Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4.4012.672.2019.1.IT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-10-31
Teza: prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących nabycia towarów i usług za pomocą kart paliwowych
Słowa kluczowe: karta; odliczenia-prawo do odliczenia; paliwo
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 1 października 2019 r. (data wpływu 8 października 2019 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących nabycia towarów i usług za pomocą kart paliwowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 października 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących nabycia towarów i usług za pomocą kart paliwowych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wniosek dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług przy wykorzystaniu kart paliwowych.

A. Spółka Jawna jest spółką posiadającą status podatnika VAT czynnego. W zakresie podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej rozlicza się z organem podatkowym za okresy miesięczne i korzysta z prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Dnia 3 września 2019 Wnioskodawca podpisał umowę o wydanie i użytkowanie kart paliwowych na terytorium Polski z firmą B. Sp. z o.o. identyfikująca się NIP (\`(...)\`).

Na podstawie tej umowy zdecydowano się korzystać z kart oferowanych przez B. do nabywania paliw do posiadanej floty samochodowej w prowadzonej działalności gospodarczej Spółki.

B. posiada koncesję na sprzedaż paliwa na zasadzie pośrednictwa w sprzedaży przy wykorzystaniu kart paliwowych, których właścicielami są Producenci paliwa tj. C i D. Producenci umożliwiają B. przekazywanie kart flotowych innym podmiotom, użytkownikom kart.

Karty przekazane przez B. na rzecz Spółki są przyporządkowane do konkretnych samochodów, można z nich korzystać na warunkach określonych w umowie oraz w Ogólnych Warunkach Handlowych realizacji Transakcji przy użyciu kart paliwowych.

Każda z kart została wydana A. za pośrednictwem B., w celu dokonywania zakupu paliw oraz usług z oferty Producentów - właścicieli kart. A. określa na karcie limit paliwowy jak również czy będzie korzystać z innej oferty Producentów.

Umowa z B określa warunki finansowe transakcji przewidując, że A. będzie uzyskiwać od B. rabaty w cenie zakupu za dokonane zakupy. A. będzie również obciążany należnością za wydanie kart Producentów oraz będzie ponosił opłatę miesięczną za obsługę każdej aktywnej i zablokowanej karty.

Zasady dokonywania transakcji regulują OWH i umowa w taki sposób, że przed rozpoczęciem korzystania przez A z kart paliwowych, Wnioskodawca wpłaca na rachunek bankowy należący do B. i wskazany w umowie wpłatę pierwszej zaliczki w wysokości obliczonej na podstawie deklarowanego zapotrzebowania miesięcznego na paliwo. A .po podpisaniu umowy nie dokonał jeszcze żadnej wpłaty i nie rozpoczął korzystania z kart - nie dokonał za ich pomocą ani jednej transakcji. Zaliczka wpłacona przez A. na konto B. służyć będzie rozliczaniu dokonywanych transakcji przez użytkowników kart, pracowników A.

Zobowiązania A. z tytułu sprzedaży paliwa będą rozliczane na bieżąco w sposób, kwoty przekazanych na rachunek bankowy tytułem zaliczki na bieżąco przelewane będą środki na rachunek właściwy B zgodnie ze zrealizowanymi przez A. transakcjami dotyczącymi sprzedaży paliwa. W przypadku uzasadnionego żądania zwrotu zaliczki przez A., B. dokona go.

B. uprawniony jest do wystawiania faktur VAT za sprzedaż paliwa oraz faktur VAT za sprzedaż pozostałych towarów i usług zbiorczo z okresu rozliczeniowego. B. rozpatruje reklamacje zgłoszone przez A na podstawie pisemnych zgłoszeń, co do niezgodności transakcji. A. może zgłaszać reklamacje, które są rozpatrywane przez B. B. nie ponosi odpowiedzialności za jakość towarów nabywanych za pomocą kart paliwowych. Wszelkie reklamacje kierowane będą za pośrednictwem B odpowiednio do Producentów tj. C. lub D.

Karty przekazane przez B. nie są kartami płatniczymi i nie uprawniają do zapłaty za towary i usługi nie związane z przeznaczeniem oraz nie służą do pobierania gotówki. Karty upoważniają do dokonywania transakcji bez obowiązku uiszczania zapłaty. W przypadku zagubienia karty bądź kradzieży użytkownik kart zobowiązany jest do natychmiastowego zablokowania karty.

W chwili obecnej A. za zakup paliwa rozlicza się indywidualnie na stacjach paliw. Wystawione faktury VAT na stacji paliw za zatankowanie samochodu służbowego przekazywane są przez użytkowników samochodów służbowych do działu księgowości, gdzie są rozliczane.

Firma B. ma realny wpływ na cenę dostarczanych towarów i usług (w tym paliwa) nabywanych przez A. za pomocą kart paliwowych. Wpływ na ceny dokonuje poprzez negocjacje i uzyskiwanie odpowiednich rabatów transakcyjnych lub po transakcyjnych w zależności od wielkości zakupów. Ma możliwość negocjacji warunków dostaw poprzez wybór i rozszerzenie kolejnych miejsc tankowania paliwa.

Kupowane towary i usługi przez A. przy wykorzystaniu kart paliwowych mają być wykorzystywane wyłącznie do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

A. wykorzystuje w swej działalności szerokie spektrum pojazdów kwalifikowanych na podstawie przepisów jako samochody osobowe, samochody ciężarowe. Samochody te wykorzystywane są wyłącznie do działalności gospodarczej, konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne (pojazdy samochodowe wyszczególnione w art. 86a ust. 9 ustawy VAT).

Dla pozostałych pojazdów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej A w zakresie podatku od towarów i usług dokonuje odliczenia 50% podatku naliczonego od nabywanych pojazdów oraz wszelkich wydatków związanych z ich eksploatacją (dotyczy wszystkich tego typu pojazdów). W związku z powyższym dla takich pojazdów nie jest prowadzona ewidencja przebiegu. Jednocześnie A. nie składa informacji w tym zakresie do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego.

A. nie posiada samochodów konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą.

W A. sposób użytkowania samochodów osobowych dopuszcza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą A.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy A. Spółka Jawna ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. K. Operatora kart paliwowych, w części dotyczącej nabywanych paliw do samochodów wykorzystywanych przez Spółkę A.?

Stanowisko Wnioskodawcy:

W ocenie A. S.J. spółce przysługuje prawo do odliczania VAT naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawianych przez B Operatora kart paliwowych w części dotyczącej nabycia paliw silnikowych do samochodów wykorzystywanych przez Spółkę w działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem spełnienia warunków wskazanych w Ustawie VAT (przykładowo umożliwiających odliczenie VAT od zakupionego paliwa i innych towarów i usług związanych z eksploatacją samochodów osobowych).

Uzasadnienie

Zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 8 ustawy o VAT w sytuacji, gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Z kolei art. 8 ust. 1 Ustawy VAT stanowi, że przez świadczenie usług rozumie się co do zasady każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Jednocześnie w art. 8 ust. 2a Ustawy VAT zawarta została regulacja analogiczna do regulacji wynikającej z przytoczonego powyżej art. 7 ust. 8 Ustawy VAT. Zgodnie z przedmiotowym przepisem, w sytuacji gdy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Z przytoczonych powyżej regulacji (art. 7 ust. 8 oraz art. 8 ust. 2a Ustawy VAT) wynika, że ustawodawca zdecydował się na szczegółowe uregulowanie sposobu opodatkowania transakcji, w których uczestniczą więcej niż dwa podmioty przy czym towar jest wydawany (bądź usługa jest świadczona) przez pierwszego dostawcę (usługodawcę) bezpośrednio na rzecz ostatniego (finalnego) nabywcy. Są to tzw. transakcje łańcuchowe, w ramach których przyjmuje się, że każdy z podmiotów uczestniczących w łańcuchu dostaw (usług) wykonał czynność opodatkowaną VAT (odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług). Należy przy tym podkreślić, iż sam fakt, że podmiot będący jedynie pośrednikiem w łańcuchu nigdy nie otrzymał fizycznie towaru (usługi) nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia zasad opodatkowania VAT. W opinii Spółki, zaprezentowany w opisie stanu faktycznego schemat transakcji realizowanych przy wykorzystaniu kart paliwowych w pełni odpowiada modelowi transakcji łańcuchowych wynikającemu z przywołanych przepisów Ustawy VAT.

Na podstawie Umowy Spółka nabywa od Operatora karty paliwo (oraz inne towary i usługi), których fizyczne wydanie lub też świadczenie odbywa się pomiędzy Spółką jako ostatnim podmiotem w łańcuchu a uprawnionym podmiotem wskazanym w Umowie występującym jako pierwszy w łańcuchu.

**

Operator karty występuje zatem w analizowanym stanie faktycznym zarówno jako nabywca, jak i dostawca, biorący - zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami - udział w łańcuchu dostaw i świadczeniu usług. Oznacza to, że jest podatnikiem VAT z tytułu opisanych transakcji. Fakt, że Operator karty (nie będąc właścicielem przedmiotowych stacji paliw) fizycznie nie dysponuje towarami pozostaje w tym wypadku bez znaczenia, gdyż w świetle Ustawy VAT jest zobowiązany do odpowiedniego udokumentowania transakcji i wykazania ich w swoich rozliczeniach podatkowych, co wynika z dyspozycji art. 7 ust. 8 oraz art. 8 ust. 2a ustawy o VAT.

Spółka A uważa, że w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż stanowi transakcję łańcuchową. Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT (wykazanego na fakturach wystawionych przez Operatora kart paliwowych) z tytułu zakupionego paliwa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

**

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Na podstawie art. 7 ust. 8 ustawy, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

Powyższy przepis definiuje tzw. transakcje (dostawy) łańcuchowe. Warunkiem niezbędnym do ich zaistnienia jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Przepis ten bazuje zatem na fikcji prawnej, zgodnie z którą, dla potrzeb podatku VAT przyjmuje się, że dostawy towarów dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, pomimo że fizyczne wydanie towaru ma miejsce tylko jeden raz. W odniesieniu do powyższego, każdy z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji, na którego następuje przeniesienie prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, musi posiadać praktyczną kontrolę nad tym towarem, możliwość korzystania z niego oraz ustalenia warunków takiego korzystania.

Z kolei art. 8 ust. 2a ustawy stanowi, że w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Powołany przepis obejmuje sytuacje, w której podmiot świadczący (odsprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.

Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Jak wynika z powołanych przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Ustawodawca umożliwił podatnikom skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, która pozbawia podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy, w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika.

W myśl art. 86a ust. 2 ustawy, do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące:

1.  nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych;
2.  używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3;
3.  nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.

Na podstawie ust. 3 ww. artykułu, przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

1.  w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
    1.  wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
    2.  konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
2.  do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.

W myśl art. 86a ust. 4 ustawy pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1.  sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
2.  konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne.

W świetle art. 86a ust. 9 pkt 1 i 2 ustawy, do pojazdów samochodowych, o których mowa w ust. 4 pkt 2, należą:

1.  pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
    1.  klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub
    2.  z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków;
2.  pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, które posiadają kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu.

Zgodnie z ust. 10 pkt 1 art. 86a ustawy, spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 9 pkt 1 i 2 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca wykorzystuje w swej działalności szerokie spektrum pojazdów kwalifikowanych na podstawie przepisów jako samochody osobowe, samochody ciężarowe. Samochody te wykorzystywane są wyłącznie do działalności gospodarczej, konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne (pojazdy samochodowe wyszczególnione w art. 86a ust. 9 ustawy VAT). Dla pozostałych pojazdów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej A. w zakresie podatku od towarów i usług dokonuje odliczenia 50% podatku naliczonego od nabywanych pojazdów oraz wszelkich wydatków związanych z ich eksploatacją (dotyczy wszystkich tego typu pojazdów).

Wnioskodawca podpisał umowę o wydanie i użytkowanie kart paliwowych na terytorium Polski z firmą B. Sp. z o.o. Na podstawie tej umowy zdecydowano się korzystać z kart oferowanych przez B do nabywania paliw do posiadanej floty samochodowej w prowadzonej działalności gospodarczej Spółki. B. posiada koncesję na sprzedaż paliwa na zasadzie pośrednictwa w sprzedaży przy wykorzystaniu kart paliwowych, których właścicielami są Producenci paliwa tj. C i D. Producenci umożliwiają B. przekazywanie kart flotowych innym podmiotom, użytkownikom kart.

Karty przekazane przez B. na rzecz Spółki są przyporządkowane do konkretnych samochodów, można z nich korzystać na warunkach określonych w umowie oraz w Ogólnych Warunkach Handlowych realizacji Transakcji przy użyciu kart paliwowych. Każda z kart została wydana A. za pośrednictwem B., w celu dokonywania zakupu paliw oraz usług z oferty Producentów - właścicieli kart. A. określa na karcie limit paliwowy jak również czy będzie korzystać z innej oferty Producentów.

Umowa z B. określa warunki finansowe transakcji przewidując, że A. będzie uzyskiwać od B. rabaty w cenie zakupu za dokonane zakupy. A. będzie również obciążany należnością za wydanie kart Producentów oraz będzie ponosił opłatę miesięczną za obsługę każdej aktywnej i zablokowanej karty. Zasady dokonywania transakcji regulują OWH i umowa w taki sposób, że przed rozpoczęciem korzystania przez A. z kart paliwowych, wpłacamy na rachunek bankowy należący do B. i wskazany w umowie wpłatę pierwszej zaliczki w wysokości obliczonej na podstawie deklarowanego zapotrzebowania miesięcznego na paliwo. A. po podpisaniu umowy nie dokonał jeszcze żadnej wpłaty i nie rozpoczął korzystania z kart - nie dokonał za ich pomocą ani jednej transakcji. Zaliczka wpłacona przez A. na konto B. służyć będzie rozliczaniu dokonywanych transakcji przez użytkowników kart, pracowników A.

**

Zobowiązania A. z tytułu sprzedaży paliwa będą rozliczane na bieżąco w sposób, kwoty przekazanych na rachunek bankowy tytułem zaliczki na bieżąco przelewane będą środki na rachunek właściwy B. zgodnie ze zrealizowanymi przez A. transakcjami dotyczącymi sprzedaży paliwa. W przypadku uzasadnionego żądania zwrotu zaliczki przez A., B. dokona go. B. uprawniony jest do wystawiania faktur VAT za sprzedaż paliwa oraz faktur VAT za sprzedaż pozostałych towarów i usług zbiorczo z okresu rozliczeniowego.

**

B. rozpatruje reklamacje zgłoszone przez A na podstawie pisemnych zgłoszeń, co do niezgodności transakcji. A. może zgłaszać reklamacje, które są rozpatrywane przez B. B. nie ponosi odpowiedzialności za jakość towarów nabywanych za pomocą kart paliwowych. Wszelkie reklamacje kierowane będą za pośrednictwem B. odpowiednio do Producentów tj. C. lub D.

**

Karty przekazane przez B. nie są kartami płatniczymi i nie uprawniają do zapłaty za towary i usługi nie związane z przeznaczeniem oraz nie służą do pobierania gotówki. Karty upoważniają do dokonywania transakcji bez obowiązku uiszczania zapłaty. W przypadku zagubienia karty bądź kradzieży użytkownik kart zobowiązany jest do natychmiastowego zablokowania karty.

**

Firma B. ma realny wpływ na cenę dostarczanych towarów i usług (w tym paliwa) nabywanych przez A. za pomocą kart paliwowych. Wpływ na ceny dokonuje poprzez negocjacje i uzyskiwanie odpowiednich rabatów transakcyjnych lub po transakcyjnych w zależności od wielkości zakupów. Ma możliwość negocjacji warunków dostaw poprzez wybór i rozszerzenie kolejnych miejsc tankowania paliwa.

**

Kupowane towary i usługi przez A. przy wykorzystaniu kart paliwowych mają być wykorzystywane wyłącznie do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

**

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących nabycia towarów i usług wystawionych przez B. (dostawcę kart paliwowych).

**

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy transakcje dokonywane pomiędzy dostawcą kart paliwowych a Wnioskodawcą, dokonującym zakupów na podstawie kart paliwowych, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.

W powyższym zakresie należy wskazać na orzeczenie TSUE z 6 lutego 2003 r. w sprawie C-185/01 (Auto Lease Holland BV), którego tezy mają istotne znaczenie dla analizy przedmiotowej sprawy. W ww. orzeczeniu Trybunał podkreślił, że pojęcie „dostawa towarów” należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania majątkiem rzeczowym jak właściciel, nawet jeśli nie występuje przeniesienie prawa własności tego majątku w sensie prawnym. Przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel nie musi wiązać się z cywilnoprawnym przeniesieniem własności, lecz polega na przeniesieniu władztwa ekonomicznego (rozporządzanie, dysponowanie, posiadanie) nad towarami. W punkcie 32 swojego uzasadnienia Trybunał stwierdził, że „z literalnego brzmienia przepisu wynika wprost, że „dostawa towarów” nie odnosi się do przeniesienia własności, przewidzianego wewnętrznymi przepisami państw członkowskich”. Jednocześnie podkreślił, że pojęcie to należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje swoim zakresem każde przeniesienie aktywów materialnych przez jedną stronę w ten sposób, że uprawnia to drugą stronę takiej transakcji do faktycznego rozporządzania tą rzeczą, na takich prawach jakby był właścicielem.

Powyższe zAkceptowano również w wyroku TSUE z dnia 15 maja 2019 r. w sprawie C-235/18 Vega International Car Transport and Logistic – Trading GmbH dotyczącym zasad opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji przeprowadzanych przy użyciu kart paliwowych. Trybunał stwierdził, że rozważania przedstawione w orzeczeniu C-185/01 w odniesieniu do art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy znajdują zastosowanie do okoliczności niniejszej sprawy w odniesieniu do wykładni pojęcia „dostawy towarów” w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Należy zatem zbadać, czy dostawcy paliw faktycznie przenieśli na Vega International lub Vega Poland uprawnienie do dysponowania paliwem jak właściciel.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo Trybunału, w celu określenia statusu podatkowego danej czynności każdorazowo należy dokonać analizy istotnych postanowień umowy zawartej pomiędzy stronami. W odniesieniu do możliwości zakwalifikowania opisanych transakcji z udziałem kart jako transakcji (dostaw) łańcuchowych, o których mowa w ww. art. 7 ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług należy podkreślić, że warunkiem niezbędnym zaistnienia omawianego unormowania jest to, że towar zostaje wydany przez pierwszy podmiot ostatniemu w kolejności podmiotowi, przy czym podmioty pośredniczące w ogóle nie wchodzą w fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Wskazany przepis bazuje zatem na konstrukcji opartej na fikcji prawnej, zgodnie z którą – dla potrzeb VAT – przyjmuje się, że dostawy towarów dokonuje każdy podmiot uczestniczący w transakcji łańcuchowej, mimo że wydanie towaru ma miejsce tylko raz. W kontekście powyższego istotne jest uznanie, że na każdy z podmiotów uczestniczących w takiej transakcji następuje przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, czyli – w istocie – przeniesienie (uznanie, że dokonało się takie przeniesienie) praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości korzystania z niej oraz ustalania warunków takiego korzystania. W przypadku zatem, gdy kolejny w łańcuchu podmiot (pośrednik) ma prawo do kształtowania ceny towaru, warunków jego nabycia, a ponadto obciążony jest ponoszeniem obowiązków reklamacyjnych w stosunku do np. wadliwego towaru, to uznać należy, że podmiot taki posiada prawo do faktycznego rozporządzania rzeczą jak właściciel.

Jeżeli zatem z zawartych postanowień wynika, że drugi w łańcuchu podmiot (pośrednik) ma wpływ na wspomniane wyżej istotne elementy kształtujące obrót danym towarem, to wówczas należy uznać, że rozporządza on daną rzeczą jak właściciel, czyli jest czynną stroną transakcji, w ramach której kolejna w szeregu dostawa na rzecz nabywcy będzie dokonana (uznana za dokonaną) przez niego.

Analiza przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że schemat transakcji realizowanych za pośrednictwem dostawcy karty (B) przy wykorzystaniu kart paliwowych, odpowiada modelowi transakcji łańcuchowych opisanych powyżej. W pierwszej transakcji pomiędzy Partnerami – koncernami paliwowymi (C, D) a dostawcą (B), dochodzi do dostawy towaru i świadczenia usługi a następnie dostawca (B) odsprzedaje nabywane towary i usługi na rzecz Wnioskodawcy. Fizyczne wydanie towarów lub świadczenie usług ma natomiast miejsce pomiędzy sieciami stacji paliw (pierwszy podmiot w łańcuchu) a Wnioskodawcą (ostatni podmiot w łańcuchu). Zatem dostawca (B) występuje tu jako pośrednik, który uczestniczy w łańcuchu dostaw/usług, będąc zarówno nabywcą, jak i dostawcą towarów i usług.

Przedstawione w opisie sprawy informacje przemawiają za uznaniem, że dostawca posiada prawo dysponowania towarami jak właściciel, jest aktywnym uczestnikiem w łańcuchu dostaw towarów, w tym paliwa, dokonuje również odsprzedaży usług, które nabywane są przez Wnioskodawcę z wykorzystaniem karty paliwowej.

**

Dostawca ma realny wpływ na cenę dostarczanych towarów i usług (w tym paliwa) nabywanych przez A za pomocą kart paliwowych. Wpływ na ceny dokonuje poprzez negocjacje i uzyskiwanie odpowiednich rabatów transakcyjnych lub po transakcyjnych w zależności od wielkości zakupów. Umowa z B. określa warunki finansowe transakcji przewidując, że A. będzie uzyskiwać od B. rabaty w cenie zakupu za dokonane zakupy. Strony mają możliwość negocjacji warunków dostaw poprzez wybór i rozszerzenie kolejnych miejsc tankowania paliwa. Karty przekazane przez B. na rzecz Spółki są przyporządkowane do konkretnych samochodów, można z nich korzystać na warunkach określonych w umowie oraz w Ogólnych Warunkach Handlowych realizacji Transakcji przy użyciu kart paliwowych. Każda z kart została wydana A za pośrednictwem B, w celu dokonywania zakupu paliw oraz usług z oferty Producentów - właścicieli kart. A określa na karcie limit paliwowy jak również czy będzie korzystać z innej oferty Producentów.

B. rozpatruje reklamacje zgłoszone przez A na podstawie pisemnych zgłoszeń, co do niezgodności transakcji. A. może zgłaszać reklamacje, które są rozpatrywane przez B. B. nie ponosi odpowiedzialności za jakość towarów nabywanych za pomocą kart paliwowych. Wszelkie reklamacje kierowane będą za pośrednictwem B. odpowiednio do Producentów tj. C lub D.

Zobowiązania A. z tytułu sprzedaży paliwa będą rozliczane na bieżąco w sposób, kwoty przekazanych na rachunek bankowy tytułem zaliczki na bieżąco przelewane będą środki na rachunek właściwy B zgodnie ze zrealizowanymi przez A transakcjami dotyczącymi sprzedaży paliwa. W przypadku uzasadnionego żądania zwrotu zaliczki przez A., B. dokona go. B. uprawniony jest do wystawiania faktur VAT za sprzedaż paliwa oraz faktur VAT za sprzedaż pozostałych towarów i usług zbiorczo z okresu rozliczeniowego.

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że dostawca kart paliwowych nie ogranicza się wyłącznie do wydania kart Spółce, za pośrednictwem których możliwy jest zakup paliw (i innych towarów i usług), ale pełni rolę aktywnego pośrednika, mającego wpływ na warunki, w jakich dokonywane są transakcje. Tym samym, w ramach wskazanego w opisie sprawy schematu współpracy pomiędzy stronami z wykorzystaniem ww. kart paliwowych, będzie dochodziło do sprzedaży towarów/usług przez Partnera - koncern paliwowy na rzecz dostawcy kart paliwowych (B), a następnie odsprzedaży tych towarów/ usług przez dostawcę kart paliwowych (B) na rzecz Wnioskodawcy.

W konsekwencji należy uznać, że transakcje dokonywane pomiędzy dostawcą kart paliwowych (B) a Wnioskodawcą w zakresie zakupów towarów i usług, dokonywanych przy pomocy kart, stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług, które w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy opodatkowane będą według właściwych stawek podatku VAT dla danego przedmiotu sprzedaży.

Wnioskodawca wskazał, że towary i usługi zakupione przy użyciu kart paliwowych są wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W związku z powyższym, Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawcę - B, dokumentujących nabycie towarów i usług przy wykorzystaniu kart paliwowych, z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w art. 86a ustawy w zakresie odliczania podatku naliczonego od zakupu paliwa oraz towarów i usług związanych z eksploatacją samochodów.

Zgodnie z opisem sprawy, Wnioskodawca wykorzystuje w swej działalności szerokie spektrum pojazdów kwalifikowanych na podstawie przepisów jako samochody osobowe, samochody ciężarowe. Samochody te wykorzystywane są wyłącznie do działalności gospodarczej, konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne (pojazdy samochodowe wyszczególnione w art. 86a ust. 9 ustawy VAT). Dla pozostałych pojazdów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej A w zakresie podatku od towarów i usług dokonuje odliczenia 50% podatku naliczonego od nabywanych pojazdów oraz wszelkich wydatków związanych z ich eksploatacją (dotyczy wszystkich tego typu pojazdów).

Zatem faktury wystawione przez B na rzecz Wnioskodawcy, dokumentujące nabycie paliw bądź innych towarów niezbędnych do samochodów, uprawniają Wnioskodawcę do stosownego odliczenia podatku wynikającego z tych faktur, tj. całego podatku naliczonego w przypadku pojazdów wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej, których konstrukcja wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest nieistotne (pojazdy samochodowe wyszczególnione w art. 86a ust. 9 ustawy VAT) oraz 50% podatku naliczonego w przypadku pozostałych pojazdów osobowych wykorzystywanych w działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Ponadto zauważyć należy, iż zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z tych też względów - z uwagi na indywidualny charakter interpretacji przepisów prawa podatkowego - zaznacza się, że niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy jedynie Wnioskodawcy, nie dotyczy zaś kontrahentów Wnioskodawcy.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy.

Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

********************