Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.686.2025.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-16
Teza: Wystawienie jednej zbiorczej faktury obejmującej większą
liczbę dostaw towarów dokonanych na rzecz jednego
kontrahenta w danym okresie rozliczeniowym, traktując te
dostawy jako dostawę ciągłą w rozumieniu art. 19a ust. 4 w
zw. z ust. 3 ustawy o VAT. Stosowanie jednego kursu waluty
(zgodnie z art. 31a ustawy o VAT) do przeliczenia wartości
transakcji wyrażonych w walucie obcej, wykazanych na tej
zbiorczej fakturze.
Słowa kluczowe: faktura-faktura zbiorcza
kurs-kurs średni NBP
obowiązek-obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

    Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualne
    9 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący uznania, że w opisanym
    stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym jesteście Państwo uprawnieni do:
      wystawienia jednej zbiorczej faktury obejmującej większą liczbę dostaw towarów
      dokonanych na rzecz jednego kontrahenta w danym okresie rozliczeniowym,
      traktując te dostawy jako dostawę ciągłą w rozumieniu art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3
      ustawy o VAT,
      stosowania jednego kursu waluty (zgodnie z art. 31a ustawy o VAT) do przeliczenia
      wartości transakcji wyrażonych w walucie obcej, wykazanych na tej zbiorczej fakturze.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 28 sierpnia 2025 r. (wpływ
    28 sierpnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    ... Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem
    podatkowym oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka dokonuje
    powtarzających się dostaw towarów na rzecz kontrahentów krajowych, unijnych oraz
    pozaunijnych (łącznie określanych jako: „Kontrahenci”).
    Wnioskodawca prowadzi działalność operacyjną na rynku ... , czyli druki na nośnikach na
    żądanie. Oferowane usługi ... – nadruki personalizowane na nośnikach, gwarantują
    klientom krótki czas realizacji zleceń, wysoką jakość nadruku (w tym drobnych wzorów o
    wysokiej rozdzielczości), materiałów - nośników oraz możliwość personalizacji zamówień.
    Wnioskodawca posiada najszerszą na rynku polskim ofertę produktową w obszarze usług
    ... . Oferta ta obejmuje ponad 3.500 produktów (tzw. modelokolorów).
    Głównymi surowcami i komponentami wykorzystywanymi przez Wnioskodawcę są:
      odzież bazowa (koszulki, bluzy, torby, czapki, itd.),
      tkaniny bawełniane i poliestrowe (do nadruku całych powierzchni ...),
      home decore (pościele, poduszki, zasłony),
      akcesoria do sublimacji (kubki, breloki, etui ochronne na telefony),
      hafty.
    Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest wykończanie wyrobów
    tekstylnych, klasyfikowana według PKD 13.30.Z.
    Spółka dokonuje dostaw zarówno na rzecz kontrahentów krajowych, jak i zagranicznych w
    tym podmiotów mających siedzibę na terytorium Unii Europejskiej oraz poza jej
    granicami. Dostawy realizowane są na podstawie zamówień składanych przez klientów,
    zgodnie z ustalonymi warunkami handlowymi pomiędzy Spółką a jej kontrahentami (są to
    podmioty prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą – współpraca na tzw.
    zasadach B2B).
    Transakcje realizowane z zagranicznymi kontrahentami są najczęściej rozliczane w
    walutach obcych, głównie w usd (USD) i euro (EUR).

    W praktyce gospodarczej dochodzi do sytuacji, w której w danym okresie rozliczeniowym
    (w danym tygodniu) Wnioskodawca realizuje szereg dostaw na rzecz jednego kontrahenta,
    obejmujących różnego rodzaju towary, takie jak np. odzież, kubki, torby, artykuły biurowe
    itp. (dalej łącznie jako: „Towary”), które są dostarczane na podstawie pojedynczych
    zamówień (te pojedyncze zamówienia są realizowane na podstawie ustalonych wcześniej
    warunków handlowych pomiędzy Spółką a jej Kontrahentami). Towary zbiorczo można
    określić mianem „nośników z spersonalizowanym nadrukiem”. Organizatorem transportu
    jest Spółka. Podkreślenia wymaga również, że Spółka zobowiązuje się do zachowania
    gotowości do realizacji dostaw przez cały okres obowiązywania umów zawartych z
    kontrahentami, których czas trwania obejmuje więcej niż jeden okres rozliczeniowy.
    Przykładowo, w przypadku otrzymania przez kontrahenta zamówienia od odbiorcy
    końcowego, Spółka zobowiązana jest do realizacji takiego zamówienia w określonym
    terminie. Warto zaznaczyć również, że Spółka nie jest w stanie z góry określić liczby
    pojedynczych zamówień, które mogą wystąpić w danym okresie rozliczeniowym.
    Aktualnie Spółka stosuje następującą praktykę fakturowania: faktury wystawiane są raz w
    tygodniu lub raz na dwa tygodnie – w poniedziałki (zgodnie z ustalonymi warunkami
    handlowymi z Kontrahentami), z uwzględnieniem dostaw zrealizowanych w tygodniu
    poprzednim. Jedna faktura dokumentująca dostawę towarów może obejmować bardzo
    dużą liczę zamówień, co w praktyce wyklucza możliwość wystawiania pojedynczych faktur
    do każdego zamówienia zrealizowanego na rzecz tego samego podmiotu w jednym
    okresie rozliczeniowym. W sytuacji, gdy w jednym tygodniu kalendarzowym dochodzi do
    zakończenia jednego i rozpoczęcia kolejnego miesiąca, wystawiane są dwie odrębne
    faktury każda obejmująca wyłącznie wysyłki przypadające na odpowiedni miesiąc
    kalendarzowy.
    W związku z powyższym, Spółka występuje z wnioskiem o potwierdzenie prawidłowości
    obecnie stosowanej metody fakturowania.
    Aktualnie Spółka stosuje następujące kursy przeliczeniowe waluty obcej na złote:
      dla transakcji eksportowych i krajowych wyrażonych w walutach obcych kurs
      średnioważony z fakturowanego okresu,
      dla transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów wyrażonych w walutach
      obcych kurs średni ogłoszony przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy
      poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego.
    Aktualnie dla każdej faktury Spółka stosuje odrębny kurs przeliczeniowy waluty obcej na
    złote, ustalany zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy o VAT, tj. według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień
    powstania obowiązku podatkowego, czyli zgodnie z zasadą ogólną dzień dokonania
    dostawy. W efekcie Spółka dla każdej faktury określa indywidualnie właściwy kurs
    przeliczeniowy w oparciu o moment faktycznej dostawy towarów (dzień wysyłki do
    kontrahenta), jest to tzw. średnioważony kurs, który jest określany w następujący sposób:
    Spółka oblicza do każdej podstawy średni kurs, który Spółka prezentuje na jednym
    wspólnym dokumencie, a następnie na zewnętrznym dokumencie (fakturze) prezentuje
    uśrednioną wartość, która jest wynikiem wewnętrznych ustaleń zgodnych z zasadami
    wyrażonymi w omawianym przepisie. W stosowanej metodzie przez Spółkę dochodzi do
    przeliczenia kursów według zasad z art. 31a ust. 1 ustawy o VAT, tyle że na wcześniejszym
    etapie, który nie jest odzwierciedlony na wystawianych fakturach.
    Spółka rozważa możliwość wystawiania jednej zbiorczej faktury obejmującą wszystkie
    powtarzalne dostawy realizowane na rzecz danego kontrahenta (podmiotu prowadzącego
    pozarolniczą działalność gospodarczą) w danym okresie rozliczeniowym ustalonym w

    umowie pomiędzy Spółką a danym kontrahentem (ustalony okres rozliczeniowy jest
    każdorazowo krótszy niż rok), a tym samym zastosowanie jednego kursu walutowego na
    ostatni dzień roboczy poprzedzający ostatni dzień danego okresu rozliczeniowego.
    Celem Spółki jest uproszczenie procesów księgowo-podatkowych, przy jednoczesnym
    zachowaniu zgodności z przepisami ustawy o VAT oraz aktualną linią interpretacyjną.
    Ponadto w uzupełnienie wniosku wskazano:
    1) W odpowiedzi na pytanie: „Jakie zostały ustalone w zawartych umowach z
      kontrahentami w ramach warunków handlowych:
      a) okresy rozliczeniowe, w których następują/będą następowały dostawy
        poszczególnych towarów?
      b) terminy płatności za poszczególne okresy rozliczeniowe?”,
      Spółka podała:
      a) W umowach zostały określone tygodniowe lub dwu tygodniowe okresy
        rozliczeniowe, w ramach których następują/będą następowały dostawy
        poszczególnych towarów. Z zawartych umów wynika, że Spółka wystawia/będzie
        wystawiać faktury za ww. okresy obejmujące realizację poszczególnych zamówień
        (dostaw).
      b) Po zakończeniu każdego okresu rozliczeniowego wystawiana jest faktura, terminy
        płatności najczęściej wynoszą od 7 do 30 dni od daty wystawienia faktury.
    2) W odpowiedzi na pytanie: „Czy realizowane przez Państwa dostawy są dostawami, o
      których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
      towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), tzn. wydaniem towarów na podstawie
      umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze
      zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej
      płatności?”, Spółka podała, że nie realizuje dostaw, o których mowa w art. 7 ust. 1
      pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025
      r. poz. 775).

## Pytanie

1) Czy w opisanym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym Spółka jest uprawniona do
        wystawienia jednej zbiorczej faktury obejmującej większą liczbę dostaw towarów
        dokonanych na rzecz jednego kontrahenta w danym okresie rozliczeniowym,
        traktując te dostawy jako dostawę ciągłą w rozumieniu art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3
        ustawy o VAT?
      2) Czy w opisanym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym w przypadku uznania
        grupy dostaw towarów na rzecz jednego kontrahenta, dokumentowanych jedną
        zbiorczą fakturą, za dostawę ciągłą w rozumieniu art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3
        ustawy o VAT Spółka jest uprawniona do stosowania jednego kursu waluty (zgodnie
        z art. 31a ustawy o VAT) do przeliczenia wartości transakcji wyrażonych w walucie
        obcej, wykazanych na tej zbiorczej fakturze?
    Państwa stanowisko w sprawie (z uwzględnieniem pisma stanowiącego uzupełnienie
    wniosku)
    Pytanie nr 1: Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu
    przyszłym Spółka jest uprawniona do wystawienia jednej zbiorczej faktury obejmującej

    większą liczbę dostaw towarów dokonanych na rzecz jednego kontrahenta w danym
    okresie rozliczeniowym, traktując te dostawy jako dostawę ciągłą w rozumieniu art. 19a
    ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT.
    Pytanie nr 2: Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu
    przyszłym, w przypadku uznania grupy dostaw towarów dokonanych na rzecz jednego
    kontrahenta dokumentowanych jedną zbiorczą fakturą za dostawę ciągłą w rozumieniu
    art. 19a ust. 3 w zw. ust. 4 ustawy o VAT, Spółka jest uprawniona do stosowania jednego
    kursu waluty do przeliczenia wartości transakcji wyrażonych w walucie obcej, wykazanych
    na tej fakturze, zgodnie z art. 31a ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    Pytanie nr 1
    Zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku usług, dla których w związku z ich
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, usługę tę
    uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, którego dotyczą te płatności lub
    rozliczenia, aż do momentu zakończenia świadczenia danej usługi. Natomiast w
    odniesieniu do usług świadczonych w sposób ciągły przez okres przekraczający jeden rok,
    dla których w danym roku podatkowym nie upływają terminy płatności ani rozliczeń,
    uznaje się je za wykonane z końcem każdego roku podatkowego również do momentu
    zakończenia świadczenia usługi.
    Zgodnie z art. 19a ust. 4 ustawy o VAT, przepis ten stosuje się odpowiednio także do
    dostawy towarów, z wyłączeniem dostawy, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Z przepisów ustawy o VAT jednoznacznie wynika, iż ustawodawca przewidział szczególny
    sposób określania momentu wykonania usług o charakterze ciągłym, uwzględniając
    specyfikę ich świadczenia i rozliczania. Pojęcie świadczenia ciągłego ma zastosowanie nie
    tylko w odniesieniu do usług, lecz również może być właściwe dla dostaw towarów, jeżeli
    ich realizacja przebiega w sposób nieprzerwany i rozliczana jest w regularnych odstępach
    czasu.
    Ustawodawca przewidział w omawianych regulacjach szczególny sposób określenia daty
    powstania obowiązku podatkowego dla usługi lub dostawy, w sytuacji, gdy strony ustaliły
    następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń. W takim przypadku, usługę/dostawę
    świadczoną w sposób ciągły, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do
    którego odnoszą się te rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi
    /dostawy towarów.
    Wobec powyższego, dla określenia zakresu przedmiotowego normy prawnej zawartej w
    art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT, decydujące jest rozumienie pojęcia „dostawa
    dokonywana w sposób ciągły”. Polski ustawodawca nie zdecydował się na zdefiniowanie
    tego pojęcia w przepisach podatkowych, tym samym w celu właściwej interpretacji tego
    pojęcia warto sięgnąć do wykładni językowej sformułowania „dostawa dokonywana w
    sposób ciągły” zasadniczo sprowadza się do ustalenia znaczenia przymiotnika „ciągły”.
    Zgodnie ze „Słownikiem Języka Polskiego” (www.sjp.pwn.pl) „ciągły” oznacza „trwający bez
    przerwy, powtarzający się stale, ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni”. „Wielki Słownik
    Języka Polskiego” (www.wsjp.pl) wskazuje z kolei, że „ciągły” to „nieustanny, powtarzający
    się, bez przerw”. Natomiast według „Słownika Języka Polskiego” pod red. M. Szymczaka
    (PWN Warszawa, 1995) „ciągły” to „dziejący się, odbywający się, trwający stale,
    nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale powtarzający się, stały”.
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy definicje te z uwagi na swą ogólnikowość i
    możliwość rozbieżnej interpretacji nie mogą być wystarczającą podstawą ograniczenia
    znaczenia zwrotu „dostawa dokonywana w sposób ciągły” tylko do dostaw, w których nie
    da się wyodrębnić poszczególnych czynności lub też nie można określić, kiedy kończy się
    jedno świadczenie a zaczyna drugie. Definicje słownikowe dopuszczają bowiem zarówno
    wykładnię powyższego sformułowania jako dostawy trwającej ciągle, bez przerwy, jak

    również dostawy stale powtarzającej się (a więc z przerwami). Wykładnia językowa nie
    prowadzi więc do jednoznacznych rezultatów. W takiej sytuacji konieczne jest zdaniem
    Wnioskodawcy odwołanie się do pozajęzykowych metod wykładni.
    Pierwszą z pozajęzykowych metod wykładni, którą należy w opinii Wnioskodawcy
    przeanalizować jest wykładnia prounijna. Art. 19a ust. 3 i 4 ustawy o VAT stanowią bowiem
    transpozycję do polskiego porządku prawnego zapisów art. 64 ust. 2 dyrektywy Rady 2006
    /112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (dalej: „dyrektywa VAT”).
    Zgodnie z art. 64 ust. 2 dyrektywy VAT dostawy towarów wykonywane w sposób ciągły
    przez okres dłuższy niż jeden miesiąc kalendarzowy, które są wysyłane lub
    transportowane do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu tych towarów, które dostarczane są ze zwolnieniem z
    VAT lub które przemieszczane są ze zwolnieniem z VAT do innego państwa
    członkowskiego przez podatnika do celów działalności jego przedsiębiorstwa, zgodnie z
    warunkami określonymi w art. 138, uważa się za dokonane po upływie każdego miesiąca
    kalendarzowego do czasu zakończenia dostawy towarów. Świadczenie usług, w
    odniesieniu do których usługobiorca zobowiązany jest do zapłaty VAT zgodnie z art. 196, a
    które są wykonywane w sposób ciągły przez okres dłuższy niż jeden rok i nie są związane z
    wpłatą zaliczki lub płatnościami w tym okresie, uważa się za dokonane z upływem każdego
    roku kalendarzowego do czasu zakończenia świadczenia usług. Państwa członkowskie
    mogą postanowić, że w niektórych przypadkach, innych niż określone w akapicie
    pierwszym i drugim, dostawy towarów lub świadczenie usług dokonywane w sposób ciągły
    przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem okresów nie dłuższych niż jeden
    rok.
    Z powyższego przepisu wynika zdaniem Wnioskodawcy, że wykonywanie dostaw w
    sposób ciągły, może polegać na powtarzalnym ich wykonywaniu w ciągu określonego
    okresu. Przepis ten wskazuje, że dostawy świadczone w sposób ciągły mogą obejmować
    powtarzające się dostawy odrębne, między którymi następują przerwy a nie tylko
    dostawy, w których niemożliwe jest wyodrębnienie poszczególnych czynności dostawy
    oraz nie da się określić kiedy kończą się poszczególne świadczenia a zaczynają następne. Z
    możliwości przewidzianej w akapicie 3 powyższego przepisu skorzystał polski
    ustawodawca ustanawiając art. 19a ust. 3 i 4 ustawy o VAT.
    Pojęcie dostaw ciągłych na gruncie polskiej ustawy o VAT powinno być także w opinii
    Wnioskodawcy definiowane mając na uwadze cel, w jakim wprowadzono przepisy art. 64
    ust. 2 dyrektywy VAT. Chodziło bowiem o umożliwienie podatnikom zbiorczego
    deklarowania ogółu dostarczanych towarów w danym okresie na rzecz danego
    kontrahenta na podstawie umów o współpracy, rozliczanych między stronami zbiorczo.
    Regulacja ta służyć ma zapewnieniu sprawnej kontroli, ale również ułatwieniu podatnikom
    dokonywania rozliczeń w przypadku tego rodzaju transakcji, to jest gdy ustalono
    następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń w odniesieniu do dostaw
    dokonywanych w danym okresie.
    Kolejną z pozajęzykowych metod wykładni niezbędną do przeanalizowania jest w opinii
    Wnioskodawcy także wykładnia systemowa, uwzględniająca zależności między art. 19a
    ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT a innymi przepisami tego aktu prawnego.
    Stosownie do art. 19a ust. 5 pkt 4a ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    wystawienia faktury z tytułu: dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz
    gazu przewodowego.
    W przypadku powyższych dostaw nie można wyodrębnić poszczególnych czynności
    dostawcy, które składają się na dane świadczenie. Nie jest również możliwe określenie,
    kiedy kończą się jedne świadczenia a rozpoczynają następne. Dostawy te zostały
    uregulowane przez ustawodawcę odrębnie, a więc nie ma do nich zastosowania art. 19a
    ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT. Zatem zdaniem Wnioskodawcy „dostawa dokonywana

    w sposób ciągły”, o której mowa w art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT obejmuje
    inny zakres pojęciowy. W przeciwnym wypadku wykładnia tych przepisów prowadziłaby
    do tego, iż art. 19a ust. 4 ustawy o VAT byłby normą pustą, gdyż nie mógłby znaleźć
    zastosowania w żadnym przypadku znanym w praktyce gospodarczej. Wychodząc z
    zasady racjonalnego działania ustawodawcy, który nie uchwala martwych przepisów, taką
    wykładnię należałoby zatem odrzucić.
    Jak wskazano powyżej, wykładnia językowa sformułowania „dostawa dokonywana w
    sposób ciągły” określającego zakres przedmiotowy normy prawnej zawartej w art. 19a ust.
    4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT prowadzi do rezultatów wieloznacznych (uprawnione są
    dwie możliwości interpretacyjne). Jednak metody wykładni pozajęzykowej (wykładnia
    prounijna i systemowa) pozwalają na potwierdzenie jednego a wykluczenie innego
    rezultatu wykładni językowej.
    W świetle powyższego w opinii Wnioskodawcy pod pojęciem „dostawa dokonywana w
    sposób ciągły”, o której mowa w art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT, należy
    rozumieć dostawę, która realizowana jest w sposób ciągły, w drodze świadczeń
    częściowych (ciąg kolejnych, odrębnych świadczeń - dostaw), dla której ustalane są
    następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń.
    Stwierdzenie to nie rozstrzyga jeszcze kwestii prawidłowego zastosowania art. 19a ust. 4 w
    zw. z ust. 3 ustawy o VAT w przedstawionym opisie stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego. Odpowiedzi wymaga bowiem pytanie, kiedy dokonanie poszczególnych
    dostaw (świadczeń częściowych) w sposób powtarzalny można uznać za dokonanie
    dostawy w sposób ciągły, a kiedy mamy do czynienia z szeregiem odrębnych świadczeń
    (dostaw), których nie uznamy za wykonywane w sposób ciągły.
    Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt
    I FSK 1104/15 „pod pojęciem dostawy świadczonej w sposób ciągły, o której mowa w art.
    19a ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT należy rozumieć dostawę, która realizowana jest w
    sposób ciągły, w drodze świadczeń częściowych, dla której ustalane są następujące po
    sobie terminy płatności i rozliczeń”.
    Kwestia rozróżnienia między „dostawą dokonywaną w sposób ciągły”, a szeregiem
    odrębnych świadczeń (dostaw) do których nie znajduje zastosowania art. 19a ust. 4 w zw.
    z ust. 3 ustawy o VAT zdaniem NSA „musi być oceniana każdorazowo na tle konkretnego
    stanu faktycznego. Zasadnicze znaczenie będzie tu miała ocena stosunku
    zobowiązaniowego łączącego strony, jako że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają jedynie te czynności (dostawy, usługi), które wynikają ze stosunku
    zobowiązaniowego. Jego analiza jest zatem konieczna dla ustalenia, czy dostawca realizuje
    jedną dostawę w sposób ciągły, w drodze wykonania świadczeń częściowych, czy kilka
    odrębnych dostaw (...). Poszczególne dostawy są realizacją przyjętego zobowiązania do
    dokonania szeregu dostaw częściowych określonych towarów, objętych jednym
    stosunkiem zobowiązaniowym (...)”.
    Zdaniem Wnioskodawcy treść stosunków zobowiązaniowych pomiędzy Spółką a
    kontrahentami, zgodnie z przedstawionym opisem stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego, w ramach którego nastąpi uzgodnienie okresu rozliczeniowego, w którym to
    Spółka dostarcza/będzie dostarczać zamówienia na podstawie pojedynczych zamówień
    (które są realizowane na podstawie ustalonych wcześniej warunków handlowych
    pomiędzy Spółką a jej kontrahentami), spełnia wymagania niezbędne do rozliczania
    dokonywanych dostaw na zasadach przewidzianych w art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy
    o VAT. Wnioskodawca zobowiązany jest bowiem do pokrycia zapotrzebowania
    kontrahenta na określone towary w sposób przewidziany w umowie a więc zgodnie ze
    składanymi przez niego zamówieniami. Uzgodniony okres rozliczeniowy określa okres, w
    którym Spółka będzie realizowała zapotrzebowanie nabywcy na określony towar.
    Przedmiot dostaw jest sprecyzowany na podstawie zamówień kontrahenta oraz zawartej
    umowy.

    Dodatkowo, za uznaniem, że w sytuacji Spółki dochodzi do realizacji tzw. dostaw ciągłych
    przemawia fakt, że zawierane umowy z kontrahentami zobowiązują Spółkę do
    pozostawania w stanie gotowości do realizacji pojedynczych zamówień, które są składane
    przez odbiorców końcowych za pośrednictwem kontrahentów, z którymi Spółka zawiera
    bezpośrednio umowy handlowe.
    Potwierdzenie, że tego rodzaju dostawy mogą być kwalifikowane jako dostawy ciągłe,
    można znaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu
    Administracyjnego. Przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11
    września 2018 r. o sygn. I FSK 1765/16 NSA stwierdził, że dostawy realizowane w ramach
    jednego zobowiązania, o charakterze powtarzalnym, rozliczane w ustalonych okresach
    (np. tygodniowych lub miesięcznych), mogą być uznane za dostawy świadczone w sposób
    ciągły, nawet jeśli możliwe jest wyodrębnienie poszczególnych momentów fizycznego
    pobrania towarów przez nabywcę. W omawianym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny
    odwołał się również do stanowiska, zgodnie z którym „pod pojęciem dostawy świadczonej
    w sposób ciągły, o której mowa w art. 19a ust. 4 w związku z ust. 3 u.p.t.u., należy
    rozumieć dostawę, która realizowana jest w sposób ciągły, w drodze świadczeń
    częściowych, dla której ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”.
    Do powyższego stanowiska odwołują się również nowsze orzeczenia, w tym wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2019 r., sygn. I FSK 970/17, w którym
    zostało potwierdzone analogiczne stanowisko.
    W stosunkach zobowiązaniowych pomiędzy Spółką a kontrahentami, przyjmowany jest
    model zgodnie, z którym dostawy towarów są realizowane poprzez tzw. świadczenia
    (dostawy) częściowe i w związku z tymi dostawami są ustalone odgórnie okresy
    rozliczeniowe.
    W kontekście działalności Wnioskodawcy, sprzedaż towarów na rzecz zagranicznych
    kontrahentów ma charakter ciągły w rozumieniu przytoczonych definicji choć
    poszczególne dostawy są realizowane w różnych dniach tygodnia, to sprzedaż odbywa się
    w sposób regularny, powtarzalny, w ramach stałych relacji handlowych (umowy zawierane
    pomiędzy Spółką a kontrahentami co do zasady obowiązują przez dłuższy czas niż jeden
    okres rozliczeniowy) i na podstawie cyklicznie składanych zamówień.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej o sygnaturze 0111-KDIB3-3.4012.286.2020.1.PK z dnia 1
    września 2020 roku.
    W przedmiotowej interpretacji, organ podatkowy zgodził się z Wnioskodawcą, iż dostawy
    realizowane w sposób ciągły mogą obejmować również powtarzające się dostawy
    odrębne, pomiędzy którymi występują przerwy. Co ważne, organ podkreślił, że nie jest
    konieczne, aby dostawy ciągłe były realizowane w sposób nierozłączny i nieprzerwany,
    zaznaczono, iż liczy się ogólny schemat oraz charakter dostaw.
    Ponadto możliwość zaliczenia dostaw towarów do kategorii świadczeń realizowanych w
    sposób ciągły znajdują potwierdzenie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z dnia 11 września 2018 r., sygn. I FSK 1765/16, w którym wskazano, że: „pojęciem
    dostawy świadczonej w sposób ciągły, o której mowa w art. 19a ust. 4 w związku z ust. 3 u.
    p.t.u., należy rozumieć dostawę, która realizowana jest w sposób ciągły, w drodze
    świadczeń częściowych, dla której ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub
    rozliczeń”.
    W wyroku WSA w Łodzi z 28 marca 2019 r., sygn. I SA/Łd 11/19, sąd w pełni podzielił
    ugruntowaną linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą dostaw
    ciągłych, wskazując, że: „W orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego za utrwalony
    można uznać pogląd, że za dostawy o charakterze ciągłym, o których mowa w art. 19a ust.
    4 w związku z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT należy uznać ciąg kolejnych, odrębnych dostaw
    dokonywanych w dłuższym niż miesiąc okresie czasu, będący wynikiem ustaleń
    poczynionych pomiędzy kontrahentami, czy zawartych pomiędzy nimi umów, w ramach

    których dostawca zobowiązuje się wobec nabywcy do dostarczania na jego rzecz ściśle
    określonych towarów, według ustalonego planu”.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 1906/15,
    jednoznacznie wyjaśnił, iż przez dostawy o charakterze ciągłym, o których mowa w art.
    19a ust. 4 w zw. z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, należy rozumieć powtarzające się, odrębne
    dostawy towarów realizowane w dłuższym niż miesiąc okresie, które wynikają z zawartych
    pomiędzy kontrahentami umów lub przyjętych ustaleń. W ramach tych porozumień
    dostawca zobowiązuje się do regularnego dostarczania ściśle określonych towarów,
    zgodnie z ustalonym harmonogramem.
    NSA podkreślił ponadto, że poprzez wprowadzenie w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT
    sformułowania „dostawy towarów wykonywane w sposób ciągły przez okres dłuższy niż
    jeden miesiąc kalendarzowy”, ustawodawca w sposób jednoznaczny wyeliminował
    dotychczasowe wątpliwości interpretacyjne dotyczące rozumienia pojęcia dostawy ciągłej.
    Obecnie nie budzi zastrzeżeń, iż obejmuje ono także powtarzalne, odrębne dostawy
    realizowane w ramach jednej umowy lub ustaleń, a nie jedynie świadczenia o charakterze
    nieprzerwanym.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, interpretacja, zgodnie z którą za dostawę
    ciągłą należałoby uznać wyłącznie dostawę o charakterze nieustającym (nieprzerwanym),
    prowadziłaby do uznania, że przepis art. 19a ust. 3 ustawy o VAT jest w praktyce
    przepisem martwym i nie znajduje zastosowania.
    Przytoczone powyżej orzecznictwo jednoznacznie potwierdza, że w przypadku
    sukcesywnie realizowanych dostaw towarów, wykonywanych w ramach jednego stosunku
    zobowiązaniowego oraz z ustalonymi okresami rozliczeniowymi, istnieją podstawy do
    zakwalifikowania ich jako dostaw o charakterze ciągłym w rozumieniu art. 19a ust. 4 w zw.
    Z ust. 3 ustawy o VAT. W kontekście tej kwalifikacji kluczowe znaczenie przypisuje się nie
    tyle technicznej możliwości wyodrębnienia poszczególnych świadczeń, ile ich
    powtarzalności, regularności oraz przyjętemu modelowi rozliczeń pomiędzy stronami.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie uznania transakcji za dostawy o charakterze
    ciągłym znajduje potwierdzenie również w następujących interpretacjach indywidualnych:
      0114-KDIP1-2.4012.560.2020.1.RST,
      0113-KDIPT1-2.4012.188.2020.1.KSI,
      0113-KDIPT1-1.4012.591.2018.11.MSU,
      0111-KDIB3-3.4012.3.2021.1.JS.
    Zatem, zarówno orzecznictwo sądowe, jak i praktyka interpretacyjna organów
    podatkowych potwierdzają, że przy spełnieniu przesłanek takich jak nieprzerwalność
    świadczenia, jego cykliczność, powtarzalność oraz ustalone okresy rozliczeniowe możliwe i
    zasadne jest potraktowanie takich dostaw jako ciągłych na gruncie ustawy o VAT. W
    związku z tym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za w pełni zasadne.
    Podkreślenia wymaga, iż dostawy realizowane przez Wnioskodawcę mają charakter
    powtarzalny, z ustalonym rytmem (co kilka dni) i na podstawie jednej umowy handlowej
    lub zamówienia ramowego, co przemawia za ich traktowaniem jako dostaw o cechach
    świadczenia ciągłego. Co istotne, w praktyce gospodarczej niejednokrotnie uznaje się
    powtarzalność i regularność świadczenia za przesłankę jego ciągłości o ile dostawy są
    wykonywane w sposób stały i cykliczny, co ma miejsce w przypadku Wnioskodawcy. Z
    punktu widzenia nabywców, dostawy realizowane są w celu zapewnienia stałej
    dostępności realizacji nadruków personalizowanych na nośnikach w ramach
    realizowanych umów handlowych lub zamówień ramowych. Wnioskodawca w sposób
    systematyczny i przewidywalny dostarcza towary w efekcie powstaje ciągła relacja
    handlowa oparta na z góry ustalonych warunkach.

    W ocenie Wnioskodawcy istotne jest, że planowany model fakturowania spełnia również
    inne kryteria wskazywane przez orzecznictwo: świadczenia są wykonywane w sposób
    cykliczny, dotyczą tego samego kontrahenta, wynikają z umowy lub zamówienia
    ramowego, mają wspólny gospodarczy cel (realizację nadruków personalizowanych na
    nośnikach). Kontrahenci akceptują taki sposób rozliczenia – zbiorcze tygodniowe faktury,
    zasady dotyczące zbiorczego fakturowania wynikają z istoty relacji handlowych pomiędzy
    Spółką a kontrahentami, w przypadku indywidualnego fakturowania pojedynczych
    zamówień w niektórych okresach byłoby to kilkadziesiąt faktur dziennie dla jednego
    klienta.
    Mając na względzie powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie
    faktycznym / zdarzeniu przyszłym Spółka jest uprawniona do wystawienia jednej zbiorczej
    faktury obejmującej większą liczbę dostaw towarów dokonanych na rzecz jednego
    kontrahenta w danym okresie rozliczeniowym, traktując te dostawy jako dostawę ciągłą w
    rozumieniu art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT.
    Pytanie nr 2
    Zdaniem Wnioskodawcy kluczowe znaczenie dla prawidłowego określenia zasad
    przeliczenia na złote wartości transakcji wyrażonych w walucie obcej, wykazanych na
    fakturze zbiorczej dokumentującej dostawy towarów na rzecz jednego kontrahenta, ma
    kwalifikacja tych dostaw jako świadczenia o charakterze ciągłym w rozumieniu art. 19a
    ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT.
    W przypadku uznania, że przedmiotowe dostawy stanowią dostawę ciągłą w rozumieniu
    ww. przepisu, możliwe jest zdaniem Wnioskodawcy zastosowanie jednego, wspólnego
    kursu waluty obcej do przeliczenia podstawy opodatkowania wykazanej na tej fakturze,
    zgodnie z art. 31a ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia
    podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się
    według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na
    ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego. Podatnik
    może wybrać sposób przeliczania tych kwot na złote według ostatniego kursu wymiany
    opublikowanego przez Europejski Bank Centralny na ostatni dzień poprzedzający dzień
    powstania obowiązku podatkowego, w takim przypadku waluty inne niż euro przelicza się
    z zastosowaniem kursu wymiany każdej z nich względem euro.
    Zdaniem Wnioskodawcy z uwagi na fakt, że obowiązek podatkowy dla dostaw towarów
    (rozliczanych w ustalonych okresach rozliczeniowych zgodnie z zawartymi umowami
    pomiędzy Spółką a kontrahentami) będzie powstawał z upływem ostatniego dnia każdego
    okresu rozliczeniowego, właściwym dla przeliczenia kwot stosowanych do określenia
    podstawy opodatkowania, wyrażonych w walucie obcej na złote, będzie zgodnie z art. 31a
    ust. 1 ustawy o VAT kurs średni danej waluty obcej ogłoszony przez Narodowy Bank Polski
    na ostatni dzień roboczy poprzedzający ostatni dzień okresu rozliczeniowego lub ostatni
    kurs wymiany opublikowany przez Europejski Bank Centralny na ostatni dzień
    poprzedzający ostatni dzień okresu rozliczeniowego.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści interpretacji indywidualnej z dnia 1
    września 2020 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.286.2020.1.PK wydanej przez Dyrektora KIS, w
    której organ jednoznacznie wskazał, że „kursem właściwym dla przeliczenia kwot
    stosowanych do określenia podstawy opodatkowania, wyrażonych w walucie obcej na
    złote, będzie zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy o VAT kurs średni danej waluty obcej
    ogłoszony przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający ostatni
    dzień okresu rozliczeniowego lub ostatni kurs wymiany opublikowany przez Europejski
    Bank Centralny na ostatni dzień poprzedzający ostatni dzień okresu rozliczeniowego.”
    Wnioskodawca wskazuje, że sprzedaż towarów dokonywana jest na rzecz kontrahenta,
    przy czym faktura dokumentująca sprzedaż wystawiana jest z dołu na koniec okresu,

    obejmującą wszystkie dostawy dokonane w danym okresie. Również zapłata za towary
    następuje zbiorczo.
    W przypadku, gdy na jednej fakturze znajduje się kilkadziesiąt lub kilkaset pozycji
    odnoszących się do dostaw dokonanych w różnych dniach w ocenie Wnioskodawcy
    dostawy te należy traktować jako dostawy ciągłe, a tym samym Spółka jest uprawniona do
    stosowania jednego kursu walutowego do przeliczenia wartości faktury zbiorczej.
    Zgodnie z art. 19a ust. 4 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku świadczeń o
    charakterze ciągłym, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu każdego okresu
    rozliczeniowego.
    W ocenie Wnioskodawcy istnieją podstawy do uznania, że w odniesieniu do opisanej
    kategorii transakcji możliwe jest zastosowanie jednego kursu walutowego do przeliczenia
    wartości faktury zbiorczej, zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy o VAT tj. kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień powstania obowiązku podatkowego (czyli ostatni dzień roboczy poprzedzający
    ostatni dzień okresu rozliczeniowego).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k – 14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k – 14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
      lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
      elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k – 14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), lub
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.