Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/4511-616/15-3/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-07-01
Teza: W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1. - Czy przychodem uzyskanym przez Wnioskodawczynię z odpłatnego zbycia nieruchomości, w rozumieniu art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na podstawie Umowy będzie wartość połowy długu wynikającego z Umowy Kredytu - kwoty 113.201,12 zł, która przypada na rzecz każdego z solidarnych współdłużników? W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na Pytanie 1. - Czy Wnioskodawczyni za przychód uzyskany z tytułu zawarcia Umowy będzie mogła pomniejszyć o koszty uzyskania przychodu, w rozumieniu art. 22 ust. 6c) updof, to jest cenę nabycia zbywanego udziału w lokalu?
Słowa kluczowe: dług-zwolnienie z długu; koszt-koszty uzyskania przychodów; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 19

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 1 kwietnia 2015 r. (data wpływu 9 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zwolnienia z długu związanego z przeniesieniem udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 kwietnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zwolnienia z długu związanego z przeniesieniem udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Umową sprzedaży, zawartą przed notariuszem w dniu 2 kwietnia 2014 roku, Wnioskodawczyni wraz z Marcinem B. nabyli współwłasność lokalu mieszkalnego w W., dla którego prowadzona jest księga wieczysta (dalej "Lokal"), przy czym Wnioskodawczyni nabyła udział w wysokości 1/3 części we współwłasności Lokalu za cenę w łącznej kwocie 101.670,00 zł, natomiast Marcin B. nabył udział w wysokości 2/3 części we współwłasności Lokalu za cenę w łącznej kwocie 203.330,00 zł.

Zarówno Wnioskodawczyni jak i Marcin B. nabyli współwłasność lokalu będąc stanu wolnego i nadal w nim pozostają.

Nabycia współwłasności Lokalu Wnioskodawczyni oraz Marcin B. dokonali w części ze środków własnych , (Wnioskodawczyni w kwocie 13.500 zł, a Marcin B. w kwocie 26.500 zł), a w części z kredytu bankowego udzielonego im w łącznej wysokości 235.000,00 zł przez Bank (dalej zwany również „Bankiem”) umową złotowego mieszkaniowego kredytu hipotecznego zawartą w dniu trzeciego marca dwa tysiące czternastego roku (2014-03-03) (dalej zwaną również „Umową Kredytu”).

Wnioskodawczyni oraz Marcin B. nie zawierali żadnych umów regulujących obowiązek zwrotu przez dłużnika, części spłaconego długu przez drugiego ze współdłużników zobowiązanych solidarnie, co nie zostało również uregulowane w Umowie Kredytu, wobec czego stosunki prawne pomiędzy dłużnikami w powyższym zakresie reguluje przepis art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli z treści stosunku prawnego nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać od pozostałych współdłużników zwrotu w częściach równych.

Na dzień 10 lutego 2015 roku wysokość niespłaconego kredytu wynosi 226.402,23 zł, a zatem na każdego z dłużników (tj. Wnioskodawczynię i Marcina B.) przypada po około 113.000 zł.

Bank podjął pozytywną decyzję o możliwości spłaty pozostałej kwoty kredytu w kwocie 226.402,23 zł udzielonego obojgu kredytobiorcom, w całości przez Marcina B. oraz zobowiązał się zwolnić Wnioskodawczynię z zobowiązań wynikających z Umowy Kredytu, po przeniesieniu na rzecz Marcina B. przysługującego Wnioskodawczyni udziału 1/3 części we współwłasności Lokalu.

Wnioskodawczyni oraz Marcin B. zamierzają zawrzeć umowę (zwaną dalej w treści również "Umową"), mocą której Wnioskodawczyni przeniesie na rzecz Marcina B. cały przysługujący mu udział w wysokości 1/3 części we współwłasności Lokalu, natomiast Marcin B. zwolni Wnioskodawczynię z wszelkich zobowiązań wynikających z Umowy Kredytu, przejmując wyłączną odpowiedzialność za zobowiązania wynikające z tej Umowy Kredytu, co do których obecnie odpowiedzialny jest solidarnie z Wnioskodawczynią.

W dalszej części wniosku Marcin B. zwany będzie również "Nabywcą".

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

1.  Czy zawarcie umowy przenoszącej własność udziału w nieruchomości w zamian za przejęcie długu wobec banku, będzie stanowiło po stronie Wnioskodawczyni źródło przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2.  W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1. - Czy przychodem uzyskanym przez Wnioskodawczynię z odpłatnego zbycia nieruchomości, w rozumieniu art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na podstawie Umowy będzie wartość połowy długu wynikającego z Umowy Kredytu - kwoty 113.201,12 zł, która przypada na rzecz każdego z solidarnych współdłużników?
3.  W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na Pytanie 1. - Czy Wnioskodawczyni za przychód uzyskany z tytułu zawarcia Umowy będzie mogła pomniejszyć o koszty uzyskania przychodu, w rozumieniu art. 22 ust. 6c) updof, to jest cenę nabycia zbywanego udziału w lokalu?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie oznaczone nr 2 i 3. W zakresie pytania oznaczonego nr 1 wydana zostanie odrębna interpretacja indywidualna.

Ad. 2.

Zdaniem Wnioskodawczyni w zakresie umowy przeniesienia udziału we współwłasności w zamian za zwolnienie i przejęcie długu, co do którego Nabywca jest zobowiązany solidarnie, przychodem Wnioskodawcy w rozumieniu art. 19 updof, będzie wartość połowy długu wobec Banku, wynikającego z Umowy Kredytu.

Powyższe wynika z faktu, że przeniesienie udziału Wnioskodawcy w wysokości 1/3 części we współwłasności Lokalu nastąpi za kwotę odpowiadającą wartości rynkowej zbywanego udziału, która zostanie „zapłacona” poprzez zwolnienie Wnioskodawczyni z długu wobec banku, za który Wnioskodawczyni jest obecnie odpowiedzialna solidarnie z Nabywcą, ale w stosunku do którego ma regres stosownie do przepisów prawa cywilnego.

Podsumowując należy zatem stwierdzić, że zwolnienie Wnioskodawczyni z długu spowoduje powstanie po stronie Wnioskodawczyni przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof. a Wnioskodawczyń obowiązana będzie do samodzielnego ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu, który stanowi różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia, czyli kwotą stanowiącą wartość zwolnienia Wnioskodawcy z długu, tj. połową kwoty całego zadłużenia kredytobiorców pozostałą do spłaty na dzień zwolnienia z długu, pomniejszoną o ewentualnie poniesione przez Wnioskodawcę koszty odpłatnego zbycia, a kosztami, o których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy, czyli ceną nabycia przez Wnioskodawczynię udziałów w nieruchomości oraz kosztami notarialnymi (opłaty sądowe i notarialne) do wysokości posiadanych udziałów (Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, IPPB4/415-780/14-2/JK2). Zdaniem Wnioskodawczyni należy jasno odróżnić wysokość odpowiedzialności wobec Banku każdego ze współdłużników od realnej wartości długu każdego z dłużników, wynikającej przed wszystkim z Umowy Kredytu, ale również z innych stosunków prawnych, w tym stosunków pomiędzy współdłużnikami. O ile niezaprzeczalnym faktem jest to, że zarówno Wnioskodawczyni, jak i Nabywca, są odpowiedzialni wobec Banku co do spłaty zobowiązań wynikających z Umowy Kredytu w pełnej wysokości, o tyle nie można zgodzić się, że wartość zaciągniętego przez każdego z współdłużników długu, również wynosi pełną wartość zobowiązań, co do których są oni odpowiedzialni solidarnie.

Przede wszystkim, przy przyjęciu nieprzychylnego dla Wnioskodawczyni poglądu, że wysokość odpowiedzialności wobec Banku jest tożsama z wysokością długu Wnioskodawczyni, powstałby paradoks, o tyle, że w przypadku, gdy mielibyśmy do czynienia z sytuacją zbycia całego lokalu na rzecz osoby trzeciej (to jest zbycia zarówno udziałów przez Wnioskodawczynię jak i Nabywcę), w zamian za przejęcie przez osobę trzecią całego długu z Umowy Kredytu, łączny przychód zarówno Wnioskodawczyni i Nabywcy wyniósłby dwukrotność wartości długu zaciągniętego przez nich wspólnie, albowiem zarówno po stronie Wnioskodawcy jak i Nabywcy powstał by przychód w wysokości całego zobowiązania.

Rozstrzygającym w omawianej materii jest, zdaniem Wnioskodawczyni, przepis art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, może domagać się od pozostałych wspólników zwrotu spłaconych kwot w częściach równych. Skoro więc ewentualna spłata przez Wnioskodawczynię całego zobowiązania z Umowy Kredytu wiązałaby się z nabyciem wobec Nabywcy świadczenia do zwrotu połowy spłaconej kwoty, należy przyjąć, że przychód jaki uzyska Wnioskodawczyni przez przejęcie jej długu przez Nabywcę, stanowić będzie jedynie połowę wartości długu wobec Banku, ponieważ spłata pozostałej połowy długu ciążyłaby zawsze na Nabywcy, i w zakresie wartości długu nie jest istotne, czy musiałby on dokonać tej spłaty na rzecz Banku, czy na rzecz Wnioskodawczyni.

Ad. 3

Zdaniem Wnioskodawczyni odpowiedź na pytanie musi być twierdząca, jako konsekwencja uznania Umowy za źródło przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, a tym samym uznanie, że wartości wyrażonej w „cenie” określonej w umowie odpowiada kwota zwolnienia z długu. A zatem tak uzyskany przychód Wnioskodawczyni pomniejsza o koszty odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 22 ust. 6c) updof.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zauważyć zatem należy, że każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Przy czym pod pojęciem „odpłatne zbycie” należy rozumieć nie tylko sprzedaż czy zamianę, ale każdą czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności nieruchomości, jej części lub udziału w niej za odpłatnością.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych ani inne akty prawne nie zawierają definicji „odpłatnego zbycia” rzeczy lub praw. W celu ustalenia znaczenia tych terminów, należy więc posłużyć się wykładnią językową. Do stwierdzenia powstania przychodu warunkiem koniecznym jest uzyskanie przysporzenia majątkowego. Wskazać należy w tym miejscu na definicję przywołaną w komentarzu do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a wywiedzioną przez Adama Bartosiewicza, który definiuje odpłatne zbycie jako „przeniesienie prawa własności rzeczy lub praw, o których mowa, na inną osobę za wynagrodzeniem. Podstawową formą odpłatnego zbycia będzie sprzedaż oraz zamiana. Zgodnie z zasadą swobody umów, odpłatne zbycie może nastąpić także w innej formie.”, po czym dodaje: „cena odpłatnego zbycia wyrażona w umowie nie musi być wyrażona w pieniądzu (wartościach pieniężnych). Nie jest bowiem wykluczone, że zapłatą za przeniesienie własności rzeczy lub przeniesienie praw będzie inna forma przysporzenia majątkowego”. (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Podatek dochodowy od osób fizycznych. Komentarz, Lex, 2010, wyd. II). Tym samym wynagrodzenie można określić nie tylko w pieniądzu, ale także poprzez inne określenie jego wartości, np. zwolnienie z długu czy potrącenie wzajemnych wymagalnych wierzytelności.

Potwierdzeniem powyższych spostrzeżeń jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt SA/Gd 2258/95 w którym wywiedziono, że zapłatę ceny sprzedaży można wyrazić nie tylko w pieniądzu, lecz również poprzez inne określenie jej wartości, w tym m.in. przez zwolnienie z długu, czy też potrącenie wymagalnych wierzytelności. Taki sposób rozliczenia się sprzedającego i kupującego nie pozbawia zawartej umowy tego elementu, jakim jest określenie ceny sprzedaży. Podobnie stwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny z Bydgoszczy w wyroku z dnia 11 sierpnia 2009 r., I SA/Bd 133/09, który orzekł, że odpłatnością może być także zwolnienie nabywcy z długu.

Osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie długu) - art. 519 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121).

Zgodnie z § 2 tego przepisu, przejęcie długu może nastąpić:

1.  przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron;
2.  przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.

W myśl art. 521 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody dłużnika, a dłużnik zgody odmówił, umowę uważa się za nie zawartą. Jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody wierzyciela, a wierzyciel zgody odmówił, strona, która według umowy miała przejąć dług, jest odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia (art. 521 § 2 Kodeksu cywilnego).

Podkreślenia wymaga fakt, że charakterystyczną cechą odpłatnego zbycia jest ekwiwalentność świadczeń stron, przy czym świadczenia stron względem siebie nie muszą mieć tego samego wymiaru ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych. Wskazać należy, że odpłatne czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej). Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego majątku. Istotą odpłatnego zbycia jest bowiem to, że zbywca dokonując przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje ekwiwalentne świadczenie, posiadające określony wymiar materialny, przejawiający się w zwolnieniu ze spłacania kolejnych rat kredytu.

W rozpatrywanej zatem sprawie przeniesienie udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego na drugiego współwłaściciela w zamian za zwolnienie i przejęcie długu, jest więc odpłatnym zbyciem tego udziału, natomiast dla osoby, która w zamian za otrzymany udział z tego długu zwalnia, jest nabyciem tego udziału.

Skoro zatem konsekwencją zbycia udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego będzie przejęcie przez drugiego właściciela w całości kredytu hipotecznego zaciągniętego pierwotnie przez oboje współwłaścicieli, zwolnienie Wnioskodawczyni z przypadającej na nią części długu wobec banku należy uznać, że celem tej czynności będzie odpłatne zbycie udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego, natomiast przejęcie w całości kredytu przez drugiego współwłaściciela jest formą odpłatności za przeniesienie własności.

Zatem podkreślić należy, że w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu (dochodu) ma moment ich nabycia.

Wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotowy lokal mieszkalny nabyła na współwłasność w 2014 r.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przychód uzyskany z tytułu przeniesienia udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego w drodze zniesienia współwłasności na drugiego współwłaściciela w zamian za zwolnienie i przejęcie długu jest odpłatnym zbyciem tego udziału i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ stanowić źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy. Transakcja zbycia zostanie bowiem dokonana przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Przy czym z uwagi na fakt, że nabycie udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego nastąpiło w 2014 r., dokonując oceny skutków prawnych przedstawionego zdarzenia przyszłego należy stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2009 r.

Ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316, z późn. zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nowe zasady opodatkowania, zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej, mają zastosowanie do uzyskanych dochodów (poniesionej straty) od dnia 1 stycznia 2009 r.

W myśl art. 30e ust. 1 i art. 45 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 19 ust. 1 ww. ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej.

Zauważyć należy, że zgodnie z cytowanym już art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Tym samym przychód z tytułu sprzedaży nieruchomości stanowi cena określona w umowie sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego pomniejszona o ewentualne koszty odpłatnego zbycia, a ustawodawca nie przewidział od tej zasady żadnych wyjątków.

Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia (art. 19 ust. 3 ww. ustawy).

Natomiast, stosownie do przepisu art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Ponadto, zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa powyżej, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Zgodnie z art. 22 ust. 6f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

Koszt nabycia, co do zasady określa notarialna umowa sprzedaży, na podstawie której podatnik staje się właścicielem nieruchomości. Kosztem nabycia bez wątpienia jest zatem cena jaką zapłaci nabywca zbywcy za nieruchomość będącą przedmiotem sprzedaży, niezależnie od tego czy zakup nieruchomości jest sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodzą z oszczędności nabywcy. Ponadto kosztem nabycia mogą być koszty notarialne, czyli wydatki związane ze sporządzeniem aktu notarialnego związanego z nabyciem nieruchomości, poniesione przez Wnioskodawczynię do wysokości posiadanego przez Nią udziału.

W myśl art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Zgodnie z ust. 5 powołanego artykułu, dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

Podsumowując należy zatem stwierdzić, że przeniesienie własności udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie i przejęcie długu, które to udziały Wnioskodawczyni nabyła w 2014 r., dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie, stanowić będzie dla Wnioskodawczyni źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni obowiązana jest do samodzielnego ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu, który stanowi różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia, czyli kwotą stanowiącą wartość zwolnienia Wnioskodawczyni z długu, tj. połową kwoty całego zadłużenia kredytobiorców pozostałą do spłaty na dzień zwolnienia z długu, pomniejszoną o ewentualnie poniesione przez Wnioskodawcę koszty odpłatnego zbycia, a kosztami, o których mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy, czyli ceną nabycia przez Wnioskodawczynię w 2014 r. udziału we współwłasności lokalu mieszkalnego.

W odniesieniu do przedstawionych kwot podanych we wniosku, organ informuje, że ewentualne przeliczenia, jakich należałoby dokonać nie należą do kompetencji tut. organu. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego rozliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy. W związku z powyższym tut. organ nie może odnieść się do kwot wskazanych przez Wnioskodawczynię.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.