Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1190/14/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-03-13
Teza: w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; działalność-działalność gospodarcza; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 20 listopada 2014 r. (data wpływu 24 listopada 2014 r.), uzupełnionym pismem z 25 lutego 2015 r. (data wpływu 3 marca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 listopada 2014 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 25 lutego 2015 r. (data wpływu 3 marca 2015 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 13 lutego 2015 r. znak: IBPP1/443-1190/14/BM.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą od roku 1998 działalność gospodarczą. Wnioskodawca wykonywał i nadal wykonuje usługi finansowe, po zmianach w 2010 r. sklasyfikowane wg PKD jako 6619Z czyli „POZOSTAŁA DZIAŁALNOŚĆ WSPOMAGAJĄCA USŁUGI FINANSOWE Z WYŁĄCZENIEM UBEZPIECZEŃ I FUNDUSZÓW EMERYTALNYCH”. Wnioskodawca zajmuje się wyłącznie tą działalnością - początkowo nabywaniem za pełną przedpłatą, wierzytelności przeterminowanych, natomiast ostatnio nabywa powierniczo (czyli rodzaj inkasa) - po odzyskaniu Wnioskodawca oddaje pierwotnemu wierzycielowi i obciąża go fakturą prowizyjną za wykonaną usługę. Wnioskodawca nigdy nie zajmował się i nadal nie zajmuje ani obrotem nieruchomościami, ani usługami budowlanymi. Wnioskodawca w swojej działalności jest czynnym podatnikiem VAT.

W roku 2003 Wnioskodawca nabył prywatnie 7 działek budowlanych jako - osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie był i nie jest w związku małżeńskim - działki nabył samodzielnie. Działki były już uzbrojone, Wnioskodawca nie dokonywał w tym zakresie żadnych dodatkowych prac. W roku 2004 została założona spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której udziały ma dwoje udziałowców. Wnioskodawca jest jednym z udziałowców - posiada prawie 95% udziałów. Jako aport do spółki Wnioskodawca wniósł nabyte uprzednio nieruchomości (wspomnianych 7 działek budowlanych). Spółka w założeniu miała zajmować się między innymi działalnością budowlaną (budowa domów na zamówienie) i developerską - przy wykorzystaniu działek wniesionych do spółki aportem. Z powodu pogorszenia się sytuacji gospodarczej, co z kolei skutkowało wycofaniem się potencjalnych inwestorów, nie doszło do wybudowania jakichkolwiek budynków na wspomnianych działkach budowlanych. Mimo podejmowania działań ze strony spółki, do dziś stan ten nie zmienił się i spółka obecnie wykonuje działalność w ograniczonym zakresie (usługi finansowe - faktoring).

W związku z tym planowane są następujące kroki:

1.  zwrot aportu w zamian za udziały, które zostaną przez spółkę umorzone, lub
2.  likwidacja spółki i zwrot majątku w formie aportu.

Rozważany jest też wariant mieszany: w pierwszej kolejności krok a) w odniesieniu do części udziałów, a następnie likwidacja spółki i zwrot pozostałych działek.

W obu przypadkach Wnioskodawca stanie się ponownie właścicielem majątku wniesionego do spółki - czyli 7 działek budowlanych. Działki te od momentu pierwotnego ich zakupu w roku 2003 nie były dzielone na mniejsze, ani w żaden sposób przekształcane. Ponieważ osobiście Wnioskodawca nie ma środków niezbędnych do ewentualnego zagospodarowania tych działek (np. w formie wybudowania budynków); Wnioskodawca ma też zaspokojone własne potrzeby mieszkaniowe (Wnioskodawca posiada mieszkanie, poza tym buduje dom), zatem nie ma możliwości jakiegokolwiek gospodarczego wykorzystywania tych działek budowlanych przez Wnioskodawcę. Jedyny pomysł wiążący się z tymi działkami, to ich sprzedaż. Wnioskodawca nie zamierza podejmować żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży przedmiotowych działek budowlanych.

Wnioskodawca nigdy wcześniej nie dokonywał obrotu nieruchomościami gruntowymi (Wnioskodawca nie sprzedał żadnej działki) i Wnioskodawca nie jest obecnie właścicielem żadnej innej działki budowlanej - poza tą, na której Wnioskodawca buduje dom.

W piśmie z 25 lutego 2015 r. Wnioskodawca wskazał, że nabył 2 nieruchomości w dwóch odrębnych transakcjach (2 różnych sprzedających, dwa akty notarialne). Nieruchomość pierwsza (zwana dalej „A”) składa się z 2 działek, a nieruchomość druga (zwana dalej „B”) składa się z 5 działek.

a.Działka nr 1:

Część nieruchomości A: zakupiona w dniu 26 września 2003 r., cel zakupu: wybudowanie w przyszłości domu dla najbliższych członków rodziny (siostry).

b.Działka nr 2:

Część nieruchomości A: zakupiona w dniu 26 września 2003 r., cel zakupu: wybudowanie w przyszłości domu dla najbliższych członków rodziny (siostry).

c.Działka nr 3:

Część nieruchomości B: zakupiona w dniu 6 listopada 2003 r., cel zakupu: wybudowanie domu jednorodzinnego dla Wnioskodawcy.

d.Działka nr 4:

Część nieruchomości B: zakupiona w dniu 6 listopada 2003 r., cel zakupu: wybudowanie domu jednorodzinnego dla Wnioskodawcy.

Działka nr 5:

Część nieruchomości B: zakupiona w dniu 6 listopada 2003 r., cel zakupu: wybudowanie domu jednorodzinnego dla Wnioskodawcy.

e.Działka nr 6:

Część nieruchomości B: zakupiona w dniu 6 listopada 2003 r., cel zakupu: wybudowanie domu jednorodzinnego dla Wnioskodawcy.

f.Działka nr 7:

Część nieruchomości B: zakupiona w dniu 6 listopada 2003 r., cel zakupu: wybudowanie domu jednorodzinnego dla Wnioskodawcy.

Działki zostały nabyte w celu wybudowania domu jednorodzinnego dla siebie oraz w przyszłości domu dla najbliższych członków rodziny (siostry). Z powodu braku wystarczających środków finansowych zamierzenie to nie zostało zrealizowane.

Na pytanie tut. Organu: „W jaki sposób Wnioskodawca wykorzystywał przedmiotowe działki przez cały okres posiadania (tj. od momentu nabycia do chwili aportu do Spółki z o.o.) – należy wskazać odrębnie dla każdej działki”, Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że nie wykorzystywał w okresie, o którym mowa w pytaniu, w żaden sposób tych nieruchomości i nie miał żadnych pożytków. Leżały odłogiem w oczekiwaniu na zapewnienie finansowania.

Na pytanie tut. Organu: „Z jakich środków Wnioskodawca sfinansował zakup działek”, Wnioskodawca wskazał, że większość środków pochodziła z kredytu, a zaliczki na zakup działek ze środków własnych.

Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że nieruchomości nie zostały nabyte w celu wniesienia aportem. Z upływem czasu pojawiła się propozycja odstąpienia od budowy domu na cele własne i rodziny i przeznaczenia tych nieruchomości pod komercyjną zabudowę jednorodzinną i wniesienia aportem do sp. z o. o., która miałaby prowadzić projekt celowy tj. wybudowanie domków jednorodzinnych na sprzedaż (działalność developerska). Zamierzenie to (sp. z o. o.) miało być finansowana przez pomysłodawcę, czyli partnera zagranicznego dysponującego funduszami na takie przedsięwzięcie. Decyzja wniesienia aportem nieruchomości miała miejsce w drugiej połowie stycznia 2004 r.

Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że nabycie nieruchomości nie było udokumentowane fakturą VAT, gdyż sprzedający nie byli podatnikami VAT, więc nie byli do tego zobligowani. Wnioskodawca jako nabywający za każdym razem ponosił koszty PCC.

Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że zakupił działkę jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, zatem nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że działki były „uzbrojone” - przez co należy rozumieć, że były w pełni przygotowane (wyposażone) w infrastrukturę pozwalającą na dostawę mediów (woda, prąd) oraz odprowadzenie ścieków, bez konieczności dodatkowych inwestycji niezbędnych, by zwykła nieruchomość (działka budowlana) nabrała cech gotowości do realizacji inwestycji pod budownictwo mieszkaniowe.

Działki (czyli nieruchomości A i B) zostały wniesione aportem w dniu 30 stycznia 2004 r. tj. w dniu zawiązania spółki z o. o. w zamian za objęte udziały.

Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że Spółka nie wykorzystywała w żaden sposób działek. Należy to rozumieć w szczególności w ten sposób, że żadna z nieruchomości nigdy nie była przedmiotem najmu czy dzierżawy. Spółka nie czerpała żadnych pożytków z faktu posiadania tych nieruchomości.

Przedmiotowe nieruchomości (A i B) nigdy nie były wykorzystywane do działalności, rolniczej czy jakiekolwiek innej. Porastają je trawa, chwasty oraz samosiejki krzewów i drzewek. Wnioskodawca nigdy nie sprzedawał płodów rolnych pochodzących z działek, gdyż płodów takich nie było, a to z tego powodu, że żadne płody rolne nie były na działkach uprawiane.

Zarówno nieruchomość A jak B są objęte miejscowym planem zabudowy z przeznaczeniem na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną ekstensywną tj. domy jednorodzinne, dwurodzinne (bliźniaki), bądź szeregowe; z wyłączeniem domów wielorodzinnych.

Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że zarówno Spółka jak i Wnioskodawca nie wystąpili o pozwolenie na budowę.

Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że działki zostały nabyte już jako budowlane, z przeznaczeniem na zabudowę jednorodzinną. Sprzedawcy przy sprzedaży przedstawili do wglądu wypis z rejestru gruntów, z którego wynikało przeznaczenie działek. Bez wątpienia wynikało to z planu zagospodarowania przestrzennego, którego jednak Wnioskodawca nie widział, nie zna też daty jego uchwalenia. Informacje te na etapie zakupu nie były potrzebne. Wnioskodawca ani sp. z o. o. nie występowali o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego.

Wnioskodawca wskazał odnośnie wszystkich 7 działek, że Wnioskodawca nie posiada projektów budowlanych.

Wnioskodawca nie zamierza podejmować żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działek. Należy przez to rozumieć także, że Wnioskodawca nie ma zamiaru prowadzić akcji informacyjnej czy reklamowej w mediach, a w szczególności w prasie, Internecie i w innych formach.

Wnioskodawca nie posiada i nie posiadał żadnych innych nieruchomości (działek) na sprzedaż. Wnioskodawca nie zajmował się nigdy obrotem nieruchomościami (nie nabywał nieruchomości w celu ich późniejszej odsprzedaży).

Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostaną przeznaczone w pierwszej kolejności na spłatę kredytów. W dalszej zaś na poprawę osobistej sytuacji materialnej i swoje zabezpieczenie emerytalne.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy „prywatna” sprzedaż działek budowlanych, o których mowa w pytaniu po ich uzyskaniu ze spółki po jej likwidacji - w przypadku b) lub zwróconych w zamian za udziały, które zostaną umorzone - przypadek a), względnie uzyskanych w wariancie „mieszanym” (opisanym w p. 68), sprzedaż – przez Wnioskodawcę jako osobę fizyczną - będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie, w sytuacji, o której mowa w zapytaniu, po uzyskaniu działek budowlanych od spółki (niezależnie od wariantu który przedstawiony był w p. 68) sprzedaż przez Wnioskodawcę tych działek nie będzie podlegała podatkowi od towarów i usług.

UZASADNIENIE:

Zgodnie z dyspozycją art. 15 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W opisywanej sprawie nie można Wnioskodawcy uznać za osobę wykonującą działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, gdyż ewentualna sprzedaż działek ma charakter okazjonalny. Wnioskodawca nie występuje w charakterze ani producenta, ani handlowca, ani usługodawcy. Działki nie zostały nabyte w celu ich odsprzedaży, a w celu wniesienia ich aportem do spółki kapitałowej, która jest odrębnym podmiotem. Sprzedaż ta nie ma także charakteru ciągłego, a celem sprzedaży działek nie jest zarobek, a pozbycie się niewygodnego majątku, z którego Wnioskodawca nie może skorzystać w inny sposób. Skoro w świetle przepisów ustawy Wnioskodawca nie będzie wykonywał czynności (sprzedaż wspomnianych działek) mających cechy działalności gospodarczej, to nie może zostać uznany za podatnika, a zatem sprzedaż nie będzie podlegała podatkowi od towarów i usług.

Sądy administracyjne wielokrotnie wskazywały, że sporadyczna sprzedaż działek rolnych stanowi wykonywanie działalności gospodarczej do celów VAT tylko wówczas, gdy zbywcy podejmują aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami przy wykorzystaniu środków właściwych dla producentów, handlowców czy też usługodawców. Warto podkreślić, że w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach Słaby (C-180/10) oraz Kuć (C-181/10) ETS stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (podział działki, umieszczanie ogłoszeń o sprzedaży) nie mogą przesądzać o uznaniu sprzedającego za prowadzenie działalności gospodarczej.

Kryterium takim nie jest także zakres transakcji (częstotliwość oraz liczba). Z drugiej strony, jeśli właściciel angażuje przy sprzedaży nieruchomości środki podobne do stosowanych przez profesjonalistów (handlowców), w szczególności uzbraja teren, prowadzi szersze działania marketingowe, to wykracza poza ramy zwykłego zarządu nieruchomością, co może pozwalać na uznanie, że prowadzi działalność gospodarczą.

W wyroku NSA z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 NSA wskazał na orzeczenie Trybunału z 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-102/08 SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft, z którego wynika, że korzystając z opcji przewidzianej w dyrektywie VAT państwo członkowskie musi to uczynić w przepisie ustawowym, mającym bezwzględną moc wiążącą, który będzie odpowiadał wymogom szczegółowości, precyzji i jasności koniecznym dla zagwarantowania pewności sytuacji prawnych i kontroli sądów krajowych. Oznacza to, że państwo członkowskie musi sformułować wyraźnie unormowanie, aby mogło powoływać się na przewidziane w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy) prawo, według którego za podatnika można uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego.

W ustawie o VAT brak jest takiego jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy), na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Z art. 12 ust. 1 pkt b) Dyrektywy 2006/112/WE wiąże się bowiem ściśle jej art. 12 ust. 3 stanowiący, że „do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie”. W tym zakresie w ustawie o VAT brak jest stosownego jednoznacznego i precyzyjnego zdefiniowania jakie grunty nieuzbrojone lub uzbrojone, uznawane są za teren budowlany przez krajowego ustawodawcę. Już w wyroku siedmiu sędziów NSA z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt I FPS 8/10 zauważono, że z wyroku ETS w sprawie C-468/93 pomiędzy Gemeente Emmen a Belastingdienst Grote Ondememingen (Holandia) wynika, że do ustawodawstwa krajowego każdego państwa należy ustalenie definicji terenu budowlanego, a polski ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia w ustawie o VAT. Oznacza to, że do polskiego systemu prawa podatkowego nie implementowano art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE. Wprawdzie w wyroku z 15 września 2011 r., w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Trybunał stwierdził, że transpozycja dyrektywy do prawa krajowego nie wymaga koniecznie literalnego powtórzenia jej przepisów w wyraźnej i specjalnie do tego przeznaczonej normie prawa, a wystarczy ogólny kontekst prawny, jeżeli skutecznie zapewnia on zastosowanie dyrektywy w pełni, w sposób jasny i precyzyjny, to jednak jedynie z brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w jego części stanowiącej, że „działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy” nie można - w sposób jasny i precyzyjny - wywieść, że na jego podstawie za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje dostawy terenu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie podziela w pełni stanowisko zawarte w wyroku NSA z 7 października 2011 r., sygn. akt. I FSK 1289/10, że nie ma jakichkolwiek podstaw, aby z powyższej treści art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wywodzić, że norma ta obejmuje także transakcje okazjonalne, o których stanowi art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, opodatkowane niezależnie od ustalenia takiej okoliczności jak zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy oraz stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 18 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1536/10, że brak w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług unormowań, które w sposób jasny i precyzyjny wskazywałyby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy), co do uznania za podatnika każdego kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego, co nie pozwala na stwierdzenie, że Polska skorzystała z tej opcji. Powyższy pogląd Naczelny Sąd Administracyjny prezentował również w wyrokach z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1482/10, sygn. akt I FSK 1583/10, z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1554/10.

Przedstawione powyżej wywody prawne potwierdzają stanowisko Wnioskodawcy przestawione na początku niniejszego bloku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

Z treści art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku niezabudowanych działek, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Tym samym nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Skutkiem powyższego, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 ze zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar wykonywać takie czynności wielokrotnie, a sprzedawane towary zostały nabyte lub wytworzone w celu wykorzystania w działalności gospodarczej. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Podkreślić także należy, iż w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Należy także zauważyć, iż Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca prowadzi od roku 1998 działalność gospodarczą (usługi finansowe). Wnioskodawca w swojej działalności jest czynnym podatnikiem VAT. W 2003 r. Wnioskodawca nabył 7 działek budowlanych jako - osoba fizyczna w dwóch odrębnych transakcjach (2 różnych sprzedających, dwa akty notarialne). Nieruchomość pierwsza (zwana dalej „A”) składa się z 2 działek, a nieruchomość druga (zwana dalej „B”) składa się z 5 działek.

Działka nr 1 i 2 - nieruchomość A - zakupiona została 26 września 2003 r., cel zakupu: wybudowanie w przyszłości domu dla najbliższych członków rodziny (siostry).

Działka nr 3, 4, 5, 6 i 7 - nieruchomość B - zakupiona została 6 listopada 2003 r., cel zakupu: wybudowanie domu jednorodzinnego dla Wnioskodawcy. Nabycie nieruchomości nie było udokumentowane fakturą VAT, Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Wnioskodawca nie był i nie jestem w związku małżeńskim - działki nabył samodzielnie.

Działki były już uzbrojone, przez co należy rozumieć, że były w pełni przygotowane (wyposażone) w infrastrukturę pozwalającą na dostawę mediów (woda, prąd) oraz odprowadzenie ścieków, bez konieczności dodatkowych inwestycji niezbędnych, by zwykła nieruchomość (działka budowlana) nabrała cech gotowości do realizacji inwestycji pod budownictwo mieszkaniowe. Wnioskodawca nie dokonywał w tym zakresie żadnych dodatkowych prac.

Wnioskodawca przez cały okres posiadania (tj. od momentu nabycia do chwili aportu do Spółki z o.o.) nie wykorzystywał przedmiotowych działek w żaden sposób i nie miał żadnych pożytków. Leżały odłogiem w oczekiwaniu na zapewnienie finansowania.

Większość środków na zakup działek pochodziła z kredytu, a zaliczki na zakup działek ze środków własnych.

W 2004 r. została założona spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której udziały ma dwoje udziałowców. Wnioskodawca jest jednym z udziałowców - posiada prawie 95% udziałów. Jako aport do spółki Wnioskodawca wniósł nabyte uprzednio nieruchomości (7 działek budowlanych). Spółka w założeniu miała zajmować się między innymi działalnością budowlaną (budowa domów na zamówienie) i developerską - przy wykorzystaniu działek wniesionych do spółki aportem. Działki (czyli nieruchomości A i B) zostały wniesione aportem w dniu 30 stycznia 2004 r. tj. w dniu zawiązania spółki z o. o. w zamian za objęte udziały.

Z powodu pogorszenia się sytuacji gospodarczej, co z kolei skutkowało wycofaniem się potencjalnych inwestorów, nie doszło do wybudowania jakichkolwiek budynków na ww. działkach. Mimo podejmowania działań ze strony spółki, do dziś stan ten nie zmienił się.

W związku z tym planowane są następujące kroki:

1.  zwrot aportu w zamian za udziały, które zostaną przez spółkę umorzone, lub
2.  likwidacja spółki i zwrot majątku w formie aportu.

Rozważany jest też wariant mieszany: w pierwszej kolejności krok a) w odniesieniu do części udziałów, a następnie likwidacja spółki i zwrot pozostałych działek.

W obu przypadkach Wnioskodawca stanie się ponownie właścicielem majątku wniesionego do spółki - czyli 7 działek budowlanych.

Działki te od momentu pierwotnego ich zakupu w roku 2003 nie były dzielone na mniejsze, ani w żaden sposób przekształcane. Ponieważ osobiście Wnioskodawca nie ma środków niezbędnych do ewentualnego zagospodarowania tych działek (np. w formie wybudowania budynków); Wnioskodawca ma też zaspokojone własne potrzeby mieszkaniowe (Wnioskodawca posiada mieszkanie, poza tym buduje dom), zatem nie ma możliwości jakiegokolwiek gospodarczego wykorzystywania tych działek budowlanych przez Wnioskodawcę. Jedyny pomysł wiążący się z tymi działkami, to ich sprzedaż.

Wnioskodawca nigdy wcześniej nie dokonywał obrotu nieruchomościami gruntowymi (Wnioskodawca nie sprzedał żadnej działki) i Wnioskodawca nie jest obecnie właścicielem żadnej innej działki budowlanej - poza tą, na której Wnioskodawca buduje dom.

Nabycie nieruchomości nie było udokumentowane fakturą VAT, Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Spółka nie wykorzystywała w żaden sposób działek, żadna z nieruchomości nigdy nie była przedmiotem najmu czy dzierżawy; Spółka nie czerpała żadnych pożytków z faktu posiadania tych nieruchomości.

Przedmiotowe nieruchomości (A i B) nigdy nie były wykorzystywane do działalności, rolniczej czy jakiekolwiek innej.

Działki zostały nabyte już jako budowlane, z przeznaczeniem na zabudowę jednorodzinną. Zarówno Spółka jak i Wnioskodawca nie wystąpili o pozwolenie na budowę i nie posiadają projektów budowlanych.

Wnioskodawca nie zamierza podejmować żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działek. Należy przez to rozumieć także, że Wnioskodawca nie ma zamiaru prowadzić akcji informacyjnej czy reklamowej w mediach, a w szczególności w prasie, Internecie i w innych formach.

Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostaną przeznaczone w pierwszej kolejności na spłatę kredytów oraz na poprawę osobistej sytuacji materialnej i zabezpieczenie emerytalne Wnioskodawcy.

Wątpliwości Wnioskodawcy odnoszą się do kwestii, czy sprzedaż działek budowlanych (po ich uzyskaniu ze spółki po jej likwidacji - w przypadku zwrotu majątku w formie aportu – przypadek b, lub zwróconych w zamian za udziały, które zostaną umorzone - przypadek a, względnie uzyskanych w wariancie „mieszanym”) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Odnosząc się do sprawy będącej przedmiotem wniosku należy stwierdzić, że zamiar z jakim Wnioskodawca nabył 7 działek budowlanych tj. budowa domów dla siebie i siostry nie może przesądzać, że sprzedaż ww. działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Znaczenie dla sprawy ma bowiem całokształt działań jakie Wnioskodawca podejmuje w odniesieniu do nieruchomości przez cały okres jej posiadania. Przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby lecz muszą istnieć obiektywne dowody potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych.

W ocenie tut. organu w przedmiotowej sprawie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że zakup i sprzedaż ww. działek wypełniają przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca dokonał 26 września 2003 r. i 6 listopada 2003 r. zakupu łącznie 7 niezabudowanych działek budowlanych w celu wybudowania w przyszłości domu dla siebie i siostry Wnioskodawcy. Jednakże Wnioskodawca przez ten bardzo krótki okres ich posiadania (tj. od momentu nabycia do chwili aportu do Spółki z o.o.) nie wykorzystywał przedmiotowych działek w żaden sposób (działki leżały odłogiem).

Natomiast już 30 stycznia 2004 r. została zawiązana spółka z o. o. w której Wnioskodawca jest jednym z udziałowców - posiada prawie 95% udziałów. Jako aport do spółki Wnioskodawca wniósł ww. 7 działek budowlanych. Spółka w założeniu miała zajmować się między innymi działalnością budowlaną (budowa domów na zamówienie) i developerską - przy wykorzystaniu działek wniesionych do spółki aportem.

Zatem nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe działki budowlane, po ich nabyciu we wrześniu i listopadzie 2003 r., posłużyły zawiązanej 30 stycznia 2004 r. Spółce z o.o. (w której Wnioskodawca jest udziałowcem) do działalności gospodarczej Spółki - budowlanej i developerskiej (budowa domów na zamówienie przy wykorzystaniu działek wniesionych do spółki aportem przez Wnioskodawcę).

Przy czym bez znaczenia pozostaje fakt, że z powodu pogorszenia się sytuacji gospodarczej, nie doszło do wybudowania jakichkolwiek budynków na ww. działkach budowlanych i mimo podejmowania działań ze strony spółki, do dziś stan ten nie zmienił się i w związku z tym planowane są następujące kroki:

1.  zwrot aportu w zamian za udziały, które zostaną przez spółkę umorzone, lub
2.  likwidacja spółki i zwrot majątku w formie aportu.

Rozważany jest też wariant mieszany: w pierwszej kolejności krok a) w odniesieniu do części udziałów, a następnie likwidacja spółki i zwrot pozostałych działek.

W obu przypadkach Wnioskodawca stanie się ponownie właścicielem majątku wniesionego do spółki - czyli 7 działek budowlanych.

Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami, przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika.

Za podatnika, zgodnie z orzecznictwem TSUE, należy bowiem uznać również osobę, która zadeklarowała prowadzenie działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, a nawet jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta (wyrok Trybunału w sprawie C-268/83, podobnie w sprawie C-110/94, C-97/90, czy też C-400/98). Tak więc brak ostatecznego rozpoczęcia działalności gospodarczej przez Spółkę na przedmiotowych działkach w postaci wybudowania jakichkolwiek budynków nie ma znaczenia w sprawie, albowiem samo wniesienie działek aportem do Spółki z o.o. spowodowało związanie ich z prowadzeniem działalności gospodarczej, w związku z czym planowana dostawa ww. 7 działek budowlanych, które po otrzymaniu od Spółki ponownie staną się własnością Wnioskodawcy - będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Należy bowiem podkreślić, że w momencie wniesienia przez Wnioskodawcę aportu w postaci ww. działek budowlanych do Spółki z o.o., w której Wnioskodawca jest udziałowcem, nastąpiło niewątpliwie zrealizowanie celu wykorzystania przedmiotowych działek do działalności gospodarczej Wnioskodawcy w nowopowstałej Spółce z o.o.

Należy zwrócić uwagę, że Wnioskodawca wskazał wprawdzie, że przedmiotowa działka stanowi prywatny majątek Wnioskodawcy, jednakże z wniosku nie wynika, żeby działka ta od chwili nabycia do momentu wniesienia aportem do ww. Spółki w jakikolwiek sposób była faktycznie wykorzystana do celów osobistych Wnioskodawcy.

Podkreślenia wymaga, że wprawdzie pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Zaznaczyć należy również, iż nie ma przeszkód aby podatnik prowadzący działalność gospodarczą nabył nieruchomość do majątku prywatnego, który byłby wyłączony z systemu VAT i sprzedaż takiego majątku również nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Należy mieć jednak na uwadze, że stwierdzenie czy dany przedmiot sprzedaży stanowi składnik majątku prywatnego, czy też jest związany z prowadzoną czy planowaną działalnością gospodarczą jest konsekwencją oceny prawnej dokonanej przez organ wydający interpretację, a nie elementem stanu faktycznego.

Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów osobistych.

W tej sprawie Wnioskodawca nie wykorzystał przedmiotowych działek do potrzeb osobistych, a wykorzystał je w działalności gospodarczej, poprzez wniesienie ich aportem do Spółki z o.o. zajmującej się działalnością budowlaną (budowa domów na zamówienie) i developerską - przy wykorzystaniu działek wniesionych do spółki aportem.

Powyższe okoliczności w żaden sposób nie mogą świadczyć o wyłącznym działaniu Wnioskodawcy zmierzającym do wykonywania jedynie prawa własności majątku osobistego w celu wykorzystania na potrzeby prywatne i dowodzą, że została wypełniona definicja prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy a Wnioskodawca działa jako podatnik VAT.

A zatem w przedmiotowej sprawie występują przesłanki pozwalające uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

Należy zatem stwierdzić, że dostawa przedmiotowych 7 działek budowlanych, będzie dokonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług. Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek, będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta będzie nosiła znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Skutkiem powyższego planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż przedmiotowych 7 działek budowlanych, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należało uznać za nieprawidłowe.

Należy podkreślić, iż na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie mogą wpłynąć powołane przez Wnioskodawcę orzeczenia sądów administracyjnych, bowiem stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osądzonych w określonych stanach faktycznych. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane.

Ponadto należy zauważyć, że powołane przez Wnioskodawcę wyroki zapadły na tle zupełnie innych stanów faktycznych, zatem nie można rozstrzygnięć w nich zawartych przenosić na grunt niniejszej sprawy.

Odnośnie wskazanego przez Wnioskodawcę wyroku z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku tym stwierdził, że: „działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek prywatny - osobisty danej osoby, ponieważ został nabyty na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej”. Zatem wyrok ten został wydany w odmiennym stanie faktycznym bowiem w przedmiotowej sprawie działki nie zastały nabyte i wykorzystywane przez Wnioskodawcę do prywatnych (osobistych) celów.

Ponadto należy zauważyć, że tut. organ zgadza się z opiniami zawartymi w powołanej przez Wnioskodawcę uchwale siedmiu sędziów NSA z 17 stycznia 2011 r. sygn. akt I FPS 8/10 oraz w wyrokach z 7 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1289/10, z 24 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1482/10, sygn. akt I FSK 1583/10, z 26 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1554/10, że Polska nie zaimplementowała do ustawy o VAT normy określonej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. W związku z tym badając kwestię opodatkowania dostawy działek należy każdorazowo analizować okoliczności związane z nabyciem i wykorzystywaniem nieruchomości, po to aby ustalić, czy osoba fizyczna, dokonująca dostawy działek gruntu przeznaczonego pod zabudowę, wykonuje działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.