Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.336.2025.2.ANK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-27
Teza: Skutki podatkowe wypłaty Wynagrodzenia na rzecz Faktora za
wykonanie usługi faktoringowej.
Słowa kluczowe: faktoring
pobór-pobór podatku u źródła
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 22

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych.

    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 31 lipca 2025 r. (wpływ
    tego samego dnia). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) zawarła
    umowę faktoringu z ... firmą faktoringową (dalej: „Faktorem”). Spółka posiada siedzibę na
    terytorium Polski i podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym
    od osób prawnych (dalej jako: „CIT”) od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce
    ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Faktor posiada natomiast siedzibę i
    prowadzi działalność gospodarczą na terytorium (...)
    W ramach zawartej umowy faktoringowej Faktor nabywa od Spółki wierzytelności od
    określonych w załączniku do umowy kontrahentów Spółki (dłużników). Zawarta przez
    strony umowa przewiduje świadczenie usług faktoringowych zarówno w trybie faktoringu
    właściwego, jak i niewłaściwego. Zasadniczą formą faktoringu w przypadku niniejszej
    umowy jest faktoring właściwy - Faktor przejmuje w tym przypadku ryzyko
    niewypłacalności dłużników Spółki. Jeżeli jednak zaistnieje jedna z okoliczności
    wskazanych w treści umowy (np. całkowity lub częściowy brak zapłaty za fakturę przez
    dłużnika Spółki będzie uzasadniony wobec Faktora jakimkolwiek zarzutem, sporem i/lub
    zastrzeżeniem, niezależnie od podstawy prawnej i od tego, komu można je przypisać,
    wynikającym ze stosunku prawnego pomiędzy Spółką a jej dłużnikami, z którego wynika
    wierzytelność) faktoring w odniesieniu do takiej wierzytelności przyjmuje formę faktoringu
    niewłaściwego. Faktor nie przejmuje w takim przypadku ryzyka niewypłacalności
    dłużników Spółki.
    W przypadku faktoringu właściwego Faktor przekazuje na rzecz Spółki wartość nominalną
    wierzytelności w terminie płatności wskazanym w każdej z faktur, z których wierzytelność
    ta wynika, pod warunkiem otrzymania do tego terminu pełnej płatności przez dłużników
    Spółki. W przypadku braku takiej płatności, Faktor przekazuje Spółce środki w ciągu ... dni
    od terminu płatności wskazanego na każdej z faktur. Jeśli w tym ...- dniowym terminie
    dłużnicy Spółki dokonają zapłaty - zostanie ona, z zastrzeżeniem terminów technicznych,
    przekazana na rzecz Spółki.
    W przypadku zaistnienia okoliczności uzasadniających, w myśl zapisów umowy,
    zastosowanie przez Faktora faktoringu niewłaściwego - środki są przekazywane przez
    Faktora na rzecz Spółki w wartości nominalnej w dniu ich ściągnięcia, w kwocie równej
    otrzymanej od dłużników Spółki zapłaty.
    Za świadczone usługi faktoringowe Faktorowi przysługuje wynagrodzenie, na które
    składają się:
    1. prowizja stanowiąca ... % nabywanej w ramach faktoringu wierzytelności,
    2. „część odsetkowa” obliczana według ustalonej stopy procentowej (EURIBOR 3M +
      marża ...%), wartości wierzytelności zapłaconej przez Faktora na rzecz Spółki oraz
      czasu pomiędzy tą zapłatą a spłatą wierzytelności przez dłużnika Spółki.
    W treści umowy wskazano, że zawierając niniejszą Umowę, Spółka przenosi na Faktora,
    który dokonuje ich zakupu, wszystkie Wierzytelności na zasadzie ... (faktoringu
    właściwego), zgodnie z właściwymi przepisami włoskiego odpowiednika polskiego
    Kodeksu cywilnego, oraz obecne i przyszłe, składające się z kwot należnych na podstawie
    umów zawartych od momentu wejścia w życiu umowy faktoringowej.
    Zastrzeżone w treści umowy okoliczności stanowiące o zmianie rodzaju faktoringu z
    faktoringu właściwego na niewłaściwy, to:
    a) całkowity lub częściowy brak zapłaty faktury uzasadniony wobec Faktora jakimkolwiek
      zarzutem, sporem i/lub zastrzeżeniem, niezależnie od podstawy prawnej i od tego,
      komu można je przypisać, wynikającym ze stosunku prawnego pomiędzy Spółką a jej
      dłużnikami, z którego wynika Wierzytelność;

    b) całkowity lub częściowy brak zapłaty faktury uzasadniony wobec Faktora jakąkolwiek
      zmianą w Umowach, mającą wpływ na aspekty ekonomiczno-finansowe, dokonaną
      bez uprzedniej pisemnej zgody Faktora;
    c) całkowity lub częściowy brak zapłaty faktury uzasadniony wobec Faktora poprzez
      potrącenie (kompensatę);
    d) całkowity lub częściowy brak zapłaty faktury uzasadniony wobec Faktora z powodu siły
      wyższej;
    e) objęcie Wierzytelności i/lub płatności zastawami, przywilejami, obciążeniami,
      zajęciami, roszczeniami o uznanie czynności za bezskuteczne, egzekucją lub
      jakimkolwiek innym sporem istniejącym przed dokonaniem Cesji, zarówno o
      charakterze podatkowym, jak i innym;
    f) niedopełnienie przez Cedenta obowiązków wynikających z zawartej między Faktorem,
      a Spółką umowy.
    Dodatkowo, celem pełnej i sprawnej realizacji usług faktoringowych, będących istotą
    współpracy Wnioskodawcy z Faktorem, Faktor pomocniczo świadczy na rzecz Spółki usługi
    księgowo-rozliczeniowe, mające na celu dostarczenie Spółce bieżących informacji
    dotyczących uwarunkowań ekonomiczno-finansowych związanych z czynnościami
    faktoringu. Zgodnie z umową „Faktor swobodnie zarządza wierzytelnością, zgodnie z
    postanowieniami umowy, w tym ma prawo udzielać prolongat i zawierać ugody” (z
    dłużnikami - przyp. Wnioskodawcy). Kierując się uzasadnionym interesem ekonomicznym
    obydwu stron umowy, z uwagi na dużą liczbę wierzytelności będących przedmiotem usług
    faktoringowych świadczonych przez Faktora na rzecz Wnioskodawcy, Faktor zmuszony
    jest do prowadzenia stosownej i adekwatnej do skali obrotu ewidencji wierzytelności i
    dłużników.
    Jak wynika z zawartej Umowy Usługa księgowa wchodzi w zakres usług świadczonych
    przez Faktora na rzecz Cedenta (tu: na rzecz Wnioskodawcy), zgodnie z postanowieniami
    poniższego art. 12, co ma na celu dostarczanie Cedentowi bieżącego strumienia informacji
    dotyczących uwarunkowań ekonomiczno-finansowych związanych z czynnościami cesji
    oraz zarządzania Wierzytelnościami przekazanymi Faktorowi w ramach niniejszej umowy.
    Art. 12 umowy zawartej przez Wnioskodawcę z Faktorem odnosi się do prawa
    Wnioskodawcy do żądania od Faktora wypłaty ewentualnych zaliczek na poczet ceny za
    zbywane wierzytelności jeszcze przed upływem terminu płatności cedowanych
    wierzytelności. W takim przypadku Faktor zobowiązuje się do:
    - prowadzenia procesu windykacji i zarządzania przyjętymi w drodze cesji
      Wierzytelnościami, zgodnie z powyższymi warunkami;
    - przekazywania Cedentowi, na jego żądanie, wszelkich posiadanych informacji
      dotyczących statusu Wierzytelności;
    - uwzględniania interesu Cedenta w utrzymaniu relacji handlowych z Cedowanymi
      Dłużnikami, w zakresie niekolidującym z ochroną swoich wierzytelności.
    W przypadku wypłat zaliczek Faktor, na wniosek Spółki, przekazuje kwoty wierzytelności
    objętych zaliczką w pierwszym możliwym terminie, z uwzględnieniem niezbędnych
    terminów technicznych.
    Faktor oraz Spółka nie są podmiotami powiązanymi w myśl przepisów o cenach
    transferowych.
    (...)
    Zgodnie z zapisami zawartej umowy faktoringowej, wierzytelności i zobowiązania
    pomiędzy Spółką, a Faktorem podlegają wzajemnemu potrąceniu. W praktyce Faktor
    wystawia na rzecz Spółki dwie faktury dokumentujące: (1) wysokość prowizji oraz (2)

    „części odsetkowej”. Wartość przekazywanych Spółce wierzytelności objętych faktoringiem
    jest przez Faktora pomniejszana o sumę wynikającą z faktur dokumentujących prowizję
    oraz „część odsetkową”. Zamiast przekazywania:
    1. Spółce przez Faktora wartości nominalnej wierzytelności, a następnie
    2. Faktorowi przez Spółkę kwot wynikających z faktur dokumentujących „część
      odsetkową” oraz prowizję
    - Faktor dokonuje potrącenia z przekazywanej Spółce wartości nominalnej nabytych
    wierzytelności, co usprawnia i ułatwia proces rozliczania wzajemnych wierzytelności i
    zobowiązań oraz zmniejsza liczbę przepływów pieniężnych pomiędzy stronami umowy.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:
    Usługi księgowe nie są przedmiotem odrębnego zapytania. Intencją Wnioskodawcy jest
    uzyskanie odpowiedzi, czy składnik wynagrodzenia należnego Faktorowi w postaci Prowizji
    podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła. Usługa księgowa nie jest odrębną,
    samodzielną usługą i nie jest w odrębny sposób fakturowana ani rozliczana. Zapisy
    zawartej przez Spółkę umowy faktoringowej wskazują, że usługa księgowa rozliczana jest
    w ramach należnej Faktorowi części wynagrodzenia za usługę faktoringową w postaci
    Prowizji wynoszącej ...% wartości cedowanej wierzytelności. Prowizja, jak stanowią zapisy
    umowy faktoringowej, jest z kolei składową wynagrodzenia Faktora za usługę
    faktoringową jako całość (która to usługa faktoringowa obejmuje również konieczne i
    niezbędne do jej prawidłowego świadczenia czynności pomocnicze/rozliczeniowe). Spółka
    nie ma możliwości wyodrębnienia tej części Prowizji, która miałaby dotyczyć usługi
    księgowej, gdyż jest to wyłącznie usługa pomocnicza, za którą nie należy się faktorowi
    wyodrębnione, dodatkowe wynagrodzenie. Jednocześnie Spółka nie zleca Faktorowi
    prowadzenia księgowości czy zarządzania finansami. Księgowania obejmują jedynie wąski
    „wycinek” związany z konkretnymi wierzytelnościami i zaliczkowaniem faktoringu.
    Zaliczkowanie (z art. 12 umowy faktoringowej, którego treść przytoczono we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej) polega na tym, że Faktor reguluje na rzecz Spółki
    „przejęte” od niej wierzytelności przed ich ściągnięciem z dłużnika. Bez niego Faktor
    przelewałby pieniądze Spółce dopiero po ich uzyskaniu od dłużnika. Usługa księgowa
    zapewnia zarówno Faktorowi jak i Spółce informacje w zakresie: w jakim terminie, jaka
    część jakich wierzytelności od jakiego dłużnika została przekazana Spółce. Zaliczkowanie
    nie jest jednak obligatoryjne – Spółka może, ale nie musi z niego korzystać. Bez niego
    jednak usługa faktoringowa nie spełniałaby swojej podstawowej funkcji, jaką jest
    możliwość uzyskania od Faktora środków pieniężnych wcześniej, niż od dłużnika.
    Jednocześnie korzystanie z zaliczkowania przez Spółkę, a więc w związku z powyższym
    konieczność wykonywania przez Faktora określonych czynności rozliczeniowo-księgowych,
    służących prawidłowej ewidencji i rozliczeniu zaliczkowania, nie zwiększa wynagrodzenia
    za usługę faktoringu (wysokość Prowizji nie zwiększa się w związku z korzystaniem przez
    Spółkę z zaliczkowania).
    Podobny stan faktyczny przedstawiono w interpretacji indywidualnej 0111-KDIB1-
    2.4010.96.2024.2.DP w której stwierdzono, że wynagrodzenie wypłacane faktorowi z tytułu
    świadczenia usługi faktoringowej, które dotyczy również związanych z usługą faktoringową
    czynności pomocniczych jak księgowania czy administrowanie - nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    Pytania
    1. Czy wynagrodzenie Faktora w postaci „części odsetkowej” podlega opodatkowaniu
      podatkiem u źródła, który Spółka jako płatnik powinna pobrać przy jego wypłacie (w
      formie potrącenia przez Faktora)?
    2. Czy wynagrodzenie Faktora w postaci prowizji podlega opodatkowaniu podatkiem u
      źródła, który Spółka jako płatnik powinna pobrać przy jego wypłacie (w formie
      potrącenia przez Faktora)?

    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W ocenie Wnioskodawcy, Wynagrodzenie Faktora w postaci „części odsetkowej” nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym „u źródła”, wobec czego Spółka nie
      jest obowiązana do dokonania jego potrącenia przy wypłacie tej części wynagrodzenia
      Faktora.
    2. Wynagrodzenie Faktora w postaci prowizji nie podlega opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym „u źródła”, wobec czego Spółka nie jest obowiązana do dokonania jego
      potrącenia przy wypłacie tej części wynagrodzenia Faktora.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 278 z późn. zm., zwana dalej: „Ustawą o CIT”) osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne
    będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w
    art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, ze stosownymi
    zastrzeżeniami, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych
    wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie
    stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika
    certyfikatem rezydencji.
    Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust.
    1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z
    przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest
    obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej
    staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz
    powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Przywołany wyżej przepis nakłada na polskich podatników obowiązek poboru podatku u
    źródła z tytułu wypłaty należności będących przychodami zagranicznych podmiotów, które
    to podmioty podlegają w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przychody
    nierezydentów, które podlegają podwójnemu opodatkowaniu, względem których polskie
    podmioty występują w roli płatnika podatku dochodowego od osób prawnych, to
    przychody z:
    1. odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
      znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
      zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
      how),
    2. opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    3. tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze

    4. tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    5. uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera.
    W art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, jako jedną z kategorii przychodów nierezydentów, z
    tytułu wypłaty których polski podatnik powinien potrącić podatek u źródła, wymieniono
    odsetki. Ustawa o CIT nie definiuje jednak pojęcia odsetek. Poprawna identyfikacja, które z
    wypłacanych przez polskich podatników świadczeń mogą być określone mianem odsetek,
    jest natomiast niezbędna dla potrzeb prawidłowego rozpoznania i wykonywania
    obowiązków podatkowych wynikających z przepisów ustawy o CIT. W związku z
    powyższym, należy odnieść się do innych źródeł - np. umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania. Zgodnie z typową UPO określenie „odsetki” oznacza dochód od pożyczek
    rządowych, obligacji lub skryptów dłużnych, zarówno zabezpieczonych, jak i nie
    zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego lub prawem uczestniczenia w zyskach,
    oraz wszelkiego rodzaju roszczeń, jak również innego rodzaju dochody, które według
    ustawodawstwa podatkowego Państwa, z którego pochodzą, zrównane są z dochodami z
    pożyczek.
    Z kolei zgodnie z art. 359 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.) odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy
    to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego
    właściwego organu. W literaturze podkreśla się, że: „w ujęciu kodeksowym odsetki
    stanowią świadczenie pieniężne, do którego może być zobowiązany dłużnik - najogólniej
    mówiąc - korzystający z cudzych pieniędzy. Chodzi tu zarówno o sytuację, gdy korzystanie
    z pieniędzy wierzyciela jest przedmiotem umowy (np. pożyczka oprocentowana, kredyt),
    jak i gdy nie jest ono objęte zgodą wierzyciela, w szczególności wynika z opóźnienia w
    zapłacie sumy pieniężnej przez dłużnika (zob. art. 481 i 741 k.c.), a także wówczas, gdy
    korzystanie z pieniędzy polega na poniesieniu przez wierzyciela wydatków w interesie
    dłużnika” (tak: P. Machnikowski w: E. Gniewek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 10).
    W ogólnym ujęciu, uwzględniając zarówno regulacje krajowe, jak i międzynarodowe,
    odsetki stanowią wynagrodzenie/opłatę za korzystanie z cudzego kapitału - zazwyczaj na
    podstawie umowy kredytu czy pożyczki. Mówiąc o „korzystaniu”, uwzględniając przy tym
    charakter umowy kredytu czy pożyczki, należy mieć na uwadze, że wskazane instrumenty
    finansowe są instrumentami zwrotnymi. W ich przypadku pożyczkobiorca/kredytobiorca
    otrzymuje od pożyczkodawcy/kredytodawcy określoną kwotę pieniędzy, które może
    wykorzystać w sposób określony w umowie, jednak obowiązany jest do ich zwrotu.
    Zasadnie więc używa się w tym kontekście stwierdzenia „korzystanie z cudzego kapitału” -
    pożyczkobiorca dysponuje bowiem środkami (korzysta ze środków) jedynie przez pewien
    okres, a ostatecznie obowiązany jest zwrócić je na rzecz pierwotnego właściciela
    (pożyczkodawcy/kredytodawcy).
    Umowy faktoringu stanowią tzw. umowy nienazwane, które łączą w sobie elementy
    różnych umów, tj. cesji wierzytelności i umowy o świadczenie dodatkowych czynności,
    jednak bez całkowitego utożsamiania ich z którąkolwiek z tych umów. Mając na uwadze
    powyższe, umowa faktoringu nie może być utożsamiana z umową pożyczki/kredytu, gdzie
    dochodzi do wydania kapitału, za korzystanie z którego udzielającemu finansowania
    (pożyczkodawcy/kredytodawcy) należne są odsetki.
    Wynagrodzenie jest należne Faktorowi nie za udostępnienie podlegającego zwrotowi
    kapitału, ale za kompleksową cesję wierzytelności wraz z dodatkowymi czynnościami. W
    orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zasadniczo jakikolwiek model
    faktoringu (a więc zarówno faktoring właściwy, jak i niewłaściwy) nie może być traktowany

    na równi z umową pożyczki ze względu na brak tożsamości przedmiotowo istotnych
    elementów obu tych umów (tak np. NSA w wyroku z dnia 31 lipca 1995 r., sygn. akt SA/Ka
    1487/94, czy z dnia 5 października 2001 r., sygn. akt I SA/Łd 142/00).
    Istotą faktoringu jest nie pozyskanie dodatkowych środków pieniężnych, jak ma to miejsce
    w przypadku umowy kredytu czy pożyczki, a szybsze uzyskanie należności wynikających z
    wystawionych faktur sprzedażowych. W przypadku faktoringu nie dochodzi do pozyskania
    przez faktoranta dodatkowych środków pieniężnych, a takich środków, które są mu już
    należne i wynikają z jego działań o charakterze np. operacyjnym - takich jak świadczone
    usługi czy dostarczane towary. Faktorant nie pozyskuje od faktora kapitału, który
    następnie musi zwrócić, a ceduje na niego wierzytelności w zamian za stosowne
    wynagrodzenie. Nie ma przy tym znaczenia, że wynagrodzenie to nazwane jest
    „odsetkami” i że podstawą do jego wyliczenia jest m.in. WIBOR 3-M. Owe „odsetki” nie są
    bowiem wynagrodzeniem Faktora za udostępnienie kapitału pod warunkiem jego zwrotu,
    a opłatą za przeniesienie wierzytelności (w tym ryzyk związanych z ewentualnym jej
    nieściągnięciem).
    Mając na uwadze powyższe, według Wnioskodawcy wypłacane wynagrodzenie na rzecz
    Faktora z tytułu świadczonych usług faktoringu w postaci opłaty za zapewnienie środków
    finansowych obliczonej od przekazanych na rzecz Wnioskodawcy środków z tytułu zakupu
    wierzytelności na podstawie zmiennej stopy referencyjnej EURIBOR 3M + marża, nie
    stanowi odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i nie podlega
    opodatkowaniu. W związku z tym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany na podstawie
    art. 26 ust. 1 ustawy o CIT do potrącania i odprowadzania podatku dochodowego „u
    źródła” od wypłat z tego tytułu na rzecz Faktora.
    Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez Spółkę odpowiadano w podobnych
    stanach faktycznych na analogiczne pytania wnioskodawców m.in. w interpretacjach:
    1. z 25 października 2024 r. znak: 0111-KDIB1-2.4010.456.2024.2.DP - „Istotą umowy
      faktoringu jest bowiem cesja wierzytelności za określoną cenę, a nie finansowanie
      dłużne. Faktoring stanowi kompletną usługę, która niewątpliwie wykracza poza samo
      dostarczenie środków pieniężnych, a więc np. pożyczkę, kredyt czy wydanie innych
      instrumentów dłużnych generujących płatność odsetek. (...) Biorąc pod uwagę
      powyższe, ww. wynagrodzenie, które będzie wypłacane przez Spółkę na rzecz
      Faktorów w ramach Umów Faktoringu, nie może być zakwalifikowane jako odsetki, o
      których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, ponieważ nie stanowi wynagrodzenia za
      finansowanie udzielone Spółce.”
    2. z 21 września 2023 r. znak: 0114-KDIP2-1.4010.405.2023.1.PP - „wynagrodzenia
      wypłacane na rzecz Faktora (odpowiednio naliczane prowizje, odsetki, inne opłaty
      dodatkowe) - nie stanowią odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT ani
      innych świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy. Płatności te nie są
      związane także z innymi tytułami w przepisie tym wymienionymi."
    3. z 19 maja 2023 r. znak: 0111-KDIB1-2.4010.141.2023.1.ANK – „skoro umowa faktoringu
      dotyczy zbywanych na rzecz faktora wierzytelności przysługujących Spółce wobec
      kontrahentów, dzięki czemu uzyskuje ona środki finansowe z tytułu świadczonych
      usług wcześniej, niż wynikałoby z przyjętych w tych transakcjach terminów zapłaty a
      wysokość wynagrodzenia (Opłata faktoringowa) należna faktorowi jest ustalana na
      podstawie: referencyjnej stopy procentowej (SOFR) oraz marży, której wysokość jest
      określana na bazie ratingu kredytowego danego kontrahenta Spółki - to wypłacane
      wynagrodzenie nie stanowi odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT ani
      innym świadczeniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.”
    4. z 11 lutego 2022 r. znak: 0111-KDIB1-1.4010.657.2021.2.JD - „Jak wynika z powyższego,
      aby można było mówić o płatności dokonywanej tytułem odsetek, płatność taka musi
      być związana z istnieniem określonego długu pomiędzy podmiotem otrzymującym

      odsetki a podmiotem dokonującym ich płatności. (...) Mając na uwadze powyższe
      stwierdzić należy, że:
    a) wynagrodzenie w postaci opłaty za zapewnienie środków finansowych, obliczonej od
      przekazanych na rzecz Wnioskodawcy środków z tytułu zakupu wierzytelności na
      podstawie zmiennej stopy referencyjnej EURIBOR 3M + marża,
    b) wynagrodzenie w postaci opłaty faktoringowej określonej procentowo (jako stała
      wartość procentowa) od nominalnej kwoty faktur scedowanych na Faktora - nie
      stanowią odsetek w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT ani innych świadczeń,
      o których mowa w art. 21 ust. 1 ww. ustawy. Płatności te nie są związane także z
      innymi tytułami w przepisie tym wymienionymi.”
    5. z 25 września 2018 r. znak: 0111-KDIB1-1.4010.319.2018.1.SG - „Jak już zostało
      wspomniane, płacone Faktorowi wynagrodzenie obejmuje rekompensatę za
      świadczone usługi i/lub za przejęcie na siebie ryzyka niewypłacalności dłużnika, nie
      może natomiast być traktowane jako wynagrodzenie z tytułu korzystania z kapitału.”
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy wynagrodzenie Faktora w postaci „części
    odsetkowej” nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym „u źródła”, wobec
    czego Spółka nie jest obowiązana do dokonania jego potrącenia przy wypłacie tej części
    wynagrodzenia Faktora.
    Ad. 2
    W katalogu należności nierezydentów, z tytułu wypłaty których polscy podatnicy są
    obowiązani do poboru podatku u źródła, wymieniono również przychody z tyt. świadczeń
    doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania
    i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu,
    gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze.
    W tym zakresie należy zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22
    października 2024 r. (II FSK 113/22). Co prawda nie dotyczy on faktoringu, a innych usług,
    ale daje cenne wskazówki co do interpretacji przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, ze
    szczególnym naciskiem na pojęcie „świadczeń o podobnym charakterze”. W ocenie NSA -
    „dla uzyskania efektu w postaci wykazania, że płatnik obowiązany jest pobrać podatek u
    źródła, należy zatem wykazać, że świadczenia wskazywane przez płatnika we wniosku o
    wydanie interpretacji (klasyfikowane przez niego jako usługi agencyjne lub pośrednictwa)
    mieszczą się w zakresie świadczenia wprost wymienionego w art. 21 ust. 1 pkt 2a updop,
    bądź też zawierają dominujące elementy świadczeń właściwych dla tych, które zostały
    wprost wymienione w tym przepisie, nadto ich suma przeważa nad sumą świadczeń,
    których nie można przyporządkować do świadczeń doradczych, księgowych, badania
    rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych,
    usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji czy też poręczeń.
    Przedstawienie definicji powyższych pojęć (świadczeń) stanowi zatem punkt wyjścia dla
    ewentualnego wykazania, że usługi agencyjne (bądź też usługi pośrednictwa) składają się
    w przeważającej części ze świadczeń właściwych dla tych, które zostały wprost
    wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a updop. Następnie należy wykazać, że konkretne
    świadczenia (czynności) wskazywane przez podatnika mieszczą się w zbiorze właściwym
    dla powyższego świadczenia wprost wskazanego w treści omawianego przepisu albo
    zawierają elementy charakterystyczne dla tychże świadczeń, a ich suma przeważa nad
    świadczeniami (ich sumą), których nie można zaliczyć do świadczeń wskazanych wprost w
    treści art. 21 ust. 1 pkt 2a updop. Tylko w ten sposób można wykazać, że świadczenia
    wskazane przez podatnika, nazwane agencyjnymi (z zakresu pośrednictwa), należy zaliczyć
    do „świadczeń o podobnym charakterze" do powyższych świadczeń wymienionych w
    omawianym przepisie.”
    Wskazanie przez ustawodawcę na „usługi o podobnym charakterze” nie umożliwia
    rozszerzania katalogu należności z tytułu świadczeń, od wypłaty których należy potrącić

    podatek u źródła, w sposób dowolny. „Podobny charakter” odnosi się do tego rodzaju
    świadczeń, które wymieniono w przywołanym przepisie. Usłudze faktoringu nie sposób
    przypisać charakteru żadnego ze świadczeń wymienionych w analizowanej jednostce
    redakcyjnej. Dla określenia świadczenia mianem mającego „podobny charakter” należy
    więc najpierw zidentyfikować cechy tych usług, które wymieniono w art. 21 ust. 1 pkt 2a
    ustawy o CIT, a w dalszej kolejności zidentyfikować cechy usługi potencjalnie „podobnej”
    oraz porównać je z usługą „właściwą”, czyli wprost wymienioną w przywołanym przepisie.
    Z wyroku NSA z dnia 5 lipca 2024 r. (II FSK 1001/23) wynika, że „(...) „podobne” oznacza
    „posiadające elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w tym
    przepisie przeważające nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim
    niewymienionych”. Wśród cech/elementów usługi faktoringowej musiałyby zatem
    dominować cechy właściwe dla usług doradczych, księgowych, badania rynku, usług
    prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług
    rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji czy też poręczeń.
    Biorąc pod uwagę opisany we wcześniejszej części wniosku charakter faktoringu nie
    sposób stwierdzić, by jego dominującymi cechami/elementami były te, które są właściwe
    dla usług wymienionych w katalogu z art. 21 ust. 1 pkt 2a. Jedynym elementem usługi
    faktoringowej, który zawarto w tym katalogu i który, gdyby stanowił odrębną, samodzielną
    i pełnoprawną usługę, mógłby być podstawą poboru podatku „u źródła” jest usługa
    księgowa świadczona przez Faktora na rzecz Spółki. Usługa ta ma jednak marginalne
    znaczenie i nie stanowi istoty zawartej pomiędzy Faktorem a Spółką umowy faktoringowej.
    Służy ona wyłącznie prawidłowemu świadczeniu faktoringu i ma charakter stricte
    pomocniczy. Nie można w związku z powyższym stwierdzić, że przeważa ona nad innymi
    elementami/cechami faktoringu, których nie można przypisać usługom wymienionym w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Również użycie w treści umowy wyrażenia „zarządzanie
    wierzytelnościami” nie świadczy o tym, że Spółka nabywa od Faktora usługi zarządzania.
    Zgodnie z umową „Faktor swobodnie zarządza wierzytelnością, zgodnie z
    postanowieniami umowy, w tym ma prawo udzielać prolongat i zawierać ugody” (z
    dłużnikami - przyp. Wnioskodawcy). Sformułowanie to odnosi się do monitorowania,
    kontroli stanu wierzytelności, stopnia ich uregulowania przez dłużników oraz stanu
    wzajemnych rozrachunków pomiędzy Spółką, a Faktorem, wynikającego z ksiąg
    rachunkowych. Nie sposób w związku z tym mówić o rzeczywistym zarządzaniu na rzecz
    Spółki - Faktor nie zarządza wierzytelnościami na rzecz Spółki, a nabywa je i przekazuje ich
    wartość nominalną na rzecz Spółki po potrąceniu należnego mu wynagrodzenia. Istotą
    faktoringu nie jest więc oddanie należności podmiotowi trzeciemu w zarządzanie, a ich
    sprzedaż/cesja i w efekcie wcześniejsze otrzymanie wynikających z nich należności. Można
    więc powiedzieć, że Faktor zarządza wierzytelnościami na własną rzecz z uwagi na fakt, że
    nabywa je od Spółki. Nie jest to jednak zarządzanie na rzecz Spółki, za które to
    zarządzanie należałoby się Faktorowi wynagrodzenie. Faktoring może zostać określony
    jako element strategii zarządzania wierzytelnościami czy płynnością finansową, ale sama
    w sobie usługa faktoringowa nie jest zarządzaniem. Czynności „zarządzania” przez Faktora
    nabytymi wierzytelnościami są elementem składowym procesów składających się na
    usługę faktoringu. Również Spółka, w ramach wewnętrznego i samodzielnego zarządzania
    płynnością, dokonując analizy ryzyka, opłacalności, mocnych i słabych stron, podejmuje
    ostatecznie decyzję o zawarciu umowy faktoringowej.
    Z perspektywy Spółki, to właśnie proces dochodzenia do decyzji o zawarciu umowy z
    Faktorem można określić mianem zarządzania, a nie samo przekazanie wierzytelności
    Faktorowi.
    Faktoring można by określić mianem usługi finansowej, a usług finansowych:
    1. nie wymieniono w tym przepisie, jako podlegających opodatkowaniu u źródła w Polsce,
    2. nie można określić usługami podobnymi do tych, które wyszczególniono w katalogu z
      przedmiotowej jednostki redakcyjnej ustawy o CIT.

    Zapisów dotyczących podwójnego opodatkowania należności z tyt. świadczenia usług
    faktoringu nie zawarto również w łączącej Polskę oraz Włochy umowie o unikaniu
    podwójnego opodatkowania. Prowizja związana ze świadczeniem usługi faktoringu nie ma
    więc ani charakteru odsetek, ani wynagrodzenia za świadczenia doradcze, księgowe,
    badania rynku i inne, wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Zdaniem Spółki nie
    ma więc żadnych podstaw, aby uznać część wynagrodzenia Faktora stanowiącą prowizję
    za należność opodatkowaną podatkiem dochodowym „u źródła”, a tym samym za
    należność, od wypłaty której Spółka jako płatnik miałaby być obowiązana do poboru
    podatku u źródła.
    Potwierdzenie powyższych twierdzeń można odnaleźć w interpretacji z 8 maja 2024, znak:
    0111-KDIB1-2.4010.96.2024.2.DP.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy wynagrodzenie Faktora w postaci prowizji nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym „u źródła”, wobec czego Spółka nie jest
    obowiązana do dokonania jego potrącenia przy wypłacie tej części wynagrodzenia Faktora

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w
    sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo
      zastosować do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.