Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.7.2018.2.AKR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-03-13
Teza: koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości zabudowanej
Słowa kluczowe: budynek-budynek mieszkalny; grunty; koszt-koszty uzyskania przychodów; kredyt; opodatkowanie; sprzedaż; wycena
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 22 grudnia 2017 r. (data wpływu 2 stycznia 2018 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 lutego 2018 r. (data wpływu 23 lutego 2018 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości zabudowanej **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 stycznia 2018 r. wpłynął do Organu podatkowego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości zabudowanej.

Wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), w związku z powyższym pismem z dnia 5 lutego 2018 r., Nr 0113-KDIPT2-2.4011.7.2018.1.AKR, wezwano Wnioskodawcę, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłane zostało w dniu 6 lutego 2018 r. (skutecznie doręczone w dniu 13 lutego 2018 r.). W dniu 23 lutego 2018 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku (nadane w dniu 20 lutego 2018 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca w listopadzie 2013 r. nabył grunt pod budowę domu jednorodzinnego. W tym celu zaciągnął dwa kredyty, jeden na zakup działki w kwocie 130 000 zł, natomiast drugi na wybudowanie domu, który został zaciągnięty w maju 2014 r. na kwotę 400 000 zł.

Większość etapów budowy została zrealizowana przez Wnioskodawcę tzw. systemem gospodarczym. Budowa domu systemem gospodarczym to cykl inwestycyjny, w którym inwestor staje się sam dla siebie przedsiębiorcą budowlanym i sam organizuje budowę. Tym samym Wnioskodawca sam aktywnie uczestniczył w budowie domu, jak również korzystał z pomocy członków rodziny co pozwoliło na zminimalizowanie kosztów robocizny. Ponadto Wnioskodawca nabywał w sklepach budowlanych materiały konieczne do budowy domu, a później transportował je własnym samochodem na teren budowy, w związku z czym nie posiada faktur dokumentujących wybudowanie domu. Zakończenie budowy zostało zgłoszone i przyjęte przez Powiatową Inspekcję Nadzoru Budowlanego.

Wnioskodawca zgodnie z wymogami banku rozliczył się z udzielonego kredytu. Została również sporządzona rzetelna dokumentacja fotograficzna. Bank po dokonaniu wyceny domu wybudowanego przez Wnioskodawcę stwierdził, że pieniądze pochodzące z banku zostały w całości przeznaczone na cele mieszkaniowe. Bank nie wymagał od Wnioskodawcy przedłożenia faktur dokumentujących wykonanie prac związanych z budową domu, jak i materiałów budowlanych przeznaczonych na ten cel.

W dniu 25 czerwca 2017 r. Wnioskodawca zaciągnął pożyczkę od swojej matki na kwotę 180 000 zł na wcześniejszą częściową spłatę kredytu w celu „uwolnienia” hipoteki. Następnie w dniu 28 czerwca 2017 r. Wnioskodawca spłacił część kredytu, tj. 173 595 zł.

W dniu 29 czerwca 2017 r. została podpisana umowa przedwstępna sprzedaży nieruchomości zabudowanej, na podstawie której została uiszczona zaliczka wysokości 200 000 zł, dzięki której całkowicie został spłacony kredyt hipoteczny.

Wnioskodawca wybudował dom dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych co nie było związane z działalnością gospodarczą. Jednak w związku ze zmianą planów, sprzedał grunt wraz ze znajdującym się na nim budynkiem mieszkalnym. Od nabycia gruntu pod wybudowanie domu nie minęło 5 lat, więc Wnioskodawca będzie zobowiązany, zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a tej ustawy, do zapłaty podatku od dochodu uzyskanego ze sprzedaży domu. Z tej racji, że dom został postawiony systemem gospodarczym, to podatnik nie posiada faktur dokumentujących jego wybudowanie, które mogłyby dokumentować koszt nabycia nieruchomości, a co pozwoliłoby obniżyć podatek od sprzedaży domu. Jednym z kosztów pozwalających obniżyć podstawę opodatkowania stanowi cena nieruchomości gruntowej zawarta w akcie notarialnym. Podatnik nie ma dokumentów pozwalających rozliczyć wkład własny oraz dodatkowe koszty jakie poniósł, więc ma zamiar rozliczyć tylko i wyłącznie te dwa udokumentowane koszty, a pozostałą część zysku ze sprzedaży przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe.

Wnioskodawca nie będzie ujmował wydatków na wybudowanie nieruchomości jako koszt podatkowy, tym samym nie zamierza dwukrotnie odliczać kosztów uzyskania przychodów tj. raz kosztów uzyskania przychodów w postaci faktur dokumentujących budowę domu oraz wartości kredytu.

W innym przypadku Wnioskodawca będzie zmuszony do zapłaty podatku od całego przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, odliczając jedynie od podstawy opodatkowania cenę nieruchomości gruntowej nabytej na podstawie aktu notarialnego. Podatnik niesprawiedliwie zostałby obciążony podatkiem od dochodu, którego by w ogóle nie uzyskał.

W uzupełnieniu wniosku stwierdzono, że nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym została sprzedana w dniu 17 listopada 2017 r. na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego. Sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Drugi udokumentowany koszt stanowi wartość zaciągniętego kredytu na ukończenie budowy w wysokości 400 000 zł. Kredyt jest udokumentowany poprzez zawarcie umowy kredytowej, w tym potwierdzenie dokonania przelewu przez bank (wartość kredytu) na konto podatnika oraz wyceną rzeczoznawcy majątkowego.

Wyceny domu jednorodzinnego dokonał rzeczoznawca majątkowy/budowlany. Rzeczoznawca przyjął następujące wartości:

*   wartość rynkową, wg stanu z dnia oględzin tj. 29 kwietnia 2014 r., na kwotę 222 000 zł,

*   przewidywaną wartość rynkową nieruchomości po ukończeniu inwestycji, na kwotę 629 000 zł,

*   wartość rynkową składnika gruntowego nieruchomości, tj. działki gruntowej nr … o pow. 0,1025 ha, na kwotę 165 000 zł,

*   wartość odtworzeniową nieruchomości zabudowanej, na kwotę 579 000 zł.

Podstawy merytoryczne przyjętych wartości to:

*   wizja lokalna przedmiotowej nieruchomości przeprowadzona w dniu 29 kwietnia 2014 r., podczas której sporządzona została dokumentacja fotograficzna oraz opis przedmiotowej nieruchomości,

*   Księga Wieczysta nr … prowadzona przez … Wydz. Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w ….,

*   wypis z rejestru gruntów,

*   wypis z mapy ewidencyjnej,

*   projekt budowlany - „Projekt budowlany dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej” opracowany przez biuro projektowe,

*   Decyzja Starosty …. nr …/14 z dnia 21 marca 2014 r., sygn. …, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę,

*   Decyzja o warunkach zabudowy z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. …,

*   informacje uzyskane w Urzędzie Miejskim w …,

*   informacje uzyskane w Starostwie Powiatowym w …,

*   informacje uzyskane od Zamawiającego wycenę,

*   informacje z rynku nieruchomości w zakresie cen rynkowych uzyskane z aktów notarialnych.

Podstawy materialno-prawne są następujące:

*   ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późń. zm.),

*   rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późń. zm.),

*   ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93),

*   Powszechne Krajowe Zasady Wyceny (PKZW); … Wycena dla zabezpieczenia wierzytelności,

*   w tym podstawy metodologiczne określone w doktrynie przedmiotu tj. gospodarce nieruchomościami, systemów i procedur szacowania nieruchomości.

Operat szacunkowy został przygotowany na potrzeby zabezpieczenia wierzytelności. Dokument sporządzony przez rzeczoznawcę wymienia materiały założone w projekcie budowlanym, które stanowiły podstawę wyceny, jednakże nie wyszczególnia osobno cen usług oraz materiałów. Finalna uzyskana kwota ze sprzedaży była dużo wyższa niż zakładana przez rzeczoznawcę, co potwierdza, że użyto lepszych materiałów niż wstępnie zakładano. Szczegółowe założenia dotyczące poszczególnych cen usług i materiałów zostały określone przez bank na podstawie wewnętrznych dokumentów banku i stanowiły część dokumentacji kredytowej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

1.  Czy wartość otrzymanego kredytu przeznaczonego na wybudowanie domu w wysokości 400 000 zł może stanowić udokumentowany koszt nabycia nieruchomości, w przypadku kiedy została sporządzona wycena wraz z kosztorysem bankowym (kosztorys budowy w systemie gospodarczym) będąca warunkiem udzielenia kredytu?
2.  Czy wycena rzeczoznawcy budowlanego może stanowić udokumentowany koszt nabycia nieruchomości w sytuacji, gdy dom był budowany systemem gospodarczym i nie można udokumentować wydatków?

Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku), wartość otrzymanego kredytu, przeznaczonego na wybudowanie domu oraz wycena rzeczoznawcy budowlanego będą stanowić koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co w konsekwencji pozwoli obniżyć podstawę opodatkowania przy sprzedaży nieruchomości, poprzez uwzględnienie ww. kosztów, zgodnie z art. 30e ust. 2 w związku z art. 22 ust. 6c ww. ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z ogólną zasadą sformułowaną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Wobec powyższego, odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu, jeżeli zbycie to ma miejsce przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w listopadzie 2013 r. nabył grunt pod budowę domu jednorodzinnego. W tym celu zaciągnął dwa kredyty w banku, jeden na zakup działki w kwocie 130 000 zł w dniu 14 października 2013 r., natomiast drugi na wybudowanie domu w maju 2014 r. na kwotę 400 000 zł. Większość etapów budowy została zrealizowana przez Wnioskodawcę tzw. systemem gospodarczym, w związku z tym nie posiada faktur dokumentujących wybudowanie domu. Zakończenie budowy zostało zgłoszone i przyjęte przez Powiatową Inspekcję Nadzoru Budowlanego. Wnioskodawca zgodnie z wymogami banku rozliczył się z udzielonego kredytu. Została również sporządzona rzetelna dokumentacja fotograficzna. Bank po dokonaniu wyceny domu wybudowanego przez Wnioskodawcę stwierdził, że pieniądze pochodzące z banku zostały w całości przeznaczone na cele mieszkaniowe. Bank nie wymagał od Wnioskodawcy przedłożenia faktur dokumentujących wykonanie prac związanych z budową domu jak i materiałów budowlanych przeznaczonych na ten cel. W dniu 25 czerwca 2017 r. Wnioskodawca zaciągnął pożyczkę od swojej matki na kwotę 180 000 zł na wcześniejszą, częściową spłatę kredytu w celu „uwolnienia” hipoteki. Następnie w dniu 28 czerwca 2017 r. z pożyczki tej Wnioskodawca spłacił część kredytu tj. 173 595 zł. W dniu 29 czerwca 2017 r. została podpisana umowa przedwstępna sprzedaży nieruchomości zabudowanej, na podstawie której została uiszczona zaliczka wysokości 200 000 zł, dzięki której w dniu 29 czerwca 2017 r. całkowicie został spłacony kredyt hipoteczny. Wnioskodawca wybudował dom dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych co nie było związane z działalnością gospodarczą. Jednak w związku ze zmianą planów, Wnioskodawca w dniu 17 listopada 2017 r. sprzedał grunt wraz ze znajdującym się na nim budynkiem mieszkalnym. Sprzedaż nieruchomości nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie ma dokumentów pozwalających rozliczyć wkład własny oraz dodatkowe koszty jakie poniósł, więc ma zamiar rozliczyć tylko i wyłącznie dwa udokumentowane koszty. Jednym z kosztów jest cena nieruchomości gruntowej zawarta w akcie notarialnym. Drugi udokumentowany koszt to wartość zaciągniętego kredytu na ukończenie budowy w wysokości 400 000 zł. Kredyt jest udokumentowany umową zawarcia kredytu, w tym potwierdzeniem dokonania przelewu przez bank na konto oraz jak wskazuje Wnioskodawca, wyceną rzeczoznawcy majątkowego.

Stosownie do treści art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, z późn. zm.), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Natomiast art. 48 Kodeksu cywilnego stanowi, że z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane. W myśl art. 47 ww. Kodeksu część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Wyżej wymienione przepisy wyrażają generalną zasadę, że budynek jako część składowa nieruchomości z wyjątkami przewidzianymi w ustawie nie może być odrębnym przedmiotem własności i dzieli los prawny rzeczy głównej, tj. gruntu. Dlatego też, sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku, trwale z nim związanego. Jednocześnie regulacja zawarta w prawie cywilnym skutkuje tym, że datą nabycia nieruchomości jest data nabycia prawa własności gruntu bez względu na to, czy na gruncie tym wybudowano budynek, czy też nie i kiedy to nastąpiło. Odmienna sytuacja prawna występuje tylko w przypadku użytkowania wieczystego gruntu, kiedy na gruncie stanowiącym własność państwową lub gminną może być wzniesiony budynek stanowiący własność wieczystego użytkowania art. 235 Kodeksu cywilnego.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że nabycie przez Wnioskodawcę nieruchomości zabudowanej będącej przedmiotem sprzedaży w dniu 17 listopada 2017 r., nastąpiło w 2013 r.

W związku z tym, że sprzedaż ww. nieruchomości zabudowanej nabytej przez Wnioskodawcę w 2013 r. nastąpiła przed upływem 5 lat od daty jej nabycia, stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)- c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

W świetle art. 19 ust. 1 ww. ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena określona w umowie, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.

Zgodnie natomiast do art. 22 ust. 6c powołanej ustawy, koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ww. ustawy).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że przepis art. 22 ust. 6c ww. ustawy w sposób jednoznaczny wskazuje co może być uznane za koszt uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości. Koszt nabycia, co do zasady, określa umowa notarialna sprzedaży, na podstawie której nabywca staje się właścicielem nieruchomości. Kosztem nabycia bez wątpienia będzie zatem cena jaką zapłacił nabywca zbywcy za nieruchomość będącą przedmiotem sprzedaży, niezależnie od tego czy zakup ten jest sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na zakup nieruchomości pochodzą z oszczędności nabywcy. Kosztem nabycia są również wydatki notarialne, czyli wydatki związane ze sporządzeniem aktu notarialnego związanego z nabyciem nieruchomości, pod warunkiem, że w istocie nabywca takie wydatki poniósł.

W doktrynie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przez nakłady na nieruchomość należy rozumieć sumę wydatków poniesionych na substancję danej nieruchomości. Uznaje się, że są to nie tylko nakłady ulepszające lub modernizujące nieruchomość, ale również nakłady o charakterze budowlanym, remontowym. Ponadto ustawa przewiduje, że wysokość nakładów zwiększających wartość nieruchomości poniesionych w czasie jej posiadania ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Innymi słowy w niniejszej sprawie nakładami na nieruchomość zwiększającymi jej wartość, a tym samym kosztami uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości zabudowanej będą wydatki, które Wnioskodawca poniósł na budowę domu niezależnie od tego czy nakłady te Wnioskodawca sfinansował ze środków własnych (np. oszczędności) czy też z kredytu bankowego.

Jednakże, aby dany wydatek na budowę domu mógł być zaliczony w poczet nakładów stanowiących koszt uzyskania przychodu musi on być odpowiednio udokumentowany fakturami VAT w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług oraz dokumentami stwierdzającym poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ww. ustawy).

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że zarówno umowa kredytowa wskazująca wartość otrzymanego kredytu na budowę domu, jak i wycena rzeczoznawcy budowlanego, nie stanowią w świetle art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych udokumentowanych kosztów nabycia nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży, ponieważ dotyczą budynku mieszkalnego, który nie został nabyty, lecz wybudowany przez Wnioskodawcę. W ww. przepisie koszty dotyczące budowy budynku, jego remontu czy modernizacji określone zostały jako nakłady poniesione na wytworzenie i zwiększenie wartości rzeczy. Jednak umowa kredytowa wskazująca wartość otrzymanego kredytu na budowę domu, jak i wycena rzeczoznawcy budowlanego, nie stanowią udokumentowania nakładów na wybudowanie budynku mieszkalnego, ponieważ nie potwierdzają rzeczywiście poniesionych wydatków w związku z ww. budową. Wynikająca z umowy kredytowej wartość kredytu wskazuje jedynie jakimi środkami pieniężnymi Wnioskodawca dysponował podejmując się budowy budynku mieszkalnego. Zaś wycena rzeczoznawcy określa tylko przybliżoną wartość wybudowanej nieruchomości, ponieważ wynika z szacowania. Ponadto umowa kredytowa wskazująca wartość otrzymanego kredytu na budowę domu, jak i wycena rzeczoznawcy budowlanego nie stanowią dokumentów, na podstawie których przepis pozwala ustalić wysokość nakładów, nie są to bowiem ani faktury VAT w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ani dokumenty stwierdzające poniesienie opłat administracyjnych. Tym samym umowa kredytowa wskazująca wartość otrzymanego kredytu na budowę domu, jak i wycena rzeczoznawcy budowlanego, nie spełniają dyspozycji art. 22 ust. 6e w związku z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, Wnioskodawca nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości zabudowanej, określonych art. 22 ust. 6c ww. ustawy, zarówno wartości otrzymanego kredytu na budowę domu, jak i wartości nieruchomości zabudowanej wynikającej wyceny rzeczoznawcy.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Jednocześnie Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) jest sam przepis prawa. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w … w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.