Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.660.2025.1.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-27
Teza: Opodatkowanie czynności związanych z modernizacją obiektu
mostowego na podstawie zawartego porozumienia
międzygminnego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
gmina
opodatkowanie
podatnik
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności związanych z
    modernizacją obiektu mostowego na podstawie zawartego porozumienia
    międzygminnego. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Miasto (...) (dalej: Miasto, Wnioskodawca lub JST) jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. (...)Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1466 ze zm., dalej: ustawa o samorządzie gminnym), Miasto jest wyposażone w
    osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych.
    Realizując zadania własne Miasta, określone w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie
    gminnym, tj. zadania obejmujące sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz
    organizacji ruchu drogowego, JST zamierza rozpocząć realizację zadania inwestycyjnego
    pn. „(...)” (dalej: Inwestycja lub Projekt). W ramach Projektu zostaną wykonane roboty
    polegające na modernizacji pieszo-rowerowego obiektu mostowego (dalej: Most).
    Miasto pragnie wskazać, że Most, który w ramach Projektu zostanie zmodernizowany,
    usytuowany jest na działkach nr (...) stanowiących własność Miasta, jak również na
    działkach (...) stanowiących własność Miasta (...).
    Mając na uwadze powyższe, Miasto oraz Miasto (...) zawarły porozumienie międzygminne
    w rozumieniu art. 74 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: Porozumienie), w sprawie
    realizacji i współfinansowania Projektu. Zgodnie z Porozumieniem, to Miasto będzie
    głównym realizatorem Inwestycji (również w zakresie części Mostu położonego na terenie
    nieruchomości stanowiących własność Miasta (...)).
    Realizacja Projektu obejmować będzie w szczególności wykonanie robót budowlanych
    zgodnie z dokumentacją projektową, zapewnienie nadzoru inwestorskiego nad

    wykonywaniem robót, zapewnienie nadzoru autorskiego nad dokumentacją projektową
    oraz uzyskanie zezwolenia na użytkowanie obiektu po zakończeniu robót. Za realizację
    powyższych działań odpowiedzialne będzie Miasto.
    Wszystkie ponoszone w ramach Projektu wydatki będą dokumentowane wystawianymi na
    Miasto przez dostawców/usługodawców fakturami, na których Miasto będzie oznaczone
    jako nabywca przedmiotowych towarów i usług, w tym z podaniem NIP Miasta.
    Miasto pragnie wskazać, że sposób finansowania Projektu został uzgodniony przez strony
    w Porozumieniu.
    Miasto oraz Miasto (...) ustaliły, że Miasto (...) będzie partycypowało w kosztach wykonania
    Inwestycji w wysokości 50% poniesionych kosztów (zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o
    samorządzie gminnym, gmina wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem
    przejmuje prawa i obowiązki pozostałych gmin, związane z powierzonymi jej zadaniami, a
    gminy te mają obowiązek udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania).
    W tym zakresie, zgodnie z ustaleniami stron, rozliczanie kosztów przypadających na
    Miasto (...) będzie następować zgodnie z harmonogramem płatności wynikającym z
    zawartej przez Miasto umowy z wykonawcą w taki sposób, że Miasto będzie każdorazowo
    obciążać Miasto (...) udziałem wynoszącym 50% wysokości wynagrodzenia
    zafakturowanego przez wykonawcę robót budowlanych lub usługodawcę, stosownie do
    postępu prac. Środki otrzymane przez Miasto od Miasta (...)będą stanowić wyłącznie zwrot
    poniesionych kosztów związanych z realizacją wspólnego przedsięwzięcia.
    Jednocześnie, po zakończeniu Projektu, wartość Mostu zostanie podzielona pomiędzy
    Miasto oraz Miasto (...) proporcjonalnie do poniesionych kosztów i ujęta w ewidencji
    środków trwałych każdego z nich.
    W tym miejscu Miasto pragnie wskazać, że na mocy Porozumienia, żadna ze stron nie
    pobiera/nie będzie pobierała od drugiej strony wynagrodzenia/opłat w związku z
    podejmowanymi działaniami celem realizacji Projektu. Tym samym brak będzie
    jakichkolwiek świadczeń wzajemnych pomiędzy stronami Porozumienia, które są
    zobowiązane wyłącznie ponosić koszty wspólnej Inwestycji, realizowanej na potrzeby obu
    jednostek samorządu terytorialnego.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, Miasto w ramach niniejszego wniosku o
    interpretację chciałoby potwierdzić sposób traktowania dla potrzeb VAT rozliczeń, które
    będzie dokonywało na podstawie Porozumienia z Miastem (...).
    Pytania
      1) Czy w związku z przedstawionym opisem sprawy, rozliczenia realizacji Projektu w
        ramach zawartego Porozumienia będą stanowić czynność dokonywaną w ramach
        stosunku administracyjnoprawnego i w konsekwencji nie będą stanowić czynności
        opodatkowanej w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o VAT?
      2) Czy w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1, Miastu będzie
        przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków, którymi Miasto
        będzie obciążać Miasto (...) na podstawie faktur wystawionych przez wykonawcę
        robót budowlanych lub usługodawców?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Gminy:
    Ad 1

    W związku z przedstawionym opisem sprawy, rozliczenia realizacji Projektu w ramach
    zawartego Porozumienia będą stanowić czynność dokonywaną w ramach stosunku
    administracyjnoprawnego i w konsekwencji nie będą stanowić czynności opodatkowanej
    w rozumieniu art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT
    Ad 2
    W przypadku negatywnej oceny stanowiska wyrażonego w pkt 1, zdaniem Wnioskodawcy,
    Miastu będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków, którymi
    Miasto będzie obciążać Miasto (...)na podstawie faktur wystawionych przez wykonawcę
    robót budowlanych lub usługodawców.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne, niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jednocześnie, w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powyższego wynika, że organy władzy publicznej posiadają status podatnika jedynie w
    odniesieniu do czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Pojęcie „organ władzy publicznej” nie zostało zdefiniowane w ustawie o VAT. Kwestię tę
    rozważał Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w wyroku z 25 maja 2010 r., sygn. akt I
    FSK 852/09, w którym stwierdził, że:
    „(...) choć Konstytucja nie zawiera wprost definicji organu władzy publicznej, to jednak z jej
    treści da się wywieść, że jednostki samorządu terytorialnego takie władztwo sprawu(...)W
    art. 16 ust. 2 Konstytucji ustrojodawca wskazał bowiem, że samorząd terytorialny
    uczestniczy w sprawowaniu władzy publiczne(...)
    Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w
    imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Z kolei w art. 163 Konstytucji wskazano,
    że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne niezastrzeżone przez Konstytucję
    lub ustawy dla organów innych władz publicznych.
    Powyższe wprost dowodzi, że ustrojodawca powierzył samorządowi terytorialnemu
    wykonywanie zadań administracji publicznej niezastrzeżonych do kompetencji innych
    organów władzy państwowej. W działaniach tych organy samorządu mogą korzystać ze
    środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej”.
    W powyższym kontekście jednostki samorządu terytorialnego należy traktować jako
    organy władzy publicznej.
    Jednocześnie, celem regulacji zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, jest wyłączenie
    organów władzy publicznej z kategorii podatników VAT w zakresie, w jakim realizują one
    swoje zadania władzy publicznej.

    Oznacza to, że jednostki samorządu terytorialnego uznaje się za podatnika podatku VAT w
    dwóch przypadkach, tj.:
        gdy wykonują czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach zadań nałożonych
        na jednostki samorządu terytorialnego przepisami prawa oraz
        gdy wykonują czynności mieszczące się w ramach ich zadań własnych, ale czynią to
        na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jeżeli natomiast dana czynność wykonywana jest przez jednostkę samorządu
    terytorialnego w ramach wykonywania zadań własnych nałożonych na nią przepisami
    prawa i nie jest realizowana na podstawie umowy cywilnoprawnej – nie podlega reżimowi
    ustawy o VAT.
    W związku z powyższym, kluczowe jest ustalenie, czy realizując Projekt, Miasto wykonuje
    zadania własne.
    Jednostki samorządu terytorialnego powołane są do realizacji określonych zadań
    publicznych, mających służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, wymienionych
    w art. 7 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym.
    W świetle ww. regulacji, zadania własne jednostki samorządu terytorialnego obejmują
    sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Zatem mając na uwadze przedmiot Projektu, nie ulega wątpliwości, że modernizacja
    pieszo-rowerowego obiektu mostowego mieści się w powyższym katalogu zadań własnych
    Miasta.
    Równocześnie, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wykonywanie
    zadań publicznych może być realizowane w drodze współdziałania jednostek samorządu
    terytorialnego. Jedną z form współdziałania jednostek samorządu terytorialnego stanowią
    związki i porozumienia, uregulowane w art. 64-75 ustawy o samorządzie gminnym.
    Zgodnie z art. 74 ustawy o samorządzie gminnym:
      1) gminy mogą zawierać porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia jednej z
        nich określonych przez nie zadań publicznych,
      2) gmina wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem przejmuje prawa i
        obowiązki pozostałych gmin, związane z powierzonymi jej zadaniami, a gminy te
        mają obowiązek udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania.
    Istota porozumienia międzygminnego polega zatem na przejęciu przez jedną z gmin
    obowiązku wykonywania zadań publicznych ciążącego na innych gminach bądź gminie.
    Jednocześnie, Miasto pragnie podkreślić, że porozumienia międzygminne są rodzajem
    umowy publicznoprawnej i nie stanowią umów prawa cywilnego.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA przykładowo w wyroku z 27
    września 1994 r., sygn. akt SA/Ł 1906/94, w którym NSA wskazał, iż: „(...) porozumienia
    komunalne, o których mowa w art. 74 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze. zm.) nie są umowami prawa cywilnego, ale
    swoistymi formami publicznoprawnymi. W drodze umów cywilnych (art. 9 ust. 1 ustawy)
    mogą być przekazywane zadania prywatnoprawne, a nie zadania publicznoprawne,
    których przekazanie może następować – w ramach współdziałania komunalnego – przez
    utworzenie związku albo zawarcie porozumienia komunalnego”. Pogląd ten jest również
    podzielany w doktrynie.
    Stanowisko, że tego rodzaju porozumień nie można uznać za umowy cywilnoprawne,
    zostało podzielone również przez:

        NSA w wyroku z 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 544/11, w którym NSA wskazał,
        iż: „W piśmiennictwie przyjmuje się, że celem tych porozumień jest głownie
        dobrowolne przejęcie przez jedną ze stron porozumienia określonych przez nie
        zadań publicznych, a w ślad za tym praw i obowiązków pozostałych uczestników
        porozumienia. Jednostka samorządu terytorialnego na podstawie takiego
        porozumienia przejmuje prawa i obowiązki drugiej strony umowy porozumienia, a
        jednostka samorządu terytorialnego zlecająca te zadania, jest zobowiązana do
        udziału w kosztach ich realizacji. Zawarcie porozumienia skutkuje przeniesieniem
        obowiązku realizacji zadań publicznych z jednej jednostki samorządu terytorialnego
        na inną. Porozumienie takie jest czynnością prawa administracyjnego, za czym
        mogą przemawiać określona sytuacja stron, tryb jego zawierania i jego istotne
        elementy oraz zadania objęte treścią porozumienia mieszczące się w zakresie
        spraw postawionych przez ustawę przed jednostkami samorządu terytorialnego
        (Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym pod redakcją B. Dolnickiego, L.
        Kieres, Związki i porozumienia komunalne, Sam. Teryt. 1991 nr 10 s. 9). Jeżeli
        porozumienie Gminy i Powiatu dotyczące tej inwestycji miało umocowanie w art. 8
        ust. 2a SamGminU to trudno byłoby mówić o odsprzedaży usług rozumieniu art. 28
        Dyrektywy 2006/112/WE skoro porozumienie to jest czynnością prawa
        administracyjnego.”;
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 18 lutego 2015 r., sygn.
        akt III SA/Gl 1465/14: „Sąd orzekający podziela to stanowisko, dlatego też uznał, że
        Minister Finansów dokonał błędnej interpretacji prawa materialnego uznając, że
        czynności realizowane przez Gminę na podstawie zawartego porozumienia
        stanowią czynności podatnika tęgo podatku, realizowane w oparciu o umowę
        cywilnoprawną, będące odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu przepisów:
        art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. W sprawie wspólnego
        systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L06.347.1) oraz art. 8 ust. 1 VATU.
        Organ w konsekwencji błędnie przyjął, że skarżącej przysługuje prawo do obniżenia
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2
        VATU w powołanym wyżej zakresie, co wskazuje, że zasadny jest wyrażony w
        skardze zarzut naruszenia prawa materialnego.”;
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 6 marca 2014 r., sygn. akt
        I SA/Kr 60/14: „Również nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że porozumienie
        zawarte na podstawie art. 8 ust. 2a SamGminU ma charakter umowy
        cywilnoprawnej. Oczywiście charakter prawny omawianych porozumień jest
        sporny, niemniej jednak, w orzecznictwie oraz doktrynie przeważa pogląd, że
        porozumienia nie są kontraktami cywilnoprawnymi, lecz - umowami
        administracyjnymi (zob. wyrok NSA z 27 września 1994 r., SA/Łd 1906/94, wyrok
        WSA w Kielcach z 22 grudnia 2010 r., I SA/KE 596/10), odznaczającymi się
        charakterystycznymi cechami. (...) Porozumienie, o którym mowa w art. 8 ust. 2
        ustawy o samorządzie gminnym, nie jest umową prawa cywilnego, w szczególności
        nie jest umową zbliżoną do umowy o świadczenie usług ani umową zlecenia.
        Porozumienie to nie rodzi praw i obowiązków o charakterze cywilnym, jego istotą
        jest przekazanie kompetencji (właściwości) do wykonywania zadań publicznych,
        które mocą ustaw są zastrzeżone dla właściwości konkretnego organu administracji
        publicznej, (komentarz pod redakcją Kazimierza Bandarzewskiego do ustawy o
        samorządzie gminnym). (...)
    Jeżeli zatem porozumienie Gminy i Powiatu miało umocowanie w art. 8 ust. 2a
    SamGminU, to trudno byłoby mówić o odsprzedaży usług w rozumieniu art. 28 Dyrektywy
    2006/112/WE, skoro porozumienie to jest czynnością prawa administracyjnego. Zdaniem
    Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie można podzielić stanowiska Ministra

    Finansów, że ww. Gmina jest podatnikiem podatku VAT w tym zakresie, w jakim wykonuje
    zadania zlecone przez powiat w oparciu o porozumienie zawarte w trybie art. 8 ust. 2a
    SamGminU. Czynności te są wykonywane w zakresu władztwa publicznego w oparciu o
    porozumienie niemające charakteru umowy cywilnoprawnej. W tym zakresie gmina
    występuje jako organ władzy publicznej wykonujący zadania publiczne. Tym samym
    wykluczyć należy, że gmina w tej sytuacji występuje jako przedsiębiorca będący w pozycji
    zrównanej z innymi uczestnikami obrotu gospodarczego.”.
    Również organy podatkowe zgadzają się z wyżej wskazanym podejściem. Przykładowo:
        w interpretacji indywidualnej z 13 lutego 2018 r., znak: 0113-KDIPT1-
        1.4012.9.2018.1.RG, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że:
        „Jednocześnie podkreślić należy, że porozumienia międzygminne nie stanowią
        umów prawa cywilnego, lecz są rodzajem umowy publicznoprawnej. Znajduje to
        również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok
        NSA z 27 września 1994 r., sygn. akt SA/Łd 1906/94), zgodnie z którym:
        „porozumienia komunalne, o których mowa w art. 74 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.
        o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze. zm.), nie są umowami prawa
        cywilnego, ale swoistymi formami publicznoprawnymi. W drodze umów cywilnych
        (art. 9 ust. 1 ustawy) mogą być przekazywane zadania prywatnoprawne, a nie
        zadania publicznoprawne, których przekazanie może następować - w ramach
        współdziałania komunalnego - przez utworzenie związku albo zawarcie
        porozumienia komunalnego.”;
        w interpretacji indywidualnej z 9 czerwca 2017 r., znak: 0115-KDIT1-
        2.4012.204.2017.1.AW, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał w całości za
        prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, w którym stwierdzono, że: „rozliczenie
        realizacji inwestycji nastąpi w oparciu o Porozumienie Gmin zawarte na podstawie
        ustawy o samorządzie gminnym (porozumienie ma więc publicznoprawny
        charakter, a nie cywilnoprawny). W konsekwencji, dokonując na podstawie
        zawartego Porozumienia rozliczenia poniesionych przez Miasto kosztów realizacji
        Inwestycji, Miasto nie będzie działało jako podatnik VAT”;
        w interpretacji indywidualnej z 15 stycznia 2020 r., znak: 0113-KDIPT1-
        1.4012.717.2019.2.ŻR, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, iż:
        „(...) stwierdzić należy, że realizacja – na podstawie Porozumienia – wspólnego
        przedsięwzięcia polegającego na realizacji inwestycji pn. ”...” nie stanowi/nie będzie
        stanowić świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, tym samym wpłaty
        uiszczane przez Gminę B stanowiące wyłącznie zwrot poniesionych kosztów
        związanych z realizacją wspólnego przedsięwzięcia nie stanowią/nie będą stanowić
        odpłatności za świadczenie usług na rzecz Gminy B i nie podlegają/nie będą
        podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji powyższego, Wnioskodawca nie jest/nie będzie zobowiązany do
    odprowadzenia podatku VAT należnego od kwot otrzymanych od Gminy B w ramach
    rozliczeń następujących na podstawie Porozumienia”.
    W świetle powyższego, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, w
    ocenie Miasta, spełnione będą przesłanki wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, tj.:
        realizując Projekt, Miasto wykonuje zadania własne w zakresie gminnych dróg, ulic,
        mostów oraz organizacji ruchu drogowego,

        rozliczenie realizacji Projektu nastąpi na podstawie Porozumienia, zawartego na
        podstawie art. 74 ustawy o samorządzie gminnym, (tj. porozumienia mającego
        charakter publicznoprawny).
    W konsekwencji, dokonując rozliczenia poniesionych przez Miasto wydatków na
    podstawie zawartego Porozumienia, Miasto nie będzie działało jako podatnik VAT.
    W świetle regulacji ustawy o VAT, aby dana czynność podlegała opodatkowaniu, musi
    zostać dokonana przez podatnika. Jak zostało wskazane powyżej, Miasto dokonując
    rozliczenia Projektu na podstawie Porozumienia nie będzie działało jako podatnik w
    rozumieniu ustawy o VAT.
    Zatem rozliczenia Projektu dokonywane w ramach Porozumienia, zdaniem Miasta, nie
    będą podlegały opodatkowaniu VAT. Dodatkowo Miasto pragnie wskazać, że rozliczanie
    Projektu z Miastem (...) nie będzie spełniało definicji odpłatnego świadczenia usług
    stanowiącego czynność opodatkowaną w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Rozliczanie kosztów i wydatków w ramach Projektu pomiędzy Miastem a Miastem (...) na
    mocy Porozumienia, stanowić bowiem będzie w istocie realizację wspólnego
    przedsięwzięcia, przy którym obie strony partycypują w kosztach proporcjonalnie.
    Ponadto, żadna ze stron nie pobiera/nie będzie pobierać wobec drugiej strony
    wynagrodzenia/opłat w związku z realizacją Projektu. Tym samym, zawarte w związku z
    realizacją Porozumienie międzygminne, pomimo publicznoprawnego charakteru, w
    odniesieniu do partycypacji w kosztach wspólnego przedsięwzięcia zbliżone jest w istocie
    do umowy konsorcjum.
    Orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza bowiem, że kwoty rozliczane
    pomiędzy członkami konsorcjum nie stanowią świadczenia usług na gruncie ustawy o VAT.
    Przykładowo w wyroku z 25 czerwca 2014 r. sygn. akt I FSK 1072/13 NSA uznał, że: „(...) jak
    trafnie próbował to ująć sąd pierwszej instancji:
      pomiędzy świadczeniami skarżącej na rzecz konsorcjum, a w rezultacie na rzecz
      zamawiającego, a przeniesieniem na nią proporcjonalnej części kosztów i
      przychodów całego konsorcjum brak jest takiego stosunku prawnego, z którego
      wynikałaby wzajemność świadczenia lidera konsorcjum przybierającego postać
      rozdziału kosztów i przychodów całego przedsięwzięcia. Nie jest to zatem
      świadczenie wzajemne lidera konsorcjum, a jedynie umownie określony obowiązek
      rozdziału kosztów i przychodów całego przedsięwzięcia (...). Słusznie w związku z
      tym, skonstatował sąd pierwszej instancji, iż skoro z przyjętego w tej sprawie stanu
      faktycznego wynikało, że lider konsorcjum nie działała wyłącznie we własnym
      imieniu, lecz w ramach zawartego porozumienia i nie odsprzedawał usług na rzecz
      partnerów, lecz obciążał pozostałe podmioty częścią kosztów i przekazywał przychód
      to nie może być mowy o jakimkolwiek transferze czy refakturowaniu usług
      świadczonych na rzecz zamawiającego”.
    Podobne podejście przedstawił Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu (interpretacja
    indywidualna z 14 grudnia 2016 r., sygn. 3060-ILPP2-1.451216.2016.2AS), który uznał, iż:
    „(...) można zatem stwierdzić, że porozumienie międzygminne tworzą pewnego rodzaju
    konsorcjum. (...) Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych przepisów
    prawa prowadzi do stwierdzenia, że w związku z faktem, że Wnioskodawca nie wykonuje
    żadnych odpłatnych czynności na rzecz uczestników porozumienia, otrzymane przez
    Wnioskodawcę kwoty z tytułu współfinansowania wspólnie realizowanego
    przedsięwzięcia, mającego na celu realizację wspólnej strategii rozwoju, nie mogą zostać
    uznane za odpłatność z tytułu jakiegokolwiek świadczenia. Z uwagi na brak wzajemnego

    świadczenia, otrzymane środki pieniężne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług”.
    Reasumując, Miasto stoi na stanowisku, że rozliczenie kosztów realizacji Projektu z
    Miastem (...) w ramach zawartego Porozumienia będzie czynnością dokonywaną w
    ramach stosunku administracyjnoprawnego i w konsekwencji nie będzie stanowiło
    czynności opodatkowanej VAT w rozumieniu art. 5, 7 lub 8 ustawy o VAT.
    Ad 2.
    Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez Miasto w pkt 1, rozliczenie kosztów
    realizacji Projektu z Miastem (...) w ramach zawartego Porozumienia nie będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT.
    W przypadku jednak negatywnej oceny ww. stanowiska oraz uznania przez Organ, że
    rozliczenie kosztów realizacji Projektu z Miastem (...) w ramach zawartego Porozumienia
    będzie czynnością dokonywaną w ramach stosunku cywilnoprawnego i w konsekwencji
    będzie podlegać opodatkowaniu VAT, zdaniem Miasta będzie działało ono w roli
    „pośrednika” przy dostawie usług na rzecz odbiorcy końcowego – Miasta (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT w przypadku, gdy podatnik, działając w imieniu
    własnym, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że
    ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Przepis ten jest źródłem praw i
    obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń określanych mianem „odsprzedaży”
    lub „refakturowania” usług.
    W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż
    powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE. L. Nr 347 s. 1 ze. zm.), który stanowi, że: „W przypadku kiedy podatnik działając we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje
    się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usług.”
    Przedmiotowy przepis reguluje zatem sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym
    imieniu zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi,
    uznawany jest za podatnika, który taką usługę świadczy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Z treści regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje
    podatnikom podatku VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu których został
    naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    W związku z przedstawionym opisem sprawy, w przypadku negatywnej oceny stanowiska
    przedstawionego przez Miasto w pkt 1, zdaniem Miasta, ponoszone przez Miasto wydatki
    na realizację Projektu, którymi Miasto będzie częściowo obciążać Miasto (...) należy uznać
    za związane z usługą świadczoną na rzecz Miasta (...) (na zasadzie „refaktury”). JST pragnie
    wskazać, że w tym przypadku usługi nabyte od wykonawców przez Miasto zostaną w
    części (w 50%) „odsprzedane” na rzecz Miasta (...).
    W opinii Miasta, z uwagi na fakt, że pomiędzy wydatkami na realizację Projektu, które
    będą ponoszone przez Miasto istnieje/będzie istniał ścisły związek z wykonywanymi przez
    Miasto czynnościami opodatkowanymi VAT, tj. usługą odsprzedaży świadczoną na rzecz

    Miasta (...), Miastu przysługiwać będzie prawo do odliczenia VAT naliczonego w ww.
    zakresie.
    Stanowisko Miasta znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 27 lutego 2020 r., znak: 0111-KDIB3-2.4012.891.2019.2.
    SR, w której organ uznał, że w odniesieniu do towarów/usług nabywanych przez gminę,
    które są następnie przedmiotem refaktury, gminie przysługuje prawo do odliczenia VAT
    naliczonego.
    Miasto pragnie zaznaczyć, że stanowisko odmienne od przedstawionego powyżej
    pozostawałoby w sprzeczności z fundamentalną zasadą opodatkowania VAT, jaką jest
    zasada neutralności tego podatku, podkreślana wielokrotnie w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał lub TSUE) oraz polskich sądów
    administracyjnych. Przykładowo, Miasto pragnie przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawie C-
    37/95 Ghent Coal, w którym Trybunał stwierdził, iż „Prawo do odliczenia zostało
    wprowadzone, aby całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub
    podlegającego zapłacie w toku jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku
    od wartości dodanej konsekwentnie zapewnia, że każda działalność gospodarcza,
    niezależnie od jej celu i efektu, pod warunkiem, że sama podlega VAT, jest opodatkowana
    w sposób całkowicie neutralny.”
    Zdaniem Miasta, nie powinno być ono traktowane inaczej/mniej korzystnie niż inne
    podmioty gospodarcze, dokonujące sprzedaży opodatkowanej VAT i korzystające w
    związku z tym z prawa od odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów/usług
    niezbędnych w celu wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    Skoro Miasto jako czynny podatnik VAT, zobowiązane będzie uiszczać VAT należny z tytułu
    świadczonych usług na rzecz Miasta (...), powinno ono mieć prawo do odliczenia VAT
    naliczonego od wydatków warunkujących możliwość ich świadczenia.
    W związku z powyższym, Miasto stoi na stanowisku, że w przypadku negatywnej oceny
    stanowiska wyrażonego w punkcie 1 wniosku, będzie mu przysługiwało prawo do
    odliczenia VAT naliczonego od wydatków, którymi Miasto będzie obciążać Miasto (...) na
    podstawie wystawionych przez wykonawcę robót budowlanych lub usługodawców faktur.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Należy zauważyć, że z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu wówczas,
    gdy są wykonywane odpłatnie.
    Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, obejmuje wszelkie
    czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel.
    Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do
    katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Z powyższego wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję
    dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich
    działalności gospodarczej. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się
    na rzecz innego podmiotu.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym
    świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania
    czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.
    A zatem, pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług
    rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego
    usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu, (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W związku z powyższym czynność
    podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

    Nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług lub dostawę towarów, w rozumieniu
    art. 5 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Według art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r., s. 1 ze zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych). W tym tylko zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług. Oznacza to, że w pozostałym zakresie, np. w zakresie zadań własnych nałożonych
    na gminę na podstawie odrębnych przepisów, jednostki samorządu terytorialnego nie
    występują jako podatnicy podatku VAT, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):

      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Stosowanie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gmin. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Jak stanowi art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
      charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 12 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach
      współdziałania z innymi gminami oraz wydzielanie na ten cel odpowiedniego
      majątku.
    Z art. 74 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że:
      Gminy mogą zawierać porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia jednej z
      nich określonych przez nie zadań publicznych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem przejmuje prawa i
      obowiązki pozostałych gmin, związane z powierzonymi jej zadaniami, a gminy te
      mają obowiązek udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania.
    Zatem, ww. porozumienie pomiędzy gminami stanowi jedną z form współdziałania gmin
    mającą na celu wspólne wykonywanie zadań publicznych. Istotą porozumienia
    międzygminnego jest przejęcie przez jedną z gmin obowiązku wykonywania zadań
    publicznych ciążącego na innych gminach (bądź gminie).
    Jednocześnie podkreślić należy, że porozumienia międzygminne nie stanowią umów
    prawa cywilnego, lecz są rodzajem umowy publicznoprawnej. Znajduje to również
    potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 27
    września 1994 r., sygn. akt SA/Łd 1906/94), zgodnie z którym:
      porozumienia komunalne, o których mowa w art. 74 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
      samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 z późn. zm.), nie są umowami
      prawa cywilnego, ale swoistymi formami publicznoprawnymi. W drodze umów
      cywilnych (art. 9 ust. 1 ustawy) mogą być przekazywane zadania prywatnoprawne, a
      nie zadania publicznoprawne, których przekazanie może następować – w ramach
      współdziałania komunalnego - przez utworzenie związku albo zawarcie
      porozumienia komunalnego.
    Warunkiem formalnym przystąpienia gminy do realizacji porozumienia międzygminnego
    jest wyrażenie takiej woli przez radę gminy w drodze uchwały (art. 18 ust. 2 pkt 12 ustawy
    o samorządzie gminnym). Zadania własne, z mocy ustawy mogą być więc brane pod
    uwagę jako przedmiot porozumienia międzygminnego. Gmina przejmująca zadania
    wykonuje je w imieniu własnym i wobec podmiotów trzecich to gmina przejmująca
    występuje jako organ administracji samorządowej.

    Gmina przejmująca do realizacji wykonywania zadań publicznych musi dysponować
    środkami majątkowymi, za pomocą których będzie wykonywać określone w porozumieniu
    zadania. Z kolei gmina przekazująca realizację zadań publicznych będzie brać udział w
    kosztach wykonywania zadań według parytetu określonego w treści porozumienia.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach zadań własnych, określonych w art. 7 ust. 1 pkt 2
    ustawy o samorządzie gminnym, zamierzają Państwo rozpocząć realizację zadania
    inwestycyjnego polegającego na modernizacji obiektu mostowego. Zawarli Państwo z
    Miastem (...) porozumienie międzygminne w rozumieniu art. 74 ustawy o samorządzie
    gminnym, zgodnie z którym będą Państwo głównym realizatorem Inwestycji (również w
    zakresie części Mostu położonego na terenie nieruchomości stanowiących własność
    Miasta (...)). Realizacja Projektu obejmować będzie w szczególności wykonanie robót
    budowlanych, zapewnienie nadzoru inwestorskiego nad wykonywaniem robót,
    zapewnienie nadzoru autorskiego nad dokumentacją projektową oraz uzyskanie
    zezwolenia na użytkowanie obiektu po zakończeniu robót. Wszystkie ponoszone w
    ramach Projektu wydatki będą dokumentowane fakturami wystawianymi na Państwa. W
    Porozumieniu ustalili Państwo, że Miasto (...) będzie partycypowało w kosztach wykonania
    Inwestycji w wysokości 50% poniesionych kosztów. Państwo będą każdorazowo obciążać
    Miasto (...) udziałem wynoszącym 50% wysokości wynagrodzenia zafakturowanego przez
    wykonawcę robót budowlanych lub usługodawcę. Środki otrzymane przez Państwa od
    Miasta (...) będą stanowić wyłącznie zwrot poniesionych kosztów związanych z realizacją
    wspólnego przedsięwzięcia.
    W świetle całokształtu okoliczności sprawy stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie
    będziemy mieć do czynienia z porozumieniem międzygminnym dotyczącym wykonywania
    zadań publicznych. Zawierając porozumienie międzygminne dotyczące realizacji zadania
    inwestycyjnego - modernizacji obiektu mostowego, będą Państwo wykonywać nie tylko
    zadania własne, ale również przejmą Państwo zadania własne Miasta (...)wynikające z art.
    7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 74 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Ustawa o
    samorządzie gminnym daje gminom możliwość wzajemnego powierzania sobie
    wykonywania określonych zadań publicznych.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że czynności wykonywane przez Państwa w zakresie
    inwestycji dotyczącej modernizacji ww. obiektu mostowego, związane z wykonywaniem
    zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego - stanowić będą realizację celu
    publicznoprawnego, a nie realizację czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Otrzymywane przez Państwa środki finansowe od Miasta (...). stanowią
    udział w kosztach realizacji powierzonego zadania, a nie wynagrodzenie za dostawę
    towarów bądź świadczenie usług. Opis sprawy wskazuje, że na mocy Porozumienia, żadna
    ze stron nie pobiera/nie będzie pobierała od drugiej strony wynagrodzenia/opłat w
    związku z podejmowanymi działaniami celem realizacji Projektu. Brak będzie jakichkolwiek
    świadczeń wzajemnych pomiędzy stronami Porozumienia, które są zobowiązane
    wyłącznie ponosić koszty wspólnej Inwestycji, realizowanej na potrzeby obu jednostek
    samorządu terytorialnego.
    Tym samym planowane czynności będą realizowane przez Państwa poza zakresem
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwo wykonując te
    czynności, nie będą występowali w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w
    art. 15 ust. 1 ustawy.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że realizowane przez Państwa czynności w
    zakresie zadania inwestycyjnego polegającego na modernizacji obiektu mostowego, będą
    dokonywane w ramach stosunku publicznoprawnego, a tym samym nie będą podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów lub
    odpłatne świadczeni usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 i art. 8
    ust. 1 ustawy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.

    Jednocześnie nie udziela się odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku nr 2, ponieważ
    uzależnili Państwo uzyskanie odpowiedzi na to pytanie od uznania odpowiedzi w zakresie
    pytania nr 1 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym ich
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zastrzec należy, że wydana interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie Państwa jako
    Wnioskodawcy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.