Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.362.2019.10.S.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Podstawą opodatkowania jest w istocie kwota należna, co
istotne, pomniejszona o należny z tytułu danej usługi podatek.
Jednakże; jak wykazano wyżej; w przedmiotowej sprawie
transakcje zbycia Wierzytelności przez Wnioskodawcę na rzecz
Kontrahenta zagranicznego jak i transakcje nabycia
Wierzytelności przez Wnioskodawcę od Kontrahenta
krajowego będą zwolnione od podatku na podstawie art. 43
ust. 1 pkt 40 ustawy i podatek nie wystąpi.
Słowa kluczowe: banki
cesja-cesja wierzytelności
wierzytelność-nabycie wierzytelności
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
dostawa, dla której podatnikiem jest nabywca
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie depozytów
środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 czerwca 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 czerwca 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania
    sprzedaży i nabycia wierzytelności. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Sprzedaż Wnioskodawcy nie
    jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca jest bankiem krajowym, działającym na podstawie ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1876 t.j. z 9 października 2017 r.).
    Wśród czynności bankowych wykonywanych przez Bank, wymienionych w art. 5 Prawa
    bankowego, znajdują się, w szczególności:
        przyjmowanie wkładów pieniężnych i prowadzenie rachunków tych wkładów;
        prowadzenie rachunków bankowych;
        przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych;
        udzielanie kredytów;
        udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie
        akredytyw;
        operacje wekslowe;
        udzielanie i potwierdzanie poręczeń;
        nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych.
    Niniejszy wniosek dotyczy ostatniej z ww. grup czynności, tj. nabywania i zbywania przez
    Bank części wierzytelności pieniężnych wynikających z kredytów dwustronnych, tj.
    kredytów udzielonych kredytobiorcy przez jeden podmiot (dalej: „Wierzytelności”). Wraz z
    Wierzytelnością na nabywcę przechodzą związane z nią prawa, w szczególności prawo do
    otrzymania odsetek od finansowania udzielonego kredytobiorcy w części przejętej przez
    nabywcę.
    Wnioskodawca wskazuje, iż:
    Wierzytelności są niewymagalne i brak jest przesłanek, które uprawniałyby do twierdzenia,
    iż wystąpi konieczność prowadzenia w stosunku do nich działań windykacyjnych;
        wśród Wierzytelności nie ma wierzytelności, które zostały wypowiedziane w
        stosunku do kredytobiorcy;
        nabywca nabywa Wierzytelności z zamiarem uzyskiwania z nich pożytków dla siebie
        (w postaci odsetek), a nie w celu ich dochodzenia na rzecz zbywcy;

        nabycie Wierzytelności jest poprzedzone analizą kredytową kredytobiorcy przez
        nabywcę (prowadzącą do wniosku, że sytuacja finansowo-ekonomiczna
        kredytobiorcy jest satysfakcjonująca i ryzyko związane z nabyciem Wierzytelności
        jest na akceptowalnym dla nabywcy poziomie);
        nabyte Wierzytelności mogą być przedmiotem dalszej sprzedaży przez nabywcę
        jednak nabywca nie nabywa Wierzytelności z taką intencją;
        nabywca Wierzytelności nie ma prawa regresu w stosunku do zbywcy
        Wierzytelności, gdyby dłużnik nie wywiązywał się z płatności na rzecz nabywcy;
        transakcje nabycia/zbycia Wierzytelności przez Bank nie są wykonywane:
          w ramach umowy faktoringu;
          w ramach sekurytyzacji;
          w ramach transakcji, w których nabywcą jest bank hipoteczny;
        nabywca nabywa Wierzytelności kierując się wyłącznie atrakcyjnością finansową
        Wierzytelności dla nabywcy, przy czym motywem zbycia Wierzytelności przez
        zbywcę mogą być wymogi wewnętrzne nabywcy lub regulacje zewnętrzne, np.
        konieczność zmniejszenia zaangażowania kapitałowego w przedsięwzięcia z
        określonej branży lub w określonej wysokości;
        transakcje nabycia/zbycia Wierzytelności przez Bank następują dopiero po
        wypłaceniu całej kwoty kredytu (lub jego części) kredytobiorcy.
    Bank dokonuje transakcji nabywania i zbywania Wierzytelności zarówno z:
        podatnikami będącymi bankami lub innymi podmiotami mającymi siedzibę
        działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        (z którego, odpowiednio, usługa jest świadczona lub na rzecz którego jest
        świadczona) w Polsce - dalej: „Kontrahenci krajowi";
        podatnikami będącymi bankami lub innymi podmiotami mającymi siedzibę
        działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        (z którego, odpowiednio, usługa jest świadczona lub na rzecz którego jest
        świadczona) w innym kraju niż Polska - dalej: „Kontrahenci zagraniczni”.
    W ramach transakcji nabywania i zbywania Wierzytelności przez Bank mogą wystąpić
    sytuacje w których:
        Wierzytelność jest sprzedawana z samym dyskontem, tj. poniżej jej wartości
        nominalnej -dalej: „Opcja dyskonto”;
        zbywca Wierzytelności jest zobowiązany uiścić na rzecz nabywcy Wierzytelności
        tylko opłatę transakcyjną, której wysokość jest kalkulowana w zależności od
        parametrów ekonomicznych Wierzytelności - dalej: „Opcja opłata transakcyjna”
        (brak dyskonta);
        Wierzytelność jest sprzedawana z dyskontem, tj. poniżej jej wartości nominalnej
        (przy czym dyskonto nie odzwierciedla rzeczywistej ekonomicznej wartości
        Wierzytelności) i jednocześnie zbywca Wierzytelności jest zobowiązany uiścić na
        rzecz nabywcy Wierzytelności opłatę transakcyjną, której wysokość jest

        kalkulowana w zależności od parametrów ekonomicznych Wierzytelności - dalej:
        „Opcja dyskonto plus opłata transakcyjna”;
        nabywca nabywa Wierzytelność za cenę równą wartości nominalnej Wierzytelności
        (tj. nie występuje ww. dyskonto ani ww. opłata transakcyjna) - dalej: „Opcja wartość
        nominalna”.
    Dla większej przejrzystości, poniżej Wnioskodawca wskazuje szczegółową listę transakcji
    zbycia/nabycia Wierzytelności przez Bank objętych niniejszym Wnioskiem:
    a) zbycie Wierzytelności przez Bank na rzecz Kontrahenta krajowego
    i) Opcja dyskonto
    ii) Opcja opłata transakcyjna
    iii) Opcja dyskonto plus opłata transakcyjna
    iv) Opcja wartość nominalna
    b) zbycie Wierzytelności przez Bank na rzecz Kontrahenta zagranicznego
    i) Opcja dyskonto
    ii) Opcja opłata transakcyjna
    iii) Opcja dyskonto plus opłata transakcyjna
    iv) Opcja wartość nominalna
    c) nabycie Wierzytelności przez Bank od Kontrahenta krajowego
    i) Opcja dyskonto
    ii) Opcja opłata transakcyjna
    iii) Opcja dyskonto plus opłata transakcyjna
    iv) Opcja wartość nominalna
    d) nabycie Wierzytelności przez Bank od Kontrahenta zagranicznego
    i) Opcja dyskonto
    ii) Opcja opłata transakcyjna
    iii) Opcja dyskonto plus opłata transakcyjna
    iv) Opcja wartość nominalna
    W związku z powyższym, Wnioskodawca składa niniejszy Wniosek, aby potwierdzić
    kwalifikację w zakresie podatku VAT ww. transakcji nabycia/zbycia Wierzytelności z
    perspektywy Banku.
    Pytania
      1. Czy transakcja opisana w pkt a) nie stanowi dla Banku czynności podlegającej VAT?
      2. Czy transakcja opisana w pkt b) stanowi dla Banku import usług zwolniony z VAT?
      3. Czy transakcja opisana w pkt c) stanowi dla Banku świadczenie usługi zwolnionej z
        VAT?
      4. Czy transakcja opisana w pkt d) stanowi dla Banku świadczenie usługi, której
        miejscem świadczenia jest kraj inny niż Polska?
      5. Czy podstawę opodatkowania transakcji opisanej w pkt b) (i) i c) (i) stanowi kwota
        dyskonta?
      6. Czy podstawę opodatkowania transakcji opisanej w pkt b) (ii) i c) (ii) stanowi kwota
        opłaty transakcyjnej?

      7. Czy podstawę opodatkowania transakcji opisanej w pkt b) (iii) i c) (iii) stanowi suma
        kwoty dyskonta i kwoty opłaty transakcyjnej?
      8. Czy podstawa opodatkowania transakcji opisanej w pkt b) (iv) i c) (iv) wynosi „0” (tj.
        „zero”)?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Transakcja opisana w pkt a) nie stanowi dla Banku czynności podlegającej VAT.
      2. Transakcja opisana w pkt b) stanowi dla Banku import usług zwolniony z VAT.
      3. Transakcja opisana w pkt c) stanowi dla Banku świadczenie usługi zwolnionej z VAT.
      4. Transakcja opisana w pkt d) stanowi dla Banku świadczenie usługi, której miejscem
        świadczenia jest kraj inny niż Polska.
      5. Podstawę opodatkowania transakcji opisanej w pkt b) (i) i c) (i) stanowi kwota
        dyskonta.
      6. Podstawę opodatkowania transakcji opisanej w pkt b) (ii) i c) (ii) stanowi kwota opłaty
        transakcyjnej.
      7. Podstawę opodatkowania transakcji opisanej w pkt b) (iii) i c) (iii) stanowi suma kwoty
        dyskonta i kwoty opłaty transakcyjnej.
      8. Podstawa opodatkowania transakcji opisanej w pkt b) (iv) i c) (iv) wynosi „0” (tj.
        „zero”).
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Pytania 1-4 - uzasadnienie wspólne
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega, w
    szczególności, odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
    jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT).
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT).
    W świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające
    usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

    a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
    b) usługobiorcą jest:
    - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15.
    Importem usług, zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy o VAT jest świadczenie usług, z tytułu
    wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4
    ustawy o VAT.
    Zasadniczo, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz
    podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej (art. 28b ust. 1 ustawy o VAT).
    W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności
    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej (art. 28b ust. 2 ustawy o VAT).
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, zwolnione z VAT są usługi w zakresie
    depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
    rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
    weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT nie ma zastosowania do czynności
    ściągania długów, w tym factoringu (art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT).
    W świetle ww. przepisów, zdaniem Wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, iż transakcja
    zbycia Wierzytelności stanowi świadczenie usług, przy czym podmiotem świadczącym
    usługę jest nabywca.
    Z uwagi na to, że niniejszy Wniosek dotyczy zarówno:
        transakcji nabycia jak i zbycia Wierzytelności przez Bank;
        transakcji z Kontrahentami krajowymi jak i Kontrahentami zagranicznymi
    - miejscem świadczenia przedmiotowej usługi może być Polska lub inny kraj.
    W przypadkach, w których miejscem świadczenia ww. usługi będzie terytorium Polski,
    należy ustalić właściwą stawkę VAT mającą do niej zastosowanie.
    W ocenie Wnioskodawcy, w tych przypadkach zastosowanie powinno mieć zwolnienie z
    VAT przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT dla usług w zakresie długów.
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, nie znajduje zastosowania wyłączenie z
    przedmiotowego zwolnienia określone w art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT dla czynności
    ściągania długów, w tym factoringu.
    Jak bowiem wskazano w opisie stanu faktycznego:
        Wierzytelności są niewymagalne i brak jest przesłanek, które uprawniałyby do
        twierdzenia, iż wystąpi konieczność prowadzenia w stosunku do nich działań
        windykacyjnych;
        nabywca nabywa Wierzytelności z zamiarem uzyskiwania z nich pożytków dla siebie
        (w postaci odsetek), a nie w celu ich dochodzenia na rzecz zbywcy;

        nabycie Wierzytelności jest poprzedzone analizą kredytową kredytobiorcy przez
        nabywcę (prowadzącą do wniosku, że sytuacja finansowo-ekonomiczna
        kredytobiorcy jest satysfakcjonująca i ryzyko związane z nabyciem Wierzytelności
        jest na akceptowalnym dla nabywcy poziomie);
        transakcje nabycia/zbycia Wierzytelności nie są wykonywane w ramach umowy
        faktoringu.
    W efekcie, zdaniem Wnioskodawcy, przyjąć należy, że dla nabywcy Wierzytelności
    głównym celem transakcji będących przedmiotem niniejszego Wniosku jest uzyskanie
    pożytków związanych z Wierzytelnością (odsetki).
    Wnioskodawca podkreśla, że na gruncie stanu faktycznego będącego przedmiotem
    niniejszego Wniosku nie znajdują zastosowania wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE”):
        z 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-305/01 MKG, zgodnie z którym czynność faktora,
        polegająca na gwarancji wobec faktoranta spłaty wierzytelności i przejęciu ryzyka
        niewypłacalności dłużników należy uznać za wykorzystywanie własności dóbr celem
        stałego osiągania zysku w rozumieniu przepisów o VAT, jeżeli czynność ta jest
        wykonywana za wynagrodzeniem i przez określony czas oraz
        z 27 października 2011 r. w sprawie C-93/10 GFKL, zgodnie z którym podmiot, który
        na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości
        nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu przepisów o VAT i nie
        dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej
        zakresem podatku VAT, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
        wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną
        wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży.
    Należy podkreślić, iż oba ww. wyroki zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych,
    tj.:
        w stanie faktycznym sprawy C-305/01 MKG cesjonariusz wierzytelności
        zobowiązywał się świadczyć wobec cedenta usługę faktoringu, w zamian za co
        otrzymywał wynagrodzenie, to jest prowizję oraz premię del credere, podczas gdy,
        jak wskazano w opisie stanu faktycznego niniejszego Wniosku, transakcje nabycia
        /zbycia Wierzytelności przez Bank nie są wykonywane w ramach umowy faktoringu;
        w stanie faktycznym sprawy C-93/10 GFKL: zbywane wierzytelności pochodziły z
        wypowiedzianych umów kredytowych i były wymagalne, podczas gdy, jak wskazano
        w opisie stanu faktycznego niniejszego Wniosku, wśród Wierzytelności nie ma
        wierzytelności, które zostały wypowiedziane w stosunku do kredytobiorcy, a
        ponadto Wierzytelności są niewymagalne i brak jest przesłanek, które uprawniałyby
        do twierdzenia, iż wystąpi konieczność prowadzenia w stosunku do nich działań
        windykacyjnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jego stanowisko w powyższym zakresie znajduje potwierdzenie
    w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora
    Izby Skarbowej w Warszawie z 17 kwietnia 2014 r. IPPP1/443-149/14-2/MPe

    (potwierdzającej stanowisko, zgodnie z którym cesja wierzytelności, związana z
    przystąpieniem nowego podmiotu do kredytu, jest zwolniona z VAT):
    „(...) w celu rozstrzygnięcia czy dana transakcja przelewu wierzytelności może korzystać ze
    zwolnienia od podatku należy zbadać jej charakter i ocenić, czy nie stanowi ona
    wyłączonych ze zwolnienia czynności ściągania długów. Bezsprzeczne bowiem jest, iż
    usługi nabywania wierzytelności innych podmiotów realizowane w celu odzyskania
    należności stanowią usługi ściągania długów, wyłączone ze zwolnienia na mocy art. 43 ust.
    15 pkt 1 ustawy o VAT, a takiego celu próżno szukać w transakcji przedstawionej przez
    Bank i w zdarzeniu przyszłym. Przedmiotem transakcji opisanej przez Wnioskodawcę nie
    jest również wierzytelność trudna, czyli taka, co do której istnieje poważna wątpliwość, że
    zostanie zaspokojona. Przedmiotem transakcji jest wierzytelność niewymagalna. Jak
    zostało wskazane, celem Banku jest przystąpienie do dopiero udzielonego kredytu i
    osiągnięcie korzyści wynikających z przyszłych pożytków jakimi będą odsetki płacone przez
    Kredytobiorcę oraz z wynagrodzenia prowizyjnego za wyświadczoną przez Bank usługę.
    Na dzień zawarcia umowy cesji żadna ze stron nie będzie podejmować czynności
    windykacyjnych względem Klienta. Co więcej, na ten dzień nie istnieją także żadne
    obiektywne przesłanki, które uprawniałyby do twierdzenia, iż konieczność prowadzenia
    działań windykacyjnych wystąpi w przyszłości”.
    „Jednocześnie, cesji wierzytelności na warunkach ustalonych między Bankiem a Bankiem
    inicjującym nie należy kwalifikować do usług faktoringu. W ich ramach faktor dokonując
    nabycia wierzytelności zobowiązuje się do świadczenia na rzecz faktoranta różnorodnych
    czynności, które przykładowo mogą obejmować przejmowanie ryzyka wypłacalności
    dłużników, windykację należności, finansowanie przez dyskonto czy udzielanie pożyczek.
    Tym samym usługa faktoringu polegałaby na „wyręczaniu” cedenta z czynności
    zmierzających do odzyskania długu. Tymczasem cesja wierzytelności w ramach umowy
    zawieranej między Bankiem, a Bankiem inicjującym nie obejmuje dodatkowych czynności
    wykonywanych przez nabywcę na rzecz zbywcy. Współpraca stron analizowanej transakcji
    jest zbliżona do modelu kredytu konsorcjalnego, w ramach którego bank lub banki
    finansujące w pierwszej kolejności zawierają bezpośrednio umowy kredytowe z klientami,
    a następnie do umów tych w drodze cesji części wierzytelności przystępują pozostali
    uczestnicy konsorcjum. W ramach konsorcjum wszystkie banki określają maksymalne
    kwoty, jakie są gotowe przeznaczyć na finansowanie projektu inwestycyjnego. Celem, dla
    jakiego zawiązywane jest konsorcjum, jest przyznanie kredytu/kredytów przy
    jednoczesnym podziale ryzyk gospodarczych z nim związanych między jego uczestników i
    taki też cel pojawia się w przedmiotowej transakcji opisanej w niniejszym wniosku w
    zdarzeniu przyszłym”.
    „(...) należy uznać, iż w przypadku, gdy w ramach realizacji umowy cesji Bank dołączy jako
    drugi kredytodawca do umowy kredytu zawartego pomiędzy Bankiem inicjującym a
    Klientem, zastosowanie znajdzie zwolnienie przewidziane dla usług związanych z długami,
    o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, bądź wprost w pkt 38 tego artykułu,
    jako usługi udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych”.
    W świetle ww. interpretacji, dotyczącej, zdaniem Wnioskodawcy, analogicznego
    zagadnienia do tego, które jest przedmiotem niniejszego Wniosku, cesja wierzytelności
    kredytowych podlega zwolnieniu z VAT. Jeśli chodzi o podmiot zobowiązany do rozliczenia
    danej transakcji nabycia/zbycia Wierzytelności przez Bank z perspektywy podatku VAT, to
    w przypadku transakcji z:
        Kontrahentem krajowym - podmiotem tym powinien być nabywca wierzytelności;
        Kontrahentem zagranicznym - podmiotem tym powinien być zbywca wierzytelności.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy:

        transakcja zbycia Wierzytelności przez Bank na rzecz Kontrahenta krajowego nie
        stanowi dla Banku czynności podlegającej VAT (podmiotem świadczącym usługę
        zwolnioną z VAT jest w tym przypadku Kontrahent krajowy);
        transakcja zbycia Wierzytelności przez Bank na rzecz Kontrahenta zagranicznego
        stanowi dla Banku import usług zwolniony z VAT;
        transakcja nabycia Wierzytelności przez Bank od Kontrahenta krajowego stanowi
        dla Banku świadczenie usługi zwolnionej z VAT;
        transakcja nabycia Wierzytelności przez Bank od Kontrahenta zagranicznego
        stanowi dla Banku świadczenie usługi, której miejscem świadczenia jest kraj inny
        niż Polska (tj. do ewentualnego rozliczenia podatku VAT zobowiązany jest
        Kontrahent zagraniczny).
    Pytania 5-8 - uzasadnienie wspólne
    Podstawą opodatkowania podatkiem VAT, co do zasady, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych przez
    podatnika (art. 29a ust. 1 ustawy o VAT).
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy o VAT, podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
    podatku;
    2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
    pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, zarówno dyskonto jak i opłata
    transakcyjna powinny wchodzić do podstawy opodatkowania transakcji nabycia/zbycia
    Wierzytelności przez Bank.
    Ponadto, Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku Opcji wartość nominalna, podstawa
    opodatkowania będzie wynosić „0” (tj. „zero”), ze względu na to, że cena Wierzytelności
    odpowiada jej wartości nominalnej. Nie zmienia to jednocześnie faktu, że w dalszym ciągu,
    w takiej sytuacji, nabywca świadczy usługę w rozumieniu w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 i
    art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z
    28 grudnia 2012 r. IPPP3/443-1034/12-2/IG:
    „czynności przewidziane umową cesji wierzytelności, jaka zawierana będzie pomiędzy X. a
    Bankiem Inicjującym, wypełniają dyspozycję art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, dotyczą one
    bowiem przeniesienia prawa majątkowego do wymagalnych w przyszłości wierzytelności.
    Za odpłatnością, wyrażoną w cenie nabywanych wierzytelności - po wartości nominalnej tj.
    uwzględniającej przyszłe, dodatkowe zyski z cedowanych wierzytelności w postaci m.in.
    odsetek. W związku z tym stanowią świadczenie usług w rozumieniu tej ustawy. W
    konsekwencji, cesja wierzytelności niewymagalnych w ramach umowy zawieranej z
    Bankiem Inicjującym, dokonana na podstawie art. 509 Kodeksu cywilnego, podlegać
    będzie opodatkowaniu podatkiem VAT”.
    „(...) w analizowanym stanie podstawę opodatkowania należy uznawać dyskonto,
    rozumiane jako różnica między wartością nominalną wierzytelności a ceną należną od
    nabywcy [tu: X.], ustalone z Bankiem Powiązanym. Bez wpływu na powyższe stanowisko X.
    pozostaje fakt, iż tak rozumiana podstawa opodatkowania może wynieść 0 zł”.
    „(...) regulacje art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wymagają jedynie, aby świadczenie usług
    odbywało się odpłatnie, a nie w taki sposób, aby podstawa opodatkowania była wyższa od

    „0”. Tymczasem w niniejszym przypadku, w zamian za przejęcie wierzytelności
    niewymagalnych, X. uzyska możliwość czerpania korzyści ekonomicznych z należności
    odsetkowych, jakie w przyszłości będzie zobowiązany uiścić Klient z tytułu umowy
    kredytowej.
    Kwota przyszłych przychodów odpowiada przy tym, co do zasady, ryzykom jakie przyjmuje
    na siebie X. w związku z przejęciem wierzytelności, skalkulowanym/wycenionym przez
    Bank Inicjujący w chwili udzielania kredytu w formie adekwatnej do tego ryzyka wysokości
    odsetek. Z tego względu cena rynkowa wierzytelności odpowiadać będzie na moment cesji
    ich wartości nominalnej, a tym samym strony transakcji nie ustalą dyskonta od
    nominalnej wartości wierzytelności”.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do transakcji zbycia
    Wierzytelności przez Bank na rzecz Kontrahenta zagranicznego (stanowiących dla Banku
    import usług zwolniony z VAT) jak i nabycia Wierzytelności przez Bank od Kontrahenta
    krajowego (stanowiących dla Banku świadczenie usług zwolnionych z VAT na terytorium
    Polski):
        w Opcji dyskonto - podstawę opodatkowania stanowi kwota dyskonta;
        w Opcji opłata transakcyjna - podstawę opodatkowania stanowi kwota opłaty
        transakcyjnej;
        w Opcji dyskonto plus opłata transakcyjna - podstawę opodatkowania stanowi
        suma kwoty dyskonta i kwoty opłaty transakcyjnej;
        w Opcji wartość nominalna - podstawa opodatkowania wynosi „0” (tj. „zero”).
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 25 września 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP1-2.4012.362.2019.1.IG, w której uznałem Państwa stanowisko za
    prawidłowe w części dotyczącej pytań 4 i 8 oraz w zakresie pytań 5, 6, 7 w części dotyczącej
    podstawy opodatkowania przy imporcie usług oraz za nieprawidłowe w pozostałym
    zakresie.
    Interpretację doręczono Państwu 1 października 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    29 października 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 31 października 2019 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w zakresie, w jakim Organ uznał
    Państwa stanowisko za nieprawidłowe, zgodnie z art. 146 § 1 PPSA, oraz zasądzenie od
    Dyrektora na Państwa rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego, według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację z 25
    września 2019 r. znak 0114-KDIP1-2.4012.362.2012.1.IG w zaskarżonej części - wyrokiem z
    22 października 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2676/19.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 25 października 2024 r. sygn. akt I FSK 337/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił zaskarżoną interpretację, stał się prawomocny od 25 października
    2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dacie wydania pierwotnego rozstrzygnięcia, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego
    orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2020
    r. sygn. akt III SA/Wa 2676/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października
    2024 r. sygn. akt I FSK 337/21.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży, rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym w myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:
        istnieje związek prawny między dostawcą i odbiorcą bądź między usługodawcą i
        usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,

        wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę/usługodawcę stanowi wartość
        faktycznie przekazaną w zamian za dokonywane dostawy bądź świadczone usługi
        na rzecz odbiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Wobec powyższego, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy
    dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub
    dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia
    wzajemne.
    Wskazać należy, że nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT czynny. Państwa
    sprzedaż nie jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT.
    Są Państwo bankiem krajowym, działającym na podstawie ustawy Prawo bankowe. Wśród
    czynności bankowych wykonywanych przez Państwa, wymienionych w art. 5 Prawa
    bankowego, znajdują się, w szczególności:
        przyjmowanie wkładów pieniężnych i prowadzenie rachunków tych wkładów;
        prowadzenie rachunków bankowych;
        przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych;
        udzielanie kredytów;
        udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie
        akredytyw;
        operacje wekslowe;
        udzielanie i potwierdzanie poręczeń;
        nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych.

    Państwa wniosek dotyczy ostatniej z ww. grup czynności, tj. nabywania i zbywania przez
    Państwa części wierzytelności pieniężnych wynikających z kredytów dwustronnych, tj.
    kredytów udzielonych kredytobiorcy przez jeden podmiot. Wraz z Wierzytelnością na
    nabywcę przechodzą związane z nią prawa, w szczególności prawo do otrzymania odsetek
    od finansowania udzielonego kredytobiorcy w części przejętej przez nabywcę.
    Wskazują Państwo, że:
        Wierzytelności są niewymagalne i brak jest przesłanek, które uprawniałyby do
        twierdzenia, iż wystąpi konieczność prowadzenia w stosunku do nich działań
        windykacyjnych;
        wśród Wierzytelności nie ma wierzytelności, które zostały wypowiedziane w
        stosunku do kredytobiorcy;
        nabywca nabywa Wierzytelności z zamiarem uzyskiwania z nich pożytków dla siebie
        (w postaci odsetek), a nie w celu ich dochodzenia na rzecz zbywcy;
        nabycie Wierzytelności jest poprzedzone analizą kredytową kredytobiorcy przez
        nabywcę (prowadzącą do wniosku, że sytuacja finansowo-ekonomiczna
        kredytobiorcy jest satysfakcjonująca i ryzyko związane z nabyciem Wierzytelności
        jest na akceptowalnym dla nabywcy poziomie);
        nabyte Wierzytelności mogą być przedmiotem dalszej sprzedaży przez nabywcę
        jednak nabywca nie nabywa Wierzytelności z taką intencją;
        nabywca Wierzytelności nie ma prawa regresu w stosunku do zbywcy
        Wierzytelności, gdyby dłużnik nie wywiązywał się z płatności na rzecz nabywcy;
        transakcje nabycia/zbycia Wierzytelności przez Państwa nie są wykonywane:
          w ramach umowy faktoringu;
          w ramach sekurytyzacji;
          w ramach transakcji, w których nabywcą jest bank hipoteczny;
        nabywca nabywa Wierzytelności kierując się wyłącznie atrakcyjnością finansową
        Wierzytelności dla nabywcy, przy czym motywem zbycia Wierzytelności przez
        zbywcę mogą być wymogi wewnętrzne nabywcy lub regulacje zewnętrzne, np.
        konieczność zmniejszenia zaangażowania kapitałowego w przedsięwzięcia z
        określonej branży lub w określonej wysokości;
        transakcje nabycia/zbycia Wierzytelności przez Państwa następują dopiero po
        wypłaceniu całej kwoty kredytu (lub jego części) kredytobiorcy.
    Dokonują Państwo transakcji nabywania i zbywania Wierzytelności zarówno z:
        podatnikami będącymi bankami lub innymi podmiotami mającymi siedzibę
        działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        (z którego, odpowiednio, usługa jest świadczona lub na rzecz którego jest
        świadczona) w Polsce (Kontrahenci krajowi);
        podatnikami będącymi bankami lub innymi podmiotami mającymi siedzibę
        działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        (z którego, odpowiednio, usługa jest świadczona lub na rzecz którego jest
        świadczona) w innym kraju niż Polska (Kontrahenci zagraniczni).

    W ramach transakcji nabywania i zbywania Wierzytelności przez Państwa mogą wystąpić
    sytuacje w których:
        Wierzytelność jest sprzedawana z samym dyskontem, tj. poniżej jej wartości
        nominalnej - „Opcja dyskonto”;
        zbywca Wierzytelności jest zobowiązany uiścić na rzecz nabywcy Wierzytelności
        tylko opłatę transakcyjną, której wysokość jest kalkulowana w zależności od
        parametrów ekonomicznych Wierzytelności - „Opcja opłata transakcyjna” (brak
        dyskonta);
        Wierzytelność jest sprzedawana z dyskontem, tj. poniżej jej wartości nominalnej
        (przy czym dyskonto nie odzwierciedla rzeczywistej ekonomicznej wartości
        Wierzytelności) i jednocześnie zbywca Wierzytelności jest zobowiązany uiścić na
        rzecz nabywcy Wierzytelności opłatę transakcyjną, której wysokość jest
        kalkulowana w zależności od parametrów ekonomicznych Wierzytelności - „Opcja
        dyskonto plus opłata transakcyjna”;
        nabywca nabywa Wierzytelność za cenę równą wartości nominalnej Wierzytelności
        (tj. nie występuje ww. dyskonto ani ww. opłata transakcyjna) - „Opcja wartość
        nominalna”.
    W tym miejscu wskazać należy, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może
    być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.).
    Stosownie do treści art. 509 § 1 i 2 tej ustawy:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Z kolei art. 510 § 1 ww. ustawy stanowi, że
      umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Zatem wierzytelność jest prawem jednego podmiotu do żądania od drugiego podmiotu
    pewnego zachowania się zwanego świadczeniem (wyrażalnym pieniężnie). Wierzytelność
    jest więc prawem majątkowym, będącym przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy
    wierzytelności jest skutkiem rozporządzenia tą wierzytelnością przez dotychczasowego
    wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.
    Przelew wierzytelności jest więc umową cywilnoprawną zawieraną pomiędzy wierzycielem
    (zbywcą wierzytelności/cedentem) a osobą trzecią (nabywcą wierzytelności
    /cesjonariuszem), na podstawie której wierzyciel przenosi swoją wierzytelność wobec
    dłużnika na inny podmiot. W wyniku ww. czynności na nabywcę przechodzi ogół
    uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze
    stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na
    nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew, a więc ze
    wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np. przedawnieniem). W przypadku

    sprzedaży wierzytelności własnej nie można zakładać, że czynność ta może być
    wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Czynność zbycia
    wierzytelności pozostaje poza zakresem opodatkowania jeżeli cesja dotyczyła
    wierzytelności własnych i była przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy
    należy stwierdzić, że zbycie Wierzytelności przez Państwa na rzecz Kontrahenta krajowego
    pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Czynności polegających na zbyciu wierzytelności własnych nie można bowiem uznać za
    dostawę towaru, gdyż wierzytelność stanowi prawo majątkowe, które nie mieści się w
    dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy. Zbycie wierzytelności własnych nie stanowi również
    świadczenia usług, ponieważ jest ono jedynie przejawem wykonania prawa własności w
    stosunku do wierzytelności powstałej z innego tytułu (dostawy towaru lub świadczenia
    usługi).
    W konsekwencji, transakcja, której przedmiotem jest zbycie Wierzytelności przez Państwa
    na rzecz Kontrahenta krajowego nie wypełnia przesłanek wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy, w związku z czym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przelew wierzytelności jest swoistą konstrukcją prawną, przewidzianą w ogólnych
    zasadach zobowiązań prowadzącą do zmiany osoby wierzyciela, podczas gdy przedmiot
    zobowiązania pozostaje ten sam. Umowy cesji wierzytelności należą do czynności
    prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umowy przenoszącej własność.
    Dodać należy, że cesja nie ma formy samoistnej umowy, dlatego też dla jej realizacji musi
    być dokonana czynność cywilnoprawna, na podstawie której nastąpi przeniesienie
    wierzytelności.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz
    (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta.
    Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 ustawy, polega
    bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych, w związku z tym
    stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Z punktu
    widzenia nabywcy wierzytelności do świadczenia usług dochodzi już w momencie samego
    nabycia wierzytelności, obojętnie czy nabycie zostało dokonane w celu windykacji tej
    wierzytelności przez samego nabywcę, czy też innego jej wykorzystania do celów prawno-
    gospodarczych. Celem nabycia cudzej wierzytelności nie musi być jej odsprzedaż, ale także
    inne wykorzystanie do celów prawno-gospodarczych przez nabywcę. Sposób
    wykorzystania nabytej wierzytelności może decydować o charakterze usługi nie zaś o
    istocie czynności prawnej, jaką jest nabycie cudzej wierzytelności. Zatem usługą na rzecz
    cedenta jest nabycie wierzytelności danego podmiotu w celu jej wykorzystania do operacji
    prawno-podatkowych.
    Zatem zakup wierzytelności stanowi usługę polegającą na przeniesieniu wierzytelności z
    majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy umowy zawartej
    między zbywcą wierzytelności (cedentem), a jej nabywcą (cesjonariuszem).
    W kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości nominalnej
    wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 27 października 2011 r. w
    sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG.

    W powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że:
      „Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
      sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
      podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednoliconą
      podstawę wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który
      na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości
      nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje
      tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem
      stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
      wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość
      owych wierzytelności w chwili sprzedaży”.
    W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że:
      „Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich
      sprzedaży nie stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz
      odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili
      sprzedaży, która jest uzależniona od wątpliwych perspektyw na ich spłatę i
      zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników”.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty. Jak natomiast wskazano we wniosku, Bank
    będzie nabywał wierzytelności niewymagalne (a więc takie, dla których termin
    wymagalności jeszcze nie nastąpił) i brak jest przesłanek, które uprawniałyby do
    twierdzenia, że wystąpi konieczność prowadzenia w stosunku do nich działań
    windykacyjnych (dobre wierzytelności).
    Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku
    czynność nabycia wierzytelności, co do których nie istnieją istotne wątpliwości co do
    możliwości ich zaspokojenia, należy uznać za świadczenie usług w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.
    W okolicznościach wskazanych we wniosku, nabycie Wierzytelności przez Państwa od
    Kontrahenta krajowego będzie stanowiło odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8
    ust. 1 ustawy, a tym samym będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT na
    podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    W przypadku świadczenia usług, gdy jedna ze stron posiada siedzibę poza terytorium
    kraju, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie
    miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy,
    czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też
    nie.
    Jak stanowi art. 2 pkt 1 ustawy,
      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 28a ustawy,
      na potrzeby stosowania rozdziału dotyczącego miejsca świadczenia przy świadczeniu
      usług:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;

      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Przepis ten wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy o podatku od towarów i
    usług. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia
    usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z zasadą ogólną zawartą w art. 28b ust. 1 ustawy,
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż
    jego siedziba działalności gospodarczej - miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Do powołanej w art. 28b ust. 1 ustawy
    zasady ogólnej, ustawodawca przewidział szereg zastrzeżeń, wskazując szczególne zasady
    ustalania miejsca świadczenia usług. Jednakże w przedmiotowej sprawie nie mają one
    zastosowania.
    W myśl art. 2 pkt 9 ustawy,
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    Na mocy art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy,
      podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
      zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w
      art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
      zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
      miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
      podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
      którym mowa w art. 15,

      - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
      siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
      którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana
      lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Powiązanie tego mechanizmu z
    regulacjami w zakresie określenia miejsca świadczenia usług ma na celu, z jednej strony
    opodatkowanie usług w miejscu ich konsumpcji, a z drugiej strony, zaoszczędzenie
    usługodawcy obowiązków związanych z rejestracją oraz rozliczeniem podatku.
    Warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy
    względem usług, do których stosuje się art. 28b ustawy jest, aby usługodawca nie posiadał
    siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium kraju, natomiast usługobiorcą był m.in. podatnik, o którym
    mowa w art. 15 ustawy posiadający siedzibę działalności gospodarczej bądź stałe miejsce
    prowadzenia działalności na terytorium kraju.
    W przedmiotowej sprawie będą Państwo zbywać Wierzytelności na rzecz Kontrahenta
    zagranicznego, a więc podatnika będącego bankiem lub innym podmiotem mającym
    siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w kraju innym niż Polska. Jak wykazano wyżej - nabycie Wierzytelności w
    okolicznościach przedstawionych przez Państwa - podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem VAT. W konsekwencji, nabywać będą Państwo od Kontrahenta zagranicznego
    usługi nabycia wierzytelności, które na podstawie art. 28b ustawy, będą opodatkowane na
    terytorium Polski. W związku z tym, powinni Państwo rozpoznać import usług i jako
    podatnik, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, zobowiązani będą Państwo do
    opodatkowania nabywanych usług, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa
    podatkowego na terytorium Polski.
    Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do
    niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy,
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Natomiast jak stanowi art. 43 ust. 15 ustawy,
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Powyższe zwolnienia znajdują odzwierciedlenie w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.
    I tak, zgodnie z art. 131 Dyrektywy,
      zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych
      przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w

      celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz
      zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania,
      unikania opodatkowania i nadużyć.
    W myśl art. 135 ust. 1 lit. d) Dyrektywy,
      państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące
      rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów,
      czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji
      należności.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega wykładni
    rozszerzającej. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji
    jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i
    niebudzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego
    prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Z treści powołanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, stanowiącego implementację
    regulacji unijnych w tym zakresie, wyraźnie wynika, że intencją ustawodawcy było objęcie
    zwolnieniem od podatku usług w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
    przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w
    świadczeniu tych usług, zarówno tych wykonywanych przez banki, jak również
    świadczonych przez inne podmioty pośredniczące w ich udzielaniu. Należy stwierdzić, że
    wymienione zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną
    przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi - cechy, które ją
    wyróżniają. Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć
    zwolnieniem daną czynność jest wykazanie jej związku z tymi czynnościami, przy czym
    związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych,
    wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.
    Usługi ściągania długów i factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa
    i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady, przez factoring rozumie się
    nabywanie przez faktora określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z
    tytułu dokonania sprzedaży lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę,
    odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora. Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor
    zobowiązuje się dodatkowo do świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy)
    różnorodnych czynności, które przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka
    wypłacalności dłużników (przy factoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności,
    finansowanie przez dyskonto, udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa
    tego typu polega więc na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania
    długu. W pojęciu usług ściągania długów i factoringu mieści się zatem m.in. skup
    wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego
    typu polegająca na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze
    zwolnienia.
    Zakup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub dalszej odprzedaży
    mieści się w zakresie zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT wyłącznie w przypadku, w
    którym dana transakcja zakupu wierzytelności (tj. odpłatnej cesji wierzytelności) jest
    dokonywana w celu świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu. Natomiast w

    przypadku, w którym transakcja zakupu wierzytelności nie jest dokonywana w celu
    świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu, w stosunku do takiej transakcji nie
    będzie miał zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że nabywane lub zbywane przez Państwa Wierzytelności:
        są niewymagalne i brak jest przesłanek, które uprawniałyby do twierdzenia, iż
        wystąpi konieczność prowadzenia w stosunku do nich działań windykacyjnych;
        nie zostały wypowiedziane w stosunku do kredytobiorcy:
        nabywca nabywa Wierzytelności z zamiarem uzyskiwania z nich pożytków dla siebie
        (w postaci odsetek), a nie w celu ich dochodzenia na rzecz zbywcy;
        nabycie Wierzytelności jest poprzedzone analizą kredytową kredytobiorcy przez
        nabywcę (prowadzącą do wniosku, że sytuacja finansowo-ekonomiczna
        kredytobiorcy jest satysfakcjonująca i ryzyko związane z nabyciem Wierzytelności
        jest na akceptowalnym dla nabywcy poziomie);
        nabyte Wierzytelności mogą być przedmiotem dalszej sprzedaży przez nabywcę
        jednak nabywca nie nabywa Wierzytelności z taką intencją;
        nabywca Wierzytelności nie ma prawa regresu w stosunku do zbywcy
        Wierzytelności, gdyby dłużnik nie wywiązywał się z płatności na rzecz nabywcy;
        transakcje nabycia/zbycia Wierzytelności przez Państwa nie są wykonywane w
        ramach umowy faktoringu, w ramach sekurytyzacji, w ramach transakcji, w których
        nabywcą jest bank hipoteczny;
        nabywca nabywa Wierzytelności kierując się wyłącznie atrakcyjnością finansową
        Wierzytelności dla nabywcy, przy czym motywem zbycia Wierzytelności przez
        zbywcę mogą być wymogi wewnętrzne nabywcy lub regulacje zewnętrzne, np.
        konieczność zmniejszenia zaangażowania kapitałowego w przedsięwzięcia z
        określonej branży lub w określonej wysokości;
        transakcje nabycia/zbycia Wierzytelności przez Państwa następują dopiero po
        wypłaceniu całej kwoty kredytu (lub jego części) kredytobiorcy.
    Dokonują Państwo transakcji nabywania i zbywania Wierzytelności zarówno z
    Kontrahentami krajowymi jak i Kontrahentami zagranicznymi.
    Jak wskazał WSA w Warszawie w zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku z 22
    października 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2676/19:
      (...) z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Bank nabywa (zbywa) wierzytelności
      pewne i niewymagalne. Nie ma podstaw do przyjmowania, że będą to wierzytelności
      trudne w chwili nabycia. Z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika również, aby cena
      zależała od jakichkolwiek późniejszych okoliczności związanych ze spłatą
      wierzytelności.
      Poza zapłatą ceny z tytułu nabywanych wierzytelności, umowy sprzedaży nie będą
      przewidywać żadnych dodatkowych świadczeń, do których Wnioskodawca byłby
      zobowiązany na rzecz zbywcy. W szczególności opis zdarzenia przyszłego nie
      wskazuje, aby Bank świadczył na rzecz sprzedającego dodatkowe usługi
      windykacyjne. Nie ma też mowy o wynagrodzeniu prowizyjnym lub premii za
      ściągnięcie wierzytelności, ani o jakichkolwiek świadczeniach pieniężnych ze strony
      zbywcy po zapłacie ceny. Tym samym, na dzień zawarcia umowy cesji żadna ze stron
      nie musi podejmować czynności windykacyjnych względem klientów, których

      wierzytelności pieniężne będą przedmiotem cesji. Bank wprost wskazuje natomiast,
      że głównym celem transakcji jest uzyskanie pożytków związanych z wierzytelnością
      w postaci otrzymania odsetek.
    Stanowisko WSA podzielił NSA w wyroku z 25 października 2024 r. sygn. akt I FSK 337/21
    również zapadłym w niniejszej sprawie i stwierdził, że:
      (...) w analizowanym zdarzeniu przyszłym zakup wierzytelności przez skarżącą nie
      powinien być uznany za usługę ściągania długów, w tym faktoringu, o której mowa w
      art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT. Trafnie zwrócił bowiem uwagę Wojewódzki Sąd
      Administracyjny w Warszawie na brak więzi prawnych w odniesieniu do danej
      wierzytelności, po dokonaniu zakupu, pomiędzy zbywcą a skarżącą, jak też na brak
      otrzymywania przez skarżącą od zbywcy jakiegokolwiek wynagrodzenia za obsługę
      nabytej wierzytelności.
    Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że na moment przeniesienia
    wierzytelności na Państwa, lub przez Państwa na inny podmiot (na Kontrahenta
    zagranicznego) żadna ze stron nie musi podejmować czynności windykacyjnych względem
    klientów, których wierzytelności pieniężne będą przedmiotem cesji. Czynności te nie będą
    stanowiły ściągania długów. Wierzytelności będą mogły być egzekwowane przez Państwa
    lub inny podmiot, ale już na własną rzecz, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Opisane czynności
    polegające na nabywaniu przez Państwa Wierzytelności lub zbywaniu Wierzytelności
    Kontrahentom zagranicznym nie będą również usługami w zakresie factoringu. Z
    okoliczności sprawy nie wynika, aby poza nabyciem wierzytelności świadczyli Państwo na
    rzecz zbywcy Wierzytelności bądź aby Kontrahent zagraniczny świadczył na rzecz Państwa
    jakieś dodatkowe usługi.
    W świetle powyższego wyłączenie zawarte w art. 43 ust. 15 ustawy o VAT w analizowanym
    przypadku nie znajdzie zastosowania. W konsekwencji, nabycie Wierzytelności przez
    Państwa od Kontrahenta krajowego będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, jako usługi w zakresie długów. Analogicznie - w
    przypadku zbycia Wierzytelności na rzecz Kontrahenta zagranicznego, rozpoznają
    Państwo import usług również zwolniony od podatku na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt
    40 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań 2 i 3 jest prawidłowe.
    Wskazali też Państwo, że występują sytuacje, kiedy nabywają Państwo Wierzytelności od
    Kontrahenta zagranicznego, a więc podatnika będącego bankiem lub innym podmiotem
    mającym siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w kraju innym niż Polska.
    Zauważyć należy, że - zgodnie z art. 28b ust. 1 i 2 ustawy - miejscem świadczenia usług na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada
    siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w
    miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej - miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Do powołanej w art.
    28b ust. 1 ustawy zasady ogólnej, ustawodawca przewidział szereg zastrzeżeń, wskazując
    szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług. Jednakże w przedmiotowej
    sprawie nie mają one zastosowania.
    Zatem nabywając Wierzytelności od Kontrahenta zagranicznego będą Państwo świadczyć
    na jego rzecz usługę podlegającą opodatkowaniu VAT. Przy czym, w związku z tym, że
    usługobiorcą w tym przypadku będzie podatnik mający siedzibę działalności lub stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej poza terytorium Polski - to właśnie tam
    będzie miejsce świadczenia tych usług. Taka transakcja nabycia Wierzytelności od
    Kontrahenta zagranicznego będzie stanowić dla Państwa świadczenie usługi, której
    miejscem świadczenia będzie kraj inny niż Polska.

    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    W orzeczeniu C-427/98 (Komisja Europejska v. Republika Federalna Niemiec) Trybunał
    Sprawiedliwości UE wskazał, że wynagrodzenie (kwota należna w rozumieniu art. 29 ust. 1
    ustawy) jest wartością subiektywną, a więc wartością faktycznie otrzymaną w danym
    przypadku. W szczególności, niedopuszczalna jest sytuacja, gdy podstawa opodatkowania
    byłaby wyższa od kwoty, którą podatnik ostatecznie otrzymuje.
    Pojęcie kwoty należnej z tytułu sprzedaży łączy się ściśle z pojęciem „wynagrodzenie”,
    które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy.
    O wynagrodzeniu w ramach danej sprzedaży można mówić, gdy istnieje bezpośredni
    związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym
    wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym. Dostawcę towarów lub
    usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek
    dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia (świadczenia
    wzajemnego). Za dokonanie tych czynności, wynagrodzenie musi być wyrażalne w
    pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie
    (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową (zapłatą
    za towar lub usługę może być inny towar lub usługa), albo mieszaną (zapłata w części
    pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy, musi istnieć możliwość określenia ceny
    wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego
    wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że w ramach transakcji nabywania i zbywania
    Wierzytelności przez Bank mogą wystąpić sytuacje w których:
        Wierzytelność jest sprzedawana z samym dyskontem, tj. poniżej jej wartości
        nominalnej - „Opcja dyskonto”;
        zbywca Wierzytelności jest zobowiązany uiścić na rzecz nabywcy Wierzytelności
        tylko opłatę transakcyjną, której wysokość jest kalkulowana w zależności od
        parametrów ekonomicznych Wierzytelności - „Opcja opłata transakcyjna” (brak
        dyskonta);
        Wierzytelność jest sprzedawana z dyskontem, tj. poniżej jej wartości nominalnej
        (przy czym dyskonto nie odzwierciedla rzeczywistej ekonomicznej wartości
        Wierzytelności) i jednocześnie zbywca Wierzytelności jest zobowiązany uiścić na

        rzecz nabywcy Wierzytelności opłatę transakcyjną, której wysokość jest
        kalkulowana w zależności od parametrów ekonomicznych Wierzytelności - „Opcja
        dyskonto plus opłata transakcyjna”;
        nabywca nabywa Wierzytelność za cenę równą wartości nominalnej Wierzytelności
        (tj. nie występuje ww. dyskonto ani ww. opłata transakcyjna) - „Opcja wartość
        nominalna”.
    Mając na uwadze konstrukcję normatywną podstawy opodatkowania, wyrażoną w
    przytoczonych powyżej art. 29a ust. 1 i 6 ustawy, należy podkreślić, że podstawą
    opodatkowania jest w istocie kwota należna, co istotne, pomniejszona o należny z tytułu
    danej usługi podatek. Jednakże - jak wykazano wyżej - w przedmiotowej sprawie
    transakcje zbycia Wierzytelności przez Państwa na rzecz Kontrahenta zagranicznego jak i
    transakcje nabycia Wierzytelności przez Państwa od Kontrahenta krajowego będą
    zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy i podatek nie wystąpi.
    W konsekwencji w przypadku transakcji nabywania i zbywania Wierzytelności przez
    Państwa w przypadku kiedy:
        Wierzytelność jest sprzedawana z samym dyskontem, tj. poniżej jej wartości
        nominalnej - podstawą opodatkowania będzie kwota dyskonta;
        zbywca Wierzytelności jest zobowiązany uiścić na rzecz nabywcy Wierzytelności
        tylko opłatę transakcyjną, której wysokość jest kalkulowana w zależności od
        parametrów ekonomicznych Wierzytelności - podstawą opodatkowania będzie
        kwota opłaty transakcyjnej;
        Wierzytelność jest sprzedawana z dyskontem, tj. poniżej jej wartości nominalnej
        (przy czym dyskonto nie odzwierciedla rzeczywistej ekonomicznej wartości
        Wierzytelności) i jednocześnie zbywca Wierzytelności jest zobowiązany uiścić na
        rzecz nabywcy Wierzytelności opłatę transakcyjną, której wysokość jest
        kalkulowana w zależności od parametrów ekonomicznych Wierzytelności -
        podstawą opodatkowania będzie suma kwoty dyskonta oraz kwoty opłaty
        transakcyjnej;
        nabywca nabywa Wierzytelność za cenę równą wartości nominalnej Wierzytelności
        (tj. nie występuje ww. dyskonto ani ww. opłata transakcyjna) - podstawa
        opodatkowania wynosi 0.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 5-8 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja

        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.