Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.732.2025.1.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-24
Teza: Uznanie czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za
które Gmina pobiera opłaty, za czynności niepodlegające
opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
drogi-pas drogowy
gmina
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania
    czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które Gmina pobiera opłaty, za
    czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Gmina (...) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, jako jednostka samorządu
    terytorialnego prowadzi sprzedaż opodatkowaną i zwolnioną oraz działalność pozostającą
    poza sferą podatku VAT, która ma charakter nieodpłatny.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2024
    r. poz. 1465 z późn. zm.), wykonuje ona zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ww. ustawy, realizuje wszystkie sprawy
    publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami dla innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, do zadań własnych gminy należą sprawy gminnych
    dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Jednocześnie jak wskazuje
    art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2025 r. poz. 889
    t. j.) organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
    właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
    utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz
    place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg
    publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi.
    Jak stanowi art. 8 ust. 2 ww. ustawy, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i
    oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na
    którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.
    Z kolei w świetle art. 8 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, także do zarządcy terenu, na
    którym zlokalizowana jest droga, a w przypadku jego braku do właściciela terenu należy
    finansowanie inwestycji związanych z urządzeniem a następnie utrzymaniem drogi
    wewnętrznej.
    Gmina (...) jako zarządca (oraz właściciel) terenu, na którym zlokalizowana jest droga
    wewnętrzna, zawiera uzgodnienia na wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego drogi
    wewnętrznej na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i
    ochroną dróg dotyczące np. w celu instalacji kabla energetycznego.
    Z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi wewnętrznej w oparciu o Zarządzenie (...) Wójta
    Gminy (...) z dnia 1 kwietnia 2021 r. w sprawie określenia stawek i zasad stosowania opłat
    za udostępnienie nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy (...), na cele
    realizacji infrastruktury technicznej pobierana jest opłata. Do tej pory Gmina zawierała
    uzgodnienie na udostępnienie nieruchomości gminnej (drogi wewnętrznej) oraz czynność
    tą dokumentowała fakturą VAT naliczając podatek VAT należny (stawka podatku 23%),
    traktowała drogi wewnętrzne jako wyjęte spod reżimu ustawy o drogach publicznych, a
    tym samym stosowała cywilnoprawne formy działania, w tym zakresie naliczając podatek
    VAT należny.
    Wątpliwość Gmina (...) dotyczy słuszność swojego stanowiska w kwestii traktowania
    udostępniania (najmu) pasa drogowego drogi wewnętrznej na cele umieszczenia w nim
    urządzeń infrastrukturalnych na cele m.in. instalacji kabla energetycznego, kabla
    telekomunikacyjnego, jako czynności mającej charakter cywilnoprawny i tym samym
    opodatkowania tej czynności podatkiem VAT.

## Pytanie

Czy czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które Gmina pobiera opłaty,
    podlegają opodatkowaniu VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, pobierane przez Gminę (...) odpłatności za zajęcie pasa drogowego
    dróg wewnętrznych znajdujących się na terenie Gminy, nie stanowią czynności
    podlegających opodatkowaniu VAT. Będzie miał zastosowanie art. 60 pkt 7 ustawy z dnia
    27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2022 r. 1634 t. j.) mówiący o tym, że są
    to środki publiczne stanowiące nieopodatkowane należności budżetowe.

    Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań własnych Gminy
    należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym m.in. zadania obejmujące
    sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów
    w zamian za odszkodowanie.
    Natomiast w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, świadczeniem usług jest każde świadczenie
    na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
    osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o
    VAT.
    Należy jednak podkreślić, że zarówno odpłatna dostawa towarów, jak również odpłatne
    świadczenie usług, podlegają opodatkowaniu, jeżeli są wykonywane przez podmiot
    działający w charakterze podatnika podatku VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, w rozumieniu tej ustawy, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz
    urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
    przepisami prawa, dla których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności
    wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Mając na uwadze powyższe, pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego
    dróg wewnętrznych znajdujących się na terenie Gminy nie powinny podlegać
    opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
      7 (...).
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
      oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej są wyłączone z kręgu podatników podatku od towarów
    i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie
    przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
    - jego podmiotem jest organ władzy publicznej;
    - odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano
      te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
      cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako
    podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub
    składki. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
    podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie
    odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są
    czynności wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej)
    w ramach sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Należy zaznaczyć, że pojęcie „organ władzy publicznej” nie zostało zdefiniowane w
    ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu aktach normatywnych
    ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy „organy władzy
    publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji
    jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów
    podlegających prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do
    czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych.
    Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej,
    jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot
    gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że

    organy władzy publicznej nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
      placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    W myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 889):
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Według art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich – zarząd województwa;
      3) powiatowych – zarząd powiatu;
      4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje
      obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej
      odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka
      taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
    Jak wynika z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

      Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
      niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
      zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...)
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
                                        1W szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wyjątkiem ust. 3, lokalizowanie w pasie
      drogowym urządzeń obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem
      właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej –
      zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7
      lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (...).
    Na mocy art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
      utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze
      decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy,
      o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
      1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
      2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
      3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
        oraz reklam;
      4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
        pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ustawy o drogach publicznych:
    Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) pas drogowy – wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i
        pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
      2) droga – budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
        drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
        podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, stanowiącą
        całość techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do
        ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy
        użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.
    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
    Jak stanowi art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
      Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
      zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
      Za zajęcie pasa drogowego:
      1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust.
                                        1  42, 2a lub 2c, lub bez decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3 lub 3,
      2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w
        umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w
              1  4art. 39 ust. 3 lub 3,

      3) powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o
                                                      1której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub w decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3
          4lub 3
      – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
      wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.):
      Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
      opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu
      Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których
      obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego,
      państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych
      wynika z odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
      Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
      charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
      państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
      państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i
      samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, jako jednostka samorządu
      terytorialnego prowadzi sprzedaż opodatkowaną i zwolnioną oraz działalność
      pozostającą poza sferą podatku VAT, która ma charakter nieodpłatny.
    - Do zakresu działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    - Do zadań własnych Gminy należą m.in. sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz
      organizacji ruchu drogowego, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie
      gminnym.
    - Gmina jako zarządca (oraz właściciel) terenu, na którym zlokalizowana jest droga
      wewnętrzna zawiera uzgodnienia na wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego drogi
      wewnętrznej na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i
      ochroną dróg dotyczące np. w celu instalacji kabla energetycznego.
    - Z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi wewnętrznej w oparciu o Zarządzenie Wójta
      Gminy w sprawie określenia stawek i zasad stosowania opłat za udostępnienie
      nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy, na cele realizacji
      infrastruktury technicznej pobierana jest opłata.
    - Gmina zawierała uzgodnienie na udostępnienie nieruchomości gminnej (drogi
      wewnętrznej) oraz czynność tą dokumentowała fakturą VAT naliczając podatek VAT
      należny (stawka podatku 23%), traktowała drogi wewnętrzne jako wyjęte spod reżimu
      ustawy o drogach publicznych, a tym samym stosowała cywilnoprawne formy
      działania, w tym zakresie naliczając podatek VAT należny.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy pobierane przez Gminę opłaty za
    udostępnienie pasa drogi wewnętrznej podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy

    przesłanki, tj. czy są Państwo organem władzy publicznej oraz czy pobieranie
    określonych opłat jest czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa uznać należy, że
    pobierając opłaty za udostępnienie pasa drogowego będą Państwo wykonywać
    działania mieszczące się w zakresie Państwa zadań własnych.
    Zatem w przedmiotowej sprawie pobierana przez Państwa danina o charakterze
    publicznym nie stanowią zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w zakresie
    realizacji ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem
    normy prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Podsumowanie
    Czynności udostępnienia pasa drogi wewnętrznej, za które Gmina pobiera opłaty, nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym . Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem
    się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.