Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1-443-1246/10-2/EK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-02-25
Teza: Opodatkowanie sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: budynek; działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; opodatkowanie-podstawa opodatkowania
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Starostwa, przedstawione we wniosku z dnia 25 listopada 2010 r. (data wpływu 10 grudnia 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 04 lutego 2011 r. (data wpływu 15 lutego 2011 r.) w odpowiedzi na wezwanie tut. Organu z dnia 28 stycznia 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   opodatkowania sprzedaży działki 237/1 - **jest prawidłowe**
*   opodatkowanie sprzedaży działki 288 – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 grudnia 2010 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 04 lutego 2011 r. (data wpływu 15 lutego 2011 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 28 stycznia 2011 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wojewoda zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2010 r., zmienionego zarządzeniem z dnia 18 października 2010 r., wyraził zgodę na zbycie z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, nieruchomości położonej w miejscowości F, oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr: 237/1 i 228 o łącznej powierzchni 0,7300 ha. Ogólny plan zagospodarowania przestrzennego gminy B wygasł z dniem 31.12.2003 r. Zgodnie z aktualnym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B:

*   Działka nr 237/1 znajduje się w terenie zalesień (RL1),
*   Działka nr 288 znajduje się częściowo w terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczonym prawem zabudowy (R) oraz rolniczej przestrzeni produkcyjnej do pozostawienia w dotychczasowym użytkowaniu bez prawa zabudowy (R2).

W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostę Powiatu G:

*   działka nr 237/1 o pow. 0,38 ha stanowi użytki: Grunty orne –RV -0,03 ha, grunty zadrzewione- LZ-Rv -0,03 ha, grunty orne –RVI-0,23 ha i lasy i grunty leśne – LSV -0,09 ha,
*   działka nr 288 o pow. 0,35 ha stanowi użytki: grunty orne – RIVa – 0,13 ha, grunty orne – RIVb-0,06 ha, grunty orne – RV – 0,05 ha, łąki trwałe – ŁIV -0,05 ha i pastwiska trwałe – PsV- 0,06 ha.

Działka nr 237/1 w części południowej zabudowana jest budynkiem drewnianym mieszkalnym z lat XX wieku, od lat niezamieszkałym, w złym stanie technicznym, do rozbiórki.

Wnioskodawca uzupełnił wniosek o następujące informacje. W stosunku do budynku drewnianego, posadowionego na działce nr 237/1, nie doszło do pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, tj. do wydania pierwszemu użytkownikowi budynku lub ich części w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Przedmiotowa nieruchomość nie była przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Skarb Państwa nie ponosił wydatków na ulepszenie budynku, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż ww. działek gruntu podlega opodatkowaniu 22 % podatkiem VAT?

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż sprzedaż działki nr 237/1 winna być zwolniona z 22% podatku VAT. Natomiast, działka nr 288 w części znajdującej się w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B w terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczonym prawem zabudowy (R) podlega 22% podatkowi VAT, a pozostała jej część nie podlega opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za:

*   **prawidłowe** w zakresie sprzedaży działki 237/1
*   **nieprawidłowe** w zakresie sprzedaży działki 288.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Przez dostawę rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel – art. 7 ust. 1 ww. ustawy.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, wprowadzonym na mocy art. 19 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku , o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

W art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy określono, że zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Jednakże ustawodawca zwalniając od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przeznaczenie danego gruntu. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera bowiem definicji pojęć zawartych we wskazanym przepisie.

Celem określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego,
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego, decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

W myśl art. 9 ust. 1 i ust. 4 ustawy, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Ponadto zaznaczyć należy, iż ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem (potwierdzeniem) stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m. in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznie w niej zawartych.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż o przeznaczeniu danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji, gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decyduje przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium są bowiem wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca wskazał, iż w odniesieniu do działek o nr 288 i 237/1 nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wynika, iż zbywana nieruchomość gruntowa nr 288 znajduje się częściowo w terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczonym prawem zabudowy oraz rolniczej przestrzeni produkcyjnej do pozostawienia w dotychczasowym użytkowaniu bez prawa zabudowy(R2). Działka nr 237/1 znajduje się w terenie zalesień (RL1) i zabudowana jest w części południowej budynkiem drewnianym mieszkalnym z lat 20-stych XX wieku, od lat niezamieszkałym, w złym stanie technicznym, przeznaczonym do rozbiórki. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostę Powiatu G. działka nr 237/1 o pow. 0,38 ha stanowi użytki: Grunty orne –RV -0,03 ha, grunty zadrzewione- LZ-Rv -0,03 ha, grunty orne –RVI-0,23 ha i lasy i grunty leśne – LSV -0,09 ha, natomiast działka nr 288 o pow. 0,35 ha stanowi użytki: grunty orne – RIVa – 0,13 ha, grunty orne – RIVb-0,06 ha, grunty orne – RV – 0,05 ha, łąki trwałe – ŁIV -0,05 ha i pastwiska trwałe – PsV- 0,06 ha.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że o przeznaczeniu gruntów - w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego – nie może decydować ewidencja gruntów. Jest to bowiem jedynie urzędowy zbiór informacji faktycznych, a wynikające z niego zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu.

Zatem w tym przypadku o przeznaczeniu terenu decydować będą zapisy w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Tak więc skoro z zapisu studium wynika, iż działka nr 288 to teren znajdujący się częściowo w terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczonym prawem zabudowy oraz rolniczej przestrzeni produkcyjnej do pozostawienia w dotychczasowym użytkowaniu bez prawa zabudowy(R2), stwierdzić należy, iż sprzedaż działki w części przeznaczonej pod zabudowę nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, tym samym podlegać będzie opodatkowaniu za zasadach ogólnych, tj. 23 % stawką VAT. Natomiast dostawa pozostałej części działki, która zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczona pod zabudowę korzystać będzie ze zwolnienia z podatku VAT, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9.

Odnosząc się natomiast do sprzedaży działki nr 237/1, z uwagi na fakt, iż na działce tej posadowiony jest budynek drewniany mieszkalny, przywołać należy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, który stanowi, iż zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Ustawa o podatku od towarów i usług w art. 2 pkt 14 definiuje pojęcie pierwszego zasiedlenia, przez które rozumieć należy oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

W myśl natomiast art. 43 ust.1 pkt 10a ustawy zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Z powyżej cytowanego art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, wynika, iż przez „pierwsze zasiedlenie” należy rozumieć:

*   oddanie do użytkowania,
*   w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu,
*   pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, wynoszącym co najmniej 30% wartości początkowej.

Przez czynności opodatkowane należy rozumieć nie tylko dostawę ale również najem, dzierżawę, leasing lub podobne, które w rozumieniu przepisów ustawy stanowią odpłatne świadczenie usług.

Podkreślić należy, że jeżeli podatnik wybuduje obiekt, lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekroczą 30% wartości początkowej, a następnie obiekt ten ( po wybudowaniu lub w stanie ulepszonym) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony przez podatnika do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu.

Zatem, przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika, które następuje w wykonywaniu czynności opodatkowanej.

Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym położone są budynki lub budowle rozstrzygają przepisy art. 29 ust. 5 ustawy. Zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 5 ustawy, w przypadku dostawy towarów, której przedmiotem są budynki lub budowle trwale z gruntem związane albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Podstawą opodatkowania jest zatem kwota należna z tytułu sprzedaży budynków (budowli) trwale związanych z gruntem wraz z ceną gruntu.

Powyższe oznacza, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli zatem dostawa dotyczy budynków i budowli, która objęta jest stawką 23%, dostawa gruntu związanego z tym obiektem jako niewyłączona z podstawy opodatkowania tegoż obiektu, również podlega opodatkowaniu według stawki 23%. Jeżeli natomiast dostawa budynków, budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, ze zwolnienia korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

Z treści uzupełnienia do wniosku wynika, iż w odniesieniu do przedmiotowego budynku nie doszło do pierwszego zasiedlenia w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Budynek nie był przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnych charakterze. Skarb Państwa nie ponosił wydatków na ulepszenie budynku, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Mając na uwadze okoliczności przedstawione we wniosku w kontekście obowiązujących przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, iż sprzedaż działki o nr 237/1 nie będzie korzystała ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10, gdyż jak wskazał Wnioskodawca, w odniesieniu do budynku posadowionego na tej działce nie doszło do pierwszego zasiedlenia, jednakże w tym przypadku pod rozwagę należy wziąć treść art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że obie przesłanki tego przepisu zostały wypełnione. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do tego obiektu, obiekt pochodzi z lat 20-stych XX wieku, a także nie ponoszono wydatków na jego ulepszenie. Zatem, dostawa nieruchomości gruntowej zabudowanej o nr 237/1 korzystać będzie ze zwolnienia od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie sprzedaży działki o nr 288 uznano za nieprawidłowe, z uwagi na stwierdzenie Wnioskodawcy, iż „działka nr 288 w części znajdującej się w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. w terenie rolniczej przestrzeni produkcyjnej z ograniczonym prawem zabudowy (R) podlega 22% podatkowi VAT, a pozostała jej część nie podlega opodatkowaniu”. Natomiast jak wskazano powyżej, sprzedaż działki nr 288 podlega opodatkowaniu w następujący sposób: w części przeznaczonej pod zabudowę – 23%, a w części gdzie nie ma prawa zabudowy – korzysta ze zwolnienia z podatku VAT.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.