Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.122.2025.1.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-05
Teza: Dotyczy ustalenia, czy przychody otrzymane z tytułu
wykonania świadczeń o charakterze zdrowotnym nie
mających na celu ratowania życia lub zdrowia po zakończeniu
danego roku podatkowego ale odnoszące się do świadczeń
tegoż roku podatkowego których otrzymanie wiązało się ze
zmianami umów dotyczących roku podatkowego (2024)
przeprowadzonymi już po tym roku podatkowym w oparciu o
renegocjacje, których podstawę stanowił paragraf 43
Ogólnych Warunków Umów obowiązujących na podstawie
stosownego rozporządzenia Ministra Zdrowia, należy
uwzględnić w podstawie opodatkowania podatku CIT roku
podatkowego, w którym te świadczenia faktycznie wykonano
(zgodnie z zasadą memoriałową) czy też ze względu na zmiany
tych umów i otrzymanie środków (wynagrodzenia za
świadczenia przekraczające zakres umów rocznych) już w roku
następnym, w podstawie opodatkowania roku następnego
(zgodnie z zasadą kasową).
Słowa kluczowe: fundusz-Narodowy Fundusz Zdrowia
limit
przychód-moment powstania przychodów
świadczenie-świadczenie medyczne
świadczenie-świadczenie zdrowotne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3c

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 lutego 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia momentu powstania przychodu z tytułu
    wykonania świadczeń o charakterze zdrowotnym nie mających na celu ratowania życia
    lub zdrowia.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym, którego dotyczy nieograniczony obowiązek
    podatkowy w podatku dochodowym od osób prawnych, dalej jako: „podatek CIT”.
    Wnioskodawca prowadząc działalność gospodarczą w formie kapitałowej spółki prawa
    handlowego, zarejestrowanej w polskim KRS z siedzibą na terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej podlega zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    (dalej: „ustawa CIT”) nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości
    osiąganych dochodów w Polsce.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest działalność lecznicza, która polega na
    przywracaniu i poprawie zdrowia pacjentów oraz zapewnieniu kompleksowej i
    profesjonalnej opieki lekarskiej, pielęgniarskiej i rehabilitacyjnej na wysokim poziomie w
    oparciu o aktualną wiedzę i standardy medyczne. Jako przedmiot przeważającej
    działalności w Rejestrze Przedsiębiorców KRS wpisano: działalność szpitali PKD 86.10.Z.
    Wnioskodawca działa wyłącznie na rynku krajowym. Wśród odbiorców ma klientów
    sektora publicznego i prywatnego, a sprzedaży usług dokonuje na podstawie umów
    zleceń.
    Działalność związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych obejmuje:
      a) lecznictwo ambulatoryjne,
      b) lecznictwo stacjonarne całodobowe.
    Ponadto od 2022 r. Wnioskodawca prowadzi pilotażowe (...), w którego skład wchodzą:
    (...).
    Wnioskodawca przy wykonywaniu świadczeń z ww. zakresu działa w oparciu o umowy
    zawarte z Narodowym Funduszem Świadczeń Zdrowotnych (NFZ). Umowy te zawierane
    są na okresy roczne, i m.in. określają ilość, rodzaj i zakres świadczeń wykonywanych
    przez Wnioskodawcę a z drugiej strony finansowanie, czyli wynagrodzenie należne z NFZ
    dla Wnioskodawcy (jako świadczeniodawcy).

    W praktyce występuje sytuacja, w której liczba wykonywanych przez Wnioskodawcę
    świadczeń przekracza liczbę określoną w umowie rocznej, co np. miało miejsce w
    przypadku świadczeń wykonanych w 2024 r. W takiej sytuacji Wnioskodawca zawarł na
    podstawie paragrafu 43 Ogólnych Warunków Umów w związku z paragrafem 27 ust. 2
    tych Warunków (Ogólne Warunki Umów są aktem prawnym w formie rozporządzenia
    Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o
    udzielaniu świadczeń zdrowotnych) już w 2025 r. aneksy do umów rocznych zawartych z
    NFZ za 2024 r., a dotyczących udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w 2024 r. w
    zakresie: rehabilitacji leczniczej oraz w ramach programu pilotażowego w (...).
    Aneksy do umów rocznych na 2024 r. zawarto ze względu na to, że zakres ilościowy
    objęty przedmiotowymi umowami był mniejszy niż faktycznie wykonana ilość usług.
    Stanowiący podstawę prawną aneksów do umów zawartych przez Wnioskodawcę z NFZ
    paragraf 43 Ogólnych Warunków Umów (dalej: „OWU”) ma następujące brzmienie: ust. 1
    „Każda ze stron umowy może w uzasadnionych przypadkach wnioskować na piśmie o
    zmianę warunków umowy”, ust. 2 „W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust.
    1, strony nie później niż w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania podejmują czynności
    zmierzające do ustalenia nowych warunków umowy, chyba że strona umowy, do której
    skierowano wniosek, nie wyrazi zgody na zmianę warunków umowy i uzasadni swoje
    stanowisko na piśmie”.
    Należy więc podkreślić, iż powołany ustęp 2 paragrafu 43 OWU stwarzał
    reprezentującemu NFZ Dyrektorowi (...) Oddziału Funduszu hipotetyczną możliwość
    odmowy sfinansowania usług przekraczających zakres wynikający z rocznych umów
    zawartych przez Wnioskodawcę z NFZ za 2024 r. Dodać należy również, że usługi będące
    przedmiotem aneksów nie stanowiły świadczeń mających na celu ratowanie życia lub
    zdrowia.
    Oceniając znaczenie prawne paragrafu 43 OWU stwierdzić należy, iż stanowi on jedynie
    podstawę prawną do renegocjacji postanowień umów uprzednio zawartych, a nie
    gwarancję ich zmiany. Tym samym jako podstawa prawna aneksów do umów zawartych
    przez Wnioskodawcę z NFZ za 2024 r. paragraf 43 OWU świadczy retrospektywnie, że w
    rzeczywistym czasie wykonywania przez Wnioskodawcę świadczeń wykraczających poza
    zakres tych umów nie miał on żadnego, a przynajmniej pewnego tytułu prawnego do
    roszczeń o finansowanie takich świadczeń. Zatem nie miał prawa w 2024 r., to jest roku
    obowiązywania umów zawartych z NFZ traktować wartości takich świadczeń jako swoich
    wierzytelności wobec NFZ, czyli jako należnych z tytułu tych świadczeń przychodów.
    Aneksy podpisano w dniu (...) 2025 r., a w ślad za tym Wnioskodawca wystawił z tym
    dniem faktury do NFZ, przy czym jako daty wykonania usług wskazał daty przypadające w
    2024 r. Środki otrzymano już w 2025 r., to jest już po dniu bilansowym, ale jeszcze przed
    sporządzeniem sprawozdania finansowego za 2024 r. i złożeniem deklaracji CIT za 2024 r.
    Uzupełniająco należy wskazać, że Wnioskodawca występował już do (...) organu o
    interpretację indywidualną w podobnej, aczkolwiek nie identycznej sprawie, ze względu
    na otrzymanie od NFZ w 2024 r. środków za świadczenia nadwymiarowe (tzw.
    nadwykonania) dotyczące 2023 r. W tamtym przypadku podstawę otrzymania środków
    stanowiła ugoda zawarta z NFZ na podstawie art. 132c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o
    świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2024
    r. poz. 146 ze zm.), a nie paragraf 43 OWU, ale również powołany przepis ustawy jw. nie
    stwarzał Wnioskodawcy gwarancji prawnych uzyskania przychodu za nadwykonania.
    Otrzymana przez Wnioskodawcę interpretacja indywidualna (...) potwierdziła, że ze
    względu na niepewny i niefinalny charakter przychodów ze świadczeń stanowiących
    nadwykonania z 2023 r. przychody te należało opodatkować dopiero w roku wejścia w
    życie ugody z NFZ, to jest 2024 r.

## Pytanie

Czy przychody otrzymane z tytułu wykonania świadczeń o charakterze zdrowotnym nie
    mających na celu ratowania życia lub zdrowia po zakończeniu danego roku podatkowego
    ale odnoszące się do świadczeń tegoż roku podatkowego których otrzymanie wiązało się

    ze zmianami umów dotyczących roku podatkowego (2024) przeprowadzonymi już po tym
    roku podatkowym w oparciu o renegocjacje, których podstawę stanowił paragraf 43
    Ogólnych Warunków Umów obowiązujących na podstawie stosownego rozporządzenia
    Ministra Zdrowia, należy uwzględnić w podstawie opodatkowania podatku CIT roku
    podatkowego, w którym te świadczenia faktycznie wykonano (zgodnie z zasadą
    memoriałową) czy też ze względu na zmiany tych umów i otrzymanie środków
    (wynagrodzenia za świadczenia przekraczające zakres umów rocznych) już w roku
    następnym, w podstawie opodatkowania roku następnego (zgodnie z zasadą kasową)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca, podobnie jak to było w przypadku jego wniosku dotyczącego
    wynagrodzenia otrzymanego w 2024 r. za nadwykonania dotyczące umów zawartych z
    NFZ na 2023 r., uważa, iż przychód podatkowy powinien rozpoznać dopiero w dacie
    otrzymania środków (2025 r.) a nie w dacie wykonania usług (2024 r.) przekraczających
    zakres określony umowami przed ich zmianami w drodze renegocjacji
    przeprowadzonych już po roku tego wykonania. Nie ma przy tym zdaniem Wnioskodawcy
    znaczenia okoliczność, że podstawę prawną otrzymania przychodów, których dotyczy
    wniosek niniejszy stanowi paragraf 43 Ogólnych Warunków Umów, a uprzednio
    podstawę taką stanowił art. 132c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
    zdrowotnej udzielonych świadczeniobiorcom ponad kwotę zobowiązania w zakończonym
    okresie rozliczeniowym (...). Obydwie te, fakt, że odrębne, podstawy prawne mają w
    kontekście przedmiotu niniejszego wniosku wspólny mianownik: retrospektywnie
    potwierdzają, iż w momencie dokonywania świadczeń przez Wnioskodawcę
    przekraczających zakres rocznych umów zawartych z NFZ Wnioskodawca nie miał żadnej
    gwarancji ekwiwalentności za te świadczenia, czyli de facto dokonywał je na własne
    ryzyko (chodziło o takie świadczenia, których celem nie było ratowanie życia lub zdrowia).
    Zatem w czasie dokonywania tych świadczeń nie skutkowały one tytułem do
    wierzytelności, a więc nie generowały przychodów należnych.
    Dokonując subsumpcji, to jest odniesienia określonego stanu faktycznego do normy
    (norm) prawnej, należy wyjść z ogólnej reguły określenia przychodów związanych z
    działalnością gospodarczą, a takimi dla Wnioskodawcy jako spółki kapitałowej prawa
    handlowego są generalnie wszystkie osiągane przez niego przychody, która to reguła
    stanowi w art. 12 ust. 3 ustawy CIT, iż za przychody związane z działalnością gospodarczą
    osiągnięte w roku podatkowym uważa się także przychody należne, choćby nie zostały
    jeszcze faktycznie otrzymane. Już na etapie wykładni tej ogólnej reguły Wnioskodawca ma
    prawo, odnosząc do niego opisany stan faktyczny, twierdzić, że wypłatę za usługi nie
    objęte zakresem umów w ich brzmieniu do czasu aneksów z 2025 r. można rozliczać
    zgodnie z metodą kasową, a to dlatego, że usługi te w momencie ich świadczenia nie
    powodują powstania przychodów należnych.
    Kolejne regulacje prawne, to jest art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3f ustawy CIT precyzują wskazaną
    wyżej regułę ogólną, i tak m.in. art. 12 ust. 3a tej ustawy stanowi „za datę powstania
    przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c - 3g oraz 3j - 3m,
    dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego
    wykonania usługi, nie później niż dzień: 1. wystawienia faktury albo uregulowania
    należności”. Przepis ten w niczym nie wyklucza wcześniejszego twierdzenia
    Wnioskodawcy, gdyż nakazuje ujęcie do celów podatkowych przychodów jeszcze nie
    otrzymanych przez podatnika, ale takich które już są mu należne (ust. 3), a
    Wnioskodawca za świadczenia wykraczające poza zakres umów zawartych na określony
    rok (konkretnie na 2024 r.) w momencie ich dokonywania nie mógł ich wówczas uważać
    za należne.
    Dalsze regulacje, to jest art. 12 ust. 3c - 3g ustawy CIT, przewidują wyjątki od tych
    powyższych reguł ogólnych (art. 12 ust. 3 i 3a), przy czym art. 12 ust. 3c dotyczy usług o
    charakterze ciągłym (z istoty rzeczy nie można mówić o takim charakterze w przypadku

    usług, których niniejszy wniosek dotyczy), art. 12 ust. 3d dostaw mediów rozliczanych tak
    jak usługi o charakterze ciągłym (sprawa bezprzedmiotowa dla Wnioskodawcy,
    przynajmniej w zakresie wniosku), a art. 12 ust. 3f przychodów z realizacji praw
    wynikających z pochodnych instrumentów finansowych (także nie ma związku z
    przedmiotem wniosku).
    Zatem regulacje art. 12 ust. 3a, 3c, 3d i 3f ustawy CIT nie zmieniają twierdzenia
    Wnioskodawcy wyprowadzonego z art. 12 ust. 3 tej ustawy wniosku, iż wypłata za usługi
    nie objęte zakresem umowy rocznej przed jej zmianą, której podstawę prawną stanowił
    paragraf 43 Ogólnych Warunków Umów, jako nie będąca przychodem należnym nie
    podlega rozpoznaniu jako przychód podatkowy w okresie, gdy przedmiotowe usługi były
    świadczone. Konkluzję tego twierdzenia zawiera regulacja art. 12 ust. 3e ustawy CIT,
    zgodnie z którym: „W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do
    którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3 f za datę powstania przychodu uznaje się dzień
    otrzymania zapłaty”, a więc określa, że wypłata za usługi nie objęte umową roczną przed
    jej aneksowaniem ma zostać rozpoznana jako przychód podatkowy w dniu otrzymania tej
    zapłaty (a nie w okresie, za który została przyznana).
    Reasumując, postanowienia art. 12 ust. 3 i 3a ustawy CIT stosowane a contrario i art. 12
    ust. 3e stosowany expressis verbis jednoznacznie wskazują, że wypłata za usługi nie ujęte
    w umowie rocznej przed jej zmianą na podstawie paragrafu 43 Ogólnych Warunków
    Umów, co nastąpiło już w roku podatkowym następnym po roku świadczenia tych usług,
    ma zostać rozpoznana jako przychód podatkowy w dacie tej wypłaty, a nie w okresie, za
    który została w związku z wykonaniem tych usług przyznana i takie jest stanowisko
    Wnioskodawcy wraz z jego oceną prawną przedstawionego stanu faktycznego.
    Prawidłowość tego stanowiska potwierdza treść interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 kwietnia 2024 r. Znak: 0114-KDIP2-
    2.4010.81.2024.2. KW oraz pośrednio wskazana w opisie stanu faktycznego interpretacja
    indywidualna wydana dla Wnioskodawcy w podobnej sprawie, to jest przyznania zapłaty
    na nadwykonania w stosunku do zakresu zawartej z NFZ umowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Wnioskodawcę we wniosku
    o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, tutejszy Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko
    sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Zatem, inne kwestie
    wynikające z własnego stanowiska, nie objęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w
    niniejszej interpretacji.
    Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można stwierdzić, że - co do zasady -
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny
    charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód
    powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika. Tym samym,
    o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje jego
    definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono

    aktywa podatnika. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono
    charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje
    swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.
    Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przychodów
    z działalności gospodarczej i z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 12 ust. 3 ustawy o
    CIT).
    Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Przepis ten nakazuje ujmować dla celów podatkowych przychody, które są należne
    podatnikowi, tj. stanowią przedmiot wymagalnych świadczeń, nawet jeśli nie zostały
    przez niego jeszcze otrzymane. Swoim zakresem zastosowania obejmuje przy tym
    wyłącznie przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
    produkcji rolnej.
    Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się
    zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego
    spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem
    wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to
    przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj.
    możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz
      3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo
      częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Powyższy przepis nakazuje ujmować do celów podatkowych przychody, które jeszcze nie
    zostały otrzymane przez podatnika, ale są mu należne, tj. stanowią przedmiot
    wymagalnych świadczeń. Świadczenie należne podatnikowi musi być przy tym
    skonkretyzowane i wynikać z treści zobowiązania, którego jest on stroną. O jego
    wymagalności można natomiast mówić od momentu, gdy podatnik jako wierzyciel ma
    prawo do dochodzenia spełnienia tego świadczenia, a dłużnik obowiązek jego realizacji.
    Regulacja opisana w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie przychodów
    związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika i z działami
    specjalnymi produkcji rolnej.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 3c-3g ustawy o CIT, ustawodawca przewidział wyjątki od
    powyższej zasady ogólnej. Na podstawie art. 12 ust. 3c ustawy o CIT:
      Jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
      powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
      umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    Przepis ten ma zastosowanie w przypadku usług o charakterze ciągłym, gdy strony
    uzgodnią, że regulowanie ich wzajemnych należności i zobowiązań będzie obejmować
    kolejne wyodrębnione umownie okresy świadczenia tych usług w czasie trwania umowy.
    Zatem, w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych), co
    powinno wynikać z ustaleń między stronami, za datę powstania przychodu uznaje się
    ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.

    Natomiast w myśl art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:
      W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje
      się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.
    Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 799 ze zm., dalej: „UDL”):
      Podmiot leczniczy nie może odmówić udzielenia świadczenia zdrowotnego osobie,
      która potrzebuje natychmiastowego udzielenia takiego świadczenia ze względu na
      zagrożenie życia lub zdrowia.
    Artykuł ten opisuje tzw. świadczenia ratujące życie, które podmiot leczniczy jest
    bezwarunkowo zobowiązany wykonać. W przypadku tego rodzaju świadczeń, NFZ nie
    może odmówić wynagrodzenia za udzielenie takiego świadczenia.
    Świadczenia, które nie mieszczą się w dyspozycji art. 15 UDL, uznaje się za tzw.
    świadczenia nieratujące życia. Wykonanie tego rodzaju świadczenia nie wiąże się
    bezpośrednio z obowiązkiem wypłaty należności przez NFZ na rzecz podmiotu
    leczniczego, jeżeli zostało wykonane ponad określony limit, ponieważ jego wykonanie nie
    mieści się w ramach zawartej z NFZ umowy ani też podmiot leczniczy nie ma ustawowego
    obowiązku ich wykonania.
    Powyższe wynika z art. 132 ust. 6 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
    zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 146 ze zm.).
    Świadczenia tego typu wymagają zatem od świadczeniobiorcy wnioskowania na piśmie o
    zmianę warunków umowy (tak paragraf 43 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8
    września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielaniu świadczeń
    zdrowotnych) na które NFZ może nie wyrazić zgody.
    Należy zauważyć, że umowy Spółki z NFZ gwarantują wynagrodzenie za wykonanie
    określonego rodzaju i zakresu świadczeń mieszczących się w określonym limicie.
    Świadczenia wykonane przez Spółkę ponad kwotę wynikającą z umów z NFZ, w terminie
    wykonania tych usług, nie spełniają przesłanek do uznania ich za przychody należne. W
    szczególności, zrealizowanie przez Spółkę nadwykonań nie wiąże się z obowiązkiem
    wypłaty należności na jej rzecz przez NFZ, ponieważ zapłata za ich wykonanie nie jest
    gwarantowana w umowie ani nie stanowią one świadczeń mających na celu ratowania
    życia lub zdrowia.
    Powyższe oznacza, że przedmiotowe świadczenia nie generują wierzytelności w sensie
    prawno-podatkowym. W konsekwencji, w przypadku nadwykonań nieratujących życia nie
    można mówić o przychodzie należnym na dzień ich wykonania. Świadczenie takie nie
    może przysporzyć Spółce realnej korzyści majątkowej w tym momencie (wykonania), gdyż
    nie jest ono objęte żadną gwarancją uzyskania za nie zapłaty, tj. świadczenia tego nie
    obejmuje umowa zawarta przez Spółkę z NFZ, ani nie jest to świadczenie wynikające z
    obowiązku ustawowego.
    Skoro zatem w sytuacji wskazanej w stanie faktycznym nie można zastosować regulacji
    dotyczących powstania przychodów w dacie wykonania usługi, to przychód może
    powstać wyłącznie w dacie otrzymania zapłaty a zatem na mocy art. 12 ust. 3e ustawy o
    CIT.
    W konsekwencji, wynagrodzenie z tytułu nadwykonań, o których mowa w opisie sprawy,
    otrzymane przez Państwa od NFZ stanowi przychód podlegający opodatkowaniu w
    momencie otrzymania zapłaty, tj. wg zasady kasowej.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych należy stwierdzić,
    iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach podmiotów, które o ich wydanie
    wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.