Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: PT8/033/238/772/SBA/13/RD115895
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2013-11-07
Teza: odliczenie podatku naliczonego od zakupu samochodu osobowego przeznaczonego do dalszej odsprzedaży
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; odliczenia-prawo do odliczenia; samochód; samochód-samochód osobowy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, wobec stwierdzenia nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 8 stycznia 2008 r., nr ITPP2/443-123/07/JK, wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, na wniosek z dnia 5 października 2007 r. (data wpływu 15 października 2007 r.), uzupełniony pismem z dnia 17 grudnia 2007 r. (data wpływu 31 grudnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodu osobowego przeznaczonego do dalszej odsprzedaży, zmienia ww. interpretację z urzędu, stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione w ww. wniosku – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 15 października 2007 r. wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy ww. wniosek z dnia 5 października 2007 r., uzupełniony pismem z dnia 17 grudnia 2007 r. (data wpływu 31 grudnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodu osobowego przeznaczonego do dalszej odsprzedaży.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT, zarejestrowanym także dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przedmiotem działalności jest produkcja i handel artykułami branży poligraficznej, przy czym w KRS nie ma zapisu o sprzedaży samochodów.

W dniu 9 sierpnia 2007 r. Spółka zakupiła samochód osobowy (nowy środek transportu) na terenie Unii Europejskiej w celu jego dalszej odsprzedaży. W związku z dokonaniem wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru Spółka wystawiła fakturę wewnętrzną, którą zaewidencjonowano w rejestrze zakupu oraz rejestrze sprzedaży. Ponadto we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym złożony został druk VAT-23 i dokonano zapłaty podatku VAT w ciągu 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, w konsekwencji czego Spółka uzyskała zaświadczenie VAT-25. Zapłacony podatek VAT wykazany został w poz. 33 deklaracji VAT-7 jako podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz w poz. 39 jako zapłacona kwota podatku. Natomiast w zakresie podatku naliczonego wartość wynikającą z wcześniej wystawionej faktury wewnętrznej ograniczono do kwoty 6.000 zł.

Dnia 20 sierpnia 2007 r. Spółka sprzedała przedmiotowy pojazd firmie leasingowej, wystawiając fakturę sprzedaży ze stawką 22%. Następnie firma leasingowa w związku z zawartą umową leasingu finansowego wystawiła dla Spółki fakturę VAT dotyczącą tego samego pojazdu. Dopiero na podstawie faktury otrzymanej od firmy leasingowej Spółka wpisała wymieniony samochód do ewidencji środków trwałych. Wartość dokonanego odliczenia wyniosła 6.000 zł, zgodnie z art. 86 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka miała prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego wynikającego z faktury wewnętrznej dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego samochodu osobowego z zamiarem jego dalszej odsprzedaży?

Zdaniem Wnioskodawcy, mimo że przedmiotem działalności nie jest sprzedaż samochodów, Spółka miała prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, gdyż został on zakupiony w celu dalszej odsprzedaży. Literalne stosowanie zapisów art. 86 ust. 3 i 7a ustawy o VAT, w tym przypadku byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, a w szczególności zasada jego neutralności. Podatek od wartości dodanej powinien obciążać jedynie konsumpcję. Nie powinien natomiast być faktycznym ciężarem dla podatników, którzy nabywają towary i usługi nie w celu konsumpcji, lecz ich odsprzedaży, przerobu, wykorzystania na potrzeby działalności itd.

Stosując zapisy art. 86 ust. 3 i 7a ustawy o VAT, w tej konkretnej sytuacji podatek obciąża przedsiębiorcę, ponieważ nieodliczona wartość VAT musiałaby obciążać wartość netto faktury sprzedaży tegoż samochodu osobowego, co pozostaje w sprzeczności ze wskazaną wyżej zasadą neutralności VAT.

Istotą podatku od towarów i usług jest jego neutralność gospodarcza. Każdy przedsiębiorca, niezależnie od celu i rezultatu prowadzonej działalności, ma prawo do przerzucania podatku na nabywcę jego towarów i usług, pod warunkiem jednak, iż prowadzona przez niego działalność podlega opodatkowaniu.

Do podobnych wniosków doszedł również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 1996 r. sygn. akt SA/Łd 2924/95. Akurat to orzeczenie starej ustawy o VAT z 1993 r., która jeszcze bardziej rygorystycznie podchodziła do zakupu samochodów osobowych, to mimo to stwierdził, iż podatnik który jednorazowo zakupił samochód osobowy w celu jego dalszej odprzedaży ma prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT. Sąd zaprezentował następujące stanowisko: „Odmowa zastosowania odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze zakupu samochodu z uwagi na fakt, iż zakup i sprzedaż tego samochodu stanowiła dla firmy skarżącej w 1994 r. jedyną czynność z zakresu handlu samochodami, nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach ustawy z 1993 r. o VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podatnikami podatku od towarów i usług są określone w tym przepisie podmioty podatkowe.

W dniu 8 stycznia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając na podstawie przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770) w imieniu Ministra Finansów – wydał interpretację indywidualną nr ITPP2/443-123/07/JK, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w wydanej interpretacji indywidualnej przywołał następujące przepisy: art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 3 i art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.).

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy stwierdził, iż z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca dokonał dostawy nabytego w tym celu samochodu osobowego, którego nie ujął w ewidencji środków trwałych i traktował wyłącznie jako towar handlowy. Mając na uwadze powyższe organ podatkowy stwierdził, że Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego z tytułu zakupu przedmiotowego pojazdu, niezależnie od tego, że sprzedaż samochodów nie stanowi przedmiotu działalności ujawnionego w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy uznał przedstawione przez Wnioskodawcę stanowisko za prawidłowe.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów stwierdza, co następuje:

Zgodnie z art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

W wyniku przeprowadzonej analizy przedmiotowej sprawy należało stwierdzić, że interpretacja indywidualna z dnia 8 stycznia 2008 r. nr ITPP2/443-123/07/JK, wydana w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy jest nieprawidłowa, dlatego też uzasadnione jest dokonanie jej zmiany. Zdaniem Ministra Finansów stanowisko Wnioskodawcy wyrażone we wniosku – jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Podatnikami, zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy są osoby prawne, jednostki organizacyjne mniemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – ust. 2 art. 15 ww. ustawy.

Stosownie do art. 86 ust. 3 ww. ustawy w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60 proc. kwoty określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł. W myśl art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ww. ustawy przepis ust. 3 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów).

Pojęcie odsprzedaż, którym posłużył się ustawodawca w przepisie art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a powinno być rozumiane jako nabycie pojazdów w celu dokonania dostawy towarów. Niewątpliwe przepis ten dotyczy przede wszystkim pośredników: importerów samochodów, dealerów sprzedaży samochodów, ale nie tylko. Sformułowanie omawianego przepisu pozwala na przyjęcie tezy, że wyłączenie to dotyczy każdego podatnika, którego przedmiotem działalności jest odsprzedaż samochodów. Skoro mowa o odsprzedaży, to należałoby rozumieć, że przepis ten nie dotyczy nabycia samochodów w celu korzystania z tych samochodów.

O prowadzeniu działalności odsprzedaży samochodów nie decyduje sama deklaracja prowadzenia takiej działalności (np. w dokumentach rejestracyjnych), lecz jej faktyczne wykonywanie. Tego rodzaju działalność powinna być przez podatnika rzeczywiście prowadzona. Niewątpliwie muszą zaistnieć okoliczności przemawiające za tym, że odsprzedaż samochodów stanowi rzeczywisty przedmiot działalności (vide np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt I FSK 386/12).

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego nie wynika, by Wnioskodawca faktycznie prowadził działalność w zakresie odsprzedaży samochodów. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja i handel hurtowy artykułami z branży poligraficznej. Ponadto z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby Wnioskodawca miał zamiar podjąć działalność odsprzedaży samochodów, wynika natomiast, że Wnioskodawca zakupił samochód w celu korzystania z niego w prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingowej, a nie prowadzenia działalności, której przedmiotem byłaby sprzedaż samochodów. Zakupiony w dniu 9 sierpnia 2007 r. samochód Wnioskodawca sprzedał bowiem firmie leasingowej w dniu 20 sierpnia 2007 r., a w dniu 21 sierpnia 2007 r. firma leasingowa wystawiła, po podpisaniu umowy na leasing finansowy, fakturę sprzedaży na Wnioskodawcę, który przyjął samochód do ewidencji środków trwałych.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż przedmiotowy samochód osobowy nie był towarem handlowym i nabycie jego nie służyło celowi odsprzedaży w rozumieniu art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, iż sam Wnioskodawca w swoim stanowisku zauważa, że przedmiotem jego działalności nie jest sprzedaż samochodów.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym: np. we wskazanym już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt I FSK 386/12, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1288/10, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 739/08, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 832/10.

Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy, że mimo to, że jego przedmiotem sprzedaży nie jest sprzedaż samochodów, to miał prawo odliczenia w 100% podatku VAT naliczonego wynikającego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, gdyż został on zakupiony w celu dalszej odsprzedaży należało uznać za nieprawidłowe.

Wobec powyższego należało z urzędu zmienić interpretację indywidualną z dnia 8 stycznia 2008 r. nr ITPP2/443-123/07/JK, wydaną w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wnioskodawcy przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację zmieniającą interpretację indywidualną. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 47 i 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów (art. 54 § l ww. ustawy) na adres: Minister Finansów, ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.