Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1132/14-2/JBB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-01-28
Teza: 1. Czy wynagrodzenie należne Bankowi od SPV, za zbycie Wierzytelności będzie stanowiło w całości przychód dla Banku, który powstanie w dniu zbycia Wierzytelności do SPV? 2. Czy wydatki poniesione przez Bank na nabycie Wierzytelności od leasingodawców, które nie zostaną rozliczono dla celów podatkowych do dnia zbycia Wierzytelności, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów dla Banku w momencie zbycia Wierzytelności do SPV?
Słowa kluczowe: banki; koszt-koszty uzyskania przychodów; przychód; wierzytelność; wynagrodzenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko  przedstawione we wniosku z dnia 31 października 2014r. (data wpływu 4 listopada 2014r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia skutków podatkowych związanych z sekurytyzacją nabytych wierzytelności – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia skutków podatkowych związanych z sekurytyzacją nabytych wierzytelności.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

A . (dalej: „Bank”) jest instytucją finansową prowadzącą działalność bankową, która obejmuje, między innymi, udzielanie finansowania w formie kredytów i pożyczek. W zakres działalności Banku wchodzi także nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych. Celem uzyskania finansowania potrzebnego do prowadzonej działalności, Bank zamierza przeprowadzić transakcję sekurytyzacyjną (dalej: „Sekurytyzacja”) w odniesieniu do wierzytelności zakupionych przez Bank od B., C. oraz D. (dalej: „Leasingodawcy”). Przedmiotowe wierzytelności wynikają z umów leasingu zawartych przez Leasingodawców (finansujących) z korzystającymi (dalej: „Leasingobiorcy”) i stanowią one roszczenia w stosunku do Leasingobiorców o zapłatę przede wszystkim rat leasingowych oraz ewentualnie innych należności ubocznych wynikających z zawartych umów leasingu (dalej łącznie: „Wierzytelności”). Wierzytelności te mogą wynikać zarówno z umów leasingu operacyjnego, jak i finansowego. W skład Wierzytelności nie wchodzi podatek VAT, który naliczany jest przez Leasingodawców na ratach leasingowych i innych należnościach z tytułu umów leasingu.

Bank nabył od Leasingodawców jedynie Wierzytelności, nie nabywając jednakże własności przedmiotów umów leasingu. Dlatego też, to Leasingodawcy (a nie Bank) pozostają w dalszym ciągu stronami zawartych umów leasingu. Dla pełności obrazu Bank wskazuje, iż umowy nabycia Wierzytelności zawarte pomiędzy Bankiem i Leasingodawcami mogą przewidywać odpowiedzialność Leasingodawców za zapłatę rat leasingowych. Dodatkowo, posiadanym przez Bank zabezpieczeniem spłaty rat leasingowych w niektórych przypadkach jest przewłaszczenie przedmiotów leasingu na Bank pod warunkiem zawieszającym. Jak wyżej wskazano, warunkowe przewłaszczenie przedmiotów leasingu na Bank nie skutkuje zmianą stron tych umów leasingu, w których w dalszym ciągu podmiotem finansującym pozostają Leasingodawcy, a nie Bank.

Wierzytelności, które będą objęte Sekurytyzacją będą wierzytelnościami niewymagalnymi. Nie będą one stanowić tzw. złych długów, a wręcz przeciwnie, na dzień przeprowadzenia Sekurytyzacji (tj. ich zbycia do spółki celowej), nie będą istniały przesłanki do uznania tych Wierzytelności za zagrożone nieściągalnością.

Sekurytyzacja planowana przez Bank będzie miała swoją podstawę prawną w art. 92a ust 3 Prawa bankowego, zgodnie z którym bank może przenieść w drodze umowy wierzytelności na, niebędącą towarzystwem funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny albo funduszem sekurytyzacyjnym, spółkę kapitałową (podmiot emisyjny) w celu emisji przez ten podmiot papierów wartościowych, których zabezpieczenie stanowią sekurytyzowane wierzytelności.

Art. 92a ust. 4 Prawa bankowego przewiduje szczególne wymogi co do statusu podmiotu emisyjnego (czyli spółki celowej, która może brać udział w procesie sekurytyzacji). Zgodnie z tą regulacją, podmiot taki nie może być powiązany kapitałowo lub organizacyjnie z bankiem przenoszącym wierzytelności, a przedmiotem jego działalności może być wyłącznie nabywanie wierzytelności i emisja papierów wartościowych, o której mowa powyżej, a także wykonywanie czynności z tym związanych.

W przypadku planowanej przez Bank transakcji Sekurytyzacji, podmiotem emisyjnym, do którego zostaną zbyte Wierzytelności, będzie spółka celowa utworzona w Irlandii o nazwie Y. (dalej: „SPV”). SPV nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej, ani też stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. SPV nie jest również zarejestrowana dla celów polskiego podatku VAT.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów Prawa bankowego, planowana Sekurytyzacja będzie transakcją, która w odniesieniu do wierzytelności należących do podmiotu o statusie banku, została w sposób bezpośredni uregulowana w przepisach prawa, jako specyficzny sposób uzyskania finansowania przez bank dla celów prowadzonej działalności. Sekurytyzacja ta nie będzie zatem obejmować wyłącznie zbycia Wierzytelności przez Bank do SPV, ale do jej przeprowadzenia konieczne będą także inne kluczowe operacje. W skład planowanej przez Bank Sekurytyzacji wchodzić będą następujące podstawowe elementy transakcyjne:

*   Na podstawie umowy zawartej pomiędzy Bankiem i SPV w ramach Sekurytyzacji, Bank, jako tzw. inicjator Sekurytyzacji, dokona odpłatnego przelewu Wierzytelności na SPV. Podstawą prawną tego przelewu będzie przede wszystkim art. 509 i nast. Kodeksu cywilnego oraz wyżej powołane przepisy Prawa bankowego. W zamian za nabyte Wierzytelności SPV zapłaci Bankowi cenę równą wynikającej z ksiąg Banku wartości przedmiotowych Wierzytelności. Zgodnie z założeniami, cena należna Bankowi nie zostanie obniżona o dyskonto, a Bank nie poniesie straty na zbyciu Wierzytelności do SPV. Celem nabycia Wierzytelności od Banku, SPV wyemituje obligacje, których zabezpieczeniem (źródłem spłaty) będą Wierzytelności nabyte od Banku, SPV może również zgromadzić potrzebne środki finansowe poprzez zaciągnięcie kredytów lub pożyczek. Jak wyżej wskazano, uzyskane przez SPV finansowanie zostanie przekazane do Banku tytułem zapłaty ceny za Wierzytelności. W konsekwencji, przeprowadzona Sekurytyzacja stanowić będzie efektywną metodę finansowania Banku, w której Bank uzyska potrzebne środki finansowe przed datą wymagalności rat leasingowych, składających się na Wierzytelności będące przedmiotem Sekurytyzacji.

*   W zamian za przystąpienie do transakcji Sekurytyzacji Bank zapłaci SPV odpowiednie wynagrodzenie w formie prowizji w wysokości ustalonej między stronami.

*   Z uwagi na fakt, iż SPV będzie spółką celową powołaną w Irlandii, nieposiadającą odpowiedniej infrastruktury i doświadczenia w zakresie obsługi wierzytelności leasingowych, kolejnym koniecznym elementem planowanej Sekurytyzacji będzie zawarcie pomiędzy SPV i Bankiem umowy o obsługę nabytych Wierzytelności. Na podstawie tej umowy Bank (pełniąc funkcję tzw. serwisera) będzie zobowiązany do świadczenia na rzecz SPV usług administrowania Wierzytelnościami, w tym, w szczególności, monitorowania należności od Leasingobiorców, przyjmowania płatności rat leasingowych, wzywania do zapłaty w przypadku opóźnienia w zapłacie, itp. Celem zapewnienia wykonania powyższych usług Bank zawrze odrębną umowę o świadczenie analogicznych usług związanych z administrowaniem Wierzytelnościami z Leasingodawcami, będącymi stronami umów, z których przedmiotowe Wierzytelności się wywodzą. Takie ustrukturyzowanie świadczenia przedmiotowych usług jest konieczne i w pełni uzasadnione z uwagi na fakt, iż to Leasingodawcy, jako strony umów leasingu, posiadają pełną wiedzę dotyczącą Wierzytelności oraz Leasingobiorców zobowiązanych do zapłaty rat leasingowych z tytułu przedmiotowych Wierzytelności.

*   Podobnie, jak w innych transakcjach sekurytyzacyjnych, także i w planowanej Sekurytyzacji, powołany zostanie również tzw. serwiser zastępczy (backup servicer), którego rolą będzie natychmiastowe zastąpienie Banku w roli serwisera w sytuacji, w której Bank nie mógłby pełnić swojej funkcji w tym zakresie, w szczególności, na skutek ewentualnej upadłości. Celem powołania takiego zastępczego podmiotu do świadczenia usług administracyjnych w odniesieniu do Wierzytelności,jest zapewnienie ciągłości w ściąganiu Wierzytelności od Leasingobiorców i przekazywania tych należności do SPV. Jest to element kluczowy z uwagi na fakt, iż sekurytyzowane Wierzytelności stanowić będą zabezpieczenie finansowania uzyskanego przez SPV na zakup Wierzytelności. W konsekwencji też, kwoty ściągniętych Wierzytelności muszą zostać przeznaczone na zwrot finansowania zaciągniętego przez SPV, tj. wykup wyemitowanych obligacji oraz zwrot pożyczek i kredytów.

*   Mając na uwadze opisany powyżej planowany sposób administrowania Wierzytelnościami, ściąganie Wierzytelności co do zasady będzie się odbywało w ten sposób, że Bank lub jego podwykonawca w świadczonej usłudze, czyli Leasingodawca, będzie uzyskiwał spłaty Wierzytelności od Leasingobiorców. Następnie Leasingodawca będzie przekazywał należności do Banku, po czym Bank będzie przekazywał kwoty ściągniętych Wierzytelności do SPV, jako prawowitego właściciela Wierzytelności, a więc również kwot uzyskanych z ich ściągnięcia. Może również wystąpić sytuacja, w której to Bank będzie uzyskiwał spłaty bezpośrednio od Leasingobiorców (bez pośrednictwa Leasingodawców), a następnie przekazywał te środki finansowe do SPV. Usługi Banku w zakresie administrowania Wierzytelnościami będą świadczone w zamian za odpowiednie wynagrodzenie należne Bankowi od SPV.

*   Jak wyżej wskazano, kwoty ściągniętych Wierzytelności przekazanych do SPV będą przeznaczane przez SPV na zwrot finansowania zaciągniętego celem zakupu Wierzytelności. Z uzyskanych środków finansowych SPV wykupi zatem wyemitowane przez siebie obligacje zwróci pożyczki lub kredyty oraz zapłaci koszty odsetkowe z tytułu tego finansowania.

*   Głównym elementem finansowania zakupu Wierzytelności przez SPV będzie emisja obligacji. Obligatariuszami, którzy nabędą przedmiotowe obligacje będą prawdopodobnie, między innymi, Europejski Bank inwestycyjny oraz Z. oddział w L. Obligacje te może również nabyć Bank lub podmiot powiązany z Bankiem.

*   Celem zachęcenia inwestorów do nabycia obligacji emitowanych przez SPV, dla obligacji może zostać uzyskany odpowiedni rating od renomowanej agencji ratingowej. Obligacje mogą być również notowane na irlandzkiej lub innej giełdzie papierów wartościowych, co umożliwi swobodny obrót tymi papierami wartościowymi.

*   Dla zabezpieczenia SPV przed ewentualnym ryzykiem upadłości Leasingodawców lub Banku, w ramach opisanej transakcji sekurytyzacyjnej może być ustanowione odpowiednie zabezpieczenie na rzecz SPV przykładowo w formie warunkowego przewłaszczenia przedmiotów leasingu na rzecz SPV lub zastawu rejestrowego. Zabezpieczenie takie nie będzie wpływać na zmianę stron umowy leasingu, w których podmiotem finansującym w dalszym ciągu pozostaną Leasingodawcy.

*   Biorąc pod uwagę skomplikowanie planowanej transakcji sekurytyzacyjnej oraz bardzo wiele elementów, które będą się na nią składały, oprócz Banku (jako inicjatora sekurytyzacji i serwisera), SPV (jako podmiotu emisyjnego) oraz Leasingodawców (jako sub-serwiserów sekurytyzowanych Wierzytelności oraz pierwotnych wierzycieli z tytułu zawartych umów leasingu), w transakcję tę będą zaangażowane również inne podmioty, w szczególności V. oraz N. jako podmioty aranżujące (tzw. arrangers), Europejski Fundusz Inwestycyjny, który doradzał będzie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu w zakresie nabycia obligacji emitowanych przez SPV, ewentualne agencje ratingowe przyznające odpowiedni rating obligacjom, zewnętrzne podmioty doradcze tworzące i administrujące SPV (która, zgodnie z Prawem bankowym, musi pozostać podmiotem niezależnym od Banku), ltd.

*   Możliwe jest, iż w przyszłości Bank i SPV podejmą decyzję o zakończeniu transakcji sekurytyzacyjnej poprzez odkup przez Bank lub Leasingodawców części Wierzytelności, pozostałych jeszcze do spłacenia. W szczególności, sytuacja taka może wystąpić po spłaceniu całości lub części finansowania zaciągniętego przez SPV na nabycie Wierzytelności.

Jak wynika z powyższego szczegółowego opisu planowanej transakcji Sekurytyzacji, będzie to skomplikowana operacja finansowa zawierająca wiele istotnych elementów, które są nieodzowne dla skutecznego jej przeprowadzenia. Nie będzie to zatem transakcja obejmująca wyłącznie sprzedaż i przelew Wierzytelności do SPV. Wręcz przeciwnie, równie istotnymi elementami w Sekurytyzacji będzie także uzyskanie odpowiedniego finansowania przez SPV poprzez emisję obligacji z możliwym odpowiednim ratingiem, zapewnienie pozostałego finansowania w formie pożyczek lub kredytów podporządkowanych, zagwarantowanie skutecznej obsługi i administrowania sekurytyzowanych Wierzytelności pozwalających na terminowe ściąganie ich kwot od Leasingobiorców i w konsekwencji realizację zobowiązań finansowych SPV wobec podmiotów finansujących. Celem planowanej Sekurytyzacji nie będzie pozbycie się przez Bank Wierzytelności poprzez ich sprzedaż do SPV celem windykacji, lecz wdrożenie przewidzianego przez Prawo bankowe szczególnego instrumentu pozwalającego na uzyskanie przez Bank środków finansowych przed wymagalnością Wierzytelności, w drodze finansowania zapewnionego przez SPV (w formie emisji obligacji, zaciągnięcia pożyczek lub kredytów} w oparciu o zabezpieczenie w postaci Wierzytelności. Właśnie z tych względów, sekurytyzowane Wierzytelności muszą być wierzytelnościami „zdrowymi”, nienoszącymi cech nieściągalności lub zagrożenia nieściągalnością. Wierzytelności te muszą pozwolić SPV na emisję w oparciu o nie „zdrowych” papierów wartościowych w formie obligacji, które zostaną nabyte przez inwestorów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy wynagrodzenie należne Bankowi od SPV, za zbycie Wierzytelności będzie stanowiło w całości przychód dla Banku, który powstanie w dniu zbycia Wierzytelności do SPV?
2.  Czy wydatki poniesione przez Bank na nabycie Wierzytelności od leasingodawców, które nie zostaną rozliczono dla celów podatkowych do dnia zbycia Wierzytelności, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów dla Banku w momencie zbycia Wierzytelności do SPV?

Zdaniem Wnioskodawcy (w odniesieniu do pytania pierwszego), wynagrodzenie należne Bankowi od SPV z tytułu zbycia Wierzytelności będzie stanowiło w całości przychód po stronie Banku. Datą uzyskania tego przychodu będzie dzień zbycia Wierzytelności do SPV.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1) Ustawy o CIT, przychodami są, między innymi, otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Stosownie natomiast do art. 12 ust. 3, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

W ocenie Banku, odpłatne zbycie posiadanych przez Bank Wierzytelności do SPV w ramach planowanej transakcji sekurytyzacyjnej będzie skutkować uzyskaniem przychodu podatkowego przez Bank. Należy wskazać, iż Wierzytelności będące przedmiotem transakcji zostały wcześniej nabyte przez Bank od Leasingodawców. Zatem przychód uzyskany przez Bank od SPV powinien zostać zakwalifikowany do przychodów związanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu wyżej powołanego przepisu art. 12 ust. 3 Ustawy o CIT. Przedmiotem transakcji nie będą bowiem wierzytelności własne Banku, wynikające z kredytów lub pożyczek udzielonych pierwotnie przez Bank, lecz wierzytelności powstałe z umów leasingu zawartych przez Leasingodawców z Leasingobiorcami, które to wierzytelności zostały następnie nabyte przez Bank w ramach prowadzonej przez Bank działalności gospodarczej. Co więcej, Wierzytelności nabyte przez Bank od Leasingodawców nie stanowiły dla Banku w momencie nabycia przychodu należnego, podlegającego wówczas opodatkowaniu. Przychód z tytułu nabytych Wierzytelności rozpoznawany był przez Bank sukcesywnie w odniesieniu do otrzymywanych spłat Wierzytelności wskutek zapłaty poszczególnych rat leasingowych przez Leasingobiorców. Z uwagi na fakt, iż po zbyciu Wierzytelności do SPV, Bank nie będzie już otrzymywał kolejnych spłat Wierzytelności, wynagrodzenie uzyskane od SPV za zbyte Wierzytelności stanowić będzie w całości przychód po stronie Banku. Biorąc pod uwagę powyższe, datą uzyskania przychodu przez Bank będzie, zgodnie z art. 12 ust 3a, data zbycia Wierzytelności do SPV. Przepis ten stanowi bowiem, iż datą uzyskania przychodu związanego z działalnością gospodarczą jest dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego (np. wierzytelności) lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności .Powyższe stanowisko znajduje pełne potwierdzenie zarówno w interpretacjach podatkowych, jak i w orzecznictwie sądów, Tytułem przykładu powołać można:

1.  Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2011r. (IPTPB3/423-102/11-3/KJ) , w której stwierdzono, między innymi: „Natomiast w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą polegającą na obrocie wierzytelnościami, nabywca wierzytelności uzyskuje przychód dopiero w momencie jej zbycia innemu podmiotowi lub faktycznego otrzymania należności od dłużnika. Zgodnie z art. 12 ust. 3a cytowanej ustawy za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust, 3c-3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności."
2.  Interpretacje Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 25 lutego 2011 r. (nr ITPB3/423- 649A/10/MT) oraz z dnia 27 grudnia 2007 r. (nr ITPB3/423-108B/07/PS), które potwierdzają powyższe stanowisko wskazując między innymi: „w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą polegającą na obrocie wierzytelnościami, nabywca wierzytelności uzyskuje przychód dopiero w momencie jej zbycia innemu podmiotowi lub faktycznego otrzymania należności od dłużnika.”
3.  Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 r. (sygn. akt II FSK 1948/09) stwierdzający, iż: „W przypadku sprzedaży wierzytelności przez podmiot, dla którego obrót wierzytelnościami stanowi przedmiot działalności gospodarczej, przychód powstaje na zasadach określonych w art. 12 ust. 3 oraz ust. 3a u.p.d.o.p. Z kolei w odniesieniu do podmiotu, który dokonuje sprzedaży własnej wierzytelności, to jest poza zakresem przedmiotu działalności gospodarczej, zastosowanie znajduje przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., który określa przychód ze sprzedaży praw majątkowych.”

Biorąc pod uwagę powołane wyżej argumenty, w tym przykłady interpretacji oraz orzecznictwa, stanowisko Banku w odniesieniu do daty powstania przychodu z tytułu zbycia Wierzytelności do SPV należy uznać za prawidłowe.

Zdaniem Wnioskodawcy (w odniesieniu do pytania drugiego), wydatki poniesione przez Bank na nabycie Wierzytelności od Leasingodawców, które nie zostaną rozliczone dla celów podatkowych do dnia zbycia Wierzytelności, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów dla Banku w momencie zbycia Wierzytelności do SPV.

Zgodnie z art . 15 ust . 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art . 16 ust . 1.

Ustawa o CIT dzieli koszty uzyskania przychodów na bezpośrednio lub pośrednio związane z przychodami. Jak stanowi art. 15 ust. 4 Ustawy o CIT, zasadą jest, iż koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

W ocenie Banku, biorąc pod uwagę charakter wydatku poniesionego przez Bank na nabycie Wierzytelności od Leasingodawców, wydatek ten należy zakwalifikować, jako koszt uzyskania przychodów bezpośrednio związany z przychodami. Przychodami tymi po stronie Banku jest dokonywana od dnia nabycia Wierzytelności ich spłata przez Leasingobiorców. Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1), przychodem tym po stronie Banku będzie również wynagrodzenie należne Bankowi od SPV z tytułu przeniesienia Wierzytelności do SPV w ramach transakcji Sekurytyzacji. Należy przy tym zaznaczyć, iż, jak wskazano w opisie planowanej transakcji, zgodnie z założeniami transakcyjnymi, Bank nie poniesie straty na sprzedaży Wierzytelności do SPV. W konsekwencji, bezprzedmiotowe jest rozważanie kwestii, czy strata taka stanowiłaby koszt podatkowy dla Banku, czy też nie.

Powyższe stanowisko Banku znajduje pełne potwierdzenie w interpretacjach podatkowych oraz orzecznictwie, na potwierdzenie czego Bank wskazuje:

1.  Interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 27 stycznia 2009 r. (nr ILPB3/423-723/08-3/HS), w której wskazano: „W związku z powyższym, wydatek na nabycie przedmiotowych wierzytelności stanowi koszt uzyskania przychodów, ale dopiero w momencie uzyskania przychodu, tj. w dacie otrzymania należności od dłużnika. Dopiero w tym momencie poniesiony wydatek pozostaje w związku z uzyskanym przychodem.”
2.  Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r., nr !PPB3/423-246/09-2/JB, w której uznano za prawidłowe miedzy innymi następujące wnioski przedstawione przez podatnika (bank): „(\`(...)\`) Bank, jako nabywca wierzytelności staje się wierzycielem, co nie wywołuje skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego. Do czasu faktycznej realizacji wierzytelności spłaty wierzytelności w części lub w całości, Bank nie uzyskuje przychodu i nie rozpoznaje kosztów jego uzyskania. Dopiero w chwili spłaty części nabytej wierzytelności Bank rozpozna w kwocie spłaty przychód i może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów koszt zakupu wierzytelności proporcjonalnie do odzyskanych kwot wierzytelności, a więc: w części w jakiej spłacona należność pozostaje w stosunku do całej wierzytelności.”
3.  Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dania 14 listopada 2008r., sygn. II FSK 1146/07 oraz poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 marca 2007 r., sygn. I SA/Łd 653/06, w których sądy potwierdziły poprawność stanowiska organów podatkowych, zgodnie z którym nominalna wartość zakupionych wierzytelności nie stanowi przychodu należnego. Według tego stanowiska, przychód pojawia się z chwilą faktycznej realizacji wierzytelności, czyli w chwili dokonania jakiejkolwiek wpłaty przez dłużnika, jednocześnie podatnik winien ustalić koszty uzyskania przychodu proporcjonalnie do odzyskanych kwot wierzytelności.
4.  Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008r. (sygn. akt II FSK 1146/07), w którym wskazano: „Wykładnia powyższych unormowań nie pozostawia wątpliwości, że aby określony koszt, można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem, a przychodem musi zaistnieć związek. Dlatego też, wydatki poniesione na zakup wierzytelności, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w momencie nabycia wierzytelności, lecz dopiero z chwilą osiągnięcia faktycznego przychodu z windykacji wierzytelności. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 14 listopada 2006r., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzał, że tylko w roku podatkowym, w którym podatnik uzyskał przychód jest możliwe odliczenie od tego przychodu kosztów jego uzyskania. W przypadku skarżącej spółki przychód z nabycia wierzytelności powstał w dacie faktycznego otrzymania należności z jej zbycia, Wobec tego koszty uzyskania przychodów z obrotu wierzytelnościami należy „powiązać” z uzyskanym w danym roku przychodem, a to oznacza, że należało obliczać je proporcjonalnie do zbytej części tych wierzytelności. Takie rozumienie regulacji prawnej kosztów uzyskania przychodów wynika z konstrukcji podatku dochodowego, a więc z obowiązku wykazania związku kosztu z konkretnym przychodem (zob. wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1254/05, nie publikowany).”

Mając na uwadze powyższe argumenty, zasadne jest stanowisko Banku o możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Bank na nabycie Wierzytelności, które nie były jeszcze rozliczone w rachunku podatkowym do dnia zbycia Wierzytelności do SPV.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późń. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.