Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.678.2024.1.AN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Ustalenie statusu rzeczywistego właściciela wypłacanych odsetek od pożyczki oraz prawo do zastosowania zasady „look-through”.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; odsetki; podatek-podatek pobierany u źródła; podmiot-podmiot pośredniczący; płatnik; umowa-umowa pożyczki; właściciel
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Obowiązek podatkowy-Ograniczony obowiązek podatkowy; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Słowniczek-Certyfikat rezydencji; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)-Certyfikat rezydencji podatkowej; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)-Należności objęte obowiązkiem poboru podatku przez płatnika
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy ustalenia, czy:
    - jeżeli Spółka X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, czy
    Wnioskodawca ma prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać
    skutki podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji
    podatkowej podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek;
    - w okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
    Wnioskodawcę do Spółki X odsetek od Pożyczki byli i są Spółka T, Spółka A oraz Spółka
    W, czy, z zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając
    certyfikaty rezydencji podatkowej Spółki T, Spółki A oraz Spółki W, powinien zastosować
    PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie powinien pobierać podatku u źródła.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy możliwości zastosowania
    zasady look-through (czyli oceny konsekwencji podatkowych w odniesieniu do podmiotu
    będącego rzeczywistym właścicielem, a nie podmiotu pośredniczącego) na potrzeby
    rozliczenia podatku u źródła, przez Spółkę z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”), w
    okolicznościach opisanych poniżej.
    Struktura właścicielska.
    Wszystkie udziały Wnioskodawcy posiada spółka prawa holenderskiego Spółka X B.V. z
    siedzibą w Holandii (dalej: „Spółka X”). Spółka X jest holenderskim rezydentem
    podatkowym.
    Jedynym udziałowcem Spółki X jest Spółka Y (dalej: Spółka Y”), która działa jako powiernik
    dla Funduszu Z (dalej: „Fundusz Z”, transparentnego dla potrzeb Holenderskiego podatku
    dochodowego zamkniętego funduszu dla połączonych rachunków (...) (Fundusz Z).
    Po zmianach w składzie inwestorów, od 6 marca 2023 r., inwestorami w Funduszu Z
    (Inwestorzy), są wyłącznie Spółka T (dalej: „Spółka T”), Spółka A (dalej: „Spółka A”) oraz
    Spółka Z (dalej: „Spółka Z”), amerykańska spółka posiadająca osobowość prawną, lecz
    transparentna dla potrzeb amerykańskiego podatku dochodowego. Całość dochodów
    uzyskiwanych przez Spółkę Z konsolidowana jest z dochodami jej jedynego wspólnika,

    Spółki W (dalej: „Spółka W”), i opodatkowywana na poziomie Spółki W (czyli Spółka W płaci
    amerykański podatek dochodowy od dochodów uzyskiwanych przez Spółkę Z). Spółce T
    przypada 31,47% udziału w zysku, Spółce A przypada 67,90% udziału w zysku, a Spółce W
    przypada 0,63% udziału w zysku Funduszu Z.
    Jak potwierdzają posiadane przez Wnioskodawcę certyfikaty rezydencji, Spółka T oraz
    Spółka W są rezydentami podatkowym w USA, a Spółka A jest holenderskim rezydentem
    podatkowym, podlegającym podatkowi dochodowemu od osób prawnych w Holandii, lecz
    z uwagi na bycie zwolnionym z podatku funduszem emerytalnym, jego dochód podlega
    zwolnienia z podatku.
    Spółka A, jest funduszem emerytalnym (...), podobnie Spółka T (...). Spółka W jest
    pośrednio spółką zależną Spółki T.
    Wypłata odsetek od pożyczki (stan faktyczny i zdarzenie przyszłe)
    W przeszłości Wnioskodawca uzyskał od Spółki X finansowanie (dalej Pożyczka). W związku
    z zaciągnięta Pożyczką Wnioskodawca zobowiązany jest do wypłaty do Spółki X odsetek.
    Niniejszy wniosek dotyczy odsetek od Pożyczki wypłacanych przez Wnioskodawcę do
    Spółki X:
    a) od dnia 6 marca 2023 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, kiedy Inwestorami były
    wyłącznie Spółka T, Spółka A oraz Spółka W, a przysługujący im udział w zysku wynosił
    odpowiednio 31,47%, 67,90% oraz 0,63% (stan faktyczny 2);
    b) od dnia złożenia niniejszego wniosku, kiedy Inwestorami są wyłącznie Spółka T, Spółka
    A oraz Spółka W, a przysługujący im udział w zysku wynosi odpowiednio 31,47%,
    67,90% oraz 0,63% (zdarzenie przyszłe).
    Rzeczywisty właściciel.
    Znajdująca się w analogicznej do Wnioskodawcy sytuacji spółka „siostra” Wnioskodawcy
    (tj. w której 100% udziałów ma Spółka X), Spółka F Sp. z o.o. (dalej: „Spółka F”), wypłaciła w
    2022 roku odsetki od finansowania analogicznego do Pożyczki i pobrała podatek u źródła
    zgodnie z art. 26 ust. 2e CITu, a dnia 29 sierpnia 2023 r. Spółka X wystąpiła o zwrot
    pobranego przez Spółkę F podatku u źródła. Decyzją z (...) kwietnia 2024 r. (dalej:
    „Decyzja”) Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego (...) (dalej: „Naczelnik”) odmówił zwrotu
    podatku (znak sprawy (...)), odmawiając Spółce X statusu rzeczywistego właściciela.
    Naczelnik zakwestionował substrat majątkowo-osobowy Spółki X oraz zdolność tej spółki
    do podejmowania decyzji. Ponadto, Naczelnik zakwestionował okoliczność, że to Spółka X
    uzyskuje dochód z otrzymywanych od Wnioskodawcy odsetek, stwierdzając, że zgodnie ze
    sprawozdaniem finansowym za 2022 rok, Spółka X dokonuje transferu niemal całości
    otrzymywanych od podmiotów powiązanych odsetek na rzecz Funduszu Z (dochód Spółki
    X z tytułu odsetek wyniósł (...) EUR, natomiast koszty odsetek od pożyczki uzyskanej przez
    Spółkę X od Funduszu Z w tym samym okresie wyniosły (...) EUR), co, zdaniem Naczelnika,
    wskazuje, że Spółka X jest jedynie pośrednikiem pomiędzy Wnioskodawcą a beneficjentem
    rzeczywistym.
    W Decyzji Naczelnik stwierdził także: „Jak zostało wskazane w sprawozdaniu finansowym
    Podatnika za 2022 rok, Spółka jest własnością Spółki Y, która działa jako powiernik dla
    Funduszu Z, zamkniętego, przejrzystego podatkowo holenderskiego funduszu i jest
    prawnym właścicielem, bezpośrednio i pośrednio, wszystkich aktywów Funduszu Z w
    imieniu uczestników. Ponadto, wskazuje, że Fundusz Z jest ekonomicznym właścicielem
    udziałów Spółki”.
    Fundusz Z jest podmiotem transparentnym podatkowo, zatem dla potrzeb
    holenderskiego podatku dochodowego, podatnikami od dochodów uzyskiwanych przez
    Fundusz Z są Inwestorzy.
    W związku z zakwestionowaniem przez Naczelnika statusu Spółki X jako rzeczywistego
    właściciela w sytuacji analogicznej do sytuacji Wnioskodawcy, konieczne staje się
    rozważenie opodatkowania odsetek od Pożyczki (w tym obowiązków Wnioskodawcy jako
    płatnika) w przypadku, gdy rzeczywistymi właścicielami są inne niż Spółka X podmioty.
    Inne.
    Wnioskodawca dysponuje i będzie dysponował certyfikatami rezydencji podatkowej Spółki
    T, Spółki W oraz Spółki A, dokonując wypłat odsetek od Pożyczki.

    Pytania
    1. Jeżeli Spółka X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, czy
    Wnioskodawca ma prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać
    skutki podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji
    podatkowej podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek?
    2. W okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
    Wnioskodawcę do Spółki X odsetek od Pożyczki byli i są Spółka T, Spółka A oraz Spółka
    W, czy, z zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając
    certyfikaty rezydencji podatkowej Spółki T, Spółki A oraz Spółki W, powinien zastosować
    PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie powinien pobierać podatku u źródła?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Jeżeli Spółka X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, Wnioskodawca ma
    prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać skutki podatkowe, w
    tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji podatkowej podmiotu lub
    podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek.
    Ad. 2
    W okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
    Wnioskodawcę do Spółki X odsetek od Pożyczki byli i są Spółka T, Spółka A oraz Spółka W,
    z zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając certyfikaty
    rezydencji podatkowej Spółki T, Spółki A oraz Spółki W, powinien zastosować PL/US
    UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie powinien pobierać podatku u źródła.
    Uzasadnienie własnego stanowiska.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 1.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 CITu, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników podlegających w Polsce ograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu (o których mowa w art. 3 ust. 2 CITu) przychodów z odsetek,
    oraz innych określonych w tym przepisie przychodów, ustala się w wysokości 20%
    przychodów.
    Zgodnie z art. 21 ust. 2 CITu, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w
    sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita
    Polska.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 CITu, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako
    płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Pożyczkobiorca, posiadając osobowość prawną, jest płatnikiem, o którym mowa w art. 26
    ust. 1 CITu, w odniesieniu do podatku u źródła, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 CITu.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 CITu, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2 CITu (tj. o

    ograniczonym obowiązku podatkowym, czyli nierezydentów) uważa się w szczególności
    dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
    wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę
    lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
    umowy i wykonania świadczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 ust. 5 CITu, za dochody
    (przychody), o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 5 CITu, uważa się przychody wymienione w
    art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 CITu, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w art. ust. 3 pkt 1-4 CITu.
    Z powyższego wynika, że odsetki wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów
    zagranicznych (podmiotów o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce), w tym do
    Spółki X, należy uznać za odsetki wypłacane z terytorium Polski (uzyskiwane na terytorium
    Polski).
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca dokonał oraz będzie dokonywał
    wypłaty odsetek od Pożyczki do Spółki X, rezydenta podatkowego w Holandii.
    Jednocześnie, jak wynika ze stanu faktycznego/opisu zdarzenia przyszłego, na potrzeby
    interpretacji należy przyjąć, że Spółka X nie jest rzeczywistym właścicielem otrzymywanych
    od Wnioskodawcy odsetek.
    Brak statusu rzeczywistego właściciela sprawia, że Spółkę X nie należy traktować jako
    podatnika w stosunku do otrzymywanych od Wnioskodawcy odsetek. Potwierdzają to m.
    in.:
    a) Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. wyrok NSA z 10 listopada 2015
    r. (II FSK 2225/13), w którym NSA zakwestionował status odbiorcy płatności odsetek
    jako podatnika: „(...) punktem wyjścia przy opodatkowywaniu przychodów uzyskanych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust.
    2 jest ustalenie osoby podatnika, a więc ustalenie wobec kogo powstał obowiązek
    podatkowy, a dopiero następnie z godnie z jego rezydencji, zastosowanie właściwej
    umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu (...)”. W
    tamtym stanie faktycznym NSA wskazał, że to nie bank otrzymujący odsetki od
    polskiego płatnika jest podatnikiem lecz pozostali uczestnicy struktury cash-
    poolingowej, którzy faktycznie uzyskują przychody z tych odsetek: „(...) to poszczególne
    podmioty uczestniczące w opisanym we wniosku systemie, mające siedzibę za granicą,
    uzyskują przychód podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w postaci
    otrzymanych od Spółki odsetek (...)”. Powyższa teza była powielana w kolejnych
    wyrokach NSA, m.in. w wyrokach z 18 marca 2016 r. (II FSK 82/14) oraz 30 listopada
    2016 r. (II FSK 3107/14).
    b) Projekt objaśnień podatkowych z dnia 19 czerwca 2019 r. ZASADY POBORU PODATKU U
    ŹRÓDŁA (Objaśnienia 2019), potwierdzający, że za podatnika nie należy uznawać
    bezpośredniego odbiorcy płatności, który nie jest jej rzeczywistym właścicielem, lecz
    podmioty, które faktycznie przychody te uzyskują. Objaśnienia 2019 przywołują wyroki
    wskazane w pkt. a), powyżej a także wskazują (str. 17): „Podmiot pośredniczący, którego
    jedyną funkcją w odniesieniu do płatności lub jej części jest jej przekazanie dalej, nie
    spełni więc tego kryterium z uwagi na brak powstania po jego stronie przychodu
    (trwałego i definitywnego przysporzenia majątkowego). W konsekwencji nie będzie on
    uprawniony do korzystania z korzyści na gruncie UPO łączącej Polskę z państwem
    siedziby takiego podmiotu.” I dalej (ta sama strona) „(...) warunkiem dla zastosowania
    danej UPO, nawet gdy ta UPO nie zawiera klauzuli beneficial owner, jest ustalenie
    osoby podatnika, a więc ustalenie wobec kogo powstał obowiązek podatkowy, a
    dopiero potem w kontekście ustaleń dotyczących jego rezydencji, zastosowanie
    właściwej umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania podwójnemu
    opodatkowaniu (...)”.
    c) Ukształtowana praktyka (potwierdzona interpretacjami indywidualnymi i orzeczeniami
    sądów administracyjnych), zgodnie z którą podmiot otrzymujące dane przysporzenie
    (dowolne przysporzenie, nie tylko odsetki) nie jest podatnikiem w stosunku do tego
    przysporzenia, jeżeli przysporzenie to nie jest dla niego definitywne (w tym, jeżeli jest

    zobowiązany przekazać otrzymane środki komu innemu). Wymóg definitywności
    przysporzenia podkreśla szereg komentarzy do art. 12 ustawy o CIT. Przykładowo:
      - „Przychodem podatkowym są wyłącznie takie wartości, które definitywnie powiększają
        aktywa osoby prawnej.” (Małecki Paweł, Mazurkiewicz Małgorzata, CIT. Komentarz.
        Podatki i rachunkowość, wyd. XV; Opublikowano: WKP 2024);
      - „Mając na uwadze powyższe przykładowe orzecznictwo, można podjąć próbę
        zdefiniowania pojęcia „przychód” na potrzeby podatku dochodowego od osób
        prawnych jako otrzymane przez podatnika, a niekiedy tylko mu należne,
        świadczenie (przysporzenie) o charakterze definitywnym, a więc takie, które trwale
        zwiększa aktywa podatnika. (...) Wymóg definitywności oznacza, że poza kategorią
        przychodu w rozumieniu przepisów podatkowych znajdują się wszelkiego rodzaju
        przysporzenia o charakterze tymczasowym, zwrotnym, nietrwałym.” (Pogoński
        Mariusz, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz;
        Opublikowano: LexisNexis 2014);
      - „Reasumując, przychód jest to taka zmiana stanu majątkowego, u której podstaw leży
        zamiar uzyskania przysporzenia i zmiana ta powinna cechować się definitywnością,
        być określona co do kwoty (bądź w inny wiarygodny sposób wyceniona), a
        uzyskujący przychód powinien w rezultacie mieć możliwość rozporządzania nim jak
        właściciel”. Dźwigała Gerard i in., Ustawa o podatku dochodowym od osób
        prawnych. Komentarz, wyd. II; Opublikowano: LexisNexis 2009).
    Logiczną konsekwencją nietraktowania odbiorcy płatności jako podatnika jest to, że tym
    podatnikiem jest ktoś inny. Będzie to podmiot, który faktycznie uzyskuje przysporzenie z
    tytułu danej płatności, a więc jej rzeczywisty właściciel. Jest to zgodne z przywołanymi
    powyżej orzeczeniami NSA oraz treścią Objaśnień 2019. Jest to nic innego, jak
    zastosowanie zasady „look-through”, zgodnie z którą konsekwencje podatkowe danej
    płatności należy określać w odniesieniu do jej rzeczywistego właściciela.
    Możliwość zastosowania koncepcji „ look-through” bezpośrednio potwierdzają
    Objaśnienia 2019 (str. 15) „zasadne jest uznać, że podmioty pośredniczące, a więc te,
    które co do zasady nie spełniają definicji rzeczywistego właściciela, nie powinny korzystać
    z uprawnień przyznawanych przez poszczególne UPO. Niemniej jednak z przewidzianych
    w UPO i prawie Unii Europejskiej (tzn. Dyrektywy PS i IR) mogą korzystać inwestorzy
    (udziałowcy) z kraju objętego tymi postanowieniami, jeżeli są oni podatnikami w stosunku
    do otrzymanej należności i spełniają inne warunki przewidziane dla tych uprawnień (np. w
    określonych sytuacjach posiadają status rzeczywistego właściciela). Rozwiązanie to
    odpowiada koncepcji znanej pod nazwą „look through approach”. I dalej (str. 22) „Przy
    ocenie, czy dany podmiot jest przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
    zobowiązanym prawnie lub faktycznie do przekazania całości lub części należności
    innemu podmiotowi należy brać pod uwagę faktyczny przebieg i okoliczności zawarcia
    oraz realizacji transakcji, a tym samym należy zbadać kto rzeczywiście posiada
    uprawnienie do uzyskania należności i czy jej odbiorca nie jest zobowiązany do
    przekazania tej należności kolejnemu podmiotowi. Jeżeli zachodzi taka sytuacja, tzn. że
    rzeczywistym właścicielem należności jest ten inny podmiot (co należy wykazać lub
    zbadać) wówczas do opodatkowania podatkiem u źródła będą miały zastosowanie
    przepisy UPO lub przepisy krajowe wdrażające dyrektywy unijne właściwe dla państwa
    rezydencji tego podmiotu (ang. look through approach).
    Prawidłowość stosowania koncepcji „look-through” potwierdza szereg interpretacji
    indywidualnych, w tym interpretacja z dnia 11 sierpnia 2023 r. (0114-KDIP2-
    1.4010.313.2023.2.PP), z dnia 17 września 2021 r. (0113-KDIPT2-3.4011.551.2021.2.IR), z
    dnia 16 października 2019 r. (0114-KDIP2- 1.4010.354.2019.1.JC) oraz z dnia 21 września
    2019 r. (0114-KDIP2-1.4010.241.2019.2.AJ).
    Projekt objaśnień podatkowych z 25 września 2023 r. dotyczących poboru podatku u
    źródła (Objaśnienia 2023) zawiera jedynie krótki, uzupełniający w stosunku do Objaśnień
    2019 komentarz, nie negując powyższej tezy. Wskazuje on jedynie, powołując się na tzw.
    sprawy duńskie, że organy podatkowe nie mają obowiązku ustalania kto jest rzeczywistym
    właścicielem danej należności.

    Wnioskodawcy znane są interpretacje indywidualne wydawane od kwietnia b.r.,
    wydawane w innych stanach faktycznych i negujące stosowanie koncepcji „look-through”
    w oparciu o Objaśnienia 2023, lecz zdaniem Wnioskodawcy rozumowanie przedstawione
    w tych interpretacjach jest błędne. Trzeba bowiem zauważyć, że Objaśnienia 2023 w
    sposób specyficzny definiują koncepcję look-through, jako obowiązek organów
    podatkowych do poszukiwania osoby rzeczywistego właściciela (zgodnie z Objaśnieniami
    2023 „(...) stosowanie koncepcji look-through approach (czyli ustalania przez organ
    podatkowy, kto jest rzeczywistym właścicielem należności w sytuacji, gdy podmiot
    uzyskujący taką należność nie jest jej rzeczywistym właścicielem)”. I odnosząc się do tak
    specyficznie rozumianego terminu Objaśnienia 2023 wprowadzają szereg ograniczeń.
    Tymczasem powszechnie przyjmuje się (i tak przyjęto na potrzeby niniejszego wniosku), że
    koncepcja „look-through” to koncepcja wywodzenia konsekwencji podatkowych w
    odniesieniu do rzeczywistego właściciela (zamiast w stosunku do pozbawionego tego
    przymiotu odbiorcy płatności), a nie nakładanie na organy podatkowe obowiązku
    poszukiwania podmiotu będącego rzeczywistym właścicielem. Brak obowiązku organów
    podatkowych do poszukiwania rzeczywistego właściciela np. przy prowadzeniu
    postępowań wymiarowych nie budzi wątpliwości, podobnie jak nie powinno budzić takiej
    wątpliwości zastosowanie koncepcji „look-through” (rozumianej w sposób powszechny),
    gdy osoba rzeczywistego właściciela jest ustalona.
    Także sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdzają
    stosowanie koncepcji „look-through”. W Wyroku NSA z dnia 11 marca 2015 r. (II FSK 215
    /13) Sąd stwierdził, że: „(...) w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika
    będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność
    ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane
    do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2873/11). Nie
    oznacza to natomiast braku możliwości zastosowania postanowień umowy wobec
    ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny odbiorca jest „osobą uprawnioną do
    odsetek”. Cechą „osoby uprawnionej do odsetek” (beneficial owner of the interest) jest
    ostateczne czerpanie korzyści z prawa do odsetek. Nie chodzi więc o to, aby „odbiorca
    odsetek” był odbiorcą bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca faktyczny (a nie pośrednik)
    był osobą uprawnioną” do odsetek. Dotyczy to zarówno możliwości zastosowania
    obniżonej stawki podatku w państwie źródła odsetek (art. 11 ust. 2 Umowy polsko-
    niemieckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowani) (analogicznie przepis art. 11
    ust. 2 UPO PL-Lux – przyp. Wnioskodawca), jak też możliwości opodatkowania
    określonego rodzaju odsetek wyłącznie w państwie, w którym beneficjent ma miejsce
    zamieszkania lub siedzibę (art. 11 ust. 3 Umowy polsko-niemieckiej w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania)”.
    Z powyższego wynika, że konsekwencje podatkowe wypłaty przez Wnioskodawcę odsetek,
    w tym z perspektywy spoczywających na Wnioskodawcy obowiązków płatnika, należy
    oceniać w odniesieniu do podmiotów mających status rzeczywistego właściciela tych
    odsetek, a nie w odniesieniu do pozbawionego tego przymiotu bezpośredniego odbiorcy.
    Reasumując, jeżeli Spółka X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki,
    Wnioskodawca ma prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać
    skutki podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji podatkowej
    podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 2.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do stanowiska w zakresie pytania nr 1 (pkt 6.1 niniejszego
    Wniosku), powyżej, na Wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika w zakresie podatku u
    źródła od odsetek wypłacanych do Spółki X, a jednocześnie, Wnioskodawca powinien
    określać skutki podatkowe w odniesieniu do rzeczywistych właścicieli tych płatności.
    Pytanie dotyczy sytuacji, w której rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
    Wnioskodawcę do Spółki X odsetek od Pożyczki są Spółka T, Spółka A oraz Spółka W.
    Spółka T oraz Spółka W są rezydentami podatkowymi USA, a Spółka A rezydentem
    podatkowym Holandii.

    Jak wyjaśniono już powyżej w pkt 6.1 niemniejszego wniosku, na Wnioskodawcy, zgodnie z
    art. 26 ust 1 CITu, ciąży obowiązek poboru podatku u źródła, o którym mowa w art. 21 ust.
    1 CITu (tutaj: „podatek u źródła od odsetek”). Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 2 CITu,
    przepisy art. 21 ust. 1 CITu stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
    podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 PL/US UoUPO, odsetki powstające w Umawiającym się Państwie (w
    tym przypadku w Polsce) płatne osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na
    terytorium drugiego Umawiającego się Państwa (w tym przypadku w USA) będą zwolnione
    od opodatkowania w pierwszym z Umawiających się Państw (czyli w Polsce).
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka T oraz Spółka W są
    rezydentami podatkowymi USA. W konsekwencji, w miejsce wymaganej przepisami
    krajowymi (art. 21 ust. 1 pkt 1 CITu) stawki 20%, zgodnie z art. 12 ust. 1 PL/US UoUPO w
    zw. z art. 21 ust. 2 CITu, zastosowanie powinno mieć zwolnienie z opodatkowania
    wynikające z PL/US UoUPO.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca dysponuje i
    będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Spółki T oraz Spółki W, czyli będzie
    spełniał określony w art. 26 ust. 1 CITu warunek formalny do zastosowania zwolnienia z
    podatku wynikającego z PL/US UoUPO.
    Analogicznie, zgodnie art. 11 ust. 1 PL/NL UoUPO, odsetki, które powstają w Umawiającym
    się Państwie (w tym przypadku w Polsce) i są wypłacane osobie mającej miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (w tym przypadku w
    Holandii), mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zgodnie z art. 11 ust. 2
    UoUPO, odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w
    którym powstają (czyli w Polsce), i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba
    uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
    Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto
    tych odsetek. Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. f) UoUPO, bez względu na postanowienia
    ustępu 2, odsetki, o których mowa w ustępie 1, podlegają opodatkowaniu tylko w
    Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca tych odsetek ma miejsce zamieszkania lub
    siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą uprawnioną do odsetek i jeżeli takie odsetki są
    wypłacane uznawanemu funduszowi emerytalnemu drugiego Umawiającego się Państwa,
    który jest co do zasady zwolniony z podatku w tym drugim Umawiającym się Państwie.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka A jest rezydentem
    podatkowym Holandii oraz holenderskim funduszem emerytalnym, podlegającym
    zwolnieniu z podatku dochodowego w Holandii (co potwierdza odpowiedni certyfikat
    rezydencji podatkowej). W konsekwencji, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi (art.
    21 ust. 1 pkt 1 CITu) stawki 20%, zastosowanie powinno mieć zwolnienie z opodatkowania
    wynikające z art. 11 ust. 3 lit. f) PL/NL UoUPO, stosowanego w związku z art. 22 ust. 2 CITu.
    Wnioskodawca dysponuje i będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Spółki
    A, czyli będzie spełniał określony w art. 26 ust. 1 CITu warunek formalny do zastosowania
    zwolnienia z podatku wynikającego z PL/NL UoUPO.
    Należy wspomnieć, że zgodnie z art. 26 ust. 2e CITu, jeżeli łączna kwota należności
    wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz
    podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u
    wypłacającego te należności łącznie kwotę 2.000.000 zł na rzecz tego samego podatnika,
    osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem
    ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat
    według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki
    ponad kwotę 2.000.000 zł. Zadane przez Wnioskodawcę pytanie adresuje konieczność
    zastosowania tego przepisu w przypadku wystąpienia ujętych w nim przesłanek.
    W konsekwencji, ponieważ rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez Wnioskodawcę
    do Spółki X odsetek od Pożyczki były i będą Spółka T, Spółka W oraz Spółka A (okoliczność,
    której dotyczy pytanie) a jak wykazano powyżej każdy z tych podmiotów podlega pełnemu
    zwolnieniu z podatku u źródła od odsetek na podstawie właściwej umowy o unikaniu

    podwójnego opodatkowania (odpowiednio: PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO), dokonując
    wypłaty Wnioskodawca nie powinien potrącać podatku u źródła (z zastrzeżeniem art. 26
    ust. 2e CITu).
    Reasumując, w okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych
    przez Wnioskodawcę do Spółki X odsetek od Pożyczki byli Spółka T, Spółka A oraz Spółka
    W, z zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając
    certyfikaty rezydencji podatkowej Spółki T, Spółki A oraz Spółki W, powinien zastosować PL
    /US UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie powinien pobierać podatku u źródła.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ww. ustawy:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how).
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zauważyć należy, że dla ustalenia możliwości zastosowania preferencyjnych warunków
    opodatkowania wynikajacych z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie osoby podatnika. Opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych podlega bowiem podatnik osiągający

    przychody na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i to w stosunku do tego podatnika
    mogą znaleźć zastosowanie warunki takiej umowy.
    Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy Pożyczkobiorca może stosować zasadę „look-
    through” i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania
    zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi oraz umowę o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Królestwem Niderlandów i w związku z tym
    nie powinien pobierać podatku u źródła od odsetek wypłacanych do Spółki X na
    podstawie umowy Pożyczki.
    Nie ulega wątpliwości, że odsetki wypłacone przez Państwa Spółkę stanowią dochód
    (przychód) wymieniony w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    W rozpatrywanej sprawie istotnym jest zatem ustalenie, kto jest podatnikiem z tytułu
    otrzymanych odsetek. To bowiem osoba podatnika, niebędącego rezydentem
    przesądza o tym, czy i jaka umowa międzynarodowa znajdzie zastosowanie w celu
    uniknięcia podwójnego opodatkowania.
    Tym samym, o tym wobec kogo powstał obowiązek podatkowy, a więc kto jest
    podatnikiem, rozstrzygają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W świetle tych przepisów, za podatnika należy uznać osobę, która osiągnęła przychód,
    co wynika z wyżej powołanego art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że będą Państwo występować w
    roli płatnika w związku z wypłatą odsetek od otrzymanej Pożyczki. Wypłata odsetek z
    tytułu udzielonej Pożyczki będzie następować do Spółki X - spółki prawa holenderskiego
    posiadającej wszystkie Państwa udziały. Spółka X nie jest i nie będzie rzeczywistym
    właścicielem otrzymywanych od Państwa odsetek.
    Jak Państwo wskazują w analizowanej sprawie rzeczywistymi właścicielami wypłacanych
    do Spółki X odsetek od Pożyczki w okresie od 6 marca 2023 r. byli i są nadal Spółka T,
    Spółka A oraz Spółka W. To oni bowiem, według Państwa wskazania, spełniają definicję
    rzeczywistego właściciela z art. 4a pkt 29 ustawy o CIT w odniesieniu do odsetek
    wypłacanych przez Spółkę. Jak potwierdzają posiadane przez Państwa certyfikaty
    rezydencji, Spółka T oraz Spółka W są rezydentami podatkowym w USA a Spółka A jest
    holenderskim rezydentem podatkowym.
    Kwestia do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy w
    przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zastosowanie może mieć
    koncepcja look-through approach, polegająca na ustaleniu rzeczywistego właściciela
    wypłacanych odsetek, w sytuacji gdy wypłata odsetek dokonywana jest na rzecz Spółki
    X, natomiast rzeczywistym właścicielem tych odsetek są inne podmioty.

    Uwzględniając treść powołanych wyżej przepisów wskazać należy, że w dniu dokonania
    wypłaty wskazanych we wniosku odsetek od Pożyczki po Państwa stronie, jako
    dokonującego ich wypłaty, powstanie obowiązek poboru podatku u źródła.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wypłata odsetek
    dokonywana jest i będzie na rzecz Spółki X, którego należy uznać za podatnika
    zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT, bowiem to właśnie on otrzymuje od Państwa odsetki. Jednak nie jest on
    rzeczywistym właścicielem wypłacanych odsetek, bowiem są nimi Spółka T, Spółka W
    oraz Spółka A (okoliczność wynikająca z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego,
    kwestia badania statusu rzeczywistego właściciela nie jest przedmiotem niniejszego
    wniosku). Przy czym te podmioty nie są podatnikami w związku z wypłacanymi
    odsetkami od pożyczki.
    O tym, że Spółka T, Spółka W oraz Spółka A nie są w analizowanej sprawie podatnikami
    decyduje fakt, że to nie na ich rzecz wypłacają Państwo odsetki od pożyczki, bowiem są
    one wypłacane na rzecz Spółki X. Podatnikiem jest bowiem podmiot, który uzyskuje
    przychód z tytułu odsetek, nie zawsze będąc rzeczywistym beneficjentem/właścicielem
    należności.
    W związku z tym, że w omawianej sprawie, Spółka T oraz Spółka W – rezydenci
    podatkowi USA, oraz Spółka A – będący rezydentem podatkowym Holandii, nie działają
    w charakterze podatników, to dla oceny sposobu opodatkowania w Polsce odsetek
    wypłacanych przez Państwa do Spółki X, nie będą miały wbrew Państwa twierdzeniu
    zastosowania postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    odpowiednio: Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Rządem Stanów
    Zjednoczonych Ameryki o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów, podpisanej w
    Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz.U. z 1976 r., Nr 31, poz. 178, dalej: „UPO
    PL-US”), a także Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu, (Dz.U.2003.216.2120; dalej: „UPO PL-NL”) oraz podpisanego w Warszawie
    dnia 29 października 2020 r. Protokołu między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów o zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu
    się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanego w Warszawie
    dnia 13 lutego 2002 r., który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.
    Obowiązki w zakresie podatku u źródła powinny być przez Państwa jako płatnika
    identyfikowane względem podmiotu, który występuje jako podatnik wobec
    otrzymywanych odsetek od pożyczki.
    Zgodnie z wyżej powołanym art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy art. 21 ust. 1 ustawy o
    CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z wniosku wynika, że dokonali Państwo oraz będą dokonywać wypłat odsetek od
    Pożyczki do Spółki X, rezydenta podatkowego w Holandii.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, (Dz.U.2003.216.2120; dalej: „UPO PL-NL”) oraz podpisanego w Warszawie dnia
    29 października 2020 r. Protokołu między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów o zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się
    od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanego w Warszawie dnia 13
    lutego 2002 r., który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.,

      Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej
      miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 2 UPO PL-NL
      Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli
      osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć
      5 procent kwoty brutto tych odsetek.
    Stosownie zaś do art. 11 ust. 3 UPO PL-NL
      Bez względu na postanowienia ustępu 2, odsetki, o których mowa w ustępie 1,
      podlegają opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca
      odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą
      uprawnioną do odsetek i jeżeli takie odsetki są wypłacane:
      a) z tytułu jakiegokolwiek rodzaju pożyczki udzielonej, zabezpieczonej lub
        gwarantowanej przez instytucję publiczną promującą eksport, której właścicielem
        jest Umawiające się Państwo lub która jest przez nie kontrolowana;
      b) w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, handlowego lub
        naukowego;
      c) w związku z jakąkolwiek pożyczką udzieloną przez bank;
      d) w związku z obligacjami, skryptami dłużnymi lub innymi podobnymi obligacjami
        emitowanymi przez Rząd Umawiającego się Państwa, jego jednostkę terytorialną
        lub organ lokalny;
      e) drugiemu Umawiającemu się Państwu lub jego jednostce terytorialnej albo jego
        organowi lokalnemu;
      f) uznawanemu funduszowi emerytalnemu drugiego Umawiającego się Państwa,
        który jest co do zasady zwolniony z podatku w tym drugim Umawiającym się
        Państwie.
    Przywołane zapisy UPO PL-NL zostały sformułowane w oparciu o treść Modelu
    Konwencji opracowanego przez OECD (dalej: „Konwencja modelowa”), który stanowi
    powszechnie akceptowany wzór w zakresie umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania obowiązujący państwa członkowskie OECD. Zapisy Modelu Konwencji
    modelowej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa
    członkowskie OECD i jako takie są włączane do poszczególnych umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania podpisywanych przez te państwa. Ponadto w
    przygotowanym przez OECD Komentarzu do Konwencji modelowej (dalej: "Komentarz
    OECD") zostały zebrane wytyczne interpretacyjne, którymi należy posiłkować się przy
    stosowaniu zapisów Konwencji modelowej. W efekcie, choć Konwencja modelowa oraz
    Komentarz OECD nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, to w
    praktyce uznaje się, że zawierają wytyczne, którymi należy się posiłkować przy
    interpretowaniu zapisów poszczególnych umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania opracowanych w oparciu o Konwencję modelową. Obowiązek
    stosowania tych wytycznych interpretacyjnych przez Polskę wynika z samego faktu
    członkostwa Polski w OECD.
    Przywołane przepisy art. 11 UPO PL-NL operują pojęciem „osoby uprawnionej do
    odsetek” (ang. „beneficial owner”). Stosownie do Komentarza OECD postanowienia
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie dotyczącym odsetek mają
    zastosowanie, pod warunkiem że podmiot uzyskujący odsetki posiada status osoby
    uprawnionej do odsetek, czyli jest podmiotem, którego prawo do dysponowania
    otrzymaną płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru, tj. będzie rzeczywistym,
    ekonomicznym właścicielem odsetek. W konsekwencji postanowienia umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie określającym niższe stawki podatku
    od stawki podstawowej przewidzianej w ustawie o CIT albo upoważniające do
    niepobierania tego podatku mogą znaleźć zastosowanie tylko w stosunku do

    rzeczywistego odbiorcy odsetek i to status tej osoby powinien determinować prawo do
    skorzystania z preferencyjnych zasad przewidzianych w zapisach UPO PL-NL.
    Mając na uwadze powołane przepisy oraz opis sprawy wskazać należy, że podatnikiem
    wobec wypłacanych przez Spółkę odsetek jest Spółka X będąca rezydentem
    podatkowym Holandii, który nie posiada jednak statusu rzeczywistego właściciela w
    stosunku do otrzymywanych od Państwa odsetek.
    W konsekwencji nie znajdzie zastosowania UPO PL-NL, a tym samym nie znajdą
    zastosowania preferencje wynikające z tej umowy dla odsetek od Pożyczki wypłacanych
    do Spółki X.
    Tym samym, są Państwo zobowiązani pobierać jako płatnicy podatek u źródła od
    wypłacanych do Spółki X odsetek.
    Podsumowując, aby rozpatrywać preferencyjne zasady opodatkowania wypłacanych
    odsetek, wynikające z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania konieczne oprócz
    statusu rzeczywistego właściciela jest posianie statusu podatnika względem tych
    należności. Z kolei o statusie podatnika decyduje fakt uzyskiwania przychodów
    (dochodów) a nie posiadanie statusu rzeczywistego właściciela. Tym samym, fakt
    posiadania jedynie statusu rzeczywistego właściciela względem wypłacanych należności
    nie uprawnia do zastosowania preferencyjnych zasad opodatkowania z pominięciem
    podmiotu otrzymującego należności, niebędącego jednak ich faktycznym właścicielem.
    Zatem Państwa stanowisko, według którego:
    - jeżeli Spółka X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, czy
    Wnioskodawca ma prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać
    skutki podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji
    podatkowej podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek -
    jest nieprawidłowe;
    - jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez Wnioskodawcę do Spółki X odsetek
    od Pożyczki, w okresie od 6 marca 2023 r., byli i są Spółka T, Spółka A oraz Spółka W, czy
    z zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając certyfikaty
    rezydencji podatkowej Spółki T, Spółki A oraz Spółki W, powinien zastosować PL/US
    UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie powinien pobierać podatku u źródła - jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa fragmentów Projektu Objaśnień
    podatkowych należy zauważyć, że jako projekt nie mogą zostać uwzględnione przy
    wyjaśnianiu stosowania przepisów, o których interpretację Państwo wnoszą.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też

    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwo sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).