Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.707.2025.2.AMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Brak opodatkowania sprzedaży działki stanowiącej majątek
wspólny małżeński.
Słowa kluczowe: małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik czynny
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 4 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący braku opodatkowania
    sprzedaży działki o numerze 1, o powierzchni (...) ha, stanowiącej majątek wspólny
    małżeński. Uzupełnił go Pan pismem z 13 października 2025 r. (data wpływu 21
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca wraz z małżonką są na prawach wspólności małżeńskiej ustawowej
    właścicielami nieruchomości (działki) oznaczonej nr ewid. 2 o pow. (...) ha położonej w
    województwie (...) w miejscowości (...) (pow. (...)).
    Wnioskodawca wraz z małżonką prawo własności nieruchomości nabył do majątku
    wspólnego małżonków na mocy umowy przekazania w 1986 r., a transakcja ta nie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z działki tej na potrzeby planowanej, przedmiotowej transakcji zostanie wydzielona
    działka o numerze 1 i o powierzchni (...) ha, będąca przedmiotem niniejszego wniosku.
    Wnioskodawca jest rolnikiem niebędącym z tego tytułu zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT.
    Żona Wnioskodawcy (współwłaściciel) nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie jest
    również zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    W przeszłości Wnioskodawca wraz z małżonką dokonywali dostaw nieruchomości w
    postaci działek wydzielonych wcześniej z należącego do Nich od blisko 40 lat
    gospodarstwa rolnego. Dostawy te nie były opodatkowane podatkiem VAT. Nie korzystano
    przy tym również z pomocy biura pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, czyniono to
    na własny rachunek celem jak najefektywniejszego wykorzystania należącego do rodziny
    od lat terenu.
    Teren przedmiotowej nieruchomości (a zatem część aktualnie istniejącej działki o nr ewid.
    2, z której wydzielona zostanie działka o nr 1) nie był nigdy wykorzystywany w działalności
    gospodarczej, w szczególności w działalności opodatkowanej podatkiem VAT. Jej teren
    stanowią w istocie tereny nienadające się do uprawy. Działka nie jest wykorzystywana w
    żaden sposób - porasta ją trawa, a także częściowo drzewa i krzewy.
    Działka nigdy (do momentu podpisania umowy z przyszłym nabywcą) nie była
    przedmiotem dzierżaw, najmów, użyczeń itp.
    Działka nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
    Na przedmiotowej działce znajdują się obiekty stanowiące budowle w rozumieniu art. 3
    ustawy Prawo budowlane:
        napowietrzna stacja (...) będąca własnością operatora energetycznego ((...));
        słup energetyczny średniego napięcia;
        ogrodzenie (jedynie wokół przepompowni);
        przepompownia będąca własnością Gminy.
    Teren nie był grodzony, uzbrajany ani zabudowywany przez właścicieli. Nie podejmowano
    żadnych działań związanych z pozycjonowaniem działki na rynku nieruchomości, w tym
    nie zamieszczano ogłoszeń jej sprzedaży w środkach masowego przekazu, nie składano
    ofert jej sprzedaży, nie korzystano z usług biura pośrednictwa nieruchomości.

    Wnioskodawca zawarł umowę wstępną sprzedaży pod warunkiem z (...) S.A. z siedzibą w
    (...), w której zobowiązał się do sprzedaży wydzielonej w tym celu działki nr 1 pod
    warunkiem spełnienia określonych w umowie wymagań (wymieniono poniżej).
    Kontakt nastąpił z inicjatywy nabywcy działającego poprzez wyspecjalizowanego agenta
    poszukującego nieruchomości pod inwestycje Spółki.
    Jednocześnie udzielono Nabywcy pełnomocnictwa do występowania w imieniu
    Sprzedających przed organami administracji publicznej celem uzyskania wszelkich zgód i
    pozwoleń zmierzających do uzyskania końcowego, ostatecznego i wykonalnego
    pozwolenia na budowę obiektu handlowego w standardzie (...) wraz z towarzyszącą
    infrastrukturą zgodnie z planami inwestycyjnymi Nabywcy.
    Nie jest przy tym wykluczone, że przyszły Nabywca w imieniu Sprzedających wykona
    /wykonał także inne czynności - prawne bądź faktyczne - jak na przykład reprezentowanie
    mocodawcy przed osobami fizycznymi, prawnymi, w urzędach administracji rządowej i
    samorządowej, sądach i innych instytucjach w tym przed urzędem skarbowym we
    wszelkich sprawach oraz czynnościach prawnych, składania oświadczeń, wyjaśnień i
    wniosków, w istocie zmierzające do uzyskania zgód/pozwoleń/decyzji wymienionych we
    wniosku.
    Działka nr 2 została przy tym oddana Spółce w dzierżawę na czas nieokreślony.
    Warunki, niezbędne do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży działki to:
      1. uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o podziale działki nr 2 w
        ten sposób, że w efekcie powstanie działka o nr ewid. 1, o pow. (...) ha;
      2. uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, z
        której będzie wynikać możliwość zabudowy nieruchomości zgodnie z planami
        inwestycyjnymi nabywcy;
      3. uzyskanie prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej przez właściwy
        organ lub zarządcę drogi zezwalającej na lokalizację zjazdu na przedmiotową
        nieruchomość lub pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu według
        koncepcji Spółki;
      4. niestwierdzenie ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego
        koniecznością jej rekultywacji;
      5. potwierdzenie badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na
        nieruchomości obiektu handlowego przy zastosowaniu tradycyjnych technologii
        budowlanych;
      6. uzyskanie warunków technicznych przyłączy - kanalizacji sanitarnej, wodnej,
        kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego;
      7. uzyskanie warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z
        planowanym obiektem handlowym;
      8. uzyskanie przez sprzedających interpretacji indywidualnych dotyczących
        opodatkowania przedmiotowej transakcji podatkiem VAT;
      9. uzyskanie pozwolenia na wycinkę drzew i zastosowanie nasadzeń zastępczych;
    10. uzyskanie warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z
      planowanym obiektem handlowym.
    Pytania
    1. Czy transakcja podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT?
    2. W przypadku podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT - czy będzie możliwe
      zastosowanie wobec transakcji zwolnienia z opodatkowania?
    Pana stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)

    Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowa transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT, a w konsekwencji tego, nie będzie możliwe zastosowanie zwolnienia z
    opodatkowania.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży -
    rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
    Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego, własność tej samej rzeczy może przysługiwać
    niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w
    częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują
    przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach
    ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać
    swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.
    W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z
    mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty
    majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
    (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
    majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w czasie trwania wspólności
    ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może
    również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie

    ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych
    przedmiotach należących do tego majątku.
    Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda
    drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do
    zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak
    również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej
    pożytków.
    W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oboje małżonkowie mają równe
    udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza
    dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną.
    Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu. Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest
    majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w
    okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje
    dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) - jako podatnik VAT.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana

    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu dodanej transakcji.
    Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
    „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane

    dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem
    Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czyjego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży posiadanego prawa własności
    działki nr 1, istotne jest, czy w celu dokonania jego dostawy podjęto aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Skutkowałoby to koniecznością uznania Wnioskodawcy za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie

    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Teren, na którym położona będzie powstała działka będąca przedmiotem dostawy od
    momentu jego nabycia nie był nigdy wykorzystywany w działalności gospodarczej ani też
    działalności rolniczej Wnioskodawcy. Nie była przedmiotem umów z osobami trzecimi (do
    momentu zawarcia umowy z przyszłym nabywcą). Nie ponoszono nakładów związanych z
    jej ulepszaniem, a jedyne działania związane z jej sferą prawną (zaplanowane wydzielenie
    z większej całości) wynikają z powodów racjonalnego zarządzania własnym majątkiem -
    potrzeb nabywcy. Działka nie była przedmiotem działań marketingowych pozycjonujących
    ją na rynku nieruchomości. Inicjatywa jej nabycia wyszła ze strony agenta nabywcy. Także
    kwestia dokonywanych przez nabywcę w imieniu Wnioskodawcy czynności wynika
    wyłącznie z przyczyn racjonalności prowadzonego biznesu nabywcy oraz minimalizowania
    ryzyk związanych z prowadzoną działalnością (np. ryzyko nieuzyskania wymaganych
    pozwoleń budowlanych już po nabyciu nieruchomości). Zatem czynności te w istocie
    wykonywane są w interesie nabywcy. Podkreślić należy, że podjęte przez Kupującą Spółkę
    działania nie prowadzą do podwyższenia atrakcyjności działki, lecz przyszły nabywca
    wykonuje te czynności we własnym interesie, w celu przystosowania działki do
    zrealizowania własnych potrzeb. Zatem według Wnioskodawcy nie można uznać, że
    działania te wykraczają poza zwykłe zarządzanie własnym mieniem przez Wnioskodawcę.
    Konkludując, sprzedaż przysługującego Wnioskodawcy prawa własności działki nr ewid. 1
    nie będzie wyczerpywała przywoływanych wcześniej przesłanek koniecznych do uznania
    jej za wystarczającą do uznania za dokonywaną jak w przypadku działalności
    gospodarczej.
    Zatem transakcja nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a w związku z tym
    nie znajduje uzasadnienia rozstrzygnięcie kwestii korzystania ze zwolnienia dla ww.
    czynności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W przypadku, jeśli przedmiotowa transakcja dostawy nieruchomości podlegała będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, wówczas, zdaniem Wnioskodawcy, nie
    będzie możliwe skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy (jak i z innych przewidzianych ustawą zwolnień).
    Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy stanowi, że zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane zatem nie może mieć zastosowania do
    przedmiotowej transakcji, gdyż w momencie dostawy przedmiotowa nieruchomość nie
    będzie stanowić niezabudowanego terenu innego niż teren budowlany.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, a które dotyczy pytania nr 1, jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanej dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości, jak również nieruchomości stanowiącej współwłasność, traktowane jest
    jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje natomiast
    ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2809 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.

    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych
    w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług. Zatem nie każda czynność, która
    wywołuje skutki na gruncie prawa cywilnego, będzie takie skutki wywoływała na gruncie
    prawa podatkowego.
    Jeżeli więc przedmiotem dokonywanej dostawy jest majątek wspólny małżonków, to
    podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy
    będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną
    czynności prawnej) – jako podatnik VAT.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.

    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność

    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości, stanowiącej
    majątek wspólny małżeński, istotne jest, czy w celu dokonania tej sprzedaży podjął Pan
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych
    z nich.
    Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania odpłatnej dostawy gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest

    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan właścicielem nieruchomości (działki) oznaczonej nr 2 o
    powierzchni (...) ha na prawach wspólności małżeńskiej ustawowej. Nabył ją Pan na mocy
    umowy przekazania w 1986 r. Z działki tej, na potrzeby planowanej sprzedaży, zostanie
    wydzielona działka o numerze 1, o powierzchni (...) ha. Znajdują się na niej obiekty
    stanowiące budowle, które nie są Pana własnością.
    Zawarł Pan umowę wstępną sprzedaży z (...) S.A. z siedzibą w (...), w której zobowiązał się
    Pan do sprzedaży wydzielonej działki nr 1 pod warunkiem spełnienia określonych w
    umowie wymagań. Kontakt w tym zakresie nastąpił z inicjatywy nabywcy działającego
    poprzez wyspecjalizowanego agenta poszukującego nieruchomości pod inwestycje Spółki.
    Działka nr 2 została przy tym oddana Spółce w dzierżawę na czas nieokreślony.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii czy sprzedaż ww. nieruchomości podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Pana zapytania, należy wskazać,
    że doszło do podpisania przedwstępnej umowy sprzedaży posiadanego przez Pana prawa
    współwłasności łącznej działki gruntu nr 1, o powierzchni (...) ha i jednocześnie do
    udzielenia nabywcy pełnomocnictwa do występowania w Pana imieniu przed organami
    administracji publicznej celem uzyskania wszelkich zgód i pozwoleń zmierzających do
    uzyskania końcowego, ostatecznego i wykonalnego pozwolenia na budowę obiektu
    handlowego w standardzie (...) wraz z towarzyszącą infrastrukturą zgodnie z planami
    inwestycyjnymi nabywcy. Nie jest przy tym wykluczone, że przyszły nabywca w Pana
    imieniu wykonał/wykona także inne czynności - prawne bądź faktyczne - jak na przykład
    reprezentowanie mocodawcy przed osobami fizycznymi, prawnymi, w urzędach
    administracji rządowej i samorządowej, sądach i innych instytucjach, w tym przed
    urzędem skarbowym we wszelkich sprawach oraz czynnościach prawnych, składanie
    oświadczeń, wyjaśnień i wniosków, w istocie zmierzające do uzyskania wymaganych zgód
    /pozwoleń/decyzji.

    Uzyskanie wymienionych w umowie wstępnej decyzji i pozwoleń jest warunkiem
    zrealizowania właściwej umowy sprzedaży. Czynności te nastąpiły/nastąpią
    chronologicznie, jeszcze przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży. Udzielenie
    pełnomocnictwa przyszłemu nabywcy, umożliwiające podjęcie czynności mających na celu
    dostosowanie gruntu do potrzeb Spółki (pozwolenia, przyłącza itp.), nie jest jednak
    staraniem sprzedawcy, który przykładowo stara się grunt uzbroić czy uzyskać określone
    pozwolenia, aby przedmiot sprzedaży uczynić bardziej atrakcyjnym dla potencjalnych
    nabywców.
    W tej sprawie należy zatem zauważyć, że nabywca ((...) S.A.) już sam się zgłosił, czyli Pan
    jako właściciel nieruchomości, stanowiącej majątek wspólny małżeński, nie musi już
    podejmować działań, aby zachęcić kogokolwiek do jego nabycia. Skutki prawne czynności
    wykonanych przez pełnomocnika (nabywcę) w sensie prawnym rzeczywiście dotyczą
    właściciela gruntu (uzyskanie decyzji, pozwoleń itd.). Jednak starania pełnomocnika nie są
    staraniami właściciela podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby
    oferowany grunt uczynić atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy, by podnieść jego
    cenę.
    Ponadto, z analizy całokształtu okoliczności sprawy wynika, że ww. nieruchomość została
    udostępniona na rzecz Spółki na mocy umowy dzierżawy, zawartej w związku ze wstępną
    umową sprzedaży, wyłącznie w celu uzyskania przez tą Spółkę niezbędnych zgód i
    pozwoleń, tj. umożliwienia kupującej Spółce zrealizowania warunków, od których
    uzależniono zawarcie definitywnej umowy sprzedaży. Zatem, na obie te umowy należy
    patrzeć jako na elementy jednego, tego samego przedsięwzięcia.
    Podkreślić należy, że z wniosku nie wynika, aby ww. podjęte przez kupującą Spółkę
    działania prowadziły do podwyższenia atrakcyjności terenu działki nr (...) w celu jego
    sprzedaży, lecz przyszły nabywca wykonuje te czynności we własnym interesie, w celu
    przystosowania tej nieruchomości do zrealizowania własnych określonych potrzeb.
    Mając powyższe na uwadze, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, samo udzielenie
    pełnomocnictwa kupującej Spółce do wykonania określonych czynności w celu
    dostosowania ww. nieruchomości do potrzeb tej Spółki i ww. dzierżawa na rzecz tego
    nabywcy przed sprzedażą, po zawarciu umowy wstępnej, nie powodują, że zostanie Pan z
    tego powodu uznany za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika także, że część terenu działki nr 2, z której
    wydzielona zostanie działka nr 1, o powierzchni (...) ha, nie był nigdy wykorzystywany w
    działalności gospodarczej, w szczególności w działalności opodatkowanej podatkiem VAT.
    Nie jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT. Jest Pan rolnikiem, jednak
    ww. teren w istocie nie nadaje się do uprawy. Działka ta nie jest wykorzystywana w żaden
    sposób - porasta ją trawa, a także częściowo drzewa i krzewy. Teren ten nie był grodzony,
    uzbrajany ani zabudowywany przez Pana. Nie podejmował Pan żadnych działań
    związanych z pozycjonowaniem ww. działki na rynku nieruchomości, w tym nie
    zamieszczał. Pan ogłoszeń jej sprzedaży w środkach masowego przekazu, nie składał Pan
    ofert jej sprzedaży, nie korzystał Pan z usług biura pośrednictwa nieruchomości.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży przez Pana ww.
    działki, znajdującej się we współwłasności ustawowej majątkowej małżeńskiej, nie wystąpił
    ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądza, że ta sprzedaż będzie wypełniała przesłanki
    działalności gospodarczej. Nie podjął i w tym konkretnym przypadku nie podejmie Pan
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w
    granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z
    przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

    Dokonując sprzedaży działki nr 1, o powierzchni (...) ha, stanowiącej majątek wspólny
    małżeński, będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa do rozporządzania
    majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której
    nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, nie będzie Pan
    podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do
    powyższej transakcji, a dostawa ta nie podlega opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Pana ww. nieruchomości, będącej we współwłasności
    ustawowej majątkowej małżeńskiej, nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, przepisy ustawy nie będą miały zastosowania do
    ww. sprzedaży.
    Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 wniosku uznaję za prawidłowe.
    W związku z powyższym, rozstrzygnięcie kwestii korzystania ze zwolnienia od podatku
    VAT dla ww. czynności, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, wynikającej z pytania
    nr 2 wniosku, nie znajduje uzasadnienia.
    Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych (por. wyroki NSA: z 6 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21; z 24
    października 2024 r. sygn. akt I FSK 265/21; z 11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 364
    /21; z 21 października 2024 r. sygn. akt I FSK 347/21; z 23 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1677
    /20; z 10 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).

## Dodatkowe informacje

Jednocześnie wyjaśniam, że numer ewidencyjny działki oraz rodzaj posiadanej przez Pana
    własności wskazany przez Pana w opisie sprawy, tj. „Wnioskodawca zawarł umowę
    wstępną (...), w której zobowiązał się do sprzedaży wydzielonej w tym celu działki nr (...)
    pod warunkiem (...)” oraz we własnym stanowisku, tj. „Zatem, w kwestii podlegania
    opodatkowaniu sprzedaży udziału w działce nr (...) (...)”, potraktowano jako oczywistą
    omyłkę i uznano, że przedmiotem sprzedaży będzie działka o numerze ewidencyjnym 1
    stanowiąca współwłasność łączną.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja ta wywołuje skutki podatkowe jedynie dla Pana, nie ma natomiast
    zastosowania do Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.