Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.493.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot
zapłaconych na rzecz Kontrahenta II, który nie dostarczył
kupionych Urządzeń.
Słowa kluczowe: dystrybutor
faktura-faktura pro forma
kontrahent
kontrahent-nieuczciwy kontrahent
koszt-koszty uzyskania przychodów
należność-należności nieściągalne
nieściągalność-uprawdopodobnienie nieściągalności
umowa-umowa sprzedaży
wierzytelność-wierzytelności nieściągalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot zapłaconych na
    rzecz Kontrahenta II, który nie dostarczył kupionych Urządzeń (...) i Urządzeń (...).
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    a. Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, polskim rezydentem
      podatkowym. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, zarejestrowanym
      również na potrzeby rozliczeń w Unii Europejskiej.
    b. Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy spółek zajmującej się głównie
      produkcją i sprzedażą różnego rodzaju sprzętów, (...) urządzeń (...). Wnioskodawca
      zajmuje się dystrybucją rozwiązań (...), a także dystrybucją rozwiązań wspierających
      procesy biznesowe. W swojej ofercie Wnioskodawca posiada m.in.(...). Poprzez dobór i
      wdrożenie odpowiedniego sprzętu i oprogramowania Wnioskodawca optymalizuje u
      swoich klientów sposób tworzenia dokumentów, ich przechowywania, co pozwala na
      znaczne usprawnienie pracy oraz dodatkowo optymalizuje koszty związane m.in. z
      drukowaniem dokumentów i ich przechowywaniem. Wnioskodawca prowadzi
      działalność w powyższym obszarze od ponad 20 lat.
    c. Wnioskodawca zajmuje się także dystrybucją oprogramowań z zakresu zarządzania i
      archiwizacji dokumentów, wspierających procesy biznesowe i pełni rolę integratora
      tych systemów. W związku z tym, że Wnioskodawca nie zajmuje się produkcją
      systemów informatycznych, nabywa je od podmiotów trzecich, głównie z grupy
      kapitałowej, do której należy Wnioskodawca, a następnie sprzedaje końcowemu
      konsumentowi.
    d. Wnioskodawca jako sprzedający zawarł 26 lipca 2018 r. z osobą fizyczną prowadzącą
      jednoosobową działalność gospodarczą (dalej: „Kontrahent I”) jako zamawiającym
      umowę sprzedaży urządzeń będących elementem ww. działalności Wnioskodawcy
      (dalej: „Umowa I”). Na mocy Umowy I, Wnioskodawca zobowiązał się do dostarczenia
      Kontrahentowi I urządzeń, których parametry i ilość wskazane zostały w załączniku do
      Umowy I (dalej: „Urządzenia (...)”). Dostawa Urządzeń (...) miała nastąpić w terminie 21
      dni od podpisania umowy. Wynagrodzenie za dostarczenie przez Wnioskodawcę
      urządzeń zostało ustalone na kwotę (...) zł.
    e. 26 lipca 2018 r. w celu wykonania Umowy I z Kontrahentem I, Wnioskodawca zawarł
      jako zamawiający z spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce
      (dalej: „Kontrahent II”) jako sprzedającym, umowę kupna Urządzeń (...), do których
      dostarczenia Wnioskodawca zobowiązał się na mocy Umowy I (dalej: „Umowa A”).
      Kontrahent II zobowiązał się do dostarczenia Wnioskodawcy Urządzeń (...), których
      parametry oraz ilość zostały wskazane w załączniku do umowy. Dostawa Urządzeń (...)
      miała nastąpić w terminie 14 dni od podpisania umowy. Wynagrodzenie Kontrahenta
      II za dostawę Urządzeń (...) zostało ustalone na kwotę (...) zł.
    f. Wnioskodawca jako wierzyciel 26 lipca 2018 r. zawarł z Kontrahentem II umowę
      poręczenia, na mocy której Kontrahent II zabezpieczył roszczenie Wnioskodawcy od
      Kontrahenta I o zapłatę ceny (...) zł za sprzedaż na rzecz Kontrahenta I Urządzeń (...)
      przez Wnioskodawcę poprzez poręczenie za niego zapłaty wskazanej ceny (dalej:
      „Umowa Poręczenia I”).
      31 lipca 2018 r. Wnioskodawca zapłacił na rzecz Kontrahenta II kwotę (...) zł tytułem
      faktury pro-forma za urządzenia.
    g. Następnie, 10 września 2018 r. Kontrahent I jako zamawiający zawarł z Wnioskodawcą
      jako sprzedającym drugą umowę sprzedaży (dalej: „Umowa II”), na mocy której

      Wnioskodawca za wynagrodzeniem w kwocie (...) zł zobowiązał się do dostarczenia
      określonych urządzeń (dalej: „Urządzenia (...)”). Dostawa Urządzeń (...) miała nastąpić
      w ciągu 21 dni od podpisania umowy.
    h. 10 września 2018 r. w celu wykonania Umowy II, Wnioskodawca jako zamawiający
      zawarł z Kontrahentem II, jako sprzedającym umowę sprzedaży (dalej: „Umowa B”). W
      umowie tej Kontrahent II zobowiązał się do dostarczenia Wnioskodawcy Urządzeń (...)
      Dostawa miała nastąpić w terminie 14 dni od podpisania umowy. Wynagrodzenie z
      tytułu tej umowy zostało określone na kwotę (...) zł.
    i. Ponadto, 10 września 2018 r. analogicznie jak wcześniej, Wnioskodawca zawarł także z
      Kontrahentem II umowę poręczenia, na mocy której zabezpieczył roszczenie
      Wnioskodawcy od Kontrahenta I o zapłatę (...) zł za sprzedaż na rzecz Kontrahenta I
      Urządzeń (...) przez Wnioskodawcę (dalej: „Umowa Poręczenia II”).
      12 września 2018 r. Wnioskodawca zapłacił na rzecz Kontrahenta II kwotę (...) zł
      tytułem faktury pro-forma za urządzenia.
    j. Cena, którą Wnioskodawca zapłacił w zamian za dostarczenie Urządzeń (...) oraz
      Urządzeń (...) przez Kontrahenta II została uiszczona ze środków pochodzących z
      majątku Wnioskodawcy.
    k. Wnioskodawca przeprowadzał wcześniej (tj. przed zawarciem umów, o których mowa
      w punktach powyżej) transakcje z Kontrahentem II i współpraca ta przebiegała
      pomyślnie.
    l. Wnioskodawca szczegółowo zweryfikował Kontrahenta I i II, zgodnie z pisemną
      procedurą obowiązującą w organizacji Wnioskodawcy (dalej: „Procedura”). Procedura
      została przyjęta przez Wnioskodawcę i przestrzegana od 3 lipca 2018 r., a jej celem jest
      określenie zasad weryfikacji kontrahenta oraz ustalenie warunków zabezpieczenia
      transakcji handlowych w wypadku operacji realizowanych przez dział sprzedaży
      bezpośredniej jak i pośredniej Wnioskodawcy. Dla swojej skuteczności Procedura
      została podzielona na poszczególne, wskazane poniżej etapy i każdy z nich został
      przeprowadzony przez Wnioskodawcę w ramach weryfikacji Kontrahenta II:
    Etap I – weryfikacja kredytowa
    Oznacza weryfikację formalną kontrahenta w zewnętrznych wywiadowniach
    gospodarczych (np. Krajowym Rejestrze Dłużników), ogólnie dostępnych bazach
    rejestrowych, bazach GUS oraz na stronach internetowych. Wnioskodawca weryfikuje
    również dokumenty finansowe potencjalnych klientów, jak również prosi o przedstawienie
    aktualnych zaświadczeń z Urzędu Skarbowego o niezaleganiu z podatkami oraz z ZUS o
    niezaleganiu ze składkami. W przypadku podmiotów funkcjonujących na rynku krócej niż
    rok, Wnioskodawca wprowadza dodatkowe działania w celu zabezpieczenia się przed
    nieuczciwym kontrahentem.
    Co istotne, weryfikacja jest ważna przez okres 3 miesięcy. W celu dokonania transakcji po
    upływie tego czasu, Wnioskodawca wprowadził zasadę ponownej weryfikacji.
    Procedura ta ma na celu dysponowanie rzetelną i aktualną informacją i jak najszerszą
    wiedzą na temat działalności kontrahenta, która umożliwi właściwą ocenę ryzyka
    transakcji przeprowadzanych z danym podmiotem oraz zastosowanie odpowiednich
    zabezpieczeń.
    Etap II – Spełnienie warunków bezpieczeństwa w transakcjach handlowych
    Wnioskodawca dla poszczególnych rodzajów transakcji (np. umowy najmu, sprzedaż
    towaru, usługi licencyjne) przewidział warunki, które muszą (...) spełnione, aby doszło do
    jej przeprowadzenia. W szczególności dotyczy to konieczności zawarcia umowy na piśmie,
    weryfikacji treści umowy przez odpowiedni dział Wnioskodawcy (w (...) pod kątem

    terminów płatności, wartości transakcji, kompletności etc.), podpisów pod umową,
    ewentualnej konieczności zawarcia dodatkowych, przewidzianych w Procedurze
    zabezpieczeń.
    W przypadku Umowy A i Umowy B spełnione zostały warunki bezpieczeństwa
    przewidziane dla tego rodzaju transakcji, zgodnie z wytycznymi wskazanymi w Procedurze.
    Etap III – ustanowienie dodatkowych zabezpieczeń, ustalenie terminów płatności
    Wnioskodawca posiada rozbudowaną procedurę przyznawania limitów kredytowych dla
    swoich kontrahentów, ale również odgórnie ustalone terminy płatności w zależności od
    statusu / przyporządkowania klienta do danej kategorii (m.in. uwzględniając wartość i
    rodzaj transakcji). Dodatkowo, na wypadek wątpliwości co do uczciwości kontrahenta lub
    jego wypłacalności, ale też w przypadku kontrahentów, z którymi Wnioskodawca
    wcześniej nie współpracował, Wnioskodawca wprowadził procedurę dodatkowych
    zabezpieczeń (w (...) m.in. przedpłata, weksel, kaucja, umowa poręczenia etc.).
    Wnioskodawca dla dochowania należytej staranności, zawarł Umowę Poręczenia I i
    Umowę Poręczenia II.
    Pozostałe elementy Procedury
    Wnioskodawca wprowadził również zasady weryfikacji terminu płatności i utrzymania w
    limicie kredytowym danego klienta, jak i zasady archiwizacji dokumentacji związanej z
    transakcją.
    Procedura przewiduje konkretne działy w strukturze odpowiedzialne za poszczególne
    etapy weryfikacji kontrahenta oraz monitorowania przebiegu transakcji i współpracy z
    kontrahentem.
    m. Dodatkowo, Wnioskodawca wprowadził Procedurę Należytej Staranności, której celem
      jest identyfikacja na wczesnym etapie okoliczności, zachowań lub warunków
      transakcji, które są nietypowe i mogą budzić obawy co do ich wiarygodności lub / i
      zgodności z prawem (dalej: „Procedura Należytej Staranności”).
    n. Procedura Należytej Staranności przewiduje m.in. weryfikację kontrahenta oraz
      transakcji z nim zawieranych m.in jako czynnego podatnika VAT, zbieranie referencji
      od innych klientów, wymaganie przedłożenia dodatkowych dokumentów. Procedura
      Należytej Staranności została wprowadzona u Wnioskodawcy w maju 2018 r. i została
      zastosowana również w odniesieniu do Kontrahenta II.
    o. W ramach wskazanych Procedury oraz Procedury Należytej Staranności
      przeprowadzonych wobec Kontrahenta I oraz Kontrahenta II, Wnioskodawca otrzymał
      m.in. podpisane dane finansowe (bilans oraz rachunek zysków i strat za ostatni
      dostępny rok podatkowy) a także szczegółowe raporty gospodarcze dotyczące
      Kontrahenta I oraz Kontrahenta II.
    p. Na podstawie otrzymanych danych, na dokonanie zamówienia została wyrażona zgoda
      uprawnionych do tego wewnętrznych organów Wnioskodawcy zgodnie z
      obowiązującymi procedurami.
    q. Przed podpisaniem umów zawartych z Kontrahentem II, jego zachowanie nie
      wzbudziło wątpliwości Wnioskodawcy, a współpraca przebiegała w sposób
      prawidłowy. W związku z powyższym, Wnioskodawca pomimo zachowania należytej
      staranności oraz ostrożności nie (...) świadomy, że ma do czynienia z nieuczciwym
      kontrahentem.
    r. Pomimo zawartych umów i zapłaty ceny za Urządzenia (...) oraz Urządzenia (...),
      Wnioskodawca nie otrzymał urządzeń, które Kontrahent II obowiązany (...) dostarczyć.

    s. W okresie od grudnia 2018 r. do lutego 2019 r. Kontrahent II dokonał na rzecz
      Wnioskodawcy wpłat na łączną kwotę (...) zł, na poczet zobowiązań Kontrahenta I
      wobec Wnioskodawcy wynikających z lit. d i g powyżej), za które to zobowiązania
      Kontrahent II poręczył (lit. f oraz i powyżej).
    t. W związku z zawartymi przez Wnioskodawcę z Kontrahentem I, jak i Kontrahentem II
      umowami, o których mowa powyżej, została podjęta decyzja o podpisaniu
      porozumienia (dalej: „Porozumienie”).
      Porozumienie zostało zawarte 9 kwietnia 2019 r., a stronami Porozumienia (...)
      Wnioskodawca oraz Kontrahent II. Porozumienie stanowiło całkowite i zupełne
      porozumienie pomiędzy stronami w odniesieniu do spraw wynikających z Umowy I,
      Umowy II, Umowy A, Umowy B, Umowy Poręczenia I oraz Umowy Poręczenia II. Na
      mocy zawartego Porozumienia strony potwierdziły, iż łączna kwota do zapłaty przez
      Kontrahenta II na rzecz Wnioskodawcy wynosi (...) zł. Kwota ta uwzględniała dokonaną
      przez Kontrahenta wypłatę na rzecz Wnioskodawcy w wysokości (...) zł.
    u. W wyniku Porozumienia Kontrahent II zobowiązał się do spłaty powyżej wskazanego
      zadłużenia w ratach. W przypadku uchybienia któremukolwiek z terminów do zapłaty
      raty cała kwota podlegająca zapłacie stawała się wymagalna. Pierwsza rata w
      wysokości (...) zł miała zostać uiszczona na rzecz Wnioskodawcy do 30 kwietnia 2019 r.
      Kontrahent II nie wywiązał się z obowiązku zapłaty pierwszej raty, w związku z tym cała
      kwota, tj. (...) zł, stała się wymagalna 1 maja 2019 r.
    v. Wnioskodawca 11 grudnia 2019 r. wniósł do Sądu Okręgowego w (...) pozew o
      solidarne zasądzenie od Kontrahenta I oraz Kontrahenta II kwoty (...) zł wraz z
      odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych. Kontrahent I oraz
      Kontrahent II w odpowiedzi na pozew wnieśli o oddalenie powództwa oraz zasądzenie
      od Wnioskodawcy zwrotu kosztów procesu.
      Sąd Okręgowy w stosunku do Kontrahenta I oddalił powództwo w całości, natomiast
      od Kontrahenta II początkowo zasądził zapłatę na rzecz Wnioskodawcy kwoty (...) zł
      wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 maja 2019 r. Następnie Sąd
      Okręgowy zmienił ww. wyrok i rozstrzygnął jedynie na niekorzyść Wnioskodawcy o
      kwestii poręczenia (Umów Poręczeń zawartych z Kontrahentem II), ze względów
      formalnych. Zmieniony wyrok jest prawomocny. W związku ze zmianą wyroku
      Wnioskodawca nie może dochodzić na drodze sądowej roszczenia od Kontrahenta I z
      tytułu Umowy I i Umowy II (minął termin na wniesienie zwyczajnych środków
      zaskarżenia).
      Dodatkowo, w trakcie postępowania sądowego na jaw wyszło, że Kontrahent II nie
      posiada majątku, z którego mogłaby zostać przeprowadzona egzekucja, a co za tym
      idzie nie ma majątku, z którego mogłoby dojść do zaspokojenia roszczenia
      Wnioskodawcy. Ponadto, członek zarządu Kontrahenta II zgodnie ze złożonym
      oświadczeniem, także nie posiada żadnego majątku. Tym samym szanse na skuteczną
      egzekucję należności i tak byłyby bardzo niskie.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwoty zapłacone na
    rzecz Kontrahenta II, w związku z zakończeniem postępowania sądowego oraz brakiem
    dalszych możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej, na podstawie art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT, w wysokości wskazanej w lit. u stanu faktycznego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    a. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty
      poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
      zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów w
      wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

    b. Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
      przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki:
    i. został poniesiony przez podatnika;
    ii. jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
    iii. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalności gospodarczą;
    iv. poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
    v. został właściwie udokumentowany;
    vi. nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    c. Na konieczność spełnienia wskazanych w lit. b warunków zwrócił uwagę m.in. Dyrektor
      Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) w interpretacji z 12 marca 2025
      r., nr 0111-KDIB1- 1.4010.82.2025.1.BS.
    d. Cena, którą Wnioskodawca zapłacił w zamian za dostarczenie Urządzeń (...) oraz
      Urządzeń (...) przez Kontrahenta II została uiszczona ze środków pochodzących z
      majątku Wnioskodawcy. Urządzenia, które miały zostać dostarczone w zamian za
      wypłacone wynagrodzenie miały umożliwić Wnioskodawcy wywiązanie się z
      zobowiązań, wynikających z Umowy I oraz Umowy II zawartych z Kontrahentem. Jak
      zostało wskazane we wniosku, przeważającą działalnością Wnioskodawcy jest
      sprzedaż maszyn i urządzeń biurowych. Wydatek poniesiony na zakup urządzeń w
      celu ich późniejszego dostarczenia do Kontrahenta II niewątpliwie należy uznać za
      poniesiony przez podatnika wydatek pozostający w związku z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą.
    e. Jak wskazano w opinie stanu faktycznego, Sąd Okręgowy w stosunku do Kontrahenta I
      oddalił powództwo w całości, natomiast w sprawie poręczeń zawartych Kontrahentem
      II rozstrzygnął na niekorzyść Wnioskodawcy po zmianie wyroku. Zmieniony wyrok jest
      prawomocny a Wnioskodawca nie może dochodzić na drodze sądowej roszczenia od
      Kontrahenta I z tytułu Umowy I oraz Umowy II (minął termin na wniesienie
      zwyczajnych środków zaskarżenia). Wnioskodawca zakłada więc, że nie otrzyma ww.
      kwoty, w szczególności z uwagi na brak majątku, z którego mogłoby dojść do
      zaspokojenia roszczenia Wnioskodawcy. W takiej sytuacji nie dojdzie do zwrotu
      poniesionego przez Wnioskodawcę wydatku na zakup Urządzeń (...) oraz Urządzeń (...)
      w żadnej formie, a co za tym idzie zasadne będzie stwierdzenie, że wydatek ten będzie
      miał charakter definitywny.
    f. Działalność Wnioskodawcy polega na dostarczaniu klientom rozwiązań i produktów z
      zakresu przetwarzania obrazu i informacji. W cel wykonywania prowadzonej
      działalności Wnioskodawca zajmuje się dystrybucją urządzeń biurowych oraz
      dystrybucją systemów cyfrowych. Za działania te Wnioskodawca uzyskuje od klientów
      wynagrodzenie, który stanowi dla niego przychód. Jak zostało wskazane powyżej,
      wydatek w postaci zapłaty ceny za urządzenia został poniesiony w celu realizacji
      zobowiązań wynikających z Umowy I oraz Umowy II. Za zrealizowanie zobowiązań
      wynikających z powyższych umów Wnioskodawca otrzymałby wynagrodzenie, które
      stanowiłoby dla niego przychód z działalności. Innymi słowy, działalność
      dystrybucyjna, którą prowadzi Wnioskodawca, jest nierozerwalnie związana z
      zakupem produktów/urządzeń od innych podmiotów, a następnie ich sprzedażą do
      konsumenta. Tym samym, wydatek poniesiony na zakup Urządzeń (...) oraz Urządzeń
      (...) został poniesiony w celu uzyskania przychodów przez Wnioskodawcę, w związku
      prowadzoną przez niego działalnością.

    g. W odniesieniu do warunku wskazanego w lit. b pkt (v), tj. należytego
      udokumentowania, wskazać należy, że Wnioskodawca dokonał zapłaty ceny na
      podstawie otrzymanych od Kontrahenta II faktur pro-forma. Ponadto, wszelkie
      zawarte przez Wnioskodawcę umowy z Kontrahentem I oraz Kontrahentem II w
      przedmiotowym zakresie zostały udokumentowane w formie pisemnej.
    h. Poniesiony przez podatnika wydatek w postaci zapłaty ceny za Urządzenia (...) oraz
      Urządzenia (...), których finalnie nie otrzymał, nie znajduje się w katalogu wskazanym
      w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, tj. wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania
      przychodów.
      Tym samym, wydatek poniesiony na zapłatę ceny za Urządzenia (...) oraz Urządzenia
      (...), które w wyniku oszustwa nie zostały dostarczone spełnia wszelkie przesłanki
      wskazane w lit. b. W związku ze spełnieniem przez wyżej wskazany wydatek definicji
      kosztu uzyskania przychodu wskazanego w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, możliwe będzie
      jego rozliczenie jako kosztu uzyskania przychodu.
    i. W interpretacji z 23 stycznia 2025 r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.830.2024.2.MAP Dyrektora
      KIS dotyczącej możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu straty powstałej
      w związku z wyłudzeniem środków pieniężnych na zamówiony towar przez
      zagranicznego kontrahenta, który nigdy nie dotarł do firmy, wskazał, że: „Dla celów
      podatkowych tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do
      uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać za zdarzenie, które
      uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Każdy
      przypadek straty w środkach obrotowych, należy rozpatrywać indywidualnie, z
      uwzględnieniem okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie i oceniać pod kątem
      całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika”.
      W sytuacji Wnioskodawcy mamy niewątpliwe do czynienia ze stratą, której uniknięcie
      pomimo zachowania należytej staranności przez Wnioskodawcę nie było możliwe.
      Wnioskodawca nie mógł przewidzieć nieuczciwych intencji Kontrahenta II i tym samym
      uniknąć poniesienia straty w wysokości zapłaconej ceny za Urządzenia (...) oraz
      Urządzenia (...).
    j. Ponadto, Wnioskodawca w trakcie zawierania Umowy I oraz Umowy II z Kontrahentem
      I oraz Umowy A oraz Umowy B z Kontrahentem II, a także Umowy Poręczenia I oraz
      Umowy Poręczenia II, dochował należytej staranności w kwestii weryfikacji tych
      podmiotów. Wnioskodawca działał zgodnie z Procedurą i Procedurą Należytej
      Staranności, przechodząc przez wszystkie etapy tych procedur oraz dokonując
      dodatkowego zabezpieczenia w postaci zawarcia ww. umów poręczenia. Pomimo
      zachowania należytej staranności Wnioskodawca nie był w stanie zapobiec
      nieuczciwemu postępowaniu.
    k. Dyrektor KIS w interpretacji podatkowej z 21 marca 2023 r., nr 0114-KDIP2-
      2.4010.14.2023.2.KW stwierdził, że: „Określając należytą staranność należy mieć na
      uwadze staranność ogólnie wymaganą w stosunkach danego rodzaju, chodzi tu o
      pewien wzorzec zachowania w zakresie zaangażowania i dbałości w wykonaniu
      pewnych czynności. Ocena należytej staranności w zakresie prowadzonej przez
      podatnika działalności gospodarczej musi tym bardziej uwzględniać zawodowy
      charakter tej działalności. W tym przypadku zawodowy charakter działalności określa
      obiektywny wzorzec wymaganej staranności. W sytuacji, gdy wydatek będący
      wynikiem działalności przestępczej powstał na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych,
      nie do uniknięcia dla starannie działającego przedsiębiorcy (Wnioskodawcy),
      niezawiniona przez Spółkę Strata może stanowić koszt uzyskania przychodów na
      gruncie ustawy o CIT”.
      Przy rodzaju działalności, jaką prowadzi Wnioskodawca, nie sposób uniknąć
      zawierania kontraktów ze stałymi bądź nowymi kontrahentami. Jednak przed

      podpisaniem umowy Wnioskodawca każdorazowo zachowuje należytą staranność i
      ostrożność, m.in. poprzez podjęcie kroków wskazanych powyżej. Ponadto, nie
      pozostawia wątpliwości, że Kontrahent II dopuścił się wobec Wnioskodawcy
      nieuczciwych praktyk, które miały doprowadzić i finalnie doprowadziły do sytuacji, w
      której Wnioskodawca uiścił cenę za towary, których nigdy nie otrzymał.
    l. Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy cenę zapłaconą za niedostarczone Urządzenia (...)
      oraz Urządzenia (...), w wyniku zakończenia postępowania sądowego oraz braku
      możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej, będzie mógł on zaliczyć do
      kosztów uzyskania przychodu, na zasadach ogólnych przewidzianych w art. 15 ust. 1
      ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie, w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika,
    - jest definitywny (rzeczywisty), a więc bezzwrotny,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą
    koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do
    kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem
    gospodarczym.

    Jednocześnie należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie
    może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika lub podległych
    pracowników działających − co do zasady − na rzecz i w interesie przedsiębiorstwa.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą, zawarty został w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Wśród kosztów wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów, ujętym w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT, nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych poniesionych przez
    przedsiębiorcę na skutek niedostarczenia przez kontrahenta urządzeń, za które
    zapłacono. Oznacza to, że – co do zasady − straty te, jako związane z prowadzoną
    działalnością, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów. Zaliczenie strat w
    środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być jednak
    każdorazowo oceniane w aspekcie:
    - całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,
    - okoliczności, które spowodowały powstanie straty,
    - udokumentowania straty,
    - podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.
    W związku z brakiem w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych definicji
    zarówno „straty”, jak również „środków obrotowych”, należy znaczenie to postrzegać w
    świetle wykładni językowej. Strata w języku potocznym oznacza ubytek, poniesioną
    szkodę, to co się przestało posiadać. Na ogół stratą jest zniszczenie, uszkodzenie,
    utracenie towarów lub maszyn i urządzeń w wyniku pożaru, powodzi lub kradzieży, czyli
    jest ona następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania podatnika.
    Przyjmuje się, że dla celów podatkowych tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń
    nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać
    za zdarzenie, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów. Każdy przypadek straty w środkach obrotowych, należy rozpatrywać
    indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie i
    oceniać pod kątem całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika.
    Jednym z warunków uznania straty w środkach obrotowych za koszt uzyskania
    przychodów jest stwierdzenie, że strata powstała pomimo dochowania przez podatnika
    należytej staranności.
    Ponadto, istotnym warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów jest jego
    definitywność, czyli rzeczywiste i bezzwrotne poniesienie przez podatnika. W odniesieniu
    do środków obrotowych oznacza to, że za stratę w tych środkach można uznać wyłącznie
    skutki takiego nagłego i nieprzewidywalnego zdarzenia, które spowodowało definitywny,
    tj. trwały i bezzwrotny uszczerbek w majątku podatnika, tj. utratę (bądź zmniejszenie
    wartości) składników majątku (środków obrotowych) będących w jego posiadaniu lub
    stanowiących jego własność.
    Aby zaliczyć poniesioną stratę do kosztów uzyskania przychodów, niezbędne jest
    spełnienie warunku formalnego, tj. właściwe udokumentowanie poniesionego kosztu.
    Właściwym dokumentem na okoliczność powstałej straty jest protokół dotyczący straty,
    który powinien określać rodzaj szkody materialnej, jej ilość, wartość, przyczynę jej
    powstania, podpisy osób uprawnionych oraz datę. Zaistnienie szkody powinno być
    uprawdopodobnione przez właściwe organy, np. policję (umorzenie dochodzenia), sąd
    (wyrok na korzyść poszkodowanego zasądzający należną od dłużnika kwotę), czy
    instytucję ubezpieczeniową (wypłata odszkodowania),

    Należy także podkreślić, że to na podatniku spoczywa szczególny obowiązek zachowania
    należytej staranności, aby strata w ogóle nie powstała. Nie może być też ona skutkiem
    działań lub zaniedbań podatnika.
    Należy przyjąć, że dla celów podatkowych tylko wydatek będący wynikiem przestępczej
    działalności, powstały na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez
    racjonalnie działający podmiot gospodarczy, można uznać za zdarzenie losowe, które
    uzasadnia zaliczenie tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
    Istotnym warunkiem jest, aby wydatek będący wynikiem przestępczej działalności nie
    powstał z winy podatnika, jako wynik jego niedbalstwa lub naruszenia przepisów.
    Jakiekolwiek zawinienie ze strony podatnika poprzez niezachowanie staranności
    wymaganej w danych warunkach, niedopełnienie obowiązków ciążących na podatniku w
    celu uniknięcia szkody, uniemożliwia przyjęcie, że powstała szkoda stanowi wydatek o
    charakterze losowym.
    W sytuacji, gdy wydatek będący wynikiem działalności przestępczej powstał na skutek
    zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia dla starannie działającego przedsiębiorcy,
    niezawiniona przez niego strata może stanowić koszt uzyskania przychodów. Koniecznym
    jest jednak, aby był to wydatek rzeczywisty, który musi być również prawidłowo
    udokumentowany.
    Definitywność straty oznacza, że ma ona charakter nieodwracalny i dany podmiot posiada
    pewność, że nie odzyska środków obrotowych, które składają się na stratę.
    Możliwość kwalifikacji straty w rachunku podatkowym uzależniona jest zatem od
    wykazania, że doszło do ostatecznego, pewnego uszczuplenia majątku podatnika − tak, że
    nie zostanie on mu zwrócony pod jakąkolwiek postacią.
    Z uwagi na specyfikę kosztów wynikających z relacji gospodarczych z kontrahentami,
    którzy nie wywiązują się ze swoich zobowiązań handlowych, każdy przypadek strat w
    środkach obrotowych poniesionych przez przedsiębiorcę na skutek niedostarczenia przez
    kontrahenta urządzeń, za które zapłacono, należy rozpatrywać indywidualnie, z
    uwzględnieniem okoliczności faktycznych, towarzyszących sprawie oraz całokształtu
    działalności prowadzonej przez podatnika w kontekście stosowanych środków
    bezpieczeństwa i dochowania należytej staranności.
    Podsumowując, zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, nie
    mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów straty:
    - powstałe wyłącznie z winy podatnika,
    - wynikające z zaniedbań lub nieprzestrzegania przepisów prawa,
    - nieudokumentowane.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej 26 lipca 2018
    r. zawarli Państwo z Kontrahentem I umowę sprzedaży urządzeń na kwotę (...) zł (dalej:
    „Umowa I”). Dostawa Urządzeń (...) miała nastąpić w terminie 21 dni od podpisania
    umowy.
    26 lipca 2018 r., w celu wykonania Umowy I z Kontrahentem I, zawarli Państwo z
    Kontrahentem II umowę kupna Urządzeń (...) za wynagrodzeniem (...) zł (dalej: „Umowa
    A”). Dostawa Urządzeń (...) miała nastąpić w terminie 14 dni od podpisania umowy.
    Ponadto, jako wierzyciel zawarli Państwo 26 lipca 2018 r z Kontrahentem II umowę
    poręczenia, na mocy której Kontrahent II zabezpieczył Państwa roszczenie od Kontrahenta
    I o zapłatę ceny (...) zł za sprzedaż na rzecz Kontrahenta I Urządzeń (...) przez Państwa
    poprzez poręczenie za niego zapłaty wskazanej ceny (dalej: „Umowa Poręczenia I”).
    31 lipca 2018 r. zapłacili Państwo na rzecz Kontrahenta II kwotę (...) zł tytułem faktury pro-
    forma za urządzenia.

    Następnie, 10 września 2018 r. Kontrahent I zawarł z Państwem drugą umowę sprzedaży
    (dalej: „Umowa II”), na mocy której za wynagrodzeniem w kwocie (...) zł zobowiązali się
    Państwo do dostarczenia urządzeń (dalej: „Urządzenia (...)”). Dostawa Urządzeń (...) miała
    nastąpić w ciągu 21 dni od podpisania umowy.
    10 września 2018 r. w celu wykonania Umowy II, zawarli Państwo z Kontrahentem II,
    umowę sprzedaży urządzeń (...) na kwotę (...) zł (dalej: „Umowa B”). Dostawa miała
    nastąpić w terminie 14 dni od podpisania umowy.
    Ponadto, 10 września 2018 r. zawarli Państwo z Kontrahentem II umowę poręczenia, która
    zabezpieczała Państwa roszczenie od Kontrahenta I o zapłatę (...) zł za sprzedaż na rzecz
    Kontrahenta I Urządzeń (....) przez Państwa (dalej: „Umowa Poręczenia II”).
    12 września 2018 r. zapłacili Państwo na rzecz Kontrahenta II kwotę (...) zł tytułem faktury
    pro-forma za urządzenia.
    Cena, którą Państwo zapłacił w zamian za dostarczenie Urządzeń (...) oraz Urządzeń (...)
    przez Kontrahenta II, została uiszczona ze środków pochodzących z majątku Spółki.
    Wskazali Państwo, że wcześniej, tzn. przed zawarciem ww. umów, przeprowadzali
    Państwo transakcje z Kontrahentem II i współpraca ta przebiegała pomyślnie. Kontrahent
    został wcześniej zweryfikowany w oparciu o obowiązujące w Spółce procedury
    bezpieczeństwa i należytej staranności. Na podstawie otrzymanych danych, na dokonanie
    zamówienia została wyrażona zgoda uprawnionych do tego wewnętrznych organów
    Spółki zgodnie z obowiązującymi procedurami.
    Pomimo zawartych umów i zapłaty ceny za Urządzenia (...) oraz Urządzenia (...), nie
    otrzymali Państwo urządzeń, które Kontrahent II obowiązany był dostarczyć.
    W okresie od grudnia 2018 r. do lutego 2019 r. Kontrahent II dokonał na Państwa rzecz
    wpłat na łączną kwotę (...) zł, na poczet zobowiązań Kontrahenta I wobec Spółki
    wynikających z Umowy I i Umowy II, za które to zobowiązania Kontrahent II poręczył.
    W związku z zawartymi z Kontrahentem I, jak i Kontrahentem II umowami, została podjęta
    decyzja o podpisaniu porozumienia (dalej: „Porozumienie”). Porozumienie zostało zawarte
    9 kwietnia 2019 r., a stronami Porozumienia byli Państwo oraz Kontrahent II.
    Porozumienie stanowiło całkowite i zupełne porozumienie pomiędzy stronami w
    odniesieniu do spraw wynikających z Umowy I, Umowy II, Umowy A, Umowy B, Umowy
    Poręczenia I oraz Umowy Poręczenia II. Na mocy zawartego Porozumienia strony
    potwierdziły, że łączna kwota do zapłaty przez Kontrahenta II na rzecz Państwa wynosi (...)
    zł. Kwota ta uwzględniała dokonaną przez Kontrahenta wypłatę na rzecz Spółki w
    wysokości (...) zł. W wyniku Porozumienia Kontrahent II zobowiązał się do spłaty powyżej
    wskazanego zadłużenia w ratach. W przypadku uchybienia któremukolwiek z terminów do
    zapłaty raty cała kwota podlegająca zapłacie stawała się wymagalna. Pierwsza rata w
    wysokości (...) zł miała zostać uiszczona na rzecz Wnioskodawcy do 30 kwietnia 2019 r.
    Kontrahent II nie wywiązał się z obowiązku zapłaty pierwszej raty, w związku z tym cała
    kwota, tj. (...) zł, stała się wymagalna 1 maja 2019 r.
    11 grudnia 2019 r. wnieśli Państwo do Sądu Okręgowego w (...) pozew o solidarne
    zasądzenie od Kontrahenta I oraz Kontrahenta II kwoty (...) zł wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych. Kontrahent I oraz Kontrahent II w
    odpowiedzi na pozew wnieśli o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od Wnioskodawcy
    zwrotu kosztów procesu. Sąd Okręgowy w stosunku do Kontrahenta I oddalił powództwo
    w całości, natomiast od Kontrahenta II początkowo zasądził zapłatę na rzecz
    Wnioskodawcy kwoty (...) zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 maja 2019
    r. Następnie Sąd Okręgowy zmienił ww. wyrok i rozstrzygnął jedynie na Państwa
    niekorzyść o kwestii poręczenia (Umów Poręczeń zawartych z Kontrahentem II), ze
    względów formalnych. Zmieniony wyrok jest prawomocny. W związku ze zmianą wyroku
    nie mogą Państwo dochodzić na drodze sądowej roszczenia od Kontrahenta I z tytułu
    Umowy I i Umowy II (minął termin na wniesienie zwyczajnych środków zaskarżenia).

    Państwa wątpliwości budzi kwestia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kwot zapłaconych na rzecz
    Kontrahenta II w wysokości ustalonej na podstawie zawartego 9 kwietnia 2019 r.
    Porozumienia pomiędzy stronami, tj. w wysokości wskazanej w lit. u stanu fatycznego.
    W opisanej przez Państwa sprawie należy stwierdzić, że relacje gospodarcze z
    kontrahentem, który nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań handlowych nie może być
    uznane za zdarzenie losowe, niezależne od dochowania należytej staranności w
    zapobieganiu powstania straty. Prowadząc działalność gospodarczą ponoszą Państwo
    ryzyko z nią związane. Podkreślić równocześnie należy, że uczestniczące w obrocie
    gospodarczym podmioty prowadzące działalność gospodarczą na własne ryzyko, nie
    mogą wynikających z niego konsekwencji „przerzucać” na Skarb Państwa.
    Niedostarczenie przez Kontrahenta II urządzeń, za które Państwo zapłacili, nie uprawnia
    do zaliczenia straty z tego tytułu w wysokości ustalonej na podstawie zawartego 9 kwietnia
    2019 r. Porozumienia pomiędzy stronami, tj. w wysokości wskazanej w lit. u stanu
    fatycznego, do kosztów uzyskania przychodów. Nie było to jednorazowe,
    nieprzewidywalne zdarzenie losowe tj. np. kradzież, ale ciąg zdarzeń w oparciu o
    mechanizmy biznesowe opracowane w ramach Państwa struktur na potrzeby
    realizowanych zamówień i dostaw. Wskazali Państwo, że przeprowadzali Państwo
    wcześniej, tj. przed zawarciem umów, o których mowa we wniosku, transakcje z
    Kontrahentem II i współpraca ta przebiegała pomyślnie. Pozostawali Państwo zatem w
    relacjach gospodarczych z Kontrahentem II jako zweryfikowanym i wiarygodnym
    partnerem biznesowym.
    Ponadto, fakt zawarcia 9 kwietnia 2019 r. Porozumienia i zapłata przez Kontrahenta II
    kwot należnych tytułem udzielonego Poręczenia zobowiązań Kontrahenta I wobec
    Państwa świadczy o tym, że będąc w relacjach gospodarczych dążyli Państwo do
    polubownego załatwienia sprawy.
    Co istotne, w wyniku tego Porozumienia ustalona została łączna kwota (...) zł do zapłaty
    przez Kontrahenta II na Państwa rzecz, którą chcą Państwo zaliczyć do kosztów
    podatkowych.
    Ustalona kwota, choć odpowiada sumarycznie poniesionym przez Państwa wydatkom na
    Urządzenia (...) i Urządzenia (...) pomniejszone o kwotę poręczeń, de facto stanowi
    dobrowolne porozumienie ugodowe, w wyniku którego chcieli Państwo polubownie
    sfinalizować kwestie finansowe w ramach łączących Państwa z Kontrahentem I i
    Kontrahentem II umów.
    Nie mogę przy tym uznać za podstawę do dochodzenia spornej kwoty niekorzystnego dla
    Państwa wyroku Sądu Okręgowego, który w tej kwestii nie orzekł o długu od Kontrahenta
    II. W niniejszej sprawie spełnienie warunku, jakim jest uprawdopodobnienie
    nieściągalności wierzytelności nie nastąpiło w momencie ogłoszenia wyroku w sprawie,
    ponieważ − jak wynika z Państwa wyjaśnień − Sąd rozstrzygnął na Państwa niekorzyść po
    zmianie wyroku.
    W takich okolicznościach sprawy nie można uznać, że strata w wysokości określonej na
    podstawie zawartego 9 kwietnia 2019 r. Porozumienia, poniesiona przez Państwa na
    skutek niedostarczenia przez Kontrahenta II Urządzeń (...) i Urządzeń (...), za które
    Państwo zapłacili, jest następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania
    podatnika.
    Na uwagę zasługuje przy tym dokonanie przez Państwa płatności na rzecz Kontrahenta II:
    - 31 lipca 2018 r. na kwotę (...) zł tytułem faktury pro-forma za urządzenia oraz
    - 12 września 2018 r. na kwotę (...) zł tytułem faktury pro-forma za urządzenia.
    Faktura proforma jest bowiem rodzajem dokumentu stosowanym przy prezentowaniu
    oferty handlowej, która jest częścią takiej oferty i określa kwotę do zapłaty za przyszłą

    usługę lub dostawę zakupionego towaru. Fakturę proforma wystawia się jedynie w celu
    informacyjnym. Na jej podstawie możliwe jest zapoznanie się z warunkami sprzedaży,
    takimi jak między innymi: specyfikacje produktów i inne istotne warunki związane z daną
    transakcją.
    Proforma nie jest jednak dokumentem księgowym, który zobowiązuje do zapłaty i w
    związku z tym nie wywołuje skutków podatkowych w postaci właściwego
    udokumentowania wydatku.
    Podsumowując, w analizowanej sprawie nie ma możliwości zaliczenia przez Państwa do
    kosztów uzyskania przychodów strat w środkach obrotowych poniesionych przez Państwa
    na skutek niedostarczenia przez Kontrahenta II Urządzeń (...) i Urządzeń (...), za które
    Państwo zapłacili tytułem faktur pro-forma. Nie mogę bowiem uznać, że poniesione przez
    Państwa wydatki zostały właściwie udokumentowane. Ponadto, kwotę należną od
    Kontrahenta II ustalili Państwo w zawartym 9 kwietnia 2019 r. Porozumieniu, a Sąd
    rozpatrując sprawę nie orzekł o długu od Kontrahenta II i wydał niekorzystny dla Państwa
    wyrok, co jednoznacznie nie uprawdopodabnia zaistnienia szkody, która mogłaby być
    rozliczona przez Państwa w kosztach podatkowych.
    Co zostało wykazane powyżej, opisane przez Państwa straty w środkach obrotowych
    poniesionych przez Państwa na skutek niedostarczenia przez Kontrahenta II Urządzeń (...)
    i Urządzeń (...), za które Państwo zapłacili, a których nie mogą już Państwo dochodzić od
    Kontrahenta II, w kwocie ustalonej na podstawie zawartego Porozumienia, nie spełniają
    przesłanek uprawdopodabnia zaistnienia szkody, ani prawidłowego jej udokumentowania.
    W związku z tym należy stwierdzić, że nie mogą Państwo zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów kwot zapłaconych na rzecz Kontrahenta II, w związku z zakończeniem
    postępowania sądowego oraz brakiem dalszych możliwości dochodzenia roszczeń na
    drodze sądowej, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w wysokości wskazanej w lit. u
    stanu fatycznego.
    Państwa stanowisko w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    kwot zapłaconych na rzecz Kontrahenta II, który nie dostarczył kupionych Urządzeń (...) i
    Urządzeń (...), należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.