Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.100.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Dotyczy ustalenia, czy powstała strata jest kosztem uzyskania
przychodów i czy wydatki na prace rozbiórkowe zwiększają
wartość początkową środków trwałych.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
inwestycje-inwestycje w środkach trwałych
koszt-koszty uzyskania przychodów
likwidacja
rozbudowa-rozbudowa budynku
strata
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartość początkowa środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowy od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca X podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich przychodów na
    zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Wnioskodawca jest podmiotem leczniczym świadczącym usługi w zakresie opieki
    medycznej poprzez sieć specjalistycznych placówek medycznych zlokalizowanych na
    terenie (...) oraz placówki rehabilitacji ambulatoryjnej i domowej położone poza
    województwem (...) w wynajmowanych lokalach w różnych lokalizacjach w kraju.
    Ponadto, Wnioskodawca uzyskuje przychody z tytułu wynajmu pomieszczeń we własnych
    nieruchomościach wraz z odsprzedażą mediów na rzecz najemców. W latach ubiegłych, w
    okresie od 201(...) do 202(...) roku, Wnioskodawca nabył kilka sąsiadujących nieruchomości
    (kamienic), stanowiących ponad połowę kwartału zabudowy (...), ograniczonej ulicami (...).
    Zakupione nieruchomości zostały ujęte w ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy i
    podlegały amortyzacji zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, a Wnioskodawca uzyskiwał przychody z tytułu najmu powierzchni w
    przedmiotowych nieruchomościach. Z uwagi na stan budynków oraz mając na uwadze
    zwiększenie przychodów i zysków z wynajmu nieruchomości, podjęto decyzję o
    przeprowadzeniu inwestycji.
    Koncepcja zakłada budowę w kwartale ulic (...) obiektu składającego się z siedmiu
    segmentów:
    - pięciu pełniących funkcje usługowo-hotelowe segmenty A, B, C, D, E. Segmenty A, B, C, D
    siedmiokondygnacyjne, segment E jednokondygnacyjny garaż podziemny;
    - dwóch pełniących funkcje biurowe. Segment G sześciokondygnacyjny i F
    siedmiokondygnacyjny.
    We wszystkich segmentach występować będzie jedna kondygnacja podziemna. Istniejąca
    zabudowa przeznaczona jest do całkowitej rozbiórki, za wyjątkiem historycznych elewacji
    zewnętrznych. Rozbiórce podlegać będą także piwnice. W ramach prac wyburzeniowych
    przewiduje się usunięcie wewnętrznych części istniejących kamienic z pozostawieniem
    odpowiednio zabezpieczonych wcześniej ścian elewacyjnych, frontowej części segmentu A
    łącznie z klatką schodową oraz strefy wejścia ze sklepieniem łukowym w segmencie F.
    Zabezpieczenia będą polegały na wykonaniu palisad/pali na stykach z obiektami
    istniejącymi, pod pozostawianymi ścianami/filarami wyburzanych kamienic, a także w
    miejscach oparcia tymczasowych stalowych ram zabezpieczających pozostawiane ściany
    elewacyjne.

    Po zakończeniu inwestycji planowany jest wynajem nieruchomości przez Wnioskodawcę,
    spółce celowej – operatorowi, który będzie prowadził działalność hotelową (Hotel 3 – (...)
    oraz Hotel 4 – (...)), a także innym podmiotom w zakresie powierzchni biurowo-
    usługowych.

## Pytanie

Czy strata powstała w związku z likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych
    (budynków i lokali stanowiących odrębną własność) stanowi dla Wnioskodawcy koszt
    uzyskania przychodów, nie powiększając tym samym wartości początkowej nowego
    obiektu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż niezamortyzowana część wartości początkowej
    środków trwałych (budynków i lokali stanowiących odrębną własność), wyburzanych
    (likwidowanych), w związku z realizowaną inwestycją, stanowi dla niego koszt uzyskania
    przychodów, nie powiększając tym samym wartości początkowej nowego obiektu.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów zawiera następujące kryteria, które musi spełnić
    dany wydatek, aby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu:
    1. wydatek poniesiony jest w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodów, lub
    2. wydatek poniesiony jest w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
    oraz
    3. poniesiony wydatek nie zalicza się do żadnego z wydatków określonych w zamkniętym
    katalogu wydatków niestanowiących kosztu zyskania przychodu określonym w art. 16
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Natomiast, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6, nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów
    strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli
    środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Aby móc mówić o zaliczeniu niezamortyzowanej części środka trwałego do kosztów
    uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące przesłanki:
    - musi dojść do likwidacji środka trwałego;
    - likwidacja powinna spełniać ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów, o której
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;
    - likwidacja musi nastąpić z przyczyn innych niż zmiana przedmiotu działalności.
    Niezamortyzowana wartość środka trwałego może zostać uznana za koszt uzyskania
    przychodu w przypadku, gdy likwidacja środka trwałego nie jest wynikiem utraty przez
    dany środek trwały przydatności gospodarczej w związku ze zmianą działalności podatnika.
    Jak wskazał NSA w wyroku z 13 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1182/11, jeżeli w wyniku
    likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, który utracił przydatność gospodarczą
    z przyczyn innych niż zmiana rodzaju działalności, powstała strata, to strata ta jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Tożsame stanowisko zajął NSA w uchwale składu 7 sędziów z dnia 25 czerwca 2012 r.,
    sygn. akt II FPS 2/12. W niniejszej sprawie likwidacja środków trwałych nie jest
    spowodowana zmianą rodzaju działalności przez Wnioskodawcę. Rozbiórka starych
    obiektów i wybudowanie nowego będzie służyła prowadzonej działalności gospodarczej,
    która nadal będzie polegała na wynajmie nieruchomości.

    W ocenie Wnioskodawcy, wybudowanie nowego, nowoczesnego technologicznie i
    atrakcyjnego obiektu w tak prestiżowej lokalizacji pozwoli na uzyskanie wysokich przychód
    z najmu powierzchni w przyszłości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust (...).
    Konstrukcja tego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ww. ustawy), pod warunkiem, że wykaże
    istnienie związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem,
    zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Dotyczy to zarówno takich
    wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak
    i tych, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są
    racjonalnie uzasadnione, jako zmierzające do ich osiągnięcia.
    W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
    podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
    niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
    w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
    może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.
    Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo,
    że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego
    poniesione w celu uzyskania przychodu.

    Z uwagi na fakt, że składniki majątku trwałego wykorzystywane są przez podatników w
    dłuższym okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia/wytworzenia, ustawodawca przyjął
    zasadę, że wydatki na ich nabycie/wytworzenie zalicza się do kosztów uzyskania
    przychodów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
    kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m,
    przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
    zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    Art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT stanowi, że:
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach
    niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których
    mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Tak wiec kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie strata w środkach trwałych
    w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi.
    Natomiast, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT,
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w
    pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na
    skutek zmiany rodzaju działalności.
    Ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie środków
    trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany
    rodzaju działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie zatem strata
    powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te
    zostały zlikwidowane z przyczyn innych aniżeli wskazane w treści ww. przepisu, tj. nie były
    zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co za tym idzie utratą przez
    likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej.
    Przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie tylko ich
    fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech
    zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich czy
    możliwości.
    Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą ustalenia, czy strata powstała w związku z
    likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych (budynków i lokali
    stanowiących odrębną własność) stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów,
    nie powiększając tym samym wartości początkowej nowego obiektu.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że ograniczenie
    zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, dotyczy wyłącznie środków trwałych
    zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany rodzaju
    działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie zatem strata powstała
    w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te zostały
    zlikwidowane z przyczyn innych aniżeli wskazane w treści ww. przepisu, tj. nie były
    zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co za tym idzie utratą przez
    likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia
    „likwidacja”, zatem zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do reguł wykładni językowej.
    Zgodnie z definicją słownikową „likwidować to dokonywać likwidacji, usuwać coś,
    pozbywać się czegoś, uwalniać się od czegoś” (Słownik języka polskiego, pod red. M.
    Szymczaka, PWN, Warszawa 1979, t. II, str. 35). W związku z takim rozumieniem tego

    pojęcia - likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z
    ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, czy sprzedaż.
    Z kolei, przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie
    tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech
    zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich. Z
    literalnej wykładni art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT jasno wynika, że ustawodawca
    uzależnia możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat w wyniku
    nieumorzonych środków trwałych od zmiany rodzaju działalności.
    W związku z powyższym wyłączenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie
    znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie.
    Możliwość uznania za koszt uzyskania przychodów niezamortyzowanej wartości środków
    trwałych należy oceniać zarówno przez pryzmat kryterium racjonalnego i ekonomicznego
    działania Spółki oraz z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy
    o CIT, a więc osiągania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów. Istotny jest również fakt, czy likwidacja nastąpiła w wyniku zmiany rodzaju
    działalności.
    Likwidacja (wyburzenie) budynków Spółki zostanie przeprowadzona ze względów
    biznesowych i ekonomicznych. Z uwagi na stan budynków oraz mając na uwadze
    zwiększenie przychodów i zysków z wynajmu nieruchomości, podjęto decyzję o
    przeprowadzeniu inwestycji.
    Zatem z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że po zakończeniu inwestycji
    planowany jest wynajem nieruchomości przez Wnioskodawcę, spółce celowej –
    operatorowi, który będzie prowadził działalność hotelową (Hotel 3 – (...) oraz Hotel 4 – (...)),
    a także innym podmiotom w zakresie powierzchni biurowo-usługowych.
    Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz powołane przepisy stwierdzić należy, że z
    uwagi na fakt, że w rozpatrywanej sprawie wykorzystywane dotychczas w działalności
    Spółki środki trwałe (budynki i lokali stanowiących odrębną własność) ulegną likwidacji, w
    celu budowy nowych obiektów, a ich likwidacja została podyktowana względami
    ekonomicznymi, a nie zmianą rodzaju prowadzonej działalności, będą Państwo
    uprawnieni do zaliczenia straty powstałej w związku z likwidacją nie w pełni
    zamortyzowanych środków trwałych do kosztów uzyskania przychodów.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy strata powstała w związku z
    likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych (budynków i lokali
    stanowiących odrębną własność) stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów,
    nie powiększając tym samym wartości początkowej nowego obiektu jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę orzeczeń sądów administracyjnych
    należy wskazać, że są to rozstrzygnięcia wydane w konkretnych sprawach, osadzone w
    określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnosi, w związku z tym, nie ma waloru
    wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym
    źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania
    spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie
    wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w
    konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru
    wykładni powszechnie obowiązującej.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.