Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.697.2025.1.MSO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: Interpretacja indywidualna w zakresie braku opodatkowania
podatkiem od towarów i usług przeniesienia na rzecz Najemcy
kosztu podatku od nieruchomości dotyczącego Przedmiotu
Najmu.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane
najem-najem na cele działalności
nieruchomości-podatek od nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej (spółką
    jawną) (dalej także jako „Spółka” lub „Wynajmujący"), opodatkowaną w Polsce od całości
    osiąganych przychodów (dochodów). Głównym przedmiotem działalności Spółki jest (...).
    Spółka jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
    Spółka jest właścicielem budynku biurowego położonego w (...) przy ul. (...) (dalej jako
    „Budynek”). Budynek jest ujęty w księdze wieczystej nr (...), prowadzonej przez Sąd (...). W
                                      2Budynku znajduje się m in. lokal usługowy o powierzchni (...) m (dalej jako „Lokal” lub
    „Przedmiot Najmu”).
    Spółka wynajmuje Lokal na rzecz spółki (...), KRS: (...) (dalej jako „Najemca”). Umowa najmu
    z Najemcą została podpisana dnia (...) 2023 r. (dalej jako „Umowa”).
    Lokal jest przez Najemcę wykorzystywany wyłącznie w celu prowadzenia działalności (...).
    Zgodnie z § (...) ust. (...) Umowy, począwszy od daty rozpoczęcia najmu, Najemca
    zobowiązuje się do uiszczania Spółce miesięcznego czynszu najmu za Lokal w kwocie (...).
    W myśl § (...) ust. (...) Umowy, czynsz najmu określony w ust. 1 płatny będzie miesięcznie z
    góry, przelewem na rachunek Wynajmującego wskazany na fakturze, w terminie (...) dni
    od daty otrzymania przez Najemcę prawidłowo wystawionej przez Wynajmującego faktury.
    Zgodnie z § (...) ust. (...) Umowy, do kwoty czynszu zostanie doliczony podatek od towarów
    i usług w wysokości zgodnej z obowiązującymi przepisami prawa.
    Spółka dodaje, że stosowaną przez nią stawką podatku VAT w zakresie czynszu najmu
    Lokalu – jest stawka 23% VAT.
    Niezależnie od powyższego, w § (...) ust. (...) Umowy wskazano, że począwszy od daty
    rozpoczęcia Najmu, Najemca zobowiązuje się płacić w terminie 21 dni od daty doręczenia
    Najemcy przez Wynajmującego prawidłowo wystawionych faktur – udział w kosztach
    utrzymania Budynku i nieruchomości, w formie miesięcznych opłat na rzecz
    Wynajmującego (dalej jako „Opłata Eksploatacyjna”).
    Ponadto w § (...) ust. (...) Umowy wskazano, że Wynajmujący składając deklaracje na
    podatek od nieruchomości, zobowiązany będzie złożyć je zgodnie z prawem, z
    uwzględnieniem przeznaczenia ustalonego w Umowie Najmu i faktycznym
    wykorzystaniem przez Najemcę, które kwalifikowane jest jako przeznaczenie na cele
    związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Strony w związku z powyższym ustalają,
    że (...) w ramach rozliczenia Opłaty Eksploatacyjnej przypadającej na Najemcę (...) koszt
    podatku od nieruchomości za Przedmiot Najmu zostanie poniesiony przez Najemcę w
    całości, według tej innej stawki podatku od nieruchomości obowiązującej dla Przedmiotu
    Najmu (...)”.
    Na podstawie powyższych postanowień Umowy, Spółka przenosi co miesiąc na Najemcę
    koszt podatku od nieruchomości przypadającego na Przedmiot Najmu, który sama opłaca
    na rachunek bankowy organu podatkowego.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca chce uzyskać odpowiedź na pytanie wymienione
    poniżej.

## Pytanie

Czy przeniesienie przez Spółkę na rzecz Najemcy kosztu podatku od nieruchomości
    dotyczącego Przedmiotu Najmu, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, przeniesienie przez Spółkę na rzecz Najemcy kosztu podatku od
    nieruchomości dotyczącego Przedmiotu Najmu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej
    „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 8 ust. 1 VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art.
    30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, Jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą
    dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    W myśl art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się
    oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca
    zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
    Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie Spółkę i Najemcę łączy stosunek najmu w
    zakresie Przedmiotu Najmu. Nie ma także wątpliwości, że czynsz najmu powinien
    stanowić podstawę opodatkowania podatkiem VAT, gdyż Spółka jest czynnym
    podatnikiem VAT, a najem lokalu usługowego stanowi usługę w rozumieniu ustawy o VAT.
    Zdaniem Spółki czym innym jest jednak umowne przeniesienie na rzecz Najemcy kwoty
    podatku od nieruchomości, którą Spółka płaci na rzecz organu podatkowego z tytułu
    pozostawania właścicielem Lokalu.
    Podatek od nieruchomości jest zobowiązaniem publicznoprawnym ciążącym
    bezpośrednio na Spółce – nie może więc ona skutecznie go przenieść na inny podmiot (ze
    skutkiem zwalniającym Spółkę z obowiązku podatkowego). Jednak w związku z określoną
    w Kodeksie cywilnym zasadą swobody umów, strony mogą w zawartym porozumieniu
    zamieścić postanowienie umowne w przedmiocie obowiązku zwrotu przez Najemcę na
    rzecz Wynajmującego należności z tego tytułu. Tak jest w niniejszej sprawie.

    Przedmiotowa czynność, tj. obciążenie Najemcy kosztem podatku od nieruchomości –
    sama w sobie nie może podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Jest to świadczenie
    pieniężne nieekwiwalentne (w zamian za wpłacony podatek od nieruchomości, Spółce nie
    przysługuje wzajemne świadczenie ze strony organu podatkowego). Z tych też względów
    podatek od nieruchomości nie może być przedmiotem sprzedaży lub innej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podatek ten ma charakter
    majątkowy i związany jest z posiadanym majątkiem, a nie wynagrodzeniem uzyskiwanym
    z tytułu posiadania nieruchomości.
    Przeniesienie takiego kosztu na Najemcę nie posiada znamion świadczenia usług, o
    których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a więc nie może stanowić przedmiotu
    opodatkowania podatkiem VAT. Koszt podatku od nieruchomości nie jest należnością
    bezpośrednio związaną z odpłatnym świadczeniem usługi najmu i nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego
    strony stosunku cywilnoprawnego, tak jak czynsz najmu.
    Argumentem przemawiającym za prawidłowością powyższych wniosków jest także
    brzmienie Umowy Najmu zawartej między stronami. Kwestie czynszu najmu zostały
    uregulowane w § (...) ust. (...), (...) i (...) Umowy, gdzie wprost wskazano, że do kwoty
    czynszu zostanie doliczony podatek od towarów i usług w wysokości zgodnej z
    obowiązującymi przepisami prawa. Wątek obciążenia Najemcy kosztem podatku od
    nieruchomości został uregulowany odrębnie w § (...) ust. (...) Umowy, gdzie wskazano, że
    koszt podatku od nieruchomości zostanie przeniesiony na Najemcę. Nie sposób łączyć
    rozliczenia czynszu ze zwrotem kosztu podatku od nieruchomości.
    Powyższe oznacza, że przeniesienie przez Spółkę na rzecz Najemcy kosztu podatku od
    nieruchomości dotyczącego Przedmiotu Najmu, nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 cyt. ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, (...).
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Zatem, aby uznać dane świadczenie
    za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w
    zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie, czyli musi istnieć
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także
    odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów,
    płatny.

    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
    w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje
    w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
    innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z przepisu art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że odnosi się on do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:
    Podstawa opodatkowania obejmuje:
    1. podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
    2. koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia,
      pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub
      usługobiorcy.
    W myśl art. 29a ust. 7 ustawy:
    Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1. stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2. udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3. otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
        potrzeby podatku.
    Przepis art. 29a ust. 6 ustawy wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu
    wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka
    rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on
    kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które
    zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt
    bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca
    obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada
    włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu
    kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego
    świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem
    stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

            1W myśl art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz.
    1071) zwaną dalej „Kodeks cywilny”:
    Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
    byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani
    zasadom współżycia społecznego.
    Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w
    granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa
    podatkowego.
    Jak stanowi art. 659 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:
    Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
    przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
    wynajmującemu umówiony czynsz.
    Z przywołanego przepisu wynika, że najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy
    do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Wynika z tego, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość
    korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie lokalu
    mieszkalnego lub użytkowego przez jego najemcę.
    Należy zauważyć, że w przypadku najmu nieruchomości ustawodawca nie zdefiniował,
    jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie nimi najemcy
    zależy wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na wykonaną usługę ma
    istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może uzasadniać
    odrębnego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym wyliczeniu (dla
    celów podatkowych).
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku
    VAT. Jako właściciel budynku biurowego, wynajmują Państwo na rzecz (...) lokal (Przedmiot
    Najmu, Lokal), który jest przez Najemcę wykorzystywany wyłącznie w celu prowadzenia
    działalności (...). Zgodnie z postanowieniami umowy do kwoty czynszu jest doliczony
    podatek od towarów i usług w wysokości zgodnej z obowiązującymi przepisami prawa.
    Ponadto na podstawie postanowień Umowy, przenoszą Państwo co miesiąc na Najemcę
    koszt podatku od nieruchomości przypadającego na Przedmiot Najmu.
    Na podstawie tak przedstawionego opisu sprawy, Państwa wątpliwości dotyczą kwestii
    wskazania, czy przeniesienie przez Państwa na rzecz Najemcy kosztu podatku od
    nieruchomości dotyczącego Przedmiotu Najmu, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że to nie odpłatność sama w sobie podlega
    opodatkowaniu, a świadczenie, za które odpłatność przysługuje. Dotyczy to także podatku
    od nieruchomości, który nie stanowi dostawy towarów ani świadczenia usług w
    rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy.
    Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa:
    Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne
    świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy,
    wynikające z ustawy podatkowej.
    Jest to więc świadczenie pieniężne nieekwiwalentne (w zamian za wpłacony podatek od
    nieruchomości podatnikowi nie przysługuje wzajemne świadczenie ze strony gminy). Z
    tych też względów podatek od nieruchomości nie może być przedmiotem sprzedaży lub
    innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a w efekcie
    nie podlega „refakturowaniu”. Podatek ten ma charakter majątkowy i związany jest z
    posiadanym majątkiem, a nie wynagrodzeniem uzyskiwanym z tytułu posiadania
    nieruchomości.

    Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu
    nieruchomości i nie może być w drodze umowy przeniesione na inną osobę ze skutkiem
    zwalniającym właściciela z obowiązku podatkowego. Strony stosunku cywilnoprawnego
    mogą jednak w ramach swobody w kształtowaniu łączących je stosunków
    zobowiązaniowych, zawrzeć w umowie postanowienie co do zwrotu (refundacji)
    należności z tytułu ponoszonych przez właściciela nieruchomości opłat lub kosztów
    związanych z utrzymaniem nieruchomości, a więc również z tytułu podatku od
    nieruchomości. Niezależnie jednak od tego, czy zwracana wydzierżawiającemu przez
    dzierżawcę kwota podatku od nieruchomości została włączona do czynszu i stanowi jego
    element kalkulacyjny, czy jest wyodrębniona z czynszu, zawsze jest należnością
    obciążającą wydzierżawiającego, wynikającą z odpłatnego świadczenia usługi dzierżawy.
    Jak wynika z dokonanej wcześniej analizy przepisów, sam podatek od nieruchomości, jako
    że nie może być przedmiotem odsprzedaży, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Jeżeli jednak strony umowy postanowią, że wydzierżawiający nieruchomość „przerzuca”
    koszt podatku od nieruchomości na korzystającego z nieruchomości, tj. dzierżawcę,
    wówczas koszt ten stanowi element cenotwórczy usługi dzierżawy.
    W tej sytuacji, przedmiotem opodatkowania jest skategoryzowana usługa, a nie zbiór
    wyodrębnionych w jej ramach kosztów. Z uwagi na powyższe, opodatkowaniu nie podlega
    koszt podatku od nieruchomości, ale usługa dzierżawy, w której jako element kalkulacyjny
    znajduje się koszt ww. podatku.
    Koszt podatku od nieruchomości jest należnością bezpośrednio związaną z odpłatnym
    świadczeniem usługi dzierżawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku cywilnoprawnego, tak jak czynsz
    dzierżawny.
    W tym miejscu można przytoczyć prawomocny wyrok WSA w Warszawie znak III SA/WA
    2954/12 z 17 maja 2013 r., który co prawda dotyczy opodatkowania przeniesienia na
    nabywcę gruntu (prawa wieczystego użytkowania gruntu) kosztów dodatkowej lub rocznej
    opłaty z tytułu użytkowania wieczystego lub jej części, opłaty za wyłączenie gruntu z
    produkcji rolniczej, renty planistycznej, opłaty adiacenckiej lub podatku od nieruchomości
    oraz sposobu dokumentowania tych kosztów. Niemniej jednak może on mieć
    zastosowanie w niniejszej sprawie. W wyroku tym „Sąd podzielił w całości przedstawione
    przez organ interpretacyjny stanowisko, a w szczególności twierdzenie, że nie można
    sztucznie wyodrębniać z jednej kompleksowej dostawy, jaką stanowi sprzedaż
    nieruchomości, kwot odpowiadających określonym kosztom, jak np. części podatku od
    nieruchomości czy innych świadczeń publicznoprawnych bezpośrednio związanych z taką
    transakcją, w celu ich przeniesienia na nabywcę bez opodatkowania. Ustalone z
    uwzględnieniem odrębnych przepisów daniny publiczne stanowią element cenotwórczy
    kosztów posiadania nieruchomości, który w przypadku jej sprzedaży wpływa
    bezpośrednio na jej cenę (wartość rynkową). Dlatego też niezależnie czy wskazane
    składniki będą elementem umowy sprzedaży nieruchomości, czy też odrębnie wskazanym
    w umowie kosztem (świadczeniem) przenoszonym na nabywcę w związku z dokonaną
    transakcją, stanowią w istocie jedno niepodzielne świadczenie. Ich zapłata stanowi obrót
    w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy VAT i tym samym element podstawy opodatkowania
    dostawy towarów”.
    Jak wynika z postanowień zacytowanej we wniosku umowy: „(...) koszt podatku od
    nieruchomości za Przedmiot Najmu zostanie poniesiony przez Najemcę w całości, według
    tej innej stawki podatku od nieruchomości obowiązującej dla Przedmiotu Najmu (...)”.
    Zatem jak wynika z powyższego, koszt podatku od nieruchomości, przerzucany został na
    Najemcę jako element kalkulacyjny ceny najmu i zwiększa kwotę należną od Najemcy z
    tytułu najmu lokalu w budynku biurowym oraz jest opodatkowany według stawki podatku
    właściwej dla usługi najmu.

    Odnosząc się do przedstawionego przez Państwa opisu sprawy stwierdzić należy, że
    podatek od nieruchomości stanowi w analizowanym przypadku element rozliczeń z
    Najemcą, jest on należnością związaną z odpłatnym świadczeniem usługi najmu i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego
    strony stosunku cywilnoprawnego. Wobec powyższego koszt podatku od nieruchomości
    stanowi element cenotwórczy usługi najmu nieruchomości i pozostaje w bezpośrednim
    związku z najmem, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według zasad
    właściwych dla tej usługi.
    Podsumowując, zapłata przez Najemcę na Państwa rzecz, zgodnie z zawartą Umową,
    kwoty podatku od nieruchomości (zwrot podatku od nieruchomości), podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż w tym przypadku podatek od nieruchomości
    stanowi element kalkulacyjny ceny usługi dzierżawy nieruchomości.
    Zatem Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n Ordynacji
      podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
      przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są
      przedmiotem decyzji wydanej:
        1. z zastosowaniem art. 119a;
        2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.