Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.564.2025.1.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT wniesienia wkładu
niepieniężnego (aportu) w postaci prawa własności
nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika
wieczystego; Spółki, w której mają Państwo 100% udziałów.
Słowa kluczowe: aport
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT wniesienia wkładu
    niepieniężnego (aportu) w postaci prawa własności nieruchomości na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego - Spółki, w której mają Państwo 100%
    udziałów. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina A. ( Gmina/Wnioskodawca) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem od
    towarów i usług.
    Gmina jest założycielem jednoosobowej spółki komunalnej o nazwie B. Sp. z o.o. (B. Sp. z o.
    o.), w której posiada 100 procent udziałów.
    B. Sp. z o.o. z/s w (...), jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiących
    własność Gminy A., oznaczonych jako działki:
    1) nr 1/2 o pow. 0,1011 ha , nr 1/3 o pow. 0,4662 ha, nr 2 o pow. 0,0294 ha, w obrębie (...),
      objętych księgą wieczystą (...),
    2) nr 3 o pow. 0,0305 ha, w obrębie (...), objętej księgą wieczystą (...),
    3) nr 4/1 o pow. 0,1602 ha, w obrębie (...), objętej księgą wieczystą (...),
    4) nr 5 o pow. 0,5855 ha w obrębie (...), objętej księgą wieczystą (...).
    Działki są zabudowane budynkami użytkowymi, usługowymi oraz wiatą stalową, które
    stanowią odrębny przedmiot własności użytkownika wieczystego (B Sp. z .o.o.).
    Użytkowanie wieczyste, zostało ustanowione na podstawie decyzji Zarządu Miasta (...), nr
    (...) z 18 października 1994 r. oraz nr (...) z 19 sierpnia 1996 r., na okres 99 lat, od 5 grudnia
    1990 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług.
    Działka nr 5 w obrębie (...) położona przy ul. (...), nie jest objęta żadnym z obowiązujących
    miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
    Działki nr 1/2, 1/3, 2, 3 i 4/1 w obrębie (...) objęte są ustaleniami miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego „(...)”, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w (...) Nr
    (...) z dnia 24 czerwca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. (...)) i usytuowane są następująco:
        działka nr 1/2 w obrębie (...) znajduje się obszarze o symbolu UC - teren
        rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni
        sprzedaży powyżej 2000 m² oraz w obszarze oznaczonym symbolem KDD 2 – teren
        drogi publicznej dojazdowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi i siecią
        infrastruktury technicznej,
        działki nr 1/3 i 3 w obrębie (...) usytuowane są w terenie o symbolu UC - teren
        rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni
        sprzedaży powyżej 2000 m²,
        działka nr 2 w obrębie (...) usytuowana jest w obszarze o symbolu UC - teren
        rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych o powierzchni
        sprzedaży powyżej 2000 m² oraz w obszarze o symbolu KDG 1 - teren drogi
        publicznej głównej wraz z urządzeniami towarzyszącymi i sieciami infrastruktury
        technicznej,
        działka nr 4/1 w obrębie (...) usytuowana jest w obszarze oznaczonym symbolem
        U1 - teren zabudowy usługowej oraz w obszarze o symbolu KDG 1 - teren drogi
        publicznej głównej wraz z urządzeniami towarzyszącymi i sieciami infrastruktury
        technicznej.
    Według ewidencji gruntów i budynków miasta (...) w skład ww. działek wchodzi użytek
    gruntowy o symbolu: Bi – inne tereny zabudowane.
    Działki zostały nabyte przez Gminę A. na podstawie decyzji komunalizacyjnych Wojewody
    (...) znak (...) z 20 stycznia 1992 r. oraz (...) z 24 marca 1995 r. i w związku z tym nabyciem

    Gmina nie była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego VAT. Gmina zamierza
    przekazać do B Sp. z o.o. aportem, prawo własności ww. nieruchomości.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenia majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze, rzeczy lub prawa.
    Dostawę w niniejszym przypadku stanowi prawo własności nieruchomości Gminy A w
    miejsce dotychczasowego prawa użytkowania wieczystego przysługującego B Sp. z o.o.
    Zdaniem Wnioskodawcy wniesienie prawa własności nieruchomości aportem, będącej
    przedmiotem użytkowania wieczystego w drodze umowy cywilnoprawnej, stanowi
    kontynuację czynności oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (pierwotnej dostawy
    towarów). Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste przed 1 maja 2004 r. (data wejścia w
    życie ustawy o podatku od towarów i usług), nie było opodatkowane podatkiem VAT.
    Użytkownik wieczysty otrzymał prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością, jak
    właściciel, z chwilą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na tej nieruchomości.
    Wniesienie w formie aportu prawa własności ww. nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego nie może być traktowane jako ponowna dostawa tych samych nieruchomości,
    bowiem w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do
    dostawy tej nieruchomości na rzecz obecnego użytkownika wieczystego.
    Wniesienie prawa własności nieruchomości wkładem niepieniężnym do Spółki
    (użytkownika wieczystego), nie wpływa na „władztwo rzeczy”, które Spółka - użytkownik
    wieczysty uzyskał i nie może być traktowana jako dostawa tego samego towaru.

## Pytanie

Czy przedstawione we wniosku wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu) w postaci
    prawa własności nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego (B
    Sp. z o.o.), stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku wniesienie wkładu niepieniężnego
    (aportu) w postaci prawa własności nieruchomości na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego (B Sp. z o.o.), nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    W Państwa ocenie, w przedstawionej wyżej sytuacji wniesienie aportem prawa własności
    nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego (B Sp. z o.o.), dla
    której ustanowiono prawo użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r., nie może być
    traktowane jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, zatem nie stanowi odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej
    innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
        towarów w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że

    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Jednocześnie należy zauważyć, że aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku
    spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być
    pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności,
    kompetencje techniczne czy zawodowe. W związku z wniesieniem wkładu do spółki
    realizują się dwa rodzaje świadczeń ekonomicznych. Z jednej strony wnoszący wkład
    (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do rozporządzania
    określonymi składnikami majątku, w zamian za co otrzymuje pewne uprawnienia (udziały),
    które posiadają określoną wartość. W związku z tym, powyższa transakcja bez wątpienia
    ma charakter odpłatny (z którego wynika konieczność opodatkowania VAT). Wskazać
    należy, że z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w
    sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi, a zapłatą istnieje
    adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy - nie jest warunkiem to, aby
    została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie
    udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport uzyskuje pewną, wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu rzeczowego do spółki prawa handlowego lub cywilnego - w zależności
    od tego co jest jego przedmiotem - spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów w myśl
    art. 7 (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub odpłatnego
    świadczenia usług, w świetle art. 8 (każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w
    szczególności przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych), a tym samym
    w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub

      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.

    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Jak stanowi art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2–4.

      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo założycielem jednoosobowej
    spółki komunalnej o nazwie B Sp. z o.o., w której posiadają 100 procent udziałów. B Sp. z o.
    o. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiących Państwa własność.
    Użytkowanie wieczyste, zostało ustanowione na podstawie decyzji (...) z 18 października
    1994 r. i 19 sierpnia 1996 r. na okres 99 lat, od 5 grudnia 1990 r., a zatem przed wejściem
    w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Zamierzają Państwo
    przekazać do B Sp. z o.o. aportem, prawo własności ww. nieruchomości.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu) w
    postaci prawa własności nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego (B Sp. z o.o.), stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W analizowanej sprawie skoro prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z tym,
    zbycie w drodze aportu prawa własności nieruchomości gruntowych, o których mowa we
    wniosku, na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, będąca w istocie
    przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości,
    stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na
    „władztwo rzeczy”, które zostało uzyskane przez tego użytkownika przed 1 maja 2004 r.
    Zatem w przedstawionych we wniosku okolicznościach, wniesienie wkładu niepieniężnego
    (aportu) w postaci prawa własności nieruchomości na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego, będące w istocie czynnością przekształcenia prawa użytkowania
    wieczystego gruntu, które zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo własności
    tej nieruchomości, nie może być traktowane jako ponowna dostawa tej samej
    nieruchomości, w związku z czym, nie będzie stanowiło odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.