Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.228.2025.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-27
Teza: Uznanie, dostawy towaru przemieszczanego w procedurze
tranzytu za czynność niepodlegającą opodatkowaniu
podatkiem od towarów i usług w Polsce.
Słowa kluczowe: import-import towarów
procedura-procedura tranzytu
transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
transport-transport towarów
tranzyt
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy - na
których ciąży obowiązek uiszczenia cła
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
1

dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania dostawy towaru przemieszczanego w procedurze
    tranzytu z Arabii Saudyjskiej na terytorium Ukrainy za czynność niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka (...) (dalej: Wnioskodawca/Spółka) prowadzi działalność gospodarczą od (...),
    polegającą na (...). Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług
    w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: VAT),
    zarejestrowanym w Polsce oraz jest również zarejestrowanym podatnikiem VAT dla
    transakcji unijnych. Wnioskodawca planuje rozszerzyć obecnie prowadzoną działalność
    gospodarczą o handel towarami.
    Przedmiotowy towar, który będzie nabywany z Arabii Saudyjskiej to (...), wykorzystywany
    do produkcji tworzyw sztucznych.
    W Transakcji będą występować 4 podmioty.
    Podmiot A – to podmiot, który jest zarejestrowany w Niemczech i sprzedaje towar z Arabii
    Saudyjskiej. Arabia Saudyjska jest miejscem rozpoczęcia wysyłki towaru (...). Podmiot A
    wystawia fakturę sprzedaży na rzecz Wnioskodawcy. Towar wysłany z Arabii Saudyjskiej
    trafia do składu celnego w (...) (terytorium Polski). Podmiot A jest odpowiedzialny za
    transport z Arabii Saudyjskiej do Polski (skład celny w (...)).
    Podmiot B – Wnioskodawca, który jest nabywcą towaru płynącego z Arabii Saudyjskiej,
    jednakże nie nabywa prawa do rozporządzaniem towarem jak właściciel ze względu na
    trwający proces tranzytu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Wnioskodawca
    sprzedaje towar w charakterze pośrednika na rzecz Podmiotu C.
    Z tytułu przewozu towaru z Arabii Saudyjskiej na terytorium Polski Wnioskodawca nie
    będzie podmiotem, na którym ciążyć będzie obowiązek zapłaty cła z tego tytułu oraz nie
    będzie podlegać ta czynność zwolnieniu od cła, ani obowiązek zapłaty cła nie zostanie
    zawieszony (ani w części ani w całości). Do towaru również nie będą miały zastosowanie
    preferencyjne stawki celne, w tym obniżone lub zerowe.
    Podmiot C – to podmiot, który również jest pośrednikiem, przy czym jego siedziba
    znajduje się na terytorium Polski. Dla tej transakcji nie zachodzi procedura transportu
    (przemieszczenia towaru). Podmiot C nie dysponuje towarem, a więc nie nabywa prawa
    rozporządzania towarem jak właściciel. Podmiot C wystawia fakturę sprzedaży na rzecz
    Podmiotu D. Podmiot C jest czynnym podatnikiem VAT.

    Podmiot D – to podmiot, który fizycznie nabywa towar. Siedziba oraz miejsce faktycznie
    prowadzonej działalności gospodarczej tego podmiotu znajduje się na terytorium Ukrainy.
    Podmiot D jest odpowiedzialny za transport z Polski (skład celny w (...)) do kraju trzeciego,
    którym jest Ukraina.
    Towar będzie transportowany fizycznie w następujący sposób: z Arabii Saudyjskiej do
    składu celnego w (...) (Polska), następnie ze składu celnego w (...) (Polska) zostanie
    przetransportowany do Ukrainy. Towar będzie transportowany w ramach procedury
    tranzytu, o której mowa w art. 226 (tzw. procedura T1) Rozporządzenia Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające Unijny
    Kodeks Celny (dalej: UKC).
    Powyższe oznacza, że nabywane przez Wnioskodawcę towary będą znajdować się w
    procedurze tranzytu od miejsca rozpoczęcia wysyłki (Arabia Saudyjska), aż do miejsca
    zakończenia wysyłki (Ukraina).
    W czasie trwania wyżej opisanej procedury zostaną wystawione 2 tranzytowe dokumenty
    towarzyszące. Pierwszy dokument T1 będzie zawierał pod pozycją nadawca dane
    podmiotu A pod pozycją odbiorca będzie zawierał dane podmiotu B czyli Wnioskodawcy.
    Drugi dokument T1 pod pozycją nadawca będzie zawierał dane podmiotu C natomiast
    pod pozycją odbiorca będzie zawierał dane podmiotu D.
    Podkreślić w tym miejscu należy fakt, iż towary te nie zostaną dopuszczone do obrotu na
    terytorium Unii Europejskiej, a w szczególności w Polsce. Miejscem docelowym tych
    towarów jest Ukraina i to właśnie tam te towary zostaną dopuszczone do obrotu i
    skonsumowane.
    Podsumowując – wywóz towaru nastąpi w ramach transportu o nieprzerwanym
    charakterze. Oznacza to, że od momentu rozpoczęcia transportu z Arabii Saudyjskiej do
    chwili wywozu towaru poza terytorium Unii Europejskiej nie wystąpią przerwy niezwiązane
    bezpośrednio z organizacją transportu do miejsca docelowego. Na dokumencie z tytułu
    przewozu towaru z Arabii Saudyjskiej na terytorium Polski nie będzie powstawał dług
    celny.

## Pytanie

Czy sprzedaż dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz Podmiotu C będzie
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, sprzedaż dokonywana na rzecz Podmiotu C, który jest czynnym
    podatnikiem VAT, zarejestrowanym do transakcji unijnych nie będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT.
    Mając na uwadze fakt, że Wnioskodawca będzie dokonywać nabycia towaru w ramach
    procedury tranzytu od miejsca rozpoczęcia wysyłki (terytorium poza Unią Europejską), aż
    do miejsca dopuszczenia towaru do obrotu (terytorium poza Unią Europejską) wskazać
    należy, że zgodnie z art. 77 UKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia
    towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z
    następujących procedur celnych:
    a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
    b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
    Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Powyższe oznacza, że dla
    procedury tranzytu dług celny nie powstaje co stanowi tzw. Mechanizm zawieszenia
    poboru opłat celnych.

    Natomiast zgodnie z art. 26a ust. 1 i 2 ustawy VAT, miejscem importu towarów jest
    terytorium kraju Unii Europejskiej, na którym towary znajdują się w momencie ich
    wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej lub zakończenia procedury zawieszającej
    pobór opłat celnych.
    Biorąc pod uwagę brzmienie art. 19a ust. 9 ustawy VAT oraz art. 19a ust. 11 ustawy VAT
    stwierdzić należy, że obowiązek podatkowy nie powstanie, ponieważ nie powstaje dług
    celny, o którym mowa w przepisie. To prowadzi do konkluzji, że w przypadku nabycia
    towaru nie mamy do czynienia z jego importem, ponieważ towary nie zostaną
    dopuszczone do obrotu ani w Polsce, ani w Unii Europejskiej, a więc dostawa ta nie będzie
    podlegać pod ustawę o VAT.
    Przechodząc do oceny zasadności zastosowania odpowiedniej stawki VAT dla sprzedaży
    nie sposób pominąć charakteru podatku od towarów i usług jak również norm prawnych
    wynikających z dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 roku, w szczególności art.
    1 tej dyrektywy.
    Podatek od towarów i usług ma charakter konsumpcyjny, co oznacza, że jego obowiązek
    powstaje na terytorium kraju, w którym dochodzi do konsumpcji towaru, a także podatek
    VAT jest podatkiem neutralnym. Dokonując wykładni ww. dyrektywy oraz przepisów
    ustawy o VAT należy stwierdzić, że skoro nabywane towary nie są importem, to w
    konsekwencji sprzedaż tych towarów nie może być uznana za eksport, o którym mowa w
    art. 2 ust. 8 ustawy o VAT. W związku z powyższym transakcja sprzedaży nie będzie
    podlegać pod ustawę o VAT, analogicznie jak nie będzie podlegać pod tę ustawę zakup
    tego towaru. W konsekwencji dla tej transakcji należy zastosować stawkę "NP", czyli nie
    wystąpi podatek VAT do zapłaty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 2 pkt 4 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego –
      rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii
      Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w
      skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 7 ustawy:
      Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego
      na terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o eksporcie towarów rozumie się przez to
      dostawę towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza
      terytorium Unii Europejskiej przez:
      1) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      2) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
        lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych
        lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła,
      również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest
      zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo
      zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
    Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 9 ustawy:
      Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu
      celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
    Oznacza to, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych powstaje dług celny w
    związku z dopuszczeniem towarów do obrotu wówczas także, co do zasady, powstanie
    obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.
    Na podstawie art. 19a ust. 10a ustawy:
      W przypadku objęcia towarów procedurą uszlachetniania czynnego obowiązek
      podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą zamknięcia procedury
      uszlachetniania czynnego zgodnie z art. 324 rozporządzenia wykonawczego Komisji
      (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady
      wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
      (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z
      29.12.2015, str. 558, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/2447”.
    Zgodnie natomiast z art. 19a ust. 11 ustawy:
      W przypadku objęcia towarów procedurą: składowania celnego, odprawy czasowej z
      całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych, uszlachetniania
      czynnego, tranzytu, wolnego obszaru celnego, jeżeli od towarów tych pobierane są

      opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze, obowiązek podatkowy z
      tytułu importu towarów powstaje z chwilą wymagalności tych opłat.
    Zasady dotyczące określenia miejsca świadczenia przy dostawie towarów w przypadku
    transakcji łańcuchowych (szeregowych), tj. transakcji, w których występuje kilka
    podmiotów dokonujących obrotu tym samym towarem, przy czym towar trafia
    bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu, regulują przepisy art.
    22 ust. 1 – ust. 4 ustawy.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest – w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Na mocy art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2b ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    W świetle art. 22 ust. 2c ustawy:
      W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    Definicja podmiotu pośredniczącego zawarta została w art. 22 ust. 2d ustawy:
      Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.
    Przy czym, art. 22 ust. 2e ustawy stanowi, że:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
      1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

      2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
        dokonanej do tego nabywcy.
    Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma
    miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno
    przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę
    „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”. Przy czym, w
    przypadku gdy towar transportowany jest przez pierwszego dostawcę, transport towarów
    należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej
    dostawie w ramach łańcucha dostaw). Z kolei, gdy towar transportowany jest przez
    ostatniego nabywcę, transport towarów należy przyporządkować dostawie dla tego
    nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu).
    Zauważyć jednocześnie należy, że pojęcie „organizacji” transportu – przyjęte w praktyce
    stosowania ww. przepisów przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne – nie
    zostało zdefiniowane w przepisach ustawy. Zgodnie z potocznym rozumieniem, przez
    „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”.
    Zatem przez organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i
    koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów.
    Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W myśl tego przepisu wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru.
    Natomiast stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest
      terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub
      podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu
      importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium
      państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.
    Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:
      Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym
      towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
    Przy czym, w myśl art. 26a ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia na
      terytorium Unii Europejskiej jedną z następujących procedur:
      1) uszlachetniania czynnego,
      2) odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych,
      3) składowania celnego,
      4) tranzytu, w tym także składowaniem czasowym przed objęciem towarów jedną z
        procedur celnych,
      5) wolnego obszaru celnego

      - miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na
        którym towary te przestaną podlegać tym procedurom.
    Ponadto, w myśl art. 5 pkt 15, 18, 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady
    (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.
    Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej UKC:
    - „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego
      składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą,
      zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we
      własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub
      powiadomienie są składane;
    - „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty
      należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów
      na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;
    - „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny.
    Stosownie do art. 77 UKC:
      1) Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych
        podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących
        procedur celnych:
      a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
      b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
      2) Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
      3) Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego
        dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. (...)
    Z kolei art. 226 ust. 1 UKC stanowi, że:
      Procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie towarów nieunijnych
      z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii, przy czym
      towary te nie podlegają:
      a) należnościom celnym przywozowym;
      b) innym należnościom określonym w innych stosownych obowiązujących
        przepisach (...).
    Stosownie do art. 234 ust. 1 UKC:
      Procedura unijnego tranzytu zewnętrznego jest stosowana przy przewozie towarów
      przez kraj lub terytorium, znajdujące się poza obszarem celnym Unii, jeżeli spełniony
      jest jeden z następujących warunków:
      a) taka możliwość przewidziana została w umowie międzynarodowej;
      b) przewóz przez ten kraj lub terytorium odbywa się z zastosowaniem jednolitego
        dokumentu przewozowego wystawionego na obszarze celnym Unii.
    W tym miejscu należy wskazać, że za import towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7
    ustawy uważa się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii
    Europejskiej. Definicja ta stanowi implementację art. 30 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L
    347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), w myśl którego „import towarów” oznacza wprowadzenie
    na terytorium Wspólnoty towarów, które nie znajdują się w swobodnym obrocie, w
    rozumieniu art. 24 Traktatu.
    Oznacza to, że importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii
    Europejskiej, natomiast to, w którym państwie członkowskim podlega on opodatkowaniu

    (ma miejsce import towarów) określa art. 26a ustawy. Miejscem importu jest bowiem
    terytorium tego państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich
    wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej. Przy czym, w przypadku objęcia towarów z
    momentem ich wprowadzenia m.in. procedurą składowania celnego, miejscem importu
    takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary przestaną
    podlegać tej procedurze.
    Zatem, tylko import towarów na terytorium kraju stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3
    ustawy.
    Z kolei, powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów powiązane jest z
    powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych.
    W przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu
    w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu
    celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, obowiązek podatkowy
    dla przedmiotowego importu towarów nie powstaje.
    Z opisu sprawy wynika, że w transakcji opisanej będą realizowane trzy dostawy:
    a) między Podmiotem A (z Niemiec) a Podmiotem B – Państwem,
    b) między Podmiotem B a Podmiotem C (z Polski) oraz
    c) między Podmiotem C a ostatecznym nabywcą Podmiotem D (z Ukrainy),
    przy czym towary transportowane będą bezpośrednio od Podmiotu A do ostatecznego
    nabywcy – Podmiotu D, a transport towarów będzie miał zasadniczo nieprzerwany
    charakter.
    W przebiegu ww. transakcji Podmiot A wysyła towar z Arabii Saudyjskiej do składu celnego
    na terytorium Polski. Siedzibą Podmiotu A jest terytorium Niemiec natomiast miejscem
    faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej jest terytorium Arabii Saudyjskiej skąd
    towary są wysyłane. Państwa Spółka jest nabywcą towaru, jednakże nie nabywa prawa do
    rozporządzaniem towarem jak właściciel ze względu na trwający proces tranzytu w
    procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Koniec procedury nastąpi na terytorium Ukrainy,
    gdzie ostatni w kolejności Podmiot D odbierze towar i w dniu jego odebrania nabędzie
    prawo do rozporządzania towarem jak właściciel. Przy czym Podmiot B sprzedaje towar w
    charakterze pośrednika na rzecz Podmiotu C, który ma siedzibę w Polsce. Następnie
    Podmiot C sprzedaje towar w charakterze pośrednika na rzecz Podmiotu D, który jest
    fizycznym nabywcą towaru. Z Arabii Saudyjskiej do Polski transport organizowany jest
    przez Podmiot A. Z terytorium Polski na terytorium Ukrainy za organizację transportu
    odpowiedzialny jest Podmiot D. Towar będzie transportowany w ramach procedury
    tranzytu, o której mowa w art. 226 (tzw. procedura T1) Rozporządzenia Parlamentu
    Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013. Wskazali Państwo, że towary nie zostaną
    dopuszczone do obrotu na terytorium Unii Europejskiej, a w szczególności w Polsce.
    Miejscem docelowym tych towarów jest Ukraina i to właśnie tam te towary zostaną
    dopuszczone do obrotu i skonsumowane.
    Z tytułu przewozu towaru z Arabii Saudyjskiej na terytorium Polski nie będą Państwo
    podmiotem, na którym ciążyć będzie obowiązek zapłaty cła z tego tytułu oraz nie będzie
    podlegać ta czynność ze zwolnienia od cła, ani obowiązek zapłaty cła nie zostanie
    zawieszony (ani w części ani w całości). Do towaru również nie będą miały zastosowanie
    preferencyjne stawki celne, w tym obniżone lub zerowe. Na dokumencie z tytułu
    przewozu towaru z Arabii Saudyjskiej na terytorium Polski nie będzie powstawał dług
    celny.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż przez Państwa towarów na rzecz
    Podmiotu C będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

    Przedstawione okoliczności wskazują, że ww. dostawę będącą przedmiotem zapytania
    należy uznać za transakcję łańcuchową w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy, w wyniku
    której towary będące przedmiotem transakcji będą transportowane bezpośrednio od
    Podmiotu A z Arabii Saudyjskiej do ostatecznego nabywcy – Podmiotu D na Ukrainę.
    Towar będzie korzystał z procedury tranzytu, w ramach którego zastosowany zostanie
    mechanizm zamknięcia urzędowego. Miejscem zakończenia procedury tranzytu jest
    obszar we władaniu Urzędu Celnego na granicy Polsko-Ukraińskiej.
    Należy zauważyć, że zgodnie z powołanym art. 22 ust. 4 ustawy, w przypadku transakcji
    łańcuchowej, której przedmiotem są towary wysyłane lub transportowane z terytorium
    państwa trzeciego –dostawa towarów dokonana przez importera (tj. podatnika z tytułu
    importu lub zaimportowania) jest zawsze opodatkowana VAT w kraju importu lub
    zaimportowania tych towarów. Zatem dostawa towarów sprowadzonych z państwa
    trzeciego, dokonana w ramach transakcji łańcuchowej będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT w Polsce, wówczas gdy na terytorium kraju dojdzie do importu towarów, a
    podatnikiem z tytułu importu towarów będzie podmiot dokonujący tej dostawy.
    Importem jest przywóz towarów z kraju trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Z kolei
    to, w którym państwie członkowskim UE import towarów podlega opodatkowaniu (ma
    miejsce import towarów) – określa przepis art. 26a ustawy. Miejscem importu jest bowiem
    terytorium tego państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich
    wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej, przy czym w przypadku objęcia towarów z
    momentem ich wprowadzenia m.in. procedurą tranzytu, miejscem importu takich
    towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary te przestaną
    podlegać tej procedurze. Tym samym, czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    VAT w Polsce – stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy – jest wyłącznie import na
    terytorium kraju.
    Powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów jest powiązane z
    powstaniem obowiązku zapłaty cła lub faktem zaistnienia określonych procedur celnych.
    W przypadku, gdy importowany towar nie jest objęty procedurą dopuszczenia do obrotu
    w rozumieniu przepisów celnych i przywóz towaru nie powoduje powstania długu
    celnego, ani też nie występują żadne inne należności przywozowe, wówczas nie powstaje
    obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowego importu towarów.
    W okolicznościach przedstawionych we wniosku, w związku z przywozem towarów na
    terytorium kraju nie powstanie obowiązek podatkowy tytułu importu towarów, który
    zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy powstaje z chwilą powstania długu celnego. Państwo nie
    będą też podatnikiem z tytułu importu towarów, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1
    ustawy. Ponadto nie wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 19a ust. 10a lub 11
    ustawy, a więc takie które skutkują powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu importu
    towarów i dotyczą przypadku objęcia importowanych towarów procedurą celną
    uszlachetniania czynnego lub jedną ze specjalnych procedur celnych, jeżeli od towarów
    tych pobierane są opłaty wyrównawcze lub opłaty o podobnym charakterze. Zatem w
    sytuacji, gdy nie będą Państwo podatnikiem z tytułu importu towarów na terytorium kraju,
    to dostawa towarów dokonana przez Państwa na rzecz Podmiotu C nie wpisuje się w
    dyspozycję art. 22 ust. 4 ustawy.
    W związku z powyższym skoro, przedmiotem analizowanej transakcji będzie towar
    niedopuszczony do obrotu na terytorium UE i przemieszczenie tego towaru z Arabii
    Saudyjskiej przez Polskę do Ukrainy, realizowane w ramach procedury tranzytu T1 nie
    będzie powodowało powstania długu celnego ani spełnienia warunków wskazanych w art.
    19a ust. 10a lub 11 ustawy, to tym samym dostawa tego towaru dokonywana przez
    Państwa na rzecz Podmiotu C nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na terytorium kraju.
    Podsumowując, należy stwierdzić, że sprzedaż dokonywana przez Państwa na rzecz
    Podmiotu C nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.