Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.10.2025.1.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Obowiązki płatnika w związku z zapewnianiem nieodpłatnego
zakwaterowania zleceniobiorcom.
Słowa kluczowe: nierezydent
obowiązek-obowiązek płatnika
umowa-umowa zlecenia
zakwaterowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ryczałtowe
opodatkowanie dochodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Działalność wykonywana osobiście.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 2
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka jest spółką z ograniczoną odpowiedzialności, posiadającą siedzibę w Polsce,
    polskim rezydentem podatkowym, podatnikiem podatku dochodowego od osób
    prawnych.
    Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...).
    Spółka zawiera z osobami fizycznymi będącymi cudzoziemcami (dalej: Zleceniobiorcy)
    umowy zlecenia na wykonywanie pracy na aktualnie prowadzonych przez Spółkę
    budowach w Polsce.

    W celu umożliwienia wykonania obowiązków przez Zleceniobiorców Spółka zapewnia
    cudzoziemcom zakwaterowanie. Lokale są udostępniane nieodpłatnie. Służą one celom
    zbiorowego zakwaterowania (tzn. nie zdarzają się sytuacje, w których dany lokal
    mieszkalny byłby udostępniany do korzystania wyłącznie jednemu zleceniobiorcy).
    Udostępniane są też miejsca noclegowe w motelach, bursach, czy hotelach
    pracowniczych. Dodatkowo Spółka, by pozyskać pracowników, ponosi szereg kosztów
    związanych z zatrudnieniem cudzoziemców. Są to koszty związane z pozwoleniami na
    pracę, między innymi tłumaczenia niezbędnych dokumentów na język polski. Pomagają
    Państwo w pozyskiwaniu wiz na pracę, wystawiają listy intencyjne w których gwarantują
    Państwo zakwaterowanie, co ułatwia uzyskanie wizy. Jest to weryfikowane przez Straż
    Graniczną.
    Centrum interesów życiowych i gospodarczych zleceniobiorców znajduje się na poza
    granicami Polski. Dla Zleceniobiorców tymczasowych państwem zamieszkania dla celów
    podatkowych jest Polska.
    Jedni Zleceniobiorcy przebywają lub będą przebywać na terytorium Polski dłużej niż 183
    dni w danym roku podatkowym, a inni Zleceniobiorcy przebywają/będą przebywać na
    terytorium Polski krócej niż 183 dni w danym roku podatkowym.
    Zleceniobiorcy będą przebywać w Polsce w celu wykonywania zleceń na rzecz Spółki.
    Zleceniobiorcy, z którymi zawarto umowy nie są osobami prowadzącymi działalność
    gospodarczą za pośrednictwem położonego w Polsce zakładu.
    Pytania
    1. Czy wartość zapewnianych zleceniobiorcom nieodpłatnie noclegów stanowi ich
    przychód z umowy zlecenia, o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy w odniesieniu do ww. kwot Spółka winna wypełniać obowiązki płatnika zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z treścią art. 41 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wartość zapewnianych zleceniobiorcom nieodpłatnych noclegów
    nie stanowi dla nich przychodu w rozumieniu art. 13 pkt 8 ustawy o PIT.
    W związku z powyższym Spółka stoi też na stanowisku, iż nie jest zobowiązana do
    pobierania od nich zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art.
    41 ustawy o PIT.
    Poniesienie wydatków przez Spółkę w celu zapewnienia noclegów nie skutkuje po stronie
    zleceniobiorców powstaniem przysporzenia majątkowego, bowiem zakwaterowanie jest
    zapewniane wyłącznie w celu realizacji przez Spółkę jej celów gospodarczych, tj.
    wykonania zlecenia w miejscu wskazanym przez Spółkę.
    Spółka nie pokrywa wydatków związanych z osobistymi potrzebami zleceniobiorców, lecz
    jedynie wydatki wynikające z konieczności zorganizowania pracy w miejscu wskazanym
    przez Spółkę. Zleceniobiorcy nie otrzymują prawa do swobodnego korzystania z lokalu,
    nie mogą decydować o jego wyborze, nie przebywają tam w celach prywatnych, lecz
    wyłącznie w związku z wykonywaniem zlecenia.
    Podobne stanowisko zostało przedstawione m.in. w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z
    dnia 8 lipca 2014 r., sygn. K 7/13, gdzie wskazano, że przychodem są tylko te świadczenia,
    które przynoszą realne, wymierne korzyści majątkowe pracownikowi (analogicznie można
    zastosować do zleceniobiorcy).

    Podobnie uznał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z
    dnia 27 marca 2020 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.58.2020.1.MM, w której wskazano, że: „(...)
    zapewnienie noclegów pracownikom wykonującym swoje obowiązki służbowe poza
    miejscem zamieszkania, w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, nie stanowi dla nich
    przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o PIT”.
    Również w interpretacji z dnia 9 grudnia 2019 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.536.2019.2.
    MS, Dyrektor KIS uznał, że: „(...) zapewnienie pracownikom zakwaterowania przez
    pracodawcę w miejscu wykonywania pracy (na koszt pracodawcy), nie skutkuje
    powstaniem przychodu po stronie pracownika, ponieważ jest to działanie w interesie
    pracodawcy, a nie pracownika”.
    W konsekwencji, wartość zapewnianych noclegów nie stanowi dla zleceniobiorców
    przychodu, a Spółka nie jest zobowiązana do pobierania od nich zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 41 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W świetle art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a tej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Jak wynika z kolei z art. 11 ust. 2b ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest m.in. określona w art. 10
    ust. 1 pkt 2 działalność wykonywana osobiście. Z kolei ustawowy katalog przychód z
    działalności wykonywanej osobiście zawiera art. 13 omawianej ustawy, gdzie w pkt 8
    wskazano m. in. przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub
    umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność
    gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają jednak definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w jej art. 11 ust. 1. Rozumienie tego pojęcia
    zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W
    uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy,
    mogą być uznane takie świadczenia, które:
      · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
      · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
      · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
        jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych
    przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć
    nieodpłatne świadczenia i ustalenia te pozostają aktualne również do sytuacji innych osób.

    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika (tu: zleceniobiorcę) bez ustalonej za nie zapłaty jest
    świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego
    rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    W myśl art. 734 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania
      określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie.
    Na mocy art. 735 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał
      się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
    Zgodnie natomiast z art. 742 powołanej ustawy:
      Dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten
      poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi;
      powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w
      powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym.
    Przepis art. 742 Kodeksu cywilnego sankcjonuje uprawnienie zleceniobiorcy do zwrotu
    wydatków. Przepis ten stanowi konsekwencję działania przyjmującego zlecenie na
    rachunek dającego zlecenie. Zatem to zleceniodawca ponosi koszty związane z realizacją
    zlecenia. Ustawodawca ogranicza jednakże obowiązek zwrotu poniesionych przez
    przyjmującego zlecenie wydatków do wydatków służących należytemu wykonaniu
    zlecenia. Pomimo, że w art. 742 Kodeksu cywilnego brak jest wyraźnego określenia
    charakteru tych wydatków, należy przyjąć, że chodzi o zwrot wydatków koniecznych i
    użytecznych. Decydujące znaczenie ma więc celowy charakter wydatków. Muszą one być
    uzasadnione dążeniem do należytego wykonania umowy. Natomiast wydatki o innym
    charakterze będą podlegały zwrotowi, jeżeli w zawartej między stronami umowie zostaną
    przewidziane. Nie oznacza to jednak, że te pozostałe wydatki również należy kwalifikować
    do wydatków wymienionych w art. 742 Kodeksu cywilnego.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Z kolei na podstawie art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) – na rachunek urzędu
      skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w
      przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których
      mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu

      skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    W myśl natomiast art. 42 ust. 2 pkt 1 tej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy
      urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika wykonują
      swoje zadania – imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41
      ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.
    W opisanej sprawie przedmiotem umów zlecenia jest świadczenie przez zleceniobiorców
    usług wykonywania pracy na rzecz Państwa klientów. Zatem tylko te wydatki, które są
    niezbędne i konieczne do wykonywania zleceń będą wydatkami, o których mowa w art.
    742 Kodeksu cywilnego. Jednakże z faktu, że zapewniacie Państwo zleceniobiorcom
    bezpłatne zakwaterowanie nie sposób wywodzić, że ww. wydatki są dla zleceniobiorców
    wydatkami, o których mowa w art. 742 ww. Kodeksu. Świadczenie w postaci zapewnienia
    zleceniobiorcy zakwaterowania w miejscowości, w której zlecenie to będzie wykonywane,
    jest świadczeniem, które ma charakter osobisty, niezależnie od celu i okoliczności, w jakich
    zostało poniesione. Skoro bowiem przez okres wykonywania umowy zlecenia
    zleceniobiorca będzie zamieszkiwał w danym miejscu noclegowym, będzie on
    wykorzystywał to miejsce przede wszystkim dla celów osobistych (prywatnych).
    Zapewniony nocleg nie będzie bowiem służył zleceniobiorcy jako narzędzie pracy, miejsce
    pracy (służące wykonaniu umowy), lecz będzie służył osobistym celom zleceniobiorcy.
    Dzięki temu, że Państwo zapewnią zleceniobiorcy zakwaterowanie w miejscowości
    realizacji przez niego przyjętego zlecenia, zleceniobiorca zaoszczędzi na wydatkach, do
    ponoszenia których byłby zmuszony, gdyby Państwo nie zapewnili mu noclegu.
    Podsumowując, wskazać należy, iż wartość pokrytych przez Państwa kosztów
    zakwaterowania zleceniobiorców przez okres świadczenia usług spowoduje po ich stronie
    powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, który należy zakwalifikować do
    źródła, o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Wobec tego będą Państwo mieli obowiązek pobrania i wpłacenia zaliczki na
    podatek dochodowy, zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz 42 ust. 1 tej ustawy.
    Jednakże, z uwagi na wskazany w opisie stan faktyczny, powyższy obowiązek pobrania i
    wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy w trybie określonym przepisami art. 41 ust. 1
    oraz 42 ust. 1 ww. ustawy, odnosi się tylko zleceniobiorców, którzy przebywają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powyżej 183 dni.
    Natomiast w odniesieniu do zleceniobiorców, którzy przebywają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej poniżej 183 dni wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Artykuł 3 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
      uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
      obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
      uczestnictwa;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Na podstawie art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

    Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie
    płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym
    w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Wspomniany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby
    jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone
    spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich,
    aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie podlega w
    kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tym
    samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w
    Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać
    opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć tzw. ognisko domowe, wszelkie
    powiązania rodzinne i towarzyskie, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną,
    obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum
    interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności
    zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy,
    polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Jak wskazano we wniosku, centrum interesów życiowych i gospodarczych zleceniobiorców
    znajduje się na poza granicami Polski. Dla zleceniobiorców państwem zamieszkania dla
    celów podatkowych jest Polska.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy ww. analizowany warunek
    stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów,
    niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    ośrodka interesów życiowych.
    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy nie przesądza o uznaniu tej
    osoby za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu. Jak już bowiem wspomniano, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy
    stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ocena czy osoba fizyczna podlega w
    Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z działalności określonej w art.
      13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw
      autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za

      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub
      naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze
      zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how) –pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%.
    Na podstawie art. 29 ust. 2 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie
      stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca
      zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    Zważając na powyższe przepisy, w sytuacji wypłaty wynagrodzenia zleceniobiorcom, kiedy
    ich pobyt w Polsce nie przekroczył 183 dni, będą Państwo zobowiązani pobrać od
    wypłacanego wynagrodzenia 20% zryczałtowany podatek, o którym mowa w art. 29 ust. 1
    ustawy, bądź w wysokości wynikającej ze stosownych umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Jeśli pobyt ten przekroczy 183 dni powinni Państwo od tego momentu stosować zasady
    jak dla osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Dodać należy, że od stycznia
    następnego roku pobiera się podatek zryczałtowany, a po przekroczeniu 183 dnia stosuje
    się zasady ogólne.
    Podkreślenia wymaga, że w momencie wypłaty wynagrodzenia płatnik może posłużyć się
    jedynie faktycznymi informacjami, które są w jego posiadaniu (posiadanie ośrodka
    interesów życiowych przez zleceniobiorcę, czy potwierdzony fakt przebywania na
    terytorium Polski powyżej 183 dni) i na ich podstawie pobierać zaliczki na podatek
    dochodowy na zasadach ogólnych (art. 41 ust. 1 ustawy). Informacje takie płatnik ocenia w
    każdym przypadku indywidualnie, działając w dobrej wierze i wyłącznie na podstawie
    dostępnych mu danych.
    Wobec tego, stwierdzam, iż Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych informuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.