Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.255.2020.6.EJU
Opis do komentarza BIP: 
interpretacja wydana po wyroku NSA z 29.10.2024 r. sygn. I
FSK 418/21
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-05
Teza: Prawo Gminy do odliczenia części VAT naliczonego z faktur
dokumentujących ponoszone przez Gminę wydatki związane z
Halą Sportową przy zastosowaniu klucza odliczenia
zaproponowanego przez Gminę
Słowa kluczowe: hala
odliczenia-odliczenie częściowe
powierzchnia
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 marca 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 marca 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. Gmina jako jednostka
    samorządu terytorialnego jest odpowiedzialna za realizację projektów inwestycyjnych,
    których przedmiotem jest m.in. budowa obiektów infrastruktury sportowej i rekreacyjnej
    położonej na obszarach Gminy.
    Gmina w latach 2017-2018 ponosiła wydatki inwestycyjne związane z realizacją zadania
    pn. „...” (dalej: „Hala sportowa” lub „inwestycja”).
    Przedmiotowy budynek został oddany do użytkowania w listopadzie 2018 r.
    Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w części ze środków własnych Gminy. W
    pozostałym zaś zakresie Gmina uzyskała dofinansowanie ze środków Ministerstwa Sportu
    i Turystyki skalkulowane do kwoty brutto ponoszonych nakładów (VAT został uznany za
    koszt kwalifikowany).
    Gmina dotychczas nie odliczała VAT naliczonego wykazanego na fakturach otrzymanych w
    związku z realizacją inwestycji.
    Zgodnie z założeniami Gminy część przedmiotowej inwestycji będzie wykorzystywana
    zarówno do celów statutowych (na potrzeby szkoły), jak i do celów komercyjnych
    (odpłatny najem na rzecz podmiotów trzecich). Dotyczy to płyty sportowej wraz z
    szatniami i widownią, które w dni powszednie do godz. 15:00 Gmina nieodpłatnie
    udostępnia na cele szkoły, a w pozostałym czasie otwarcia Hali sportowej odpłatnie
    udostępnia zainteresowanym.
    Ponadto, część przedmiotowej inwestycji wykorzystywana jest wyłącznie komercyjnie
    (odpłatnie). Mianowicie, Gmina udostępniła na podstawie umowy najmu na rzecz
    podmiotu zewnętrznego pomieszczenia przeznaczone na siłownię w celu prowadzenia
    odpłatnych zajęć grupowych oraz indywidualnych. Gmina planuje w analogiczny sposób
    udostępnić pomieszczenia przeznaczone na saunę oraz jaccuzzi.
    Budynek Hali sportowej nie służy realizacji zadań podlegających opodatkowaniu przy
    zastosowaniu stawki VAT zwolnionej.
    Opłaty za wynajem stanowią dochód Gminy. Pobrane opłaty Gmina ujmuje w
    prowadzonych rejestrach sprzedaży oraz rozlicza z tego tytułu podatek należny w
    składanych deklaracjach VAT-7.
    Mając na uwadze powyższe Hala sportowa jest wykorzystywana przez Gminę:

    - do działalności niekomercyjnej, która dotyczy płyty sportowej wraz z szatniami i
      widownią i polega na prowadzeniu w dni powszednie do godz. 15:00 zajęć dla uczniów
      szkół z terenu Gminy tj. działalności związanej z zaspokajaniem przez Gminę
      zbiorowych potrzeb wspólnoty w ramach realizacji zadań własnych Gminy, takich jak
      kultura fizyczna i turystyka czy edukacja publiczna w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z
      dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 994, ze zm.,
      dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”) (niżej detaliczny spis takich pomieszczeń);
    - do działalności komercyjnej, która dotyczy płyty sportowej wraz z szatniami i widownią i
      polega na odpłatnym świadczeniu usług wstępu od poniedziałku do piątku w
      godzinach od 15:00 do 22:00, w weekendy oraz święta (niżej detaliczny spis takich
      pomieszczeń);
    - do działalności komercyjnej, która dotyczy w szczególności siłowni, sauny oraz jacuzzi,
      które są wykorzystywane wyłącznie odpłatnie (niżej detaliczny spis takich
      pomieszczeń).
    Jednocześnie, w stosunku do większości wydatków związanych z inwestycją Gmina nie jest
    w stanie dokonać tzw. alokacji bezpośredniej, tj. bezpośredniego przyporządkowania
    ponoszonych wydatków albo do czynności opodatkowanych VAT albo niepodlegających
    ustawie o VAT. Gmina pragnie tu podkreślić, iż niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie tych
    wydatków związanych z inwestycją, wobec których nie jest możliwe dokonanie
    bezpośredniej alokacji.
    Z uwagi na charakter działalności prowadzonej z wykorzystaniem Hali sportowej, Gmina
    jest w stanie precyzyjnie obliczyć, w jakim zakresie Hala sportowa jest wykorzystywana do
    celów działalności komercyjnej (działalność odpłatna), a w jakim do działalności
    niekomercyjnej (statutowej).
                                      2Poszczególne pomieszczenia Hali sportowej (o określonej w m powierzchni) są
    wykorzystywane albo wyłącznie do działalności komercyjnej albo do działalności
    mieszanej, tj. zarówno do działalności opodatkowanej VAT, jak i niepodlegającej VAT.
    Wyłącznie do działalności komercyjnej są wykorzystywane następujące pomieszczenia:
    - siłownia, sala pomocnicza,
    - szatnie, toalety i natryski przy siłowni,
    - pokój rehabilitacji, toaleta i przedsionek,
    - sauna i jacuzzi,
    - toalety i natryski przy saunie,
    - powierzchnia pod automaty sprzedażowe.
                                                2Powierzchnia pomieszczeń udostępnianych wyłącznie odpłatnie wynosi ok. 530 m.
    Natomiast do działalności mieszanej są wykorzystywane następujące pomieszczenia
    (wykorzystywane w określonych przedziałach czasowych poszczególnych dni tygodnia w
    odrębny sposób – albo na cele działalności komercyjnej albo niekomercyjnej):
    - płyta sportowa,
    - widownia i korytarz z kabiną komentatora,
    - szatnie z zapleczem.
    Powierzchnia pomieszczeń udostępnianych zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie (dalej
                                2łącznie jako: „Płyta z zapleczem”) wynosi ok. 1.508 m.
    Istnieją również pomieszczenia pomocnicze związane jednocześnie z Płytą z zapleczem,
    jak i siłownią, sauną, jacuzzi (korytarze, szatnie, toalety itp.). Pomieszczenia te służą
    częściowo działalności komercyjnej (jak siłownia, sauna, jacuzzi), a częściowo mieszanej
    (jak Płyta z zapleczem), przy czym odpowiednią część można ustalić proporcjonalnie w

    oparciu o odpowiednio powierzchnię pomieszczeń udostępnianych wyłącznie odpłatnie
    oraz powierzchnię Płyty z zapleczem. Powierzchnia ogólnodostępnych części wspólnych, z
                                                    2których korzystać będą zarówno uczniowie, jak i podmioty zewnętrzne wynosi ok. 678 m.
                                            2Łączna powierzchnia całego budynku Hali sportowej wynosi ok. 2.716 m. Jak
    wspomniano wyżej, Płyta z zapleczem będzie wykorzystywana do realizacji zadań
    własnych Gminy, ale także odpłatnie udostępniana na rzecz podmiotów zewnętrznych.
    Należy tu wyjaśnić, że Płyta z zapleczem stanowi jedynie część całego budynku Hali
                          2  2sportowej stanowiąc ok. 55,52% (1.508 m/2.716 m=0,5552).
    Tryb i zasady korzystania z Płyty z zapleczem określa Regulamin korzystania z Hali
    sportowej w (...) (dalej: „Regulamin, harmonogram”). Zgodnie z Regulaminem, od
    poniedziałku do piątku w godzinach od 7:00 do 15:00 Płyta z zapleczem jest nieodpłatnie
    udostępniona, w szczególności na realizację zadań dydaktycznych w zakresie wychowania
    fizycznego oraz sportowych zajęć pozalekcyjnych dla uczniów Szkoły Podstawowej w (...)
    oraz innych placówek edukacyjnych. Natomiast w godzinach 15:00-22:00 od poniedziałku
    do piątku Płyta z zapleczem udostępniana jest wszystkim zainteresowanym po dokonaniu
    wcześniejszej rezerwacji i wniesieniu stosownej opłaty. W soboty i niedziele Płyta z
    zapleczem jest odpłatnie udostępniana zainteresowanym w godzinach ustalonych z
    administratorem Hali, po dokonaniu rezerwacji minimum dwa tygodnie wcześniej i
    wniesieniu opłaty według cennika. Zgodnie z założeniami, Płyta z zapleczem w weekendy
    będzie przeznaczona do odpłatnego korzystania przez 8 godzin dziennie.
    W oparciu o harmonogram, Gmina jest w stanie określić udział procentowy liczby godzin,
    w których Hala sportowa będzie przeznaczona do odpłatnego udostępniania, w stosunku
    do liczby godzin otwarcia obiektu. Aktualnie tygodniowa liczba godzin odpłatnego wstępu
    na Płytę z zapleczem wyniesie ok. 51, natomiast całkowita tygodniowa liczba godzin
    wstępu zarówno dla uczniów oraz nauczycieli jednostek budżetowych Gminy
    (nieodpłatnie), jak dla podmiotów zewnętrznych wyniesie ok. 91. Zatem udział odpłatnego
    wykorzystywania przez podmioty zewnętrzne w całkowitym wykorzystywaniu Płyty z
    zapleczem w skali godzinowej wyniesie 56,04% (51/91=0,5604).
    Mając na uwadze powyższe, Gmina jest w stanie dokładnie ustalić powierzchnię Hali
    sportowej wykorzystywaną wyłącznie komercyjnie przez cały rok, jak również
    powierzchnię Hali sportowej wykorzystywaną na cele mieszane. Gmina jest także w stanie
    dokładnie określić roczną liczbę godzin wykorzystania komercyjnego powierzchni
    przeznaczonej na cele mieszane oraz całkowitą liczbę godzin wykorzystania
    niekomercyjnego tych powierzchni.
    Na tej podstawie Gmina jest w stanie określić proporcję, która w dokładny sposób określi
    stopień komercyjnego wykorzystania całej Hali sportowej. Proporcja ta będzie sumą
    udziału powierzchni Hali sportowej wykorzystywanej wyłącznie komercyjnie w całej
    powierzchni Hali sportowej oraz iloczynu udziału powierzchni Hali sportowej
    wykorzystywanej na cele mieszane w całej powierzchni Hali sportowej oraz rocznego
    udziału procentowego liczby godzin, w których poszczególne pomieszczenia Hali
    sportowej są przeznaczone do odpłatnego udostępniania w całkowitej liczbie godzin
    otwarcia obiektu.
    Odnosząc się do konkretnych pomieszczeń opisanych powyżej proporcję tę obrazuje
    poniższa kalkulacja:

    C=(PO)/PC+(PP/PC x RGKP/RGOO) + ((PO/PO+PP) x PPP/PC) + ((PP/PO+PP) x PPP/PC x RGKP
                          /RGOO)
    gdzie:
    C - prewspółczynnik powierzchniowo-czasowy
    PO - powierzchnia pomieszczeń udostępnianych wyłącznie odpłatnie (siłownia, sauna,
    jaccuzzi)
    PC - powierzchnia całkowita
    PP - powierzchnia Płyty z zapleczem
    PPP - powierzchnia pomieszczeń pomocniczych
    RGKP - roczna liczba godzin udostępnianych komercyjnie Płyty z zapleczem
    RGOO - roczna liczba godzin otwarcia obiektu
    Wnioskodawca wyjaśnia, że z uwagi na to, że określone powierzchnie pomocnicze (PPP)
    służą zarówno działalności Płyty z zapleczem (działalność mieszana), jak i pomieszczeniom
    siłowni, sauny i jaccuzzi (działalność wyłącznie komercyjna), zdaniem Gminy, w pierwszej
    kolejności powinna ona przyporządkować, w jakim stopniu pomieszczenia pomocnicze są
    wykorzystywane do działalności opodatkowanej.
    W tym celu Gmina obliczy udział powierzchni komercyjnej (PO) w sumie powierzchni
    komercyjnej oraz mieszanej (PO + PP). Jak Gmina wskazywała, powierzchnia pomieszczeń
                                  2udostępnianych wyłącznie odpłatnie wynosi ok. 530 m, natomiast powierzchnia
                                                    2pomieszczeń udostępnianych zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie wynosi ok. 1.508 m.
    W konsekwencji, udział powierzchni komercyjnej w całkowitej ilości powierzchni
                                2  2komercyjnej oraz mieszanej wyniesie ok. 26% (530 m/2.038 m = 0,26). Wskazaną
    proporcję Gmina będzie stosować w odniesieniu do powierzchni pomieszczeń
    pomocniczych, w celu określenia stopnia ich wykorzystania do działalności gospodarczej
    (odpłatnej).
    Proporcja powyższa ma charakter klucza alokacji powierzchniowej przy jednoczesnym
    uwzględnieniu klucza alokacji czasowej (dalej: „pre-współczynnik powierzchniowo-
    czasowy”).
    Stosując taki klucz przy odliczaniu VAT naliczonego od wydatków związanych z Halą
    sportową (inwestycyjnych i bieżących), do których nie jest możliwe zastosowanie alokacji
    bezpośredniej, Gmina może precyzyjnie obliczyć wartość podatku VAT przypadającą
    wyłącznie na działalność komercyjną Gminy prowadzoną z wykorzystaniem Hali
    sportowej, tj. działalność opodatkowaną VAT.
    Gmina wyjaśnia jednocześnie, że powyższy pre-współczynnik powierzchniowo-czasowy
    Gmina zamierza stosować również dla potrzeb odliczenia VAT od wydatków dotyczących
    innych obiektów sportowych, które będą wykorzystywane w identyczny sposób, tj. takich,
    gdzie występuje jednocześnie stałe wykorzystanie komercyjne oraz wykorzystanie
    mieszane (komercyjne i niekomercyjne).
    Aktualnie Hala sportowa jest jedynym takim obiektem na terenie Gminy, jednakże w
    przyszłości Gmina nie wyklucza powstania kolejnych obiektów tego typu lub zmiany zasad
    korzystania z obiektów wykorzystywanych dotychczas wyłącznie odpłatnie, wyłącznie
    nieodpłatnie lub wyłącznie w sposób mieszany. W takim przypadku dane podstawiane do
    przedstawionego wyżej wzoru uwzględniać będą również powierzchnię oraz czas
    wykorzystania pozostałych obiektów wykorzystywanych analogicznie jak Hala, co
    odpowiednio wpłynie na wartość samego pre-współczynnika (wzór jednak pozostanie ten
    sam). Innymi słowy, przedstawiony przez Gminę pre-współczynnik powierzchniowo-

    czasowy ma charakter ogólny i znajduje zastosowanie do określonego rodzaju działalności
    Gminy.
    Należy podkreślić, iż Gmina uznaje, że wskazany w rozporządzeniu Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (Dz. U. z 2016 r., poz. 2193; dalej: „Rozporządzenie”) sposób określenia
    proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez nią działalności
    w związku z Halą sportową i dokonywanych przez nią nabyć dotyczących Hali sportowej
    (wydatki inwestycyjne oraz bieżące na Hali sportowej). Gmina uznaje, że pre-współczynnik
    powierzchniowo-czasowy jest bardziej reprezentatywny z punktu widzenia prowadzonej
    przez nią działalności i dokonywanych nabyć niż metodologia wskazana w Rozporządzeniu.
    Pytania
    1. Czy świadczenie przez Gminę usług wstępu na Halę sportową na rzecz podmiotów
    zewnętrznych oraz odpłatne udostępnienie powierzchni znajdujących się w budynku
    Hali sportowej na rzecz podmiotów zainteresowanych (tj. udostępnianie komercyjne)
    stanowi odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu VAT bez zastosowania
    zwolnienia z tego podatku?
    2. Czy w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych związanych z budową Hali sportowej
    oraz ponoszonych wydatków bieżącego utrzymania tego obiektu, Gminie przysługuje
    prawo do odliczenia części podatku naliczonego, według udziału procentowego, w
    jakim Hala sportowa jest wykorzystywana do wykonywania działalności gospodarczej i
    czy w takim przypadku Wnioskodawca w celu ustalenia kwot VAT podlegających
    odliczeniu będzie mógł zastosować
    pre-współczynnik powierzchniowo-czasowy obliczony według metodologii opisanej w
    stanie faktycznym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Usługi wstępu na Halę sportową oraz odpłatny najem powierzchni znajdujących się w
    budynku Hali sportowej na rzecz odbiorców zewnętrznych, stanowią odpłatne
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i tym samym podlegają
    opodatkowaniu VAT bez zastosowania zwolnienia z tego podatku.
    2. W odniesieniu do wydatków inwestycyjnych związanych z budową Hali sportowej oraz
    ponoszonych wydatków bieżącego utrzymania tego obiektu, Gminie przysługuje prawo
    do odliczenia części podatku naliczonego, według udziału procentowego, w jakim Hala
    sportowa jest wykorzystywana do wykonywania działalności gospodarczej i w takim
    przypadku Wnioskodawca w celu ustalenia kwot VAT podlegających odliczeniu będzie
    mógł zastosować pre-współczynnik powierzchniowo-czasowy obliczony według
    metodologii opisanej w stanie faktycznym.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel (...).
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy w
    rozumieniu art. 7 (...).
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uważa się za podatnika
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami ustawy o VAT, w niektórych sytuacjach
    jednostki samorządu terytorialnego mogą być podatnikami VAT z tytułu wykonywanych
    czynności.
    Jednostki samorządu terytorialnego wyposażone są bowiem w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Należy zatem uznać, iż spełniają zawartą w ww. przepisie definicję podatnika VAT, o ile ich
    działania są wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Pogląd taki w odniesieniu do czynności wykonywanych przez jednostki samorządu
    terytorialnego na podstawie umów cywilnoprawnych wyraził wielokrotnie Naczelny Sąd
    Administracyjny (dalej jako: „NSA”), m.in. w wyroku z dnia 26 sierpnia 2010 r. I FSK 1303
    /09, w którym wskazano, iż „w efekcie unormowania zawartego w art. 15 ust. 6 ustawy o
    VAT gmina jest podatnikiem podatku VAT w zakresie, w jakim dokonuje czynności na
    podstawie umów cywilnoprawnych”. Podobnie także w orzeczeniu z dnia 23 marca 2010 r.
    sygn. I FSK 273/09 NSA uznał, iż „podatnikiem VAT w zakresie czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust.6 ustawy) jest z racji
    posiadanych cech podatnika (art. 15 ust. l ustawy) – gmina”.
    Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych przez jednostki
    samorządu terytorialnego, nawet, gdy dotyczą one zadań własnych samorządów,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT.
    W konsekwencji, mając na uwadze fakt, iż:

    - udostępnianie komercyjne powierzchni znajdujących się w budynku Hali sportowej oraz
      usługi wstępu na Halę sportową na rzecz podmiotów zewnętrznych będą odbywać się
      na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych przez Gminę z podmiotami
      trzecimi oraz
    - odpłatny wynajem ww. powierzchni i usługi wstępu na Halę sportową nie stanowią, w
      ocenie Gminy, dostawy towarów, to należy wnioskować, iż na gruncie ustawy o VAT
      powinno ono być traktowane jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust.
      1 tej ustawy.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 21
    lutego 2018 r. sygn. 0115-KDIT1-2.4012.14.2018.1.AW, w której Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej zgodził się, iż Miasto w zakresie odpłatnego udostępniania sali
    gimnastycznej na mocy umów cywilnoprawnych występuje w roli podatnika VAT.
    W związku z powyższym, odpłatny wynajem powierzchni oraz usługi wstępu na Halę
    sportową, stanowią odpłatne świadczenie przez Gminę usług w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy o VAT. W konsekwencji czynności te podlegają opodatkowaniu VAT. Przepisy nie
    przewidują jednocześnie żadnych zwolnień w tym zakresie.
    Ad 2.
    Jak już zostało wskazane powyżej, przedmiotowa inwestycja jest wykorzystywana przez
    Gminę na dwa sposoby:
    - do działalności niekomercyjnej, polegającej na prowadzeniu zajęć dla uczniów szkół z
      terenu Gminy;
    - do działalności komercyjnej, polegającej na odpłatnym świadczeniu usług wstępu, w
      przypadku Płyty z zapleczem od poniedziałku do piątku w godzinach popołudniowych,
      w weekendy oraz święta na rzecz podmiotów zewnętrznych, oraz polegającej na
      świadczeniu usług odpłatnego udostępnianiu powierzchni.
    W świetle obowiązujących od 1 stycznia 2016 r. przepisów ustawy o VAT kwestię odliczenia
    VAT w ww. zakresie są regulowane przez art. 86 ust. 2a-2h.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej – tzw. „sposobem
    określenia proporcji”. Jednocześnie sposób określenia proporcji powinien najbardziej
    odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
    niego nabyć.
    Podstawową kwestią dla poprawnego zastosowania art. 86 ust. 2a ustawy o VAT jest
    właściwe obliczenie sposobu określenia proporcji. Gmina pragnie podkreślić, iż w ustawie
    o VAT nie przewidziano jednej ściśle określonej metody obliczenia ww. sposobu.
    Równocześnie w art. 86 ust. 2c ustawy o VAT wskazano jedynie przykładowe dane, na
    podstawie których można obliczyć sposób określenia proporcji. Należy jednak podkreślić,
    iż przepis ten wskazuje na dane, które podatnik może wykorzystać, nie wskazując
    jednocześnie na samą metodę obliczenia sposobu określenia proporcji.
    W świetle art. 86 ust. 2c ustawy o VAT, danymi służącymi do obliczenia sposobu określenia
    proporcji mogą być w szczególności:

    - średnioroczna liczba osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
      gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
      działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
    - średnioroczna liczba godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
      działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
      przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością;
    - roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności
      gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym
      wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na
      sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza;
    - średnioroczna powierzchnia wykorzystywana do działalności gospodarczej w ogólnej
      średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą
      działalnością.
    Wskazane dane nie mają charakteru wiążącego i stanowią jedynie wskazówki dla
    podatników, w oparciu o jakie metody możliwe jest obliczenie sposobu określenia
    proporcji. W tym zakresie stanowisko doktryny jednolicie prezentuje pogląd tożsamy ze
    stanowiskiem Gminy .
    W tym miejscu należy zaznaczyć, iż niezależnie od tego według jakiej metody sposób
    określenia proporcji został obliczony, w każdym przypadku musi on realizować kryteria
    wskazane w art. 86 ust. 2b ustawy o VAT, zgodnie z którym sposób określenia proporcji
    najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
    - zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane; oraz
    - obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
      gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza.
    Gmina pragnie wskazać, iż zgodnie z wykładnią językową powyższego przepisu, wskazane
    w nim przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, aby uznać, że dany sposób określenia
    proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć. Przesłanki te mają charakter klauzul generalnych, a
    więc nie jest możliwe wyinterpretowanie na ich podstawie jednoznacznej i uniwersalnej
    normy prawnej, która rozstrzygałaby czy dany sposób określenia proporcji najbardziej
    odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności. Jednakże, w opinii
    Gminy, wskazane powyżej przesłanki mają bardzo istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia,
    czy dany sposób określenia proporcji w pełni realizuje fundamentalne zasady podatku od
    towarów i usług (w tym w szczególności zasadę neutralności), a więc warunkują możliwość
    zastosowania przyjętego sposobu określenia proporcji. Dlatego też każdorazowo
    przyjmowany sposób określenia proporcji winien być przeanalizowany pod kątem
    zgodności z art. 86 ust. 2b ustawy o VAT.
    Podkreślić należy, iż głównym celem wprowadzenia do ustawy o VAT przepisów art. 86
    ust. 2a- 2h dotyczących metody wyliczenia pre-współczynnika, jest zobowiązanie
    podatników do dokonywania odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do

    czynności opodatkowanych – wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Ma to
    pozwolić na pełniejsze dostosowanie przepisów ustawy o VAT do prawa unijnego i
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”).
    TSUE w wydanych wyrokach, przedstawia konieczność obliczania podatku naliczonego
    metodą pre-współczynnika, ale przy poszanowaniu prawa unijnego. Tak m.in. w wyroku w
    sprawie C-437/06 Securenta Göttinger Immobilienanlagen und Vermögensmanagement
    AG przeciwko Finanzamt Göttingen: „(...) przepisy szóstej dyrektywy nie obejmują zasad,
    których przedmiotem są metody lub kryteria jakie państwa członkowskie są zobowiązane
    stosować, gdy przyjmują przepisy pozwalające na podział kwot podatku naliczonego -
    według których odpowiednie wydatki mają związek z działalnością gospodarczą lub
    działalnością niemającą charakteru gospodarczego. (...) W tych okolicznościach i aby
    podatnicy mogli dokonywać koniecznych obliczeń, do państw członkowskich należy
    ustalenie metod i kryteriów właściwych dla tego celu, z poszanowaniem zasad, które
    stanowią podstawę wspólnego systemu podatku VAT.”
    W tym zakresie TSUE orzekł, że skoro szósta dyrektywa nie zawiera niezbędnych
    wskazówek dla takich liczbowych ustaleń, państwa członkowskie są zobowiązane do
    wykonywania swoich kompetencji z uwzględnieniem celu i struktury tej dyrektywy (zob.
    podobnie wyrok z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-72/05 Woliny).
    W szczególności, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 47 swojej opinii, „instrumenty,
    które państwa członkowskie mają przyjąć w tym zakresie, powinny szanować zasadę
    neutralności podatkowej, na której opiera się wspólny system podatku VAT (...). (...)
    ustalenie metod i kryteriów podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy działalność
    gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego w rozumieniu szóstej
    dyrektywy należy do swobodnego uznania państw członkowskich, które korzystając z tego
    uprawnienia powinny uwzględniać cel i strukturę tej dyrektywy i na tej podstawie określić
    sposób obliczania obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie
    przypadających odpowiednio na każdy z tych rodzajów działalności”.
    TSUE w wydanych wyrokach także wskazuje możliwość stosowania wielu metod wyliczania
    pre-współczynników. W cytowanym powyżej wyroku w sprawie C-437/06 TSUE w
    następujący sposób wypowiedział się odnośnie różnych metod ustalenia pre-
    współczynnika: „Zatem państwa członkowskie powinny korzystać z przysługującego im
    swobodnego uznania w taki sposób, aby zapewnić, że odliczenie będzie dokonywane
    wyłącznie w odniesieniu do tej części podatku VAT, która jest proporcjonalna do kwoty
    przypadającej na czynności uprawniające do odliczenia. (...) Należy dodać, że w ramach
    korzystania z tego uprawnienia państwa członkowskie są upoważnione do stosowania w
    danym przypadku klucza inwestycyjnego, bądź klucza transakcyjnego, bądź też jeszcze
    innego właściwego klucza, nie będąc przy tym zobowiązane do ograniczania się do jednej
    z tych metod”.
    Powyższe uwagi należy rozpatrywać w kontekście zasady neutralności VAT, która
    stanowiła niejednokrotnie przedmiot rozważań TSUE. W cytowanym wcześniej wyroku
    TSUE w sprawie C-437/06 Securenta, wskazano, iż: „System odliczeń ustanowiony przez
    szóstą dyrektywę ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku VAT
    należnego lub zapłaconego w ramach jego całej działalności gospodarczej. Wspólny
    system podatku VAT gwarantuje w ten sposób w zakresie ciężaru podatkowego
    neutralność każdej działalności gospodarczej – niezależnie od jej celu lub wyników (zob.
    wyroki: z dnia 14 lutego 1985 r. w sprawie 268/83 Rompelman, Rec. s. 655, pkt 19; z dnia
    15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 Ghent Coal Terminal, Rec. s. 1-1, pkt 15; i z dnia 21
    lutego 2006 r. w sprawie C-223/03 University of Huddersfield, Zb.Orz. s. 1-1751, pkt 47)”.
    Należy podkreślić, iż zasada neutralności wymaga, aby sposób obliczenia odzwierciedlał

    obiektywnie rzeczywistą część wydatków na nabycie towarów i usług o mieszanym
    wykorzystaniu, które dają prawo do odliczenia.
    Podsumowując, w świetle orzecznictwa TSUE sposób określenia proporcji musi po
    pierwsze realizować zasadę neutralności VAT, po drugie ustalenie metod i kryteriów
    podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy działalność gospodarczą i działalność
    niemającą charakteru gospodarczego, musi uwzględniać cel i strukturę Dyrektywy VAT, a
    więc musi być to sposób obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie
    przypadających odpowiednio na każdy z tych rodzajów działalności, po trzecie możliwe
    jest stosowanie wielu metod wyliczania sposobu określenia proporcji.
    Art. 86 ust. 22 ustawy o VAT wskazuje, iż Minister właściwy do spraw finansów publicznych
    może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób
    określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez
    tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na
    podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego
    sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzonej działalności przez
    niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Dla jednostek samorządu terytorialnego sposób ten określony został w Rozporządzeniu.
    Niemniej, w świetle art. 86 ust. 2h ustawy o VAT w przypadku gdy podatnik, dla którego
    sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22 (tj. m.in. w
    przypadku Gminy), uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust.
    22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej
    przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny
    bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
    Powyższe potwierdza również uzasadnienie do projektu, w którym wskazano, iż:
    „Wskazanie dla podmiotów wymienionych w projektowanym rozporządzeniu sposobu
    określenia proporcji uznanego w ich przypadku za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanej przez tych podatników działalności/dokonywanych przez nich nabyć ułatwi
    im określenie najwłaściwszego, biorąc pod uwagę specyfikę ich działalności i
    dokonywanych nabyć, sposobu obliczenia podatku podlegającego odliczeniu. Celem ww.
    sposobu zaproponowanego w projektowanym rozporządzeniu jest przede wszystkim
    zagwarantowanie pewności prawa tym podmiotom. Pozwoli to także zminimalizować
    ewentualne przyszłe spory z organami podatkowymi na gruncie rozliczania podatku
    naliczonego. Podkreślenia jednak wymaga, że zgodnie z zapisem ustawowym (art. 86 ust.
    2h ustawy o VAT), podatnicy którym dedykowane jest to rozporządzenie nie muszą
    stosować zawartych w nim zapisów i mogą stosować inny – bardziej w ich ocenie –
    reprezentatywny sposób określenia proporcji, przy czym rezygnując ze stosowania
    przepisów rozporządzenia nie skorzystają z pewności prawą gwarantowanej tym aktem”.
    Gmina pragnie również wskazać, że w Broszurze informacyjnej z dnia 17 lutego 2016 r.
    (str. 7), Minister Finansów zaznaczył, iż jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe
    instytucje kultury i państwowe instytucje kultury oraz uczelnie publiczne i instytuty
    badawcze mogą stosować inną metodę określenia pre-współczynnika, aniżeli ta
    przedstawiona w Rozporządzeniu „pod warunkiem, że metoda ta zapewnia bardziej
    dokładne niż metoda wskazana w Rozporządzeniu przyporządkowanie podatku
    naliczonego do czynności dających prawo do odliczenia oraz obiektywnie odzwierciedla
    część wydatków przypadających na działalność gospodarczą”. Minister Finansów wyraźnie
    zaznaczył więc, iż sposób określenia proporcji wskazany w Rozporządzeniu ma na celu
    zagwarantowanie pewności prawa oraz minimalizację liczby sporów z organami
    podatkowymi, jednakże podkreślił, iż rezygnacja ze sposobu określenia proporcji
    określanego zgodnie z Rozporządzeniem jest jak najbardziej uzasadniona, co wprost

    potwierdzają uregulowania aktu prawnego wyższego rzędu niż Rozporządzenie, a więc art.
    86 ust. 2h ustawy o VAT.
    W konsekwencji należy wskazać, iż Minister Finansów przyjmuje, że przepisy
    Rozporządzenia stanowią rozwiązanie mające na celu uprościć i wprowadzić jednolitą,
    domyślną metodologię ustalenia sposobu określenia proporcji, jednakże wobec
    skomplikowania i znacznej złożoności działalności jednostek samorządu terytorialnego,
    przepisy Rozporządzenia są w oczywisty sposób niedoskonałe i nie odnoszą się do
    wszelkich rodzajów działalności wykonywanych przez JST, a przez to nie mają charakteru
    uniwersalnego, lecz stanowią jedynie uproszczenie dla JST, przez co nie zawsze będą one
    najpełniej realizowały kryteria wskazane w art. 86 ust. 2b ustawy o VAT.
    Nieadekwatność pre-współczynnika z Rozporządzenia i możliwość zastosowania innego
    pre-współczynnika.
    W ocenie Wnioskodawcy, sposób określenia proporcji wskazany w Rozporządzeniu jest
    nieodpowiedni dla ustalenia zakresu wykorzystania Hali sportowej do działalności
    gospodarczej Gminy, bowiem nie odpowiada ani specyfice działalności Gminy
    realizowanej przy użyciu Hali sportowej ani specyfice nabyć związanych z Halą sportową. Z
    uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według którego
    dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika.
    Równocześnie, w ocenie Gminy nie jest możliwe ustalenie jednego sposobu określenia
    proporcji dla wszystkich wydatków, jakie będzie ponosiła dana jednostka, co zostało
    przewidziane w ramach Rozporządzenia. Aby zrealizować cele wynikające z przepisów
    dotyczących pre- współczynnika oraz uwzględnić zasadę neutralności podatku, podatnik
    powinien zestawić przewidziane przez prawodawcę sposoby określania proporcji z
    konkretnym wydatkiem. Dopiero wówczas jest możliwe ustalenie, jaki sposób ustalenia
    proporcji jest najbardziej właściwy.
    O ile zastosowanie proporcji z Rozporządzenia może być uzasadnione w stosunku do
    wydatków ogólnych, takich jak oświetlenie, czy ogrzewanie, które zwykle służą
    całokształtowi działalności Gminy i wyliczenie stopnia ich wykorzystania do czynności
    opodatkowanych VAT może być problematyczne, to w przypadku wydatków związanych z
    Halą sportową sytuacja jest całkowicie odmienna.
    W opinii Gminy, metoda kalkulacji sposobu określenia proporcji wskazana w
    Rozporządzeniu nie może być zastosowana względem zakupów dotyczących działalności
    realizowanej przez Halę sportową, gdyż w omawianym zakresie nie spełni ona wskazanych
    wyżej przesłanek zawartych w art. 86 ust. 2b ustawy o VAT. Zastosowanie pre-
    współczynnika obliczonego na podstawie Rozporządzenia względem wskazanych powyżej
    zakupów, stanowiłoby nieuzasadnione naruszenie zasady neutralności podatku VAT.
    Sposób wyliczenia pre-współczynnika wskazany w Rozporządzeniu w sposób ewidentny
    nie odpowiada najbardziej specyfice działalności Gminy i dokonywanych nabyć w zakresie
    Hali sportowej. Opiera się on (sposób określenia proporcji z Rozporządzenia) na udziale
    obrotu z działalności gospodarczej w całości dochodów wykonywanych Urzędu Gminy, z
    których większość zupełnie nie ma żadnego związku z wykorzystaniem Hali sportowej.
    Innymi słowy, nie odzwierciedla on właściwie skali wykorzystania do celów działalności
    gospodarczej Gminy zakupów dotyczących przedmiotowej inwestycji.
    W tym miejscu Gmina pragnie zwrócić uwagę na orzecznictwo Wojewódzkich Sądów
    Administracyjnych (dalej: „WSA” lub „Sąd”) w tym zakresie.
    Przykładowo w wyroku z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 514/19, WSA w
    Rzeszowie orzekł: „Z treści art. 86 ust. 2a u.p.t.u. nie wynika obowiązek stosowania

    wyłącznie jednej proporcji. Przeciwnie, przepis ten zobowiązuje podatnika, aby każdy
    zakup weryfikował pod kątem jego wykorzystania i jeśli w danym przypadku stwierdzi
    związek z działalnością gospodarczą i inną działalnością, to ma obowiązek zastosować
    proporcję uwzględniającą zarówno działalność, do której wykorzystuje ten zakup
    (specyfika działalności), jak i rodzaj tego zakupu (specyfika nabycia). A zatem respektując
    nałożony przez ten przepis obowiązek uwzględniania specyfiki działalności i nabyć, każde
    nabycie towarów i usług podatnik powinien rozpatrywać oddzielnie, co ewidentnie
    wymaga stosowania odrębnych prewspółczynników dla różnych rodzajów prowadzonej
    działalności i różnych nabyć. Proporcja inna niż wynikająca z rozporządzenia nie musi być
    najbardziej adekwatna – wystarczy, aby wybrana przez podatnika metodologia była
    bardziej reprezentatywną niż proporcja wskazana w rozporządzeniu”.
    Ponadto, w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1318/16,
    WSA pokreślił, że „IV ocenie sądu regulacje ustawy o PTU nie stoją na przeszkodzie
    odrębnemu obliczaniu prewspółczynnika w rozbiciu na określone grupy wydatków.
    Zastosowanie takiej metody należy uznać za dopuszczalne z uwagi na możliwość
    uwzględnienia specyfiki działalności podatnika w określonym zakresie oraz specyfiki
    realizowanych w tym zakresie nabyć. (...) Co więcej osobne obliczanie prewspółczynnika
    dla określonej grupy wydatków jest bliższe zasadzie zakładającej wymóg bezpośredniego
    powiązania (alokowania) danych transakcji do czynności podlegających lub nie
    opodatkowaniu”.
    Stanowisko Gminy znajduje potwierdzenie również w orzeczeniu WSA w Poznaniu z 6
    grudnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Po 872/16, w którym Sąd stwierdził, że „nie podziela
    stanowiska organu, że podmioty wymienione w rozporządzeniu nie mogą zastosować
    innej metody, jeśli wykażą, że zaproponowana metoda zapewni bardziej dokładne niż
    metoda wskazana w rozporządzeniu odliczenie podatku naliczonego od wydatków
    przypadających na działalność gospodarczą”. Jednocześnie Sąd podkreślił, że „nie ma w
    przepisach prawnych obowiązujących od 1 stycznia 2016 r. obligatoryjnego sposobu
    obliczania prewskaźnika, również dla podmiotów wymienionych w rozporządzeniu.”
    Natomiast w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1626/16, w
    którym Sąd wskazał, iż: „O wyborze konkretnego sposobu, w odniesieniu do ściśle
    określonego podmiotu, zawsze jednak decyduje podatnik i zgodnie z intencją
    ustawodawcy – zastosowany przez podatnika sposób ma prowadzić do jak najlepszego
    odzwierciedlenia specyfiki prowadzonej przez niego aktywności, tj. określać w jaki sposób
    zakupy towarów i usług służą sprzedaży podlegającej opodatkowaniu i pozostałemu
    rodzajowi sprzedaży. Skoro przepisy prawa nakładają obowiązek wyliczenia
    prewspółczynników odrębnie dla każdej jednostki organizacyjnej samorządu
    terytorialnego to zarówno sposób wyliczenia jak i okres, z którego zostaną przyjęte dane
    do obliczeń może być dla każdej z nich odmienny. Nie stoi zatem nic na przeszkodzie, aby
    jednostka budżetowa – Usługi Komunalne wyliczała prewspółczynnik na podstawie wzoru
    opartego o strukturę zatrudnienia i do obliczeń przyjmowała dane za poprzedni lub
    poprzedzający go rok podatkowy”.
    Podobne wnioski płyną także z wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. I
    SA/Rz 881/16, w którym Sąd orzekł, iż „Zauważyć bowiem należy, że wprawdzie zgodnie z
    rozporządzeniem „podstawową” pre-proporcją, jaką powinna stosować Gmina jest pre-
    proporcja przychodowa określona przedmiotowym aktem to jednak należy mieć na
    uwadze, brzmienie art. 86 ust. 2a ustawy VAT, który wskazuje, że sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Skoro gmina uważa, że w przypadku
    modernizacji targowiska najbardziej odpowiednim kluczem podziału kosztów będzie pre-

    proporcja powierzchniowa, to taki sposób odliczenia VAT gmina powinna stosować. Taką
    możliwość przewidział sam ustawodawca w przepisie art. 86 ust. 2h ustawy VAT
    wskazując, że „w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji
    wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
    wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
    odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego
    nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji”.
    Zdaniem Sądu z uwagi na brzmienie art. 86 w ust. 2c ustawy VAT, przy wyborze sposobu
    określenia proporcji można wykorzystać w szczególności wymienione w tym ustępie dane”.
    Reasumując, w związku z wykorzystaniem przez Gminę budynku Hali sportowej zarówno
    w celu odpłatnego świadczenia usług w zakresie wstępu oraz udostępniania pomieszczeń,
    jak i wykonywania działalności niepodlegającej VAT (działalność niekomercyjna w zakresie
    kultury fizycznej), Gminie przysługuje prawo do odliczenia części podatku naliczonego z
    faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne i wydatki bieżące związane z
    przedmiotową inwestycją, według udziału procentowego, w jakim Hala sportowa jest
    wykorzystywana do wykonywania działalności gospodarczej, i w takim przypadku
    Wnioskodawca będzie mógł zastosować klucz odliczenia inny bardziej reprezentatywny niż
    wynikający z Rozporządzenia, gdyż klucz odliczenia wynikający z Rozporządzenia nie
    odpowiada najbardziej specyfice działalności Gminy i dokonywanych przez niego nabyć.
    Właściwy pre-wpółczynnik odliczenia wydatków związanych z Halą sportową.
    Zdaniem Gminy, najbardziej właściwe przy odliczaniu VAT naliczonego od wydatków
    związanych z Halą sportową byłoby zastosowanie klucza alokacji powierzchniowej, przy
    jednoczesnym uwzględnieniu określonego procentowo klucza alokacji czasowej, czyli pre-
    współczynnika powierzchniowo-czasowego.
    Proporcja ta będzie sumą udziału powierzchni Hali sportowej wykorzystywanej wyłącznie
    komercyjnie w całej powierzchni Hali sportowej oraz iloczynu udziału powierzchni Hali
    sportowej wykorzystywanej na cele mieszane w całej powierzchni Hali sportowej oraz
    rocznego udziału procentowego liczby godzin, w których cała Hala sportowa jest
    przeznaczona do odpłatnego udostępniania w całkowitej liczbie godzin otwarcia obiektu.
    Odnosząc się do konkretnych pomieszczeń opisanych powyżej proporcję tę obrazuje
    poniższa kalkulacja:
    C=(PO)/PC+(PP/PC x RGKP/RGOO) + ((PO/PO+PP) x PPP/PC) + ((PP/PO+PP) x PPP/PC x RGKP
                          /RGOO)
    Gdzie:
    C – prewspółczynnik powierzchniowo-czasowy
    PO – powierzchnia pomieszczeń udostępnianych wyłącznie odpłatnie (siłownia, sauna,
    jaccuzzi)
    PC – powierzchnia całkowita
    PP – powierzchnia Płyty z zapleczem
    PPP – powierzchnia pomieszczeń pomocniczych
    RGKP – roczna liczba godzin udostępnianych komercyjnie Płyty z zapleczem
    RGOO – roczna liczba godzin otwarcia obiektu
    W efekcie zastosowania powyższego klucza odliczenie VAT naliczonego będzie wyglądało
    następująco: klucz powierzchniowo-czasowy (wyrażony w procentach) x kwota VAT
    wykazanego na fakturze dokumentującej wydatki dotyczące Hali sportowej.

    Gmina przyjmując klucz powierzchniowo-czasowy wzięła pod uwagę wszystkie aspekty,
    które pozwalają na jak najdokładniejsze odzwierciedlenie specyfiki wykorzystania Hali
    sportowej do działalności opodatkowanej i niepodlegającej VAT.
    Przede wszystkim klucz ten uwzględnia okoliczność, iż część pomieszczeń Hali sportowej
    będzie wykorzystywana wyłącznie do działalności komercyjnej, a pozostała część do
    działalności mieszanej (tj. zarówno do działalności komercyjnej, jak i niekomercyjnej).
    W szczególności, Gmina jest w stanie dokonać podziału pomieszczeń Hali sportowej na
    pomieszczenia które są odpowiednio:
    - wykorzystywane do działalności komercyjnej, tj. wyłącznie do czynności podlegających
    opodatkowaniu (siłownia, sauna, jaccuzzi);
    - wykorzystywane do działalności mieszanej, tj. do działalności statutowej (zajęcia lekcyjne)
    oraz komercyjnej (odpłatne udostępnianie Płyty z zapleczem);
    - powierzchniami pomocniczymi wykorzystywanymi do wszystkich rodzajów działalności
    (korytarze, toalety itp.).
    W tym miejscu Gmina pragnie wskazać, że na chwilę obecną w Hali sportowej nie
    występują powierzchnie, które byłyby wykorzystywane wyłącznie do działalności
    niekomercyjnej (nieopodatkowanej).
    Zważywszy na to, że Gmina ma dokładne dane dotyczące wszystkich powyższych kategorii
    powierzchni opracowana przez nią kalkulacja pre-współczynnika powierzchniowo-
    czasowego w pierwszej kolejności uwzględnia, jaki jest udział powierzchni
    wykorzystywanych wyłącznie komercyjnie w całkowitej powierzchni Hali sportowej. W tej
    części Gminie przysługiwać powinno pełne prawo do odliczenia.
    W pozostałej części (udział powierzchni Hali sportowej przypadający na powierzchnie
    wykorzystywane w celach mieszanych) prawo do odliczenia VAT powinno być dodatkowo
    ograniczone czasem wykorzystania powierzchni mieszanych do celów komercyjnych. I tę
    okoliczność również w pełni uwzględnia proponowany przez Gminę pre-współczynnik
    powierzchniowo-czasowy, gdyż udział powierzchni mieszanych w całkowitej powierzchni
    Hali sportowej mnożony jest przez udział godzin komercyjnego wykorzystania Płyty z
    zapleczem w całkowitym czasie jej otwarcia. W efekcie prowadzi to do odpowiedniego
    zmniejszenia całego pre-współczynnika.
    Konstruując klucz powierzchniowo-czasowy Gmina uwzględniła również fakt, że
    rozpatrując czas udostępnienia Płyty z zapleczem i pomieszczeń pomocniczych dla celów
    komercyjnych nie należy zapominać o godzinach zamknięcia Płyty z zapleczem (noc,
    święta, przerwy technologiczne itp.). Przede wszystkim należy tu podkreślić, że nie można
    przyjąć, że w okresach zamknięcia Płyta z zapleczem jest wykorzystywana wyłącznie w
    celach niekomercyjnych albo wyłącznie w celach komercyjnych. W rzeczywistości w tych
    okresach nie jest ona w ogóle wykorzystywana bezpośrednio do żadnych celów, jednakże
    zabezpieczenie stałości jej funkcjonowania w tych okresach jest konieczne, aby mogła
    służyć założonym celom w okresach otwarcia.
    Oznacza to, że jedynym prawidłowym rozwiązaniem jest przyjęcie, że w godzinach
    zamknięcia jest on wykorzystywany do czynności komercyjnych i niekomercyjnych w takiej
    samej proporcji, jak w godzinach otwarcia obiektu. W konsekwencji – opierając się na
    podstawowych regułach matematyki – należy wskazać, że czas zamknięcia Płyty z
    zapleczem nie zmienia wysokości udziału czasu komercyjnego wykorzystania w
    całkowitym czasie udostępnienia obiektu (proporcja czasowa). Bez względu na liczbę
    godzin zamknięcia, jeśli pomnożymy je przez proporcję czasową ustalając część godzin
    zamknięcia odpowiadających wykorzystaniu komercyjnemu oraz część odpowiadającą
    wykorzystaniu niekomercyjnemu, a następnie ponownie dokonamy obliczenia proporcji

    czasowej dodając do jej licznika liczbę godzin zamknięcia odpowiadających wykorzystaniu
    komercyjnemu, a do mianownika łączną liczbę godzin zamknięcia – w wyniku otrzymamy
    ten sam ułamek (wartość proporcji czasowej się nie zmieni).
    W konsekwencji powyższego proponowany przez Gminę pre-współczynnik
    powierzchniowo-czasowy jest najbardziej adekwatnym pre-współczynnikiem, który
    pozwoli dokładnie ustalić wysokość VAT naliczonego podlegającego odliczeniu w związku z
    wydatkami na Halę sportową, tj. pozwoli precyzyjnie ustalić tę część VAT naliczonego,
    która przypada wyłącznie na czynności opodatkowane VAT. Tym samym pre-współczynnik
    ten wypełnia wszelkie wymogi art. 86 ust. 2a oraz 2b ustawy o VAT - w odróżnieniu od pre-
    współczynnika z Rozporządzenia.
    W tej sytuacji w odniesieniu do ponoszonych w związku z funkcjonowaniem Hali sportowej
    wydatków będzie przysługiwać Gminie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim są one wykorzystywane do czynności
    udostępniania komercyjnego Hali sportowej, tj. czynności, które zdaniem Gminy podlegają
    opodatkowaniu VAT, a ustalenie tego zakresu powinno następować przy zastosowaniu
    pre-współczynnika powierzchniowo-czasowego opisanego w stanie faktycznym
    niniejszego wniosku.
    W ocenie Gminy klucz powierzchniowo-czasowy będzie najbardziej odpowiadał specyfice
    działalności realizowanej przez Halę sportową. Uwzględnia on zarówno sposób
    funkcjonowania i wykorzystania Hali sportowej (komercyjny i niekomercyjny), jak również
    powierzchnie wykorzystania i jego czas. Wskazana przez Gminę metodologia uwzględnia
    również istnienie pomieszczeń pomocniczych, które są wykorzystywane do wszystkich
    rodzajów działalności, takich jak korytarze, toalety, itp. Skalkulowany przez Gminę
    wskaźnik pozwala na precyzyjne określenie, w jakim stopniu Hala jest wykorzystywana
    komercyjnie, a w jakim publicznie. Wskazany klucz bierze też pod uwagę charakter nabyć
    związanych z Halą sportową, gdyż jego zastosowanie pozwala w przypadku takich nabyć
    dokładnie ustalić część podatku VAT przypadającą na działalność opodatkowaną VAT, do
    której nabycia te są wykorzystywane.
    Z kolei sposób wyliczenia pre-współczynnika wskazany w Rozporządzeniu w sposób
    ewidentny nie odpowiada najbardziej specyfice działalności Gminy i dokonywanych nabyć
    w zakresie Hali sportowej. Opiera się on (sposób określenia proporcji z Rozporządzenia)
    na udziale obrotu z działalności gospodarczej w całości dochodów wykonywanych Urzędu
    Gminy, z których większość zupełnie nie ma żadnego związku z wykorzystaniem Hali
    sportowej. Innymi słowy, nie odzwierciedla on zupełnie wykorzystania do celów
    działalności gospodarczej Gminy zakupów dotyczących Hali sportowej. Tym samym pre-
    współczynnik taki nie pozwala na ustalenie części podatku naliczonego przypadającego na
    działalność opodatkowaną VAT.
    Końcowo, przedstawiona wyżej metodologia (klucz powierzchniowo-czasowy) spełnia
    przesłanki określone w art. 86 ust. 2a i 2b w związku z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, w
    szczególności najbardziej oddaje specyfikę prowadzonej działalności i obiektywnie
    odzwierciedla część wydatków przypadającą na działalność opodatkowaną oraz
    niepodlegającą VAT. Ustawodawca w art. 86 ust. 2h ustawy o VAT posługuje się bardzo
    szerokim sfomułowaniem o charakterze uznaniowym – Jak podatnik (...) uzna, że
    wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia
    proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej
    reprezentatywny sposób określenia proporcji”. Taka treść przepisu sugeruje, że to w gestii
    podatnika leży decyzja czy wybrana przez niego metodologia jest „lepsza” niż sposób
    określenia proporcji narzucony w Rozporządzeniu, a Gmina wskazała w opisie niniejszego

    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, że uznaje, iż pre-współczynnik powierzchniowo-
    czasowy jest bardziej reprezentatywny z punktu prowadzonej przez nią działalności i
    dokonywanych nabyć niż metodologia wskazana w Rozporządzeniu.
    Gmina pragnie zwrócić uwagę na wydany w podobnym stanie faktycznym wyrok WSA w
    Bydgoszczy z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 117/18, w którym Sąd uznał, iż:
    „Podkreślenia wymaga, że we wniosku o wydanie interpretacji, Skarżąca precyzyjnie
    opisała sposób wyliczenia prewspółczynnika wskazując ilość godzin w których baseny
    świadczą usługi komercyjne, względem pozostałego czasu pracy basenu, wyjaśniła , że
    basen posiada odrębne liczniki wskazujące zużycie mediów, oraz określiła stosunek
    powierzchni całej jednostki (szkoły) względem powierzchni basenu (str. 5 i 7 wniosku)
    Ponadto Miasto przedstawiło szerokie uzasadnienie braku zasadności stosowania
    prewspółczynnika określonego w rozporządzeniu. W odniesieniu do konsekwencji
    zastosowania prewspółczynnika obliczonego zgodnie z rozporządzeniem wskazano, że w
    przypadku pływalni „[...]” aż 54% czasu działalności tej pływalni przeznaczone jest do
    działalności komercyjnej (oraz 47% czasu w przypadku pływalni „[...]”). Na tym tle
    możliwość odliczenia jedynie 16% (w przypadku „[...]”) bądź 16% (w przypadku „[...]”)
    zdecydowanie nie odzwierciedla struktury działalności i realizowanych zadań przez te
    jednostki. HZ konsekwencji, zdaniem Sądu, specyfiki działalności jednostek
    organizacyjnych Miasta (których dotyczył wniosek) nie uwzględnia metoda kalkulacji
    przewidziana w rozporządzeniu ministra. Metoda zaoferowana przez Skarżącą zapewnia
    dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w
    odniesieniu do tej części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na
    wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
    obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
    gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, do czego nawiązuje przepis
    art. 86 ust 2b ustawy o VAT”.
    Ponadto, możliwość przyjęcia przez jednostkę samorządu terytorialnego klucza
    czasowego w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych ponoszonych po 1 stycznia 2016 r.
    została potwierdzona w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w
    Bydgoszczy z 20 sierpnia 2016 r., sygn. ITPP1/4512-747/15-5/16-S/KM wydanej w
    podobnym stanie faktycznym. W przywołanej interpretacji podatkowej organ podatkowy
    potwierdził, że „skoro – w ocenie Wnioskodawcy – żaden z przedstawionych w art. 86 ust.
    2c ustawy o VAT sposobów ustalania proporcji nie będzie gwarantował, iż zakres
    wykorzystywania do działalności gospodarczej towarów i usług nabytych w ramach
    inwestycji będzie odzwierciedlony w sposób obiektywny i pełny, to zdaniem tut. organu
    możliwe jest zastosowanie innego, bardziej reprezentatywnego sposobu ustalenia
    proporcji odliczenia podatku.”.
    Idąc dalej, DIS w Bydgoszczy stwierdził, że „przyjmując (...), że sposoby wykorzystania sal
    gimnastycznych na cele prowadzenia zajęć lekcyjnych oraz na rzecz najemców „nie mogą
    wystąpić jednocześnie”, to Gminie będzie przysługiwało prawo do częściowego odliczenia
    podatku naliczonego od towarów i usług nabywanych w ramach realizacji inwestycji,
    ustalonego na podstawie klucza czasowego, tj. proporcji czasu, w jakim sale
    wykorzystywane będą do wykonywania działalności gospodarczej w postaci
    opodatkowanych VAT usług najmu, do sumy czasu, w którym sale te będą służyły do
    świadczenia opodatkowanych VAT usług najmu oraz wykonywania czynności
    pozostających poza zakresem opodatkowania VAT, o ile przyjęty przez Gminę sposób
    faktycznie spowoduje – jak wskazano we wniosku – „ustalenie proporcji wykorzystania Sal
    do działalności gospodarczej, która będzie najwierniejsza rzeczywistemu sposobowi jej
    użytkowania”, co tym samym spełni wymagania art. 86 ust. 2b ustawa o VAT.

    Analogiczne stanowisko przedstawił Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. 1462-IPPP1.4512.52.2017.1.
    IGO, w której wskazał iż: „Wskazać należy, że proponowany przez Gminę sposób
    określenia proporcji, tj. klucz czasowy polegający na uwzględnieniu stosunku godzin, w
    których sala gimnastyczna wykorzystywana jest do wykonywania działalności
    gospodarczej w postaci odpłatnego udostępniania, do czasu, w którym sala gimnastyczna
    wykorzystywana jest do czynności niepodlegających opodatkowaniu (cele gminne) – w
    ocenie tut. Organu – może być uznany jako najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanej przez Gminę działalności i dokonywanych nabyć. (...) Zatem należy uznać, że
    przedstawiona metoda wynikająca z art. 86 ust. 2c pkt 2 ustawy będzie w pełni
    obiektywna i będzie w stanie odzwierciedlić faktyczny stopień wykorzystania obiektu w
    działalności gospodarczej. Wnioskodawca uwzględnia bowiem zarówno całodobowe jak i
    całoroczne wykorzystanie Sali gimnastycznej. Tym samym należy uznać, że zastosowanie
    metody według „klucza czasowego” prowadzi do adekwatnego odliczenia podatku
    naliczonego – zgodnego z rzeczywistością”.
    Powyższe wnioski znajdują również potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w sprawie I FSK 1019/18 z dnia 10 stycznia 2019 r., który stwierdził
    „przy wynajmie pomieszczeń w budynku będącym własnością Gminy „proporcja
    powierzchniowa” może dać możliwość obiektywnego i najbardziej rzetelnego
    wyodrębnienia części wydatków faktycznie przypadających wyłącznie na działalność
    opodatkowaną oraz na działalność zwolnioną i niepodlegającą opodatkowaniu.
    Podkreślono, że tylko w znikomej części (jeden lokal) budynek jest wykorzystywany do
    czynności pozostających poza regulacjami VAT. W skardze kasacyjnej nie podważono
    natomiast skutecznie stanowiska Gminy, że proponowany przez nią sposób określenia
    proporcji przy planowanych wydatkach inwestycyjnych (termomodernizacja budynku)
    opiera się na jednoznacznych i jasnych kryteriach i – co kluczowe z punktu widzenia
    wymogów ustawowych – pozwala na obiektywne ustalenie struktury sprzedaży, tj.
    proporcji między czynnościami opodatkowanymi i nieopodatkowanymi w tym obszarze”.
    Co więcej w przywołanym wyżej wyroku NSA oraz w wyroku z dnia 26 czerwca 2018 r.,
    sygn. akt I FSK 219/18 sąd stwierdził potwierdził że cechy konstrukcyjne systemu VAT
    uzasadniają wykładnię art. 86 ust. 2a-2b i ust. 2h ustawy o VAT dopuszczającą możliwość
    określenia proporcji odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do konkretnego
    rodzaju działalności wykonywanej przez gminę.
    Podobnie WSA w Krakowie w orzeczeniu z dnia sygn. akt I SA/Kr 131/18 stwierdził wprost,
    że „W ocenie Sądu kryterium powierzchni budynku, którego część jest wykorzystywana do
    działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług wynajmu części budynku,
    można uznać za odpowiadające specyfice tej działalności”.
    Akceptację dla możliwości stosowania przez jednostki samorządu terytorialnego proporcji
    czasowo-powierzchniowych do odliczenia VAT od wydatków związanych z obiektami
    sportowymi wyraził również WSA w Warszawie w orzeczeniu z dnia 30 stycznia 2019 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 398/18, w którym stwierdzono „Sąd nie dopatruje się błędu w zakresie
    wyboru przyjętej przez Stronę metodologii. W oparciu o przedstawione przez Skarżącą
    sposoby dokonywania wyliczeń możliwe jest bowiem uzyskanie efektu odpowiadającego
    specyfice prowadzonej działalności. W szczególności Strona jest w stanie obliczyć
    procentowo udział czasu odpowiadającego czynnościom opodatkowanym w całkowitym
    czasie wykorzystywania danego pomieszczenia. Z tych względów zaproponowanych przez
    Stronę współczynnik czasowy należy uznać za prawidłowy (...) Przechodząc do drugiego z
    elementów analizowanej metody, tj. współczynnika powierzchniowego, Sąd stwierdza, że
    za jego reprezentatywnością przemawia przede wszystkim charakter spornych wydatków,

    tj. wydatków inwestycyjnych. Nie budzi wątpliwości, że średniotygodniowy czas
    wykorzystania Sali lekcyjnej i Sali gimnastycznej do czynności opodatkowanych nie może
    w równym stopniu wpływać na ostateczny kształt prawa do odliczenia. Inne są bowiem
    nakłady (koszty) wybudowania obu wspomnianych pomieszczeń. Wynika to przede
    wszystkim z ich różnych gabarytów, co Strona uwzględnia proponując zastosowanie
    klucza powierzchniowego”.
    Gmina pragnie podkreślić, iż w podobnym stanie faktycznym dotyczącym możliwości
    zastosowania klucza powierzchniowo-czasowego w odniesieniu do wydatków
    ponoszonych na salę gimnastyczną, w wyroku z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/OI 360
    /18 WSA w Olsztynie uznał, iż: „Zdaniem Sądu skarżąca prawidłowo wykazała, że
    przysługuje jej prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego stosując pre-
    proporcję rzeczywistą. W sposób jasny wykazała też, że sposób określenia proporcji
    odpowiada specyfice wykonywanej działalności. Podkreślić należy, że strona skarżąca
    przedstawioną metodę pre-proporcji rzeczywistej logicznie uzasadniła”.
    Również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2843/17,
    wskazano: „zdaniem Sądu, zaproponowana przez Skarżącą metoda powierzchniowo-
    czasowa w której uwzględnia się powierzchnię budynku, przeznaczoną na wynajem i
    dzierżawę w łącznej powierzchni obiektu oraz czas w jakim powierzchnie te będą
    przeznaczone na cele najmu i dzierżawy najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej
    przez podatnika działalności, polegającej na świadczeniu usług wynajmu i dzierżawy części
    budynku”.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych na
    Halę sportową poniesionych Gminie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego na
    podstawie art. 86 ust. 2a i 2b w związku z art. 86 ust. 2h ustawy o VAT w brzmieniu
    obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. w oparciu o przedstawiony w niniejszym wniosku pre-
    współczynnik powierzchniowo-czasowy, gdyż klucz ten najlepiej odzwierciedla specyfikę
    działalności Hali sportowej i działalności Gminy związaną z realizacją ww. inwestycji i tym
    samym umożliwia najbardziej precyzyjne odzwierciedlenie części VAT naliczonego, która
    podlegać będzie odliczeniu jako związana z działalnością opodatkowaną VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 9 czerwca 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0111-KDIB3-2.4012.255.2020.1.EJU, w której uznałem Państwa stanowisko za
    prawidłowe w zakresie opodatkowania odpłatnych usług wstępu na Halę sportową na
    rzecz podmiotów zewnętrznych oraz odpłatne udostępnienie powierzchni znajdujących
    się w budynku Hali sportowej na rzecz podmiotów zainteresowanych (tj. udostępnianie
    komercyjne) oraz braku zastosowania zwolnienia z tego podatku i nieprawidłowe w
    zakresie prawa do odliczenia części podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków
    inwestycyjnych związanych z budową Hali sportowej oraz ponoszonych wydatków
    bieżącego utrzymania tego obiektu, według udziału procentowego, w jakim Hala sportowa
    jest wykorzystywana do wykonywania działalności gospodarczej przy zastosowaniu
    prewspółczynnika powierzchniowo-czasowego.
    Interpretację doręczono Państwu 15 czerwca 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    7 lipca 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu.

    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie interpretacji indywidualnej w części, w jakiej dotyczy
    ona prawa Gminy do odliczenia części VAT naliczonego z faktur dokumentujących
    ponoszone przez Gminę wydatki związane z Halą Sportową przy zastosowaniu klucza
    odliczenia zaproponowanego przez Gminę – w której to części Organ uznał Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu – wyrokiem z 29 października 2020 r. sygn. akt I
    SA/Op 211/20 – oddalił skargę.
    Wnieśli Państwo skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 29 października 2024 r. sygn. akt I FSK 418/21
    m.in.:
    1. uchylił zaskarżony wyrok w całości;
    2. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowe z dnia 9 czerwca 2020 r. nr 0111-KDIB3-2.4012.255.2020.1.EJU w części
      uznającej Państwa stanowisko jako nieprawidłowe.
    Wyrok NSA wpłynął do mnie 14 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
    zwrócił akta sprawy 7 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym i w dacie wydania pierwotnej interpretacji w przedstawionym
    zdarzeniu przyszłym bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej
    samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października
    2024 r. sygn. akt I FSK 418/21.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie.
    Musi istnieć bezpośredni związek między świadczoną usługą i przekazanym za nią
    wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty
    prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, będą
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi
    charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają
    te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym
    skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a
    realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2020 r. poz. 713):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    W świetle art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W
      szczególności zadania własne obejmują m.in. sprawy kultury fizycznej i turystyki, w
      tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Jak stanowi art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że Gmina, wykonując we
    własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności

    gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku
    VAT.
    W rozpatrywanej sprawie, Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą
    opodatkowania odpłatnych usług wstępu na Halę sportową świadczonych na rzecz
    podmiotów zewnętrznych oraz odpłatne udostępnienie powierzchni znajdujących się w
    budynku Hali sportowej na rzecz podmiotów zainteresowanych (tj. udostępnianie
    komercyjne) oraz braku zastosowania zwolnienia z tego podatku.
    Jak wskazano powyżej, gdy organ władzy publicznej wykonuje czynności mieszczące się w
    ramach jego zadań własnych oraz dokonuje tego odpłatnie na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Realizacja zadań
    następuje wówczas w drodze dostawy towarów i świadczenia usług w rozumieniu art. 7 i
    art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług co do zasady odpłatnych).
    Biorąc pod uwagę wyżej wskazane przepisy, należy stwierdzić, że odpłatne świadczenie
    usług wstępu na Halę sportową na rzecz podmiotów zewnętrznych oraz odpłatne
    udostępnienie powierzchni znajdujących się w budynku Hali sportowej na rzecz
    podmiotów zainteresowanych (tj. udostępnianie komercyjne) realizowane jest w ramach
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług, a Gmina, realizując te czynności, wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji odpłatne udostępnianie obiektu sportowego wpisuje/będzie wpisywać się
    w definicję usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, a zatem podlega/będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku
    VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku
    VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    W myśl art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienia od
    podatku.
    Zaznaczenia wymaga, że zastosowanie obniżonych stawek podatku lub zwolnienie od
    podatku możliwe jest tylko wówczas, gdy wynika to wprost z ustawy lub przepisów
    wykonawczych do ustawy.
    Odnosząc powołane przepisy do przedstawionego opisu sprawy należy uznać, że
    świadczenie usług odpłatnego wstępu na Halę sportową świadczonych na rzecz
    podmiotów zewnętrznych oraz odpłatne udostępnienie powierzchni znajdujących się w

    budynku Hali sportowej na rzecz podmiotów zainteresowanych (tj. udostępnianie
    komercyjne) nie zostało przez ustawodawcę wymienione wśród usług zwolnionych od
    podatku, w konsekwencji jest/będzie opodatkowane według stawki VAT właściwej dla
    tychże usług.
    Podsumowując, świadczenie przez Gminę odpłatnych usług w zakresie odpłatnego wstępu
    na Halę sportową na rzecz podmiotów zewnętrznych oraz odpłatne udostępnienie
    powierzchni znajdujących się w budynku Hali sportowej na rzecz podmiotów
    zainteresowanych jest/będzie opodatkowane podatkiem od towarów i usług według
    właściwej dla nich stawki. Tym samym, ww. usługi nie korzystają/nie będą korzystały ze
    zwolnienia od podatku VAT.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia części podatku naliczonego, od
    wydatków inwestycyjnych związanych z budową Hali sportowej oraz ponoszonych
    wydatków bieżącego utrzymania tego obiektu według udziału procentowego, w jakim Hala
    sportowa jest wykorzystywana do wykonywania działalności gospodarczej przy
    zastosowaniu pre-współczynnika powierzchniowo-czasowego.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
      zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a. nabycia towarów i usług,
      b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o

      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”.
    Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej
    przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
    Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1. zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane oraz
      2. obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
      działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem
      celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów,
      o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy
      przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy:
    Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
    następujące dane:
      1. średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
      gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
      działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2. średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
      działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
      przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
      działalnością;
      3. roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności
      gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym
      wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na
      sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż
      gospodarcza;
      4. średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w ogólnej
      średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą
      działalnością.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się
      odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:

      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Na podstawie delegacji zawartej w art. 86 ust. 22 ustawy zostało wydane rozporządzenie
    Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
    przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r. poz. 2193 ze zm.).
    Rozporządzenie to określa w przypadku niektórych podatników sposób określania
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
    uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
    działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej „sposobem określenia
    proporcji” oraz wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku
    naliczonego z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji (§ 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia).
    Zgodnie z § 2 pkt 8 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego – rozumie się przez to: urząd obsługujący jednostkę
      samorządu terytorialnego, jednostkę budżetową, zakład budżetowy.
    W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany
    jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostek samorządu terytorialnego
    jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla
    wymienionych wyżej jego poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    W ww. rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania
    proporcji m.in. w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, w
    przypadku jednostki budżetowej oraz zakładu budżetowego.
    W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu odsługującego
      jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100 / DUJST
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
      D   – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu UJST
      terytorialnego.
    Przy czym zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia:
    Przez obrót rozumie się podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32,
    art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy, w zakresie:

      a) dokonywanych przez podatników:
        - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
        - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
        - eksportu towarów,
        - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
        podlegałyby opodatkowaniu podatkiem, gdyby były wykonywane na terytorium
        kraju.
    Stosownie do § 2 pkt 9 rozporządzenia:
    Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dochodach wykonanych urzędu obsługującego
    jednostkę samorządu terytorialnego rozumie się przez to dochody obejmujące
    dochody publiczne, środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz środki
    pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych -
    wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki samorządu
    terytorialnego, pomniejszone o:
      a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b-d i pkt 5 ustawy o finansach
        publicznych,
      b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty
        podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,
      c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
        równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na
        podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o
        podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki
        samorządu terytorialnego,
      d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art.
        223 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu
        jednostki samorządu terytorialnego,
      e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
      f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której
        mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym, innym
        jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub
        jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z
        wyłączeniem kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty
        zadań jednostki samorządu terytorialnego,
      g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o
        kwoty odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1
        ustawy.
    Zgodnie z § 3 ust. 5 rozporządzenia:
    Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
    dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
    budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
    tytułu:
      1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
        są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub
        jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków
        trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji,

        oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane
        odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub
        jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego – używanych na
        potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności;
      2) transakcji dotyczących:
          a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
            finansowych,
          b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41 ustawy, w zakresie, w
            jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Zaproponowana przez ustawodawcę metoda ma charakter „obrotowy”, polegający na
    ustaleniu udziału „obrotów” z tytułu działalności gospodarczej w całkowitym „obrocie” z
    tytułu działalności gospodarczej oraz działalności pozostającej poza sferą VAT. Z uwagi na
    fakt, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego (czy też jednostki budżetowej
    realizującej zadania jednostki samorządu terytorialnego) utrudnione jest wyliczenie
    „obrotu” uzyskanego z tytułu czynności pozostających poza systemem VAT przyjęto
    zasadę – dla celów zastosowania sposobu obliczenia proporcji – że całkowity „obrót” z
    tytułu działalności gospodarczej oraz działalności pozostającej poza sferą VAT w danej
    jednostce budżetowej odpowiada odpowiednio wysokości zrealizowanych przez tę
    jednostkę budżetową dochodów wykonanych (z uwzględnieniem otrzymanych dotacji
    przekazanych tej jednostce budżetowej).
    Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co
    stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług,
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych. Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy
    rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3
    ustawy.
    W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić
    działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT. „Towarzyszą” one
    działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności
    podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie
    oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością
    gospodarczą. Za czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach
    działalności gospodarczej uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne
    świadczenie usług na cele osobiste, w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8
    ust. 2 ustawy. Uzasadnia to fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z
    działalnością gospodarczą, w przypadkach określonych w tych przepisach następuje
    obowiązek naliczenia VAT. Natomiast przez cele inne, rozumie się sferę działalności
    danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3
    ustawy (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną
    działalność statutową).
    W tym miejscu należy podkreślić, że z uwagi na swą specyfikę jednostki samorządu
    terytorialnego nie są podmiotami zrównanymi z komercyjnymi przedsiębiorcami.
    Powyższe wynika chociażby z racji uprzywilejowania tych jednostek poprzez treść art. 15
    ust. 6 ustawy i nieuznawania ich za podatnika w określonych okolicznościach, tj. w
    przypadku działania w charakterze organu władzy publicznej, którego przymiotu
    komercyjny przedsiębiorca nie posiada i którego działalność, co do zasady, jest
    opodatkowana w całości. Z tego też względu rozpatrując w zakresie podatku VAT kwestie
    uprawnień i obowiązków podmiotów, takich jak jednostki samorządu terytorialnego,
    należy mieć na względzie okoliczność, że podmioty te – co do zasady – w odniesieniu do

    niektórych czynności występują jako organ władzy publicznej i nie są uznawane za
    podatników stosownie do ww. art. 15 ust. 6 ustawy.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że w celu odliczenia podatku naliczonego, w
    pierwszej kolejności podatnik winien przyporządkować ponoszone wydatki do
    poszczególnych rodzajów działalności (opodatkowanej podatkiem VAT, zwolnionej i
    niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem). W przypadku zakupów bezpośrednio
    związanych z działalnością opodatkowaną, podatnik, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy,
    odlicza podatek naliczony w całości. Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie
    nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik
    winien ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy.
    Z treści wniosku wynika, że Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Gmina w latach 2017-2018 ponosiła wydatki inwestycyjne związane z realizacją zadania
    pn. „...” (dalej: „Hala sportowa” lub „inwestycja”).
    Przedmiotowy budynek został oddany do użytkowania w listopadzie 2018 r.
    Hala sportowa jest wykorzystywana przez Gminę:
    - do działalności niekomercyjnej, która dotyczy płyty sportowej wraz z szatniami i
      widownią i polega na prowadzeniu w dni powszednie do godz. 15:00 zajęć dla uczniów
      szkół z terenu Gminy tj. działalności związanej z zaspokajaniem przez Gminę
      zbiorowych potrzeb wspólnoty w ramach realizacji zadań własnych Gminy, takich jak
      kultura fizyczna i turystyka czy edukacja publiczna w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z
      dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 994, ze zm.,
      dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”) (niżej detaliczny spis takich pomieszczeń);
    - do działalności komercyjnej, która dotyczy płyty sportowej wraz z szatniami i widownią i
      polega na odpłatnym świadczeniu usług wstępu od poniedziałku do piątku w
      godzinach od 15:00 do 22:00, w weekendy oraz święta (niżej detaliczny spis takich
      pomieszczeń);
    - do działalności komercyjnej, która dotyczy w szczególności siłowni, sauny oraz jacuzzi,
      które są wykorzystywane wyłącznie odpłatnie (niżej detaliczny spis takich
      pomieszczeń).
    Budynek Hali sportowej nie służy realizacji zadań podlegających opodatkowaniu przy
    zastosowaniu stawki VAT zwolnionej. Opłaty za wynajem stanowią dochód Gminy.
    Pobrane opłaty Gmina ujmuje w prowadzonych rejestrach sprzedaży oraz rozlicza z tego
    tytułu podatek należny w składanych deklaracjach VAT-7.
    Jednocześnie, w stosunku do większości wydatków związanych z inwestycją Gmina nie jest
    w stanie dokonać tzw. alokacji bezpośredniej, tj. bezpośredniego przyporządkowania
    ponoszonych wydatków albo do czynności opodatkowanych VAT albo niepodlegających
    ustawie o VAT. Gmina pragnie tu podkreślić, iż niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie tych
    wydatków związanych z inwestycją, wobec których nie jest możliwe dokonanie
    bezpośredniej alokacji.
    Z uwagi na charakter działalności prowadzonej z wykorzystaniem Hali sportowej, Gmina
    podała, że jest w stanie precyzyjnie obliczyć, w jakim zakresie Hala sportowa jest
    wykorzystywana do celów działalności komercyjnej (działalność odpłatna), a w jakim do
    działalności niekomercyjnej (statutowej).

                                      2Poszczególne pomieszczenia Hali sportowej (o określonej w m powierzchni) są
    wykorzystywane albo wyłącznie do działalności komercyjnej albo do działalności
    mieszanej, tj. zarówno do działalności opodatkowanej VAT, jak i niepodlegającej VAT.
    Wyłącznie do działalności komercyjnej są wykorzystywane następujące pomieszczenia:
    - siłownia, sala pomocnicza,
    - szatnie, toalety i natryski przy siłowni,
    - pokój rehabilitacji, toaleta i przedsionek,
    - sauna i jacuzzi,
    - toalety i natryski przy saunie,
    - powierzchnia pod automaty sprzedażowe.
                                                2Powierzchnia pomieszczeń udostępnianych wyłącznie odpłatnie wynosi ok. 530 m.
    Natomiast do działalności mieszanej są wykorzystywane następujące pomieszczenia
    (wykorzystywane w określonych przedziałach czasowych poszczególnych dni tygodnia w
    odrębny sposób - albo na cele działalności komercyjnej albo niekomercyjnej):
      - płyta sportowa,
      - widownia i korytarz z kabiną komentatora,
      - szatnie z zapleczem.
    Powierzchnia pomieszczeń udostępnianych zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie (dalej
                                2łącznie jako: „Płyta z zapleczem”) wynosi ok. 1.508 m.
    Istnieją również pomieszczenia pomocnicze związane jednocześnie z Płytą z zapleczem,
    jak i siłownią, sauną, jacuzzi (korytarze, szatnie, toalety itp.). Pomieszczenia te służą
    częściowo działalności komercyjnej (jak siłownia, sauna, jacuzzi), a częściowo mieszanej
    (jak Płyta z zapleczem), przy czym odpowiednią część można ustalić proporcjonalnie w
    oparciu o odpowiednio powierzchnię pomieszczeń udostępnianych wyłącznie odpłatnie
    oraz powierzchnię Płyty z zapleczem. Powierzchnia ogólnodostępnych części wspólnych, z
                                                    2których korzystać będą zarówno uczniowie, jak i podmioty zewnętrzne wynosi ok. 678 m.
    Z uwagi na to, że określone powierzchnie pomocnicze (PPP) służą zarówno działalności
    Płyty z zapleczem (działalność mieszana), jak i pomieszczeniom siłowni, sauny i jaccuzzi
    (działalność wyłącznie komercyjna), zdaniem Gminy, w pierwszej kolejności powinna ona
    przyporządkować, w jakim stopniu pomieszczenia pomocnicze są wykorzystywane do
    działalności opodatkowanej.
    W tym celu Gmina obliczy udział powierzchni komercyjnej (PO) w sumie powierzchni
    komercyjnej oraz mieszanej (PO + PP). Jak Gmina wskazywała, powierzchnia pomieszczeń
                                  2udostępnianych wyłącznie odpłatnie wynosi ok. 530 m, natomiast powierzchnia
                                                    2pomieszczeń udostępnianych zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie wynosi ok. 1.508 m.
    W konsekwencji, udział powierzchni komercyjnej w całkowitej ilości powierzchni
                                2  2komercyjnej oraz mieszanej wyniesie ok. 26% (530 m/2.038 m = 0,26). Wskazaną
    proporcję Gmina będzie stosować w odniesieniu do powierzchni pomieszczeń
    pomocniczych, w celu określenia stopnia ich wykorzystania do działalności gospodarczej
    (odpłatnej).
    Proporcja powyższa ma charakter klucza alokacji powierzchniowej przy jednoczesnym
    uwzględnieniu klucza alokacji czasowej (dalej: „pre-współczynnik powierzchniowo-
    czasowy”).

    Stosując taki klucz przy odliczaniu VAT naliczonego od wydatków związanych z Halą
    sportową (inwestycyjnych i bieżących), do których nie jest możliwe zastosowanie alokacji
    bezpośredniej, Gmina może precyzyjnie obliczyć wartość podatku VAT przypadającą
    wyłącznie na działalność komercyjną Gminy prowadzoną z wykorzystaniem Hali
    sportowej, tj. działalność opodatkowaną VAT.
                                            2Łączna powierzchnia całego budynku Hali sportowej wynosi ok. 2.716 m. Płyta z
    zapleczem będzie wykorzystywana do realizacji zadań własnych Gminy, ale także
    odpłatnie udostępniana na rzecz podmiotów zewnętrznych. Wnioskodawca wyjaśnił, że
    Płyta z zapleczem stanowi jedynie część całego budynku Hali sportowej stanowiąc ok.
            2  255,52% (1.508 m/2.716 m=0,5552).
    Tryb i zasady korzystania z Płyty z zapleczem określa Regulamin korzystania z Hali
    sportowej w (...).
    Odnosząc się do konkretnych pomieszczeń opisanych powyżej Gmina przedstawiła
    proporcję, którą obrazuje poniższa kalkulacja:
    C=(PO)/PC+(PP/PC x RGKP/RGOO) + ((PO/PO+PP) x PPP/PC) + ((PP/PO+PP) x PPP/PC x RGKP
    /RGOO)
    gdzie:
    C – prewspółczynnik powierzchniowo-czasowy
    PO – powierzchnia pomieszczeń udostępnianych wyłącznie odpłatnie (siłownia, sauna,
    jaccuzzi)
    PC – powierzchnia całkowita
    PP – powierzchnia Płyty z zapleczem
    PPP – powierzchnia pomieszczeń pomocniczych
    RGKP – roczna liczba godzin udostępnianych komercyjnie Płyty z zapleczem
    R.GOO – roczna liczba godzin otwarcia obiektu
    Jak wskazano wyżej, mają Państwo wątpliwość dotyczącą prawa do odliczenia części
    podatku naliczonego w odniesieniu do wydatków inwestycyjnych związanych z budową
    Hali sportowej oraz ponoszonych wydatków bieżącego utrzymania tego obiektu których
    Gmina nie jest w stanie bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów
    działalności związanych z obiektem sportowym – Halą sportową.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii prawa do odliczenia części podatku naliczonego od
    wydatków inwestycyjnych związanych z budową Hali sportowej oraz ponoszonych
    wydatków bieżącego utrzymania tego obiektu według udziału procentowego, w jakim Hala
    sportowa jest wykorzystywana do wykonywania działalności gospodarczej przy
    zastosowaniu pre-współczynnika powierzchniowo-czasowego należy mieć na uwadze
    stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w zapadłym w niniejszej
    sprawie wyroku z 29 października 2024 r., sygn. akt I FSK 418/21.
    NSA w ww. wyroku zaznaczył, że:
      Zasady określania podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług
      wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
      gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, w przypadku gdy
      przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika
      nie jest możliwe, określają - z mocą od 1 stycznia 2016 r. - przepisy art. 86 ust. 2a-2h
      ustawy o VAT. Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT w przypadku nabycia towarów i
      usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
      działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z

      wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art, 8 ust. 2,
      oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym
      przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności
      gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa
      w ust. 2, tzn. podlegającą odliczeniu, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
      zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
      gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia
      proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
      Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotny jest art. 86 ust. 2h ustawy o VAT,
      stanowiący, że w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji
      wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22 uzna, że wskazany zgodnie z
      przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie
      najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i
      dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny
      sposób określenia proporcji.
      Swoboda przyznana gminom w ramach art. 86 ust. 2h ustawy o VAT ma umożliwić
      wybór bardziej reprezentatywnego, aniżeli zawarty w rozporządzeniu, sposobu
      określenia proporcji, najbardziej odpowiadającego specyfice wykonywanej
      działalności i dokonywanych nabyć. Takie założenie, pozwala na optymalną realizację
      zasad, aby dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego związanego z realizacją konkretnej inwestycji, następowało wyłącznie w
      odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego, proporcjonalnie przypadającej na
      wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      obiektywnie odzwierciedlało część wydatków przypadającą odpowiednio na
      działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza (por. wyrok
      NSA z 13 września 2022 r., sygn. akt I FSK 656/19).
    NSA podkreślił również, że:
      Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Gminy, że zaproponowany
      prewspółczynnik czasowo-powierzchniowy najlepiej oddaje specyfikę zarówno
      działalności Gminy w tym zakresie, jak i realizowanych w związku z tą działalnością
      nabyć (art. 86 ust. 2a). Przekonujący jest argument Gminy, że klucz ten uwzględnia
      okoliczność, że część pomieszczeń hali sportowej będzie wykorzystywana wyłącznie
      do działalności komercyjnej, a pozostała część do działalności mieszanej (tj. zarówno
      do działalności komercyjnej, jak i niekomercyjnej). Stąd proponowana proporcja
      pozwala precyzyjnie ustalić kwotę VAT przypadającą proporcjonalnie wyłącznie na
      czynności opodatkowane oraz obiektywnie odzwierciedla część wydatków
      przypadającą na działalność gospodarczą i pozostałą (art. 86 ust. 2b).
    Końcowo NSA podkreślił, że:
      (...) istotne powinno być to, czy dana proporcja najbardziej odpowiada specyfice
      wykonywanej przez Gminę działalności i dokonywanych przez nią nabyć.
      Z powyższego wynika, że zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji ocena co do
      zastosowania prawa materialnego w analizowanym tu zakresie została skutecznie
      podważona w skardze kasacyjnej. Skarżąca dostarczyła przekonującej argumentacji
      na rzecz wzruszenia zapatrywania tego Sądu, że zaproponowana przez Gminę
      metoda obliczenia prewspółczynnika nie jest bardziej precyzyjna (bardziej
      odpowiada specyfice wykonywanej w tym zakresie działalności i dokonywanych
      nabyć) aniżeli wskazana w rozporządzeniu; nadto pozwala w istocie rzeczy na
      obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w sposób bardziej
      reprezentatywny, tj. wyłącznie w odniesieniu do części podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej

      czynności opodatkowane. Obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą
      odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność
      gospodarcza. Gmina w sposób wystarczająco spójny i logiczny wyjaśniła powody, dla
      których sposób określenia proporcji na zasadach określonych w rozporządzeniu nie
      przystaje do specyfiki jej działalności w tym zakresie, który został opisany we
      wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w odniesieniu do wydatków
    inwestycyjnych związanych z budową Hali Sportowej oraz ponoszonych wydatków
    bieżącego utrzymania tego obiektu, których nie są/nie będą Państwo w stanie
    bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych rodzajów działalności związanych z
    obiektem sportowym - Halą Sportową - przysługuje/będzie przysługiwało Państwu prawo
    do odliczenia części podatku naliczonego z faktur dokumentujących te wydatki według
    przedstawionego klucza powierzchniowo-czasowego.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz dotyczy zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej
    interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, nie
    mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.