody) a kwotą jaka byłaby, gdyby kredyt był cały czas w PLN.
    W uzupełnieniu sprawy doprecyzował Pan, że jednym z celów, na jakie był zaciągnięty
    kredyt z 2008 r. była spłata kredytu mieszkaniowego zaciągniętego wcześniej w Banku 1
    na sfinansowanie lokalu, który do czasu przeprowadzki stanowił miejsce zamieszkania
    Pana i Pana rodziny. Co za tym idzie kredyt ten dotyczył innej nieruchomości, niż ta
    będąca celem mieszkaniowym kredytu hipotecznego z 2008 r. będącego przedmiotem
    ugody.
    Zatem z opisanego zdarzenia przyszłego wynika, że kredyt mieszkaniowy nie został
    zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. związanej z jednym
    lokalem mieszkalnym, lecz dotyczył dwóch odrębnych inwestycji mieszkaniowych (dwóch
    lokali mieszkalnych).
    Tymczasem, z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe

    wynika, że kredyt mieszkaniowy winien zostać zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego kredyty
    mieszkaniowe powinny zostać zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej.
    Przy czym, przez jedną inwestycję mieszkaniową, rozumie się inwestycję, której celem jest
    zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: jednego gospodarstwa domowego albo więcej niż
    jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować
    wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego
    gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3
    pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
    Natomiast, przez jedno gospodarstwo domowe, rozumie się gospodarstwo prowadzone
    przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny
    jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i
    gospodarującymi.
    Zatem, z ww. rozporządzenia wynika wprost, że aby kwota umorzona osobom fizycznym
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe
    mogła skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie tego rozporządzenia, kredyt hipoteczny powinien zostać zaciągnięty na jedną
    inwestycję mieszkaniową – tj. w przedmiotowej sprawie powinien dotyczyć jednego lokalu
    mieszkalnego. Natomiast w Pana przypadku kredyt hipoteczny dotyczył dwóch różnych
    inwestycji mieszkaniowych (dwóch lokali mieszkalnych).
    Zatem, umorzenie przez bank kwoty wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego w 2008 r. będzie dla Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń
    klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro kredyt zaciągnięty w 2008 r. finansował dwie różne inwestycje mieszkaniowe (dwa
    lokale mieszkalne), zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe nie znajdzie
    zastosowania do przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    W konsekwencji, nie spełnia Pan warunków określonych w ww. rozporządzeniu i będzie
    Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.
    W związku z powyższym uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.