Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.4.2025.3.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-11
Teza: Zwolnienia od podatku usług udzielania pożyczek.
Słowa kluczowe: fundusz-Zamknięty Fundusz Inwestycyjny
fundusz-fundusz inwestycyjny
pożyczka
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38

## Ocena stanowiska

Stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług, które przedstawili Państwo we
    wniosku jest:
    - nieprawidłowe w zakresie zwolnienia od podatku usług udzielania pożyczek na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT,
    - prawidłowe w zakresie zwolnienia od podatku usług udzielania pożyczek na podstawie
      art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Należy zauważyć, iż pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja
    definicji usług pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich
    transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej jednak muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
    1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Przy czym przepisy ustawy nie
    określają postaci wynagrodzenia.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie
    usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas,
    gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego
    w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Państwa wątpliwości w zakresie podatku od towarów i usług dotyczą ustalenia czy
    udzielana obecnie i w przyszłości pożyczka stanowi usługę, która korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT z art. 43 ust. 1 pkt 12 lit a czy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    Czynność polegająca na udzieleniu pożyczki pieniężnej podlegającej oprocentowaniu
    stanowi odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Udzielenie pożyczki przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki
    uznania tej czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu
    jej udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielenie bowiem pożyczki przez podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą
    obowiązki w podatku od towarów i usług, nawet gdy ta czynność nie znajduje się w jej
    zakresie przedmiotowym.
    Charakter i cechy usługi udzielenia pożyczki wskazują, że czynność ta mieści się w definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”. W świetle art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT,
    działalność gospodarcza „obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”. Niewątpliwie przekazanie środków pieniężnych (a zatem wartości o
    charakterze niematerialnym) na rzecz pożyczkobiorcy, na określony okres czasu, za
    ustalonym wynagrodzeniem (oprocentowaniem), uzyskiwanym w ustalonych okresach
    rozliczeniowych, stanowi wykorzystywanie tych środków w sposób ciągły i w celach
    zarobkowych. Usługa tego rodzaju mieści się zatem w pojęciu „działalność gospodarcza”
    zdefiniowanym w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy należy
    stwierdzić, że wskazana we wniosku czynność udzielenia pożyczki spełnia przesłanki
    uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu. Udzielenie bowiem pożyczki przez
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzące
    obowiązki w podatku od towarów i usług, zaś Pożyczkodawcę uznać za podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji wskazana we wniosku czynność udzielenia przez Pożyczkodawcę
    odpłatnej pożyczki pieniężnej na rzecz Pożyczkobiorcy, jako odpłatne świadczenie usług,
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednakże, ustawodawca zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do
    niej przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź
    zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a ustawy o VAT:
      Zwalnia się od podatku usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi,
      alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów
      wartościowych - w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu
      alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:

      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Stosownie do art. 43 ust. 22 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust.
      1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie,
      pod warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
      opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
      rezygnuje ze zwolnienia.
      W myśl art. 43 ust. 23 ustawy:
    Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc od
    początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o których
    mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od podatku tych usług,
    pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego zawiadomienia o
    rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
    ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, przy czym
    możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz
    innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowany będący stroną postępowania (TFI) utworzył
    Fundusz, którym zarządza i pobiera z tego tytułu wynagrodzenie. TFI jako pożyczkodawca
    zawarł z Funduszem – pożyczkobiorcą umowę pożyczki. Ponadto Pożyczkodawca może w
    przyszłości również udzielać pożyczek na rzecz Funduszu. Pożyczki na rzecz Funduszu
    mogą być udzielane przez TFI na finansowanie zdefiniowanych celów inwestycyjnych
    zgodnych z prowadzoną przez Fundusz polityką inwestycyjną, w postaci zakupu składnika
    lokat wskazanego w statucie Funduszu lub na realizację zobowiązań Funduszu. Pożyczka
    podlega oprocentowaniu. Pożyczki udzielane w przyszłości także będą oprocentowane.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i
    zarządzania alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1034 ze
    zm.):
      Przedmiotem działalności towarzystwa jest wyłącznie tworzenie funduszy
      inwestycyjnych otwartych lub funduszy zagranicznych, zarządzanie nimi, w tym
      pośrednictwo w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa, reprezentowanie
      ich wobec osób trzecich oraz zarządzanie zbiorczym portfelem papierów
      wartościowych.
    Stosownie zaś do art. 65 ust. 4 ww. ustawy:
      Towarzystwo zarządzające wyłącznie funduszami wierzytelności, o których mowa w
      art. 183, może zaciągać pożyczki i kredyty oraz dokonywać emisji obligacji do
      wysokości kapitałów własnych tego towarzystwa, a także może udzielać poręczeń za
      zobowiązania funduszu wierzytelności zarządzanego przez to towarzystwo oraz
      udzielać pożyczek takiemu funduszowi.
    W myśl art. 183 ust. 1 ww. ustawy:
      Fundusz inwestycyjny zamknięty może być utworzony jako fundusz wierzytelności
      lokujący aktywa w:
      1) wierzytelności, w tym wierzytelności finansowane ze środków publicznych w
      rozumieniu odrębnych przepisów, lub

      2) prawa do świadczeń z tytułu określonych wierzytelności, wyodrębnionych przez
      inicjatora przeniesienia ryzyka z wierzytelności lub inny podmiot, który zawarł z
      funduszem umowę zobowiązującą go do przekazywania funduszowi wszystkich
      świadczeń uzyskanych w związku z tymi wierzytelnościami.
    W kwestii wyjaśnienia pojęcia „zarządzania funduszem” w odniesieniu do przedmiotowej
    sprawy, należy wskazać na ugruntowane orzecznictwo TSUE (m.in. w sprawach C-8/03,
    Banque Bruxelles Lambert S.A. z 21 października 2004 r., C-169/04 z 4 maja 2006 r. w
    sprawie Abbey National plc., czy C-275/11 GfBk z 7 marca 2013 r.).
    Z orzeczenia w sprawie C-8/03, Banque Bruxelles Lambert SA, wynika, że zwolnienie
    dotyczy tych transakcji, które są ściśle związane z prowadzeniem funduszu, to znaczy do
    określania polityki inwestycyjnej, kupna i sprzedaży aktywów. O ile zwolnione transakcje
    nie ograniczają się do podejmowania decyzji, o tyle jednak muszą one bezpośrednio
    dotyczyć transakcji handlowych papierami wartościowymi.
    Doprecyzowania powyższej definicji dokonał TSUE w orzeczeniu z 4 maja 2006 r. w
    sprawie C-169/04, Abbey National. TSUE w tym wyroku, w pkt 26, 63 i 64 orzekł, że nie
    tylko zarządzanie inwestycjami, wiążące się z wyborem i zbywaniem aktywów będących
    przedmiotem takiego zarządzania, lecz również usługi administracyjne i rachunkowe, takie
    jak obliczanie kwoty dochodów i ceny jednostek uczestnictwa lub udziałów funduszu,
    wycena aktywów, rachunkowość, przygotowywanie deklaracji w celu podziału dochodów,
    dostarczanie informacji i dokumentacji na temat rachunków okresowych i deklaracji
    podatkowych, statystyk i podatku VAT, a także opracowywanie prognoz przychodów,
    wchodzą w zakres pojęcia „zarządzania” specjalnym funduszem inwestycyjnym. TSUE
    wyraźnie wskazał, że aby usługi te podlegały zwolnieniu od opodatkowania VAT, powinny
    tworzyć odrębną całość, która – jeśli ją oceniać globalnie – w konsekwencji wypełnia
    specyficzne i istotne funkcje usługi zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi w
    rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 2006/112/WE.
    W odniesieniu do przedstawionego we wniosku opisu sprawy i wątpliwości
    Zainteresowanych wskazać należy, że udzielanie pożyczek przez TFI na rzecz Funduszu,
    stanowi i będzie stanowić czynność mieszczącą się w katalogu czynności podlegających
    opodatkowaniu VAT, jako odpłatne świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy.
    Nie można zgodzić się z Państwem, że usługi udzielania pożyczki korzystają/będą
    korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit a. ustawy o podatku od
    towarów i usług. Fakt, że art. 65 ust. 4 ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu
    alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi dopuszcza udzielanie pożyczek przez TFI nie
    świadczy o tym, że usługa udzielania pożyczki wchodzi w zakres zarządzania, o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit a. ustawy o VAT. Jak bowiem wynika z wyżej cytowanych
    orzeczeń TSUE w zakres pojęcia zarządzania oprócz zarządzania inwestycjami, wiążącymi
    się z wyborem i zbywaniem aktywów będących przedmiotem takiego zarządzania,
    wchodzą usługi administracyjne i rachunkowe, takie jak obliczanie kwoty dochodów i ceny
    jednostek uczestnictwa lub udziałów funduszu, wycena aktywów, rachunkowość,
    przygotowywanie deklaracji w celu podziału dochodów, dostarczanie informacji i
    dokumentacji na temat rachunków okresowych i deklaracji podatkowych, statystyk i
    podatku VAT, a także opracowywanie prognoz przychodów.
    Zatem stanowisko Zainteresowanych, że usługi udzielania pożyczek korzystają/będą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit a jest
    nieprawidłowe.
    Jednocześnie, z uwagi na to, że usługi udzielania pożyczek mieszczą się w zakresie
    czynności, o których mowa w cyt. art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy jako wymienione wprost w
    tym przepisie, usługa udzielenia przez Pożyczkodawcę (TFI) odpłatnej pożyczki pieniężnej
    na rzecz Pożyczkobiorcy (Funduszu) korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług
    na podstawie tego przepisu.

    Powyższe zwolnienie ma zastosowanie pod warunkiem, że dla tej czynności
    Pożyczkodawca nie wybrał opcji opodatkowania zgodnie i na warunkach zawartych w art.
    43 ust. 22 ustawy o VAT.
    Tym samym stanowisko Zainteresowanych, że usługi udzielania pożyczek korzystają/będą
    korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
      obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,
     zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego
      w dniu wydania interpretacji.
    Ocena prawna stanowiska Zainteresowanych w zakresie podatku od czynności
    cywilnoprawnych zostanie wydana w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego
    (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.
    o w Warszawie