Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/4512-530/15/ES
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-09-30
Teza: odliczenie podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez usługodawców
Słowa kluczowe: odliczenia; odliczenia-odliczenie podatku; odliczenia-prawo do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 3 czerwca 2015 r. (data wpływu 19 czerwca 2015 r.), uzupełnionym pismem z 3 września 2015 r. (data wpływu 8 września 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez usługodawców - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 czerwca 2015 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez usługodawców.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 3 września 2015 r. (data wpływu 8 września 2015 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 25 sierpnia 2015 r. znak: IBPB-1-3/4510-123/15/APO, IBPP1/4512-530/15/ES.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest spółką zależną K. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej (dalej: K.), która posiada 100% udziałów Wnioskodawcy. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wynajem powierzchni w budynku biurowym położonym w kompleksie B, którego właścicielem jest Wnioskodawca. Pozostałe budynki są własnością trzech innych spółek zależnych K.

W ramach toczącego się aktualnie postępowania upadłościowego K, syndyk masy upadłości ogłosił przetarg nieograniczony dotyczący sprzedaży przedsiębiorstwa K. Przedmiotem sprzedaży w postępowaniu upadłościowym są m.in. udziały Wnioskodawcy jako składnik przedsiębiorstwa upadłego.

Syndyk pokrył z masy upadłości K. koszty opisu i oszacowania przedmiotu sprzedaży, w tym udziałów Wnioskodawcy. Syndyk nie pokrywa natomiast innych wydatków na dodatkowy audyt przedsiębiorstwa upadłego czy jego składników. W praktyce opis i oszacowanie nie są wystarczające dla przeprowadzenia audytu (due diligence) majątku K. przez potencjalnych inwestorów, którzy muszą dokonać szczegółowego audytu spółek-córek i ich działalności (w tym Wnioskodawcy) w celu zweryfikowania wartości sprzedawanych udziałów.

Koszty przygotowania wyjaśnień dla inwestorów dotyczących szczegółów działalności spółek-córek K. nie są bezpośrednimi kosztami postępowania upadłościowego w rozumieniu przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego. Koszty analizy sytuacji prawnej spółek-córek stanowią natomiast koszt działalności tych spółek. Brak jest podstawy prawnej w finansowaniu przez Syndyka czynności wykonywanych bezpośrednio przez spółki zależne w zakresie udostępniania ich własnej dokumentacji. Spółki zależne nie wykonują tych czynności na rzecz K. Ponadto syndyk masy upadłości nie posiada uprawnień do bezpośredniego władania dokumentacją spółek zależnych.

W związku z powyższym, Wnioskodawca oraz inne spółki zależne K. będą we własnym zakresie ponosiły koszty związane z przeprowadzeniem due diligence, które będzie dotyczyło właśnie tychże spółek. W zakresie tych kosztów mieszczą się następujące pozycje:

\-Koszty obsługi prawnej procesu due diligence — która to pomoc prawna obejmuje w szczególności:

*   pomoc w przygotowaniu dokumentów do udostępnienia potencjalnym oferentom,
*   doradztwo dotyczące rodzaju dokumentów i informacji do udostępnienia w trakcie due diligence,
*   udział w rozstrzyganiu pytań o charakterze organizacyjnym kierowanych przez potencjalnych oferentów oraz udzielanie odpowiedzi,
*   bezpośredni udział w czynnościach due diligence w imieniu Wnioskodawcy, w celu udzielania odpowiedzi na pytania potencjalnych oferentów,
*   wsparcie w procesie negocjowania i przygotowania umowy sprzedaży przedsiębiorstwa K. w zakresie dotyczącym m.in. Wnioskodawcy.

\-Koszty obsługi technicznej procesu due diligence - co obejmuje udział po stronie Wnioskodawcy ekspertów z zakresów realizowania procesów budowlanych, którzy będą brali udział w czynnościach due diligence, udzielali odpowiedzi na pytania oferentów, uczestniczyli w wizjach lokalnych budynków itd.

\-Koszty związane z utworzeniem wirtualnego portalu informacyjnego (wirtualny data room) dla potrzeb procesu due diligence wraz z obsługą informatyczną w trakcie prowadzenia tego procesu.

\-Koszty przygotowania papierowej kopii dokumentacji do wglądu audytorów.

Umowy z podmiotami, które będą świadczyły wskazane wyżej usługi w ramach due dilligence, będą zawierane przez Wnioskodawcę oraz trzy inne spółki zależne K. Wnioskodawca poniesie 25% całości kosztów wynikających z danej umowy, pośrednio lub bezpośrednio (tj. w zależności o tego, czy każda ze spółek zależnych K. posiada umowę z danym usługodawcą i jest obciążana przez usługodawcę odpowiednią częścią wynagrodzenia za usługi, lub też umowa z danym usługodawcą jest zawarta przez jedną ze spółek, która następnie refakturuje odpowiednią część kosztów na 3 pozostałe spółki).

W uzupełnieniu Wnioskodawca podał, że jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT od 2004 r.

Usługi świadczone w ramach due diligence są w ocenie Wnioskodawcy związane z jego działalnością opodatkowaną, ponieważ:

*   wydatki na nabycie usług w ramach due diligence muszą być pokryte przez Wnioskodawcę w celu przeprowadzenia analizy przedsiębiorstwa przez potencjalnych inwestorów, a nabycie udziałów przez nowego inwestora oznacza możliwość rozwoju działalności Wnioskodawcy, opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, czego nie jest w stanie zapewnić obecny udziałowiec znajdujący się w stanie upadłości likwidacyjnej,
*   czynności wykonywane w ramach due diligence przez doradców prawnych i innych usługodawców są ponadto związane z uporządkowaniem dokumentacji prawnej i technicznej Wnioskodawcy oraz przeprowadzeniem przynajmniej częściowej digitalizacji tej dokumentacji, co ułatwi zarządzanie sprawami Wnioskodawcy, którego działalność jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy istnieje niewątpliwie pośredni związek pomiędzy wydatkami z tytułu nabycia usług w ramach due diligence z działalnością opodatkowaną Wnioskodawcy.

Wydatki na nabycie usług w ramach due diligence nie będą miały bezpośredniego wpływu na ustalenie cen towarów ani usług opodatkowanych sprzedawanych przez Wnioskodawcę, ponieważ są to wydatki związane z sposób ogólny z działalnością i rozwojem przedsiębiorstwa Wnioskodawcy, nie stanowiące elementu kalkulacyjnego dla cen towarów i usług sprzedawanych przez Wnioskodawcę.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez usługodawców, którzy wykonują usługi w ramach obsługi procesu due diligence, zgodnie z art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez usługodawców wykonujących usługi w ramach procesu due diligence na rzecz Wnioskodawcy. Uzasadnieniem dla tego stanowiska są argumenty analogiczne jak w przypadku uzasadnienia zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Wskazane wyżej korzyści, jakie Wnioskodawca uzyskuje w związku z przeprowadzeniem due diligence oznaczają, spełnione są warunki odliczenia podatku przewidziane w art. 86 ustawy o VAT, w szczególności poprzez ogólny związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi VAT.

W związku ze wskazaniem przez Wnioskodawcę, że „uzasadnieniem dla tego stanowiska są argumenty analogiczne jak w przypadku uzasadnienia zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów” poniżej przytacza się stanowisko Wnioskodawcy w ww. zakresie.

W ocenie Wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie spełnione jest kryterium związku ponoszonych wydatków z osiąganiem przychodów oraz zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów, co wynika z następujących okoliczności:

*   Z uwagi na pozostawanie obecnego udziałowca Wnioskodawcy, czyli K, w stanie upadłości likwidacyjnej, koszty przeprowadzenia due diligence w spółkach zależnych nie są finansowane przez syndyka masy upadłości. Nie są to bowiem bezpośrednie koszty postępowania upadłościowego w rozumieniu przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego i w związku z tym nie istnieje podstawa do ich pokrycia przez syndyka masy upadłości K. Koszty związane z due diligence muszą być zatem pokryte przez spółki, których przedsiębiorstwa będą przedmiotem analizy przez potencjalnych inwestorów.
*   Koszty przeprowadzenia due diligence, ponoszone przez Wnioskodawcę są związane z przyszłym nabyciem udziałów Wnioskodawcy przez nowego inwestora. Z punktu widzenia Wnioskodawcy nabycie udziałów przez nowego inwestora oznacza możliwość rozwoju działalności Wnioskodawcy. Obecny udziałowiec Wnioskodawcy to podmiot znajdujący się w stanie upadłości likwidacyjnej. Oznacza to, że udziałowiec nie prowadzi aktywnej działalności gospodarczej, a przez to nie jest w stanie zagwarantować Wnioskodawcy odpowiedniego wsparcia właścicielskiego, zapewnienia finansowania itd. Tego rodzaju korzyści można natomiast oczekiwać w racjonalny sposób od podmiotu, który po przeprowadzeniu due diligence podejmie decyzję o nabycia udziałów Wnioskodawcy od syndyka masy upadłości K.
*   Obecna sytuacja K., jako spółki w upadłości likwidacyjnej, wpływa negatywnie na postrzeganie kompleksu biurowego K. przez obecnych i potencjalnych najemców, zatem ma negatywny wpływ na poziom przychodów Wnioskodawcy jako spółki będącej właścicielem obiektu biurowego. Praktyka rynku wynajmu nieruchomości biurowych wskazuje, że przed zakończeniem procesu sprzedaży przedsiębiorstwa K. możliwości pozyskania nowych najemców są znikome. Najemcy nie chcą wiązać się umowami z podmiotem takim jak Wnioskodawca, którego status prawny jest niepewny z uwagi na docelową zmianę struktury własnościowej i wynikającą stąd niepewność co do polityki wynajmu, możliwości finansowych w zakresie utrzymania i modernizacji budynku itd. W interesie Wnioskodawcy leży zatem jak najszybsze i sprawne przeprowadzenie procesu due diligence, tak aby sytuacja właścicielska przestała wpływać w negatywny sposób na prowadzenie działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę.
*   Czynności wykonywane w ramach procesu due diligence przez doradców prawnych i innych usługodawców znajdują również przełożenie na uzyskanie bieżących korzyści przez Wnioskodawcę, w związku z uporządkowaniem dokumentacji prawnej i technicznej posiadanej przez Wnioskodawcę oraz przeprowadzeniem przynajmniej częściowej digitalizacji tej dokumentacji, co ułatwi w przyszłości Wnioskodawcy zarządzanie jej sprawami.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego stanowi, w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy, suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak np. w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Zatem odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części (w takim zakresie), w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku, w jakiej te towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu.

Podatnik w momencie nabycia towarów lub usług powinien dokonać ich kwalifikacji do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi zakupy te są związane. Najistotniejszym bowiem warunkiem, umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Związek ten może być bezpośredni lub pośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą się więc z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa – mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do generowania przez podmiot obrotu.

W prawie zarówno europejskim, jak i krajowym, zasada potrąceń podatku naliczonego stanowi wprost o związku podatku naliczonego ze sprzedażą opodatkowaną. Zgodnie z nią, w stopniu, w jakim nabywane towary i usługi są wykorzystywane do celów transakcji opodatkowanych, podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego od nabywanych towarów i usług od podatku należnego. Innymi słowy, jeżeli nabywane towary lub usługi są przeznaczone do transakcji opodatkowanych, podatnik będzie mieć prawo do odliczeń.

Zatem niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie bezspornego związku pomiędzy zakupami a konkretną transakcją opodatkowaną. Prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim działalność podatnika daje to prawo. Aby odliczenie podatku było dopuszczalne, transakcja powodująca naliczenie podatku winna pozostawać w ścisłym związku z transakcjami, które rodzą prawo do odliczenia. W ten sposób prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług zakłada, że poczynione wydatki stanowią element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzącym prawo do jego odliczenia.

Należy zauważyć, iż wykładnia art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie charakteru związku pomiędzy zakupami a sprzedażą opodatkowaną, powinna być dokonywana w zgodzie z przepisami VI Dyrektywy (a od 1 stycznia 2007 r. – Dyrektywy 2006/112/WE), a zatem powinna uwzględniać istniejące w tym zakresie orzecznictwo TSUE, w którym, co do zasady, przeważa pogląd, że jedynie bezpośredni związek pomiędzy podatkiem naliczonym a transakcją opodatkowaną może stanowić podstawę do odliczenia VAT.

Rozumienie tego bezpośredniego związku zostało szeroko zaprezentowane w orzeczeniu Trybunału z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie C-98/98 Commissioners of Customs and Excise przeciwko Midland Bank plc., w którym stwierdzono, że art. 2 I Dyrektywy oraz art. 17(2)(3) i (5) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby – co do zasady – istnienie bezpośredniego związku między daną transakcją nabycia, a daną transakcją (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do odliczenia, stanowiło warunek nabycia przez podatnika prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej oraz aby stanowiło podstawę do określenia zakresu tego prawa.

W orzeczeniu z dnia 27 września 2001 r. w sprawie CIBO Participations S.A. (C-16/00) Trybunał doszedł do wniosku, że aby możliwe było odliczenie VAT naliczonego, musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy wydatkiem a sprzedażą opodatkowaną VAT, co oznacza, że wydatek musi stanowić element kosztowy sprzedaży opodatkowanej. Niemniej TSUE stwierdził, że wydatki na doradztwo związane z procesem przejmowania spółek zależnych przez CIBO stanowią koszty ogólne, mające związek z działalnością opodatkowaną tej spółki.

Podobne stanowisko wyraził w orzeczeniu z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz.

Z kolei w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie C-104/12 Finanzamt Köln–Nord przeciwko Wolframowi Beckerowi, Trybunał podkreślił, iż warunkiem powstania prawa do odliczenia podatku VAT od nabycia towarów lub usług na wcześniejszym etapie obrotu jest, by koszt nabycia owych towarów lub usług stanowił element ceny transakcji dającej prawo do odliczenia na późniejszym etapie.

W świetle powyższego orzecznictwa TSUE należy stwierdzić, że kierując się wykładnią dokonywaną w zgodzie z zasadami VI Dyrektywy (od 1 stycznia 2007 r. – Dyrektywy 2006/112/WE), na gruncie art. 86 ust. 1 ustawy, podobnie jak i art. 17(2)(3) i (5) VI Dyrektywy (art. 167 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE) należy przyjąć – co do zasady – że niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zakupami (wydatkami), a konkretną transakcją opodatkowaną. Wydatki te powinny stanowić część składową kosztów świadczenia, uwzględnioną w cenie.

W omawianej sprawie warunek, o którym mowa powyżej nie zostanie spełniony, gdyż nabywane przez Wnioskodawcę, podatnika podatku VAT, usługi w ramach due diligence, nie będą miały związku z działalnością opodatkowaną podatkiem VAT Wnioskodawcy, co nie będzie skutkowało wystąpieniem prawa do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu.

Z opisu sprawy wynika bowiem, że przyczyną poniesienia przez Wnioskodawcę wskazanych we wniosku wydatków jest aktualnie toczące się postępowanie upadłościowe innego podmiotu tj. K. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, w ramach którego syndyk masy upadłości ogłosił przetarg nieograniczony dotyczący sprzedaży przedsiębiorstwa K. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej. Przedmiotem sprzedaży w postępowaniu upadłościowym są m.in. udziały Wnioskodawcy jako składnik przedsiębiorstwa upadłego.

Z powyższego wynika, że Wnioskodawca nie będzie zatem ponosił przedmiotowych wydatków w celu osiągnięcia własnego obrotu opodatkowanego podatkiem VAT, lecz w celu ułatwienia sprzedaży przedsiębiorstwa innego podatnika, a to, że w skład tego przedsiębiorstwa wchodzą udziały Wnioskodawcy pozostaje dla sprawy bez znaczenia.

Fakt, że syndyk masy upadłości nie pokrywa wydatków na dodatkowy audyt składników przedsiębiorstwa upadłego i że brak jest podstawy prawnej do finansowania przez syndyka czynności wykonywanych przez spółki zależne w zakresie udostępniania dokumentacji nie przesądza o tym, że jeśli Wnioskodawca ten wydatek poniesie to ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z tego tytułu.

Nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że nabyte przez niego usługi due diligence są związane z jego działalnością opodatkowaną, skoro przyczyną ich wykonania jest w istocie sprzedaż przedsiębiorstwa innego podatnika VAT. Fakt, że niejako przy okazji nastąpi uporządkowanie dokumentacji Wnioskodawcy co ma ułatwić zarządzanie sprawami Spółki, nie może uzasadniać związku tych czynności z działalnością opodatkowaną Wnioskodawcy.

Jak wskazał Wnioskodawca w opisie sprawy wydatki na nabycie usług w ramach due diligence nie będą miały bezpośredniego wpływu na ustalenie cen towarów ani usług opodatkowanych sprzedawanych przez Spółkę i nie stanowią elementu kalkulacyjnego dla cen towarów i usług sprzedawanych przez Spółkę.

W związku z powyższym należy uznać, że ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki na nabycie przedmiotowych usług nie przekładają się na uzyskiwany przez Wnioskodawcę obrót z tytułu sprzedaży opodatkowanej.

Jak wskazał TSUE w powołanych orzeczeniach warunkiem powstania prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT jest to, by koszt nabycia towarów i usług stanowił element ceny transakcji dającej prawo do odliczenia na późniejszym etapie, co w przedmiotowej sprawie nie będzie miało miejsca.

Tym samym koszt nabycia usług w ramach due dliligenace nie będzie miał związku ze sprzedażą opodatkowaną Wnioskodawcy.

W omawianych okolicznościach, zdaniem tut. Organu, nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który decyduje o prawie do odliczenia podatku związanego z nabyciem usług w ramach due diligence.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że Wnioskodawcy nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakupy usług w ramach due diligence.

Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy, że jest on uprawniony do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych przez usługodawców wykonujących usługi w ramach procesu due diligence na rzecz Wnioskodawcy, należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

W pozostałym zakresie objętym wnioskiem wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.