Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.669.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-15
Teza: Korekta podatku VAT odliczonego z zastosowaniem
ostatecznego prewspółczynnika i/lub wskaźnika struktury
sprzedaży w przypadku zaniechania inwestycji.
Słowa kluczowe: gmina
inwestycje
korekta-korekta podatku
odliczenia-prawo do odliczenia
współczynnik
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta podatku odliczonego po
zakończeniu roku podatkowego
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90c-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90c-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku obowiązku korekty podatku VAT odliczonego z zastosowaniem
    ostatecznego prewspółczynnika i/lub wskaźnika struktury sprzedaży w przypadku
    zaniechania inwestycji.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina ... (dalej również jako: „GMK” lub „Gmina”) jest jednostką samorządu terytorialnego
    (miastem na prawach powiatu) zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku VAT. Z
    dniem 1.01.2017 r. GMK dokonała centralizacji rozliczeń podatku VAT wraz ze swoimi
    jednostkami budżetowymi i zakładem budżetowym (dalej: jednostki organizacyjne).
    Jedną z jednostek organizacyjnych Gminy jest Zarząd Dróg ... (dalej jako: „ZDMK”).
    Przedmiotem działalności ZDMK jest organizowanie, nadzorowanie i prowadzenie spraw
    związanych, przede wszystkim, z pełnieniem funkcji zarządu dróg publicznych: krajowych
    (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych), wojewódzkich, powiatowych, gminnych,
    wynikających z ustawy o drogach publicznych oraz dróg wewnętrznych, położonych na
    terenach posiadających uregulowany stan prawny, stanowiących własność i pozostających
    we władaniu Gminy ... lub Skarbu Państwa. Zadaniem ZDMK jest także przeciwdziałanie
    niszczeniu dróg przez ich użytkowników i podejmowanie działań w zakresie ochrony
    przestrzeni pasa drogowego.
    W ramach powyższych zadań, działając w imieniu Gminy, ZDMK realizuje inwestycje
    dotyczące budowy dróg publicznych, torowisk tramwajowych oraz innych obiektów. W
    przypadku niektórych inwestycji, takich które wiążą się z działalnością gospodarczą Gminy
    podlegającą opodatkowaniu VAT, ZDMK korzysta z prawa do odliczenia VAT wynikającego
    z kosztów ponoszonych w związku z prowadzoną inwestycją.
    Większość z realizowanych przez ZDMK inwestycji, z uwagi na specyfikę działalności
    Gminy, nie wiąże się z pełnym odliczeniem podatku naliczonego. Podatek naliczony
    podlega odliczeniu z zastosowaniem prewspółczynnika (w rozumieniu art. 86 ust. 2a
    ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze
    zm., dalej jako: „ustawa o VAT”), wskaźnika struktury sprzedaży (w rozumieniu art. 90 ust.
    3 ustawy o VAT) lub według obu tych proporcji równocześnie, tj. prewspółczynnika i
    wskaźnika struktury sprzedaży.
    Takie odliczenie podatku naliczonego wiąże się co do zasady z koniecznością
    przeprowadzania korekty zakresu zastosowanego odliczenia podatku naliczonego, o
    której mowa w art. 91 i art. 90c ustawy o VAT (dalej jako: „korekta odliczenia”), przy czym
    w myśl art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, korekta taka dokonywana jest po zakończeniu roku, w
    którym środki trwałe wytworzone w ramach inwestycji zostały oddane do użytkowania.

    Podatek VAT odliczany w toku inwestycji nie jest zatem korygowany, aż do momentu
    oddania środka trwałego do użytkowania.
    Zdarzają się sytuacje, w których Gmina zmuszona jest przerwać proces inwestycyjny i
    zaniechać jej dalszej realizacji. W przypadku gdy sytuacja taka następuje z przyczyn
    obiektywnych, całkowicie niezależnych od Gminy, Gmina nie jest zobligowana do zwrotu
    VAT odliczonego z tytułu poniesionych nakładów inwestycyjnych. Zarówno bowiem organy
    podatkowe, sądy administracyjne, a także Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np.
    w sprawie C-734/19 z dnia 12.11.2020 r. ITH Comercial Timisoara oraz w sprawie C-293/21
    z dnia 6.10.2022 r. Vittamed) uznają, że zaniechanie inwestycji nie powoduje obowiązku
    korygowania odliczonego VAT w sytuacji, gdy następuje ono z przyczyn niezależnych od
    podatnika.
    W przypadku jednak, gdy w ZDMK występuje sytuacja zaniechania inwestycji z przyczyn,
    które uzasadniają brak obowiązku zwrotu odliczonego przez ZDMK podatku VAT,
    wątpliwości rodzi kwestia, czy podatek wynikający z poniesionych nakładów
    inwestycyjnych i odliczony według wstępnych wysokości prewspółczynnika i/lub wskaźnika
    struktury sprzedaży obowiązujących w roku poniesienia danego wydatku inwestycyjnego,
    podlega korekcie przy zastosowaniu prewspółczynnika i/lub wskaźnika struktury
    sprzedaży ostatecznego.
    Gmina podkreśla, że przedmiotem niniejszego wniosku są wyłącznie takie przypadki
    zaniechania inwestycji, które następują z przyczyn obiektywnych, niezależnych od Gminy,
    a zatem takich, które nie skutkują utratą prawa do odliczenia VAT wynikającego z
    poniesionych przez Gminę nakładów.

## Pytanie

Czy w przypadku zaniechania inwestycji nieskutkującego utratą prawa do odliczenia
    podatku naliczonego związanego z poniesionymi wydatkami inwestycyjnymi, podatek VAT
    odliczony z wykorzystaniem wstępnego prewspółczynnika i/lub wskaźnika struktury
    sprzedaży, wymaga korekty z zastosowaniem ostatecznego prewspółczynnika i/lub
    wskaźnika struktury sprzedaży?
    Państwa stanowisko w sprawie.
    Stanowisko Gminy
    W przypadku zaniechania inwestycji nieskutkującego utratą prawa do odliczenia podatku
    naliczonego związanego z poniesionymi wydatkami inwestycyjnymi, podatek VAT
    odliczony z wykorzystaniem wstępnego prewspółczynnika i/lub wskaźnika struktury
    sprzedaży, nie wymaga korekty z zastosowaniem ostatecznego prewspółczynnika i/lub
    wskaźnika struktury sprzedaży.
    Uzasadnienie stanowiska Gminy
    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o VAT, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on zobowiązany dokonać korekty kwoty
    podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji
    obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach
    wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku towarów i usług, które na
    podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także
    gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których
    wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik

    dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
    użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
    użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy
    jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów -
    jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W
    przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość
    początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że
    korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.
    Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za
    pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje
    się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji
    podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy (art. 91 ust. 3 ustawy o VAT).
    Regulacje art. 91 ust. 4-9 ustawy o VAT, normują zasady korekty dokonanego odliczenia w
    przypadku sprzedaży składników majątku lub zmiany ich przeznaczenia.
    Zgodnie natomiast z art. 90c ust. 1 ustawy o VAT - w przypadku nabytych towarów i usług,
    w odniesieniu do których kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie z art. 86 ust. 2a
    ustawy o VAT, po zakończeniu roku podatkowego, w którym podatnikowi przysługiwało
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym
    mowa w art. 86 ust.1, podatnik jest obowiązany dokonać korekty podatku odliczonego
    przy ich nabyciu, uwzględniając dane dla zakończonego roku podatkowego. W tym
    przypadku przepisy art. 91 ust. 2-9 ustawy o VAT stosuje się odpowiednio.
    Powyższe przepisy przewidują, że w przypadku wydatków inwestycyjnych, czyli wydatków
    poniesionych na poczet wytworzenia środków trwałych, pierwszym rokiem korekty
    odliczonego podatku naliczonego jest dopiero rok oddania środka trwałego do
    użytkowania. Oznacza to, że pierwszej korekty w przypadku środków trwałych powstałych
    w ramach prowadzonej przez podatnika inwestycji dokonuje się w pierwszym okresie
    rozliczeniowym przypadającym po zakończeniu roku, w którym oddano środek trwały do
    użytkowania, przy czym korekty tej dokonuje się jednorazowo, albo przez 5 lub 10 lat
    zależnie od rodzaju środka trwałego i jego wartości.
    Zastosowanie systemu korekt, w oparciu o przepisy art. 91 ustawy o VAT, ma na celu
    urealnienie wysokości odliczanego podatku naliczonego do faktycznego zakresu
    wykorzystania składników majątku w działalności gospodarczej podatnika, który może
    ulegać zmianom w kolejnych latach, w których środki trwałe są wykorzystywane.
    Natomiast podatek naliczony od wydatków bieżących odliczany częściowo przy
    zastosowaniu prewspółczynnika i/lub wskaźnika struktury sprzedaży, podlega również
    korekcie rocznej przy zastosowaniu ww. proporcji ostatecznych właściwych dla
    zakończonego roku zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o VAT, ale korekta taka dokonywana
    jest tylko jednorazowo.
    Przepisy ustawy o VAT nie regulują natomiast sytuacji, w której nie dochodzi do oddania
    środka trwałego do użytkowania na skutek zaniechania inwestycji. Należy podkreślić, że w
    art. 91 ustawy o VAT stanowiącego o korektach podatku naliczonego, zaniechanie
    inwestycji nie zostało wymienione jako przesłanka powodująca obowiązek dokonania
    korekty odliczonego częściowo podatku naliczonego.
    Z całą pewnością zaniechanie inwestycji nie stanowi zmiany przeznaczenia nakładów
    poniesionych na wybudowanie środka trwałego, ponieważ po podjęciu przez podatnika
    decyzji o przerwaniu procesu inwestycyjnego poniesione nakłady w ogóle nie będą
    wykorzystywane do jakichkolwiek czynności, czy to podlegających, czy niepodlegających
    opodatkowaniu.
    W ocenie Gminy w przypadku zaniechania kontynuacji inwestycji, właściwym jest zatem
    pozostawienie podatku naliczonego odliczonego z poszczególnych nakładów
    inwestycyjnych w wysokości wynikającej z zastosowania wstępnego prewspółczynnika i
    /lub wskaźnika struktury sprzedaży stosowanych w roku ich poniesienia.

    Zastosowanie korekt, których celem jest urealnienie zakresu wykorzystania składnika
    majątku w działalności gospodarczej podatnika, z oczywistych względów pozbawione jest
    bowiem uzasadnienia w przypadku środków trwałych, które ostatecznie nie powstały, nie
    zostały oddane do użytkowania na skutek zaniechania inwestycji, czyli nie zostały
    wykorzystane dla celów jakiejkolwiek działalności podatnika.
    W przypadku zatem, gdy dochodzi do zaniechania inwestycji z przyczyn, które nie skutkują
    utratą prawa do odliczenia VAT wynikającego z poniesionych przez podatnika nakładów, w
    ocenie Gminy, nie zachodzi obowiązek korekty wysokości odliczenia naliczonego podatku
    VAT dokonanego z zastosowaniem wstępnego prewspółczynnika i/lub wskaźnika struktury
    sprzedaży obowiązującego w roku poniesienia poszczególnych wydatków inwestycyjnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi;
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto, podkreślić należy, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego

    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Z uwagi na treść cytowanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy
    zauważyć, że obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do
    określonego rodzaju sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Wnioskodawca ma
    zatem obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany
    podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a ustawy.
    Stosownie do art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Jak stanowi art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie delegacji zawartej w ww. przepisie zostało wydane rozporządzenie Ministra
    Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej „rozporządzeniem”.
    Zgodnie z §1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
        gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez
        tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej
        „sposobem określenia proporcji”;
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
        wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    W myśl § 8 rozporządzenia:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w § 3-
      7, mogą być przyjęte dane za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok
      podatkowy.

    Ponadto należy zauważyć, że w przypadku wykonywania w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych
    z opodatkowania tym podatkiem, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90
    ustawy. Powyższe przepisy stanowią uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy.
    Z przepisu art. 90 ust. 1 ustawy wynika, że:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Według art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    W świetle art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Jeżeli zatem nabywane towary i usługi służą w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej do czynności opodatkowanych, jak również czynności zwolnionych od
    podatku, w sytuacji gdy nie ma możliwości odrębnego określenia kwot podatku
    naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku, do których przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, podatnik jest obowiązany, do proporcjonalnego
    rozliczenia podatku, zgodnie z ww. art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego zostały
    określone w art. 90c i art. 91 ustawy.
    Przepis art. 90c ust. 1 ustawy stanowi, że:
      W przypadku nabytych towarów i usług, w odniesieniu do których kwotę podatku
      naliczonego oblicza się zgodnie z art. 86 ust. 2a, po zakończeniu roku podatkowego,
      w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
      o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, podatnik jest
      obowiązany dokonać korekty podatku odliczonego przy ich nabyciu, uwzględniając
      dane dla zakończonego roku podatkowego. Przepisy art. 91 ust. 2-9 stosuje się
      odpowiednio.
    Natomiast stosownie z art. 90c ust. 2 i ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy korekty podatku odliczonego dokonuje podatnik, dla którego
      sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie art. 86 ust. 22,
      może on uwzględnić dane za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok
      podatkowy, jeżeli takie dane przyjęto w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w
      przypadku, o którym mowa w art. 86 ust. 2a.

      Dokonując korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik może przyjąć inny sposób
      określania proporcji, niż został przyjęty dla danego roku podatkowego, jeżeli byłby
      on bardziej reprezentatywny dla zakończonego roku.
    Zatem z art. 90c ust. 1 ustawy wynika obowiązek korekty rocznej podatku naliczonego z
    jednoczesnym wskazaniem, że w zakresie tej korekty zastosowanie znajdą przepisy art. 91
    ust. 2-9 ustawy.
    W myśl art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób
      określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na
      podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 91 ust. 2 ustawy:
      W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Na podstawie art. 91 ust. 3 ustawy:
      Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który
      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    Jak stanowi art. 86 ust. 14 ustawy:
      W przypadku podatników obowiązanych do dokonywania korekt kwot podatku
      naliczonego, o których mowa w art. 91 ust. 1 i 2, część kwoty podatku naliczonego
      obniżającą kwotę podatku należnego oblicza się w oparciu o proporcję właściwą dla
      roku podatkowego, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego niezależnie od terminu obniżenia kwoty podatku.
    W tym miejscu należy wskazać, że dokonywane na bieżąco odliczenie podatku naliczonego
    ma charakter wstępny – „prewspółczynnik”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, co
    do zasady wyliczany jest na podstawie danych z poprzedniego roku podatkowego. Po
    zakończeniu roku podatkowego w pierwszym okresie rozliczeniowym roku następnego (tj.
    styczniu lub I kwartale) podatnik zobowiązany jest do dokonania stosownej korekty
    dokonanego odliczenia z wykorzystaniem już realnych danych za rok korygowany (z
    wyjątkiem wskazanym wcześniej dla jednostek samorządu terytorialnego).

    Zatem, po zakończeniu roku podatkowego – w rozliczeniu za styczeń (lub I kwartał roku
    następnego) podatnik jest zobowiązany dokonać korekty podatku naliczonego
    odliczonego według proporcji wstępnej, przy uwzględnieniu danych dla zakończonego
    roku podatkowego – według proporcji rzeczywistej na podstawie art. 90c ust. 1 i ust. 2
    oraz art. 91 ust. 1-3 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina ... jest jednostką samorządu terytorialnego (miastem
    na prawach powiatu) zarejestrowaną jako czynny podatnik podatku VAT. Jedną z
    jednostek organizacyjnych Gminy jest Zarząd Dróg .... Przedmiotem działalności ZDMK
    jest organizowanie, nadzorowanie i prowadzenie spraw związanych, przede wszystkim,
    z pełnieniem funkcji zarządu dróg publicznych: krajowych (z wyjątkiem autostrad i dróg
    ekspresowych), wojewódzkich, powiatowych, gminnych, wynikających z ustawy o
    drogach publicznych oraz dróg wewnętrznych, położonych na terenach posiadających
    uregulowany stan prawny, stanowiących własność i pozostających we władaniu Gminy
    ... lub Skarbu Państwa. Zadaniem ZDMK jest także przeciwdziałanie niszczeniu dróg
    przez ich użytkowników i podejmowanie działań w zakresie ochrony przestrzeni pasa
    drogowego. W ramach powyższych zadań, działając w imieniu Gminy, ZDMK realizuje
    inwestycje dotyczące budowy dróg publicznych, torowisk tramwajowych oraz innych
    obiektów. W przypadku niektórych inwestycji, takich które wiążą się z działalnością
    gospodarczą Gminy podlegającą opodatkowaniu VAT, ZDMK korzysta z prawa do
    odliczenia VAT wynikającego z kosztów ponoszonych w związku z prowadzoną
    inwestycją. Większość z realizowanych przez ZDMK inwestycji, z uwagi na specyfikę
    działalności Gminy, nie wiąże się z pełnym odliczeniem podatku naliczonego. Podatek
    naliczony podlega odliczeniu z zastosowaniem prewspółczynnika (w rozumieniu art. 86
    ust. 2a ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 361 ze zm.), wskaźnika struktury sprzedaży (w rozumieniu art. 90 ust. 3 ustawy o
    VAT) lub według obu tych proporcji równocześnie, tj. prewspółczynnika i wskaźnika
    struktury sprzedaży. Takie odliczenie podatku naliczonego wiąże się co do zasady z
    koniecznością przeprowadzania korekty zakresu zastosowanego odliczenia podatku
    naliczonego, o której mowa w art. 91 i art. 90c ustawy o VAT, przy czym w myśl art. 91
    ust. 2 ustawy o VAT, korekta taka dokonywana jest po zakończeniu roku, w którym
    środki trwałe wytworzone w ramach inwestycji zostały oddane do użytkowania.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii korekty odliczonego podatku VAT z
    zastosowaniem ostatecznego prewspółczynnika i/lub wskaźnika struktury sprzedaży w
    przypadku zaniechania inwestycji.
    Należy mieć na uwadze, że gdy okoliczności danej sprawy sprowadzają się do zmiany
    zewnętrznej sytuacji czyniącej inwestycję niewykonalną, nie oznacza to, że wydatki
    poniesione na inwestycję zostały poniesione w celu innym niż wykonywanie czynności
    podlegających opodatkowaniu.
    Dla oceny związku wydatku ze sprzedażą opodatkowaną należy brać pod uwagę przede
    wszystkim cel wydatku w dacie jego poniesienia. W analizowanej sprawie cel ten będzie
    taki sam w momencie poniesienia wydatków oraz w momencie ewentualnego zaniechania
    dalszej realizacji przedsięwzięcia. Rezygnacja przez Państwa z inwestycji nie spowoduje
    zmiany celu wydatków, które Państwo poniosą w związku z jej realizacją. Jak wynika z
    wniosku, ewentualna decyzja o zaniechaniu inwestycji nie będzie wynikiem decyzji o
    zmianie profilu prowadzonej działalności czy celowej zmiany przeznaczenia inwestycji.
    Przedmiotem niniejszego wniosku są wyłącznie takie przypadki zaniechania inwestycji,
    które następują z przyczyn obiektywnych, niezależnych od Gminy, a zatem takich, które
    nie skutkują utratą prawa do odliczenia VAT wynikającego z poniesionych przez Gminę
    nakładów.

    W tym miejscu należy wskazać, że dokonywane na bieżąco odliczenie podatku naliczonego
    ma charakter wstępny – prewspółczynnik, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy i/lub
    wskaźnik struktury sprzedaży w rozumieniu art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, co do zasady
    wyliczany jest na podstawie danych z poprzedniego roku podatkowego. Po zakończeniu
    roku podatkowego w pierwszym okresie rozliczeniowym roku następnego (tj. styczniu lub
    I kwartale) podatnik zobowiązany jest do dokonania stosownej korekty dokonanego
    odliczenia z wykorzystaniem już realnych danych za rok korygowany.
    W rozpatrywanym przypadku konieczność dokonania korekty wynika wprost z
    zacytowanych wyżej przepisów. Fakt, że inwestycja nie została oddana do użytkowania nie
    zwalnia podatnika z obowiązku skorygowania podatku już odliczonego w oparciu o
    wstępny prewspółczynnik, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy i/lub wskaźnik
    struktury sprzedaży w rozumieniu art. 90 ust. 3 ustawy o VAT z uwzględnieniem
    ostatecznego prewspółczynnika i/lub wskaźnika sprzedaży dla zakończonego roku
    podatkowego.
    Zatem, po zakończeniu roku podatkowego – w rozliczeniu za styczeń (lub I kwartał roku
    następnego) Gmina jest zobowiązana dokonać korekty podatku naliczonego odliczonego
    według proporcji wstępnej, przy uwzględnieniu danych dla zakończonego roku
    podatkowego – według proporcji rzeczywistej na podstawie art. 90c ust. 1 i ust. 2 oraz art.
    91 ust. 1-3 ustawy.
    Tym samym oceniając Państwa stanowisko uznałem je za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam, że na podstawie art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku.
    Niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej