Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.150.2025.3.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-24
Teza: Wypłacone przez Spółkę na podstawie wyroku sądowego
wynagrodzenie dla pracownika za czas pozostawania bez
pracy oraz odprowadzone przez Spółkę w związku z
dokonaniem tej wypłaty składki ZUS i wpłaty na pracowniczy
plan kapitałowy stanowią koszty uzyskania przychodów w
dacie wypłaty.
Wypłacone przez Spółkę na podstawie wyroku sądowego
koszty procesu stanowią koszty uzyskania przychodów w
dacie poniesienia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
składki-składki ZUS
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
wynagrodzenia-wynagrodzenie zaległe
wyrok
Zagadnienia: Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Świadczenia na
rzecz pracowników-Wynagrodzenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4g
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Świadczenia na
rzecz pracowników-Składki na ubezpieczenie społeczne,
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:
    - czy wypłacone przez Państwa na podstawie wyroku sądowego wynagrodzenie dla
      pracownika za czas pozostawania bez pracy, stanowią koszty uzyskania przychodów w
      dacie wypłaty;
    - czy odprowadzone przez Państwa w związku z dokonaniem tej wypłaty składki ZUS oraz
      wpłaty na pracowniczy plan kapitałowy, stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie
      wypłaty;
    - czy wypłacone przez Państwa na podstawie wyroku sądowego koszty procesu stanowią
      koszty uzyskania przychodów w dacie poniesienia.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwania - pismami z 6 maja 2025 r. i 17
    czerwca 2025 r. (data wpływu 9 maja 2025 r. i 18 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X Sp. z o.o. z siedzibą (...) jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym
    opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    X Sp. z o.o. jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie świadczenia usług z
    obszaru (...) na rzecz innych podmiotów. Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych oraz pracodawcą dla kilkuset pracowników.

    (...) 2023 r. miało miejsce połączenie w trybie art. 516 § 6 Kodeksu spółek handlowych
    Wnioskodawcy z Y Sp. z o.o., który był podmiotem o tożsamym przedmiocie działalności.
    W wyniku połączenia X Sp. z o.o. jako spółka przejmująca stała się następcą prawnym Y
    Sp. z o.o. (dalej: „Spółka przejęta”). Niniejszy wniosek dotyczy kwot wypłaconych w 2022 r.
    (tj. przed dniem połączenia) przez Spółkę przejętą, jednakże z uwagi na połączenie oraz
    związaną z tym sukcesję uniwersalną wynikającą z art. 93 Ordynacji podatkowej, w dalszej
    treści niniejszego wniosku jako Wnioskodawca/Spółka występuje X Sp. z o.o.
    W styczniu 2018 r. Spółka podjęła rozmowy z jednym z pracowników, zatrudnionym na
    stanowisku menadżerskim, których celem było zawarcie porozumienia w sprawie
    rozwiązania stosunku pracy. Powodem podjęcia tych rozmów była utrata przez członków
    ówczesnego zarządu Spółki zaufania do pracownika oraz zarzuty o stosowanie mobbingu
    przez tego pracownika względem jednego z podwładnych.
    Pracownik dodatkowo pełnił funkcję skarbnika jednego ze związków zawodowych
    działających w grupie kapitałowej, do której należy Wnioskodawca, korzystając ze
    szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy.
    Pismem z 31 stycznia 2018 r., pracownik został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy
    z zachowaniem prawa do wynagrodzenia od 1 lutego 2018 r. do 28 lutego 2018 r.
    W okresie od 19 lutego 2018 r. do 2 marca 2018 r. pracownik przebywał na zwolnieniu
    lekarskim.
    Pismem z 14 marca 2018 r. Wnioskodawca rozwiązał z dniem 14 marca 2018 r. z
    pracownikiem umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika wskazując na ciężkie
    naruszenie przez tego pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych.
    Pracownik pozwem z 30 marca 2018 r. wniósł o przywrócenie do pracy w Spółce oraz o
    zasądzenie od Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego. Spółka w odpowiedzi na
    pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej
    na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
    W wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego ostatecznie wyrokiem z 31 marca
    2022 r. sąd przywrócił pracownika do pracy na poprzednich warunkach na mocy art. 45 §
    1 Kodeksu pracy, uznając, że rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 Kodeksu pracy
    oraz wypowiedzenie umowy o pracę okazały się wadliwe. Jednocześnie sąd zasądził od
    Spółki rzecz pracownika kwotę 13 560,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym
    kwotę 1 080,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
    Wyrok sądowy nie został przez Spółkę zaskarżony i uległ uprawomocnieniu.
    8 listopada 2022 r. Spółka podpisała z pracownikiem ugodę, na mocy której Spółka
    zobowiązała się wypłacić pracownikowi wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy za

    okres 46 miesięcy wyliczone zgodnie z zasadami obowiązującymi przy ustalaniu
    ekwiwalentu pieniężnego za urlop, czyli zgodnie z treścią § 1 pkt 1 obowiązującego w 2022
    r. Rozporządzenia z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w
    okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania
    odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych
    należności przewidzianych w Kodeksie pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 927). Wysokość
    wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi, zgodnie z unormowaniami przyjętymi w
    Kodeksie pracy, została ustalona przy uwzględnieniu okoliczności, że pracownik z racji
    funkcji pełnionej w związku zawodowym, korzystał ze szczególnej ochrony trwałości
    stosunku pracy.
    Realizując postanowienia przywołanego wyroku sądowego oraz ugody, Wnioskodawca -
    poza przywróceniem pracownika do pracy na zajmowanym wcześniej stanowisku - 25
    listopada 2022 r. wypłacił pracownikowi ustaloną kwotę tytułem wynagrodzenia za okres
    46 miesięcy.
    Jednocześnie, w związku z wypłatą wynagrodzenia Wnioskodawca odprowadził należne
    kwoty tytułem obowiązkowych obciążeń finansowanych przez Spółkę jako płatnika, tj.
    składki ZUS oraz składki na pracowniczy plan kapitałowy w części pokrywanej przez
    pracodawcę.
    Spółka zwróciła również pracownikowi zasądzone wyrokiem sądowym koszty procesu,
    przelewając na jego rachunek bankowy kwotę 13 560,00 złotych.
    Pracownik pozostaje zatrudniony u Wnioskodawcy do dnia dzisiejszego.
    Wydatki będące przedmiotem niniejszego wniosku zostały poniesione przez Spółkę i
    ekonomicznie obciążyły jej majątek. Wnioskodawca poniósł te wydatki w sposób
    definitywny, bowiem nie podlegają one zwrotowi na rzecz Spółki.
    Spółka wyłączyła wszystkie ww. kwoty z kosztów uzyskania przychodów.
    Dodatkowo w uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 17 czerwca 2025 r. wskazali
    Państwo, że w dniu 31 marca 2022 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego (...), (...) Wydział Pracy i
    Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt (...), pracownik został przywrócony do pracy.
    Pracownik podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, w związku z czym na podstawie
    art. 57 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, pracownikowi przysługuje
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Pracownik podlegał szczególnej ochronie
    stosunku pracy z tytułu pełnienia funkcji Skarbnika Związku Zawodowego (...), z czego
    wynika, że zgodnie z art. 57 § 2 Kodeksu pracy pracownikowi przysługuje wynagrodzenie
    za cały czas pozostawania bez pracy, a zatem nie ma do niego zastosowania ograniczenie
    przewidziane w art. 57 § 1, zgodnie z którym wynagrodzenie to powinno być nie większe
    aniżeli za 3 miesiące i nie mniejsze niż za 1 miesiąc.
    Zgodnie z art. 57 § 2 Kodeksu pracy: „Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o
    którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży oraz w okresie urlopu
    macierzyńskiego lub od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu

    macierzyńskiego albo jego części - do dnia zakończenia tego urlopu, wynagrodzenie
    przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy. Dotyczy to także przypadku, gdy
    rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego”.
    Art. 57 § 2 Kodeksu pracy stanowi lex specialis względem art. 57 § 1 Kodeksu pracy, zatem
    w sytuacji, jeśli spełniona jest przesłanka zastosowania regulacji wynikającej z art. 57 § 2,
    ograniczenie co do czasu, za jaki przysługuje wynagrodzenie pracownikowi, który podjął
    pracę w wyniku przywrócenia do pracy wskazane w art. 57 § 1, nie znajduje zastosowania.
    Jak wskazano w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w niniejszym
    piśmie, pracownik objęty był szczególną ochroną stosunku pracy w związku z pełnieniem
    funkcji Skarbnika Związku Zawodowego (...).
    Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie wyraźnego brzmienia przywołanej regulacji
    prawnej, tj. art. 57 § 1 w związku z art. 57 § 2 Kodeksu pracy, pracownikowi wypłacono
    wynagrodzenie za cały okres pozostawania bez pracy, który wyniósł (z uwagi na toczące
    się postępowanie sądowe) 46 miesięcy.
    Pytania
    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym:
      1. wypłacone przez Spółkę na podstawie wyroku sądowego wynagrodzenie dla
        pracownika za czas pozostawania bez pracy,
      2. odprowadzone przez Spółkę w związku z dokonaniem tej wypłaty składki ZUS oraz
        wpłaty na pracowniczy plan kapitałowy stanowią koszty uzyskania przychodów w
        dacie wypłaty, zaś
      3. wypłacone przez Spółkę na podstawie wyroku sądowego koszty procesu stanowią
        koszty uzyskania przychodów w dacie poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy
      1. wypłacone przez Spółkę na podstawie wyroku sądowego wynagrodzenie dla
        pracownika za czas pozostawania bez pracy,
      2. odprowadzone przez Spółkę w związku z dokonaniem tej wypłaty składki ZUS oraz
        wpłaty na pracowniczy plan kapitałowy stanowią koszty uzyskania przychodów w
        dacie wypłaty, zaś
      3. wypłacone przez Spółkę na podstawie wyroku sądowego koszty procesu stanowią
        koszty uzyskania przychodów w dacie poniesienia.
    Uzasadnienie
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określa art. 15 i 16
    Ustawy o CIT.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji podatkowej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja,
    gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania
    przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych
    przypadkach należy zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem
    kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych,
    bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy
    oznacza to, że dla kwalifikacji podatkowej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim
    został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli
    pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona oraz został właściwie
        udokumentowany.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, stanowić mogą koszt
    uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi
    przychodami.
    W ocenie Wnioskodawcy wszystkie wydatki będące przedmiotem niniejszego Wniosku
    spełniają ww. warunki pozwalające na zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów w
    rozumieniu Ustawy o CIT.
    Ad 1.
    Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wypłaconego przez Spółkę na
    podstawie wyroku sądowego oraz zawartej w ślad za nim ugody, wynagrodzenia dla
    pracownika za czas pozostawania bez pracy.

    Zgodnie z brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 57 Ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat,
    świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-
    9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm., dalej zwana: „Ustawą o PIT”), świadczeń
    pieniężnych z tytułu odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w Ustawie z dnia
    17 lipca 2009 r. o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania
    stażu uczniowskiego, o którym mowa w art. 121 a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. -
    Prawo oświatowe, a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych
    przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 4g.
    Dokonując wykładni a contrario przepisu art. 16 ust. 1 pkt 57 Ustawy o CIT należy uznać, iż
    należności wymienione w tym przepisie stają się kosztem podatkowym, o ile zostaną
    wypłacone, dokonane lub postawione do dyspozycji.
    W art. 15 ust. 4g Ustawy o CIT ustawodawca wskazuje moment zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodu m.in. należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6
    Ustawy o PIT. Powinno to nastąpić w miesiącu, za który należności te stają się należne,
    pod warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie
    wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego
    strony.
    W myśl art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
    pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Takim przychodem jest
    niewątpliwie wypłata wynagrodzenia dla pracownika za czas pozostawania bez pracy,
    dokonywana na mocy prawomocnego wyroku sądowego.
    Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn.zm.)
    wymienia wprost kilka rodzajów wynagrodzenia za pracę. W myśl art. 47 Kodeksu Pracy
    „Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy

    okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o
    pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie
    ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego lub od dnia złożenia przez pracownika
    wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego albo jego części - do dnia zakończenia tego
    urlopu, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy. Dotyczy to także
    przypadku, gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu
    szczególnego”.
    Z kolei, zgodnie z art. 57 § 1 Kodeksu Pracy pracownikowi, który podjął pracę w wyniku
    przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie
    więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc. Z kolei § 2 stanowi, że jeżeli
    umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą
    w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego lub od dnia złożenia przez
    pracownika wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego albo jego części - do dnia
    zakończenia tego urlopu, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy,
    co dotyczy także przypadku, gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy
    przepisu szczególnego.
    Mając na uwadze powyższe, wynagrodzenie wypłacone przez Wnioskodawcę
    pracownikowi na mocy wyroku sądowego nakazującego przywrócenie pracownika do
    pracy i zawartej w ślad za nim ugody stanowi wynagrodzenie ze stosunku pracy w myśl
    przepisów Kodeksu Pracy, a co za tym idzie przychód ze stosunku pracy, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT. Jeżeli zatem wynagrodzenie to stanowi przychód ze stosunku
    pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, to w konsekwencji stosuje się do
    niego normy prawne zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 57 oraz art. 15 ust. 4g Ustawy o CIT.
    Prowadzi to do uznania, że Spółka ma prawo do kwalifikowania tego typu wydatków jako
    wypłaty wynagrodzeń, a tym samym zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu, jeżeli
    świadczenia zostały pracownikowi wypłacone.
    Znajduje to również potwierdzenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, czego
    przykładem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2010 r., sygn.
    II FSK 1504/08, w którym NSA wskazał: „Wybór roszczenia pozostawiono woli skarżącej. W
    sytuacji, gdy zdecydowała się ona na podjęcie pracy w wyniku przywrócenia do niej,
    przysługiwało jej wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za
    3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc. Świadczenie, o którym mowa, nie było więc
    odszkodowaniem w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy PIT, lecz wynagrodzeniem za
    okres pozostawania bez pracy.”
    Jak wynika z przywołanego wyroku Kodeks Pracy wprowadza wyraźne rozgraniczenie
    pomiędzy wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy, a odszkodowaniem.
    Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest świadczeniem związanym
    bezpośrednio ze stosunkiem pracy, a kwota wypłaconego wynagrodzenia stanowi
    przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT. Warunkiem jego

    otrzymania jest zgłoszenie gotowości pracownika do podjęcia pracy. Wynagrodzenie za
    czas pozostawania bez pracy przysługuje wówczas, gdy orzeczono o przywróceniu do
    pracy (art. 57 § 1 Kodeksu pracy). Natomiast o odszkodowaniu można mówić w sytuacji,
    gdy rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów, a pracownik nie
    żądał przywrócenia do pracy (art. 56 § 1 Kodeksu pracy).
    Wynagrodzenie wypłacone na podstawie art. 57 § 2 Kodeksu Pracy nie korzysta zatem ze
    zwolnienia dla odszkodowań przewidzianych Ustawą o PIT. Podmiot wypłacający
    pracownikowi wynagrodzenie z okres pozostawania bez pracy pełni rolę płatnika i
    powinien potrącić koszty pracownicze oraz pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od
    osób fizycznych. Przychód ten nie został również wyłączony z podstawy wymiaru składek
    na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Obliczone przez pracodawcę składki powinny
    zostać rozliczone w dokumentach rozliczeniowych sporządzonych za miesiąc, w którym
    wynagrodzenie to zostało wypłacone (postawione do dyspozycji) pracownikowi.
    Wypłata należności, o których mowa wart. 12 ust. 1 Ustawy o PIT na rzecz pracownika bez
    wątpienia związana jest z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą,
    której celem jest uzyskiwanie przychodów. Koszty związane z zatrudnianiem pracowników
    stanowią jedną z podstawowych kategorii kosztów, których ponoszenie jest niezbędne dla
    osiągania celów tej działalności. Tym samym wynagrodzenie należne pracownikowi,
    zasądzone prawomocnym wyrokiem sądowym, względem którego Spółce nie przysługuje
    prawna możliwość odmówienia jego wypłaty, zalicza się do kosztów uzyskania
    przychodów w rozumieniu Ustawy o CIT. Po przywróceniu do pracy, pracownik w dalszym
    ciągu, aż do chwili obecnej świadczy pracę na rzecz Spółki wykonując zadania w obszarze
    (...), który to obszar stanowi jeden z głównych rodzajów działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Spółkę, a tym samym stanowi jedno z podstawowych źródeł
    przychodów podatnika.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wnioskodawcy, wypłacone wynagrodzenie dla
    pracownika przywróconego do pracy za okres pozostawania bez pracy na mocy
    prawomocnego wyroku sądowego stanowi koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 57 Ustawy o CIT a contrario.
    Takie podejście jest zbieżne ze stanowiskiem wyrażanym w licznych interpretacjach
    indywidualnych przepisów prawa podatkowego, w tym przykładowo:
      - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 30 grudnia
        2020 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.439.2020.1.SG;
      - interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 stycznia
        2020 r. sygn. 0114-KDIP2-2.4010.444.2019.3.RK;
      - interpretacji indywidualnej z 20 grudnia 2011 r., sygn. IPPB3/423-797/11-2/GJ, w której
        Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał, iż: „(...) wypłata wynagrodzeń, w tym za

        czas pozostawania pracownika bez pracy w przypadku podjęcia przez niego pracy
        po jego przywróceniu do niej, (...) stanowi dla pracodawcy koszt uzyskania
        przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 57a contrario”.
    Reasumując, zdaniem Spółki wypłata wynagrodzenia dla pracownika za czas pozostawania
    bez pracy na podstawie prawomocnego wyroku sądowego stanowi dla Spółki koszt
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 57 Ustawy o
    CIT a contrario, w dacie dokonania wypłaty.
    Ad 2.
    Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odprowadzonych przez Spółkę w
    związku z dokonaniem tej wypłaty składek ZUS oraz wpłat do pracowniczego planu
    kapitałowego od wypłaconego przez Spółkę na podstawie wyroku sądowego
    wynagrodzenia dla pracownika za czas pozostawania bez pracy.
    Art. 15 ust. 4h Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym w 2022 r. stanowił, że:
    „Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13
    października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez
    płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz
    Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40,
    stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są należne, pod
    warunkiem że składki zostaną opłacone:
    1) z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu, za który są
    należne - w terminie wynikającym z odrębnych przepisów;
    2) z tytułu należności wypłacanych lub postawionych do dyspozycji w miesiącu
    następnym, w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego
    stosunku prawnego łączącego strony - nie później niż do 15 dnia tego miesiąca.
    W przypadku uchybienia tym terminom do składek tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57a i
    ust. 7d”.
    Z kolei art. 15 ust. 4ga Ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym w 2022 r. stanowił, że:
    „Wpłaty dokonywane do pracowniczych planów kapitałowych, o których mowa w ustawie
    o pracowniczych planach kapitałowych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40a, w części
    finansowanej przez podmiot zatrudniający w rozumieniu tej ustawy, stanowią koszty
    uzyskania przychodów w miesiącu, za który są one należne, pod warunkiem że zostaną
    opłacone w terminie wynikającym z przepisów tej ustawy. W przypadku uchybienia temu
    terminowi do wpłat tych stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57aa”.

    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57a Ustawy o CIT do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza
    się nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 40
    oraz art. 15 ust. 4h, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie
    ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek. Art. 16 ust. 1 pkt
    57aa stanowi, że do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się niedokonanych wpłat
    do pracowniczych planów kapitałowych, o których mowa w ustawie o pracowniczych
    planach kapitałowych, w części finansowanej przez podmiot zatrudniający, z
    zastrzeżeniem pkt 40a.
    Art. 16 ust. 7d Ustawy o CIT wskazuje, że art. 16 ust. 1 pkt 57a stosuje się odpowiednio, z
    zastrzeżeniem ust. 1 pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h, do składek na Fundusz Pracy, Fundusz
    Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
    Art. 16 ust. 1 pkt 40 Ustawy o CIT przewiduje, że do kosztów uzyskania przychodów nie
    zalicza się składek na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy, Fundusz
    Solidarnościowy i na inne fundusze celowe utworzone na podstawie odrębnych ustaw - od
    nagród i premii, wypłacanych w gotówce lub w papierach wartościowych z dochodu po
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, zatem nie dotyczy on sytuacji objętej niniejszym
    wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż tego rodzaju nagrody ani premie
    nie zostały wypłacone pracownikowi (analogiczne unormowanie w odniesieniu do wpłat
    dokonywanych do pracowniczych planów kapitałowych zawiera art. 16 ust. 1 pkt 40a
    Ustawy o CIT, który tym samym również nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie).
    Jak wynika z przytoczonych norm prawnych, zasadą jest, że wydatki z tytułu
    odprowadzenia przez pracodawcę obowiązkowych składek przewidzianych w Ustawie o
    systemie ubezpieczeń społecznych w związku z pełnieniem funkcji ich płatnika, a także
    wynikające z ustawy wpłaty do pracowniczego planu kapitałowego dokonywane przez
    pracodawcę, stanowią koszty uzyskania przychodów. Są to bowiem obowiązkowe
    obciążenia, do poniesienia których każdy pracodawca zatrudniający pracowników jest
    prawnie zobligowany. Wyjątek od tej zasady wprowadza przywołany powyżej art. 16 ust. 1
    pkt 40 i 40a Ustawy o CIT, który z racji odmiennego stanu faktycznego nie znajduje
    zastosowania w niniejszej sprawie oraz art. 16 ust. 1 pkt 57a i 57aa, który uzależnia
    możliwość zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów od tego czy zostały one
    faktycznie zapłacone.
    Nawiązując do treści przywołanego w poprzednim punkcie wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. II FSK 1504/08, warto podkreślić, że
    znaleźć można tam potwierdzenie dla istnienia obowiązków płatnika w przypadku
    podmiotu wypłacającego wynagrodzenie na podstawie art. 57 § 2 Kodeksu Pracy. Jak
    wskazano wynagrodzenie to stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu Ustawy o
    PIT, który nie został wyłączony z podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

    rentowe. Obliczone przez pracodawcę składki powinny zostać rozliczone w dokumentach
    rozliczeniowych sporządzonych za miesiąc, w którym wynagrodzenie to zostało wypłacone
    (postawione do dyspozycji) pracownikowi.
    Biorąc pod uwagę istnienie uzasadnienia dla zaliczenia wydatków z tytułu wypłaconego
    wynagrodzenia do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu Ustawy o CIT, a także
    fakt, że wynagrodzenie to stanowi przychód ze stosunku pracy, a co za tym idzie podstawę
    dla odprowadzenia należnych od tego przychodu składek ZUS oraz składek na PPK,
    konsekwentnie wydatki z tytułu ww. składek mogą być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Uwzględniając fakt, że Wnioskodawca uiścił składki oraz dokonał wpłaty do pracowniczego
    planu kapitałowego w związku z wypłatą wynagrodzenia należy wnioskować, iż Spółce
    przysługuje prawo zaliczenia wydatków z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów w
    rozumieniu Ustawy o CIT w dacie opłacenia składek.
    Ad 3.
    Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu dokonanego
    przez Spółkę zwrotu kosztów sądowych, których obowiązek zwrotu na rzecz pracownika
    został zasądzony na mocy prawomocnego wyroku sądowego.
    Powinność zwrotu kosztów procesu sądowego wynika wprost z przepisów ustawy z dnia
    17 listopada 1964 r. Kodeks Postępowania Cywilnego (tj. Dz.U. 2021 poz. 1805 z późn.zm.),
    który w art. 98 § 1 stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić
    przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej
    obrony (koszty procesu).
    Jeśli zatem strona wygrywająca spór przed sądem zażąda zwrotu kosztów procesu, sąd
    zasądza taki zwrot kontrolując czy wysokość żądanej kwoty zwrotu z tytułu poniesionych
    kosztów procesu jest uzasadniona.
    Artykuł 16 Ustawy o CIT nie wyłącza kosztów procesu sądowego z grupy wydatków, które
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Biorąc zatem pod uwagę unormowanie
    ogólne zawarte w art. 15 Ustawy o CIT, decydujący jest związek tego wydatku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, który w niniejszej sprawie bez wątpienia zachodzi.
    Niezaprzeczalnie wszakże istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkami
    poniesionymi przez Wnioskodawcę na zapłatę zasądzonego wyrokiem sądowym zwrotu
    kosztów sądowych, a zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów
    Wnioskodawcy. Skoro zatem Spółka dysponuje prawomocnym wyrokiem określającym
    konieczność zwrotu kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa procesowego), który
    wykonała dokonując wypłaty w kwocie wskazanej przez sąd, wydatek ten będzie stanowił
    koszt uzyskania przychodów.

    Spółka rozwiązując stosunek pracy z pracownikiem działała w przekonaniu o słuszności i
    prawidłowości swojego postępowania. W momencie, kiedy Spółka została pozwana przez
    pracownika, z którym rozwiązano stosunek pracy, zasadnym było podjęcie kroków w celu
    obrony stanowiska, jakie w ocenie Spółki, popartej konsultacjami prawnymi, było słuszne.
    Wynik postępowania sądowego nigdy nie jest z góry wiadomy i nie da się przewidzieć
    końcowego rezultatu takiego postępowania. Na wynik ten wpływa bowiem szereg różnych
    (w tym również nieprzewidywalnych i niezależnych od strony) czynników. Należy zatem
    podkreślić, że sam fakt przegrania sporu, nie decyduje o możliwości zakwalifikowania
    danych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, ale decydujące znaczenie ma czy
    dany koszt został poniesiony w celu zabezpieczenia bądź zapewnienia źródła przychodu
    (por. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 16 lipca 2019
    r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.215.2019.1.MBD).
    Działalność Spółki polegająca na świadczeniu usług z zakresu (...) prowadzona jest w
    oparciu o liczne zasoby kadrowe (Spółka jest pracodawcą dla kilkuset pracowników). W
    konsekwencji potencjalne ryzyko wystąpienia sporu z pracownikiem jest naturalnie
    wpisane w prowadzoną działalność gospodarczą i mieści się w ramach zwykłego ryzyka
    gospodarczego. Jednocześnie należy podkreślić, że w analizowanym stanie faktycznym,
    podjęcie decyzji o rozwiązaniu z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia było
    poprzedzone kilkukrotnymi rozmowami z pracownikiem i próbami polubownego
    rozwiązania zaistniałej sytuacji, zaś działania podejmowane były po konsultacji prawnej.
    Nie można zatem w niniejszej sprawie postawić Wnioskodawcy zarzutu braku należytej
    staranności. Spółka, działając w uzasadnionym przekonaniu o słuszności podjętych
    kroków nie mogła przewidzieć, że zostanie przeciwko niej wytoczone powództwo.
    Podejmując natomiast następnie w przekonaniu o słuszności podjętych działań decyzję o
    przystąpieniu do procesu sądowego, Spółka działała w obronie swoich interesów, a tym
    samym w związku z prowadzoną działalnością oraz w celu zachowania i zabezpieczenia
    swojego źródła przychodów.
    Odnosząc się do kwestii możliwości zaliczenia wydatków z tytułu zwrotu kosztów
    postępowania sądowego stronie przeciwnej, która wygrała spór sądowy, Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej w piśmie z 20 marca 2020 r. sygn. 0111-KDIB1-
    3.4010.13.2020.1.IZ napisał: „Wydatki te pozostają w związku z całokształtem prowadzonej
    przez Spółkę działalności, ponieważ zostały poniesione w celu ochrony jej interesów.
    Ponadto, koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym mają na celu ochronę
    Spółki przed uszczupleniem jej majątku, wykorzystywanego w działalności gospodarczej
    prowadzonej w celu osiągania przychodów. Uznać zatem należy, że ww. wydatki miały
    swoje racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie i służyły zachowaniu źródła przychodów
    Spółki”.
    W ocenie Wnioskodawcy twierdzenia te znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie.
    Koszty wynikły na tle sporu z pracownikiem, który wykonywał (i wykonuje do dnia
    dzisiejszego) pracę w obszarze świadczenia usług w zakresie (...). Świadczenie usług z tego

    obszaru stanowi jeden z głównych rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Spółkę, a tym samym koszty związane z zatrudnieniem tego pracownika mają związek z
    uzyskiwaniem przychodów w ramach jednego z podstawowych źródeł przychodów
    podatnika. Zapłata tych kosztów miała również na celu utrzymanie właściwych relacji z
    pracownikiem, a także zabezpieczenie pozytywnego wizerunku Wnioskodawcy jako
    pracodawcy oraz przedsiębiorcy, który reguluje zobowiązania, do których zapłaty jest
    prawnie zobligowany.
    Gdyby ustawodawca uznał, że zasadnym jest wyłączanie z kosztów uzyskania przychodów
    kwot wypłaconych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w przypadku
    przegrania procesu sądowego, wprowadziłby przepis prawny statuujący wprost takie
    wyłączenie w art. 16 Ustawy o CIT. Skoro takiego wyłączenia nie ma, a jednocześnie ocena
    stanu faktycznego przez pryzmat związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkami
    a zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów wskazuje na występowanie tego
    rodzaju związku z danym przypadku, zasadnym jest twierdzenie o istnieniu prawa do
    zaliczenia poniesionego przez Spółkę wydatku z tego tytułu do kosztów uzyskania
    przychodów w dacie jego poniesienia.
    Stanowisko o przysługującym podatnikom prawie do zaliczania wydatków z tytułu kosztów
    postępowania sądowego zasądzonych prawomocnym wyrokiem na rzecz strony
    przeciwnej, która wygrała proces sądowy, do kosztów uzyskania przychodów w
    rozumieniu Ustawy o CIT, wyrażone zostało również wielokrotnie w interpretacjach
    indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Dla przykładu:
      - pismo (winno być: interpretacja indywidualna) Dyrektora Krajowej Informacji
        Skarbowej z 10 listopada 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.488.2023.2.SG;
      - pismo (winno być: interpretacja indywidualna) Dyrektora Krajowej Informacji
        Skarbowej z 20 marca 2020 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.13.2020.1.IZ;
      - pismo (winno być: interpretacja indywidualna) Dyrektora Krajowej Informacji
        Skarbowej z 4 maja 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-1.4010.150.2023.2.BS.
    Mając powyższe na uwadze Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie własnego stanowiska
    przedstawionego w niniejszym wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.