Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.264.2020.12.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-28
Teza: Możliwość zastosowania wobec Wnioskodawcy dodatkowego
zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 106b ust. 6
ustawy, w związku z brakiem numeru NIP nabywcy na
paragonie fiskalnym dotyczącym usług objętych obowiązkową
fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT
kasa-kasa rejestrująca
numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP)
usługi-usługi gastronomiczne
usługi-usługi hotelarskie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Faktura dotycząca
sprzedaży zewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy
rejestrującej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Wystawienie faktury
na żądanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Brak obowiązku
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 lutego 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:
    • obowiązku dokumentowania otrzymywanych zaliczek i przedpłat za pośrednictwem
      kasy rejestrującej oraz możliwości rezygnacji z ewidencjonowana ich za pomocą kasy
      rejestrującej w przypadku, gdy dotyczą one wyłącznie usług noclegowych;
    • obowiązku dokumentowania otrzymywanych zaliczek i przedpłat za pośrednictwem
      kasy rejestrującej oraz możliwości rezygnacji z ewidencjonowana ich za pomocą kasy
      rejestrującej w przypadku, gdy dotyczą one usług noclegowych zawierających pakiety,
      w których mieszczą się także niektóre usługi wskazane w § 4 ust. 1 pkt 2
      rozporządzenia;
    · możliwości zastosowania wobec Wnioskodawcy dodatkowego zobowiązania
      podatkowego, o którym mowa w art. 106b ust. 6 ustawy, w związku z brakiem numeru
      NIP nabywcy na paragonie fiskalnym dotyczącym usług objętych obowiązkową
      fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej (w przypadku zapłaty dokonywanej w sposób
      inny niż na rachunek bankowy Spółki);
    • możliwości wystawienia faktury na żądanie nabywcy do paragonu fiskalnego
      zawierającego NIP nabywcy, którego kwota należności ogółem nie przekracza 450 zł
      (lub 100 EUR).

    Uzupełnili go Państwo pismem z 30 marca 2020 r. (wpływ 2 kwietnia 2020 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) prowadzi działalność hotelarską i w jej ramach
    świadczy usługi związane z zakwaterowaniem oraz inne usługi charakterystyczne dla tej
    branży (m.in. usługi związane z wyżywieniem, usługi w zakresie dokonywania zabiegów
    kosmetycznych, usługi fizjoterapeutyczne, usługi w zakresie działalności obiektów
    sportowych itp.). Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług
    na terytorium kraju.
    Rezerwacja pobytu w hotelu należącym do Spółki dokonywana jest przez klientów Spółki
    (gości hotelowych) m.in. przez Internet. Jest to możliwe zarówno bezpośrednio za
    pośrednictwem strony internetowej hotelu, jak i na stronach internetowych podmiotów
    prowadzących wyszukiwarki ofert noclegowych z możliwością dokonywania rezerwacji.
    W przypadku rezerwacji dokonywanych za pośrednictwem strony internetowej hotelu
    Spółki, nabywca dokonujący rezerwacji ma możliwość zapłaty całości lub części kwoty
    odpowiadającej cenie nabywanej usługi. W tej sytuacji, Spółka uzyskuje wpłatę na swój
    rachunek bankowy zgodnie z danymi wskazanymi w procesie rezerwacyjnym na stronie
    internetowej hotelu.
    W przypadku rezerwacji dokonywanych za pośrednictwem wyszukiwarki internetowej
    Pośrednika, nabywcy dokonują zapłaty zaliczki lub przedpłaty w drodze przelewu lub przy
    pomocy karty kredytowej na rachunek bankowy Pośrednika. Po zakończeniu danego
    okresu rozliczeniowego, Spółka otrzymuje od Pośrednika wynagrodzenie za usługi
    świadczone na rzecz gości hotelowych. Wynagrodzenie jest przekazywane przelewem
    zbiorczym za dany okres rozliczeniowy i uwzględnia płatności dokonane przez nabywców
    w całym okresie objętym rozliczeniem. Kwota, którą Wnioskodawca otrzymuje na konto
    bankowe, stanowi sumę wszystkich kwot wpłaconych przez gości, pomniejszoną o
    prowizję Pośrednika z tytułu świadczonych przez Pośrednika usług na rzecz Spółki.
    Dokonując rezerwacji i wpłacając zaliczkę lub przedpłatę, nabywcy często nie wskazują, że
    są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą (tj. w procesie rezerwacyjnym nie
    podają swoich danych, w tym w szczególności numeru identyfikacyjnego, pod którym
    zidentyfikowani są do celów VAT – nr NIP, adresu siedziby itp.). Powyższe wynikać może w
    szczególności z niedostosowania formularzy rejestracyjnych Pośrednika do tego celu. Nie
    będąc w posiadaniu stosownej informacji odnośnie statusu nabywcy jako podatnika VAT,
    na dzień dzisiejszy w tego typu przypadkach Spółka ewidencjonuje pobierane zaliczki i
    przedpłaty wpływające na jej rachunek bankowy przy użyciu kasy rejestrującej oraz
    dodatkowo Spółka wystawia także fakturę VAT (w tym zaliczkową) niezawierającą numeru
    NIP nabywcy. Sytuacja taka dotyczy zarówno zaliczek i przedpłat otrzymywanych
    bezpośrednio od swoich klientów (rezerwacja przez stronę internetową hotelu Spółki), jak
    i przekazywanych zbiorczo przez Pośrednika (rezerwacja przez wyszukiwarki Pośrednika).
    W praktyce prowadzonej przez Spółkę działalności zdarzają się sytuacje, w których po
    zakończeniu pobytu w hotelu, nabywcy usług świadczonych przez Wnioskodawcę
    domagają się od Spółki wystawienia faktur VAT (faktur końcowych, rozliczeniowych),
    zawierających dane nabywcy, w tym numer identyfikacyjny, pod którym zidentyfikowani
    są do celów VAT. Przykładowo, nabywcy usług tłumaczą swoje żądanie m.in. w ten sposób,
    że dokonując rezerwacji i opłacając zaliczkę lub przedpłatę, dokonywali zakupu w związku
    z prowadzoną działalnością opodatkowaną, a jedynie nie podali stosownych danych w
    formularzu rezerwacyjnym (z przeoczenia albo braku technicznej możliwości). W innych
    przypadkach, jakkolwiek z usługi hotelowej korzysta osoba fizyczna nieprowadząca
    działalności gospodarczej i to ona dokonuje rezerwacji, to rzeczywistym nabywcą usługi
    jest podatnik VAT (przykładowo pracodawca osoby będącej gościem hotelowym w związku
    z wykonywaną podróżą służbową). Wówczas, Spółka otrzymuje żądanie wystawienia

    końcowej faktury VAT, zawierającej dane identyfikacyjne podmiotu będącego pracodawcą
    gościa hotelowego.
    Możliwość powiązania płatności z usługą
    Wszelkiego rodzaju zaliczki i przedpłaty opisywane powyżej (w tym w wysokości 100%
    zapłaty) z tytułu rezerwacji internetowych Spółka otrzymuje przelewem na swój rachunek
    bankowy.
    W przypadku rezerwacji za pośrednictwem strony internetowej hotelu Spółki, płatności
    trafiają bezpośrednio na rachunek bankowy Spółki i Spółka ma możliwość powiązania
    danej wpłaty z konkretną czynnością (tj. z dokonaną rezerwacją wskazującą m.in. podmiot
    rezerwujący, długość pobytu w hotelu, wartość usługi świadczonej przez Spółkę itp.).
    W przypadku płatności dokonywanych przez Pośrednika, Spółka uzyskuje przed
    otrzymaniem przelewu zbiorczego dokładne zestawienie gości, którzy dokonywali
    rezerwacji miejsc w hotelu oraz kwot, które zapłacili na rachunek Pośrednika. Na tej
    podstawie Spółka również może powiązać (zaksięgować) uzyskaną od Pośrednika płatność
    zbiorczą z konkretnymi usługami świadczonymi przez Spółkę w danym okresie na rzecz
    konkretnie wskazanych podmiotów korzystających z wyszukiwarek prowadzonych przez
    Pośredników. Na podstawie zestawienia, Spółka także odpowiednio dokumentuje
    sprzedaż na rzecz swoich gości, tj. wystawia paragony i faktury w dacie otrzymania
    przelewu zbiorczego.
    Nowe przepisy od 1 stycznia 2020 r.
    W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. art. 106b ust. 5 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2020 r., 106, tj., dalej: ustawa o VAT),
    wprowadzonego ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i
    usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r., poz. 1520, dalej: ustawa zmieniająca),
    Wnioskodawca podejmuje działania ukierunkowane na uniknięcie sytuacji, w której:
    dojdzie do udokumentowania sprzedaży usług hotelowych na kasie fiskalnej bez zawarcia
    w treści paragonu numeru NIP nabywcy (ze względu na brak informacji odnośnie statusu
    nabywcy jako podatnika VAT na moment zapłaty zaliczki lub przedpłaty); a następnie
    nabywca będzie domagał się wystawienia przez Wnioskodawcę faktury VAT zawierającej
    numer NIP nabywcy.
    Spółka ma świadomość, że wystawienie faktury VAT z NIP nabywcy w tej sytuacji narusza
    ww. przepisy ustawy o VAT. Niemniej, przepisy te nie zawsze są znane nabywcom i
    odmowa Spółki w tym zakresie spotyka się z dezaprobatą klienta. Aby zminimalizować
    ryzyko zaistnienia tego rodzaju sytuacji, Wnioskodawca zaprzestanie ewidencjonowania
    zaliczek i przedpłat na kasie rejestrującej w przypadkach, w których w momencie
    dokonywania rezerwacji przez Internet i wpłaty zaliczki lub przedpłaty na rachunek
    bankowy Wnioskodawcy, Spółka nie posiada stosownej informacji odnośnie statusu VAT
    nabywcy, tj. nie posiada informacji, że nabywca jest podatnikiem VAT (Spółka przyjmuje
    więc, że płatność dokonywana jest przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej).
    Spółka ewidencjonuje i będzie nadal ewidencjonować na kasie fiskalnej transakcje z
    osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej w przypadku płatności
    dokonywanych bezpośrednio w hotelu stanowiącym własność Spółki (tj. płatności inne niż
    dokonywane przelewem na rachunek bankowy Spółki bezpośrednio przez nabywców lub
    zbiorczo przez Pośrednika). Spółka ma możliwość drukowania w treści paragonów
    fiskalnych numeru NIP nabywcy. Spółka nie zamierza zatem zlikwidować kas
    rejestrujących, a jedynie ograniczyć spectrum czynności, które są dokumentowane za ich
    pomocą.
    W uzupełnieniu do wniosku z 30 marca 2020 r. w zakresie:
    Pytania pierwszego o treści „Czy zapłata za usługi, które świadczy/będzie świadczył
    Wnioskodawca na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz

    rolników ryczałtowych, jest dokonywana/będzie dokonana w całości za pośrednictwem
    poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na
    rachunek bankowy podatnika lub rachunek podatnika w spółdzielczej kasie
    oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów
    dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na
    czyją rzecz została dokonana?” – Wnioskodawca wskazał, że „tak – w przypadku zaliczek i
    przedpłat otrzymywanych bezpośrednio od klientów Spółki za pośrednictwem strony
    internetowej hotelu, jak i kwot zaliczek i przedpłat przekazywanych zbiorczo przez
    Pośredników wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zapłata trafia
    i będzie trafiać w całości na rachunek bankowy Spółki, a Spółka posiada i będzie posiadać
    ewidencje i dowody dokumentujące zapłatę, z których jednoznacznie wynika i będzie
    wynikało, jakiej konkretnie czynności dotyczą i na czyją rzecz zostały dokonane.
    Spółka pobiera i będzie pobierać za swoje usługi opłaty również w innej formie niż
    wskazana wyżej (tj. m.in. gotówką lub kartą płatniczą w miejscu prowadzenia działalności,
    np. w recepcji hotelowej). Złożony przez Spółkę wniosek w zakresie pytania 1 i 2 nie
    dotyczy jednak tych opłat, skoro nie są/nie będą one dokonywane w całości za
    pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej.
    Innymi słowy, nie za wszystkie usługi świadczone przez Wnioskodawcę zapłata
    dokonywana jest i będzie w całości za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy
    oszczędnościowo -kredytowej. Niemniej, w zakresie pytania 1 i 2 złożony przez
    Wnioskodawcę wniosek dotyczy wyłącznie zaliczek i przedpłat otrzymywanych
    bezpośrednio od klientów Spółki lub zbiorczo od Pośredników, a te trafiają w całości na
    rachunek bankowy Spółki”.
    Pytania drugiego o treści „Czy w przedmiotowej sprawie dochodzi/będzie dochodzić do
    zapłaty zaliczek i przedpłat również za pośrednictwem karty płatniczej przy użyciu
    terminala w miejscu prowadzenia działalności hotelarskiej?” – Wnioskodawca wskazał, że
    „Nie.
    W przypadku dokonywania rezerwacji za pośrednictwem strony internetowej hotelu
    Spółki lub wyszukiwarki internetowej Pośrednika, nie dochodzi i nie będzie dochodzić do
    zapłaty zaliczek i przedpłat poprzez kartę płatniczą przy użyciu terminala w miejscu
    prowadzenia działalności Spółki. W tych sytuacjach, zapłata zaliczek i przedpłat
    dokonywana jest wyłącznie i w całości na rachunek bankowy Spółki (bezpośrednio przez
    klientów Spółki przy użyciu przelewu lub karty kredytowej lub zbiorczym przelewem przez
    Pośrednika).
    Nie byłoby technicznie uzasadnione dokonywanie przez klientów Spółki rezerwacji przez
    Internet, a następnie uiszczanie zaliczek i przedpłat w miejscu prowadzenia działalności
    hotelarskiej. Jednocześnie, Spółka ewidencjonuje i zamierza dalej ewidencjonować na
    kasie rejestrującej wszelkie wpłaty dokonywane w miejscu prowadzenia działalności
    hotelarskiej przez Spółkę. Są to jednak inne sytuacje niż zapłata zaliczek i przedpłat w
    przypadku rezerwacji internetowych (bezpośrednio czy na stronach internetowych
    Pośrednika)”.
    Pytania trzeciego o treści „Czy Zainteresowany świadczy/będzie świadczył usługi wskazane
    w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w
    sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas
    rejestrujących (Dz. U. z 2018 r., poz. 2519)?” – Wnioskodawca wskazał, że „prowadzi
    działalność hotelarską i w jej ramach świadczy usługi związane z zakwaterowaniem oraz
    inne usługi charakterystyczne dla tej branży m.in. usługi związane z wyżywieniem, usługi w
    zakresie dokonywania zabiegów kosmetycznych, usługi fizjoterapeutyczne czy usługi w
    zakresie działalności obiektów sportowych. Spółka w swojej ofercie posiada pakiety, w
    których w ramach usługi noclegowej mogą mieścić się także niektóre usługi wskazane w §
    4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w

    sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas
    rejestrujących (dalej: Rozporządzenie). Przykładowo, w skład pakietu mogą wchodzić
    usługi związane z wyżywieniem, usługi kosmetyczne oraz kosmetologiczne.
    Pobierane przez Wnioskodawcę zaliczki oraz przedpłaty (otrzymane zarówno
    bezpośrednio od nabywców jak i zbiorczo przez Pośredników) dotyczą i będą dotyczyć
    usług noclegowych lub usług noclegowych wraz z pakietami innych usług (w wybranych
    przypadkach również usług wskazanych w § 4 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia). Zawsze jednak
    rezerwacje dotyczą zasadniczo usługi noclegowej, nie istnieje możliwość uiszczania zaliczki
    albo przedpłaty wyłącznie w odniesieniu do usług, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2
    Rozporządzenia (bez rezerwacji usługi noclegowej)”.
    Pytanie oznaczone we wniosku nr 3
    Czy niezależnie od możliwości skorzystania przez Wnioskodawcę ze zwolnienia z
    obowiązku fiskalizacji ww. czynności (pytanie 1 i 2), w przypadku usług objętych
    obowiązkową fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej (w przypadku zapłaty dokonywanej
    w sposób inny niż na rachunek bankowy Spółki), dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o
    którym mowa w art. 106b ust. 6 ustawy o VAT w wysokości odpowiadającej 100% kwoty
    podatku wykazanego na fakturze wystawionej w związku ze sprzedażą
    zaewidencjonowaną przy zastosowaniu kasy rejestrującej, potwierdzonej paragonem
    fiskalnym niezawierającym NIP nabywcy, dotyczyć może świadczonych przez Spółkę usług
    noclegowych i gastronomicznych?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, nawet gdyby Spółka wystawiła fakturę VAT zawierającą numer
    NIP nabywcy w sytuacji, w której uprzednio sprzedaż tego rodzaju udokumentowana
    została paragonem fiskalnym bez numeru NIP nabywcy, na Spółkę nie będzie nałożone
    dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku
    wykazanego na fakturze z tytułu świadczenia usług noclegowych i gastronomicznych.
    Zgodnie z art. 106b ust. 5 ustawy o VAT, w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz
    podatnika VAT wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej
    sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest
    zidentyfikowany na potrzeby podatku VAT.
    Stosownie do art. 106b ust. 6 ustawy o VAT, w przypadku stwierdzenia, że podatnik
    wystawił fakturę z naruszeniem ust. 5, organ podatkowy ustala temu podatnikowi
    dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku
    wykazanego na tej fakturze. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn
    ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe,
    dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.
    Ww. przepisy wprowadzają zasadę, zgodnie z którą w przypadku sprzedaży
    zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do paragonu fiskalnego na
    rzecz nabywcy posługującego się NIP wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon
    dokumentujący tę sprzedaż również zawiera ten sam numer. Zgodnie z uzasadnieniem do
    ustawy zmieniającej, regulacja ta pozwoli na eliminację procederu wystawiania faktur na
    podstawie zebranych paragonów pozostawionych przez innych klientów. Zmiany te są
    reakcją na zaobserwowany nieuczciwy proceder polegający na wystawianiu faktur na
    zaprzyjaźnione firmy, w zamian za korzyść majątkową do paragonów fiskalnych
    wygenerowanych przez kasę, a nie odebranych przez klientów. Firmy na podstawie
    wystawionych faktur dokonują odliczenia podatku VAT, mimo że w rzeczywistości nie
    nabyły towarów lub usług (...). Wprowadzenie przepisów uniemożliwiających prowadzenie
    takiego procederu jest zatem niezbędne w świetle prowadzonych działań zmierzających
    do uszczelnienia systemu podatku VAT.

    Przepisem realizującym zasadniczy cel ustawy zmieniającej jest jednak art. 109a ustawy o
    VAT. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku ujęcia w ewidencji przez podatnika, o którym
    mowa w art. 109 ust. 3, wystawionej dla niego faktury dotyczącej sprzedaży potwierdzonej
    paragonem, który nie zawiera numeru, za pomocą którego jest on zidentyfikowany na
    potrzeby podatku, organ podatkowy ustala temu podatnikowi dodatkowe zobowiązanie
    podatkowe w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na tej fakturze.
    Z konstrukcji ww. przepisów, a także z przywoływanego uzasadnienia wynika więc wprost,
    że przewidziane sankcje dla sprzedawcy i nabywcy opiewać powinny na wysokość
    odliczonego nienależnie podatku VAT. Aby sankcja pozostała skuteczna, jej wysokość
    powinna korespondować z wysokością uzyskiwanego nienależnie przysporzenia przez
    podmiot odliczający podatek naliczony z nieprawidłowo wystawionych faktur. Innymi
    słowy, sankcja dla sprzedawcy – wystawcy faktury musi korespondować wprost z
    uszczupleniem podatkowym związanym z nieuprawnionym odliczeniem podatku
    naliczonego przez nabywcę.
    Z tego względu, zdaniem Spółki ww. przepisy nie znajdują zastosowania do świadczonych
    przez Spółkę usług noclegowych i gastronomicznych. Nabywca tego rodzaju usług nie ma
    bowiem możliwości odliczenia podatku naliczonego związanego z ich nabyciem, bez
    względu na to czy otrzymana przez niego faktura została wystawiona na podstawie
    paragonu z zawartym numerem NIP, na podstawie paragonu niespełniającego przesłanek,
    o których mowa w art. 106b ust. 5 ustawy o VAT, czy też w ogóle nie dotyczy sprzedaży
    zarejestrowanej na kasie rejestrującej.
    Przesądza o tym art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub
    zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług
    noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem nabycia gotowych posiłków przeznaczonych
    dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. Z konstrukcji tego
    przepisu wynika więc wprost, że w przypadku wymienionych w nim usług nie było przed 1
    stycznia 2020 r. ani nie ma w obecnym stanie prawnym uzasadnienia dla realizacji przez
    nieuczciwych podatników procederu wystawiania faktur na podstawie zebranych
    paragonów pozostawionych przez innych klientów (wystawiania faktur na zaprzyjaźnione
    firmy, w zamian za korzyść majątkową w postaci nieuzasadnionego odliczenia podatku
    naliczonego, tak jak ma to miejsce np. w branży paliwowej czy budowlanej).
    W ocenie Spółki, nie będzie ona miała nigdy możliwości stosowania wyżej opisanego
    „nieuczciwego procederu” polegającego na wystawianiu faktur na „zaprzyjaźnione” firmy,
    w zamian za korzyść majątkową, do paragonów fiskalnych wygenerowanych przez kasę, a
    nie odebranych przez klientów, bowiem nabywcy usług świadczonych przez
    Wnioskodawcę nie są uprawnieni do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z
    faktur dokumentujących zakup usług hotelowych. Przepis art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT
    w sposób jasny i niebudzący wątpliwości wyznacza regułę zgodnie, z którą nabywcy usługi
    świadczonej przez Spółkę nigdy nie będzie przysługiwało uprawnienie do skorzystania z
    odliczenia podatku wykazanego na otrzymanych od Wnioskodawcy fakturach.
    Potwierdza to m.in.: Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    z dnia 30 lipca 2019 r. (0114-KDIP1-3.4012.286.2019.1.KP), gdzie Dyrektor KIS wyraził
    stanowisko, że w świetle art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług na brak
    prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia usług hotelowych i
    gastronomicznych (...). Powołany przepis jest jednoznaczny i nie nasuwa wątpliwości
    interpretacyjnych. (...) Skoro zatem nabyte przez Wnioskodawcę usługi mieścić się będą w
    zakresie usług wskazanych w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy, do których nie stosuje się
    obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku, Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało
    uprawnienie do skorzystania z odliczenia podatku wykazanego na otrzymanych fakturach.
    (...).
    A zatem, w ocenie Spółki, art. 106b ust. 6 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania w
    przedmiotowym stanie faktycznym, ponieważ jego stosowanie jest ograniczone innym

    przepisem występującym w ww. ustawie (art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT). Według
    orzecznictwa sądów administracyjnych, dokonując wykładni przepisu prawa należy brać
    pod uwagę jego korelacje z innymi przepisami oraz cel, jaki ten przepis ma w systemie
    prawa realizować. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów NSA z
    dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt II FPS 8/10: „żaden przepis prawa nie jest oderwaną
    jednostką, lecz występuje w pewnym kontekście systemowym – jest częścią określonego
    aktu normatywnego, który z kolei jest częścią określonej gałęzi prawa przynależącej do
    systemu prawa polskiego. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę
    jego relacje do innych przepisów danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa
    wewnętrzna) oraz do przepisów zawartych w innych ustawach (wykładnia systemowa
    zewnętrzna). Tylko bowiem realizacja tej dyrektywy wykładni prawa, określanej jako
    argumentum a rubrica, gwarantuje zupełne i niesprzeczne odczytanie danej instytucji
    prawa z przepisów prawa”. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19
    lipca 2012 r. (I OSK 647/12) wskazał, że znaczenie przepisu (...) zależy nie tylko od jego
    językowego sformułowania (kontekst językowy), ale także od treści innych przepisów
    (kontekst systemowy) oraz całego szeregu wyznaczników językowych, takich jak między
    innymi cele i funkcje danej regulacji prawnej (kontekst funkcjonalny).
    O wyłączeniu stosowania sankcji z art. 106b ust. 6 ustawy o VAT dla podmiotów
    świadczących usługi noclegowe wspomina także doktryna podatkowa („Nieustające
    kontrowersje wokół NIP na paragonie”, W. Kieszkowski, CH Beck 2020).
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że biorąc pod uwagę art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy
    o VAT i cel jaki został wrażony w uzasadnieniu do ustawy zmieniającej, Wnioskodawca nie
    może zostać objęty sankcją przewidzianą w art. 106b ust. 6 ustawy o VAT. W efekcie,
    zdaniem Wnioskodawcy, nawet w przypadku dokonania sprzedaży zaewidencjonowanej
    przy zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym, wystawienie
    faktury na rzecz podatnika VAT w sytuacji, w której paragon potwierdzający dokonanie tej
    sprzedaży nie zawiera numeru, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest
    zidentyfikowany na potrzeby podatku VAT nie będzie skutkować dodatkowym
    zobowiązaniem podatkowym w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku
    wykazanego na tej fakturze – w przypadku świadczenia przez Wnioskodawcę usług
    noclegowych i gastronomicznych. Przeciwne podejście byłoby bowiem sprzeczne z celem
    ustanowienia przepisów w ww. zakresie, który to cel jasno wynika m.in. z uzasadnienia do
    ustawy zmieniającej.
    Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 – 4 maja
    2020 r. wydałem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie Państwa
    wniosku w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3, znak 0112-KDIL3.
    4012.264.2020.1.MŁ.
    Postanowienie odebrali Państwo 7 maja 2020 r.
    Zażalenie na postanowienie o odmowie wydania interpretacji
    29 maja 2020 r. wnieśli Państwo – w wymaganym terminie – zażalenie na ww.
    postanowienie.
    Odpowiedzi na ww. zażalenie udzielono pismem z 16 czerwca 2020 r. znak 0112-KDIL3.
    4012.264.2020.5.MŁ, skutecznie doręczonym 19 czerwca 2020 r.
    Skarga na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia
    postępowania
    17 lipca 2020 r. wnieśli Państwo skargę na postanowienie z 16 czerwca 2020 r. o
    utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z 4 maja 2020 r.
    do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
    Wnieśli Państwo o:

    • uchylenie na podstawie art. 145 § 5 1 pkt 1 lit. a oraz c PPSA, skarżonego postanowienia
      utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania o
      wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie
      objętym niniejszą skargą, celem wydania indywidualnej interpretacji poprzez
      udzielenie odpowiedzi na zadane przez Skarżącą pytanie, tj. czy w przypadku usług
      objętych obowiązkową fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej, dodatkowe
      zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 106b ust. 6 ustawy o VAT w
      wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na fakturze wystawionej
      w związku ze sprzedażą zaewidencjonowaną przy zastosowaniu kasy rejestrującej,
      potwierdzonej paragonem fiskalnym niezawierającym NIP nabywcy, dotyczyć może
      świadczonych przez Spółkę usług noclegowych i gastronomicznych;
    • na podstawie art. 200 PPSA zasądzenie od Organu zwrotu kosztów postępowania na
      rzecz Skarżącej.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie oraz
    poprzedzające je postanowienie – wyrokiem z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 757/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt I FSK 887/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie, stał się
    prawomocny od 18 grudnia 2024 r. (wpływ 3 kwietnia 2025 r.).
    W wyroku z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 757/20 WSA w Gdańsku wskazał, że:
      Błędnie bowiem Dyrektor KIS uznał, że pytanie Spółki dotyczy kompetencji organu
      podatkowego w zakresie weryfikacji prawidłowości dokonywanych przez Skarżącą
      rozliczeń. Wbrew twierdzeniom Dyrektora KIS, z wniosku nie wynika, że Spółka
      oczekiwała od Organu interpretacyjnego, aby ten miał zadecydować o nakładaniu na
      nią sankcji podatkowych. Organ nie dostrzegł, że zadane we wniosku pytanie w
      istocie dotyczy zasadności (możliwości) subsumpcji stanu faktycznego pod wskazane
      przez Spółkę przepisy prawa podatkowego.
    oraz:
      Sąd nie stwierdził przeszkód o charakterze formalnym, które uniemożliwiałyby
      wszczęcie i prowadzenie postępowania interpretacyjnego.

## Ocena stanowiska

wnioskodawcy może być bowiem wyrażona w oparciu o wykładnię obowiązującego
      prawa materialnego. Nie jest ponadto konieczne prowadzenie postępowania
      dowodowego, wykraczającego poza zakres kompetencji Organu interpretacyjnego.
      W ocenie Sądu, Dyrektor KIS winien zatem w niniejszej sprawie wydać interpretację
      indywidualną.
    Powyższe podsumował NSA w wyroku z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt I FSK 887/21:
      Po pierwsze, wniosek zainteresowanego nie dotyczył w żadnej mierze uprawnień i
      obowiązków organów podatkowych. Podatnik pytał się o możliwość zastosowania
      art. 106b ust. 6 ustawy o VAT w podanym przez niego stanie faktycznym.
      Przedmiotem tego wniosku zaś nie były kompetencje określonego organu
      podatkowego.
    oraz:
      Po drugie, nie ma racji kasator, że wydanie przedmiotowej interpretacji
      indywidualnej spowoduje wkroczenie w kompetencje innego organu podatkowego.
      (...)

      Z uwagi na powyższe należy uznać, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej
      wadliwie zastosowano art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. Brak było przeszkód do
      wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
      pytania oznaczonego we wniosku nr 3 – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili
      Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym oraz w dacie wydania pierwotnego postanowienia, gdyż
    wniosek dotyczy również zdarzenia przyszłego, bowiem niniejsza interpretacja stanowi
    ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczeń Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gdańsku z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 757/20 oraz Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt I FSK 887/21.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej,
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć
    przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które
    wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu
    będącego odbiorcą (nabywca usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy
    czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług,
    to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność
    podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenia za
    usługę).
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Obowiązek stosowania kas rejestrujących wynika bezpośrednio z art. 111 ustawy.
    Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia
    ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników,
    którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem,
    podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas
    rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.
    Stosownie do art. 111 ust. 1b ustawy:
      W ewidencji, o której mowa w ust. 1, wykazuje się dane o sprzedaży, zawarte w
      dokumentach wystawianych przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym
      określające przedmiot opodatkowania, wysokość podstawy opodatkowania i
      podatku należnego oraz dane służące identyfikacji poszczególnych sprzedaży, w tym
      numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku albo
      podatku od wartości dodanej.
    Na mocy art. 111 ust. 8 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze
      rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre
      czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze
      zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu
      państwa (...).
    W stanie prawnym od 1 stycznia 2019 r. obowiązują przepisy rozporządzenia Ministra
    Rozwoju i Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku
    prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2018 r. poz. 2519),
    zwane dalej rozporządzeniem.
    Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia:
      Zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej
      jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r. podatników, u których obrót zrealizowany na
      rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
      ryczałtowych nie przekroczył w poprzednim roku podatkowym kwoty 20 000 zł, a w
      przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę
      towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli obrót z tego tytułu nie
      przekroczył, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku
      podatkowym, kwoty 20 000 zł.
    Powyższe zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej
    ze względu na wysokość osiągniętego obrotu jest zwolnieniem podmiotowym, tj. dotyczy
    podmiotu.
    Zgodnie z zapisem § 2 ust. 1 rozporządzenia:
      Zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej
      jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r., czynności wymienione w załączniku do
      rozporządzenia.

    W kwestii prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej –
    ustawodawca przewidział zwolnienia podmiotowe (§ 3 rozporządzenia), jak i
    przedmiotowe (§ 2 rozporządzenia) z tego obowiązku. Należy jednak zauważyć, że
    wykonywanie przez podatnika czynności wymienionych w § 4 rozporządzenia wyklucza
    możliwość zastosowania przez niego zwolnień określonych w § 2 i § 3 rozporządzenia.
    Zatem, bezwzględnemu obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kas
    rejestrujących, niezależnie od przysługującego podatnikowi zwolnienia od tego obowiązku
    na podstawie § 2 i § 3 powołanego rozporządzenia, podlegają czynności wymienione w § 4
    rozporządzenia, dokonywane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.
    W poz. 37 załącznika do rozporządzenia wymieniono świadczenie usług na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli
    świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem
    poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na
    rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie
    oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów
    dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła.
    Jednocześnie w § 4 ust 1 pkt 2 rozporządzenia został wymieniony katalog usług, do
    których nie stosuje się zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania wskazanych w § 2 i § 3
    rozporządzenia.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia:
      Zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się
      w przypadku świadczenia usług:
      a) przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem przewozów
        wymienionych w poz. 15 i 16 załącznika do rozporządzenia,
      b) przewozu osób oraz ich bagażu podręcznego taksówkami,
      c) naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów (w tym naprawy opon, ich
        zakładania, bieżnikowania i regenerowania),
      d) w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,
      e) w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,
      f) w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z
        wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 48 załącznika do
        rozporządzenia,
      g) prawniczych, z wyłączeniem usług określonych w poz. 27 załącznika do
        rozporządzenia,
      h) doradztwa podatkowego,
      i) związanych z wyżywieniem (PKWiU ex 56.10, PKWiU 56.21), PKWiU 56.29, PKWiU ex
        56.30), wyłącznie:
      - świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również
        sezonowo, oraz
      - usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering),
      j) fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,
      k) kulturalnych i rozrywkowych – wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia
        cyrkowe,
      l) związanych z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych
        miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne.

    Tym samym, § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia zawiera katalog czynności, do których nie
    mają zastosowania zwolnienia przedmiotowe, podmiotowe oraz podmiotowo-
    przedmiotowe. Oznacza to, że podatnik dokonujący czynności wymienionych w ww.
    przepisie nie ma prawa do korzystania ze zwolnienia z ewidencjonowania przy pomocy
    kasy rejestrującej. Wyłączenie to dotyczy jednak konkretnych wskazanych przez
    ustawodawcę czynności. Tak więc, w stosunku do pozostałych czynności, innych niż
    wymienione w § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, podatnik może korzystać z przewidzianych w
    rozporządzeniu tytułów zwolnieniowych, np. przedmiotowych określonych w § 2 ww.
    rozporządzenia, o ile spełni odrębne warunki. W ramach prowadzonej działalności
    podatnik dokonuje różnych czynności. Dlatego też w prowadzonej działalności może
    zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a w pozostałym zakresie będzie korzystał ze
    zwolnienia z tego obowiązku.
    W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia:
      Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do świadczenia usług:
      1) zgodnie z warunkami określonymi w poz. 34 załącznika do rozporządzenia przez
        podatnika, o którym mowa w art. 8 ust. 2a ustawy;
      2) o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. f-h, jeżeli świadczenie tych usług zgodnie z
        warunkami określonymi w poz. 37 załącznika do rozporządzenia ma miejsce
        wyłącznie przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, lub
        których rezultat jest przekazywany wyłącznie przy wykorzystaniu tych środków;
      3) o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. f, zgodnie z warunkami określonymi w poz. 48
        załącznika do rozporządzenia;
      4) o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. i, na pokładach samolotów lub w sposób
        określony w poz. 44 załącznika do rozporządzenia.
    Sposób prowadzenia przez podatników ewidencji oraz warunki używania kas
    rejestrujących określono w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 29
    kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2019 r. poz. 816), zwanego dalej
    rozporządzeniem w sprawie kas rejestrujących.
    Jak stanowi § 2 pkt 16 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym albo fakturze – rozumie
      się przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy,
      potwierdzający dokonanie sprzedaży.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
      Podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży
      zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie
      obowiązywania potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w
      art. 111 ust. 6a lub w art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i
      warunki techniczne) dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po
      dokonaniu jej fiskalizacji.
    Natomiast w myśl § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących podatnicy:
      Prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon
      fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia
      należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12 (...).
    Jak wynika z § 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących:
      W przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przy użyciu kas z
      elektronicznym lub papierowym zapisem kopii paragon fiskalny zawiera co najmniej:

      1) imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a w przypadku
        sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca
        zamieszkania podatnika;
      2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika;
      3) numer kolejny wydruku;
      4) datę oraz godzinę i minutę sprzedaży;
      5) oznaczenie „PARAGON FISKALNY”;
      6) nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację;
      7) cenę jednostkową towaru lub usługi;
      8) ilość i wartość sumaryczną sprzedaży danego towaru lub usługi z oznaczeniem
        literowym przypisanej stawki podatku;
      9) wartość opustów, obniżek lub narzutów, o ile występują;
      10) wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku według poszczególnych stawek
        podatku z oznaczeniem literowym po uwzględnieniu opustów, obniżek lub
        narzutów;
      11) wartość sprzedaży zwolnionej od podatku z oznaczeniem literowym;
      12) łączną wysokość podatku;
      13) łączną wartość sprzedaży brutto;
      14) oznaczenie waluty, w której jest zapisywana sprzedaż, przynajmniej przy łącznej
        wartości sprzedaży brutto;
      15) kolejny numer paragonu fiskalnego;
      16) numer kasy i oznaczenie kasjera – przy więcej niż jednym stanowisku kasowym;
      17) numer identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy – na żądanie nabywcy;
      18) logo fiskalne i numer unikatowy.
    Z cytowanego wyżej art. 111 ust. 1 ustawy jednoznacznie wynika, że obowiązek
    ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej ciąży na podatnikach
    dokonujących sprzedaży na rzecz dwóch rodzajów podmiotów, mianowicie osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Należy
    podkreślić, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie sprzedaży, która została dokonana na
    rzecz tych wyżej wymienionych podmiotów. Tym samym, obowiązek ewidencjonowania
    obrotu za pomocą kasy rejestrującej nie wystąpi w przypadku sprzedaży na rzecz innych
    podmiotów, bowiem sprzedaż na rzecz podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą (w tym osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) należy
    udokumentować fakturą VAT. Jednocześnie przepisy ustawy nie zabraniają
    ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz ww. podmiotów.
    Jednakże w takim przypadku należy pamiętać, że ustawodawca do takiej sprzedaży
    przewidział określone warunki ewidencyjne.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Jak stanowi art. 106b ust. 3 ustawy:

      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem czynności, o których mowa
        w art. 19a ust. 5 pkt 4, oraz otrzymanie całości lub części zapłaty przed
        wykonaniem tych czynności, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów – jeżeli obowiązek wystawienia faktury
        nie wynika z ust. 1,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika. Zatem, ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania
    faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów nie będących
    podatnikami VAT. Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy, na
    zgłoszone w odpowiednim terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem),
    podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż. Zasada ta nie
    dotyczy czynności wymienionych w art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy.
    Zgodnie z brzmieniem art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;

      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem (...).
    W myśl art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy:
      Faktura może nie zawierać w przypadku gdy kwota należności ogółem nie
      przekracza kwoty 450 zł albo kwoty 100 euro, jeżeli kwota ta określona jest w euro –
      danych określonych w ust. 1 pkt 3 dotyczących nabywcy i danych określonych w ust.
      1 pkt 8, 9 i 11-14, pod warunkiem że zawiera dane pozwalające określić dla
      poszczególnych stawek podatku kwotę podatku.
    Z kolei art. 106g ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Faktury wystawia się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje
      nabywca, a drugi zachowuje w swojej dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży.
    Stosownie do art. 106h ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu
      kasy rejestrującej, do egzemplarza faktury pozostającego u podatnika dołącza się
      paragon dokumentujący tę sprzedaż.
    Na mocy art. 106h ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 nie dotyczy sprzedaży dokumentowanej fakturą wystawianą przy
      zastosowaniu kasy rejestrującej, w przypadkach gdy wartość sprzedaży i kwota
      podatku są zaewidencjonowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy.
    W myśl art. 106h ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy faktura w formie elektronicznej dotyczy sprzedaży
      zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, podatnik zostawia w
      dokumentacji paragon dotyczący tej sprzedaży z danymi identyfikującymi tę fakturę.
    Zgodnie z art. 106h ust. 4 ustawy:
      Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy paragon został uznany za fakturę
      wystawioną zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3.
    W myśl art. 106b ust. 5 ustawy:
      W przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej
      potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz podatnika podatku lub
      podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający
      dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub
      usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej.
    Stosownie do art. 106b ust. 6 ustawy:
      W przypadku stwierdzenia, że podatnik wystawił fakturę z naruszeniem ust. 5, organ
      podatkowy ustala temu podatnikowi dodatkowe zobowiązanie podatkowe w
      wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na tej fakturze. W
      stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za
      wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania
      podatkowego nie ustala się.
    Ww. przepis art. 106b ust. 5 ustawy wprowadza zasadę, zgodnie z którą w przypadku
    sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do paragonu
    fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się numerem NIP (lub numerem podatku od
    wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon dokumentujący tę
    sprzedaż zawiera ten numer.
    Powołany przepis art. 106b ust. 5 ustawy dotyczy szczególnego przypadku, gdy podatnik
    otrzymuje paragon fiskalny, a następnie żąda wystawienia do niego faktury. W takim

    przypadku wystawienie faktury jest możliwe tylko pod warunkiem, że na paragonie
    fiskalnym będzie numer NIP nabywcy.
    Należy zauważyć, że co do zasady na kasie rejestrującej ewidencjonuje się obrót tylko na
    rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
    ryczałtowych. Zgodnie z art. 106b ust. 3 ustawy na żądanie tych podmiotów podatnik jest
    obowiązany wystawić fakturę dokumentującą dokonaną sprzedaż. Faktury te mogą służyć
    do udokumentowania poniesionych wydatków i nie będą zawierały numeru
    identyfikującego nabywcę.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność hotelarską i w jej ramach
    świadczą usługi związane z zakwaterowaniem oraz inne usługi charakterystyczne dla tej
    branży (m.in. usługi związane z wyżywieniem, usługi w zakresie dokonywania zabiegów
    kosmetycznych, usługi fizjoterapeutyczne, usługi w zakresie działalności obiektów
    sportowych itp.). Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług
    na terytorium kraju. Rezerwacja pobytu w hotelu należącym do Spółki dokonywana jest
    przez klientów Spółki (gości hotelowych) m.in. przez Internet. Jest to możliwe zarówno
    bezpośrednio za pośrednictwem strony internetowej hotelu, jak i na stronach
    internetowych podmiotów prowadzących wyszukiwarki ofert noclegowych z możliwością
    dokonywania rezerwacji. W przypadku rezerwacji dokonywanych za pośrednictwem
    strony internetowej hotelu Spółki, nabywca dokonujący rezerwacji ma możliwość zapłaty
    całości lub części kwoty odpowiadającej cenie nabywanej usługi. W tej sytuacji, Spółka
    uzyskuje wpłatę na swój rachunek bankowy zgodnie z danymi wskazanymi w procesie
    rezerwacyjnym na stronie internetowej hotelu. W przypadku rezerwacji dokonywanych za
    pośrednictwem wyszukiwarki internetowej Pośrednika, nabywcy dokonują zapłaty zaliczki
    lub przedpłaty w drodze przelewu lub przy pomocy karty kredytowej na rachunek
    bankowy Pośrednika. Dokonując rezerwacji i wpłacając zaliczkę lub przedpłatę, nabywcy
    często nie wskazują, że są podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą (tj. w
    procesie rezerwacyjnym nie podają swoich danych, w tym w szczególności numeru
    identyfikacyjnego, pod którym zidentyfikowani są do celów VAT – nr NIP, adresu siedziby
    itp.). Powyższe wynikać może w szczególności z niedostosowania formularzy
    rejestracyjnych Pośrednika do tego celu. Nie będąc w posiadaniu stosownej informacji
    odnośnie statusu nabywcy jako podatnika VAT, w tego typu przypadkach Spółka
    ewidencjonuje pobierane zaliczki i przedpłaty wpływające na jej rachunek bankowy przy
    użyciu kasy rejestrującej oraz dodatkowo Spółka wystawia także fakturę VAT (w tym
    zaliczkową) niezawierającą numeru NIP nabywcy. Sytuacja taka dotyczy zarówno zaliczek i
    przedpłat otrzymywanych bezpośrednio od swoich klientów (rezerwacja przez stronę
    internetową hotelu Spółki), jak i przekazywanych zbiorczo przez Pośrednika (rezerwacja
    przez wyszukiwarki Pośrednika).
    W praktyce prowadzonej przez Spółkę działalności zdarzają się sytuacje, w których po
    zakończeniu pobytu w hotelu, nabywcy usług świadczonych przez Spółkę domagają się od
    niej wystawienia faktur VAT (faktur końcowych, rozliczeniowych), zawierających dane
    nabywcy, w tym numer identyfikacyjny, pod którym zidentyfikowani są do celów VAT.
    Przykładowo, nabywcy usług tłumaczą swoje żądanie m.in. w ten sposób, że dokonując
    rezerwacji i opłacając zaliczkę lub przedpłatę, dokonywali zakupu w związku z prowadzoną
    działalnością opodatkowaną, a jedynie nie podali stosownych danych w formularzu
    rezerwacyjnym (z przeoczenia albo braku technicznej możliwości). W innych przypadkach,
    jakkolwiek z usługi hotelowej korzysta osoba fizyczna nieprowadząca działalności
    gospodarczej i to ona dokonuje rezerwacji, to rzeczywistym nabywcą usługi jest podatnik
    VAT (przykładowo pracodawca osoby będącej gościem hotelowym w związku z
    wykonywaną podróżą służbową). Wówczas, Spółka otrzymuje żądanie wystawienia
    końcowej faktury VAT, zawierającej dane identyfikacyjne podmiotu będącego pracodawcę
    gościa hotelowego. Wszelkiego rodzaju zaliczki i przedpłaty opisywane powyżej (w tym w
    wysokości 100% zapłaty) z tytułu rezerwacji internetowych Spółka otrzymuje przelewem
    na swój rachunek bankowy. W przypadku rezerwacji za pośrednictwem strony
    internetowej hotelu Spółki, płatności trafiają bezpośrednio na rachunek bankowy Spółki i

    Spółka ma możliwość powiązania danej wpłaty z konkretną czynnością (tj. z dokonaną
    rezerwacją wskazującą m.in. podmiot rezerwujący, długość pobytu w hotelu, wartość
    usługi świadczonej przez Spółkę itp.). W przypadku płatności dokonywanych przez
    Pośrednika, Spółka uzyskuje przed otrzymaniem przelewu zbiorczego dokładne
    zestawienie gości, którzy dokonywali rezerwacji miejsc w hotelu oraz kwot, które zapłacili
    na rachunek Pośrednika. Na tej podstawie Spółka również może powiązać (zaksięgować)
    uzyskaną od Pośrednika płatność zbiorczą z konkretnymi usługami świadczonymi przez
    Spółkę w danym okresie na rzecz konkretnie wskazanych podmiotów korzystających z
    wyszukiwarek prowadzonych przez Pośredników. Na podstawie zestawienia, Spółka także
    odpowiednio dokumentuje sprzedaż na rzecz swoich gości, tj. wystawia paragony i faktury
    w dacie otrzymania przelewu zbiorczego. W przypadku zaliczek i przedpłat
    otrzymywanych bezpośrednio od klientów Spółki za pośrednictwem strony internetowej
    hotelu, jak i kwot zaliczek i przedpłat przekazywanych zbiorczo przez Pośredników
    wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zapłata trafia i będzie
    trafiać w całości na rachunek bankowy Spółki, a Spółka posiada i będzie posiadać
    ewidencje i dowody dokumentujące zapłatę, z których jednoznacznie wynika i będzie
    wynikało, jakiej konkretnie czynności dotyczą i na czyją rzecz zostały dokonane.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku usług objętych obowiązkową
    fiskalizacją za pomocą kasy rejestrującej (w przypadku zapłaty dokonywanej w sposób
    inny niż na rachunek bankowy Spółki), dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym
    mowa w art. 106b ust. 6 ustawy, w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku
    wykazanego na fakturze wystawionej w związku ze sprzedażą zaewidencjonowaną przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej, potwierdzonej paragonem fiskalnym niezawierającym
    NIP nabywcy, dotyczyć może świadczonych przez Spółkę usług noclegowych i
    gastronomicznych (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy jeszcze raz podkreślić, że przepisy art. 106b
    ust. 5 ustawy regulują szczegółowo kwestie dokumentowania transakcji, które zostały
    uprzednio zaewidencjonowane przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Jak wcześniej
    wskazano, ww. przepisy wymuszają pewną konsekwencję podatnika. To znaczy, jeżeli
    dokonuje on zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to powinien o tym fakcie
    poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu.
    Należy zauważyć, że podatnik nie może dowolnie wybierać, czy dokonuje zakupu na
    potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze
    konsumenta. To znaczy, jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje
    w charakterze konsumenta i nabywa określony towar jako konsument, wówczas nie ma
    możliwości późniejszej zmiany tego charakteru zakupu. Towar lub usługa nabyta na
    potrzeby osobiste lub prywatne nie może z czasem przekształcić się w zakup służący
    działalności gospodarczej z punktu widzenia VAT. Nabywca w momencie realizowania
    zakupów dokonuje ich kwalifikacji jako związanych z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. W tym bowiem momencie określa czy dokonuje zakupów działając w
    charakterze podatnika.
    Jak zostało powołane powyżej, w chwili nabycia towarów i usług przez podatnika, wskazuje
    on, w jakim charakterze dokonuje tego nabycia. Jeśli występuje on jako podatnik VAT, to
    przedstawia sprzedawcy swój numer identyfikujący go na potrzeby podatku w taki
    sposób, aby sprzedaż towarów lub usług była właściwie udokumentowana – albo fakturą
    albo paragonem z tym numerem pozwalającym na ewentualne późniejsze prawidłowe
    wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer.
    Powołany przepis art. 106b ust. 5 ustawy dotyczy szczególnego przypadku, gdy podatnik
    otrzymuje paragon fiskalny, a następnie żąda wystawienia do niego faktury. W takim
    przypadku wystawienie faktury zawierającej NIP jest możliwe tylko pod warunkiem, że na
    paragonie fiskalnym będzie numer NIP nabywcy.
    Powyższe przepisy (art. 106b ust. 5 i 6 ustawy) należy rozumieć w ten sposób, że jeśli dana
    transakcja została zaewidencjonowana za pomocą kasy rejestrującej i została

    udokumentowana paragonem, to nie ma prawa do wystawienia faktury zawierającej NIP,
    który nie został ujawniony na paragonie.
    Należy zauważyć, że co do zasady przy zastosowaniu kasy rejestrującej ewidencjonuje się
    obrót tylko na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz
    rolników ryczałtowych. Zgodnie z art. 106b ust. 3 ustawy, na żądanie tych podmiotów
    podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą dokonaną sprzedaż.
    Jakkolwiek zasadniczą rolą faktur jest dokumentowanie transakcji dla potrzeb rozliczania
    podatku VAT (w celu skorzystania z prawa do odliczenia), to dokumenty te są
    wykorzystywane także do innych celów, w tym przez osoby nieposługujące się NIP.
    Ponieważ faktury te nie będą zawierały numeru identyfikującego nabywcę nie będą
    stanowiły podstawy do odliczenia podatku, ale mogą służyć do udokumentowania
    poniesionych wydatków.
    Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości, należy stwierdzić, że są/będą Państwo
    uprawnieni do wystawienia na żądanie klienta faktury do paragonu fiskalnego
    niezawierającego NIP, jednakże faktura taka nie może/nie będzie mogła zawierać NIP
    nabywcy. Wystawienie faktury bez NIP nabywcy będzie prawidłowe, jeżeli zostaną zawarte
    inne informacje, jak dane osobowe oraz adres, które pozwolą na identyfikację nabywcy.
    Nie będą Państwo mieli prawa do wystawienia faktury z NIP do paragonu fiskalnego
    niezawierającego NIP.
    Przepisy art. 106b ust. 5 i 6 ustawy nie uzależniają braku możliwości wystawienia faktury z
    NIP do paragonu niezawierającego NIP od rodzaju sprzedaży (sprzedaż opodatkowana
    /sprzedaż zwolniona).
    Podsumowując, stwierdzam, że w przypadku usług objętych obowiązkową fiskalizacją za
    pomocą kasy rejestrującej (w przypadku zapłaty dokonywanej w sposób inny niż na
    rachunek bankowy Spółki), dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art.
    106b ust. 6 ustawy w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na
    fakturze wystawionej w związku ze sprzedażą zaewidencjonowaną przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej, potwierdzonej paragonem fiskalnym niezawierającym NIP nabywcy, może
    dotyczyć świadczonych przez Spółkę usług noclegowych i gastronomicznych.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3
    uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    • stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia;
    • zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał
      w dniu wydania pierwszego postanowienia, tj. 4 maja 2020 r.
    Informuję, że w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1, 2 i 4 zostało wydane
    odrębne rozstrzygnięcie, tj. interpretacja indywidualna z 4 maja 2020 r. znak 0112-KDIL3.
    4012.147.2020.2.MŁ.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków

    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa w przedmiotowym wniosku wyroków sądu,
    wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawężają. Zatem,
    wskazane we wniosku wyroki sądu nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji
    rozstrzygnięcie.
    Odnośnie powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie
    mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie. Ponadto powołana przez Państwa interpretacja indywidualna z 30 lipca
    2019 r. dotyczy innego zagadnienia niż zagadnienie będące przedmiotem niniejszej
    interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.