Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.247.2025.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-06
Teza: Skutki podatkowe otrzymania w wyniku ugody z Bankiem
zwrotu środków pieniężnych.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-przewalutowanie kredytu
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 14 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    26 października 2007 r. A. A, w chwili zawarcia posługująca się nazwiskiem A. B (dalej
    zwana „Kredytobiorca” lub „Wnioskodawca”) zawarła z A S.A., obecnie B S.A. (dalej „Bank”)
    umowę kredytu budowlanego w walucie wymienialnej o nr (...) (dalej „Umowa”). Celem
    kredytu było finansowanie dokończenia budowy domu jednorodzinnego. Udzielony kredyt
    na podstawie Umowy był kredytem hipotecznym, ponieważ zabezpieczeniem spłaty
    kredytu była m.in. hipoteka.
    Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę 79 772,41 zł, stanowiącą
    równowartość 37 739,38 CHF stosując kurs kupna obowiązujący w Banku w chwili
    uruchomienia transz kredytu. W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 4
    listopada 2024 r., Kredytobiorca uiścił na rzecz Banku kwotę 102 818,60 zł.
    Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a kwotą rzeczywiście
    wypłaconą przez Bank wyniosła 23 046,19 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość
    roszczenia Kredytobiorców z tytułu Umowy.
    Dążeniem Wnioskodawcy, wobec naruszenia przez Bank przepisów prawa, było
    odzyskanie nienależnie uiszczonych przez Kredytobiorcę kwot przewyższających kwotę
    wypłaconego kapitału kredytu.
    25 października 2024 r. Kredytobiorca złożył reklamację z uwagi na uzasadnione
    zastrzeżenia i wątpliwości prawne co do treści ww. umowy ze względu na zawarte w niej
    niedozwolone klauzule umowne (abuzywne), które w świetle obowiązującego prawa
    czyniły umowę nieważną oraz w związku z tym nie wiązały Kredytobiorcę ze skutkiem
    wstecznym. Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która zakończyłaby spór
    dotyczący kwestionowanej Umowy.
    Propozycję ugody z Bankiem należy traktować jako zwrot przez Bank środków, które w
    wyniku ugody zostaną uznane za nienależnie wpłacone do Banku tytułem kredytu i
    odsetek od kredytu oraz spowodują odstąpienie przez Kredytobiorcę od dochodzenia
    dalszych roszczeń wobec Banku z tytułu Umowy.
    30 stycznia 2025 r. Strony podpisały ugodę zawartą w wyniku mediacji przeprowadzonych
    w Sądzie Arbitrażowym (...) (sygnatura nr (...)), w oparciu o którą zakończono spór
    dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej
    ważności).
    Bank i Kredytobiorcy zawarli ugodę w celu doprowadzenia do definitywnego uchylenia
    sporu dotyczącego ważności Umowy, jej bezskuteczności lub niedozwolonego charakteru
    jej postanowień Umowy lub z wykonania świadczeń z Umowy – w brzmieniu sprzed
    Umowy dokonanej niniejszą Ugodą.
    Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
    podstawie Umowy został rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. 26 października
    2007 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach określonych w ugodzie.
    W pkt. 2.1 ugody z bankiem zawarte jest stwierdzenie, że strony dokonają rozliczenia w
    oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia określonej w Umowie na walutę polską.
    W pkt. X ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym podstawę wyliczenia nadpłaty
    kwoty kredytu w PLN na dzień 29 stycznia 2025 r.
    W § 4 ust. 3 ugody wskazano, że Bank w terminie 21 dni od daty ugody wypłaci
    Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 19 500,00 zł, a także poinformował
    Kredytobiorców, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje po stronie Kredytobiorcy
    przychód, a na Banku ciąży wykonanie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie PIT-11).
    W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwrócił Kredytobiorcy łączną kwotę 19 500,00 zł
    tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Kredytobiorca
    przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy.

    Ww. kwota została uzgodniona przez Strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku
    których zarówno Bank, jak i Kredytobiorca dokonali wzajemnych ustępstw. Kwota, na
    którą składa się łączna suma wpłat dokonanych przez Kredytobiorcę na rzecz Banku z
    tytułu Umowy pomniejszona o łączny zwrot otrzymany z Banku nie jest niższa niż kwota
    uzyskanego przez Kredytobiorcę kapitału kredytu. Jak wskazano powyżej Kredytobiorca
    wpłacił na poczet Umowy co najmniej kwotę 23 046,19 zł przewyższającą wypłaconą mu
    przez Bank kwotę kapitału.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z Bankiem, tj. B S.A. łączna kwota 19
    500,00 zł stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po jego stronie
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów
    ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2022
    r. poz. 2647)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie ugody w wysokości 19 500,00 zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust.
    1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.
    Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa, na jakiej Bank
    zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (Kredytobiorcy) łącznej kwoty 19
    500,00 zł, kwota ta tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako że zgodnie z
    treścią ugody Wnioskodawca (Kredytobiorca) ma otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania
    Umowy było świadczone. Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu. Bank na
    podstawie Umowy udzielił kredytu na łączną kwotę 79 772,41 zł. Tym samym Bank pobrał
    bezpodstawnie świadczenie nienależne w łącznej kwocie 182 591,01 zł, a otrzymana w
    wyniku ugody kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z zawarciem z
    Bankiem Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie
    prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi następstwo
    pozbawienia Umowy jej abuzywnych postanowień.
    Kwota przekazana przez Bank na podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu
    majątku Wnioskodawcy (Kredytobiorcy).
    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie
    można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f.,
    ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie Wnioskodawcy żadne przysporzenie
    majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z

    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” – art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie
    ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej
    definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo, że nie wynika to wprost
    z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie
    określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter
    definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane
    do przychodów podatkowych. Podsumowując, zwrot otrzymanej kwoty tytułem
    bezpodstawnego wzbogacenia się na podstawie art. 405 i art. 410 Kodeksu cywilnego
    (nienależne świadczenie) nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy wypełnia
    przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: „Rozporządzenie”), a kredyt był zaciągnięty na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na własne cele mieszkaniowe –
    na sfinansowanie dokończenia budowy domu.
    Zgodnie z ugodą udzielony na mocy Umowy kredyt przewalutowano na kredyt
    złotówkowy. Jednocześnie nigdy wcześniej Wnioskodawca nie korzystał z zaniechania
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); odsetki, w tym odsetki
    skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
    dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    - dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
    oraz
    - dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-

      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    W świetle art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu – co do zasady – przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 powołanej
    ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro
    bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego
    otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów
    uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów).
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił – w punkcie 9 ww. przepisu – „inne
    źródła”.
    Stosownie do treści art. 20 ust. 1 tejże ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.

    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w treści art. 20 ust. 1 ustawy. W
    związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww.
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W opisie zdarzenia wskazała Pani, że na skutek zawarcia umowy o kredyt hipoteczny
    łącznie bank wypłacił w PLN kwotę 79 772,41 zł stanowiącą równowartość 37 739,38 CHF
    stosując kurs obowiązujący w Banku w chwili uruchomienia transz kredytu. W związku z
    realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 4 listopada 2024 r. uiściła Pani na rzecz Banku
    kwotę 102 818,60 zł. Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku z tytułu Umowy, a
    kwotą rzeczywiście wypłaconą przez Bank wyniosła 23 046,19 zł. W ugodzie zawartej 30
    stycznia 2025 r. wskazano, że Bank w terminie 21 dni od daty podpisania ugody wypłaci
    Pani kwotę dodatkową w wysokości 19 500,00 zł.
    Zatem, skoro na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego udzielonego
    w CHF otrzymała Pani zwrot zapłaconej ponad kapitał kwoty, a tym samym kwota ta – na
    co wskazują okoliczności sprawy – mieści się w kwocie spłaconych rat, to uznać trzeba, że
    wypłata przez bank w wyniku ugody kwoty 19 500,00 zł jest neutralna podatkowo i nie
    powoduje po Pani stronie powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec braku przychodu do opodatkowania, w związku z wypłatą ww. kwoty, nie powstał
    po Pani stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego na podstawie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna stanowi rozstrzygnięcie wyłącznie w zakresie objętym
    pytaniem interpretacyjnym, a więc nie odnosi się do innych kwestii zawartych we wniosku,
    które nie były przedmiotem zapytania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.