Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP3/4512-1-116/15-2/WN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-09-24
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowej
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; działki; grunty; podatek-podatek od towarów i usług; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 7 sierpnia 2015 r. (data wpływu 13 sierpnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 sierpnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest rolnikiem indywidualnym, prowadzącym działalność rolniczą. Jednocześnie Wnioskodawca nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej, lecz jest zarejestrowany jako podatnik podatku VAT.

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej niezabudowanej, obejmującej jedną działkę gruntową, położonej na terenie (…).

Nieruchomość ta jest wykorzystywana w ramach prowadzonego przez Wnioskodawcę gospodarstwa rolnego. Do 2009 r. nieruchomość była przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele rolnicze. W 2009 r. miała jednak miejsce zmiana planu i od tamtego czasu nieruchomość objęta jest terenem aktywności gospodarczej z obiektami produkcji, składami, magazynami i usługami.

Wnioskodawca zamierza sprzedać nieruchomość będącą jego własnością na rzecz nabywcy będącego przedsiębiorcą. W związku z tym podjął aktywne działania zmierzające do pozyskania klienta, a także do uatrakcyjnienia sprzedawanego gruntu.

Wnioskodawca podkreśla, że nie jest to pierwsza zawierana przez niego transakcja sprzedaży nieruchomości. Już w przeszłości prowadził bowiem aktywną działalność zmierzająca do zbycia należących do niego gruntów. Jego działania skupiały się wokół gruntów położonych na terenie (…), gdzie dokonał podziału działki na mniejsze celem ich sprzedaży. Jedna z nich (po podziale) została sprzedana.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy zamierzona przez Wnioskodawcę transakcja sprzedaży będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, zamierzona przez niego transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Sprzedaż nieruchomości gruntowych mieści się w zakresie czynności opodatkowanych podatkiem VAT, ponieważ stanowi ona dostawę towarów, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług – zwanej dalej uptu. Obowiązek podatkowy przy sprzedaży nieruchomości gruntowej powstanie jednak jedynie wtedy, gdy sprzedawcę, tj. osobę dokonującą tej dostawy, będzie można zakwalifikować jako podatnika tego podatku.

Podatnikami podatku VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z punktu widzenia przypisania danej osobie statusu podatnika podatku VAT nie jest istotne, czy prowadzi ona lub prowadziła wcześniej działalność gospodarczą oraz czy dokonała ona przewidzianej przepisami rejestracji jako osoba prowadząca taką działalność. Skoro jednak nawet sporadyczne realizowanie transakcji może skutkować powstaniem obowiązku w VAT, to efekt taki wystąpi tym bardziej wtedy, gdy działalność podejmowana była już w przeszłości i ma ona pewien zorganizowany charakter.

Według definicji przewidzianej w art. 15 ust. 2 uptu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r., C-180/10, wskazano, że jeżeli sprzedawca nieruchomości „w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot ‘prowadzący działalność’ gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Okoliczność, iż osoba ta jest ‘rolnikiem ryczałtowym’ w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, jest w tym zakresie bez znaczenia”.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., I FSK 1536/10, wskazano natomiast, że „rolnik sprzedający prywatne działki wcześniej wykorzystywane do działalności rolniczej, powstałe w wyniku podziału jednej działki na mniejsze (po przeklasyfikowaniu na budowlane), działa jako podatnik z uwagi na podejmowane zorganizowane działania w celu sprzedaży, uzbrojenie terenu, działania marketingowe. Fakt podjęcia np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.” Również w wyroku Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2013 r., I SA/Łd 1007/13, stwierdzono, że „takie elementy, jak: podział gruntu na działki budowlane, uzbrojenie terenu (woda i prąd) wydzielenie drogi wewnętrznej, angażowanie własnych środków wreszcie wielokrotność dokonywania sprzedaży, a także zarobkowy charakter tej działalności (zaspokojenie cudzych potrzeb) pozwalają uznać stronę za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 uptu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług”.

Opodatkowanie danej czynności sprzedaży nieruchomości gruntowej może zatem każdorazowo zależeć od oceny tej czynności w kontekście przypisania sprzedawcy statusu podatnika. Na tle powołanego orzecznictwa można przyjąć, że przypisanie sprzedawcy nieruchomości statusu podatnika VAT zależy zatem przede wszystkim od sposobu, w jaki przygotowuje się on do sprzedaży i następnie jej dokonuje. Jeżeli sprzedawca podejmuje działania w zakresie obrotu nieruchomościami, aktywnie poszukuje nabywców, przeznacza na ten cel własne środki lub stara się uatrakcyjnić sprzedawaną nieruchomość (np. poprzez jej uzbrojenie), wówczas może zostać uznany za podatnika VAT.

W związku z powyższym opodatkowanie sprzedaży nieruchomości gruntowych podatkiem VAT zależy przede wszystkim od czynności, które wykonuje sprzedający w związku z zamierzoną sprzedażą – w wypadku podejmowania działań „marketingowych, ponoszenia inwestycji w celu jak najkorzystniejszej sprzedaży działki itp., osoba taka powinna – w odniesieniu do tej sprzedaży – zostać uznana za podatnika VAT. Obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług wystąpi zwłaszcza wtedy, gdy sprzedawca ma już doświadczenie w realizowaniu podobnych transakcji, jego działaniom towarzyszy element ciągłości, a zatem można im przypisać zorganizowany charakter.

W odniesieniu do Wnioskodawcy przesłanki uznania go za podatnika podatku VAT w odniesieniu do zamierzonej czynności sprzedaży nieruchomości będą zatem spełnione bowiem:

*   jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
*   zamierza dokonać czynności wyłącznie w celu zarobkowym;
*   ze względu na częstotliwość zawieranych transakcji sprzedaży gruntu i wypracowany sposób działania aktywność Wnioskodawcy ma charakter zorganizowany, na co wskazują m.in.:
    *   angażowanie własnych środków w przygotowanie sprzedaży,
    *   prowadzenie rozległych negocjacji z kontrahentami,
    *   podejmowanie działań zmierzających do możliwe największego uatrakcyjnienia zbywanych gruntów.

W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że jego stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Wnioskodawca podkreśla, że prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 10 lipca 2014 r., nr ILPP2/443-417/14-4/AD.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem – w świetle przytoczonych powyżej przepisów – grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Podkreślić należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podatnika.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b powołanej Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 ww. Dyrektywy 2006/112/WE Rady).

Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Podatnikami – wg zapisu art. 15 ust. 1 – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług, w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze − dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W powyższym wyroku Trybunał stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.

Wskazane orzeczenie Trybunału odnosiło się do rolnika, który korzystał ze zwolnienia od podatku VAT. Natomiast w przypadku gdy sprzedaży działki należącej do przedsiębiorstwa rolnego dokonuje rolnik będący czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT, należy uznać, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą podejmowaną przez podatnika VAT czynnego.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów i orzecznictwa należy zauważyć, że status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zatem osoby fizyczne dokonujące sprzedaży, przekazania lub darowizny towarów stanowiących część ich majątku osobistego (takiego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej), nie są zaliczane do grona podatników podatku od towarów i usług.

Konsekwentnie nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca jest rolnikiem indywidualnym, prowadzącym działalność rolniczą. Jednocześnie Zainteresowany nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej, lecz jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej niezabudowanej, obejmującej jedną działkę gruntową. Nieruchomość ta jest wykorzystywana w ramach prowadzonego przez Zainteresowanego gospodarstwa rolnego. Do 2009 r. nieruchomość była przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele rolnicze. W 2009 r. miała jednak miejsce zmiana planu i od tamtego czasu nieruchomość objęta jest terenem aktywności gospodarczej z obiektami produkcji, składami, magazynami i usługami. Wnioskodawca zamierza sprzedać nieruchomość będącą jego własnością na rzecz nabywcy będącego przedsiębiorcą. W związku z tym podjął aktywne działania zmierzające do pozyskania klienta, a także do uatrakcyjnienia sprzedawanego gruntu.

Zainteresowany podkreślił, że nie jest to pierwsza zawierana przez niego transakcja sprzedaży nieruchomości. Już w przeszłości prowadził bowiem aktywną działalność zmierzająca do zbycia należących do niego gruntów. Jego działania skupiały się wokół gruntów położonych na terenie (…), gdzie dokonał podziału działki na mniejsze celem ich sprzedaży. Jedna z nich (po podziale) została już sprzedana.

Powyższe oznacza, że planowana dostawa działek nie nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawcy, lecz będzie stanowiła sprzedaż dokonaną w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (gospodarstwa rolnego).

Opisane okoliczności wskazują na ścisły związek ww. gruntu z prowadzonym gospodarstwem rolnym Zainteresowanego, który działalność tę prowadzi jako zarejestrowany podatnik VAT. Zatem przedmiotem planowanej dostawy będzie grunt stanowiący składnik majątkowy służący prowadzeniu działalności gospodarczej, którą – w rozumieniu ustawy – jest również działalność rolnicza.

Wnioskodawca podejmuje również aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, ponieważ angażuje własne środki w przygotowanie sprzedaży oraz podejmuje działania zmierzające do możliwie największego uatrakcyjnienie zbywanych gruntów. Zainteresowany zaznaczył także, że nie jest to jego pierwsza transakcja sprzedaży nieruchomości i w przeszłości prowadził już aktywną działalność zmierzającą do zbycia należących do niego gruntów.

Stanowi to dodatkowe potwierdzenie tego, że sprzedaż gruntu nastąpi w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, gdyż aktywność Wnioskodawcy jest porównywalna do działań handlowca wykonywanych w ramach profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Stąd, w planowanej dostawie Zainteresowany wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ww. ustawy.

W świetle powyższych regulacji prawnych, a także w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że planowana sprzedaż działki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.