Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDWT.4011.46.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-30
Teza: Możliwość rozliczenia w kosztach uzyskania przychodu
wydatków związanych z wykorzystywaniem w działalności
gospodarczej drugiego samochodu osobowego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
samochód-eksploatacja samochodu
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Składniki majątku
używane powyżej roku.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 46a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z drugim
    samochodem osobowym wykorzystywanym w działalności gospodarczej. Uzupełnił go Pan
    w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 maja 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest
    następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach
    ogólnych według skali podatkowej. W ramach tej działalności wykorzystuje Pan na dojazdy
    do miejsca świadczenia usług, które znajduje się w X, samochód osobowy marki A z 2007
    r., zakupiony prywatnie i wprowadzony do ewidencji środków trwałych w październiku
    2021 r. Obecnie planuje Pan zakup drugiego pojazdu (wstępnie B lub C z rocznika mniej
    więcej 2017) również jako środek trwały wykorzystywany w działalności.
    Oba pojazdy byłyby wykorzystywane w sposób mieszany, tj. zarówno w działalności, jak i
    prywatnie, bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. W związku z tym koszty
    dotyczące eksploatacji, ubezpieczenia i amortyzacji podlegałyby ograniczeniu do 75%
    zgodnie z art 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT.
    1. Działalność gospodarcza jest wykonywana w miejscowości oddalonej o około 38 km od
      miejsca zamieszkania (X, Y 1). Regularne dojazdy uzasadniają konieczność posiadania
      niezawodnego środka transportu. Drugi samochód pełniłby funkcję zabezpieczenia
      ciągłości świadczenia usług - dotychczas użytkowany samochód (A, przebieg ok. 243
      tys. km) z racji wieku i zużycia zwiększa ryzyko awarii. Dojazdy komunikacją zbiorową
      są czasochłonne, wymagają przesiadek i ograniczają elastyczność, co wpływa na
      efektywność pracy.
    2. Samochód nie jest nabywany w celu odsprzedaży. Przewidywane jest jego
      długoterminowe użytkowanie, co uzasadnia wprowadzenie do ewidencji środków
      trwałych.
    3. Pojazd będzie wykorzystywany w sposób mieszany (służbowo i prywatnie), co
      ogranicza możliwość zaliczenia 100% wydatków eksploatacyjnych do kosztów
      uzyskania przychodu (stosowany będzie limit 75%).
    4. Dotychczasowy pojazd jest w znacznym stopniu zamortyzowany, a jego dalsze
      użytkowanie staje się coraz mniej efektywne z uwagi na wiek i przebieg.
    5. Posiadanie dwóch samochodów służy racjonalnemu zabezpieczeniu ciągłości
      działalności gospodarczej - analogicznie jak utrzymywanie zapasowego sprzętu
      elektronicznego (komputera, drukarki, telefonu) przez inne podmioty.
    6. Nie przysługuje Panu prawo do jednorazowej amortyzacji. Dotychczas użytkowany
      samochód został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w 2021 roku i ma
      rocznik 2007, co potwierdza brak działań mających na celu sztuczną optymalizację
      podatkową.
    7. Dwa pojazdy umożliwiają równoległe planowanie obowiązków zawodowych i
      prywatnych bez zakłócenia rytmu świadczenia usług.
    8. Nie zatrudnia Pan pracowników, a charakter Pana działalności wymaga pełnej
      dyspozycyjności - sprawny pojazd jest w tym kontekście narzędziem pracy.
    W uzupełnieniu wniosku sformułował Pan ostatecznie

## Opis zdarzenia przyszłego

.
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach
    ogólnych (skala podatkowa, KPiR). W 2021 roku wprowadził Pan do ewidencji środków
    trwałych samochód osobowy (A, rocznik 2007). W maju zakupił Pan drugi samochód
    osobowy (B, rocznik 2018) na fakturę wystawioną na Pana dane firmowe z podanym NIP-
    em.
    Samochody będą wykorzystywane w sposób mieszany (do celów służbowych i
    prywatnych) bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, zatem wydatki eksploatacyjne
    i amortyzacja podlegać będą ograniczeniu do 75% (zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy
    o PIT).

    Zakup drugiego samochodu osobowego nie jest formalnym wymogiem prowadzenia
    działalności gospodarczej, natomiast jest rozwiązaniem racjonalnym z punktu widzenia
    zapewnienia ciągłości świadczenia usługi i organizacji pracy. Prowadzi Pan jednoosobową
    działalność gospodarczą w trybie dojazdowym - miejsce zamieszkania (X) jest oddalone o
    około 38 km od miejsca świadczenia usług (X). Codzienne dojazdy są koniecznością.
    Dotychczasowy samochód (A, rocznik 2007, przebieg ok. 243 tys. km) z racji wieku może
    ulec awarii. Zakup drugiego pojazdu zabezpiecza ciągłość świadczenia usług i
    terminowość. Brak niezawodnego środka transportu mógłby skutkować opóźnieniami,
    zmniejszeniem liczby realizowanych usług oraz utratą współpracy z kontrahentem.
    Związek przyczynowy między zakupem i użytkowaniem drugiego pojazdu a uzyskiwanymi
    przychodami przejawia się zatem w:
    – zapewnieniu nieprzerwanej możliwości dojazdu do miejsca świadczenia usług,
    – elastycznym reagowaniem na potrzeby zleceniodawcy,
    – minimalizacji ryzyka przestoju w działalności,
    – racjonalnym zabezpieczeniu źródła przychodu.
    Samochód nie będzie wykorzystywany wyłącznie zamiennie, lecz uzupełniająco, np. w
    sytuacjach serwisowania jednego z pojazdów, różnicy w terminach lub potrzebie
    mobilności domowników w zakresie drobnych zadań wspierających działalność (np.
    odbiór dokumentów).
    W przypadku zakupu drugiego samochodu osobowego, który będzie wykorzystywane w
    sposób mieszany (zarówno do celów działalności, jak i prywatnych), planuje Pan zaliczać
    do kosztów uzyskania przychodów, w wysokości 75%, następujące wydatki eksploatacyjne:
    – paliwo
    – ubezpieczenie OC
    – przeglądy techniczne
    – naprawy bieżące i wymiany eksploatacyjne (np. opony, klocki hamulcowe, olej)
    – usługi serwisowe.
    Wydatki te są niezbędne do utrzymania sprawności pojazdu i jego gotowości do
    użytkowania w ramach działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o
    PIT będą rozliczane w limicie 75%, bez prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.
    Wydatki te będą dokumentowane fakturami lub rachunkami wystawionymi na Pana dane
    firmowe (z NIP-em), a ich ponoszenie będzie miało związek z dojazdami do miejsca
    świadczenia usług.
    Samochód B zakupiony w maju na fakturę wystawioną na Pana dane firmowe z podanym
    NIP-em jest kompletny i zdatny do używania w dniu przyjęcia do używania. Jego
    przewidywany okres używania będzie wynosił co najmniej rok (auto ma służyć
    długoterminowo).
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy podatnik prowadzący działalność gospodarczą może posiadać i rozliczać w kosztach
    uzyskania przychodu dwa samochody osobowe wykorzystywane w sposób mieszany, z
    zastosowaniem 75% limitu kosztów?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że w przypadku rzeczywistego użytkowania dwóch pojazdów osobowych w
    ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, podatnik ma prawo wprowadzić je do
    środków trwałych i rozliczać w kosztach uzyskania przychodu z ograniczeniem 75%
    kosztów. Nie ma przesłanek ustawowych, które ograniczałyby liczbę pojazdów firmowych
    przy zachowaniu rzeczywistego wykorzystania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W kontekście powyższego wyjaśniam, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć
    dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia
    przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga
    indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności
    działania dla osiągnięcia przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków należy
    wziąć pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do
    osiągnięcia przychodów, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do
    rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich
    poniesienia dla osiągnięcia przychodów.
    Z uwagi na to, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym
    okresie czasu, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te
    zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    Stosownie bowiem art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1

      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
        – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zatem, aby dany składnik majątku był uznany za środek trwały musi:
    · stanowić własność lub współwłasność podatnika,
    · zostać nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,
    · być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    · jego przewidywany okres używania być dłuższy niż rok,
    · być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
      albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
      określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym uznaje się, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest
    wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z
    przeznaczeniem. Natomiast sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako
    możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    Stosownie do art. 22d ust. 2 cytowanej ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
    Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Zasady ustalania wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, która stanowi podstawę
    obliczenia odpisów amortyzacyjnych, określa art. 22g ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Przy czym pamiętać należy o ograniczeniu kwotowym dotyczącym ww. odpisów
    amortyzacyjnych, wprowadzonym przepisem art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
        a) 225 000 zł - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o

        elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i
        1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
        b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Jednocześnie jak wynika z treści art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a) omawianej ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że
      jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony:
        – jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i
        usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług
        zwolnionych od podatku od towarów i usług,
        – w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług
        podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od
        towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa
        wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi
    natomiast, że:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu
      kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te
      wydatki i składki w wysokości 20 % stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod
      warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z
      działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Stosownie zaś do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Zatem wszelkie wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego innego niż
    określony w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    służącego podatnikowi – tak jak w sytuacji przedstawionej przez Pana we wniosku – także
    do innych celów niż działalność gospodarcza podlegać będą zaliczeniu do kosztów
    uzyskania przychodów w wysokości 75% tych wydatków.
    Z kolei z treści art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu
      osobowego, innego niż określony w pkt 46, w wysokości przekraczającej ich część
      ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.
    Przewidziane ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego,
    które mogą zostać zaliczone go kosztów uzyskania przychodów dotyczy wyłącznie składek,
    których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC). Nie dotyczy to zatem
    składek OC.
    Z treści wniosku wynika, że:
    · prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach
      ogólnych;

    · w maju zakupił Pan drugi samochód osobowy (...) na fakturę wystawioną na Pana dane
      firmowe z podanym NIP-em. Zakupiony samochód jest kompletny i zdatny do
      używana w dniu przyjęcia do używania a jego przewidywany okres używania będzie
      wynosił co najmniej rok;
    · zakup drugiego pojazdu zabezpiecza ciągłość świadczenia usług i terminowość. Brak
      niezawodnego środka transportu mógłby skutkować opóźnieniami, zmniejszeniem
      liczby realizowanych usług oraz utratą współpracy z kontrahentem. Samochód będzie
      używany uzupełniająco;
    · związek przyczynowy między zakupem i użytkowaniem drugiego pojazdu a
      uzyskiwanymi przychodami przejawia się w zapewnieniu nieprzerwalnej możliwości
      pojazdu do miejsca świadczenia usług, elastycznym reagowaniem na potrzeby
      zleceniodawcy, minimalizacji ryzyka przestoju w działalności i racjonalnym
      zabezpieczeniu źródła przychodu;
    · przedmiotowy samochód będzie wykorzystywany w sposób mieszany (zarówno do
      celów działalności jak i prywatnych;
    · planuje Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, w wysokości 75% wydatki
      eksploatacyjne: paliwo, ubezpieczenie OC, przeglądy techniczne, naprawy bieżące i
      wymiany eksploatacyjne (np. opony, klocki hamulcowe, olej) oraz usługi serwisowe.
    · wydatki będą dokumentowane fakturami lub rachunkami wystawionymi na Pana dane
      firmowe.
    Odnosząc się do powyższego, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepisy ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania
    na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także
    samochodów osobowych oraz ilości zakupionych środków transportu.
    Podkreślam przy tym, że wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między
    wykorzystywaniem samochodu a osiągniętym przychodem spoczywa na Panu. To Pan
    będzie osiągać korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w
    związku z opłatami dotyczącymi drugiego samochodu osobowego do kosztów uzyskania
    przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
    Brak jest przeszkód prawnych, aby w prowadzonej działalności gospodarczej
    wykorzystywał Pan więcej niż jeden samochód osobowy, o ile jest to uzasadnione
    rodzajem prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Jeżeli zatem charakter
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej (np. jej rozmiar, sposób wykonywania
    usług) uzasadnia wykorzystywanie w tej działalności gospodarczej dwóch środków
    transportu (samochodów), to (co do zasady) wydatki związane z eksploatacją tych
    pojazdów – w ustawowych granicach – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej
    działalności.
    Jeżeli więc obydwa opisane we wniosku samochody osobowe spełniają przesłanki
    definiujące środki trwałe, to wydatki ponoszone na ich eksploatację ma Pan prawo
    rozliczać w prowadzonej działalności gospodarczej jako koszty uzyskania przychodu.
    Mając na uwadze powołane uprzednio przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku
    opis zdarzenia stwierdzić należy, że w odniesieniu do drugiego samochodu osobowego,
    wykorzystywanego na potrzeby prowadzonej działalności, będzie mógł Pan zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów:
    ¾ 75 % wydatków - w zw. z art. art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych - związanych z użytkowaniem i eksploatacją tego samochodu, tj.
      paliwo, przeglądy techniczne, naprawy bieżące, wymiany eksploatacyjne (np. opony,
      klocki hamulcowe, olej), oraz usługi serwisowe.
    ¾ koszty ubezpieczenia OC tego samochodu - bez limitu.

    W świetle powyższego, Pana stanowisko – w myśl którego zgodnie z bieżącymi regulacjami
    prawnymi nie ma przesłanek ustawowych, które ograniczałyby liczbę pojazdów firmowych
    –należało uznać za prawidłowe. Koszty, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych związane z używaniem drugiego samochodu
    osobowego w Pana działalności gospodarczej, będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodów (do wskazanego w przepisie limitu).

## Dodatkowe informacje

Końcowo wskazać należy, iż przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej, jest
    wyłącznie ocena Pana stanowiska w zakresie wyznaczonym zawartymi we wniosku
    pytaniami.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.