Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-320/10/PK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2010-05-17
Teza: Zaspokojenie wspólników poprzez przekazanie im majątku likwidowanej spółki nie powiększają aktywa majątkowe tejże spółki. Co za tym idzie przedmiotowego przekazania majątku nie można uznać za przychód który stanowi źródło dochodu będące przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym. A zatem po stronie likwidowanej spółki nie zrodzi się obowiązek zapłaty podatku dochodowego z tytułu przekazania majątku wspólnikowi.
Słowa kluczowe: likwidacja; opodatkowanie; przychód; wspólnik
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 19 lutego 2010r. (data wpływu do tut. BKIP 25 lutego 2010r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie określenia obowiązku podatkowego spółki z tytułu przekazania majątku wspólnikowi w związku z jej likwidacją - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 lutego 2010r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie określenia obowiązku podatkowego spółki z tytułu przekazania majątku wspólnikowi w związku z jej likwidacją.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Podatnik jest jednoosobową Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: podatnik lub Spółka), w której całość udziałów należy do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Spółka w najbliższym czasie zostanie postawiona w stan likwidacji. Zgromadzenie wspólników Spółki zamierza podjąć uchwałę o podziale majątku pomiędzy wspólników likwidowanej Spółki bez jego spieniężenia, tj. w naturze.

De facto podział ten sprowadzi się do przekazania jedynemu wspólnikowi Spółki, przedsiębiorstwa tej Spółki będącego na dzień przekazania (podziału) zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. W skład przekazywanego przedsiębiorstwa wchodzić będą m.in.:

*   nieruchomości oraz ruchomości, w tym urządzenia, materiały, towary i wyroby,
*   prawa i obowiązki wynikające z umów cywilnoprawnych, wierzytelności, środki pieniężne;
*   koncesje, licencje i zezwolenia;
*   majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne; tajemnice przedsiębiorstwa;
*   księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na okoliczność przekazania majątku, stanowiącego przedsiębiorstwo, w toku likwidacji Spółki jedynemu wspólnikowi - jako podział "w naturze", zostanie sporządzony stosowny akt notarialny, przedstawiający aktualną wartość rynkową tego przedsiębiorstwa oraz przenoszący jego własność na jedynego wspólnika.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedmiotowym stanie faktycznym podział – przekazanie majątku Spółki jej jedynemu wspólnikowi w toku likwidacji rodzi po stronie Spółki obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób prawnych? Jeśli tak, to jaka jest podstawa prawna takiego obowiązku?

Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym podział - przekazanie majątku Spółki jej jedynemu wspólnikowi w toku likwidacji nie rodzi po stronie Spółki obowiązku w podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż przekazaniu jedynemu wspólnikowi majątku w naturze nie odpowiada jakiekolwiek przysporzenie majątkowe po jej stronie. Brak w ustawie o CIT przepisów, które kreowałyby obowiązek podatkowy w tym przypadku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do art. 286 § 1 i § 2 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), podział między wspólników majątku pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli nie może nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli.

Majątek, o którym mowa powyżej, dzieli się między wspólników w stosunku do ich udziałów.

Z powyższych przepisów wynika, iż po ewentualnym zaspokojeniu wierzycieli i po upływie 6 miesięcy od daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli wspólnicy stają się wierzycielami spółki z tytułu kwoty likwidacyjnej. Podział majątku pozostałego odbywa się w stosunku do ich udziałów. Stosunkowe rozliczenie oznacza, że kwota pozostała do podziału jest podzielona przez liczbę udziałów i przypada na udział.

Jak wynika z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym, co do zasady, jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty gdzie przez dochód należy rozumieć, z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Należy tutaj zauważyć, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji pojęcia „przychodu”. Co prawda w art. 12 ust. 1 wymieniono przykładowe przysporzenia, które stanowią przychód lecz należy zaznaczyć, że jest to katalog otwarty czyli dopuszczający również inne przysporzenia niż tam wymienione.

Przekazanie majątku likwidowanej spółki wspólnikom nie zostało wprost wymienione w ww. przepisie jako źródło przychodu, a zatem chcąc odpowiedzieć na pytanie Wnioskodawcy dot. skutków podatkowych tego zdarzenia należy odwołać się do bardziej uniwersalnej definicji tego pojęcia. Warto tutaj przytoczyć wyrok NSA z dnia 14 maja 1998r., sygn. akt SA/Sz 1305/97, w którym to Sąd stwierdził, iż „z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko taka wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a więc takie, którymi może on rozporządzać jak w własnymi (…).”

Mając na uwadze powyższą definicję jak również zważywszy na fakt, iż Wspólnicy są wierzycielami spółki z tytułu kwoty likwidacyjnej, nie sposób uznać, iż zaspokojenie wspólników poprzez przekazanie im majątku likwidowanej spółki powiększa aktywa majątkowe tejże spółki. Co za tym idzie przedmiotowego przekazania majątku nie można uznać za przychód który stanowi źródło dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym. Zatem po stronie likwidowanej spółki nie zrodzi się obowiązek zapłaty podatku dochodowego z tytułu przekazania majątku wspólnikowi.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto informuje się, iż ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy w zakresie podatku VAT będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.