Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.333.2025.4.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Brak powstania przychodu w związku z realizacją „Obowiązku
1”.
Słowa kluczowe: dopłata
energia-energia elektryczna
podmiot-podmiot uprawniony
pomoc-pomoc de minimis
pomoc-pomoc publiczna
pomoc-środki pomocowe
uprawniony odbiorca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie braku
    powstania przychodu w związku z realizacją „Obowiązku 1”, jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismami z 23 lipca
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług oraz posiada nieograniczony obowiązek podatkowy w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Istotą aktywności ekonomicznej Podatnika pozostaje sprzedaż energii elektrycznej i gazu
    do odbiorców indywidualnych i biznesowych.
    Wnioskodawca, na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 roku o środkach
    nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz
    wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023 - 2025 (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku,
    poz. 1622 z późniejszymi zmianami; dalej: „Ustawy”), stał się „podmiotem uprawnionym”
    w rozumieniu przepisów normujących kwestię wsparcia udzielonego przez Skarb Państwa
    dla wybranych grup nabywców energii elektrycznej.
    W konsekwencji, na podstawie art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 23 maja 2024
    roku o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen
    energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (tekst jednolity Dz. U. z 2024
    roku poz. 859 z późniejszymi zmianami; dalej: „Spec Ustawa”) w związku z art. 2 pkt 12
    ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy
    publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 468 z późniejszymi zmianami; dalej:
    „Ustawa pomocowa”), Wnioskodawcy przypisana została rola udzielającego pomocy
    publicznej.
    Co istotne jednak, Podatnik otrzymując rolę udzielającego pomocy został jednocześnie
    zobowiązany - w imieniu Skarbu Państwa - do wykonania szeregu czynności nadzorczych
    pozwalających na ustalenie prawa beneficjentów do wsparcia w postaci ograniczenia cen
    energii elektrycznej (dalej: „Obowiązek 1”).
    Zakres przywołanych czynności zidentyfikować można w oparciu o przepisy zawarte w art.
    37 i 38 Spec Ustawy. W ramach tychże procedur Spółka zobowiązana została do:
    a) Odebrania od beneficjenta pomocy informacji na temat wartości pomocy wynikającej z
      ograniczenia ceny energii elektrycznej, jaką ten beneficjent uzyskał korzystając z Spec
      ustawy,
    b) Weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z takiej
      pomocy, w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz
      pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między
      innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 roku,
      jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
      stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de
      minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023, itp.),
    c) W przypadku ustalenia, w trakcie weryfikacji, że w wyniku zastosowania ceny
      maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków
      unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis), wezwania
      beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem kwoty
      podlegającej zwrotowi,
    d) Przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
      na rachunek Zarządcy Rozliczeń.
    W konsekwencji, rola Spółki w procesie realizacji Obowiązku 1, sprowadza się do
    wykonania czterech zespołów czynności:

    1) Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów pomocy,
      podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej,
    2) Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,
    3) Przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa
      - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do
      zwrotu pomocy publicznej oraz
    4) Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków wraz z
      ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust.
      9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 Spec Ustawy).
    Tym samym zakres aktywności Podatnika w ramach Obowiązku 1 zostaje ograniczony do
    funkcji inkasenta, który pobiera w imieniu Skarbu Państwa zwrot nienależnej pomocy
    publicznej i przekazuje pobrane w ten sposób środki na rzecz Zarządcy Rozliczeń. W
    rezultacie, pobrane środki pieniężne, nigdy nie wchodzą w skład majątku Wnioskodawcy.
    Jednocześnie, Spec Ustawa nakłada na Spółkę również dodatkowy obowiązek (dalej:
    „Obowiązek 2”), który dotyczy ponownego rozliczenia odbiorców energii elektrycznej,
    korzystających z wynikającej z Ustawy ceny maksymalnej, a którzy:
    1) nie złożyli w terminie wymaganym przepisami prawa, sporządzonej w formie, o której
      mowa w art. 38a ust. 1 Spec Ustawy, informacji o pomocy lub nieusunięcia w
      wyznaczonym terminie błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków
      formalnych w informacji o pomocy
      lub
    2) jeśli ze złożonej informacji o pomocy wynika, że beneficjent korzystający z ceny
      maksymalnej, o której mowa w Ustawie, nie spełnia warunków otrzymania pomocy
      publicznej lub pomocy de minimis.
    Kwintesencją ponownego rozliczenia w oparciu o Obowiązek 2 pozostaje zwrot przez
    beneficjenta różnicy pomiędzy ceną maksymalną, określoną mocą Ustawy, a ceną
    wynikającą z umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo
    energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, wraz z
    ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia rozliczenia z Podatnikiem.
    W przypadku realizacji przez Spółkę Obowiązku 2, Wnioskodawca jest zobowiązany do
    ponownego rozliczenia dostawy energii elektrycznej po cenie umownej, która co do
    zasady pozostaje ceną wyższą od ceny maksymalnej określonej na podstawie Ustawy.
    W odróżnieniu od Obowiązku 1, wykonując Obowiązek 2, Spółka dokonuje korekty swoich
    rozliczeń, działając jak podatnik podatku od towarów i usług. Wynika to z faktu, że
    Obowiązek 2 de facto referuje do sposobu określenia podstawy opodatkowania dostawy
    energii elektrycznej, jaką jest cena jednostkowa.
    Reasumując, w ramach obowiązków nałożonych na Podatnika mocą Spec Ustawy
    wymienić należy:
    1) Obowiązek 1 - który wiąże się działaniem w ramach quasi obowiązków administracji
      rządowej, związanej z kontrolą formalną i poborem niejako w imieniu Zarządcy
      Rozliczeń, nienależnej pomocy publicznej, która to wraz z należnymi odsetkami jest
      przekazywana Zarządcy Rozliczeń,
      oraz
    2) Obowiązek 2 - związany bezpośrednio z ponownym rozliczeniem zrealizowanych przez
      Spółkę dostaw energii elektrycznej, przy wykorzystaniu różnej od pierwotnie
      określonej w treści faktury ceny jednostkowej (ceny maksymalnej). W tym wypadku
      kwota różnicy pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy sprzedaży
      wraz z ustawowymi odsetkami należna jest podmiotowi udzielającemu pomocy, tj.
      Spółce.

    W oparciu o opisany wyżej stan faktyczny, Spółka powzięła wątpliwości co do sposobu
    rozliczeń.
    Z uwagi na fakt, że zdarzenie przyszłe opisane przez Spółkę będzie również przedmiotem
    wniosków o interpretacje podatkową złożonych przez inne podmioty z branży
    energetycznej, a terminy zaprezentowanych rozliczeń się zbliżają wnosimy o
    skoordynowanie prac.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Spółce przypisana została rola udzielającego pomocy publicznej z mocy prawa - na
    podstawie art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 23 maja 2024 roku o bonie
    energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii
    elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego (Dz. U. z 2024 roku, poz. 859 z
    późniejszymi zmianami, dalej Spec Ustawa) w związku z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30
    kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U.
    2025 roku, poz. 468 z zm.).
    Czynności wykonywane przez Spółkę w ramach „Obowiązku 1” wynikają z ww. ustawy,
    która określa w sposób szczegółowy ich zakres i formę.
    Zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym, rola Spółki w procesie realizacji Obowiązku 1,
    sprowadza się do funkcji „inkasenta” i wykonania czterech niżej wymienionych zespołów
    czynności, mianowicie:
    1) Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów, czy zostały
      przez nich przekroczone limity pomocy publicznej i pomocy de minimis,
    2) Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,
    3) Przekazania zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa
      - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do
      zwrotu pomocy publicznej,
    4) Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń zwróconych środków (w wysokości
      nienależnie otrzymanej z tego tytułu rekompensaty) wraz z ustawowymi odsetkami za
      opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8
      Spec Ustawy).
    W związku z wykonywaniem czynności jako podmiot udzielający pomocy publicznej Spółka
    nie otrzymuje żadnej zapłaty/rekompensaty/dofinansowania.
    Niemniej jako podmiotowi uprawnionemu na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27
    października 2024 r. o środkach nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości
    cen energii elektrycznej oraz wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (Dz.U.
    2022 r. poz. 1622 ze zm., dalej Ustawa o Środkach Nadzwyczajnych) przysługuje Spółce
    rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej.
    W związku z pełnieniem roli udzielającego pomocy Spółka nie otrzymuje żadnej zapłaty
    /rekompensaty/dofinansowania.
    Niemniej jako podmiotowi uprawnionemu na podstawie art. 8 ust. 1 Ustawy o środkach
    nadzwyczajnych mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz
    wsparciu niektórych odbiorców w latach 2023-2025 (Dz.U. 2022 r. poz. 1622 ze zm., dalej
    Ustawa o Środkach Nadzwyczajnych) przysługuje Spółce rekompensata z tytułu
    stosowania ceny maksymalnej. Kwota rekompensaty z tytułu stosowania ceny
    maksymalnej nie odpowiada wartości pomocy publicznej otrzymanej przez beneficjenta
    pomocy. Należy również zaznaczyć, że nie do wszystkich beneficjentów pomocy de
    minimis i pomocy publicznej udzielonej przez Spółkę, Spółce będzie przysługiwała
    rekompensata, co wynika ze sposobu określenia wysokości rekompensaty wskazanego w
    art. 8 Ustawy o Środkach Nadzwyczajnych.
    Spółka w związku z wykonywaniem „Obowiązku 1” nie otrzymuje wynagrodzenia.

    W związku z otrzymywaniem przez beneficjentów wsparcia związanego z zastosowaniem
    maksymalnych cen energii elektrycznej Spółka ma obowiązek zweryfikowania na
    podstawie złożonego oświadczenia („Informacji o pomocy”), czy łączna kwota otrzymanej
    przez beneficjenta pomocy publicznej i pomocy de minimis (z różnych tytułów) nie
    przekroczyła określonych progów wynikających z przepisów unijnych i ustawodawstwa
    krajowego.
    Środki zwrócone przez nieuprawnionych beneficjentów wraz z ustawowymi odsetkami są
    przekazywane do Zarządcy Rozliczeń do wysokości nienależnie otrzymanej przez Spółkę
    rekompensaty z tytułu udzielanej pomocy.
    Na gruncie przepisów art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 Spec Ustawy podmiotem
    udzielającym pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy publicznej jest podmiot
    uprawniony w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ustawy, zwany dalej "podmiotem udzielającym
    pomocy". Podmiotem uprawniony w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ustawy jest m.in.
    przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu
    energią elektryczną, czyli Spółka.
    Pomocą de minimis i pomocą publiczną jest równowartość łącznej kwoty rekompensat z
    tytułu stosowania ceny maksymalnej, którą ma obowiązek stosować Spółka w
    rozliczeniach z danym podmiotem (beneficjentem pomocy) zgodnie z art. 37 i art. 38 Spec
    Ustawy. Wysokością odpowiednio pomocy de minimis i pomocy publicznej jest
    równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu stosowania ceny maksymalnej w
    rozliczeniach z tym przedsiębiorcą, pobranej przez podmiot udzielający pomocy za okres
    od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r., zgodnie z art. 37 ust. 3 i art. 38 ust. 4
    Spec Ustawy.
    Spółce jako podmiotowi uprawnionemu na podstawie art. 8 ust. 1 Ustawy o środkach
    nadzwyczajnych przysługuje rekompensata z tytułu stosowania ceny maksymalnej.
    Sposób wyliczenia wysokości rekompensaty został przedstawiony w art. 8 Ustawy o
    środkach nadzwyczajnych. Rekompensata jest przyznawana Spółce ze środków
    publicznych przeznaczonych na ten cel i wypłacanych Spółce przez B. S.A. (Zarządca
    rozliczeń). Rekompensata nie pokrywa Spółce jednak pełnej różnicy pomiędzy ceną
    umowną a ceną maksymalną zastosowaną w rozliczeniach z odbiorca uprawnionym.
    Zarządca rozliczeń otrzymuje środki na wypłatę rekompensat z Funduszu Przeciwdziałania
    COVID-19, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie
    ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i
    zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji
    kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, z późn. zm.), w ramach limitu
    określonego na ten cel w planie finansowym Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 na
    rachunek rekompensaty ceny maksymalnej (art. 17 ust. 2 Ustawy o środkach
    nadzwyczajnych).
    W stosunku do beneficjentów pomocy publicznej, w odniesieniu do których A. dokonuje
    czynności w ramach „Obowiązku 1” były wystawiane faktury, gdzie stosowane były ceny
    maksymalne energii elektrycznej, o których mowa w Ustawie o Środkach Nadzwyczajnych.
    Pomocą de minimis i pomocą publiczną jest równowartość łącznej kwoty rekompensaty z
    tytułu stosowania ceny maksymalnej, którą ma obowiązek stosować Spółka w
    rozliczeniach z danym podmiotem (beneficjentem pomocy) zgodnie z art. 37 i art. 38 Spec
    Ustawy.
    Rozliczenia z beneficjentami odbywają się w ramach rachunku bankowego należącego do
    Spółki. Spółka nie posiada wyodrębnionego rachunku bankowego wyznaczonego na ten
    cel.
    Jeżeli weryfikacja wykaże, że w wyniku zastosowania przez Spółkę ceny maksymalnej w
    rozliczeniach z danym przedsiębiorcą doszło do przekroczenia progów pomocy publicznej
    i pomocy de minimis, Spółka ma obowiązek wezwać przedsiębiorcę do zwrotu nienależnie

    otrzymanej pomocy, wskazując odpowiednio w tym wezwaniu kwotę zwrotu (art. 37 ust. 8,
    art. 38 ust. 7 Spec Ustawy).
    W przypadku, gdy Spółka ma zawartą umowę (aktywną, obowiązującą) z przedsiębiorcą
    zwrot pomocy powinien być przez niego dokonany w ramach rozliczeń za energię
    elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych (w formie doliczenia na fakturze albo
    oddzielnej noty obciążeniowej), natomiast gdy Spółka nie ma takiej umowy zwrot pomocy
    powinien nastąpić na rachunek bankowy wskazany przez Spółkę w wezwaniu, w terminie
    14 dni od jego otrzymania (art. 37 ust. 8a, art. 38 ust. 7a Spec Ustawy).
    Następnie środki zwrócone przez nieuprawnionych beneficjentów wraz z ustawowymi
    odsetkami w terminie 14 dni od otrzymania wysokości nienależnie otrzymanej
    rekompensaty rekompensat są przekazywane Zarządcy Rozliczeń (art. 37 ust. 9, art. 38
    ust. 8 Spec Ustawy).
    Rola Spółki przy dochodzeniu nieuprawnionej pomocy ogranicza się do funkcji inkasenta i
    sprowadza się do wykonywania czynności:
    1) Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów, czy zostały
      przez nich przekroczone limity pomocy publicznej i pomocy de minimis,
    2) Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,
    3) Przekazania zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa
      - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do
      zwrotu pomocy publicznej,
    4) Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń zwróconych środków (w wysokości
      nienależnie otrzymanej z tego tytułu rekompensaty) wraz z ustawowymi odsetkami za
      opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust. 9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8
      Spec Ustawy).
    Spółka w ramach „Obowiązku 1” weryfikuje na podstawie złożonych przez beneficjentów
    oświadczeń („Informacji o pomocy”) czy wartość dotychczas przyznanej beneficjentowi
    pomocy de minimis i pomocy publicznej z różnych tytułów (nie tylko z zastosowanej przez
    Spółkę ceny maksymalnej), nie przekracza dopuszczalnego pułapu pomocy publicznej i
    pomocy de minimis wynikających z prawodawstwa krajowego i Unii Europejskiej (w tym
    między innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014
    roku, jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
    stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de
    minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023, itp.).
    Zgodnie z art. 37 ust. 3 i art. 38 ust. 4 Spec Ustawy, wartością pomocy de minimis i
    pomocy publicznej udzielonej danemu przedsiębiorcy/beneficjentowi jest również
    równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu stosowania ceny maksymalnej w
    rozliczeniach z tym przedsiębiorcą/beneficjentem, pobranej przez Spółkę za okres od dnia
    1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Spółka będzie w posiadaniu ostatecznej informacji, w stosunku do których klientów
    /beneficjentów taka rekompensata jej przysługuje dopiero po złożeniu i zaakceptowaniu
    przez Zarządcę Rozliczeń wniosku rozliczeniowego. Zgodnie z art. 13 ust. 1a pkt 2, Spółka
    powinna złożyć taki wniosek o rozliczenie rekompensaty w terminie od dnia 1 lipca 2025 r.
    do dnia 31 października 2025 r.
    Po zsumowaniu dotychczasowo otrzymanej pomocy de minimis i pomocy publicznej
    udzielonej danemu przedsiębiorcy/beneficjentowi z różnych tytułów z wartością kwoty
    rekompensat z tytułu stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z tym przedsiębiorcą
    /beneficjentem, pobranej przez Spółkę za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia
    2024 r., Spółka będzie miała możliwość weryfikacji, czy doszło do przekroczenia pułapu
    pomocy publicznej i pomocy de minimis. W sytuacji przekroczenia takiego pułapu, Spółka
    wzywa bezpośredniego beneficjenta do zwrotu kwoty nienależenie otrzymanego wsparcia.

    Przy czym kwotę zwrotu wyniku z dokonanej weryfikacji na podstawie przepisu z art. 37
    ust. 7 art. 38 ust. 6 Spec ustawy i zastosowanej ceny maksymalnej w rozliczeniach z
    przedsiębiorcą powstała z tego tytułu nadwyżka nienależnie udzielonej przez Spółkę
    pomocy de minimis i pomocy publicznej ponad dopuszczalny pułap pomocy publicznej i
    pomocy de minimis, przy obliczaniu tej nadwyżki bierze się pod uwagę całą wartość
    otrzymanej pomocy de minimis i pomocy publicznej otrzymanej przez danego
    przedsiębiorcę/beneficjenta.
    Natomiast czynności Spółki związane z wykonaniem „Obowiązku 2” ograniczają się do
    sprawdzenia na podstawie złożonej „Informacji o pomocy” czy dany podmiot spełnia
    wszystkie warunki formalne aby móc zastosować wobec niego cenę maksymalną
    wynikającą z Ustawy o Środkach Nadzwyczajnych. W takim przypadku Spółce
    rekompensata się nie należy, co jest uwzględniane ww. wniosku o rozliczenie
    rekompensaty.
    Czynności wykonywane przez Spółkę w ramach „Obowiązku 2” są dokumentowane
    poprzez wystawienie faktur korygujących zmieniających ceny maksymalne na ceny
    wynikające z umowy. Spółka nie ma obowiązku przedkładać podmiotom trzecim
    informacji o weryfikacji kontrahentów. Natomiast, Spółka może zostać wezwana do
    przedstawienia takich dowodów m.in. przez Zarządcę Rozliczeń w ramach weryfikacji
    wysokości udzielonych rekompensat.
    Przedsiębiorcy mają obowiązek przedłożenia Spółce stosownych oświadczeń (tzw.
                                1„Informacji o pomocy”) do 30 czerwca 2025 r. (art. 38 Spec Ustawy).
    Następnie Spółka musi dokonać weryfikacji otrzymanych oświadczeń pod kątem
    spełnienia warunków otrzymania pomocy publicznej lub pomocy de minimis, a także
    błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków formalnych oraz wyznaczyć
    termin na ich usunięcie (art. 38a Spec Ustawy).
    Dopiero po wykonaniu tych czynności, gdy oświadczenie zostało złożone nieskutecznie lub
    gdy nie zostało złożone, Spółka może przystąpić do zmiany ceny maksymalnej na cenę
    umowną, w związku z wykonywaniem przez Spółkę „Obowiązku 2”.
    W sytuacji niezłożenia w terminie Informacji o pomocy lub nieusunięcia w wyznaczonym
    terminie błędów, omyłek pisarskich lub rachunkowych lub braków formalnych w
    Informacji o pomocy lub (ii) jeśli ze złożonej Informacji o pomocy wynika, że beneficjent
    nie spełnia warunków otrzymania pomocy publicznej lub pomocy de minimis, beneficjent
    ma obowiązek zwrócić różnicę pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą z umowy
    sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne, albo umowy
    kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy, ze Spółką, wraz z ustawowymi
    odsetkami naliczanymi od dnia rozliczenia z podmiotem udzielającym pomocy (art. 38a
    ust. 8 Spec Ustawy).
    W ramach realizacji „Obowiązku 2” różnica pomiędzy ceną maksymalną a ceną wynikającą
    z umowy sprzedaży albo umowy kompleksowej, o których mowa w Prawie
    energetycznym, jest pobierana od beneficjenta i przysługuje w całości Spółce. W tym
    przypadku Spółka nie otrzymuje rekompensaty, niemniej Spółka musi rozliczyć się z
    Zarządcą Rozliczeń z wcześniej otrzymanych z tego tytułu zaliczek.
    Pytania
    1) Czy Spółka wykonując Obowiązek 1 wynikający ze Spec Ustawy działa jako podatnik i w
      związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2) Czy środki pieniężne pobierane przez Podatnika i w dalszej kolejności przekazywane
      do Zarządcy Rozliczeń, w związku z realizacją Obowiązku 1, stanowią przychód
      podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 CIT?

    3) Czy wykonanie Obowiązku 2, wiąże się z koniecznością wystawienia w trybie
      przewidzianym w art. 106j ust. 1 pkt 1 VAT, faktury korygującej okres rozliczeniowy, w
      którym następuje zmiana ceny maksymalnej na cenę umowną?
    Interpretacja dotyczy zagadnienia wynikającego z pytania nr 2 w przedmiocie podatku
    dochodowego od osób prawnych. W zakresie podatku od towarów i usług (pytania nr 1 i 3)
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Istotą identyfikacji obowiązków nałożonych na Wnioskodawcę mocą Spec Ustawy
    pozostaje określenie roli jaką Wnioskodawca pełni w oparciu o przepisy art. 37 jak i art. 38
    Spec Ustawy. Obie wskazane normy prawa przypisują Spółce funkcje quasi
    administracyjne. Należy bowiem wskazać, iż Wnioskodawca przyjmując role Udzielającego
    pomocy (art. 37 ust. 2 oraz art. 38 ust. 3 Spec Ustawy), zostaje niejako inkorporowany do
    systemu administracyjnego Skarbu Państwa, a rola przypisana w procesie weryfikacji
    uprawnień beneficjentów pomocy publicznej (w tym również pomocy de minimis), jest de
    facto rolą kontrolującego, jak i inkasenta.
    Żadna z przywołanych norm prawa zawarta w Spec Ustawie nie referuje do jakiejkolwiek
    zmiennej wynikającej z wcześniejszej dostawy energii elektrycznej, która stanowiła
    podstawę udzielonego nabywcom tejże energii wsparcia. Przepisy prawa nie wskazują na
    konieczność zmiany ceny jednostkowej i nie zobowiązują Podatnika do ponownego
    rozliczenia sprzedaży.
    Wnioskodawca zobowiązany jest jedynie do wezwania odbiorcy ówcześnie sprzedanej
    energii elektrycznej, który w oparciu o kryteria prawne, nie powinien korzystać (w całości
    lub części) z pomocy publicznej, do zwrotu nienależnie otrzymanego świadczenia.
    Świadczenia, które de facto finansowane jest bezpośrednio ze Skarbu Państwa, za
    pośrednictwem Zarządcy Rozliczeń. Tym samym otrzymane przez Spółkę transfery
    pieniężne nie stanowią stałego przysporzenia Wnioskodawcy, nie stanowią też należnego
    Spółce wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług. Podatnik bowiem
    zobowiązany jest do przekazania w całości przedmiotowych środków bezpośrednio do
    Zarządcy Rozliczeń.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 CIT, za przychód podatkowy uznaje się w szczególności:
    a) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne,
    b) wartość otrzymanych rzeczy i praw, a także innych świadczeń w naturze.
    Co istotne, przywołany katalog przysporzeń nie ma charakteru zamkniętego. W doktrynie,
    powszechną pozostaje teza, w myśl której przychód podatkowy musi mieć charakter
    definitywny, skutkujący zwiększeniem aktywów lub zmniejszeniem pasywów Podatnika.
    Wskazać należy, że sama ustawa nie definiuje ściśle pojęcia przychodu. Jednakże, na
    podstawie treści art. 12 CIT można określić przychód jako wszelkie trwałe, bezzwrotne i
    definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków pieniężnych, dóbr majątkowych
    oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego ich uzyskania przez podatnika;
    wyjątki od tej zasady określone są w ust. 4 i 4a tego artykułu. Definitywne przysporzenie
    majątkowe należy rozumieć w ten sposób, że w sposób trwały i ostateczny zwiększa ono
    aktywa osoby prawnej.
    Analogiczne zdanie w przedmiotowym zakresie - już od lat - prezentuje również
    judykatura. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 roku,
    sygn. III SA 3382/02, czytamy m.in.: „(...) do przychodów zaliczyć można tylko takie
    wartości, które określają definitywny przyrost majątku podatnika”, czy też orzeczenie z
    dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1602/12, w którym NSA stwierdził, że: „(...) Z istoty
    podatku dochodowego wynika, ze jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.

    Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem w rozumieniu art. 12 ust.
    1 pkt 1 u.p.d.o.p. tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a
    więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi (podobnie wyrok NSA z 14 maja
    1998 r. SA/Sz 1305/97)”.
    Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że w sytuacji gdy Podatnik realizuje
    funkcję inkasenta - będąc podmiotem zobowiązanym do pobrania i wpłaty do Zarządcy
    Rozliczeń wyegzekwowanej nienależnej pomocy publicznej - Wnioskodawca nie uzyskuje
    przysporzenia o charakterze definitywnym. Finalnie zatem, nie uzyskuje przychodu
    podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w
    tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej
    kategorii. W myśl z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie ww. art. 12 ust. 1 ustawy o CIT można zatem stwierdzić, że co do zasady,
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem
    powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do
    majątku podatnika - względnie na jego rachunek - wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. Co do zasady
    więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może rozporządzać.
    Na podstawie przywołanego art. 12 ust. 1 ww. ustawy można stwierdzić, że podatek
    dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe
    powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów.
    Jednocześnie stwierdzić należy, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy
    podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu

    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy o CIT
    pożytki, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby prawnej.
    Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w rozdziale 2 ustawy,
    mogą być uznane za przychód osoby prawnej zwłaszcza, że listę pożytków - stanowiącą
    katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu, czy też zawężeniu - które nie
    mogą być zaliczone do przychodów zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Jednocześnie wskazać należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia podatnika, które mają
    charakter definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek.
    Przychody należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje
    podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego
    stosunku prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia
    konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia.
    Przepisy ustaw podatkowych nie definiują pojęcia przychód należny, w związku z tym
    wyjaśnienia powyższego pojęcia należy szukać na gruncie tej gałęzi prawa, która zajmuje
    się problematyką zobowiązań między podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą. Regulację prawną w tym zakresie zawierają przepisy prawa cywilnego,
    zgodnie z którymi świadczenie staje się wymagalne, a tym samym należne, w momencie,
    który przewiduje umowa zawarta pomiędzy stronami. Zatem zgodnie z zasadami wykładni
    systemowej, powyższa interpretacja pojęcia świadczenia należnego będzie miała
    zastosowanie na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Oznacza to, że przychodem należnym jest przychód, którego na podstawie umowy
    podatnik może żądać od swojego dłużnika. Zatem powstanie przychodów należnych
    związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący
    się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu
    prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Stanowisko to potwierdzają także przedstawiciele doktryny, w ocenie których
    „przychodem podatkowym są wyłącznie tylko takie wartości, które definitywnie
    powiększają aktywa osoby prawnej” (tak: P. Małecki, M. Mazurkiewicz, Komentarz do art.
    12 updop, CIT. Komentarz, Lex, 2012).
    Stosownie do art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się:
      6) zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    Ustawodawca nie zastrzega, że przychodem są tylko wymienione w art. 12 ustawy CIT
    przysporzenia, które są wprost wynikiem realizacji celu działalności gospodarczej osoby
    prawnej.
    Wszelkie wpłaty pieniężne, o ile spełniają inne wymagania podane w Rozdziale 2 ustawy o
    CIT, mogą być uznane za przychód osoby prawnej - zwłaszcza, że listę przysporzeń (jako
    katalog zamknięty, którego zakres nie podlega rozszerzeniu, czy też zawężeniu), które nie
    mogą być zaliczone do przychodów - zawarto w ust. 4 cytowanego przepisu.
    Jak wynika z opisanej przez Państwa sprawy, otrzymując rolę udzielającego pomocy na
    podstawie przepisów ustawy o bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w
    celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego („Spec
    Ustawa”) oraz ustawy o Pomocy publicznej („Ustawa pomocowa”), zostali Państwo
    jednocześnie zobowiązani - w imieniu Skarbu Państwa - do wykonania szeregu czynności
    nadzorczych pozwalających na ustalenie prawa beneficjentów do wsparcia w postaci
    ograniczenia cen energii elektrycznej („Obowiązek 1”).

    Zostali Państwo zobowiązani, na podstawie przepisów zawartych w art. 37 i 38 ustawy o
    bonie energetycznym oraz zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia cen energii
    elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego, do:
    a) Odebrania od beneficjenta pomocy informacji na temat wartości pomocy wynikającej z
      ograniczenia ceny energii elektrycznej, jaką ten beneficjent uzyskał korzystając z Spec
      ustawy,
    b) Weryfikacji oświadczenia beneficjenta pod kątem prawa do skorzystania z takiej
      pomocy, w oparciu o przepisy reglamentujące wartość pomocy de minimis oraz
      pomocy publicznej wynikające z prawodawstwa Unii Europejskiej (w tym między
      innymi: art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 roku,
      jak i rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
      stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de
      minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15 grudnia 2023, itp.),
    c) W przypadku ustalenia, w trakcie weryfikacji, że w wyniku zastosowania ceny
      maksymalnej w rozliczeniach z beneficjentem doszło do naruszenia warunków
      unijnych udzielenia dopuszczalnej pomocy publicznej (pomocy de minimis), wezwania
      beneficjenta do zwrotu kwoty nienależnego wsparcia, ze wskazaniem kwoty
      podlegającej zwrotowi,
    d) Przekazania zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie
      na rachunek Zarządcy Rozliczeń.
    W konsekwencji, Państwa rola w procesie realizacji Obowiązku 1, sprowadza się do
    wykonania czterech zespołów czynności:
    1) Ustalenia, na podstawie analizy oświadczeń złożonych przez beneficjentów pomocy,
      podmiotów nieuprawnionych do uzyskania pomocy publicznej,
    2) Wezwania beneficjenta pomocy publicznej do zwrotu nieuprawnionego wsparcia,
    3) Przekazaniu zbiorczej informacji Zarządcy Rozliczeń - reprezentującego Skarb Państwa
      - o wysłanych wezwaniach do nieuprawnionych beneficjentów zobowiązujących ich do
      zwrotu pomocy publicznej oraz
    4) Poboru i przekazania, na rzecz Zarządcy Rozliczeń wyegzekwowanych środków wraz z
      ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zawitym terminie 14 dni (art. 37 ust. 8a i ust.
      9 oraz art. 38 ust. 7a i ust. 8 Spec Ustawy).
    Jeżeli weryfikacja wykaże, że w wyniku zastosowania przez Państwa ceny maksymalnej w
    rozliczeniach z danym przedsiębiorcą doszło do przekroczenia progów pomocy publicznej
    i pomocy de minimis, mają Państwo obowiązek wezwać przedsiębiorcę do zwrotu
    nienależnie otrzymanej pomocy, wskazując odpowiednio w tym wezwaniu kwotę zwrotu
    (art. 37 ust. 8, art. 38 ust. 7 Spec Ustawy).
    W stosunku do beneficjentów pomocy publicznej, w odniesieniu do których dokonują
    Państwo czynności w ramach „Obowiązku 1” były wystawiane faktury, gdzie stosowane
    były ceny maksymalne energii elektrycznej, o których mowa w Ustawie o Środkach
    Nadzwyczajnych.
    Państwa wątpliwości dotyczą powstania przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 CIT w
    sytuacji pobierania przez Państwa środków pieniężnych i przekazywania ich do Zarządcy
    Rozliczeń w związku z realizacją „Obowiązku 1”.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2022 r. o środkach nadzwyczajnych
    mających na celu ograniczenie wysokości cen energii elektrycznej oraz wsparciu
    niektórych odbiorców w latach 2023 - 2025 (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1622 ze zm.), zwana
    dalej „ustawą o środkach nadzwyczajnych”:
      Przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie
      obrotu energią elektryczną lub wytwarzania energii elektrycznej, zwane dalej

      "podmiotem uprawnionym", stosuje cenę maksymalną w rozliczeniach z odbiorcami
      uprawnionymi, przyłączonymi do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej, o których
      mowa w:
        1) art. 2 pkt 2 lit. a:
        a) wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia przekroczenia limitu zużycia energii
          elektrycznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust.
          1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących
          ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w
          związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej, do dnia 31 grudnia 2023 r.,
        b) wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 czerwca
          2024 r., od dnia przekroczenia limitu zużycia energii elektrycznej, o którym
          mowa w art. 3 ust. 3, art. 4 ust. 4, art. 5 ust. 5 i art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 7
          października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie
          odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku oraz w 2024 roku w związku z
          sytuacją na rynku energii elektrycznej,
        c) wynoszącą 500 zł/MWh w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia
          2024 r.,
        d) wynoszącą 500 zł/MWh w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 30 września
          2025 r.;
        2) art. 2 pkt 2 lit. b-f, w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2024
          r., na podstawie umów zawartych, zmienionych lub których cena została
          określona zgodnie z ust. 2 pkt 3, po dniu 23 lutego 2022 r.;
        3) art. 2 pkt 2 lit. b-f, wynoszącą 693 zł/MWh w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do
          dnia 31 grudnia 2024 r.;
        4) art. 2 pkt 2 lit. d-f, wynoszącą 693 zł/MWh, przy czym cenę tę stosuje się w
          rozliczeniach za dostawy energii elektrycznej zrealizowane w okresie od dnia 1
          stycznia 2025 r. do dnia 31 marca 2025 r.
    Jak wynika z art. 2 pkt 1), pkt 2) lit. b) i c) ustawy o środkach nadzwyczajnych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
        1) cena maksymalna - cenę energii elektrycznej wynoszącą:
        a) 693 zł/MWh albo 500 zł/MWh - w przypadku odbiorców uprawnionych, o których
          mowa w pkt 2 lit. a, z wyłączeniem odbiorców, którzy zawarli umowę z ceną
          dynamiczną energii elektrycznej w rozumieniu art. 3 pkt 6d ustawy z dnia 10
          kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859),
          zwanej dalej "ustawą - Prawo energetyczne",
        b) 693 zł/MWh - w przypadku odbiorców uprawnionych, o których mowa w pkt 2
          lit. b-f
      - przy czym cena ta nie zawiera podatku od towarów i usług, o którym mowa w
      ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz.
      1570, 1598 i 1852), oraz podatku akcyzowego, o którym mowa w ustawie z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1542, 1598 i 1723);
        2) odbiorca uprawniony:
        b) przedsiębiorcę będącego mikroprzedsiębiorstwem, małym przedsiębiorstwem
          albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 2 załącznika nr 1 do
          rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego
          niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu

          art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), w
          zakresie, w jakim zużywa energię elektryczną na potrzeby podstawowej
          działalności,
        c) innego niż podmiot określony w lit. a, będącego małym albo średnim
          przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady (UE) 2022
          /1854 z dnia 6 października 2022 r. w sprawie interwencji w sytuacji
          nadzwyczajnej w celu rozwiązania problemu wysokich cen energii (Dz. Urz. UE LI
          261 z 07.10.2022, str. 1), producenta rolnego będącego osobą fizyczną wpisaną
          do ewidencji producentów, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 18
          grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji
          gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z
          2023 r. poz. 885), lub osobą fizyczną prowadzącą dział specjalny produkcji
          rolnej w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
          dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226, 232, 854, 858, 859 i
          863), w zakresie, w jakim zużywa energię elektryczną na potrzeby prowadzonej
          działalności.
    Z art. 37 ustawy z dnia 23 maja 2024 r. o bonie energetycznym oraz o zmianie niektórych
    ustaw w celu ograniczenia cen energii elektrycznej, gazu ziemnego i ciepła systemowego
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 859 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o bonie energetycznym” wynika, że:
        1. Cena maksymalna w odniesieniu do przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2 pkt
          2 lit. b i c ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
          będącym małym lub średnim przedsiębiorstwem stanowi pomoc de minimis w
          rozumieniu art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w
          sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 702 oraz z 2024
          r. poz. 1635), zwanej dalej "ustawą o pomocy publicznej", albo pomoc de
          minimis w rolnictwie lub rybołówstwie w rozumieniu art. 2 pkt 10a ustawy o
          pomocy publicznej, i jest udzielana zgodnie z przepisami:
        1) rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15.12.2023), zwanego dalej
          "rozporządzeniem Komisji";
        2) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9, z
          późn. zm.);
        3) rozporządzenia Komisji (UE) nr 717/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie
          stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do
          pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury (Dz. Urz. UE L 190 z
          28.06.2014, str. 45, z późn. zm.).
        2. Podmiotem udzielającym pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy
          publicznej jest podmiot uprawniony w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy
          zmienianej w art. 23, zwany dalej "podmiotem udzielającym pomocy".
        3. Wartością pomocy de minimis udzielonej danemu przedsiębiorcy, o którym
          mowa w ust. 1, jest równowartość łącznej kwoty rekompensat z tytułu
          stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z tym przedsiębiorcą, pobranej
          przez podmiot udzielający pomocy za okres od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
          grudnia 2024 r.
        4. Do celów ustalenia dopuszczalnego pułapu pomocy de minimis przez
          przedsiębiorcę, o którym mowa w ust. 1, rozumie się jedno przedsiębiorstwo, o
          którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji.

        5. Dniem udzielenia pomocy de minimis jest dzień zatwierdzenia przez Zarządcę
          Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art. 13 ust. 1a
          pkt 2 ustawy zmienianej w art. 23, za stosowanie ceny maksymalnej wobec
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1.
        6. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, uprawniony do rozliczeń za energię
          elektryczną po cenie maksymalnej w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
          grudnia 2024 r., w terminie do dnia 28 lutego 2025 r. składa do podmiotu
          udzielającego pomocy informację o pomocy udzielanej na podstawie ustawy
          zmienianej w art. 23, zwaną dalej "informacją o pomocy".
        7. Podmiot udzielający pomocy na podstawie informacji o pomocy weryfikuje
          możliwość udzielenia pomocy publicznej, w tym, czy pomoc publiczna, o której
          mowa w ust. 1, przyznana danemu przedsiębiorcy, o którym mowa w tym
          przepisie, nie przekracza dopuszczalnych limitów pomocy de minimis, pomocy
          de minimis w rolnictwie albo pomocy de minimis w rybołówstwie.
        8. Jeżeli weryfikacja, o której mowa w ust. 7, wykaże, że w wyniku zastosowania
          ceny maksymalnej w rozliczeniach z przedsiębiorcą, o którym mowa w ust. 1,
          dochodzi do naruszenia warunków określonych w art. 3 rozporządzenia
          Komisji, podmiot udzielający pomocy wzywa tego przedsiębiorcę do zwrotu
          kwoty pomocy de minimis, określonej zgodnie z ust. 3, wskazując w tym
          wezwaniu kwotę zwrotu.
        8a. Zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 8, jest dokonywany w ramach rozliczeń
        za energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy
        podmiot udzielający pomocy nie posiada zawartej z przedsiębiorcą, o którym
        mowa w ust. 1, umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
        Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej
        ustawy, zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 8, jest dokonywany na rachunek
        bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy w wezwaniu, o którym
        mowa w ust. 8, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania. Podmiot
        udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
        wysłanych wezwaniach.
        9. Podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot należnych
          wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach określonych w art.
          13 ustawy zmienianej w art. 23 dla zwrotu nienależnie otrzymanej
          rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty
          ceny maksymalnej, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 23.
    Natomiast art. 38 ustawy o bonie energetycznym wskazuje, że:
        1. Cena maksymalna w odniesieniu do przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2 pkt
          2 lit. b i c ustawy zmienianej w art. 23, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
          będącym mikroprzedsiębiorstwem stanowi pomoc publiczną udzielaną na
          podstawie art. 19c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca
          2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym
          w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z
          późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 651/2014", i po spełnieniu
          określonych w nim warunków.
        2. Pomoc publiczna, o której mowa w ust. 1:
        1) nie może zostać udzielona w przypadkach, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. c i
          d, ust. 3 lit. c i d oraz ust. 4 i 5 rozporządzenia 651/2014;
        2) będzie podlegała kumulacji na zasadach określonych w art. 8 rozporządzenia
          651/2014;

        3) nie może zostać udzielona powyżej progów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit.
          ea rozporządzenia 651/2014.
        3. Podmiotem udzielającym pomocy w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy
          publicznej w odniesieniu do pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, jest
          podmiot udzielający pomocy.
        4. Wartością pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, udzielonej danemu
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, jest równowartość łącznej kwoty
          rekompensat z tytułu stosowania ceny maksymalnej w rozliczeniach z tym
          przedsiębiorcą, pobranej przez podmiot udzielający pomocy za okres od dnia 1
          lipca 2024 r. do dnia 31 grudnia 2024 r
        5. Dniem udzielenia pomocy publicznej, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do
          przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, jest dzień zatwierdzenia przez
          Zarządcę Rozliczeń wniosku o rozliczenie rekompensaty, o którym mowa w art.
          13 ust. 1a pkt 2 ustawy zmienianej w art. 23, za stosowanie ceny maksymalnej
          wobec przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1.
        5a. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, uprawniony do rozliczeń za energię
        elektryczną po cenie maksymalnej w okresie od dnia 1 lipca 2024 r. do dnia 31
        grudnia 2024 r., w terminie do dnia 28 lutego 2025 r., składa do podmiotu
        udzielającego pomocy informację o pomocy.
        6. Podmiot udzielający pomocy na podstawie informacji o pomocy weryfikuje
          możliwość udzielenia pomocy publicznej, w tym, czy pomoc publiczna, o której
          mowa w ust. 1, przyznana danemu przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, nie
          przekracza limitu określonego w art. 4 ust. 1 lit. ea rozporządzenia 651/2014.
        7. Jeżeli weryfikacja, o której mowa w ust. 6, wykaże, że w wyniku zastosowania
          ceny maksymalnej w rozliczeniach z przedsiębiorcą, o którym mowa w ust. 1,
          pomoc publiczna została udzielona powyżej progów, o których mowa w art. 4
          ust. 1 lit. ea rozporządzenia 651/2014, podmiot udzielający pomocy wzywa tego
          przedsiębiorcę do zwrotu kwoty pomocy publicznej, określonej zgodnie z ust. 4,
          wskazując w tym wezwaniu kwotę zwrotu.
        7a. Zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 7, jest dokonywany w ramach rozliczeń
        za energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy
        podmiot udzielający pomocy nie posiada zawartej z przedsiębiorcą, o którym
        mowa w ust. 1, umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
        Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej
        ustawy - zwrot pomocy, o którym mowa w ust. 7, jest dokonywany na rachunek
        bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy w wezwaniu, o którym
        mowa w ust. 7, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania. Podmiot
        udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
        wysłanych wezwaniach.
        8. Podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot należnych
          wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach określonych w art.
          13 ustawy zmienianej w art. 23 dla zwrotu nienależnie otrzymanej
          rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty
          ceny maksymalnej.
    Z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących
    pomocy publicznej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 468), zwanej dalej „ustawą o pomocy
    publicznej” wynika, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o podmiocie udzielającym pomocy - należy przez to
      rozumieć organ administracji publicznej lub inny podmiot, który jest uprawniony do
      udzielania pomocy publicznej, w tym przedsiębiorcę publicznego, o którym mowa w

      art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków
      finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o
      przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 2205).
    Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o przejrzystości stosunków
    finansowych pomiędzy organami publicznymi a przedsiębiorcami publicznymi oraz o
    przejrzystości finansowej niektórych przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 2205) stanowi,
    że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy publicznym - należy przez to rozumieć
      każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez względu na sposób
      działania oraz formę organizacyjno-prawną, w szczególności spółkę handlową,
      spółdzielnię, przedsiębiorstwo państwowe, towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych
      oraz bank państwowy, na którego działalność organ publiczny wywiera decydujący
      wpływ, niezależnie od wpływu wywieranego na niego przez inne podmioty
    Zostali Państwo zobowiązani do weryfikacji, czy odbiorcom uprawnionym (beneficjentom)
    przysługuje pomoc, polegająca na stosowaniu w rozliczeniach z nimi ceny maksymalnej.
    Zgodnie z ustawą o bonie energetycznym mikro-, mali i średni przedsiębiorcy, którzy byli
    uprawnieni i skorzystali z rozliczenia za energię elektryczną po cenach maksymalnych w
    okresie od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r., zobowiązani są do przekazania stosownej
    informacji o przyznanej pomocy do swojego sprzedawcy energii o w terminie do 28 lutego
    2025 r. (art. 37 ust. 6 oraz art. 38 ust. 5a ustawy o bonie energetycznym).
    Sprzedawca energii zweryfikuje przekazaną informację o pomocy, a w przypadku, gdy
    zostanie stwierdzone naruszenie warunków przyznania pomocy de minimis, lub
    informacja nie zostanie przekazana w terminie lub nie zostaną nieusunięte w
    wyznaczonym terminie błędy, omyłki pisarskie lub rachunkowe lub braki formalne w
    informacji o pomocy, sprzedawca energii wezwie przedsiębiorcę do zwrotu przyznanej
    pomocy za okres od 1 lipca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r.
    Obowiązek zwrotu przez przedsiębiorcę przyznanej pomocy wynika z art. 38a ust. 8
    ustawy o bonie energetycznym. W takiej sytuacji przedsiębiorca będzie musiał zwrócić do
    swojego sprzedawcy energii, różnicę między ceną maksymalną a ceną, która wynika z
    zawartej umowy sprzedaży energii elektrycznej wraz z ustawowymi odsetkami, które
    zostaną naliczone od dnia rozliczenia, tj. od 1 lipca 2024 r. Zwrot odbywa się w ramach
    bieżących rozliczeń za energię elektryczną z podmiotem uprawnionym.
    W ustawie o środkach nadzwyczajnych określone zostały maksymalne ceny energii
    elektrycznej, które stosowane są przy jej dostawach na rzecz określonych kręgów
    odbiorców.
    Państwo jako podmiot prowadzący sprzedaż m.in. energii elektrycznej są zobowiązani do
    stosowania maksymalnych cen energii. Jednocześnie przysługuje Państwu prawo do
    otrzymywania odpowiednich rekompensat z tytułu stosowania maksymalnych cen energii
    (art. 8 ust. 1 ustawy o środkach nadzwyczajnych).
    Zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy o środkach nadzwyczajnych, rekompensata stanowi
    przychód podmiotu uprawnionego ze sprzedaży energii elektrycznej lub usług.
    Jak Państwo wskazali we wniosku, jednym z Państwa obowiązków jest weryfikacja
    składanych przez przedsiębiorców będących odbiorcami uprawnionymi informacji o
    udzieleniu pomocy. Celem weryfikacji jest ustalenie, czy pomoc publiczna (wynikająca ze
    stosowania wobec przedsiębiorców ceny maksymalnej), o której mowa w art. 37 ust. 1
    ustawy o bonie energetycznym, przyznana małemu lub średniemu przedsiębiorcy oraz
    pomoc publiczna, o której mowa w art. 38 ust. 1 ww. ustawy, przyznana przedsiębiorcy
    będącemu mikroprzedsiębiorstwem nie przekracza dopuszczalnych limitów pomocy
    publicznej lub pomocy de minimis określonych w odrębnych przepisach.

    Zgodnie z art. 37 ust. 8 oraz art. 38 ust. 7 ustawy o bonie energetycznym, jeśli weryfikacja
    o której mowa powyżej wykaże, że w wyniku zastosowania ceny maksymalnej w
    rozliczeniach z małym lub średnim przedsiębiorcą doszło do naruszenia warunków
    określonych w art. 3 Rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w
    sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy
    de minimis lub w przypadku mikroprzedsiębiorcy pomoc publiczna została udzielona
    powyżej progów, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. ea Rozporządzenia Komisji nr 651
    /2014, podmiot udzielający pomocy wzywa tego przedsiębiorcę do zwrotu kwoty pomocy
    de minimis lub kwoty pomocy publicznej, wskazując w tym wezwaniu kwotę do zwrotu.
    Sposób zwrotu pomocy de minimis lub kwoty pomocy publicznej ustawodawca określił
    odpowiednio art. 37 ust. 8a ustawy o bonie energetycznym oraz art. 38 ust. 7a tejże
    ustawy. Zwrot ten jest dokonywany w ramach rozliczeń za energię elektryczną w kolejnych
    okresach rozliczeniowych, a w przypadku gdy podmiot udzielający pomocy nie posiada
    zawartej z przedsiębiorcą umowy sprzedaży, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy -
    Prawo energetyczne, albo umowy kompleksowej, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy,
    zwrot pomocy, jest dokonywany na rachunek bankowy wskazany przez podmiot
    udzielający pomocy w wezwaniu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania.
    Podmiot udzielający pomocy przekazuje do Zarządcy Rozliczeń zbiorczą informację o
    wysłanych wezwaniach.
    Z kolei z art. 37 ust. 9 ustawy o bonie energetycznym oraz art. 38 ust. 8 tejże ustawy
    wynika, że podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania zwróconych kwot
    należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na zasadach określonych w art. 13
    ustawy o środkach nadzwyczajnych dla zwrotu nienależnie otrzymanej rekompensaty, w
    terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek rekompensaty ceny maksymalnej.
    Mając powyższe na uwadze, w mojej ocenie w zakresie zgłoszonej przez Państwa
    wątpliwości w zakresie podatku CIT, Państwa stanowisko należy ocenić jako prawidłowe.
    Wskutek weryfikacji przewidzianej w art. 37 ust. 8 i 38 ust. 7 ustawy o bonie
    energetycznym, podmiot udzielający pomocy wzywa przedsiębiorcę do zwrotu kwoty
    pomocy publicznej lub pomocy de minimis (wskazując kwotę zwrotu) ze względu na
    przekroczone limity takiej pomocy. Zwrot taki jest dokonywany w ramach rozliczeń za
    dostarczaną energię elektryczną w kolejnych okresach rozliczeniowych albo na rachunek
    bankowy wskazany przez podmiot udzielający pomocy (art. 37 ust. 8a i 38 ust. 7a ustawy o
    bonie energetycznym). Następnie podmiot udzielający pomocy dokonuje przekazania
    zwróconych kwot należnych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, na zasadach
    określonych w art. 13 ustawy o środkach nadzwyczajnych dla zwrotu nienależnie
    otrzymanej rekompensaty, w terminie 14 dni od ich otrzymania na rachunek
    rekompensaty ceny maksymalnej (art. 37 ust. 9 i art. 38 ust. 8 ustawy o bonie
    energetycznym).
    Oznacza to, że Państwo jako podmiot udzielający pomocy wypełniają jedynie przypisany
    Państwu ustawowo obowiązek pobrania nienależnej pomocy od przedsiębiorcy i
    następnie są zobowiązani do jej przekazania na rzecz Zarządcy Rozliczeń do wysokości
    nienależnie otrzymanej rekompensaty (stosownie do uzupełnienia wniosku w zakresie
    pyt. 3 i 8). Opisany zwrot pomocy, w domyśle rekompensuje Zarządcy Rozliczeń
    wypłaconą wcześniej na Państwa rzecz i zaliczoną do przychodów Spółki rekompensatę.
    Wskazane we wniosku i w ustawie o bonie energetycznym ww. okoliczności wskazują, że
    realizacja przez Państwa opisanego obowiązku pobrania i dalszego przekazania do
    Zarządcy Rozliczeń nienależnej pomocy uzyskanej przez przedsiębiorców (tzw.
    „Obowiązku 1”), nie daje podstaw do uznania, że uzyskują Państwo jakiekolwiek
    definitywne przysporzenie.
    Tym samym, realizacja opisanych czynności nie powoduje powstania przychodu
    podatkowego dla Państwa. Do przychodów została już zaliczona otrzymana wcześniej
    rekompensata (art. 10 ust. 4 ustawy o środkach nadzwyczajnych).

    Podsumowując, środki pieniężne pobierane przez Państwa i w dalszej kolejności
    przekazywane do Zarządcy Rozliczeń, w związku z realizacją „Obowiązku 1”, nie stanowią
    przychodu podatkowego, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie braku powstania przychodu w związku z
    realizacją „Obowiązku 1”, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Rozstrzygnięcie dotyczy tylko przedmiotu wniosku zawartego w pytaniach i nie odnosi się
    do innych kwestii.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.