Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.1013.2024.2.ALN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Uznanie rekompensaty za wynagrodzenie z tytułu czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; koszt-rekompensata kosztów; rekompensata; umowa-umowa komisu
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania rekompensaty wypłacanej na Państwa rzecz za
    wynagrodzenie z tytułu czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Uzupełnili go Państwo pismem z 29 stycznia 2025 r. (data wpływu 30 stycznia 2025
    r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) X. sp. j. zawarła z (...) spółka z o.o. (Y.) umowę agencyjną. Zgodnie z którą agent
    – X. zobowiązał się do sprzedaży produktów zleceniodawcy – Y. w punkcie sprzedaży
    zlokalizowanym w (...) (...)
    Zgodnie z umową – (...)
    Dodatkowo zleceniodawca był uprawniony do rozwiązania umowy w przypadku
    wygaśnięcia, niezależnie od przyczyny, umowy najmu Lokalu zlokalizowanego w (...), której
    stroną jest zleceniodawca lub utraty przez zleceniodawcę z jakiejkolwiek innej przyczyny
    prawa do korzystania z powyższego lokalu oraz w przypadku likwidacji lub zaprzestania
    prowadzenia przez agenta sprzedaży produktów zleceniodawcy w którymkolwiek z
    punktów sprzedaży chyba, że nastąpiło to w porozumieniu i za zgodą zleceniodawcy
    wyrażoną w formie pisemnej pod rygorem bezskuteczności.
    Zgodnie z ust. 15.1 (...)
    Z dniem (...) Z. przejął bowiem wszelkie prawa i obowiązki Y. (NIP PL ....) wynikające z
    łączącej strony umowy agencyjnej z dnia (...). Następnie Z. poinformowało X., iż zmienia
    model współpracy z umowy agencyjnej na umowę komisu i koniecznym jest podpisanie
    aneksu do umowy z (...). W konsekwencji Aneksem nr 1 z dnia (...) roku strony wprowadziły
    zmiany do przedmiotowej umowy zmieniając umowę agencyjną na umowę komisu.
    Współpraca stron układała się bezproblemowo w zasadzie przez cały czas jej trwania.
    (...)
    Pismem z (...), (...) stwierdza, iż umowa komisu zostałaby automatycznie przedłużona na
    okres kolejnych pięciu lat, gdyby Y. przedłużyło umowę najmu, a umowa najmu nie została
    przedłużona, gdyż od samego początku została zawarta na czas 10 lat.
    (...)
    Po zakończeniu współpracy, X. wystosowało do Z. wezwanie do zapłaty połączone z
    zaproszeniem do mediacji.
    W odpowiedzi na ww. wezwanie Z. nie uznał roszczenia X., wyrażając jednocześnie
    gotowość do podjęcia mediacji w sprawie. Mediacja nie zakończyła się sukcesem i X. złożyli
    w Sądzie Okręgowym w (...) pozew o zapłatę, w którym X. dochodzili naprawienia przez Z.
    szkody, wynikającej z nienależytego wykonania zobowiązania przez Z. Szkoda to utracone
    korzyści, które Wnioskodawca mógłby osiągnąć, gdyby nie doszło do zerwania przez Z.
    umowy komisu. Zdarzenie wywołujące szkodę, w postaci bezprawnego rozwiązania
    umowy przez Z. spowodowało szkodę po stronie X. obejmującą korzyści, które ta spółka
    mogłaby osiągnąć gdyby umowa uległa rozwiązaniu w dniu (...).
    Z. zawarł ugodę z Wnioskodawcą, na mocy której Wnioskodawca otrzyma rekompensatę
    za utracone zyski (....) w związku z przedterminowym zakończeniem umowy zawartej na
    czas określony. Rekompensata ma stanowić wyrównanie utraconych korzyści, jakie
    Wnioskodawca osiągnąłby, gdyby umowa była realizowana do końca określonego w niej
    terminu.

    Na pytania postawione w wezwaniu o treści:
    a) Czy są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług?
    b) W opisie sprawy posługują się Państwo zwrotami: „(...) obejmującym swoim zasięgiem
      również sklep prowadzony przez powoda” oraz „(...) ”.
        Proszę o wskazanie, o kim Państwo piszą pod zwrotem „powód”.
    c) W opisie sprawy wskazali Państwo: „ (...) Z dniem (...) Z. przejął, bowiem wszelkie prawa
      i obowiązki Y.”. Proszę jednoznacznie wskazać, czy Z. w związku z ww. Państwa
      zapisem był/jest:
    · stroną umowy komisu z Państwem?
    · stroną umowy najmu lokalu w (...), w którym prowadzili Państwo sprzedaż? Jeśli nie, to,
      kto był/jest stroną umowy najmu ww. lokalu, o którym piszą Państwo we wniosku.
    d) W opisie sprawy wskazali Państwo, że „(...) Następnie Z. poinformowało X., iż zmienia
      model współpracy z umowy agencyjnej na umowę komisu i koniecznym jest
      podpisanie aneksu do umowy z (...). W konsekwencji Aneksem nr 1 z dnia (...) strony
      wprowadziły zmiany do przedmiotowej umowy zmieniając umowę agencyjną na
      umowę komisu (...)”.
        Proszę opisać, co było objęte ww. aneksem, w tym, w jaki sposób zapisy w
        aneksie stanowiły o rozwiązaniu umowy komisu z Państwem.
    e) W opisie sprawy wskazali Państwo, że zawarli Państwo ugodę z Z. Państwa

## Pytanie

brzmi:
          Czy rekompensata (odszkodowanie), które Wnioskodawca otrzymał z tytułu
          utraconych korzyści podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
          niezależnie statusu podmiotu, który dokonał zapłaty?
        Proszę wyjaśnić w opisie sprawy:
    · kiedy Z. zawarł ugodę z Państwem (proszę podać datę);
    · jakie warunki w tym terminy zapłaty rekompensaty zawiera ugoda z Z.;
    · kto i kiedy (proszę podać datę) dokonał zapłaty na Państwa rzecz;
    · co Państwo rozumieją pod pojęciem „statusu podmiotu” w związku z zakresem
      postawionego pytania;
    · czy udokumentowali Państwo tę wpłatę fakturą z wykazanym podatkiem należnym.
    Udzielili Państwo odpowiedzi:
    a) X. Spółka Jawna jest czynnym podatnikiem podatku od towaru i usług.
    b) Określenie „powód: dotyczy Spółki Jawnej X. (Wnioskodawcy)
    c) Tak. Z. przejęło wszelkie prawa i obowiązki umowy komisu, był zatem stroną umowy
      komisu z Spółką Jawną X.; Spółka jednak nie ma żadnej wiedzy, kto był / jest stroną
      umowy najmu lokalu. W naszej ocenie nie ma to żadnego znaczenia z punktu widzenia
      przedmiotowej sprawy. W dacie zawarcia umowy agencyjnej stroną umowy najmu
      było Y., jednakże ani Y. ani Z. nie informowało Spółki X., czy umowa najmu została
      przejęta przez Z..
    d) Przedmiotem aneksu nr 1 z dnia (...) do umowy agencyjnej z dnia (...) było
      przekształcenie stosunku prawnego między stronami – (...) – z umowy agencyjnej na
      umowę komisu. W związku z tym aneks zawierał m.in. następujące zmiany: (...)
    e) Ugoda sądowa została zawarta (...) roku. Sąd w tym dniu wydał postanowienie o
      umorzeniu postępowania. Zgodnie z ugodą Spółka Z. dokona zapłaty odszkodowania
      w ciągu dwóch dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu
      postępowania w sprawie niniejszej. Strony oświadczyły, że wszelkie prawa i roszczenia

      objęte niniejszą umową przysługują wyłącznie właściwym stronom, a szczególności nie
      zostały przeniesione na żadne podmioty trzecie, jak również wolne są od obciążeń,
      praw i roszczeń osób trzecich. Strony oświadczyły również, że na dzień zawarcia
      niniejszej ugody posiadają wszelkie wymagane do zawarcia ugody opinie, zgody i
      zatwierdzenia. Strony również zawarły oświadczenie, że osoby podpisujące niniejszą
      ugodę w imieniu każdej ze Stron są pełnomocne i upoważnione do składania
      oświadczeń woli w imieniu Stron.
        Zapłaty dokonała Spółka (...) z siedzibą (...). Pod pojęciem „status podmiotu”
        rozumiemy sytuację, w której podmiot Spółka (...) (...) posiadająca siedzibę w (...),
        jest również zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce.
        Operacja ta nie została udokumentowana fakturą VAT, zgodnie z prezentowanym
        stanowiskiem własnym, zgodnie z którym otrzymane odszkodowanie nie podlega
        pod podatek od towaru i usług.
    Pytanie
    Czy rekompensata (odszkodowanie), które Wnioskodawca otrzymał z tytułu utraconych
    korzyści podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług niezależnie od statusu
    podmiotu, który dokonał zapłaty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, otrzymana rekompensata nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Uzasadnieniem takiego stanowiska jest fakt, że
    rekompensata ma charakter odszkodowawczy i nie stanowi wynagrodzenia za
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Rekompensata ma na celu wyłącznie wyrównanie strat finansowych poniesionych przez
    Wnioskodawcę w związku z przedwczesnym zakończeniem umowy.
    Nie jest ona związana z żadnym świadczeniem wzajemnym ze strony Wnioskodawcy, a
    jedynie stanowi naprawienie szkody wynikającej z niewykonania zobowiązania przez
    kontrahenta.
    Uzasadnienie stanowiska: Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 z późn. zm.) - zwanej
    dalej "ustawą": Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy: Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę. Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie
    niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu

    czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie.
    Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. W dorobku orzecznictwa
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102
    /86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and
    Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem,
    przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi
    być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od
    towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena)
    została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania
    usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają
    formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może
    mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej
    usługi (usługi wzajemnej).
    Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest
    usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT,
    musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną
    usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją
    wykonania świadczenia. Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony
    ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne.
    W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę,
    należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie
    usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Podatek od towarów i usług (VAT) w Polsce jest regulowany przez ustawę o podatku od
    towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa
    towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Kluczowym elementem jest zatem odpłatność za świadczenie, co oznacza, że musi istnieć
    bezpośredni związek między świadczeniem a wynagrodzeniem.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W przedmiotowej sprawie brak jest elementu odpłatnego świadczenia usług, gdyż:
    1) rekompensata ma charakter odszkodowawczy,
    2) nie występuje wzajemne świadczenie ze strony Wnioskodawcy,

    3) brak jest bezpośredniego związku między otrzymaną kwotą a jakimkolwiek
      świadczeniem.
    Otrzymana rekompensata nie jest wynagrodzeniem za jakiekolwiek świadczenie, lecz ma
    na celu wyłącznie naprawienie szkody powstałej w majątku Wnioskodawcy. W kontekście
    odszkodowań, istotne jest ustalenie, czy otrzymane środki mają charakter wynagrodzenia
    za świadczenie usług lub dostawę towarów, czy też są rekompensatą za poniesioną
    szkodę. Odszkodowania, które nie mają bezpośredniego związku z żadnym świadczeniem,
    nie są uznawane za wynagrodzenie i nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Charakter odszkodowania: Zgodnie z interpretacjami podatkowymi oraz orzecznictwem,
    odszkodowania, które nie są związane z żadnym świadczeniem, nie podlegają
    opodatkowaniu VAT. Odszkodowanie jest traktowane jako rekompensata za szkodę, a nie
    jako zapłata za świadczenie.
    Brak świadczenia wzajemnego: Aby dana czynność była opodatkowana VAT, musi istnieć
    świadczenie wzajemne. W przypadku odszkodowań, które są wypłacane w wyniku
    niewykonania zobowiązania, nie ma takiego świadczenia wzajemnego, co oznacza, że nie
    podlegają one VAT.
    Orzecznictwo TSUE: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w swoich
    orzeczeniach podkreśla, że odszkodowania, które nie są związane z żadnym
    świadczeniem, nie podlegają VAT. Przykładem jest sprawa C-277/05, gdzie TSUE uznał, że
    odszkodowanie ryczałtowe nie jest wynagrodzeniem za usługę i nie podlega VAT.
    Kodeks cywilny: Zgodnie z Kodeksem cywilnym, odszkodowanie ma na celu naprawienie
    szkody, a nie jest wynagrodzeniem za świadczenie. Artykuły 361 i 471 Kodeksu cywilnego
    wskazują, że odszkodowanie obejmuje straty i utracone korzyści, co nie jest związane z
    żadnym świadczeniem wzajemnym.
    W kontekście sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że przepisy prawa
    podatkowego nie zawierają definicji pojęcia "odszkodowanie".
    Zatem w niezbędnym zakresie należy odwołać się do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.).
    Zgodnie z art. 361 ustawy - Kodeks cywilny:
    § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
    następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
    § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
    umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści,
    które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    W myśl art. 362 Kodeksu cywilnego: Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub
    zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu
    stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.
    Stosownie do art. 363 ustawy - Kodeks cywilny:
    § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez
    przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.
    Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało
    za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego
    ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
    § 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
    powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne
    okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili.

    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    W myśl art. 471 Kodeksu cywilnego: Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody
    wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że
    niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik
    odpowiedzialności nie ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonego przepisu Kodeksu cywilnego szkoda polega na
    nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika oraz na
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za
    powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Natomiast w myśl art. 415 Kodeksu cywilnego: Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę,
    obowiązany jest do jej naprawienia.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów Kodeksu cywilnego szkoda polega na
    nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika oraz na
    istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a
    szkodą. Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za
    szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną -
    świadczenie w zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie
    wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Równie z w orzecznictwie TSUE czytamy, że odszkodowanie wypłacone z tytułu
    świadczeniem. TSUE w sprawie o sygnaturze C-277/05 Societe Thermale D`Eugenie - Les -
    Bains stwierdził, że: „Artykuły 2 ust. 1 i 6 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia
    17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w
    odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku, powinny być interpretowane w ten sposób, że
    kwoty zapłacone tytułem zadatku w ramach umów dotyczących świadczenia usług
    hotelarskich podlegających podatkowi VAT, w przypadku, gdy klient skorzysta z
    uprawnienia do odwołania rezerwacji, a kwoty te są zatrzymywane przez przedsiębiorstwo
    hotelarskie, należy uznać za odszkodowanie ryczałtowe płacone w celu naprawienia
    szkody poniesionej w następstwie niewykonania umowy przez klienta, bez
    bezpośredniego związku z jakąkolwiek odpłatnie świadczoną usługą, które jako takie nie
    podlega opodatkowaniu”. Podkreślić należy, że o opodatkowaniu danej czynności
    podatkiem od towarów i usług decyduje istota i charakter wykonanej czynności
    wynikającej z treści zawartej umowy, a nie nazwa umowy, na podstawie której czynność
    jest wykonywana. Tak więc o charakterze stosunku prawnego łączącego dwie strony
    decyduje m.in. cel oraz okoliczności zawarcia umowy. Istotnym jest natomiast, czy stanowi
    ona zapłatę za konkretne świadczenie czy też jest odszkodowaniem.
    Zatem, jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie będzie miała bezpośredniego
    związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony wnioskodawcy,
    wówczas kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności
    wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie
    będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Również w wyroku TSUE z dnia 18
    grudnia 1997 r., sprawa C-384/95 (Landboden-Agrardienste GmbH & Co. KG) TSUE
    stwierdził, że odszkodowanie wypłacone z tytułu niewywiązania się z umowy nie podlega
    opodatkowaniu VAT. Trybunał uznał, że rekompensata za odstąpienie od umowy nie
    stanowi wynagrodzenia za świadczenie usługi ani dostawę towarów, więc nie może być
    traktowana jako opodatkowana czynność.

    Podsumowanie: Otrzymane odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści w wyniku
    nienależytego wykonania zobowiązania przez kontrahenta w ramach umowy komisu nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT niezależnie kto takie odszkodowanie
    wypłacił, o ile nie ma bezpośredniego związku z żadnym świadczeniem. Jest to zgodne z
    interpretacjami podatkowymi oraz orzecznictwem, które podkreślają, że odszkodowania
    mają charakter rekompensacyjny, a nie wynagrodzeniowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o
    VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży, rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do
    zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być
    przy tym spełnione następujące warunki:
    · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

    · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
    · istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
      następuje świadczenie wzajemne;
    · wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w
      zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy;
    · istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
      lub usługi;
    · odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
    · istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Z powyższych przepisów wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający
    definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania

    podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich
    działalności gospodarczej. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy
    wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje
    wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od
    dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zauważyć przy tym
    należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje
    bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek
    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi
    mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że (...) roku zawarli Państwo z Y. umowę
    agencyjną. Zgodnie, z którą zobowiązali się Państwo do sprzedaży produktów
    zleceniodawcy, tj. Y. w punkcie sprzedaży zlokalizowanym w (...). Zleceniodawca był
    uprawniony do rozwiązania umowy najmu lokalu, w którym prowadzili Państwo sprzedaż
    w przypadku wygaśnięcia umowy.
    (...) Z. przejął prawa i obowiązki Y. wynikające z łączącej strony umowy agencyjnej z (...).
    Następnie Z. poinformowała Państwa, iż zmienia model współpracy z umowy agencyjnej
    na umowę komisu i koniecznym jest podpisanie aneksu do umowy.
    Aneks do umowy reguluje postanowienia dotyczące lokalu, gdyż umowa regulowała
    sposób korzystania przez Komisanta z lokalu, a także jego zobowiązania związane z
    utrzymaniem i eksploatacją tego lokalu. Aneks wprowadził dodatkowy zapis dotyczący
    rozwiązania umowy: (...)
    (...) otrzymali Państwo oświadczenie o wypowiedzeniu umowy komisu. Z. oświadczyła, iż
    umowa wygaśnie (...). Nie zgodzili się Państwo ze stanowiskiem Z. odnośnie terminu
    wygaśnięcia umowy i oświadczyli, iż liczą Państwo na niezakłócone kontynuowanie umowy
    do (...) roku. Złożyli Państwo w sądzie pozew o zapłatę, w którym dochodzili Państwo
    naprawienia przez Z. szkody, wynikającej z nienależytego wykonania zobowiązania przez
    Z. Szkoda to utracone korzyści, które mogliby Państwo osiągnąć, gdyby nie doszło do
    zerwania przez Z. umowy komisu. Zdarzenie wywołujące szkodę, w postaci bezprawnego
    rozwiązania umowy przez Z. spowodowało szkodę po Państwa stronie obejmującą
    korzyści, które mogliby Państwo osiągnąć gdyby umowa uległa rozwiązaniu (...).
    Z. zawarła z Państwem ugodę, na mocy, której otrzymali Państwo rekompensatę za
    utracone zyski w związku z przedterminowym zakończeniem umowy zawartej na czas
    określony. Rekompensata ma stanowić wyrównanie utraconych korzyści, jakie Państwa
    Spółka osiągnęłaby, gdyby umowa była realizowana do końca określonego w niej terminu.
    Art. 765 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1610 ze
    zm.) stanowi, że:
      Przez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za
      wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do
      kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta),
      lecz w imieniu własnym.
    W myśl art. 766 Kodeksu cywilnego:
      Komisant powinien wydać komitentowi wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla
      niego uzyskał, w szczególności powinien przelać na niego wierzytelności, które nabył
      na jego rachunek. Powyższe uprawnienia komitenta są skuteczne także względem
      wierzycieli komisanta.

    Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji pojęcia „odszkodowanie”. Zatem w
    niezbędnym zakresie należy odwołać się do przepisów Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 361 Kodeks cywilny:
      § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      § 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
      postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
      poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie art. 363 Kodeks cywilny:
      § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź
      przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy
      pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo
      gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty,
      roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
      § 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
      powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
      szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
      chwili.
    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Biorąc pod uwagę wyżej przytoczone przepisy, szkoda polega na nienależytym wykonaniu
    bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnieniu adekwatnego związku
    przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem, a szkodą. Istotą odszkodowań nie
    jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy
    do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczeniem w zamian za wynagrodzenie – co
    oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony
    podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną
    kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub
    tolerowania czynności lub sytuacji.
    Ustalanie statusu wypłacanej kwoty, jako podlegającej bądź niepodlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy oceniać w kontekście związku z
    konkretnym świadczeniem. Zatem jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie
    ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia, wówczas
    kwota otrzymanych odszkodowań nie będzie mieściła się w katalogu czynności
    wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Odwołując się zatem do art. 361 i art. 471 Kodeksu cywilnego należy stwierdzić, że istotą
    odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim
    przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane
    odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie
    jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania
    czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub
    sytuacji.
    W odniesieniu do przedstawionych wątpliwości wskazać należy, że przy ocenie charakteru
    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde
    świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący
    korzyść o charakterze majątkowym. Czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy

    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów
    i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Jednocześnie z powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie
    za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w
    zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.
    Mając, zatem na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz
    obowiązujące przepisy prawa podatkowego, należy uznać, że kwota, jaką Państwo
    otrzymali nie stanowi odszkodowania, lecz stanowi wynagrodzenie za zaprzestanie
    wykonywania przez Państwa czynności, które wynikały z umowy komisu. Uznać, bowiem
    należy, że w rozpatrywanej sprawie istnieje związek między zapłatą przez kontrahenta (Z.),
    tytułem pokrycia nieosiągniętych przez Państwa zysków a otrzymaniem przez tegoż
    kontrahenta świadczenia wzajemnego – zaprzestania wykonywania czynności
    wynikających z umowy komisu.
    W analizowanym przypadku mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną -
    świadczeniem w zamian za wynagrodzenie. Wypłacone przez kontrahenta (Z.) kwoty
    pieniężne nie posiadają cech odszkodowania za poniesioną szkodę.
    Zapłaty dokonała Spółka (...) z siedzibą w (...). Spółka (...) (...) posiadająca siedzibę w (...),
    jest również zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce.
    Otrzymana przez Państwa (...) kwota od Z. stanowi zapłatę za zaprzestanie wykonywania
    przez Państwa czynności, które wynikają z umowy komisu, która to umowa miała ulec
    rozwiązaniu (...). W konsekwencji środki te należy traktować, jako wynagrodzenie za
    świadczenie wykonane przez Państwa na rzecz Z. W przypadku opisanym we wniosku
    możemy wskazać konkretnego beneficjenta usługi - Z., który w związku z zaistnieniem
    określonych okoliczności zobowiązał się do wypłaty ustalonego w ugodzie wynagrodzenia.
    Należy, więc przyjąć, że środki pieniężne należne Państwu z ugody między Państwa Spółką
    a Z., na mocy, której otrzymali Państwo te środki za utracone zyski w związku z
    przedterminowym zakończeniem umowy zawartej na czas określony, stanowią
    wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    VAT, wynikające wprost z zawartej ugody, podlegające opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Na powyższe nie ma
    wpływu status podmiotu, który dokonał zapłaty.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania).
    Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być
    – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego

    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Wniosek dotyczy nieuznania rekompensaty wypłacanej na Państwa rzecz za
    wynagrodzenie z tytułu czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Zatem opłata należna od wniosku wynosi 40 zł. Dokonali Państwo łącznej opłaty w
    wysokości 80 zł, zatem kwota 40 zł stanowi nadpłatę podlegającą zwrotowi zgodnie z art.
    14f § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej i zostanie zwrócona na rachunek bankowy wskazany
    we wniosku w części F.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.