Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.630.2025.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-04
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą odszkodowania
pracownikowi.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odszkodowania
pracownik
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 31 lipca 2025 r. (wpływ 31 lipca 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Dnia (...) 2024 r. pracownica pozwała swojego byłego pracodawcę X Sp. z o. o. (dalej:
    Wnioskodawca) o zadośćuczynienie oraz odszkodowanie za mobbing w miejscu pracy.
    W dniu (...) 2025 r. przed Sądem (...) Wnioskodawca zawarł z pracownicą Ugodę Sądową
    (dalej: Ugoda) w ramach, której:
    Wnioskodawca zobowiązał się do wypłaty byłemu pracownikowi w terminie (...) tygodni od
    uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie (...) kwoty (...)
    złotych (...) tytułem zadośćuczynienia.
    Wnioskodawca oraz były pracownik zgodnie wnieśli o umorzenie ww. postępowania oraz
    o wzajemne zniesienie jego kosztów.
    Strony ww. postępowania sądowego zgodnie oświadczyły, że powyższe wzajemne
    ustępstwa całkowicie wyczerpują ich wzajemne roszczenia z tytułu stosunku pracy,
    zarówno objęte pozwem w sprawie (...) jak i nieobjęte tym pozwem.
    Przedmiotowa Ugoda nie zawiera żadnych stwierdzeń wskazujących na jakiekolwiek
    naruszenie przepisów prawa pracy przez którąkolwiek ze stron Ugody (także tych
    regulujących kwestie związane z mobbingiem).
    W celu wypełnienia postanowień powyższej Ugody w dniu (...) 2025 r. Wnioskodawca
    dokonał wpłaty na rachunek bankowy byłego pracownika kwoty w wysokości (...) zł.
    Kwota (...) zł została pomniejszona o kwotę (...) zł jako zaliczka na podatek dochodowy,
    kwotę (...) zł jako składka zdrowotna, a także odprowadzona została kwota (...) zł na
    pokrycie składek w ramach ubezpieczeń społecznych.
    W uzupełnieniu wniosku podano następujące informacje:
    Zgodnie z treścią Ugody z dnia (...) 2025 r. zawartej pomiędzy X Sp. z o. o., a pracownicą
    (dalej: „Ugoda”) kwota (...) zł została wypłacona na rzecz byłego pracownika „tytułem
    zadośćuczynienia” (cytat z ugody).
    Pracownica była pracownikiem Wnioskodawcy od (...) r. W dniu (...) 2023 r. pracownica
    złożyła Wnioskodawcy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem
    jako przyczynę wskazując mobbing w miejscu pracy, swoje stanowisko argumentowała (...).
    Pomiędzy stronami nie były prowadzone jakiekolwiek rozmowy do czasu złożenia pozwu
    do Sądu pracy przez byłą pracownicę. Sytuacja mobbingu w miejscu pracy dotyczyła
    głównie jednorazowego zdarzenia wydania polecenia pracownicy przez jej bezpośrednią
    przełożoną dotyczącego (...), a także złej atmosfery w miejscu pracy. Przedmiotowa
    sytuacja miała miejsce w (...) r., natomiast pozew został złożony (...) lat później, przy czym
    pracownica pozostała zatrudniona u Wnioskodawcy przez następne (...) lat od powyższego
    zdarzenia.

    W dniu (...) 2025 r. Sąd (...) skierował sprawę o sygn. akt (...) z powództwa pracownicy
    przeciwko Wnioskodawcy do mediacji. W wyniku przeprowadzonego postępowania
    mediacyjnego, a także w celu ograniczenia tworzenia dodatkowych kosztów
    kontynuowaniem procesu strony postępowania doszły do powyższej Ugody.
    Spółka zawarła Ugodę z pracownicą w związku z toczącym się postępowaniem sądowym z
    powództwa byłej pracownicy. Przedmiotowe postępowanie nie dotyczyło bezprawnego
    rozwiązania umowy o pracę, jednakże pomimo zakresu postępowania sądowego w
    kwestii wystąpienia mobbingu w miejscu pracy Ugoda objęła wszelkie wzajemne
    roszczenia stron postępowania wynikające z tytułu stosunku pracy zarówno objęte
    pozwem jak i nieobjęte tym pozwem.
    Kwota wskazana w przedmiotowej ugodzie została ustalona w sposób dowolny, w drodze
    porozumienia zawartego pomiędzy Wnioskodawcą (będącym byłym pracodawcą), a byłym
    pracownikiem w ramach swobodnych negocjacji stron.
    W treści przedmiotowej Ugody nie wskazano żadnej podstawy prawnej, na podstawie
    której została ustalona wysokość określonego w niej świadczenia, jak również nie
    określono metody ani kryteriów, według których kwota ta została wyliczona.
    Zgodnie z ust. 3 przedmiotowej ugody sądowej: „Strony zgodnie oświadczyły, że powyższe
    wzajemne ustępstwa całkowicie wyczerpują ich wzajemne roszczenia z tytułu stosunku
    pracy, zarówno objęte pozwem w sprawie (...) jak i nieobjęte tym pozwem”.
    Kwota wypłacona tytułem zadośćuczynienia nie wynikała z rzeczywistej poniesionej szkody
    przez pracownika, kwota została ustalona w sposób dowolny i dobrowolny przez strony.
    Wypłacone świadczenie miało rekompensować pracownikowi utracone przez pracownika
    spodziewane korzyści tzn. wynagrodzenie, które pracownica otrzymałaby gdyby nie
    złożyła oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę, wobec powyższego można
    stwierdzić, iż zadośćuczynienie jest zwrotem utraconych korzyści, ponieważ gdyby była
    pracownica nie złożyła wypowiedzenia otrzymałaby wynagrodzenie w ramach trwającego
    stosunku pracy.
    W związku z zawartą Ugodą była pracownica zrzekła się nie tylko roszczeń wynikających z
    pozwu, ale także wszelkich roszczeń nieobjętych pozwem wynikających z tytułu stosunku
    pracy, który łączył strony.
    Pytania
    1) Czy kwota wypłacona na podstawie ugody sądowej zawartej pomiędzy Wnioskodawcą,
      a byłym pracownikiem korzysta ze zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 3 lub
      pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2) W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy Wnioskodawca był
      zobowiązany do poboru zaliczek na podatek dochodowy od zapłaconej kwoty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż kwota wypłacona w ramach zawartej ugody sądowej
    nie korzysta ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (dalej jako: ustawa o PIT).
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota objęta Ugodą stanowi kwotę brutto i w związku z tym
    winna zostać opodatkowana. Przed dokonaniem jej wypłaty Wnioskodawca (jako były
    pracodawca i płatnik zaliczek na podatek dochodowy) zasadnie pomniejszył tę kwotę o
    kwotę należnej zaliczki na podatek dochodowy, ponieważ kwota wypłacona na podstawie
    ugody nie stanowi zadośćuczynienia wymienionego w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 lub 3b ww. ustawy o PIT.
    Uzasadnienie stanowiska:

    Korzystanie z preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest dopuszczalne
    wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie
    stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.
    Zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT: Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy,
    wolne od podatku dochodowego są odszkodowania oraz zadośćuczynienia, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, (...).
    Jednocześnie należy podkreślić, że zwolnienie to ma charakter wyjątkowy i dotyczy
    wyłącznie enumeratywnie wskazanych sytuacji, co znajduje odzwierciedlenie w
    restrykcyjnej wykładni stosowanej przez organy podatkowe.
    Przedmiotowa Ugoda została zawarta w sposób indywidualny oraz niezależny od
    jakiegokolwiek przelicznika wynikającego z przepisów prawa. Na mocy ustępu 3
    przedmiotowej Ugody strony zgodnie oświadczyły, iż poczynione wzajemnie ustępstwa
    całkowicie wyczerpują ich wzajemne roszczenia z tytułu stosunku pracy, zarówno objęte
    pozwem w sprawie (...) jak i nieobjęte tym pozwem.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem kwoty z ugód o takiej treści nie korzystają ze zwolnienia
    z ww. przepisu, tak m.in. w:
    · piśmie wydanym przez Dyrektora KIS w dniu 26 maja 2025 r. w sprawie o sygn. 0112-
      KDIL2-1.4011.352.2025.1 .MKA: „Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń
      zawartych między stronami ugody, której wysokość uwzględnia interesy obu stron
      wynikające z łączącego strony stosunku pracy, ma rekompensować pracownikowi
      utracone przez niego, w wyniku ostatecznego rozwiązania umowy o pracę,
      spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Odszkodowanie nie jest
      rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu
      rozwiązania umowy o pracę, w ugodzie ujęto – jak wskazano w opisie zdarzenia – że
      treść wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron wynikające z powództwa
      złożonego przez byłego pracownika do sądu".
    · piśmie wydanym przez Dyrektora KIS w dniu 2 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. 0115-
      KDIT2.4011.192.2025.2.KC: „W ugodzie, strony oświadczyły, iż zamykają wszelkie
      roszczenia dochodzone w podstępowaniu związane z rozwiązaniem umowy o pracę
      łączącej strony oraz wszelkie roszczenia wynikające ze stosunku pracy. Wobec
      powyższego, świadczenie to ma zatem w istocie charakter umowny, gdyż wynika
      jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jego wysokość uwzględnia interesy obu
      stron - co potwierdza wskazanie, że ugoda sądowa wyczerpywała wszelkie roszczenia
      dochodzone w podstępowaniu przed sądem. Tym samym określone w ugodzie
      świadczenie nie spełnia wymogów określonych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji nie jest objęte zwolnieniem
      przedmiotowym wynikającym z tego przepisu".
    W niniejszej sprawie należy uznać, że określone w ugodzie sądowej świadczenie
    przyznane byłemu pracownikowi nie jest zadośćuczynieniem wynikającym z przepisów
    odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, ponieważ wynika z
    indywidualnego porozumienia zawartego pomiędzy Wnioskodawcą, a byłym
    pracownikiem, a także obejmuje wszelkie roszczenia byłego pracownika wynikające z
    dawnego stosunku pracy.
    Zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT:
    Jednocześnie należy wskazać, iż przedmiotowe świadczenie (jako ustalone w drodze
    ugody sądowej), mogłoby potencjalnie podlegać zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
    3b ustawy o PIT.
    W świetle tego przepisu zwolnione od podatku dochodowego są również inne
    odszkodowania i zadośćuczynienia otrzymane na podstawie ugody sądowej, jednakże z
    istotnym wyłączeniem świadczeń:

    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Jednakże mając na uwadze, że przedmiotowe świadczenie zostało ustalone w ramach
    ugody, która w świetle art. 917 Kodeksu cywilnego uwzględnia interesy obu stron
    wynikające ze stosunku pracy, należy przyjąć, iż świadczenie to pozostaje w bezpośrednim
    związku z uprzednio istniejącym stosunkiem pracy, a samo zadośćuczynienie jest zwrotem
    utraconych korzyści o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b ustawy o PIT.
    Zgodnie z poglądem przedstawionym w piśmie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    dnia 3 stycznia 2023 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1027.2022.2.MN: „wypłacone
    odszkodowanie nie było rekompensatą za utracone korzyści w postaci wynagrodzenia za
    pracę. Jednakże (...) określone w ugodzie sądowej odszkodowanie stanowiło dla Pana
    należność za odstąpienie przez Pana od roszczeń wobec pracodawcy w związku z
    wypowiedzeniem przez pracodawcę stosunku pracy. W konsekwencji otrzymana przez
    Pana kwota jest zapłatą za zrzeczenie się przez Pana wszelkich roszczeń w stosunku do
    pracodawcy w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, stanowiącą dla pracodawcy
    gwarancję, że nie będzie Pan składał jakichkolwiek innych żądań w związku z
    wypowiedzeniem umowy o pracę. Zatem, wypłacona Panu przez byłego pracodawcę
    kwota odszkodowania nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, jeśli rozwiązanie umowy nastąpiło w
    efekcie za porozumieniem stron (czyli za zgodą byłego pracownika), a rekompensatą za
    utracony zarobek, jaki mógłby Pan otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło. W
    związku z tym, wypłacona przez byłego pracodawcę kwota nie będzie również korzystała
    ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych".
    Wnioski:
    W konsekwencji, przedmiotowe świadczenie, mające źródło w stosunku pracy, stanowi
    przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o PIT i jako takie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych.
    Reasumując, należy stwierdzić, że wypłacone przez Wnioskodawcę na rzecz byłego
    pracownika świadczenie na podstawie ugody sądowej, wobec braku przesłanek do
    zastosowania zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o PIT, stanowi
    przychód ze stosunku pracy i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.

      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Z przepisów
    tej ustawy wynika, że odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Według art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przy czym, w świetle art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym.
    Na podmioty dokonujące świadczeń ze stosunku pracy ustawodawca nałożył obowiązki
    płatnika, polegające na obliczeniu i pobraniu zaliczki na podatek dochody oraz
    przekazaniu jej do właściwego urzędu skarbowego.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 omawianej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że w 2023 roku pracownica złożyła
    Państwu jako pracodawcy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za
    wypowiedzeniem jako przyczynę wskazując mobbing w miejscu pracy, swoje stanowisko
    argumentowała (...). W 2024 roku ww. była już pracownica pozwała Państwa o
    zadośćuczynienie oraz odszkodowanie za mobbing w miejscu pracy. W 2025 r. zawarto
    ugodę sądową, na mocy której zobowiązali się Państwo zapłacić kwotę (...) zł. Strony
    zgodnie wniosły o umorzenie ww. postępowania oraz o wzajemne zniesienie jego kosztów
    a także zgodnie oświadczyły, że powyższe wzajemne ustępstwa całkowicie wyczerpują ich
    wzajemne roszczenia z tytułu stosunku pracy, zarówno objęte pozwem, jak i nieobjęte tym
    pozwem. Przedmiotowa ugoda nie zawiera żadnych stwierdzeń wskazujących na
    jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa pracy przez którąkolwiek ze stron ugody (także
    tych regulujących kwestie związane z mobbingiem). Przedmiotowe postępowanie nie
    dotyczyło bezprawnego rozwiązania umowy o pracę, jednakże pomimo zakresu
    postępowania sądowego w kwestii wystąpienia mobbingu w miejscu pracy ugoda objęła
    wszelkie wzajemne roszczenia stron postępowania wynikające z tytułu stosunku pracy
    zarówno objęte pozwem jak i nieobjęte tym pozwem. Kwota wskazana w przedmiotowej
    ugodzie została ustalona w sposób dowolny, w drodze porozumienia zawartego pomiędzy
    Państwem (będącym byłym pracodawcą), a byłą pracownicą w ramach swobodnych
    negocjacji stron.
    W tym miejscu wskazać należy, że odszkodowanie (zadośćuczynienie) stanowi, co do
    zasady, przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania
    (zadośćuczynienia) podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu
    zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b analizowanej ustawy,
    obejmuje zatem swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na
    podstawie wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają
    wprost z regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przy czym ze zwolnienia,
    o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby
    mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania za tzw.
    szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika
    prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych
    przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści.
    Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się spodziewać,
    gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego na zasadach
    przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie więc
    niezrealizowanie choćby jednej ze wskazanych wyżej przesłanek.
    Należy również podkreślić, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, istotnym
    odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej – powszechności i równości
    opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się na podstawie wykładni
    rozszerzającej, tzn. muszą być interpretowane ściśle. W przedmiocie stosowania
    wszelkiego rodzaju ulg podatkowych trzeba mieć na uwadze także przepis art. 84
    Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania, stąd każdy wyjątek od tej
    zasady, w tym także ulga podatkowa, nie może być interpretowany dowolnie, ani
    uzupełniany w drodze interpretacji o treść, której nie zawiera.
    Jak wynika wprost z art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, aby dane świadczenie mogło korzystać ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie ww. przepisów, musi być odszkodowaniem lub
    zadośćuczynieniem.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem
    (zadośćuczynieniem), nie musi mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego
    bądź odwrotnie – niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie
    determinuje takiego charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.

    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, tym niemniej rozumienie tych pojęć nie
    może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z
    katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich
    rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej. Przy czym oczywistym jest, że aby
    uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter
    kryteriów ustawowych.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest
    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym, świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania, bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów Kodeksu pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy ( t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Natomiast przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45, art. 56,
        3  2art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy). W kontekście rozwiązania umowy o pracę
    ustawodawca przewiduje np. odszkodowanie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o
    pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o
    wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę
    bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym
    trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Kwestia ugody natomiast zdefiniowana została w art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 917 powołanej powyżej ustawy:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    W związku z tym należy uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy określone w ugodzie
    świadczenie przyznane przez Państwa byłej pracownicy nie jest odszkodowaniem
    (zadośćuczynieniem) wynikającym z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, przedmiotowe
    świadczenie nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie ww. artykułu.
    Do wypłaconego byłej pracownicy świadczenia nie może mieć również zastosowanie
    zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Z okoliczności wskazanych we wniosku wynika bowiem, że ostatecznie
    rozwiązanie umowy nastąpiło za porozumieniem stron i kwota wskazana w
    przedmiotowej ugodzie została ustalona w sposób dowolny, w drodze porozumienia
    zawartego pomiędzy Państwem a byłą pracownicą w ramach swobodnych negocjacji
    stron. Ponadto, jak sami Państwo wskazali w uzupełnieniu podania: Kwota wypłacona
    tytułem zadośćuczynienia nie wynikała z rzeczywistej poniesionej szkody przez
    pracownika, kwota została ustalona w sposób dowolny i dobrowolny przez strony.
    Wypłacone świadczenie miało rekompensować pracownikowi utracone przez pracownika
    spodziewane korzyści tzn. wynagrodzenie, które pracownica otrzymałaby gdyby nie
    złożyła oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę, wobec powyższego można
    stwierdzić, iż zadośćuczynienie jest zwrotem utraconych korzyści, ponieważ gdyby była
    pracownica nie złożyła wypowiedzenia otrzymałaby wynagrodzenie w ramach trwającego
    stosunku pracy.
    W konsekwencji, wypłacone przez Państwa byłej pracownicy świadczenie stanowi dla niej
    przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ
    wypłata tegoż świadczenia miała swoje źródło w uprzednio łączącym pracownicę z
    Państwem stosunku pracy. Wskazać należy, że gdyby tego stosunku nie było – pracownica
    nie miałaby podstaw występować z roszczeniem przeciwko Państwu o jego zasądzenie.
    Świadczenie to nie zostało objęte zwolnieniem z podatku wymienionym w art. 21 ust. 1
    pkt 3 lub pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych –w związku z
    powyższym podlega opodatkowaniu.
    Podsumowując, wypłacone byłej pracownicy świadczenie nie korzysta ze zwolnienia
    przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem określone w ugodzie sądowej ww.
    świadczenie stanowi dla byłej pracownicy przychód ze stosunku pracy, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji Państwo
    byli zobowiązani do potrącenia zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconej kwoty.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych informuję, że
    wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.