Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.510.2025.2.NC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-21
Teza: Możliwość zaniechania poboru podatku dochodowego w
następstwie zawarcia ugody dot. umorzenia kredytu
hipotecznego.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 24 października i 13
    listopada 2025 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) 2006 r. zaciągnęła Pani wraz z mężem kredyt na zakup mieszkania we frankach
    szwajcarskich. Kredyt był przeznaczony na zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Rok później, aneksem, kwota kredytu została zwiększona ze względu na
    dodatkowe koszty jakie powstały po stronie dewelopera. W 2024 r. złożyli Państwo do
    sądu pozew o unieważnienie kredytu ze względu na zastosowane w umowie
    niedozwolone klauzule. Sąd zaproponował mediację mającą na celu zawarcie ugody.
    W 2021 r. zawarli Państwo ugodę z innym bankiem, w przypadku innego kredytu
    zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe i skorzystali Państwo wtedy ze zwolnienia z
    zapłaty podatku, ponieważ wówczas mediator z ramienia KNF poinformował, że takie
    zwolnienie będzie możliwe tylko do końca 2021 r. Obecnie chcieliby Państwo zapłacić od
    tamtej ugody (zawartej w 2021 r.) podatek wraz z odsetkami za cały okres od 30 kwietnia
    2022 r. do dnia zapłaty i skorzystać ze zwolnienia z podatku od ugody, którą ewentualnie
    zawarliby Państwo w tym roku.
    Uzupełnienie
    Pani intencją jest uzyskanie interpretacji indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania
    z zaniechania poboru podatku dochodowego w związku z ugodą, którą rozważa zawrzeć,
    dotyczącą umorzenia przez bank zadłużenia z tytułu kredytu zaciągniętego w 2006 r. oraz
    skorygowania zeznania podatkowego i zapłacenia podatku wraz z odsetkami za 2021 r.
    wynikającego z umorzenia „innego kredytu” w związku z ugodą zawartą z „innym
    bankiem”.
    Doprecyzowała Pani, że Bank, z którym zawarła umowę kredytową w dniu (...) 2006 r. jest
    podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Umowa o kredyt została zawarta na okres 360 miesięcy w dniu (...) 2006 r. z X, (...), KRS nr:
    (...). Obecnie, po przejęciach między bankami, kredyt obsługiwany jest przez Bank Y, ul. (...).
    Jest Pani współwłaścicielem lokalu mieszkalnego, na nabycie którego został zaciągnięty
    kredyt wskazany we wniosku.
    Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Celem zakupu nieruchomości, na zakup której zaciągnięty został kredyt hipoteczny jest
    zaspokojenie potrzeb jednego gospodarstwa domowego.
    Zabezpieczenie hipoteczne ustanowiono na nieruchomości, na którą został zaciągnięty
    kredyt.
    Kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty przez Panią na cele mieszkaniowe, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Cytując treść umowy kredytowej: „Kredyt przeznaczony jest na pokrycie
    części ceny budowy samodzielnego lokalu mieszkalnego, opisanego szczegółowo w par. 3
    ust. 1 zwanego dalej „Nieruchomością” , realizowanego przez (...) z siedzibą w (...), zwanej
    dalej „Inwestorem” , który zawarł z Kredytobiorcą umowę zobowiązującą Inwestora do
    wybudowania tego budynku oraz ustanowienia – po zakończeniu budowy odrębnej
    własności lokalu mieszkalnego i przeniesienia prawa do lokalu na Kredytobiorcę, zwaną
    dalej „Umową o budowę”.
    Par. 3 ust. 1. Umowy kredytowej: „Nieruchomością w rozumieniu postanowień umowy
    jest:

                              2- Lokal mieszkalny nr 1, o powierzchni 45,27 m
    - Położenie: A, ul. B1
    - Prawo do nieruchomości: odrębna własność lokalu mieszkalnego przysługiwać będzie
      wyłącznie A i B małżonkom A, na zasadzie wspólności ustawowej”.
    Na kwotę umorzenia objętego ugodą składają się kwota kapitału, kwota odsetek
    skapitalizowanych oraz prowizje.

## Pytanie

Czy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102), jest możliwe uregulowanie przez Panią podatku od ugody zawartej w 2021 r.
    tak, aby mogła Pani skorzystać z zaniechania poboru podatku zgodnie z ww.
    rozporządzeniem przy ugodzie jaką w przyszłości chciałaby Pani zawrzeć z innym bankiem?
    Pani stanowisko w sprawie (doprecyzowane w piśmie z 13 listopada 2025 r.)
    Pani zdaniem, na podstawie art. 81 Ordynacji podatkowej ma Pani prawo dokonać korekty
    zeznania podatkowego w ciągu 5 lat.
    Będzie Pani mogła skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego w związku z
    ugodą dotyczącą kredytu zaciągniętego w dniu (...) 2006 r., po uprzednim złożeniu korekty
    zeznania za rok 2021 oraz zapłaty podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje

    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2025, poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,

    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Wobec powyższego, umorzone wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu, o których
    mowa w ugodzie zawartej pomiędzy stronami, należy zakwalifikować do przychodu z
    innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie oraz obowiązujące w tym zakresie
    przepisy prawa stwierdzić należy, że wartość umorzonej wierzytelności z tytułu kredytu na
    podstawie zawartej ugody z bankiem będzie stanowić dla Pani – w przypadającym Pani
    udziale – przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, kwalifikowany do źródła, o którym mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to
    umorzenie miało miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. – została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Stosownie do § 1 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 ww. rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

    Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez
    podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 3 rozporządzenia). Istotne jest,
    żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Na podstawie art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    W myśl art. 81 § 2 ww. ustawy:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 pkt 5 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na
      podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

    Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy
    poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy
    nie stanowią inaczej. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym – poprawnym już
    – wypełnieniu jej formularza z zaznaczeniem, iż w tym przypadku mamy do czynienia z
    korektą uprzednio złożonej deklaracji. Podatnik może skutecznie skorygować wysokość
    zobowiązania podatkowego, o ile zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu.
    Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Podatnik ma zatem prawo skorygować deklaracje za okres pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Stosownie do art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.
    Na podstawie art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są
      odsetki za zwłokę.
    Według art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej:
      Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba
      trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4,
      art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1.
    Natomiast stosownie do art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej:
      Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu
      płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać
      wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego.
    Przytoczone wyżej przepisy ustanawiają regułę generalną, zgodnie z którą nieterminowe
    wykonanie zobowiązania podatkowego wywołuje powstanie zaległości podatkowej. Stan
    ten powstaje z mocy samego prawa następnego dnia po dniu, w którym upłynął termin
    płatności, i nie jest tu potrzebne podejmowanie dodatkowych działań przez organy
    podatkowe, np. wydanie decyzji stwierdzającej zaległość. Odsetki za zwłokę są
    konsekwencją powstania zaległości podatkowej. Powstają one w sytuacji, gdy np. podatnik
    zobowiązany do zapłaty podatku nie uiści go w terminie płatności. Odsetki od zaległości
    podatkowej mają charakter uzupełniający w stosunku do należności głównej – zaległości
    podatkowej, nie wystąpią samodzielnie bez zaistnienia zaległości podatkowej.
    Z opisu sprawy wynika, że (...)
    (...) 2006 r. zaciągnęła Pani wraz z mężem kredyt we frankach szwajcarskich na zakup
    mieszkania. Kredyt ten został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Celem nabycia nieruchomości, na zakup której zaciągnięty został kredyt hipoteczny jest
    zaspokojenie potrzeb jednego gospodarstwa domowego. Na wskazanej nieruchomości
    ustanowiono zabezpieczenie hipoteczne. W 2024 r. złożyli Państwo do sądu pozew o
    unieważnienie kredytu ze względu na zastosowane w umowie niedozwolone klauzule. Sąd
    zaproponował Państwu mediację mającą na celu zawarcie ugody. Na kwotę umorzenia
    objętego ww. ugodą składać się będą: kwota kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych
    oraz prowizje.
    Jednocześnie, w 2021 r. zawarli Państwo ugodę z innym bankiem, która dotyczyła innego
    kredytu zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe. W przypadku tego zobowiązania
    skorzystali Państwo ze zwolnienia z zapłaty podatku. Obecnie chcieliby Państwo zapłacić
    podatek wraz z odsetkami od ugody zawartej w 2021 r. za cały okres, tj. od 30 kwietnia
    2022 r. do dnia zapłaty i skorzystać ze zwolnienia z podatku od ugody, którą ewentualnie
    będą Państwo zawierać w tym roku.

    Pani wątpliwość budzi kwestia, czy w sytuacji, gdy dokona Pani korekty zeznania
    podatkowego za rok 2021 oraz wpłaty podatku wraz z odsetkami za rok 2021, znajdzie
    zastosowanie zaniechanie poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z ugodą, którą rozważa Pani zawrzeć, dotyczącą umorzenia
    przez bank zadłużenia z tytułu kredytu zaciągniętego w 2006 r.
    Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, że zaniechanie poboru podatku do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie
    zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:
    - kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej;
    - kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    - kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    - kredytobiorca nie korzystał wcześniej z zaniechania poboru podatku w stosunku do
      umorzonego zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe
      zabezpieczonego hipotecznie;
    - kwota wierzytelności obejmuje kwotę kredytu mieszkaniowego (kapitału), odsetki, w
      tym odsetki skapitalizowane i prowizje, opłaty, jeżeli ich poniesienie przez
      kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z
      wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Jednocześnie przepisy omawianego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, nie
    precyzują – w przypadku umorzenia kredytów dotyczących różnych inwestycji
    mieszkaniowych – jakiego konkretnego umorzenia (dotyczącego której inwestycji
    mieszkaniowej) dotyczyć może zastosowanie tego zaniechania poboru podatku.
    Tym samym decyzja o tym, która z inwestycji mieszkaniowych (w przypadku kredytowania
    więcej niż jednej inwestycji mieszkaniowej) będzie objęta zaniechaniem poboru podatku,
    czy też zmiana tej decyzji przez podatnika, leży wyłącznie po stronie samego podatnika.
    Z przytoczonych powyżej przepisów wynika też, że podatnik ma również prawo
    skorygować wysokość zobowiązania podatkowego, o ile zobowiązanie to nie uległo
    przedawnieniu.
    Odnosząc powyższe do Pani wątpliwości stwierdzić należy, że skoro:
    - kredyt zaciągnięty przez Panią wraz z małżonkiem w dniu (...) 2006 r. był przeznaczony
      na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. nabycie lokalu mieszkalnego,
    - ww. kredyt udzielony był przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw oraz był zabezpieczony
      hipotecznie;
    - na kwotę umorzenia objętego ugodą, którą rozważa Pani zawrzeć, składać się będzie
      kwota kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych oraz prowizji,
    - zamierza Pani dokonać korekty swojego zeznania podatkowego za rok 2021 oraz
      zapłaty podatku dochodowego (wraz z odsetkami) związanego z podlegającym
      opodatkowaniu przychodem powstałym w wyniku umorzenia „innego” zobowiązania
      kredytowego, a tym samym po dokonaniu ww. korekty spełni Pani warunek, o których
      mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
      r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
      (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,

    to do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z
    tytułu kredytu zaciągniętego w dniu (...) 2006 r., znajdzie zastosowanie zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie ww. rozporządzenia.
    W świetle powyższego, Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto należy podkreślić, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z treści art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. W związku z tym, interpretacje te wywierają skutki prawne jedynie w stosunku
    do tego podmiotu, do którego są skierowane. Zatem, niniejsza interpretacja indywidualna
    dotyczy wyłącznie Pani jako osoby występującej z wnioskiem, natomiast nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (Pani męża).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego
    we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.