Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP4/443-620/12-5/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2012-12-11
Teza: Sprzedaż działek przez Gminę.
Słowa kluczowe: działki; gmina; grunty-grunt niezabudowany; nieruchomości; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2012 r. (data wpływu 3 września 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 26 listopada 2012 r. (data wpływu 27 listopada 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 września 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 26 listopada 2012 r. (data wpływu 27 listopada 2012 r.) o pełnomocnictwo dla osoby upoważnionej występującej w imieniu Wnioskodawcy.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

1.  Wnioskodawca – Gmina zamierza sprzedać trzy niezabudowane działki gruntu o numerach: 11/1, 22 i 38/2 (obr. 26, ark. 1)

Działki położone są na obszarze, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ogłoszono o przystąpieniu przez Gminę do sporządzania planu miejscowego w odniesieniu do przedmiotowych działek oraz nie uzyskano dla nich warunków zabudowy.

W ewidencji gruntów wykazano dla działek następujące użytki gruntowe:

*   działka nr 11/1 o pow. 0,8172ha - użytek gruntowy z grupy użytków rolnych, oznaczony symbolem „RV” (grunty orne klasy V),

*   działka nr 22 o pow. 0,0725ha - użytek gruntowy z grupy użytków rolnych, oznaczony symbolem „RV” (grunty orne klasy V),

*   działka nr 38/2 o pow. 0,9469ha - użytek gruntowy z grupy użytków rolnych, oznaczony symbolem „RV” (grunty orne klasy V - pow. 0,8021ha) oraz użytek z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, oznaczony symbolem „Bp” (zurbanizowane tereny niezabudowane - pow. 0,l448ha).

W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta ….teren, na którym położone są działki, określony jest jako:

*   działki nr 11/1 i 38/2 - obszary zabudowy ekstensywnej, których prawidłowe funkcjonowanie wymaga rozstrzygnięcia konfliktów przestrzennych oraz tereny sugerowanych dolesień,

*   działka nr 22 - obszary zabudowy ekstensywnej, których prawidłowe funkcjonowanie wymaga rozstrzygnięcia konfliktów przestrzennych.

1.  Wnioskodawca zamierza sprzedać niezabudowaną działkę gruntu numer 22/16 o pow. 1,3209 ha,

Działka położona jest na obszarze, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ogłoszono o przystąpieniu przez Gminę do sporządzania planu miejscowego w odniesieniu do przedmiotowej działki. Dla działki nr 22/16 w ewidencji gruntów wykazano użytek gruntowy z grupy grunty zabudowane i zurbanizowane, oznaczony symbolem tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Dla wskazanego terenu nie ustalono warunków zabudowy.

W Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta …teren, na którym położona jest ww. działka, określony jest jako: tereny łąk, osiedlowe tereny otwarte, obszary towarzyszące ciekom wodnym, dla których proponuje się wprowadzenie funkcji terenów otwartych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy sprzedaż działek, oznaczonych nr 11/1 i 22 będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a cena sprzedaży działki nr 38/2, z uwag na figurujący w ewidencji gruntów użytek gruntowy z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych oraz użytek gruntowy z grupy użytków rolnych winna zostać proporcjonalnie do powierzchni podzielona, a następnie do ceny sprzedaży część działki z użytkiem gruntowym z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych należy naliczyć stawkę 23% VAT, zaś cenę sprzedaży części działki z użytkiem gruntowym z grupy użytków rolnych sprzedawać jako zwolnioną z VAT stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług czy też odnośnie sprzedaży działki nr 38/2 zastosować jedną stawkę VAT w wysokości 23% lub w całości sprzedawać działkę nr 38/2 jako zwolnioną z VAT?
2.  Czy sprzedaż działki, oznaczonej nr 22/16 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarowi usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. W przypadku dostaw gruntów, ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku w art. 43 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, w którym stwierdzono, że zwalnia się od podatku dostawę gruntów niezabudowanych innych niż budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia grunt budowlany. Jak wynika z interpretacji izb skarbowych, o przeznaczeniu gruntu decydują zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zagospodarowanie gruntu poprzez jego zabudowę wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Zdaniem Gminy, w przypadku jeśli w obrocie prawnym nie ma prawomocnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, o przeznaczeniu gruntu winny decydować zapisy w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w zapisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 z późn. zm.) Prawo geodezyjne i kartograficzne. Art. 21 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. A zatem dla podstawy wymiaru każdego podatku, w tym podatku od towarów i usług, wiążące są dane z ewidencji gruntów.

Natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie decyduje o przeznaczeniu terenu, pełni ono jedynie funkcję koordynacyjną na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium nie kształtuje w sposób bezpośredni i wiążący sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości, nie jest także możliwe wydanie na jego podstawie decyzji administracyjnych oraz nie jest źródłem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. z 2003 r. . Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zatem me może stanowić podstawy do ustalenia prawa do zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 o podatku od towarów i usług.

Powyższy pogląd znajduje dodatkowe uzasadnienie, gdy dokona się wykładni prokonstytucyjnej. Przepis art. 217 Konstytucji RP stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

W ocenie Gminy:

1.  biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny, sprzedaż działek, oznaczonych nr 11/l i 22, będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a cena sprzedaży działki nr 38/2, z uwagi na figurujące w ewidencji gruntów użytki gruntowe: z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych oraz z grupy użytków rolnych, powinna zostać proporcjonalnie do powierzchni użytków podzielona, a następnie do ceny sprzedaży części działki z użytkiem gruntowym z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych należy naliczyć stawkę 23 % VAT, zaś cenę sprzedaży części działki z użytkiem gruntowym z grupy użytków rolnych sprzedawać jako zwolnioną z VAT stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług,
2.  biorąc pod uwagę oznaczenie użytku gruntowego działki nr 22/16 w ewidencji gruntów, należącego do grupy „Grunty zabudowane i zurbanizowane”, sprzedaż tej niezabudowanej działki, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT wg stawki 23%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Zgodnie z przepisem § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Natomiast stosownie do treści art. 146a pkt 1 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, przewidziano opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ww. ustawy o podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług.

Jednakże ustawodawca zwalniając z podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. Przy czym, na gruncie przepisów podatkowych brak jest definicji pojęcia gruntu przeznaczonego pod zabudowę.

Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zatem, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod zabudowę.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Zatem, o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. Jedynie w sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Należy również zauważyć, że o ile przeznaczenie terenu określa plan zagospodarowania przestrzennego, o tyle ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem (potwierdzeniem) stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m. in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznie w niej zawartych.

Jeżeli dla danego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego lub nie wydano decyzji o warunkach zabudowy wówczas dopiero dla podstawy wymiaru podatku od towarów i usług wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2010r., sygn. akt I FPS 8/10, w którym rozstrzygnięto, iż w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku stwierdził, że przy rozstrzyganiu sporów w tej kwestii należy sięgnąć do rozwiązań zawartych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej. Przepis art. 12 ust. 3 powołanej Dyrektywy stanowi, że do celów dostawy terenu budowlanego – „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie. NSA powołał się na orzeczenie w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen a Belastingdienst Grote Ondememingen (Holandia), w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjął, że do ustawodawstwa krajowego każdego państwa należy ustalenie definicji terenu budowlanego. Polski ustawodawca nie zdefiniował pojęcia dostawy terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę w ustawie o podatku od towarów i usług. A zatem do polskiego systemu prawa podatkowego nie implementowano art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/1 12/WE Rady.

Dokonując zatem podsumowania powyższej analizy stwierdzić należy, iż kwestię zasad kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposób postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy określa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z zawartych w niej przepisów wynika, że o przeznaczeniu terenu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony dla terenów gminy – przez gminę oraz że ustalenia tego planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W przypadku natomiast jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Natomiast odnosząc się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, iż zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium nie jest aktem prawa miejscowego. Postanowienia studium mają charakter nienormatywny, są bowiem kierowane do organów gminy i bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej, nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, określa jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Można zatem stwierdzić, że odnosi się jedynie do kierunku i sposobu działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacji aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Studium jest jednym z etapów poprzedzających uchwalenie planu i nie może tym samym w żadnym przypadku stanowić podstawy do wydawania decyzji.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca zamierza sprzedać niezabudowane działki gruntu o numerach: 11/1, 22 i 38/2. Działki położone są na obszarze, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie uzyskano dla nich warunków zabudowy.

W ewidencji gruntów wykazano dla działek następujące użytki gruntowe:

*   działka nr 11/1 - użytek gruntowy z grupy użytków rolnych,

*   działka nr 22 - użytek gruntowy z grupy użytków rolnych,

*   działka nr 38/2 o pow. 0,9469ha - użytek gruntowy z grupy użytków rolnych (pow. 0,8021ha) oraz użytek z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (pow. 0,1448ha).

Ponadto Wnioskodawca zamierza sprzedać niezabudowaną działkę gruntu numer 22/16. Działka położona jest na obszarze, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla działki nr 22/16 w ewidencji gruntów wykazano użytek gruntowy z grupy grunty zabudowane i zurbanizowane, oznaczony symbolem tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Dla wskazanego terenu nie ustalono warunków zabudowy.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że planowana przez Gminę sprzedaż działek nr 11/1 i nr 22 – oznaczonych w ewidencji gruntów jako użytki rolne - będzie korzystać ze zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Natomiast sprzedaż działki nr 38/2 - w części oznaczonej w ewidencji gruntów jako użytki rolne (pow. 0,8021ha) będzie korzystać ze zwolnienia od podatku, wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zaś w części oznaczonej w tej ewidencji jako użytek z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (pow. 0,1448ha) nie będzie korzystała z powyższego zwolnienia i będzie podlegać opodatkowaniu według stawki podstawowej, tj. 23%.

Dostawa działki nr 22/16 – oznaczonej w ewidencji gruntów jako użytek z grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych - będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 23%.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.