Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.56.2025.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-17
Teza: Obowiązek ewidencjonowania usług okazjonalnego przewozu osób wykonywanych autobusem lub busem za pomocą kas fiskalnych specjalnych.
Słowa kluczowe: autobus; kasa-kasa rejestrująca; pojazdy-pojazd samochodowy; przewóz-przewóz okazjonalny; przewóz-przewóz osób
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Delegacja ustawowa - rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązki podatników prowadzących ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 3d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 6a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 7a-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie rodzaju urządzenia
    do ewidencjonowania sprzedaży usług przewozu okazjonalnego osób na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 21 lutego 2025 r. (wpływ 21 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zdarzenie przyszłe będzie polegało na świadczeniu usług przewozu osób jako przewozów
    okazjonalnych autobusem (na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu
    przewoźnika drogowego) oraz pojazdem samochodowym przeznaczonym do przewozu
    więcej niż 7 i nie mniej niż 9 osób łącznie z kierowcą (na podstawie licencji na taki rodzaj
    przewozu) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej tylko na
    terytorium RP.
    Sprzedaż będzie rejestrowana na kasie fiskalnej.
    W uzupełnieniu do wniosku wskazał Pan następujące informacje:
    1. Jaki będzie symbol PKWiU, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4
      września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. 2015
      r. poz. 1676), oraz nazwa grupowania dla świadczonych przez Pana usług
      okazjonalnego przewozu osób autobusem oraz pojazdem samochodowym?
      Odp.: PKWiU:
    · 49.39.32.0 Transport drogowy pasażerski, wycieczkowy i turystyczny (tutaj również
      mieści się kategoria przewozu osób busem na 8-9 miejsc łącznie z kierowcą);
    · 49.39.33.0 Transport drogowy autobusami, pozarozkładowy, lokalny, włączając wynajem
      tego typu autobusów;
    · 49.39.34.0 Transport drogowy autobusami, pozarozkładowy, dalekobieżny, włączając
      wynajem tego typu autobusów.
    2. Czy usługa okazjonalnego przewozu osób autobusem oraz pojazdem samochodowym,
      objęta zakresem pytania, będzie przewozem okazjonalnym, o którym mowa w art. 18
      ust. 4b pkt 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r.
      poz. 1539 ze zm.)?

      Odp.: Tutaj doprecyzuje Pan, że:
    · przewóz osób busem będzie przewozem okazjonalnym, o którym mowa w art. 18 ust.
      4a ustawy o transporcie drogowym, wniosek o interpretację nie dotyczy ust. 4b tego
      artykułu;
    · przewóz osób autobusem będzie również przewozem okazjonalnym, o którym mowa w
      art. 18 ust. 4a tej ustawy.
    3. Czy będzie Pan świadczył usługę pozostałego transportu lądowego pasażerskiego,
      miejskiego i podmiejskiego – dotyczy wyłącznie przewozów miejskich rozkładowych
      pasażerskich, innych niż kolejowe, za które są pobierane ceny ustalone przez gminę
      ((...)) lub związek komunalny (PKWiU ex 49.31.2)?
      Odp.: W przewozach okazjonalnych, których dotyczy wniosek o interpretację, nie
      będzie Pan świadczył usług wskazanych w pkt 3.
    4. Czy będzie Pan świadczył usługę transportu lądowego pasażerskiego, rozkładowego:
      międzymiastowego i specjalizowanego – dotyczy wyłącznie przewozów miejskich
      rozkładowych pasażerskich, innych niż kolejowe, za które są pobierane ceny ustalone
      przez gminę ((...)) lub związek komunalny (PKWiU ex 49.39.1)?
      Odp.: W przewozach okazjonalnych, których dotyczy wniosek o interpretację, nie
      będzie Pan świadczył usług wskazanych w pkt 4.

## Pytanie

Czy w przewozach okazjonalnych wykonywanych autobusem lub pojazdem
    samochodowym o liczbie miejsc 8 lub 9 łącznie z kierowcą (zwanym dalej „busem”) do
    ewidencji sprzedaży usług przewozu osób na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej można stosować zwykłe kasy rejestrujące, czy należy stosować
    kasy fiskalne specjalne – bileterki autobusowe?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przewozach okazjonalnych do ewidencji sprzedaży usług
    przewozu osób na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej
    można stosować zwykłe kasy rejestrujące w przewozach wykonywanych autobusem oraz
    busem, a bileterki autobusowe, czyli kasy rejestrujące specjalnego przeznaczenia, nie są
    wymagane.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
    zwanej dalej „ustawą o VAT”, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani
    prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Ponadto, zgodnie z art. 111 ust. 3d tej ustawy, w przypadku, gdy dla danego rodzaju
    czynności, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7a pkt 1, są przewidziane
    kasy rejestrujące o zastosowaniu specjalnym – podatnik jest zobowiązany stosować te
    kasy.
    Wydane na tej podstawie prawnej rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia
    2019 r. w sprawie kas rejestrujących określa sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży
    przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym o zastosowaniu specjalnym dla danego
    rodzaju czynności, oraz warunki i sposób używania kas rejestrujących (§ 1 rozporządzenia).
    W § 17 ust. 1 rozporządzenie stanowi, że podatnicy, ze względu na przeznaczenie do
    prowadzenia ewidencji danego rodzaju sprzedaży lub w dany sposób, używają:
    · kas ogólnych – przeznaczonych do prowadzenia ewidencji w sposób niewymagający
      stosowania specjalnych funkcji i rozwiązań konstrukcyjnych,

    · kas o zastosowaniu specjalnym – których konstrukcja i program pracy uwzględniają
      szczególne zastosowanie tych kas i spełniają szczególne wymagania techniczne
      (kryteria i warunki techniczne) dla kas związane ze szczególnymi warunkami obrotu
      lub sprzedaży określonych towarów i usług lub potrzebą współpracy kasy z innymi
      urządzeniami niezbędnymi do stosowania w danym rodzaju działalności, przy czym w
      sytuacji będącej przedmiotem niniejszej interpretacji mogłyby mieć zastosowanie
      jedynie kasy wymienione w lit. c), czyli przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy
      świadczeniu usług w zakresie transportu pasażerskiego.
    Dalej, w § 17 ust. 3 rozporządzenie stwierdza, że w przypadku szczególnego rodzaju
    sprzedaży lub szczególnego sposobu prowadzenia ewidencji, dla którego jest wymagane
    prowadzenie ewidencji przy użyciu kas o zastosowaniu specjalnym, podatnicy są
    obowiązani używać tych kas.
    Ponadto, § 27 ust. 1-2 rozporządzenia określa treść paragonu fiskalnego drukowanego z
    kasy o zastosowaniu specjalnym do świadczenia usług w zakresie transportu
    pasażerskiego z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, zawierającego w
    szczególności dane dotyczące drukowanego biletu wraz z rodzajem i wysokością ulgi.
    Powyższe przepisy nie zawierają bezwzględnego obowiązku stosowania specjalnych kas
    rejestrujących dla każdego rodzaju przewozu osób, ponieważ:
    · zgodnie z art. 111 ust. 3d ustawy o VAT kasy specjalne należy stosować tylko dla tego
      rodzaju czynności, dla którego przewidziane są kasy o zastosowaniu specjalnym przez
      rozporządzenie wydane na podstawie art. 7a pkt 1 ustawy;
    · rozporządzenie wydane na podstawie ww. przepisu ustawy stanowi, że podatnicy
      stosują kasy o zastosowaniu specjalnym nie w każdym przypadku prowadzenia
      danego rodzaju działalności gospodarczej, ale ze względu na przeznaczenie do
      prowadzenia ewidencji danego rodzaju sprzedaży lub w dany sposób, przy czym
      konstrukcja i program pracy kasy o zastosowaniu specjalnym muszą spełniać
      szczególne wymagania techniczne związane ze szczególnymi warunkami obrotu lub
      sprzedaży (§ 17 ust. 1 rozporządzenia) określonych towarów i usług.
    Rozporządzenie więc nie wymaga, aby każdy rodzaj usługi z zakresu transportu
    pasażerskiego był ewidencjonowany na kasie o zastosowaniu specjalnym, a jedynie taki,
    którego ze względu na szczególne wymagania dotyczące prowadzenia ewidencji danego
    rodzaju sprzedaży lub w dany sposób nie da się zarejestrować na kasie ogólnej. Ten tok
    rozumowania potwierdza § 17 ust. 3 rozporządzenia, że tylko w przypadku szczególnego
    rodzaju sprzedaży lub szczególnego sposobu prowadzenia ewidencji, dla którego jest
    wymagane prowadzenie ewidencji przy użyciu kas o zastosowaniu specjalnym, podatnicy
    są obowiązani używać tych kas. A contrario, jeśli nie ma potrzeby prowadzenia
    szczególnego rodzaju ewidencji, nie ma też potrzeby używania kasy o zastosowaniu
    specjalnym. Ponadto, rozporządzenie w § 27 ust. 1-2 określa jedynie zakres danych
    znajdujących się na paragonie fiskalnym, który jednocześnie jest biletem. Dotyczy więc
    tylko sprzedaży biletów w transporcie pasażerskim, gdzie rozliczane są ulgi ustawowe.
    Rozliczanie ulg ustawowych jest jedynym szczególnym zastosowaniem bileterki, czyli kasy
    specjalnej do ewidencji usług przewozu osób.
    Podatnicy, którzy otrzymują refundację ulg ustawowych, niewątpliwie taką kasę o
    zastosowaniu specjalnym muszą posiadać. Zwykła kasa fiskalna ogólnego przeznaczenia
    nie posiada funkcji rejestracji ulg ani generowania raportów z podziałem na rodzaje ulg,
    zarówno dla biletów jednorazowych, jak też dla biletów okresowych imiennych. Pozostałe
    funkcje bileterki są tożsame z funkcjami kasy ogólnego przeznaczenia albo możliwe do
    wprowadzenia przy określeniu rodzaju usługi. Zwykła kasa fiskalna może więc
    wydrukować bilet z potrzebnymi danymi, tylko bez funkcji ulg ustawowych i raportu dla
    nich. Logiczny wniosek jest więc zatem taki, że kasa o zastosowaniu specjalnym jest
    potrzebna tylko do ewidencji takich usług przewozu, które objęte są reżimem rozliczania
    ulg ustawowych w celu uzyskania dopłat do biletów ulgowych przez przewoźnika.

    Rozporządzenie nie precyzuje jednak, jakiego rodzaju usługi z zakresu transportu
    pasażerskiego wymagają rozliczania ulg i w tym celu należy się odnieść do innych
    przepisów.
    Ustawa z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami
    publicznego transportu zbiorowego reguluje uprawnienia do ulgowych przejazdów
    środkami publicznego transportu zbiorowego w regularnych przewozach osób
    wykonywanych przez uprawnionych przewoźników kolejowych i autobusowych (art. 1 tej
    ustawy). Przepisów ustawy nie stosuje się więc do przewozów busem, a jedynie do
    przewozów autobusem w komunikacji regularnej. Ponadto przepisów tej ustawy nie
    stosuje się do osób, którym przewoźnik przyznał, w ramach własnego strategii handlowej,
    ulgi i zniżki taryfowe o charakterze komercyjnym.
    Dalej, przepis art. 8a ust. 2 stanowi, że samorządy województw przekazują przewoźnikom
    wykonującym krajowe autobusowe przewozy pasażerskie dopłaty do tych przewozów z
    tytułu stosowania obowiązujących ulg w przewozach pasażerskich, a przewoźnik nabywa
    uprawnienia do otrzymywania dopłat w wyniku łącznego spełnienia następujących
    warunków:
    · posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym
      transporcie drogowym;
    · stosuje kasy rejestrujące, które umożliwiają określenie kwoty dopłat do przewozów w
      podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych;
    · zawarł umowę z samorządem województwa określającą zasady przekazywania
      przewoźnikowi dopłat (art. 8a ust. 4 ustawy).
    W związku z powyższym obowiązek stosowania kas rejestrujących specjalnych, czyli
    bileterek autobusowych, dotyczy tylko tych przewoźników, którzy wykonują przewóz osób
    na liniach regularnych i otrzymują dopłaty do ulg ustawowych i tylko do usług przewozów
    regularnych. W pozostałych przypadkach nie ma takiego obowiązku i można stosować
    kasy rejestrujące ogólnego przeznaczenia. W przypadku przewozów okazjonalnych
    przewoźnik nigdy nie otrzyma dopłaty do ulg, bo nigdy nie będzie uprawniony do takiej
    dopłaty. Stosowanie kasy specjalnej rejestrującej ulgi byłoby w takim przypadku
    bezcelowe i stanowiło nadmierne obciążenie podatnika, z tytułu którego budżet państwa
    również by nie odniósł żadnych dodatkowych korzyści.
    Na koniec należy się także odwołać do ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo
    przewozowe.
    Art. 16 tej ustawy stanowi, że umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na
    przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez
    przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do
    środka transportowego, a w razie ich nieustalenia – przez samo zajęcie miejsca w środku
    transportowym. Oznacza to, że zawarcie umowy przewozu nie musi się wiązać zawsze z
    wydaniem biletu w rozumieniu tej ustawy, gdyż przewoźnik może zdecydować o ustaleniu
    innych warunków dostępu do środka transportowego niż nabycie biletu. Jeśli nie wydaje
    się biletu, to wtedy nie ma też zastosowania kasa rejestrująca specjalna, czyli bileterka
    autobusowa.
    Gdyby nawet przewoźnik wydawał bilety, to ustawa określa zakres obligatoryjnych danych
    na bilecie jako:
    · nazwę przewoźnika – można ją umieścić na paragonie w kasie ogólnego przeznaczenia,
    · relację lub strefę przejazdu – można ją umieścić w opisie sprzedawanej usługi w kasie
      ogólnego przeznaczenia,
    · wysokość należnej opłaty za przejazd – można ją umieścić w kasie ogólnego
      przeznaczenia jako cenę usługi,

    · zakres uprawnień pasażera do ulgowego przejazdu – w przypadku braku stosowania ulg
      wystarczyłby tekst „brak ulg” w opisie sprzedawanej usługi w kasie ogólnego
      przeznaczenia.
    Pozostałe dane, które mogą się znaleźć na bilecie, są określone jako fakultatywne.
    Podsumowując, jedynie ustawa o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami
    publicznego transportu zbiorowego zawiera obowiązek stosowania kas rejestrujących
    specjalnych i tylko w przewozach regularnych, w których przewoźnik otrzymuje dopłaty do
    biletów ulgowych.
    W pozostałych przypadkach żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku stosowania
    takich kas, zatem w przypadku przewozów okazjonalnych busem oraz autobusem można
    stosować kasy rejestrujące ogólnego przeznaczenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek w zakresie prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
    rejestrujących wynika z art. 111 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”.
    W myśl art. 111 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Powyższy przepis określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia
    ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników,
    którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.
    Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 111 ust. 3d ustawy:
      W przypadku gdy dla danego rodzaju czynności, zgodnie z przepisami wydanymi na
      podstawie ust. 7a pkt 1, są przewidziane kasy rejestrujące o zastosowaniu
      specjalnym – podatnik jest obowiązany stosować te kasy.
    Zgodnie z art. 111 ust. 6a ustawy:
      Kasa rejestrująca musi zapewniać prawidłowe zaewidencjonowanie,
      przechowywanie i bezpieczne przesyłanie danych z kasy rejestrującej na zewnętrzne
      nośniki danych oraz umożliwiać połączenie i przesyłanie danych między kasą
      rejestrującą a Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3. Pamięć
      fiskalna kasy rejestrującej musi posiadać numer unikatowy nadawany w drodze
      czynności materialno-technicznych przez ministra właściwego do spraw finansów
      publicznych.
    Na podstawie art. 111 ust. 7a pkt 1 ww. ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych w drodze rozporządzenia określi
      sposób prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, w
      tym kas o zastosowaniu specjalnym dla danego rodzaju czynności, oraz warunki i
      sposób używania kas rejestrujących, w tym sposób zakończenia używania kas w
      przypadku zakończenia działalności gospodarczej lub pracy tych kas, sposób

      wystawiania dokumentów z kas rejestrujących i szczególne przypadki wydawania
      nabywcy dowodu sprzedaży oraz rodzaje dokumentów składanych w związku z
      używaniem kas rejestrujących, sposób ich składania oraz wzory tych dokumentów,
      uwzględniając potrzebę właściwego prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
      zastosowaniu kas rejestrujących przez podatników, o których mowa w ust. 1, oraz
      potrzebę przeciwdziałania nieewidencjonowaniu sprzedaży przy zastosowaniu tych
      kas przez podatników, jak również zapewnienia kontroli prawidłowości rozliczania
      podatku i prawidłowości końcowego rozliczenia pracy kas rejestrujących.
    Natomiast, zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z
    dnia 12 września 2021 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą
    odpowiadać kasy rejestrujące z elektronicznym zapisem kopii (Dz. U. z 2021 r. poz. 1753),
    zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie kryteriów i warunków technicznych:
      W przypadku gdy ze szczególnymi formami sprzedaży, sprzedaży określonych
      towarów, świadczeniem określonych usług lub potrzebą współpracy kasy z innymi
      urządzeniami niezbędnymi do stosowania w danej dziedzinie sprzedaży jest
      związana konieczność wprowadzenia szczególnych dostosowań o charakterze
      konstrukcyjnym, funkcjonalnym lub programowym, kasa o zastosowaniu specjalnym
      odpowiada kryteriom i warunkom technicznym równoważnym dla tej dziedziny
      zastosowań z określonymi w § 5, § 6, § 9, § 10, § 11 i § 16, a potwierdzenie
      potwierdza ich spełnienie dla określonego rodzaju zastosowań.
    W myśl § 15 ust. 5 rozporządzenia w sprawie kryteriów i warunków technicznych:
      Kasy przeznaczone do prowadzenia ewidencji sprzedaży przy świadczeniu usług w
      zakresie transportu pasażerskiego mogą posiadać jeden wyświetlacz dla
      użytkownika i nabywcy oraz posiadają funkcję rejestracji i naliczania dopłat do
      przewozów w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych, a także funkcję
      sporządzania dobowych i miesięcznych raportów dopłat do biletów ulgowych.
    Zgodnie z § 16 ww. rozporządzenia w sprawie kryteriów i warunków technicznych:
      Kasa, o której mowa w § 15 ust. 5, umożliwia wydruk paragonu fiskalnego
      zawierającego co najmniej:
      1) imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży
        prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca zamieszkania
        podatnika;
      2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika;
      3) numer kolejny wydruku;
      4) datę oraz godzinę i minutę sprzedaży;
      5) oznaczenie ,,PARAGON FISKALNY”;
      6) oznaczenie ,,BILET” lub ,,OPŁATA DODATKOWA”;
      7) rodzaj biletu;
      8) tytuł ulgi w przypadku biletu ulgowego;
      9) numer kursu;
      10) nazwę przystanku początkowego i końcowego lub zakres ważności, lub okres
        ważności biletu;
      11) cenę jednostkową usługi;
      12) wartość ulgi w przypadku biletu ulgowego;
      13) liczbę i wartość sumaryczną sprzedaży danej usługi z oznaczeniem literowym
        przypisanej stawki podatku;

      14) wartość opustów, obniżek lub narzutów, o ile występują;
      15) wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku według poszczególnych stawek
        podatku z oznaczeniem literowym, po uwzględnieniu opustów, obniżek lub
        narzutów;
      16) wartość sprzedaży zwolnionej od podatku z oznaczeniem literowym;
      17) łączną wysokość podatku;
      18) łączną wartość sprzedaży brutto;
      19) oznaczenie waluty, w której jest zapisywana sprzedaż, przynajmniej przy łącznej
        wartości sprzedaży brutto;
      20) kolejny numer paragonu fiskalnego;
      21) imię i nazwisko posiadacza biletu w przypadku biletów okresowych imiennych;
      22) umieszczone centralnie logo fiskalne i numer unikatowy.
    Powyższy wykaz jest tożsamy z informacjami wymaganymi na podstawie § 25 ust. 1
    Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących
    (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1625), dalej rozporządzenie w sprawie kas, odnośnie minimalnej
    ilości informacji jakie powinien zawierać paragon fiskalny drukowany przez kasę o
    zastosowaniu specjalnym przeznaczoną do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług
    w zakresie transportu pasażerskiego, tj.:
      W przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przy użyciu kas z
      elektronicznym lub papierowym zapisem kopii paragon fiskalny zawiera co najmniej:
      1) imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a w przypadku
        sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych - adres siedziby lub miejsca
        zamieszkania podatnika;
      2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika;
      3) numer kolejny wydruku;
      4) datę oraz godzinę i minutę sprzedaży;
      5) oznaczenie ,,PARAGON FISKALNY”;
      6) nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację;
      7) cenę jednostkową towaru lub usługi;
      8) ilość i wartość sumaryczną sprzedaży danego towaru lub usługi z oznaczeniem
        literowym przypisanej stawki podatku;
      9) wartość opustów, obniżek lub narzutów, o ile występują;
      10) wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku według poszczególnych stawek
        podatku z oznaczeniem literowym po uwzględnieniu opustów, obniżek lub
        narzutów;
      11) wartość sprzedaży zwolnionej od podatku z oznaczeniem literowym;
      12) łączną wysokość podatku;
      13) łączną wartość sprzedaży brutto;
      14) oznaczenie waluty, w której jest zapisywana sprzedaż, przynajmniej przy łącznej
        wartości sprzedaży brutto;
      15) kolejny numer paragonu fiskalnego;
      16) numer kasy i oznaczenie kasjera – przy więcej niż jednym stanowisku kasowym;
      17) numer identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy – na żądanie nabywcy;

      18) logo fiskalne i numer unikatowy.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas:
      Podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży
      zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie
      obowiązywania potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w
      art. 111 ust. 6a lub w art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i
      warunki techniczne) dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po
      dokonaniu jej fiskalizacji.
    Na podstawie § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas:
      Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania,
      paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia
      należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu
      fiskalnego podatnicy mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy.
    Ponadto, w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas:
      Podatnicy, ze względu na przeznaczenie do prowadzenia ewidencji danego rodzaju
      sprzedaży lub w dany sposób, używają następujących kas:
      1) kasy ogólne – przeznaczone do prowadzenia ewidencji w sposób niewymagający
        stosowania specjalnych funkcji i rozwiązań konstrukcyjnych;
      2) kasy o zastosowaniu specjalnym – których konstrukcja i program pracy
        uwzględniają szczególne zastosowanie tych kas i spełniają szczególne wymagania
        techniczne (kryteria i warunki techniczne) dla kas związane ze szczególnymi
        formami obrotu lub sprzedaży określonych towarów i usług lub potrzebą
        współpracy kasy z innymi urządzeniami niezbędnymi do stosowania w danym
        rodzaju działalności, obejmujące kasy:
      a) przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług przewozu osób
        oraz ich bagażu podręcznego taksówkami,
      b) przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy sprzedaży leków, z funkcją
        rozliczania recept refundowanych,
      c) przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług w zakresie
        transportu pasażerskiego,
      d) rozliczające więcej niż jedną transakcję równocześnie,
      e) przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy sprzedaży towarów i usług w
        wolnych obszarach celnych lub składach celnych,
      f) umieszczane w urządzeniach do automatycznej sprzedaży towarów i usług.
    Z przywołanych przepisów wynika, że w przypadku świadczenia usług transportu
    pasażerskiego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności lub rolników
    ryczałtowych, dla których przewoźnik obowiązany jest dokonać ewidencji tej sprzedaży,
    powinien w tym celu używać kasy o zastosowaniu specjalnym, która umożliwia wydruk
    paragonu fiskalnego zawierającego co najmniej informacje, o których mowa w § 16
    rozporządzenia w sprawie kryteriów i warunków technicznych i § 25 ust. 1 rozporządzenia
    w sprawie kas. Jedynie bowiem specjalistyczne kasy mają możliwość wydruku
    dodatkowych informacji odnośnie m.in. rodzaju biletu, przyznanych ulg, pokonywanej
    trasy czy ważności biletu.
    Z opisu sprawy wynika, że będzie Pan świadczył usługi przewozu osób jako przewozów
    okazjonalnych autobusem (na podstawie zezwolenia na wykonywanie zawodu
    przewoźnika drogowego) oraz pojazdem samochodowym przeznaczonym do przewozu

    więcej niż 7 i nie mniej niż 9 osób łącznie z kierowcą (na podstawie licencji na taki rodzaj
    przewozu) osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej tylko na
    terytorium RP. Symbol PKWiU:
    · 49.39.32.0 Transport drogowy pasażerski, wycieczkowy i turystyczny (tutaj również
      mieści się kategoria przewozu osób busem na 8-9 miejsc łącznie z kierowcą);
    · 49.39.33.0 Transport drogowy autobusami, pozarozkładowy, lokalny, włączając wynajem
      tego typu autobusów;
    · 49.39.34.0 Transport drogowy autobusami, pozarozkładowy, dalekobieżny, włączając
      wynajem tego typu autobusów.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy ma Pan możliwość ewidencjonowania sprzedaży
    usług okazjonalnego przewozu osób wykonywanych autobusem lub busem za pomocą
    zwykłych kas rejestrujących, czy też należy stosować kasy fiskalne specjalne – bileterki
    autobusowe.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji przewozu osób, transportu,
    wobec tego zasadnym jest odwołanie do przepisów szczególnych.
    W myśl art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1539 ze zm.):
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) krajowy transport drogowy – podejmowanie i wykonywanie działalności
        gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi
        zarejestrowanymi w kraju oraz pojazdami najmowanymi, za które uważa się
        również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy
        lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu,
        miejsce rozpoczęcia i zakończenia podróży, a także cała trasa znajdują się na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
      7) przewóz regularny – publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych
        odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w
        ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2024 r. poz.
        1262);
      9) przewóz regularny specjalny – niepubliczny przewóz regularny określonej grupy
        osób, z wyłączeniem innych osób;
      10) przewóz wahadłowy – wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z
        powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem
        docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:
      a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca
        początkowego,
      b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce
        rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z
        uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w
        promieniu 50 km;
      11) przewóz okazjonalny – przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego,
        przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
    Jak stanowi art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym:
      Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym
      konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
    Natomiast zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada
    1984 r. Prawo przewozowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1262):

      Ustawa reguluje przewóz osób i rzeczy, wykonywany odpłatnie na podstawie umowy,
      przez uprawnionych do tego przewoźników, z wyjątkiem transportu morskiego,
      lotniczego i konnego.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe:
      Umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem
      podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora
      publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a
      w razie ich nieustalenia – przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym.
    Stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe:
      Na bilecie, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się:
      1) nazwę przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego;
      2) relację lub strefę przejazdu;
      3) wysokość należności za przejazd;
      4) zakres uprawnień pasażera do ulgowego przejazdu.
    Z powyższych przepisów wynika, że transport polega na odpłatnym świadczeniu usług
    przez uprawnione do tego podmioty, których rezultatem jest najczęściej przemieszczenie
    osób lub ładunków.
    Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że opisane przez Pana usługi okazjonalnego
    przewozu osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej stanowią jedną z
    form transportu drogowego, w którym to zobowiązuje się Pan do wykonania usługi
    polegającej na transporcie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej za
    pośrednictwem posiadanych pojazdów, tj. autobusu oraz pojazdu samochodowego o
    liczbie miejsc 8 lub 9 łącznie z kierowcą (busa). Tym samym, świadcząc dla osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej usługi okazjonalnego transportu
    pasażerskiego, jest Pan zobowiązany do ewidencjonowania tej sprzedaży za pomocą kasy
    rejestrującej.
    Nie można zgodzić się jednak z Panem, że dla tego rodzaju sprzedawanych usług na rzecz
    osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej można używać zwykłej kasy
    rejestrującej. Jak wynika bowiem z wcześniej przytoczonych przepisów, dla przewoźników,
    chcących organizować przewozy samochodowe regularne, nieregularne, wahadłowe lub
    okazjonalne w transporcie pasażerskim, które nie podlegają wyłączeniu z
    ewidencjonowania na kasie rejestrującej, ustawodawca przewidział ich ewidencjonowanie
    dla celów podatku od towarów i usług przy użyciu specjalistycznych kas rejestrujących.
    Ponadto jak wskazują przepisy ustawy Prawo przewozowe, umowę przewozu zawiera się
    przez nabycie biletu na przejazd lub przez spełnienie innych określonych przez
    przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do
    środka transportowego, a w razie ich nieustalenia – przez samo zajęcie miejsca w środku
    transportowym. Wskazać w tym miejscu należy, że zwykła kasa rejestrująca nie ma
    możliwości wydruku biletu. Ponadto wydruk ze zwykłej kasy rejestrującej nie zawiera
    wszystkich elementów wymaganych przy wydruku paragonów fiskalnych
    dokumentujących przewóz pasażerski, o których mowa w § 16 rozporządzenia w sprawie
    kryteriów i warunków technicznych i § 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas.
    Należy zatem podkreślić, że ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego w
    opisanych okolicznościach powinno się odbywać z zastosowaniem specjalnej kasy
    rejestrującej, przeznaczonej przepisami prawa – na podstawie art. 111 ust. 3d ustawy w
    powiązaniu z § 7 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia w sprawie kas – dla podatników
    świadczących usługi w zakresie transportu pasażerskiego.
    Podsumowując, w przewozach okazjonalnych wykonywanych autobusem lub pojazdem
    samochodowym o liczbie miejsc 8 lub 9 łącznie z kierowcą (busem) do ewidencji sprzedaży

    usług przewozu osób na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej
    ma Pan obowiązek stosować kasy fiskalne specjalne.
    Tym samym, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,
    kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Zwrócić należy uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem Pana wniosku (zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie
    zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w
    wydanej interpretacji rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności zwolnienia z obowiązku
    prowadzenia ewidencji przy użyciu kas rejestrujących niektórych czynności i niektórych
    grup podatników oraz terminów rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu
    kas rejestrujących uregulowanego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia
    2024 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy
    zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2024 r. poz. 1902), bowiem pytanie zadane we
    wniosku dotyczyło wyłącznie rodzaju kasy rejestrującej, którą należy stosować.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.