Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-941/10-4/KŁ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-11-25
Teza: Czy Wnioskodawca prawidłowo uważa na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, że refakturowane na sp.k. koszty wyjazdów służbowych związanych bezpośrednio z usługą (PKWiU 74.14) jaką jest pozyskiwanie finansowania na rzecz realizacji inwestycji sp.k. służące pozyskaniu przychodu w tej spółce, to te refakturowane koszty stanowiące kwotę netto powinny zostać opodatkowane podatkiem od towarów i usług w wysokości 22%?
Słowa kluczowe: koszt-zwrot kosztów; stawka; usługi; usługi-usługi doradcze; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 11 sierpnia 2010 r. (data wpływu do: Izby Skarbowej w Poznaniu 20 sierpnia 2010 r., Biura KIP w Lesznie 25 sierpnia 2010 r.), uzupełnionym pismem z dnia 9 listopada 2010 r. (data wpływu 15 listopada 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla świadczonych usług – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 sierpnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla świadczonych usług. Pismem z dnia 9 listopada 2010 r. przedmiotowy wniosek uzupełniono o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego, przeformułowanie pytania i przedstawienie własnego stanowiska w sprawie.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca) jest komplementariuszem spółki komandytowej, która to spółka komandytowa organizuje budowę inwestycji własnej na własnej nieruchomości i stara się pozyskać finansowanie na jej realizację. Ponieważ spółka komandytowa nie posiada własnych zatrudnionych pracowników, więc w jej imieniu czynności organizacyjne wykonują pracownicy komplementariusza, Wnioskodawcy.

Wiąże się to z wieloma wyjazdami delegacyjnymi do innych miast Polski, jak i również poza granice Polski w celu przeprowadzanie rozmów z potencjalnymi inwestorami oraz doradcami finansowymi i biznesowymi i z ponoszeniem przez komplementariusza kosztów delegacji.

Komplementariusz - Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wszystkie koszty bezpośrednio związane z czynnościami dokonanymi na rzecz spraw i interesów spółki komandytowej, jak i koszty bezpośrednie ponoszone przez komplementariusza a dotyczące inwestycji realizowanej przez spółkę komandytową powinien refakturować na spółkę komandytową tak, aby te koszty ponosiła bezpośrednio spółka komandytowa.

W obecnej chwili komplementariusz ponosi koszty wyjazdów delegacyjnych, a strony się umówiły, że zwrotu ich poprzez wystawienie refaktury dokona Wnioskodawca po przekroczeniu łącznej sumy kosztów 2.000,- zł poprzez wystawienie refaktury zbiorczej.

Pismem z dnia 9 listopada 2010 r. uzupełniono przedstawione zdarzenie przyszłe o następujące informacje:

*   dla czynności realizowanych przez komplementariusza - Wnioskodawcę na rzecz spółki komandytowej zdaniem Wnioskodawcy, symbolem PKWiU odpowiadającym czynności będącej przedmiotem wniosku może być 74.14 - usługi doradcze w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej,

*   poza wyjazdami delegacyjnymi komplementariusz ponosi koszty ogólne zarządu, w tym obsługi prawnej oraz doradczej, ponoszone na rzecz spółki komandytowej,

*   podstawą do refakturowania wszystkich tych kosztów jest zawarta miedzy stronami umowa.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku od towarów i usług ostatecznie sformułowane w piśmie z dnia 9 listopada 2010 r.

Czy Wnioskodawca prawidłowo uważa na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, że refakturowane na sp.k. koszty wyjazdów służbowych związanych bezpośrednio z usługą (PKWiU 74.14) jaką jest pozyskiwanie finansowania na rzecz realizacji inwestycji sp.k. służące pozyskaniu przychodu w tej spółce, czyli refakturowane koszty stanowiące kwotę netto powinny zostać opodatkowane podatkiem od towarów i usług w wysokości 22%?

Zdaniem Wnioskodawcy, refakturowane na spółkę komandytową koszty wyjazdów służbowych związanych bezpośrednio z usługą (PKWiU 74.14) jaką jest pozyskiwanie finansowania na rzecz realizacji inwestycji spółki komandytowej (np. kredytu, nowych inwestorów itd.) oraz koszty pozostałe ponoszone bezpośrednio na rzecz spółki komandytowej służące pozyskaniu przychodu w tej spółce, to te refakturowane koszty stanowiące kwotę netto powinny zostać opodatkowane podatkiem od towarów i usług w wysokości 22%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku od towarów i usług uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE serii L Nr 347, str. 1 ze zm.). Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.

Natomiast art. 8 ust. 3 ustawy stanowi, iż usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119. Zatem prawidłowa pod względem klasyfikacji statystycznej identyfikacja usług stanowi podstawę do ustalenia właściwej stawki podatku.

Należy przy tym podkreślić, że - w świetle zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług – Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz.Urz. GUS Nr 1, poz. 11) – obowiązek prawidłowego zaklasyfikowania świadczonej usługi do właściwego grupowania statystycznego spoczywa wyłącznie na wykonawcy usługi.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) do celów opodatkowania m.in. podatkiem od towarów i usług, do dnia 31 grudnia 2010 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.).

W myśl art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Jeżeli zatem z zawartej umowy wynika, że w związku z wykonywaną usługą na usługobiorcę przerzucane są poszczególne koszty jej świadczenia, to wydatki te powinny być wliczone do podstawy opodatkowania usługi zasadniczej.

Należy podkreślić, iż każde świadczenie usług musi być zasadniczo uznawane za odrębne i niezależne, jednakże świadczenie obejmujące jedną usługę z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócić funkcjonowania systemu VAT.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

W świetle powyższego przepisu, sprzedaż towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu według podstawowej, 22% stawki podatku, za wyjątkiem towarów i usług objętych preferencyjną stawką podatku lub zwolnieniem od podatku przy czym stosowanie ww. preferencji musi ściśle wynikać z przepisów.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest komplementariuszem spółki komandytowej, która organizuje budowę inwestycji własnej na własnej nieruchomości i stara się pozyskać finansowanie na jej realizację. Ze względu na fakt, że spółka komandytowa nie posiada własnych pracowników, więc w jej imieniu czynności organizacyjne wykonują pracownicy Wnioskodawcy. Wiąże się to z wieloma wyjazdami delegacyjnymi w celu przeprowadzenia rozmów z potencjalnymi inwestorami oraz doradcami finansowymi i biznesowymi, a także z ponoszeniem przez Wnioskodawcę kosztów delegacji. Dla czynności realizowanej na rzecz spółki komandytowej Wnioskodawca wskazał symbol PKWiU 74.14 – usługi doradcze w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca ponosi koszty wyjazdów delegacyjnych i zgodnie z umową po przekroczeniu kwoty 2.000 zł następuje zwrot kosztów na podstawie wystawionej przez Wnioskodawcę refaktury zbiorczej.

Biorąc pod uwagę powyższe, w oparciu o przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny należy stwierdzić, że usługi polegające na pozyskaniu finansowania na rzecz realizacji inwestycji spółki komandytowej, sklasyfikowane według PKWiU pod symbolem 74.14 „usługi doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej” podlegają opodatkowaniu zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, tj. według stawki 22%, bowiem dla tego rodzaju usługi ustawodawca nie przewidział preferencyjnego opodatkowania stawkami obniżonymi. Taką stawką podatku opodatkowana jest całość świadczenia należnego od usługobiorcy, a zatem również kwota stanowiąca zwrot kosztów wyjazdów służbowych pracowników, bowiem w przedmiotowej sprawie ww. koszt stanowi element cenotwórczy realizowanej przez Wnioskodawcę usługi.

Zaznacza się, że organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania wyrobów i usług do odpowiednich grupowań statystycznych. Do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z prawidłowym zdefiniowaniem wykonywanych czynności oraz prawidłowym zaklasyfikowaniem tych czynności do właściwych grupowań statystycznych, obowiązany jest Zainteresowany.

W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy zaliczyć świadczoną usługę, usługodawca może zwrócić się o pomoc do Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego.

Tylko w przypadku prawidłowego zaklasyfikowania do właściwego grupowania PKWiU możliwe jest rozstrzygnięcie o zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług danej usługi. W związku z powyższym tut. Organ odniósł się do przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego, w którym uznał On świadczone przez siebie usługi, za usługi doradcze w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej – PKWiU 74.14.

Tut. Organ informuje ponadto, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisywanym zdarzeniu przyszłym, które nie zostały objęte pytaniem oraz własnym stanowiskiem w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności zasad dokumentowania poniesionych kosztów przez Wnioskodawcę.

Dodatkowo tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla świadczonych usług.

Natomiast, kwestia dotycząca zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych zostanie rozstrzygnięta odrębnym pismem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.