Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-552/11/PSZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2011-08-01
Teza: Czy sprzedaż auta stanowiącego element majątku prywatnego (niewykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej) w styczniu 2012 roku spowoduje powstanie przychodu podatkowego?
Słowa kluczowe: leasing-leasing operacyjny; leasing-umowa cesji leasingu-przedmiot umowy leasingu; przychód-przychód z działalności gospodarczej; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 14

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 12 maja 2011 r. (data wpływu 20 maja 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży samochodu wykupionego po zakończeniu umowy leasingu - **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 20 maja 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży samochodu wykupionego po zakończeniu umowy leasingu.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług położniczych i pielęgniarskich. Obecnie współpracuje z kilkoma kontrahentami. Charakter świadczonych przez Panią usług wymusza pełną dyspozycyjność czasową. W celu świadczenia usług na określonym poziomie wykorzystuje Pani samochód, użytkowany obecnie na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Umowa została zawarta na okres 36 miesięcy z możliwością (nie obowiązkiem) wykupu, z której planuje Pani skorzystać - dokonać zakupu auta do celów prywatnych na podstawie oddzielnej umowy z obecnym leasingodawcą.

W czerwcu 2011 r. t.j. w momencie wykupu zamierzała Pani stwierdzić, że leasingowane auto utraciło przydatność w prowadzonej działalności gospodarczej i zamierzała Pani podjąć decyzję o przeznaczeniu go na cele prywatne. Samochód ten nie będzie podlegać wprowadzeniu ani do ewidencji środków trwałych, ani wyposażenia, a poniesione na jego nabycie i dalszą eksploatację wydatki nie będą stanowić kosztów podatkowych w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Czy sprzedaż auta stanowiącego element majątku prywatnego (niewykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej) w styczniu 2012 roku spowoduje powstanie przychodu podatkowego?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż auta stanowiącego element majątku prywatnego (niewykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej) w styczniu 2012 roku nie spowoduje powstania przychodu podatkowego.

Wskazuje Pani, iż trudno uznać za słuszne stwierdzenie, że z powodu obciążania kosztów działalności gospodarczej wydatkami związanymi z eksploatacją leasingowanego składnika majątku, do których w przypadku samochodu zalicza się m.in. raty leasingowe oraz wydatki na paliwo, samochód staje się składnikiem firmowego majątku.

Ponadto, aby uznać dany składnik za należący do firmowego majątku przedsiębiorca musi dysponować tytułem własności. Tymczasem w przypadku leasingu operacyjnego przez cały okres trwania umowy właścicielem przedmiotu umowy jest leasingodawca. Gdyby przyjąć argumentację organów podatkowych, należałoby uznać, że w rzeczywistości nie mamy do czynienia z umową leasingu, ale z umową sprzedaży ratalnej z zastrzeżeniem przeniesienia na nabywcę własności kupowanej rzeczy po zapłacie całej ceny. Wówczas jednak przedsiębiorca nie mógłby obciążać bieżących kosztów podatkowych wartością rat leasingowych - a tego prawa organy podatkowe już nie kwestionują, (korzystanie z majątku osób trzecich).

Leasing operacyjny jest jedną z dostępnych w obrocie gospodarczym form korzystania ze składników cudzego majątku. Umowy najmu, dzierżawy i leasingu operacyjnego należą do umów o zbliżonym charakterze. Można zatem założyć, że składnik majątku użytkowany w działalności gospodarczej przez Panią na podstawie umowy najmu, po zakończeniu tej umowy zostanie nabyty do majątku prywatnego. Przyjmując tok rozumowania organów podatkowych należałoby go uznać za firmowy. W takim bowiem przypadku przedsiębiorca również obciąża koszty działalności czynszami najmu lub dzierżawy i wydatkami eksploatacyjnymi.

Kierując się interpretacją przepisów stosowaną przez organy podatkowe trzeba by również przyjąć, że sprzedaż każdego składnika należącego do majątku prywatnego przedsiębiorcy, który kiedykolwiek był wykorzystywany w działalności gospodarczej, jeżeli koszty jego eksploatacji obciążały koszty tej działalności, generuje powstanie przychodu z tego źródła. Pani zdaniem tak nie jest. Przykładowo przedsiębiorca, który na potrzeby firmy wykorzystuje swoje prywatne auto, rozlicza w kosztach działalności wydatki związane z użytkowaniem go do tego celu. Nie oznacza to jednak, że samochód ten automatycznie zmienia status z prywatnego na firmowy. Jego sprzedaż nie powoduje powstania przychodu z działalności gospodarczej, (odrębne umowy).

Umowa leasingu i następująca po niej umowa wykupu leasingowanego składnika to dwie odrębne transakcje, pomimo tego, że opcja wykupu zawarta jest w umowie leasingowej. Możliwość wykupu przedmiotu leasingu po jej zakończeniu jest prawem leasingobiorcy, a nie jego obowiązkiem. Z opcji tej podatnik może skorzystać, ale nie musi. Zakładając zatem, że przedsiębiorca z opcji tej nie skorzysta i do wykupu samochodu nie dojdzie, a przedmiot leasingu wróci do leasingodawcy, zastanawia się Pani, czy w takiej sytuacji można przyjąć, że poprzez obciążanie kosztów podatkowych ratami leasingowymi samochód ten stał się składnikiem majątku przedsiębiorcy? Nie ma również podstaw merytorycznych argument, że możliwość wykupu przedmiotu leasingu po preferencyjnej cenie związana jest z faktem prowadzenia przez leasingobiorcę działalności gospodarczej. Takie rozwiązania przewidują bowiem również umowy leasingu konsumenckiego, zawierane z leasingobiorcami niebędącymi przedsiębiorcami.

Z uwagi na przedstawione argumenty, Pani zdaniem, przychód ze sprzedaży samochodu wykupionego z leasingu na cele prywatne stanowi przychód ze zbycia rzeczy (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o pdof - Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.). Powstanie on wyłącznie w sytuacji, gdy do sprzedaży pojazdu dojdzie przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie, czyli wykup z leasingu. Sprzedaż dokonana po tym okresie nie spowoduje powstania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 3, i 8 powołanej ustawy, źródłami przychodów są:

*   pozarolnicza działalność gospodarcza,
*   odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy,

1.  jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy nie ma zastosowania do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy – nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat (art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej jest również przychód z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą będących:

1.  środkami trwałymi,
2.  składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1.500 zł,
3.  wartościami niematerialnymi i prawnymi

*   ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż po wykupie samochodu użytkowanego w prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego, zamierza przeznaczyć go Pani na cele prywatne. Samochód ten nie będzie wprowadzony ani do ewidencji środków trwałych, ani wyposażenia. Poniesione na jego nabycie i dalszą eksploatację wydatki nie będą stanowić kosztów podatkowych w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej.

Skoro samochód używany na podstawie umowy leasingu operacyjnego był wykorzystywany w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, to opłaty leasingowe mogły być zaliczane, zgodnie z art. 23b ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Do kosztów uzyskania przychodów mogły być również zaliczane wszystkie wydatki związane z użytkowaniem tego samochodu. Zatem samochód stanowi składnik majątku prowadzonej działalności gospodarczej już przez fakt obciążenia kosztów uzyskania przychodów.

Możliwość preferencyjnego zakupu przewidziana jest dla podmiotu będącego leasingobiorcą, a w opisanej sytuacji - leasingobiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, co oznacza, iż również możliwość wykupu samochodu za preferencyjną cenę jest związana z prowadzoną działalnością.

Ponadto samochód do momentu wykupu wykorzystywany był w prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też istnieje ścisłe powiązanie pomiędzy tym składnikiem majątku a prowadzoną działalnością gospodarczą. Niezależnie zatem od argumentacji przedstawionej we wniosku, w pełni uzasadnione jest uznanie, że samochód wykorzystywany w działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego, jest składnikiem majątku związanym z działalnością gospodarczą, a wycofanie z tej działalności nastąpi dopiero - jak wskazano we wniosku - po wykupie, kiedy nastąpi przekazanie go na cele osobiste.

Należy zauważyć, iż przepis art. 14 ust. 1 powołanej ustawy nie wymienia wszystkich przychodów z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy. Natomiast przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy wskazuje na niektóre rodzaje przychodów zaliczanych również do przychodów z działalności gospodarczej.

Zatem przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej (a więc również, ze sprzedaży używanego przy prowadzeniu działalności gospodarczej samochodu, będącego wcześniej przedmiotem leasingu), nawet jeżeli nie zostały one wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (a więc nie będą środkami trwałymi), stanowią przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że sprzedaż nastąpi po upływie terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, t.j. po upływie 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym składnik majątku został wycofany z działalności.

W związku z powyższym należy uznać, że sprzedaż w 2012 r. samochodu, o którym mowa we wniosku, generować będzie przychód ze źródła o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, t.j. pozarolniczej działalności gospodarczej.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.