Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB2/415-760/08/MCZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-07-21
Teza: Czy jako polski obywatel niepracujący na terenie kraju wnioskodawca jest zobowiązany do składania zeznania podatkowego za rok 2007 i odprowadzania podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok, a jeśli tak to według jakich zasad powinien to zrobić?
Słowa kluczowe: Maroko; przychód-przychód ze stosunku pracy; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana S.S. przedstawione we wniosku z dnia 18 kwietnia 2008r. (data wpływu do tut. Biura 21 kwietnia 2008r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad opodatkowania dochodów osiąganych w 2007r. z pracy wykonywanej w Libii i Maroku przez podatnika mającego miejsce zamieszkania w Polsce zatrudnionego przez firmę norweską - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 kwietnia 2008r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad opodatkowania dochodów osiąganych w 2007r. z pracy wykonywanej w Libii i Maroku przez podatnika mającego miejsce zamieszkania w Polsce zatrudnionego przez firmę norweską.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest obywatelem polskim mającym miejsce zamieszkania w Polsce. Pracuje w norweskiej firmie poszukiwań naftowych z siedzibą w Oslo. W 2007r. był zatrudniony przez oddział firmy w Singapurze. Kontrakt został podpisany w maju 2007r. Jest to umowa o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku młodszego inżyniera geofizyka z miejscem pracy w terenowym oddziale firmy w Libii, w polowej grupie sejsmicznej. System pracy jest systemem zmianowym – 6 tygodni pracy i 3 tygodnie urlopu. Ze względu na trudności wizowe swoją pierwszą zmianę w Libii wnioskodawca rozpoczął w sierpniu 2007r. i był to pierwszy dzień uzyskania dochodów. Następnie po okresie urlopu wnioskodawca został wysłany na kolejną zmianę do Maroka. Uposażenie wnioskodawca otrzymywał z Oslo poprzez terenowy oddział firmy w USA (Hiuston). Nigdy wcześniej nie składał zeznania podatkowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy jako polski obywatel niepracujący na terenie kraju wnioskodawca jest zobowiązany do składania zeznania podatkowego za rok 2007 i odprowadzania podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok, a jeśli tak to według jakiego schematu powinien to zrobić?

Wnioskodawca uważa, że w związku z nieuzyskiwaniem dochodów na terenie Polski, ( faktycznym krajem uzyskiwania dochodów jest Norwegia, z którą Polska podpisała umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, która jest objęta metodą wyłączenia z progresją) nie jest zobowiązany do składania zeznania podatkowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nie przebywania w kraju przez ponad 180 dni (system pracy 6/3 -240 dni poza jego granicami) w opinii wnioskodawcy zdaje się potwierdzać jego stanowisko.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2007r. i w 2008r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym (art. 3 ust. 1a ww. ustawy).

W myśl art. 3 ust. 2a ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do art. 4a tej ustawy przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Wobec tego w niniejszej sprawie należy brać pod uwagę zapisy umowy zawartej z Marokiem. Należy wyjaśnić, że w przypadku osiągania przychodów z pracy najemnej kwestie ich opodatkowania należy rozpatrywać w oparciu o przepisy omów zawartych z krajami, w których praca jest wykonywana. Fakt, że siedziba firmy, z która podpisano umowę o pracę znajduje się w Norwegii, a wynagrodzenie jest wypłacane z Oslo przez oddział w Stanach Zjednoczonych pozostaje bez wpływu na opodatkowanie przychodów z pracy.

W rozumieniu art. 4 ust. 1 obowiązującej konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Maroka w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzono w Rabacie dnia 24 października 1996r. (Dz. U. z 1996r. Nr 110, poz. 529) w rozumieniu niniejszej konwencji określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce rejestracji albo inne kryterium o podobnym charakterze. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego tylko w tym Państwie.

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym posiada ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli posiada ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ona silniejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym zwykle przebywa;
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;
4.  jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.

Z Libią Polska nie posiada podpisanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, co oznacza, że należy kierować się regulacjami zawartymi w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak z powyższego wynika definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsce zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Osoby posiadające w Polsce miejsce zamieszkania podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Za osobę posiadającą w Polsce miejsce zamieszkania dla celów podatkowych uważa się taką, która posiada w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku kalendarzowym. Warunki te nie muszą być spełnione łącznie o czym świadczy użycie słowa „lub”. W złożonym wniosku jako miejsce zamieszkania wskazano miejscowość położoną w Polsce. Z treści wniosku nie wynika aby wnioskodawca przeniósł swoje centrum interesów życiowych poza Polską. Należy nadmienić, że wyjazd do pracy sam w sobie nie stanowi zmiany położenia ośrodka interesów życiowych.

Zatem wnioskodawca podlegał w 2007r. w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Odnosząc powyższe do roku 2008 i stwierdzenia wnioskodawcy ,iż umowa o prace została zawarta na czas nieokreślony i jest wykonywana w systemie zmianowym (6 tygodni pracy, 3 tygodnie urlopu), a więc będzie on przebywał w 2008r. poza Polską 240 dni należy stwierdzić, że z racji posiadania w Polsce miejsca zamieszkania i ośrodka interesów życiowych wnioskodawca również w 2008r. będzie podlegał obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.

Przechodząc do opodatkowania dochodów uzyskanych zagranicą należy stwierdzić, że miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego wynagrodzenie, czy od podmiotów z którymi zawarto umowę co od miejsca wykonywania pracy. Zatem zakres obowiązku podatkowego polskich rezydentów podatkowych wykonujących pracę za granicą modyfikowany jest przez umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę z krajem, w którym praca będzie wykonywana. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania umowa z dnia 24 maja 1977r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1979r. Nr 27, poz. 157 ze zm.), tylko umowy zawarte z krajami, w których wnioskodawca wykonywał pracę. Natomiast w przypadku gdy praca była wykonywana w państwie z którym Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zastosowanie mają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rozpatrując obowiązek podatkowy wnioskodawcy za 2007r. należy zatem wziąć po uwagę:

*   Konwencję między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Królestwa Maroka w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzoną w Rabacie dnia 24 października 1996r. (Dz. U. z 1996r. Nr 110, poz. 529) oraz
*   przepisy art. 27 ust. 9 i ust. 9a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do dochodów uzyskanych z pracy w Libii, z którą Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. konwencji polsko-marokańskiej z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19 i 20 pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie (w Polsce) otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie (w Maroku). Jeżeli praca jest tam wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie ( w Maroku).

Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. konwencji bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenie, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie (w Polsce) otrzymuje z pracy najemnej, wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie (w Maroku), podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie ( w Polsce), jeżeli:

1.  odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 183 dni podczas okresu 365 dni, licząc od daty jego pierwszego przyjazdu do tego Państwa, i
2.  wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, i
3.  wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 w rozumieniu niniejszej konwencji określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Określenie "zakład" obejmuje w szczególności:

1.  miejsce zarządu;
2.  filię;
3.  biuro;
4.  zakład fabryczny;
5.  warsztat i
6.  kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. konwencji wynagrodzenia pracowników mających miejsce zamieszkania w Polsce podlegają opodatkowaniu tylko w Polsce, chyba, że praca wykonywana jest na terytorium Maroka. Natomiast art. 15 ust. 2 ww. konwencji określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z którym wynagrodzenia pracowników podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Polsce, o ile łącznie zostaną spełnione określone w tym artykule warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, iż wynagrodzenie pracowników podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust 1 konwencji, czyli w państwie, w którym praca jest wykonywana (w Maroku) oraz w państwie miejsca zamieszkania podatnika (w Polsce).

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny stwierdzić należy, że w przypadku wnioskodawcy w 2007r. zostały spełnione równocześnie wszystkie trzy warunki określone w art. 15 ust. 2 ww. konwencji polsko-marokańskiej, bowiem.:

*   wnioskodawca przebywał (wykonywał pracę) w Maroku przez 6 tygodni tj. 42 dni, czyli nie dłużej niż 183 dni licząc od daty jego pierwszego przyjazdu do tego Państwa, i
*   wynagrodzenie było wypłacane przez firmę norweską, która jak wynika z wniosku nie ma w tym państwie miejsca zamieszkania lub siedziby gdyż jej siedziba znajduje się w Norwegii (Oslo), i
*   wynagrodzenia nie były ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, który pracodawca wnioskodawcy posiada w ww. państwie w rozumieniu ww. art. 5 konwencji gdyż było wypłacane z Oslo poprzez terenowy oddział firmy w USA (Hiuston).

Wobec powyższego należy stwierdzić, że uzyskane przez wnioskodawcę dochody w 2007r. z tytułu zatrudnienia się w norweskiej firmie i wykonywania pracy w Maroku będą opodatkowane wyłącznie w Polsce na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powołana wyżej polsko-marokańska konwencja przewiduje w art. 24 konwencji metodę rozliczenia podatku, która ma zapobiec podwójnemu opodatkowaniu (tzw. metodę wyłączenia z progresją).Metodę ta stosuje się jednak tylko wtedy, gdy w Maroku został zapłacony podatek od osiągniętych dochodów. W przypadku gdy w Maroku nie ma obowiązku zapłaty podatku nie stosuje się ww. metody, gdyż nie wystepuje podwójne opodatkowanie. Przychody są opodatkowane tylko w jednym kraju (w Polsce).

Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 3 ww. konwencji jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie ( w Polsce) osiąga dochód lub posiada majątek, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w drugim Umawiającym się Państwie (w Maroku), to pierwsze Państwo (Polska) zwolni, z zastrzeżeniem postanowień ustępów 2 i 3, taki dochód lub majątek od podatku. Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami konwencji dochód osiągnięty lub majątek posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie (w Polsce) jest zwolniony od opodatkowania w tym Państwie, to jednak to Państwo (Polska) może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby wziąć pod uwagę zwolniony od podatku dochód i majątek (metoda wyłączenia z progresją).

W ustawie. o podatku dochodowym od osób fizycznych zasadzie tej odpowiada przepis art. 27 ust. 8 ustawy.

W myśl art. 28 ust. 8 ww. ustawy jeżeli podatnik mający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oprócz dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych - podatek określa się w następujący sposób:

1.  do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1,
2.  ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów,
3.  ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Natomiast do dochodów uzyskanych przez wnioskodawcę w 2007r. w Libii, z którą Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania mają zastosowanie przepisy art. 27 ust. 9 i ust. 9a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tzw. metoda odliczenia proporcjonalnego) o ile w LIbi został uiszczony podatek od tych dochodów.

Zgodnie z art. 27 ust. 9 tej ustawy jeżeli podatnik, mający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym. Przepisy art. 11 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 27 ust. 9a ww. ustawy w przypadku podatnika, mającego miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio.

Mając na uwadze wyżej powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że podatnicy, mający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czasowo przebywający za granicą, którzy osiągają dochody ze źródeł przychodów położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, są obowiązani w myśl art. 45 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych złożyć w urzędzie skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 7 i 8 (druk PIT -36) . Podatnicy, ci wypełniając zeznanie podatkowe za dany rok podatkowy są uprawnieni do stosowania przewidzianych w ustawie ulg i zwolnień. Równocześnie należy wskazać, że podatnik ustalając dochód uzyskany zagranicą jest obowiązany przeliczając przychód tam uzyskany na złote z uwzględnieniem przepisu art. 11 ust. 3 i 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursów z dnia otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika, ogłaszanych przez bank, z którego usług korzystał podatnik, i mających zastosowanie przy kupnie walut. Jeżeli podatnik nie korzysta z usług banku, przychody przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych z dnia uzyskania przychodów, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli bank, z którego usług korzysta podatnik, stosuje różne kursy walut obcych i nie jest możliwe dostosowanie kursu, o którym mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, do przeliczenia na złote przychodu uzyskanego przez podatnika stosuje się kurs średni walut obcych z dnia uzyskania przychodu, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski.

Od tak uzyskanego przychodu można odliczyć zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy miesięczne koszty uzyskania przychodu ze stosunku pracy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że wnioskodawca jest obowiązany złożyć za 2007r. zeznanie podatkowe w Polsce i wykazać w nim do opodatkowania dochody osiągnięte z pracy w Libii i w Maroku. Jeżeli , co nie wynika z wniosku dochody te zostały opodatkowane w tych krajach 9 w Maroku zgodnie z zasadami wynikającymi z zawartej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania) składając zeznanie należy wykazać te dochody z zastosowaniem metod unikania podwójnego opodatkowania. Jeżeli natomiast dochody te nie podlegają w tych krajach opodatkowaniu dochody z pracy należy wykazać w zeznaniu na zasadach obowiązujących dla dochodów osiągniętych z pracy w Polsce. W takim bowiem przypadku nie będzie miało miejsce ryzyko podwójnego opodatkowania. Przychodów z pracy. Będą one opodatkowane wyłącznie w Polsce, czyli w kraju w którym ma miejsce zamieszkania.

W świetle powyższego stanowisko wnioskodawcy w tej sprawie **jest nieprawidłowe.**

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.