Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/4512-386/16-2/ISK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-07-20
Teza: Opodatkowanie lokalu otrzymanego w spadku wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: darowizna; działalność-działalność gospodarcza; lokal
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 24 maja 2016 r. (data wpływu 25 maja 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży lokalu wraz z udziałem w gruncie - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 maja 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży lokalu wraz z udziałem w gruncie.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Od 1 grudnia 2008 r. Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu usług w zakresie prania i czyszczenia wyrobów włókienniczych i futrzarskich. W związku z rozpoczęciem działalności Wnioskodawca zrezygnował od 1 grudnia 2008 r. ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Działalność w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 30 czerwca 2016 r. Wnioskodawca prowadzi w lokalu. Lokal ten wchodzący w skład kamienicy wraz z gruntem w dniu 8 października 2009 r. otrzymał umową darowizny od ojca. Zgodnie z umową darowizny Zbigniew G. (ojciec) darował synowi Rafałowi G. całą nieruchomość, składającą się z działek 5/2, 5/3, 6/5 o łącznej pow. 124 m2, zabudowaną domem mieszkalnym murowanym, podpiwniczonym, 8-izbowym z dwiema łazienkami o pow. zabudowy 124 m2 z 1946 roku. Wartość darowizny strony ustaliły na 190.000 zł. Do prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystuje lokal o pow. 83,4 m2 znajdujący się w darowanym budynku, lokal ten nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, nie był ulepszany, ani remontowany. Wobec czego nie wystąpiły koszty związane z tym lokalem i nie było prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT. Wnioskodawca planuje sprzedaż lokalu wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej o pow. 83,4 m2 wraz z udziałem w gruncie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie z zakresu podatku od towarów i usług (pytanie nr 1 wniosku):

Czy transakcja sprzedaży lokalu o pow. 83,40 m2 wraz z udziałem w gruncie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, fakt wykorzystywania przez czynnego podatnika podatku od towarów i usług swojego osobistego majątku w postaci lokalu o pow. 83,40 m2 na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej nie powoduje obowiązku odprowadzenia podatku należnego z tytułu sprzedaży tego lokalu. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowy lokalu został nabyty w ramach umowy darowizny i nie były ponoszone nakłady związane z remontami i ulepszeniem (nie wystąpił podatek naliczony podlegający odliczeniu) oraz nie wprowadzono tego lokalu do ewidencji środków trwałych - sprzedaż takiego lokalu jest poza zakresem ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zatem sprzedaż lokalu stanowić będzie dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.

Jednocześnie zauważyć należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Tym samym nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Podkreślenia wymaga, że wprawdzie pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów osobistych.

W opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazał, iż od 1 grudnia 2008 r. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą przy czym od 1 grudnia 2008 r. zrezygnował ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Działalność w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 30 czerwca 2016 r. Wnioskodawca prowadzi w lokalu. Lokal ten wchodzący w skład kamienicy wraz z gruntem w dniu 8 października 2009 r. otrzymał umową darowizny od ojca. Zgodnie z umową darowizny Wnioskodawca otrzymał całą nieruchomość, składającą się z działek 5/2, 5/3, 6/5 o łącznej pow. 124 m2, zabudowaną domem mieszkalnym murowanym, podpiwniczonym, 8-izbowym z dwiema łazienkami o pow. zabudowy 124 m2 z 1946 roku. Do prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystuje lokal o pow. 83,4 m2 znajdujący się w darowanym budynku, lokal ten nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, nie był ulepszany, ani remontowany.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą opodatkowania podatkiem od towarów i usług planowanej transakcji sprzedaży lokalu wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej o pow. 83,40 m2 wraz z udziałem w gruncie.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione zdarzenie przyszłe należy wskazać, iż mający być przedmiotem sprzedaży lokal o pow. 83,40 m2 wraz z udziałem w gruncie Wnioskodawca wykorzystywał do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w sposób ciągły w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 30 czerwca 2016 r. Ponadto przeznaczenie przedmiotowego lokalu nie uległo zmianie po otrzymaniu darowizną z 8 października 2009 r. nieruchomości, w której skład wchodzi powyższy lokal - Wnioskodawca nadal wykorzystywał przedmiotowy lokal wraz z udziałem w gruncie do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Bez znaczenia w tym przypadku jest fakt, iż Wnioskodawca nie wprowadził przedmiotowego lokalu do ewidencji środków trwałych, nie ulepszał go ani nie remontował. Wnioskodawca użytkował go do celów zarobkowych związanych z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.

Zatem w ocenie tut. Organu w przedmiotowej sprawie występują przesłanki pozwalające uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Przedmiotowy lokal wraz z udziałem w gruncie jak wskazał Wnioskodawca był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej od 1 grudnia 2008 roku do 30 czerwca 2016 r., czyli był wykorzystywany w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Tym samym w odniesieniu do ww. lokalu nie można uznać, że stanowi on majątek osobisty Wnioskodawcy, niewykorzystywany do celów prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W konsekwencji powyższego, w planowanej transakcji sprzedaży lokalu wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej o pow. 83,40 m2 wraz z udziałem w gruncie Wnioskodawca będzie działał jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzący działalność gospodarczą o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Przy czym, na mocy art. 146a pkt 1 ww. ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy jak i w przepisach wykonawczych do niej przewidziane zostały zwolnienia od podatku oraz obniżone stawki podatku VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Ustawa o podatku od towarów i usług w art. 2 pkt 14 definiuje pojęcie pierwszego zasiedlenia, przez które rozumieć należy oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Należy zauważyć, że w kwestii rozumienia definicji pierwszego zasiedlenia wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 14 maja 2014 r. o sygn. I FSK 382/14. Sąd w wyroku tym stwierdził, że „Wykładnia językowa, systematyczna i celowościowa dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, że ww. pojęcie należy rozumieć szeroko jako „pierwsze zajęcie budynku, używanie”. Zatem w taki sposób powinna być odczytywana definicja przewidziana w treści art. 2 pkt 14 ustawy o VAT”.

Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

Jednocześnie zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że przedmiotowa dostawa lokalu o pow. 83,40 m2 wykorzystywanego przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej wraz z udziałem w gruncie, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT.

Z wniosku wynika, że w odniesieniu do przedmiotowego lokalu doszło do jego pierwszego zasiedlenia i od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży miną co najmniej 2 lata. Jak wskazano w treści wniosku, Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą od 1 grudnia 2008 r. Dnia 8 października 2009 r. Wnioskodawca otrzymał umową darowizny od ojca nieruchomość, składającą się z działek o łącznej pow. 124 m2, zabudowaną domem mieszkalnym o pow. zabudowy 124 m2 z 1946 roku. Do prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystuje lokal o pow. 83,4 m2 znajdujący się w darowanym budynku, lokal ten nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, nie był ulepszany, ani remontowany.

Reasumując, dla transakcji dostawy lokalu o pow. 83,40 m2 wykorzystywanego przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej wraz z udziałem w gruncie, Wnioskodawca będzie działał jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzący działalność gospodarczą o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, przy czym transakcja ta będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie tut. Organ informuje, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie zakresu podatku od towarów i usług, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art . 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa ( art . 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art . 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.