Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.631.2025.2.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-06
Teza: Obowiązki banku z tytułu zwrotu odsetek i kosztów procesu
oraz obowiązek wystawienia informacji PIT; 11 w zależności od
momentu złożenia przez klienta oświadczenia.
Słowa kluczowe: banki
informacja-informacja dla podatnika
koszt-koszty procesowe
kredyt
oświadczenia
ugody
umorzenie
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42a-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie
zaliczki
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili
    go Państwo pismem z 11 sierpnia 2025 r. (wpływ 11 sierpnia 2025 r.) - w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) S.A. (dalej jako: „Bank” lub „Wnioskodawca”) jest podmiotem prowadzącym działalność
    na podstawie ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646;
    dalej: „Prawo Bankowe”) posiadającym siedzibę na terytorium Polski i podlegającym w
    Polsce opodatkowaniu od całości dochodów bez względu na miejsce ich osiągnięcia
    (polski rezydent podatkowy).
    Bank dokonuje czynności bankowych w rozumieniu Prawa Bankowego, w tym m. in.
    udziela pożyczek/kredytów/gwarancji/poręczeń, prowadzi rachunki oszczędnościowe,
    przeprowadza rozliczenia pieniężne, nabywa oraz zbywa wierzytelności pieniężne.
    W ramach wyżej wymienionej działalności operacyjnej Wnioskodawca zawierał w
    przeszłości z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej:
    „Klient”/Klienci lub Kredytobiorca/Kredytobiorcy) umowy o kredyt z przeznaczeniem na
    cele mieszkaniowe.
    Udzielane kredyty były denominowane do waluty obcej, jak równie Bank udzielał kredytów
    w walucie obcej, w szczególności we franku szwajcarskim (dalej: „CHF”).
    W ofercie Banku znajdowały się m.in. następujące produkty:
        kredyt mieszkaniowy w walutach obcych;
        kredyt konsolidacyjny w walutach obcych;
        pożyczka hipoteczna w walutach obcych;
        pożyczka konsumpcyjna zabezpieczona hipoteką w walucie obcej.
    Występują sytuacje, w których Bank jest (jako udzielający kredytu) stroną umów kredytu
    /pożyczki, które zostały udzielone przez inne banki, w zakresie w jakim Wnioskodawca jest
    następcą prawno-podatkowym (stosownie do art. 93 lub art. 93c Ordynacji podatkowej)
    tych innych banków, w wyniku dokonanych połączeń lub innych działań
    restrukturyzacyjnych.

    Wyżej wymienione umowy kredytu/pożyczki zawarte przez Bank oraz przez inne banki - w
    zakresie, w jakim Bank jest następcą prawno-podatkowym - będą zwane w dalszej części
    niniejszego wniosku łącznie: „Umową/Umowami kredytu”.
    W Umowach kredytu wysokość zobowiązania kredytowego (kwota udzielonego kredytu)
    została wyrażona w walucie obcej. Kredyt mógł być wypłacony w umówionej walucie obcej
    (wówczas do żadnych przeliczeń przy wypłacie kredytu nie dochodziło) albo w polskich
    złotych (dalej: „PLN”) po przeliczeniu kwoty udzielonego kredytu według kursu waluty
    wynikającego z Tabeli Kursowej, bądź w niektórych przypadkach wg kursu negocjowanego
    przez strony umowy kredytu (w praktyce, w takim przypadku kwota wypłaconych
    kredytobiorcy środków w PLN zależna była od kursu waluty w dniu ich wypłaty). W związku
    z tym, należy wskazać, że wysokość kredytu (saldo kredytu) było w przypadku kredytów
    denominowanych do CHF i kredytów walutowych wyrażone było w CHF, natomiast w
    przypadku wypłaty takiego kredytu w PLN, wysokość wypłaconej kwoty kredytu stanowiła
    kwota udzielonego kredytu w CHF przeliczona na dzień wypłaty wg kursu waluty obcej do
    PLN.
    W czasie trwania Umów kredytu Bank rozpoznawał przychody podlegające
    opodatkowaniu wynikające z wykonywanych umów, w szczególności z tytułu odsetek,
    prowizji, innych opłat związanych z udzielonym kredytem, tudzież dodatnich różnic
    kursowych, które powstały na spłacie kredytu przez Klienta, w tym z tytułu
    niezrealizowanych różnic kursowych wynikających z wyceny Umów kredytu ustalanych
    zgodnie ze stosowaną przez Bank tzw. rachunkową metodą rozpoznawania różnic
    kursowych, o której mowa w art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT.
    Bank nie rozpoznawał jako kosztów uzyskania przychodów w CIT kwoty kapitału
    wypłaconego w ramach Umowy kredytu. W rezultacie, również spłata rat kredytowych w
    części kapitałowej kredytu nie była uznawana przez Bank jako przychód podlegający
    opodatkowaniu CIT.
    Udzielanie kredytów/pożyczek denominowanych w walutach obcych oraz kredytów
    walutowych (w tym w szczególności w CHF) było często spotykaną praktyką rynkową w
    Polsce na początku XXI wieku w wyniku wejścia w życie przepisów ustawy z 27 lipca 2002 r.
    Prawo dewizowe. W okresie, w którym dochodziło do udzielania tego rodzaju kredytów
    nie istniało materialne ryzyko zakwestionowania tego rodzaju produktów bankowych.
    Takie kredyty denominowane, jak i kredyty walutowe były uznawane za bezpieczne
    rozwiązania i wspomagały rozwój gospodarczy w Polsce.
    Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i zmiana linii orzeczniczej
    sądów krajowych oraz uznawanie nieswoistych klauzul walutowych wprowadzanych przez
    banki do umów kredytu/pożyczki za abuzywne /niedozwolone postanowienia umowne i
    ujmowanie ich do rejestru klauzul niedozwolonych prowadzonego przez Prezesa Urzędu
    Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak również istotna deprecjacja PLN do CHF, która
    spowodowała pogorszenie sytuacji kredytobiorców (ekonomiczny ciężar obsługi
    zadłużenia w CHF, przez kredytobiorców osiągających dochody w PLN, wzrastał),
    spowodowały, iż kredyty udzielone przed laty zaczęły być w mienionych warunkach
    ekonomicznych uznawane za nieważne.
    Niektórzy Klienci Banku wchodzili lub wchodzą na drogę sądową w procedurze cywilnej
    przeciwko Bankowi. Kredytobiorcy wnoszą o uznanie za nieważną w całości zawarte z
    Bankiem Umowy kredytu oraz o zwrot wszelkich uiszczonych na rzecz Banku kwot. Jak
    wskazują liczne orzeczenia, nie tylko w sprawach Banku, ale również innych banków, sądy
    w większości uwzględniają powództwa Kredytobiorców i orzekają nieważność umów
    kredytu.
    W takiej sytuacji na podstawie przepisów o nienależnych świadczeniach strony
    zobowiązane są do zwrotu spełnionych świadczeń. Oznacza to, że Bank zobowiązany jest
    do zwrócenia Kredytobiorcom wszelkich otrzymanych od nich kwot tytułem rat
    kapitałowo-odsetkowych, prowizji, kosztów ubezpieczeń oraz zasądzonych kosztów

    sądowych oraz odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu roszczenia. Natomiast
    Kredytobiorcy zobowiązani są do zwrotu kwot otrzymanych tytułem wypłaty kapitału
    kredytu.
    Dążąc do polubownego rozwiązania sporów dotyczących ważności Umów kredytu Bank
    oferuje klientom ugody, w ramach których dokonuje przewalutowania kredytu z waluty
    obcej na PLN po uzgodnionym kursie oraz umarza część zadłużenia z tytułu kredytu.
    Obecnie Bank planuje zaoferować klientom ugody (dalej: „Ugoda/Ugody”) na mocy
    których:
    a) strony potwierdzą, że miały wolę zawarcia Umowy kredytu w dacie jej zawarcia, oraz
    oświadczą, że mają wolę utrzymania jej w mocy przez cały okres kredytowania do czasu
    całkowitej spłaty należności na rzecz Banku,
    b) pozostające do spłaty zadłużenie z tytułu umowy kredytu zostanie przewalutowane po
    uzgodnionym kursie na PLN,
    c) pozostała do spłaty kwota kredytu zostanie umorzona (Kredytobiorca zostanie
    zwolniony z części długu),
    d) Bank zwróci Kredytobiorcy część zapłaconych przez niego odsetek (tj. odsetki, które
    Kredytobiorca zapłacił Bankowi w ramach spłacanych rat kapitałowo-odsetkowych,
    zgodnie z obowiązującą umową kredytu), tj. kwotę uzgodnioną przez strony w wyniku
    negocjacji,
    e) Bank zobowiąże się do zwrotu kosztów procesu związanych ze złożeniem pozwu
    przeciwko Bankowi, jeżeli w danym przypadku Kredytobiorca takie koszty poniósł,
    f) Strony potwierdzą, że Ugoda prowadzi do definitywnego uchylenia sporu dotyczącego
    roszczeń Klientów i Banku, ważności Umowy kredytu, jej bezskuteczności lub
    niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym uchylenia niepewności co do
    roszczeń wynikających z treści postanowień Umowy lub z wykonania świadczeń z Umowy;
    w związku z tym strony nie będą występować względem siebie z takimi roszczeniami, a
    przyjęte w Ugodzie rozwiązanie, w tym zmiana waluty, wysokość i zasady spłaty
    wierzytelności kredytowej, zwolnienie z długu oraz wypłacona na rzecz Klienta kwota w
    pełni wyczerpują wzajemne roszczenia stron w tym zakresie.
    W przypadku, gdy powyższa Ugoda będzie zawierała zwolnienie z długu, tj. umorzenie
    części zadłużenia pozostającego do spłaty (zgodnie z lit. c) powyżej), a umowa dotyczyła
    kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w § 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (dalej: „Rozporządzenie”), tj. będzie to kredyt (lub pożyczka):
    a) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. oraz
    b) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
    nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie,
    lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim
    prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w
    takim prawie oraz
    c) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o PIT (tj. na
    wydatki na cele mieszkaniowe)
    - wówczas Bank odbierze od Kredytobiorcy oświadczenie o spełnieniu warunków do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku przewidzianego tym Rozporządzeniem (dalej:
    „Oświadczenie”).
    Jeżeli Kredytobiorca nie złoży Oświadczenia, Bank na podstawie art. 42a ustawy o PIT
    obowiązany będzie do wystawienia informacji PIT-11 i wykazania w nim kwoty
    umorzonego kredytu.

    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Zgodnie z treścią art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron.
    Na podstawie ugody Bank zwróci Kredytobiorcy część odsetek, które zostały zapłacone w
    ramach spłaconych przez Klienta rat kapitałowo-odsetkowych.
    Zgodnie z zawartą umową kredytu Klient zobowiązany jest do spłaty zarówno kapitału jak i
    zapłaty odsetek należnych Bankowi, zgodnie z harmonogramem określającym termin oraz
    wysokość raty kapitałowo-odsetkowej. Przystępując do negocjacji mających doprowadzić
    do zawarcia ugody strony znają wysokość spłaconego kapitału oraz wysokość zapłaconych
    dotychczas odsetek od kredytu.
    W ugodzie będącej przedmiotem wniosku Bank godząc się na zwrot otrzymanych od
    Kredytobiorcy odsetek (zwrot części rat kapitałowo-odsetkowych) i jest to ze strony Banku
    ustępstwo mające na celu uchylenie sporu dot. ważności umowy kredytu.
    Podkreślić należy, że kwota odsetek, która będzie zwracana Klientowi będzie ograniczona
    kwotą odsetek zapłaconych przez Klienta w ratach kapitałowo-odsetkowych, tj. nigdy
    Klient nie otrzyma więcej niż zapłacił. Przykładowo jeżeli Bank wypłacił klientowi kwotę
    300.000,00 zł tytułem kapitału kredytu, a klient do momentu zawarcia ugody zapłacił
    Bankowi tytułem rat kapitałowo-odsetkowych kwotę 550.000,00 zł (z czego 290.000,00 zł
    stanowiło spłatę kapitału, a 260.000,00 zł zapłatę odsetek), to po przeprowadzeniu
    negocjacji Bank może zobowiązać się w ugodzie do zwrotu odsetek w wysokości np.
    200.000,00 zł. Czyli w kwocie niższej niż faktycznie zapłacone przez Klienta raty kapitałowo-
    odsetkowe.
    Po stronie klienta zatem nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu - zwracana
    kwota będzie mieścić się w kwocie wpłaconej przez klienta podczas spłaty kredytu tytułem
    rat kapitałowo-odsetkowych, nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w majątku Klienta.
    W konsekwencji powyższego po stronie Klienta nie powstanie przychód w rozumieniu art.
    11 ust. 1 w zw. z art. 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co skutkuje
    brakiem obowiązku po stronie Banku sporządzenia PIT-11 i przesłania jej Klientowi oraz
    właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych. Tak np.:
        interpretacja indywidualna z 25 czerwca 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-
        1.4011.516.2025.1.MKA:.
      We wniosku wskazała Pani, że w ramach ugody bank wypłaci kredytobiorcy kwotę
      dodatkową w wysokości (...) złotych, jako zwrot części raty kapitałowo-odsetkowych,
      plus równowartość rat kapitałowo-odsetkowych spełnionych przez kredytobiorców
      na rzecz banku po 1 kwietnia 2025 r. do dnia zawarcia ugody.

      Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie dojdzie do powstania
      przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzyma Pani zwrot
      środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz
      banku w ramach spłaty części rat udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem
      otrzyma Pani środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio
      poniesione z Pani własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z
      bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta
      będzie dla Pani neutralna podatkowo.
      W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
      zaciągniętego kredytu hipotecznego nie stanowi dla Pani przychodu w rozumieniu
      art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego
      do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy,
      podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych;
        interpretacja indywidualna z 20 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.318.2025.2.
        ASZ:
      Przewidziany w ugodzie zwrot rat kapitałowo-odsetkowych (...) - nie będzie stanowił
      dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
      zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu. Skoro otrzymuje Pan
      jedynie zwrot tego, co w czasie trwania Umowy świadczył na rzecz banku, to
      powyższa kwota nie stanowi dla Pana żadnej dodatkowej korzyści (przysporzenia
      majątkowego).
    Przez pojęcie „koszty procesu” we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Bank
    rozumie koszty sądowe oraz koszty zastępstwa procesowego.
    Ugoda może przewidywać zwrot kosztów sądowych zapłaconych przez Klienta oraz zwrot
    poniesionych kosztów zastępstwa procesowego w sprawie wytoczonej przez Klienta oraz
    w sprawie z powództwa Banku wytoczonej przeciwko temu Klientowi wg. stawek
    minimalnych określonych w przepisach prawa (w szczególności: art. 98 § 1 - §4 ustawy z
    dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, rozporządzenie Ministra
    Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie,
    rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
    czynności radców prawnych). Oznacza to, że zwrot kosztów procesu będzie uwzględniany
    w ugodach nie ze wszystkimi Klientami, ale tylko z tymi Klientami, którzy przed zawarciem
    ugody pozwali Bank o zapłatę z tytułu nieważności umowy kredytu lub bezskuteczności
    umowy lub abuzywności postanowień umowy kredytu lub o ustalenie takiej nieważności/
    bezskuteczności. Zwracane koszty procesu nie będą zatem nigdy wyższe niż zapłacone
    przez Klienta.
    Podkreślić należy, iż jest to zwrot, zatem nie dochodzi po stronie Klienta do przysporzenia
    majątkowego, a tym samym brak jest dochodu podlegającego opodatkowaniu. W
    konsekwencji na Banku nie ciąży obowiązek sporządzenia PIT-11 i przesłania jej Klientowi
    oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w interpretacjach wydawanych dla
    innych banków czy dla podatników.
    Tak np.:
        interpretacja indywidualna z 29 listopada 2024 r., sygn. 0112-DKIL-
        1.4011.676.2024.2.TR:

      Reasumując: stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia, w związku zawarciem
      Ugody i dokonaniem wypłaty na rzecz Klienta świadczenia z tytułu KZP, (...), po
      stronie Klienta nie powstaje przychód, a tym samym Państwo (Bank) nie są
      zobowiązani do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i
      przesłania jej Klientowi jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu,
      zgodnie z art. 42a ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych;
        czy interpretacja indywidualna z 18 lipca 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-
        2.4011.504.2025.3.MK
        lub interpretacja indywidualna z 16 lipca 2025 r., sygn. 0115-KDST2-
        1.4011.262.2025.2.MD:
      W odniesieniu natomiast do kwoty wypłaconej przez bank tytułem zwrotu kosztów
      zastępstwa procesowego wskazać należy, że zgodnie z art. 98 § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy
      z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 poz.
      1568 ze zm.):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub
      przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
      zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
      Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
      mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi
      więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie
      przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
      Wobec powyższego, skoro jak Pan wskazał we wniosku - bank w wyniku ugody
      zobowiązał się do pokrycia kosztów zastępstwa procesowego, to zwrot ten również
      nie będzie stanowił dla Pana przychodu. Zwrócone na Pana rzecz koszty zastępstwa
      procesowego nie będą stanowić przysporzenia po Pana stronie i nie będą podlegać
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z
      dokonanym zwrotem ww. kosztów procesowych nie nastąpi realne przysporzenie
      majątkowe. Kwoty te stanowią jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Pana
      wydatków - nie są więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.
    Pytania

    1) Czy Bank obowiązany będzie wystawić PIT-11 w przypadku umorzenia części lub
      całości kredytu, jeżeli Klient nie złoży Oświadczenia w roku podatkowym, w którym
      zawarto Ugodę?
    2) Czy Bank nie będzie obowiązany wystawić PIT-11 w przypadku umorzenia części lub
      całości kredytu, jeżeli Kredytobiorca złoży Oświadczenie przy zawieraniu Ugody lub nie
      później niż do końca roku podatkowego, w którym doszło do zawarcia Ugody?
    3) Czy Bank będzie obowiązany do uwzględnienia w PIT-11 kwoty zwracanych
      Kredytobiorcy odsetek oraz kosztów procesu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Bank będzie zobowiązany do wystawienia PIT-11 i wykazania w
    nim kwoty umorzonego kredytu, jeżeli Kredytobiorcy nie złożą Oświadczenia przy
    zawieraniu Ugody lub do końca roku podatkowego, w którym zawarto Ugodę.
    Ad. 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Bank nie będzie zobowiązany do wystawiania PIT-11 w
    przypadku złożenia przez Kredytobiorcę Oświadczenia.
    Ad. 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Bank nie będzie obowiązany do uwzględniania w PIT-11 kwoty
    zwracanych Kredytobiorcy odsetek ani kosztów procesu.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i 2:
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o PIT jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którą:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkiego
    rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej
    ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę
    pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Takim przysporzeniem
    niewątpliwie jest umorzenie części lub całości kredytu. W takim przypadku u
    Kredytobiorcy dochodzi do zmniejszenia jego pasywów, co ma konkretny wymiar
    finansowy.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Natomiast zgodnie z art. 20 ustawy o PIT:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także

      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Zgodnie z art. 42a ustawy o PIT:
      Osoby prawne, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w
      art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52,
      art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać
      zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane
      sporządzić informację według ustalonego wzoru, tj. PIT-11, o wysokości przychodów i
      przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik
      urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje
      swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    11 marca 2022 r. Minister Finansów na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej
    zarządził zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot
    umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w przypadku
    gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
    w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej.
    Bank nie ma innego instrumentu weryfikacji spełnienia powyższych warunków poza
    odebraniem od Kredytobiorcy Oświadczenia.
    Mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy Bank:
        obowiązany jest do wystawienia PIT-11 i wykazania w nim przychodów z tytułu
        umorzenia części lub całości kredytu, jeżeli Klient nie złoży Oświadczenia, tj. Bank
        nie otrzyma przed terminem wystawienia PIT-11 informacji spełnieniu warunków
        do zastosowania zaniechania poboru podatku na podstawie Rozporządzenia;
        nie jest obowiązany do wystawienia PIT-11 w przypadku otrzymania Oświadczenia,
        iż dany dochód spełnia warunki do zastosowania zaniechania poboru podatku na
        podstawie Rozporządzenia.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3:
    Jak wskazano powyżej za przychody w rozumieniu ustawy o PIT należy uznać każdą formę
    przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym
    nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Podkreślić należy, że zarówno w
    orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że elementem istotnym dla uznania danego
    świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez podatnika realnego
    przysporzenia majątkowego. O uzyskaniu przychodu można mówić zatem jedynie w
    sytuacji, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową - czy to na skutek

    otrzymania określonych wartości majątkowych zwiększających jego aktywa (pieniędzy,
    wartości pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń), czy na
    skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego pasywów.
    Na potwierdzenie powyższego stanowiska przytoczyć można stanowisko Naczelnego Sądu
    Administracyjnego wyrażone w wyroku z 29 listopada 2019 r. sygn. akt II FSK 799/18:
      Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za
      przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają
      charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem
      majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny
    czy też stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód
      uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie
      których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem
      majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. (...) Wobec tego do przychodów
      podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot
      uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych poczynionych za
      inny podmiot (...)
      (interpretacja indywidualna z 3 marca 2022 r. sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.
      MAP)
    Stwierdzić należy zatem, że pomimo literalnego brzmienia art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, iż
    przychodem są wszelkie pieniądze i wartości pieniężne otrzymane przez podatnika, to nie
    każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego stronie przychodu
    podatkowego. W szczególności, do powstania przychodu skutkującego realnym
    przysporzeniem majątkowym nie dochodzi w przypadku zwrotu wydatków na rzecz
    podatnika. W takiej sytuacji, koszty w pierwszej kolejności są ponoszone (finansowane) z
    własnych środków podatnika, a następnie są mu zwracane, w konsekwencji czego po
    stronie podatnika nie powstaje przysporzenie majątkowe, a jedynie „wyrównanie”
    (całkowite lub częściowe) wcześniejszego uszczuplenia w jego majątku.
    Na podstawie planowanej Ugody Bank zamierza dokonać na rzecz klientów zwrotu
    ustalonej kwoty odsetek uprzednio przez klientów zapłaconych na podstawie
    obowiązującego harmonogramu spłaty kredytu oraz kosztów procesu, o ile klienci takie
    koszty ponieśli. Oznacza to, że po stronie Kredytobiorcy nie powstanie przychód
    podlegający opodatkowaniu, a jedynie zostanie mu wyrównany ubytek w aktywach, do
    którego doszło w momencie zapłaty raty w części odsetkowej, czy w dacie poniesienia
    kosztów procesu. W konsekwencji, skoro po stronie Kredytobiorcy nie powstanie
    przychód podlegający opodatkowaniu, Bank nie będzie zobowiązany do wykazania
    powyższych kwot w informacji PIT-11.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wnioskodawcy:
        Bank będzie zobowiązany do wystawienia PIT-11 i wykazania w nim kwoty
        umorzonego kredytu, jeżeli Kredytobiorcy nie złożą Oświadczenia przy zawieraniu
        ugody lub do końca roku podatkowego, w którym zawarto ugodę;
        Bank nie będzie zobowiązany do wystawiania PIT-11 w przypadku złożenia przez
        Kredytobiorcę Oświadczenia;
        Bank nie będzie obowiązany do uwzględnienia w PIT-11 kwoty zwracanych
        Kredytobiorcy odsetek oraz kosztów procesu.
    W świetle przywołanych argumentów, zwracają się Państwo z prośbą o potwierdzenie, że
    przedstawione przez Państwa stanowisko i rozumienie treści przepisów prawa
    podatkowego jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o

    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Obowiązki płatnika
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia i
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej jednak,
    w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez ustawodawcę,
    poprzez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające podatnikowi (stawiające
    do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody (przychody).
    Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    - podatku, zaliczki lub raty.
    Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki
    informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c

      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Mając na względzie dyspozycję powyższego artykułu należy zatem przyjąć, że osoba
    prawna nie jest zobowiązana do sporządzenia oraz przesłania podatnikowi i urzędowi
    skarbowemu informacji PIT-8C lub PIT-11 przy założeniu, że zostaną łącznie spełnione
    następujące warunki:
        płatnik dokonuje wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1
        ustawy o PIT,
        dokonywana płatność stanowi dochód (przychód) wymieniony w art. 21, art. 52, art.
        52a i art. 52c ustawy o PIT lub dochód, od którego, na podstawie przepisów
        Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przedstawili Państwo informacje, z których wynika, że:
    1. udzielają Państwo kredytów i pożyczek, w tym na zaspokojenie potrzeb
      mieszkaniowych;
    2. w odniesieniu do tych kredytów lub pożyczek może dojść do umorzenia (zawarcia
      umowy zwolnienia z długu);
    3. w takich przypadkach muszą Państwo ustalić, czy zastosowanie znajdzie
      Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
      podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe;
    4. odbierają Państwo od Klientów oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania z
      zaniechania;
    5. zdarzają się również sytuacje, w których zwracają Państwo Klientom zapłacone odsetki
      wynikające z rat kapitałowo-odsetkowych oraz koszty procesu.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy powinni Państwo wystawiać PIT-11, jeśli Klient nie złoży
    oświadczenia w roku podatkowym, w którym zawarto ugodę lub złoży oświadczenie przy
    zawieraniu ugody albo najpóźniej do końca roku podatkowego, w którym doszło do jej
    zawarcia, jak również czy są Państwo zobowiązani do uwzględniania w PIT-11 zwracanych
    odsetek oraz kosztów procesu.
    Zwrot wpłaconych odsetek
    Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy

    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Państwa obowiązki z tytułu zwrotu odsetek

    Jak wynika z opisu sprawy, może dojść do sytuacji, w której zwrócą Państwo Klientom
    część zapłaconych przez nich odsetek, tj. odsetek, które Klienci płacili w ramach
    spłacanych rat kapitałowo-odsetkowych).
    Rata kapitałowo-odsetkowa składa się z części kwoty kapitału udzielonego kredytu (część
    kapitałowa raty) oraz części kwoty odsetek od udzielonego kredytu (część odsetkowa raty),
    do której zapłaty zobowiązany jest kredytobiorca. Każdorazowa zapłata pojedynczej raty
    kapitałowo-odsetkowej prowadzi do jednoczesnej spłaty części kapitału kredytu oraz część
    odsetek należnych bankowi z tytułu zawartej umowy kredytowej. Rata odsetkowa kredytu
    stanowi wynagrodzenie dla banku za udostępnienie kapitału i wyliczana jest od kwoty
    kredytu pozostałego do spłaty w danym okresie procentowym.
    Wskazuję, że środki pieniężne, które w wyniku zawarcia ugody bank zwraca kredytobiorcy
    w kwocie uprzednio spłaconej przez kredytobiorcę i nieprzekraczające różnicy pomiędzy
    należnością wobec banku sprzed przewalutowania kredytu, a należnością banku po
    przewalutowaniu kredytu - są neutralne podatkowo, zatem ich otrzymanie nie powoduje
    przychodu po stronie kredytobiorcy.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 kwietnia 2022 r. sygn. akt II FSK
    1841/19:
      Po pierwsze - z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 PDOFizU nie wynika wprost, ale za
      przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają
      charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem
      majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd też
      wszystkie kwoty otrzymywane "tytułem zwrotnym", takie jak pożyczki, kaucje, itp., nie
      są zaliczane do przychodów podatkowych.
    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że kwota odsetek, która będzie
    zwracana Klientowi będzie ograniczona kwotą odsetek zapłaconych przez Klienta w ratach
    kapitałowo-odsetkowych, tj. Klient nigdy nie otrzyma więcej niż zapłacił.
    Zatem w analizowanej sprawie po stronie Państwa Klientów nie dojdzie do powstania
    przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymają oni od Państwa
    zwrot odsetek, które wcześniej na mocy umowy kredytowej przekazali Państwu w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Państwa Klienci otrzymają więc środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z ich własnych środków. Po
    stronie Klienta nie dojdzie zatem do powstania przysporzenia majątkowego - taka wypłata
    będzie Klienta neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstanie przychód w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Mając na uwadze powyższe, z tytułu zwrotu odsetek od rat kapitałowo-odsetkowych nie
    będą Państwo zobowiązani do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i
    przesłania jej Klientowi, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy.
    Państwa obowiązki z tytułu zwrotu kosztów procesu
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu -
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.

    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że zobowiązują się Państwo do zwrotu kosztów procesu związanych ze
    złożeniem pozwu przeciwko Państwu, jeżeli w danym przypadku Klient takie koszty
    poniósł.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Mając na uwadze powyższe, zwrot na rzecz Klientów kosztów procesu - do wysokości
    faktycznie poniesionych przez nich wydatków - nie będzie podlegał opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem z tego tytułu nie będą Państwo zobowiązani do sporządzenia informacji o
    wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie zwrotu odsetek i kosztów procesu (pytanie nr 3) jest więc
    prawidłowe.
    Umorzenie wierzytelności

    Odrębną kwestią jest umorzenie wierzytelności, które następuje w przypadku zwolnienia z
    długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks
    cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną Państwa klientom kwotę wierzytelności wynikających z umów
    kredytowych należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w
    aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z
    20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty
      mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.),

      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.

    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Z opisu sprawy wynika, że odbierają Państwo od klientów oświadczenia o spełnieniu
    warunków do skorzystania z zaniechania poboru podatku.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy powinni Państwo wystawiać PIT-11, jeśli klient nie złoży
    oświadczenia w roku podatkowym, w którym zawarto ugodę lub złoży oświadczenie przy
    zawieraniu ugody albo najpóźniej do końca roku podatkowego, w którym doszło do jej
    zawarcia.
    Wystawienie informacji PIT-11
    Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.
      Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach  rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani
      są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lipca 2022 r. sygn. akt II FSK 571
    /20:
      Przez deklarację należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 5 OrdPU, również
      zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie
      przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Chodzi zatem o
      wszelkie dokumenty składane przez wymienione w tym przepisie osoby, obejmujące
      ich oświadczenia w takich płaszczyznach, które decydują o powstaniu zobowiązania
      podatkowego. Dane te, bądź umożliwiają organom podatkowym kontrolę
      prawidłowości wywiązania się przez te osoby z ciążących na nich obowiązków (w
      przypadku powstania zobowiązania w drodze samoobliczenia), bądź dostarczają tym
      organom informacji koniecznych do wymierzenia im podatku (w przypadku
      zobowiązań podatkowych ustalanych w drodze decyzji). Stanowią one zatem przede
      wszystkim oświadczenia wiedzy.
    Charakter deklaracji nie jest jednolity. Deklaracje służą bowiem głównie przekazywaniu
    informacji wymaganych prawem, a ze względu na fakt, że ich przedmiotem mogą różnego
    rodzaju informacje, skutki prawne z tym związane zależą od konkretnego rozwiązania
    jakie ustawodawca przyjął w stosunku do danego rodzaju deklaracji.
    Przedmiotem deklaracji podatkowej mogą być następujące informacje:
    1) informacje o faktach, zdarzeniach - mających znaczenie dla powstawania i wysokości
    zobowiązania podatkowego;
    2) informacje o decyzjach (aktach woli), jakie w odniesieniu do swojego statusu
    podatkowo-prawnego podjął podatnik;
    3) obliczenia arytmetyczne, w szczególności obliczenie kwoty podatku;
    4) informacje dotyczące kwestii techniczno-organizacyjnych (np. imię i nazwisko
    podatnika, jego NIP i adres).
    Jak już wyżej wskazano, umorzone przez Państwa kwoty kredytów i pożyczek będą
    stanowić przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Cytowany wcześniej art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje, że w odniesieniu do świadczeń, od których zaniechano poboru podatku, płatnik
    nie ma obowiązku wystawienia informacji PIT-11.
    Jeżeli zatem Państwa Klienci uzyskają przychód (zgodnie ze złożonym przez nich
    oświadczeniem) związany z umorzeniem wierzytelności, do którego zastosowanie znajdzie
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, to wówczas po Państwa stronie nie
    zachodzi obowiązek sporządzania informacji PIT-11 na rzecz Klientów korzystających z
    umorzenia wierzytelności kredytowych, którzy zdecydują się skorzystać z oferty
    podpisując stosowną Ugodę oraz składając stosowne Oświadczenia.
    Nie ulega wątpliwości, że informacja PIT-11 powinna odzwierciedlać stan faktyczny, jaki
    wystąpił u podatnika w danym roku podatkowym.
    Państwo jak płatnik wystawiacie dla Klienta informację PIT-11 dopiero po zakończeniu
    danego roku podatkowego, a nie w momencie podpisania ugody, zatem Klient nie ma
    obowiązku składać oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania z zaniechania
    poboru podatku przewidzianego tym Rozporządzeniem już na etapie zawierania Ugody.
    Takie oświadczenie może złożyć do końca roku podatkowego, w którym zawarł tę ugodę.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest więc prawidłowe.

    Natomiast, jeśli Klient w ogóle nie złożył Państwu stosownego oświadczenia o spełnieniu
    warunków do skorzystania z zaniechania poboru podatku, należy uznać, że osiągnął on w
    danym roku podatkowym przychód i wówczas będą Państwo zobowiązani do
    sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11), bowiem informacja ta będzie
    odzwierciedlać stan faktyczny, jaki zaistniał u tego Klienta w danym roku podatkowym, tj.
    powstanie przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnej i wyroku sądu
    wskazuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.