Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.46.2020.9.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-29
Teza: Są/będą Państwo uprawnieni do odliczenia podatku
naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
towarów i importu usług w miesiącu, w którym dokonują
/dokonają Państwo rozliczenia podatku należnego z tytułu
tych transakcji w ramach korekty deklaracji, w sytuacjach
które występują/wystąpią po upływie 3 miesięcy od upływu
miesiąca powstania obowiązku podatkowego z tytułu tych
nabyć.
Słowa kluczowe: import-import usług
korekta-korekta podatku naliczonego
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - import towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 2. Obowiązek podatkowy
w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów i
wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów -Obowiązek
podatkowy - wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 2-art. 20-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 stycznia 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości odliczania podatku naliczonego z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i importu usług w miesiącu, w którym
    dokonają Państwo rozliczenia podatku należnego z tytułu tych transakcji w ramach
    korekty deklaracji, w sytuacjach które wystąpią po upływie 3 miesięcy od upływu miesiąca
    powstania obowiązku podatkowego z tytułu tych nabyć.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT rozliczającym się za okresy miesięczne,
    zarejestrowanym również na potrzeby dokonywania i rozliczania transakcji
    wewnątrzwspólnotowych.
    Do celów prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca nabywa odpłatnie towary
    i usługi od podmiotów nie posiadających w Polsce siedziby działalności ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności. Nabywane towary i usługi kwalifikowane są dla potrzeb podatku
    VAT – zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o VAT – odpowiednio jako
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i import usług, co oznacza, że z tytułu tych nabyć
    Spółka obowiązana jest jako nabywca do rozliczenia podatku VAT, na zasadach
    określonych w art. 17 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o VAT.
    Nabywane w ten sposób towary i usługi Wnioskodawca wykorzystuje do wykonywania
    czynności opodatkowanych VAT.
    Jak wskazuje doświadczenie zdobyte w ramach wieloletniej współpracy gospodarczej
    prowadzonej przez Spółkę z kontrahentami zagranicznymi, zdarzają się sytuacje, kiedy
    pomimo zrealizowanej dostawy towaru i wykonanej usługi Spółka nie otrzyma od
    kontrahenta faktury dokumentującej te transakcje w okresie jaki ustawa VAT przewiduje
    dla zrealizowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu tych transakcji, tj. w

    okresie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów i
    usług powstał obowiązek podatkowy.
    Wnioskodawca wskazuje, że brak posiadania stosownej faktury dokumentującej te
    nabycia nie jest wynikiem działania Spółki, lecz okoliczności spoczywających po stronie
    kontrahenta, a dotyczących m.in. różnic w przepisach wewnętrznych państwa kontrahenta
    regulujących terminy wystawiania faktur, bądź też wadliwego wystawienia faktury (np.
    wystawienie faktury wbrew obowiązującym terminom).
    W efekcie wskazanych powyżej, niezamierzonych okoliczności, Wnioskodawca nie
    wykazuje w ewidencji VAT takiej transakcji i w związku z tym nie rozlicza VAT (należnego i
    naliczonego) aż do czasu otrzymania stosownej faktury.

## Pytanie

Czy Spółka będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i importu usług w miesiącu, w którym
    dokona rozliczenia podatku należnego z tytułu tych transakcji w ramach korekty
    deklaracji, w sytuacjach które wystąpią po upływie 3 miesięcy od upływu miesiąca
    powstania obowiązku podatkowego z tytułu tych nabyć?
    Państwa stanowisko w sprawie
    odpowiedź na zadane pytanie powinna być twierdząca, co oznacza, że jest on
    uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowych
    dostaw towarów oraz importu usług w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym
    rozliczy on podatek należy z tytułu tych transakcji, nawet jeśli rozliczenie tego podatku
    nastąpi po upływie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym powstał obowiązek
    podatkowy w odniesieniu do tych transakcji.
    Zdaniem Wnioskodawcy uprawnienie to wynika wprost z zasady neutralności wyrażonej
    w art. 1 ust. 2 Dyrektywy Rady UE (Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. (tj.
    Dz. Urz. UE z 2006 r. nr L 347, dalej jako: Dyrektywa VAT). w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej, której celem jest zapewnienie neutralności
    ekonomicznej rozliczenia podatku VAT poprzez umożliwienie podatnikowi odliczenia
    podatku naliczonego (zapłaconego) w cenie towarów i usług nabytych do celów jego
    działalności opodatkowanej tym podatkiem.
    Powyższej zasady nie odzwierciedlają, w ocenie Spółki, polskie rozwiązania zawarte w
    ustawie VAT.
    Odwołując się do regulacji zawartych w ustawie VAT określających prawo do odliczenia
    podatku naliczonego, wskazać należy na następujące zasady:
      1. podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
        przez podatnika do wykonywania czynności opodatkowanych (art. 86 ust. 1);
      2. kwotę podatku naliczonego z tytułu importu usług, jak również z tytułu
        wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów stanowi kwota podatku należnego
        (art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. a i c);
      3. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
        powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
        importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy
        (art. 86 ust. 10);
      4. warunkiem odliczenia podatku VAT naliczonego od podatku należnego w tym
        samym okresie rozliczeniowym jest uwzględnienie kwoty podatku należnego w
        deklaracji podatkowej, w której podatnik jest zobowiązany rozliczyć ten podatek,
        nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w
        odniesieniu do nabytych towarów i usług powstał obowiązek podatkowy (art. 86
        ust. 10b pkt 2 lit. b i pkt 3),a w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia

        ponadto otrzymanie przez podatnika faktury dokumentującej nabycie towarów
        (art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. a);
      5. w przypadku gdy podatnik nie uwzględni kwoty podatku należnego we właściwej
        deklaracji VAT w ww. terminie, to może ująć kwotę podatku naliczonego
        wynikającą z tej transakcji w rozliczeniu za okres, w odniesieniu do którego nie
        upłynął jeszcze termin na złożenie deklaracji podatkowej (art. 86 ust. 10i).
        Jednocześnie, podatek należny wynikający z tej samej transakcji, powinien zostać
        ujęty w deklaracji za miesiąc, w którym w stosunku do danej transakcji powstał
        obowiązek podatkowy.
    Z literalnego brzmienia powyższych przepisów wynika, że dla prawidłowego rozliczenia
    VAT z tytułu omawianych transakcji Wnioskodawca obowiązany jest do wstecznego
    wykazania kwoty podatku należnego przy jednoczesnym wykazaniu podatku
    naliczonego „na bieżąco”. Tak sformułowany przez przepisy ustawy o VAT sposób
    rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i importu usług, w części
    odnoszącej się do prawa do odliczenia, narusza postanowienia Dyrektywy VAT bowiem
    powoduje, że Wnioskodawca obowiązany jest ponosić ekonomiczny ciężar podatku
    należnego wraz z zapłatą odsetek liczonych od pierwszego dnia po terminie, w którym
    podatek należny stał się wymagalny do dnia faktycznej jego wpłaty.
    Sprzeczność przepisów ustawy o VAT z postanowieniami Dyrektywy VAT wyraża się w
    przyjęciu przez polskiego ustawodawcę rozwiązań odsuwających w czasie prawo
    podatnika do odliczenia VAT naliczonego oraz skutkujących obowiązkiem zapłaty
    odsetek z tytułu niewykazania należnego VAT w ustawowym terminie. Tymczasem jak
    stanowi art. 167 Dyrektywy VAT prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy
    podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny.
    Zdaniem Spółki, przepisy te stanowią również naruszenie wspólnotowej zasady
    proporcjonalności wynikającej z art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z pkt. 65
    preambuły Dyrektywy VAT, która nakłada na państwa członkowskie obowiązek
    konstruowania krajowych rozwiązań prawnych w taki sposób aby nie wykraczały one
    poza to, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym
    mają służyć.
    Swoje stanowisko Wnioskodawca opiera na tezach zaczerpniętych z orzecznictwa
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w których Trybunał podkreśla potrzebę
    zapewnienia przez państwa członkowskie:
    – neutralności rozliczeń podatku od wartości dodanej (VAT) pozwalającej na uwolnienie
    podatnika tego podatku od ponoszenia ciężaru ekonomicznego związanego z jego
    rozliczeniem. Zdaniem TSUE, wszelkie ograniczenia w tym zakresie, przewidziane przez
    ustawodawstwo państwa członkowskiego, jako naruszające zasadę neutralności, są
    sprzeczne z ogólnymi zasadami wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
    wynikającymi z Dyrektywy VAT: Wyroki TSUE w sprawie C-268/83 D. A. Rompelman i E.
    A. Rompelman-Van Deelen oraz w połączonych sprawach C-177/99 Ampafrance SA i C-
    181/99 Sanofi Synthelabo, w sprawie C-280/10 Kopalnia Odkrywkowa Polski Trawertyn
    P. Granatowicz, M. Wąsiewicz Sp. J.).
    – respektowania zasady proporcjonalności nakazującej stosowanie środków właściwych
    do osiągnięcia wyznaczonego celu nie wykraczających poza to, co jest niezbędne do
    jego osiągnięcia: wyroki TSUE w sprawie C-504/04 A.S.G, w sprawie 56/86 Societe pour l’
    exportation des Sucres, w sprawie 47/86 Roquette Frćres, w sprawie C-8/89 Zardi, w
    sprawie C-183/14 Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean.
    Stanowisko TSUE w powyższym zakresie zyskuje też ostatnio akceptację polskich sądów
    administracyjnych: Wyroki WSA: w Krakowie z 29 września 2017 r. (sygn. akt I SA/Kr 709
    /17) i z 14 grudnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Kr 1199/18), w Warszawie z 15 maja 2018 r.

    (sygn. akt III SA/Wa 2488/17), z 15 maja 2019 r. (sygn. akt III SA/Wa 2372/18) i z 12 lipca
    2019 r. (sygn. akt III SA/Wa 141/19) oraz we Wrocławiu z 26 kwietnia 2019 r. (sygn. akt I
    SA/Wr 88/19).
    W ocenie Wnioskodawcy, wspomniane regulacje ustawy VAT skutkujące przesunięciem
    w czasie prawa do odliczenia VAT naliczonego oraz obowiązkiem zapłaty odsetek od
    zaległości podatkowej powstałej w związku z koniecznością rozliczenia VAT poprzez
    korektę rozliczenia za miesiąc, w którym doszło do dostawy towarów lub wykonania
    usług naruszają podstawowe zasady prawa wspólnotowego oraz ignorują orzecznictwo
    TSUE wskazujące na potrzebę respektowania tych zasad przez ustawodawstwo
    wewnętrzne państw członkowskich.
    Zauważyć należy, że przepisy ustawy o VAT wprowadzają w zakresie prawa do
    odliczenia nieznany Dyrektywie wymóg formalny w postaci obowiązku uwzględnienia
    kwoty podatku należnego w deklaracji podatkowej, w której podatnik jest zobowiązany
    rozliczyć ten podatek, nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca,
    w którym w odniesieniu do nabytych towarów i usług w ramach transakcji importu
    usług i WNT powstał obowiązek podatkowy.
    Wnioskodawca zdaje sobie sprawę z faktu, iż państwa członkowskie mają prawo
    konstruować przepisy w sposób zapewniający prawidłowy pobór podatku i
    zabezpieczający system podatkowy przed nadużyciami podatkowymi. Jednakże,
    przepisy te nie mogą wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów
    (zasada proporcjonalności), ani też nie mogą podważać zasady neutralności rozliczeń
    podatku VAT, co czynią regulacje art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. b i pkt 3 ustaw o VAT
    odraczające w czasie prawo do odliczenia VAT i związaną z tym konieczność zapłaty
    odsetek za zwłokę z przyczyn czysto formalnych, bez względu na brak wystąpienia w
    danej transakcji jakiegokolwiek ryzyka oszustwa podatkowego lub świadomego
    nadużycia prawa.
    W związku z tym, że przepisy ustawy o VAT regulujące kwestię prawa do odliczenia VAT
    z tytułu WNT oraz importu usług w sytuacjach opisanych w niniejszym wniosku
    pozostają w sprzeczności z wynikającymi z prawa unijnego zasadami proporcjonalności
    i neutralności rozliczeń podatku VAT, Zainteresowany stoi na stanowisku, iż w
    przedstawionych okolicznościach sprawy jest on uprawniony do odliczenia VAT z tytułu
    WNT i importu usług w tym samym miesiącu, w którym dokona on – zgodnie z
    przepisami ustawy o VAT – rozliczenia podatku należnego od tych transakcji.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 8 kwietnia 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL1-2.4012.46.2020.1.PM, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 15 kwietnia 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    11 maja 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie na Państwa rzecz
    zwrotu kosztów postępowania.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 22 stycznia
    2021 r. sygn. akt I SA/Wr 310/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 26 lutego 2025 r. sygn. akt I FSK 1597/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 26 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
        wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowe
      nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług – rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4;
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Zgodnie z art. 9 pkt 2 ustawy:

      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. A
      - z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrz-wspólnotowego
      nabycia towarów.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
      przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
      zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b – podatnik, o którym mowa w
        art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
        zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
        miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju –
        podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
        którym mowa w art. 15,
      - w pozostałych przypadkach – podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
        siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
        którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
        zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    W myśl art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust.
      1.
    Stosownie do art. 20 ust. 5 ustawy:

      W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie
      później jednak niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano
      dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z
      zastrzeżeniem ust. 8 i 9 oraz art. 20b. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu:
      a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 lub 8 podatnikiem jest
      ich usługobiorca,
      b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 lub 7 podatnikiem jest
      ich nabywca,
      c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9,
      d) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 11.
    Na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    Stosownie do art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. c – powstaje zgodnie z ust. 10, pod
      warunkiem że podatnik:
      a) otrzyma fakturę dokumentującą dostawę towarów, stanowiącą u niego
      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w terminie trzech miesięcy od upływu
      miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek
      podatkowy,
      b) uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
      towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek,
      nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu
      do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy.
    Natomiast stosownie do art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d - powstaje zgodnie z ust. 10,
      pod warunkiem że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych
      transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten
      podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w
      odniesieniu do nabytych towarów lub usług powstał obowiązek podatkowy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10g ustawy:
      W przypadku nieotrzymania w terminie, o którym mowa w ust. 10b pkt 2 lit. a,
      faktury dokumentującej dostawę towarów, stanowiącą u podatnika
      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, podatnik jest obowiązany do
      odpowiedniego pomniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w
      którym upłynął ten termin.

    W myśl art. 86 ust. 10h ustawy:
      Otrzymanie przez podatnika faktury dokumentującej dostawę towarów, stanowiącą
      u podatnika wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w terminie późniejszym niż
      określony w ust. 10b pkt 2 lit. a, upoważnia podatnika do odpowiedniego
      powiększenia podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym
      podatnik otrzymał tę fakturę.
    Na podstawie art. 86 ust. 10i ustawy:
      W przypadku uwzględnienia przez podatnika kwoty podatku należnego w deklaracji
      podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, w terminie
      późniejszym niż określony w ust. 10b pkt 2 lit. b i pkt 3, podatnik może odpowiednio
      zwiększyć kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w
      odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin do złożenia deklaracji podatkowej.
    Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w
      deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć
      kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres,
      w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później
      jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 13a.
    Jak stanowi art. 86 ust. 13a ustawy:
      Jeżeli podatnik w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
      dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których zgodnie z art. 17 podatnikiem
      jest nabywca towarów lub usług, nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10 i 11, może on
      obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za
      okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później
      jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od końca roku, w którym powstało prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego.
    Stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania
      naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy
      miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
      powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem
      ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT oraz nabywają
    Państwo odpłatnie towary i usługi od podmiotów nie posiadających w Polsce siedziby
    działalności, ani stałego miejsca prowadzenia działalności. Nabywane towary i usługi
    kwalifikowane są dla potrzeb podatku VAT jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i
    import usług. Nabywane w ten sposób towary i usługi wykorzystują Państwo do
    wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Zdarzają się sytuacje, kiedy pomimo
    zrealizowanej dostawy towaru i wykonanej usługi nie otrzymują Państwo od kontrahenta
    faktury dokumentującej te transakcje w okresie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym
    w odniesieniu do nabytych towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. W efekcie
    wskazanych okoliczności nie wykazują Państwo w ewidencji VAT takiej transakcji i w
    związku z tym nie rozliczają VAT (należnego i naliczonego) aż do czasu otrzymania
    stosownej faktury.

    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości odliczania podatku naliczonego z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i importu usług w miesiącu, w którym
    dokonają Państwo rozliczenia podatku należnego z tytułu tych transakcji w ramach
    korekty deklaracji, w sytuacjach które wystąpią po upływie 3 miesięcy od upływu miesiąca
    powstania obowiązku podatkowego z tytułu tych nabyć.
    Stosownie do cytowanych przepisów ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki wstępne, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych. Powyższe warunki, zgodnie z przedstawionym opisem stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego, Państwo spełniają.
    Jak wskazał WSA we Wrocławiu: „ (...) analogiczny problem prawny był już rozstrzygany
    przez: WSA w Krakowie w wyroku z 29 września 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 709/17, z 4
    grudnia 2018 r. sygn. akt 1199/18, WSA w Warszawie w wyroku z 15 maja 2018 r. sygn. akt
    III SA/Wa 2488/17 i z 12 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 141/19 oraz WSA we Wrocławiu z
    26 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 88/19 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), we wszystkich
    tych wyrokach uchylono zaskarżone interpretacje. Zawarte w powołanych wyrokach
    rozważania i zaprezentowaną w nich ocenę prawną Sąd (...) w pełni podziela (...)”
    Następnie Sąd zaznaczył, że „Zgodnie z art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji, Polska podpisując
    Traktat Akcesyjny zobowiązała się przestrzegać przepisy obowiązujące w Unii Europejskiej,
    w tym zgodnie z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obowiązujące
    w Unii dyrektywy. Polska zobowiązana jest zatem do respektowania nie tylko przepisów
    krajowych ale także przepisów Detektywy VAT).
    Jako mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy powołać należy następujące
    przepisy Dyrektywy VAT:
      · art. 63 – Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce – a
        VAT staje się wymagalny – w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług;
      · art. 167 – Prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega
        odliczeniu, staje się wymagalny;
      · art. 168 – Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych
        transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w
        którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT,
        którą jest zobowiązany zapłacić:
      - VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług,
        które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego
        podatnika;
      · art. 178 – W celu skorzystania z prawa do odliczenia podatnik musi spełnić
        następujące warunki:
      - w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a), w odniesieniu do
        dostaw towarów i świadczenia usług musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z
        art. 220-236 i art. 238, 239 i 240;
      · art. 179 – Podatnik dokonuje odliczenia przez potrącenie od całkowitej kwoty VAT
        należnego za dany okres rozliczeniowy, kwoty VAT dającej w tym samym okresie
        prawo do odliczenia stosowane zgodnie z art. 178;
      · art. 180 – Państwa członkowskie mogą zezwolić podatnikowi na dokonanie odliczenia,
        którego nie dokonał zgodnie z art. 178 i 179;
      · art. 181 – Państwa członkowskie mogą zezwolić podatnikowi, który nie posiada faktury
        sporządzonej zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-5, na dokonanie odliczenia, o

        którym mowa w art. 168 lit. c), w odniesieniu do dokonanych przez niego
        wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów.
    Jednocześnie z związku z koniecznością stosowania polskich regulacji w zgodzie z
    przepisami Dyrektywy VAT zwrócić należy uwagę na zasadę neutralności dla podatnika
    podatku VAT, która wyraża się tym, że przez realizację prawa do odliczenia podatku
    naliczonego podatnik nie ponosi faktycznie ekonomicznego ciężaru tego podatku.
    Realizacja zasady neutralności wyraża się w stworzeniu takich rozwiązań legislacyjnych, w
    ramach których podatek naliczony (zapłacony) przez podatnika w cenie nabytych towarów
    i usług do celów jego działalności opodatkowanej tym podatkiem może zostać odliczony,
    nie stanowiąc tym samym dla podatnika obciążenia kosztowego. Konieczność
    przestrzegania tej zasady przez systemy legislacyjne państw członkowskich szczególnie
    stanowczo jest akcentowana przez TSUE, który w swoim orzecznictwie wielokrotnie
    podkreślał, że prawo do odliczenia zostało wprowadzone w tym celu, aby całkowicie
    uwolnić przedsiębiorcę od kosztów podatku zapłaconego lub podlegającego zapłacie w
    toku jego działalności gospodarczej. Jakiekolwiek ograniczenia w tym zakresie,
    przewidziane przez ustawodawstwo państwa członkowskiego, jako naruszające zasadę
    neutralności, są sprzeczne z ogólnymi zasadami wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej, wynikającymi z szóstej dyrektywy, obecnie Dyrektywy 112, (por. orzeczenia TSUE
    w sprawie C-268/83 D. A. Rompelman i E. A. Rompelman-Van Deelen oraz w połączonych
    sprawach C-177/99 Ampafrance SA i C-181/99 Sanofi Synthelabo)”.
    Ponadto, WSA we Wrocławiu wskazał, że: „W świetle zasady neutralności, procedury
    ustalone przez państwa członkowskie, powinny być tak ukonstytuowane i rozumiane, aby
    nie godziły w zasadę neutralności oraz spełniały wymogi zasady proporcjonalności”.
    Następnie Sąd powołał się na wyrok Trybunału wskazując: „W wyroku w sprawie C-504/04
    A.S.G, TSUE stwierdził, że zasada proporcjonalności, będąca jedną z ogólnych zasad prawa
    wspólnotowego, wymaga, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co jest
    odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów, którym mają służyć, przy
    czym oczywiście tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby
    odpowiednich działań, należy stosować najmniej dotkliwe, a wynikające z tego
    niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. Zasada
    proporcjonalności ma zastosowanie także do oceny unormowań krajowych, a fakt, że do
    zasady tej odwołuje się także prawo pozytywne (por. pkt 65 preambuły do Dyrektywy
    VAT), czyni z niej z mocy prawa jedną z zasad podatku od wartości dodanej. Stanowi ona
    również zasadę konstytucyjną wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP”.
    Jak rozstrzygnął WSA we Wrocławiu: „(...) unormowania znajdujące zastosowanie w
    niniejszej sprawie, jako dotyczące podatnika VAT, powinny respektować również zasadę
    proporcjonalności. W celu ustalenia, czy przepis prawa krajowego jest zgodny z tą zasadą,
    należy zbadać, czy środki, które wprowadza w życie, są właściwe do osiągnięcia
    wyznaczonego celu oraz czy nie wykraczają poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia
    (por. wyroki TSUE: z 18 marca 1987 r. w sprawie 56/86 Societe pour l'exportation des
    sucres, z 30 czerwca 1987 r. w sprawie 47/86 Roąuette Frćres). Jak wynika z wyroku TSUE z
    26 czerwca 1990 r. w sprawie C-8/89 Zardi oraz z wyroku TSUE z 9 lipca 2015 r. w sprawie
    C-183/14 Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean, zgodnie z zasadą proporcjonalności
    legalność środków nakładających ciężary finansowe na przedsiębiorców jest uzależniona
    od tego, że środki te będą właściwe i konieczne dla realizacji celów, do których zmierza
    zgodnie z prawem dane uregulowanie, przy czym jeżeli jest możliwość wyboru spośród
    wielu właściwych środków, należy stosować najmniej restrykcyjne oraz czuwać nad tym,
    aby nałożone ciężary nie były nadmierne w stosunku do zamierzonych celów. W
    przypadku stanowienia warunków procedury do odliczenia VAT, oznacza to możliwość
    tworzenia takich wymogów formalnych, które nie mogą jednak godzić w istotę tej
    instytucji, opartej na zasadzie neutralności tego podatku, tj. nieobciążania nim
    ekonomicznie podatnika”.

    Następnie Sąd powołał się na kolejny wyrok TSUE: „Natomiast w wyroku z 15 września
    2016 r. sygn. C-518/14 w sprawie Senatex, oceniając znaczenie błędów formalnych faktury
    w kontekście zasady neutralności i proporcjonalności, TSUE sformułował następującą
    tezę: Artykuł 167, art. 178 lit. a, art. 179 i art. 226 pkt 3 dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – dalej jako
    dyrektywa 2006/112, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie
    przepisom krajowym takim jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z
    którymi to przepisami korekta faktur dotycząca obowiązkowych danych, a mianowicie
    numeru identyfikacyjnego do celów podatku od wartości dodanej, nie wywołuje skutków
    wstecznych, czyli zgodnie z którymi wykonywane na podstawie skorygowanej faktury
    prawo do odliczenia nie odnosi się do roku, w którym ta faktura została pierwotnie
    wystawiona, lecz do roku, w którym faktura ta została skorygowana.
    Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w powołanym wyroku TSUE nie analizował kwestii
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów czy importu usług. Kwestią sporną było
    natomiast to czy spółka, która odliczyła podatek naliczony z faktur niespełniających
    wymogów formalnych, a która w trakcie postępowania kontrolnego uzyskała skorygowane
    faktury, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w rozliczeniach za okresy, w których
    powstał obowiązek podatkowy czy też jak uznały to organy dopiero w rozliczeniu za okres,
    w którym spółka otrzymała poprawne faktury.
    W uzasadnieniu ww. wyroku TSUE wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem
    prawo podatników do odliczenia od podatku VAT, który są zobowiązani zapłacić, podatku
    VAT naliczonego lub zapłaconego z tytułu otrzymanych przez nich towarów i usług stanowi
    podstawową zasadę wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego przez prawodawcę
    Unii. System odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru podatku
    VAT należnego bądź zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej, zakresie obciążeń podatkowych, bez względu na jej cel i rezultaty, pod
    warunkiem że wspólny system podatku VAT zapewnia w ten sposób neutralność
    działalności gospodarczej w działalność ta, co do zasady, sama podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Na podstawie art. 167 Dyrektywy 112 prawo do odliczenia podatku VAT powstaje w
    momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Materialne
    przesłanki powstania prawa do odliczenia zostały wymienione w art. 168 lit. a) tej
    dyrektywy. W celu skorzystania z omawianego prawa, po pierwsze, dany podmiot musi
    być podatnikiem w rozumieniu tejże dyrektywy, oraz po drugie, towary i usługi, które mają
    być podstawą prawa do odliczenia, powinny być wykorzystywane przez podatnika na
    późniejszym etapie obrotu na potrzeby jego własnych opodatkowanych transakcji oraz
    powinny być dostarczone przez innego podatnika znajdującego się na wcześniejszym
    etapie obrotu”.
    Jak dalej wskazał Sąd: „TSUE podkreślił, że zgodnie z brzmieniem art. 179 akapit pierwszy
    dyrektywy 2006/112 odliczenia dokonuje się przez potrącenie od całkowitej kwoty
    podatku należnego za dany okres rozliczeniowy kwoty podatku VAT dającej w tym samym
    okresie prawo do odliczenia stosowane zgodnie z art. 178. Z powyższego wynika, że z
    prawa do odliczenia podatku VAT należy, co do zasady skorzystać za okres, w którym, po
    pierwsze, to prawo powstało, i po drugie, w którym podatnik jest w posiadaniu faktury. (...)
    Jednak przepisy prawa krajowego takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym,
    przewidujące odsetki za zwłokę od kwoty podatku VAT, jaką przepisy te uznają za należną
    przed korektą pierwotnie wystawionej faktury, nakładają na tę działalność gospodarczą
    obciążenie podatkowe z tytułu podatku VAT, chociaż wspólny system podatku VAT
    gwarantuje tej działalności neutralność w zakresie podatku VAT. TSUE podkreślił również,
    że państwa członkowskie są właściwe do ustanowienia sankcji z tytułu niespełnienia
    wymogów formalnych dotyczących wykonywania prawa do odliczenia podatku VAT.
    Zgodnie z art. 273 dyrektywy 2006/112 państwa członkowskie są upoważnione do
    przyjęcia przepisów w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku i uniknięcia

    oszustw podatkowych, pod warunkiem, że przepisy te nie wykraczają poza to, co jest
    konieczne do osiągnięcia tych celów, ani nie podważają neutralności podatku VAT. (...)
    Podczas rozprawy rząd niemiecki wskazał, że przesunięcie w czasie odliczenia aż do roku,
    w którym faktura zostaje skorygowana, służy jako sankcja. Niemniej w celu ukarania
    naruszenia wymogów formalnych mogły zostać ustanowione sankcje inne niż odmowa
    prawa do odliczenia podatku za rok wystawienia faktury, takie jak nałożenie grzywny lub
    kary pieniężnej proporcjonalnych do wagi naruszenia (...). Ponadto zgodnie z
    rozpatrywanymi w postępowaniu głównym przepisami prawa do powodującego nałożenie
    odsetek za zwłokę przesunięcia w czasie tego prawa dochodzi w każdym wypadku bez
    uwzględnienia okoliczności wymagających dokonania korekty pierwotnie wystawionej
    faktury, co wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów, o których mowa w
    powyższym punkcie niniejszego wyroku”.
    Jak wskazał WSA we Wrocławiu: „Analiza uzasadnienia przywołanego wyroku wskazuje, że
    w ocenie TSUE podatnik, który spełnił materialne przesłanki prawa do odliczenia podatku
    naliczonego i nie dokonał oszustwa ani nadużycia podatkowego nie może być obciążony
    kosztem odsetek przez przyjęcie, że prawo do odliczenia może być zrealizowane później
    niż w momencie powstania obowiązku podatkowego, gdyż narusza to zasady neutralności
    i proporcjonalności.
    W świetle wniosków płynących z analizy uzasadnienia orzeczenia w sprawie Senatex C-518
    /14, a także ugruntowanego i powszechnie akceptowanego orzecznictwa TSUE w kwestii
    stosowania zasady neutralności i proporcjonalności podatku VAT, regulacje polskiej
    ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie przepisów mających zastosowanie w
    niniejszej sprawie, a w szczególności art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. b, ust. 10b pkt 3 i ust. 10i u.p.
    t.u., uznać należy za sprzeczne z zasadami ustawodawstwa unijnego i powszechnie
    akceptowanym sposobem jego wykładni. Powyższe regulacje ustawy o podatku od
    towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. w zakresie w jakim
    przesuwają w czasie prawo do odliczenia podatnikowi, który spełnił wszystkie
    materialnoprawne warunki odliczenia a nie dochował jedynie formalnych warunków
    odliczenia (nie z własnej winy i nie z chęci oszustwa – tak jak w stanie faktycznym
    opisanym we wniosku o interpretację) powodują skutek w postaci konieczności zapłaty
    odsetek od powstałej w tych warunkach zaległości podatkowej. Zaległość ta powstaje w
    konsekwencji braku możliwości rozliczenia VAT należnego i naliczonego w tym samym
    okresie rozliczeniowym. Powstanie obowiązku zapłaty odsetek jak również narażenie
    podatnika na konsekwencje stwierdzenia nieprawidłowości w czasie kontroli podatkowej
    powodują, iż podatnik nie będzie uwolniony od kosztów podatku zapłaconego lub
    podlegającego zapłacie w toku jego działalności gospodarczej, a w tym przecież celu
    prawo do odliczenia zostało wprowadzone. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług
    w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. wprowadzają bowiem automatyczne
    przesunięcie w czasie prawa do odliczenia i związaną z tym konieczność zapłaty odsetek
    za zwłokę z przyczyn czysto formalnych, bez względu na brak wystąpienia w danej
    transakcji jakiegokolwiek ryzyka oszustwa podatkowego lub świadomego nadużycia
    prawa. W ocenie Sądu odsetki winny być objęte zakresem neutralności skoro obowiązek
    ich uiszczenia powoduje obciążenie finansowe dla podatnika, wynikające z rozliczenia
    podatku w warunkach określonych w art. 86 ust 10b i 10i ustawy o VAT. Skutek jaki
    powodują sporne przepisy jest nie do pogodzenia z zasadą neutralności ale także z zasadą
    proporcjonalności. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług powinny być
    interpretowane w taki sposób, aby podatek nie był obciążeniem dla przedsiębiorców,
    zarówno w aspekcie odliczenia, jak i odsetek związanych z ewentualną zaległością
    wynikającą z niedochowania wymogów formalnych odliczenia”.
    Podsumowując, Sąd wskazał: „Zarówno w wyroku TSUE w sprawie C-518/14 Senatex, jak i
    w sprawie C-183/14 Salomie i Oltean stwierdzono, że państwa członkowskie są
    upoważnione do ustanowienia sankcji z tytułu niespełnienia wymogów formalnych
    dotyczących wykonywania prawa do odliczenia podatku VAT i przyjęcia przepisów w celu
    zapewnienia prawidłowego poboru podatku i uniknięcia oszustw podatkowych pod

    warunkiem jednak, że przepisy te nie wykraczają poza to co jest konieczne do osiągnięcia
    tych celów i nie naruszają w żadnym aspekcie zasady neutralności. Prawo Unii nie stoi
    więc na przeszkodzie by jako sankcje za naruszenie zasad terminowego rozliczania
    podatków oraz nieprzestrzeganie określonych warunków formalnych czy też
    niezachowywanie wymaganych terminów Państwa Członkowskie nakładały w
    odpowiednich przypadkach kary pieniężne czy inne sankcje, proporcjonalne do wagi
    naruszenia niemniej jednak w celu ukarania za niezachowanie wymogów formalnych
    mogą zostać ustanowione inne sankcje niż odmowa prawa do odliczenia podatku VAT w
    sposób zapewniający zachowanie jego neutralności. Krytycznie więc ocenić należy polskie
    regulacje dotyczące przesunięcia w czasie terminu rozliczenia podatku naliczonego, ze
    względu na skutek który one wywołują w postaci konieczności poniesienia ciężaru odsetek
    od powstałej zaległości podatkowej. Sporne przepisy, w zakresie skutku jaki wywołują,
    stanowią nieuzasadnioną dolegliwość ekonomiczną dla podatników, stosowaną
    niezależnie od wagi i skali naruszenia wymogów formalnych oraz niezależnie od
    nieistnienia w określonych przypadkach ryzyka oszustw, wyłudzeń czy świadomego
    zaniżania zobowiązań podatkowych. Przepisy te nie dają żadnej możliwości miarkowania
    skali naruszenia obowiązków podatkowych, przyczyn tego naruszenia oraz stwierdzenia
    czy podatnik w jakikolwiek sposób przyczynił się do tego naruszenia lub mógł mu w
    jakikolwiek sposób zapobiec. Nie wykazują więc proporcji do założonego celu, jakim jest
    terminowe i rzetelne wypełnianie obowiązków podatkowych”.
    Dodatkowo WSA we Wrocławiu zaznaczył, że „Powyższe jest szczególne istotne, gdy
    przywoła się cel wprowadzenia omawianych zmian w ustawie o podatku od towarów i
    usług od 1 stycznia 2017 r. Zgodnie bowiem z uzasadnieniem do ustawy zmieniającej
    (druk nr 965, Sejm RP VIII kadencji): wprowadzenie powyższego doprecyzowania jest
    uzasadnione występowaniem nieprawidłowości w deklarowaniu przez niektóre podmioty
    wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów i innych transakcji, w których co do zasady
    podatek należny równy jest podatkowi naliczonemu. Proponowana zmiana pozwoli
    sprawniej kontrolować takie obszary jak handel wewnątrzwspólnotowy czy krajowe
    odwrócone obciążenie w VAT”.
    Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającym skargę kasacyjną od ww.
    wyroku WSA we Wrocławiu wskazał, że: „przede wszystkim należy wskazać na wyrok TSUE
    z 18 marca 2021 r. w sprawie C-895/19. W orzeczeniu tym TSUE zakwestionował
    obowiązujące w Polsce od roku 2017 przepisy o tzw. szyku rozstawnym w VAT należnym i
    naliczonym. Trybunał uznał, iż niezgodne z dyrektywą 2006/112/WE Rady z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. II. UE. L. z 2006 r.
    Nr 347, str. 1 ze zm.), zwaną dalej dyrektywą VAT, są polskie przepisy uzależniające prawo
    do „neutralnego” rozpoznania transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od
    tego, aby VAT należny był wykazany w prawidłowej deklaracji podatkowej złożonej w
    terminie trzech kolejnych miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do
    nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy.
    Trybunał zajął stanowisko, zgodnie z którym prawo unijne (artykuły 167 i 178 dyrektywy
    VAT) należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów
    krajowych, zgodnie z którymi wykonanie prawa do odliczenia VAT związanego z nabyciem
    wewnątrzwspólnotowym w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym VAT jest
    należny, jest uzależnione od wykazania należnego VAT w deklaracji podatkowej, złożonej
    w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych
    towarów powstał obowiązek podatkowy.
    W uzasadnieniu tego orzeczenia TSUE przypomniał, że w ramach
    wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów na podstawie systemu odwrotnego obciążenia
    żadna zapłata VAT nie jest dokonywana pomiędzy sprzedawcą a nabywcą towaru; w
    odniesieniu do nabycia towaru nabywca jest zobowiązany do uiszczenia naliczonego VAT,

    a jednocześnie może co do zasady odliczyć ten sam podatek, tak że żadna kwota nie jest
    należna na rzecz organu podatkowego (podobnie wyrok z 11 grudnia 2014 r., Idexx
    Laboratories Italia, C-590/13, EU:C:2014:2429, pkt 33).
    TSUE podkreślił także, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału prawo
    podatników do odliczenia od VAT, który są zobowiązani zapłacić, podatku należnego lub
    zapłaconego z tytułu otrzymanych przez nich towarów i usług powodujących naliczenie
    podatku stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu VAT ustanowionego przez
    prawo Unii. Jak wielokrotnie podkreślił Trybunał, prawo to stanowi integralną część
    mechanizmu VAT i co do zasady nie podlega ograniczeniu. System odliczeń ma na celu
    całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT należnego bądź zapłaconego w
    ramach całej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wspólny system VAT
    zapewnia w ten sposób neutralność działalności gospodarczej w zakresie obciążeń
    podatkowych, bez względu na jej cel i rezultaty, pod warunkiem że działalność ta, co do
    zasady, sama podlega opodatkowaniu VAT.
    W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zgodnie z art. 167 dyrektywy VAT prawo do
    odliczenia naliczonego VAT powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu,
    staje się wymagalny. Zgodnie z art. 69 omawianej dyrektywy w przypadku
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów VAT staje się wymagalny z chwilą wystawienia
    faktury lub, jeżeli przed tym dniem nie wystawiono faktury, z upływem terminu, o którym
    mowa w art. 222 akapit pierwszy owej dyrektywy.
    Ponadto prawo do odliczenia VAT jest uzależnione od przestrzegania warunków
    materialnych i formalnych przewidzianych przez dyrektywę VAT (zob. podobnie wyrok z 26
    kwietnia 2018 r., Zabrus Siret, C-81/17, EU:C:2018:283, pkt 35). Warunki materialne
    powstania prawa do odliczenia VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) ppkt (i) owej dyrektywy zostały wyliczone w jej art.
    168 lit. c). Zgodnie z nimi konieczne jest, aby nabycia te zostały dokonane przez podatnika,
    aby podatnik ten był także zobowiązany do zapłaty VAT związanego z tymi nabyciami oraz
    aby rozpatrywane towary były wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych. Warunki formalne powstania wspomnianego prawa do odliczenia VAT
    regulują natomiast szczegółowe zasady i kontrolę jego wykonywania, a także prawidłowe
    funkcjonowanie wspólnego systemu VAT, takie jak obowiązki dotyczące rachunkowości,
    wystawiania faktur i składania deklaracji.
    W odniesieniu do VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z art.
    178 lit. c) dyrektywy VAT wynika, że wykonanie prawa do odliczenia jest uzależnione od
    uwzględnienia przed podatnika w jego deklaracji VAT przewidzianej w art. 250 owej
    dyrektywy wszystkich danych niezbędnych do obliczenia VAT należnego z tytułu
    dokonanych przez niego wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów oraz posiadania przez
    niego faktury sporządzonej zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-5 rzeczonej dyrektywy.
    Ponadto zgodnie z art. 179 akapit pierwszy dyrektywy VAT podatnik dokonuje odliczenia
    poprzez potrącenie od całkowitej kwoty VAT należnego za dany okres rozliczeniowy kwoty
    VAT dającej w tym samym okresie prawo do odliczenia stosowane zgodnie z art. 178.”
    Dalej NSA wskazał, że: „Z powyższego wynika, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, że z
    prawa do odliczenia VAT należy co do zasady skorzystać za okres, w którym, po pierwsze,
    to prawo powstało, i po drugie, w którym podatnik jest w posiadaniu faktury.
    Niemniej TSUE zauważył, że na podstawie art. 180 i 182 dyrektywy 2006/112/WE podatnik
    może zostać upoważniony do dokonania odliczenia, nawet jeśli nie wykonał swego prawa
    w okresie, w którym prawo to powstało, z zastrzeżeniem spełnienia określonych
    warunków i wymogów proceduralnych ustalonych przez prawo krajowe. W tym względzie
    państwa członkowskie mogą przyjąć, na podstawie art. 273 dyrektywy VAT, środki w celu
    zapewnienia prawidłowego poboru podatku i zapobiegania oszustwom podatkowym.
    Środki te nie mogą jednak wykraczać poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów,
    i nie mogą podważać neutralności VAT.

    Odnosząc zaprezentowane uwagi do polskiej ustawy podatkowej, TSUE wskazał, że po
    pierwsze, w zakresie, w jakim takie uregulowanie wydaje się uzależniać samo powstanie
    prawa do odliczenia od spełnienia warunków uzyskania faktury i złożenia deklaracji,
    należy zauważyć, że powstanie prawa do odliczenia może być uzależnione wyłącznie od
    materialnych warunków, które są przewidziane w dyrektywie VAT i które w odniesieniu do
    nabycia wewnątrzwspólnotowego są wymienione w art. 168 lit. c) tej dyrektywy.
    Natomiast nie zależy ono koniecznie od uzyskania faktury ani od złożenia deklaracji czy
    rozliczenia VAT należnego z tytułu takiego nabycia w określonym terminie. Po drugie,
    przepisy krajowe mogą skutkować tym, że rozliczenie kwoty wymagalnego VAT i tej samej
    kwoty VAT podlegającego odliczeniu, związanych z jednym i tym samym nabyciem
    wewnątrzwspólnotowym, nie będzie miało miejsca w tym samym okresie rozliczeniowym,
    niezależnie od okoliczności danej sprawy, dobrej wiary podatnika i powodów opóźnienia
    w złożeniu deklaracji VAT należnego z tytułu takiego nabycia. Stosowanie tego
    uregulowania opóźnia, z uwagi na samo naruszenie warunku formalnego, wykonanie
    prawa do odliczenia VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
    Tym samym czasowo obarcza ono podatnika ciężarem VAT.
    TSUE stwierdził, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że w ramach systemu
    odwrotnego obciążenia podstawowa zasada neutralności VAT wymaga, aby odliczenie
    naliczonego podatku zostało przyznane, jeżeli zostały spełnione wymogi materialne,
    nawet wówczas, gdy niektóre wymogi formalne zostały pominięte przez podatnika. Jeżeli
    organ podatkowy posiada informacje niezbędne do ustalenia, że zostały spełnione
    wymogi materialne, to nie może on nakładać dodatkowych warunków dotyczących
    przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia tego podatku, które mogłyby w efekcie
    praktycznie uniemożliwić wykonanie tego prawa. Inaczej może być w przypadku, gdy
    naruszenie takich wymogów formalnych skutkuje uniemożliwieniem dostarczenia
    pewnych dowodów na spełnienie wymogów materialnych.
    Ponadto TSUE zauważył, że wymóg, zgodnie z którym prawo do odliczenia jest
    wykonywane co do zasady w okresie, w którym podatek stał się wymagalny, może
    zagwarantować neutralność podatkową. Pozwala on bowiem zagwarantować, że zapłata
    VAT i jego odliczenie następują w tym samym okresie, tak aby podatnik został całkowicie
    uwolniony od ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez
    niego działalności gospodarczej (zob. podobnie wyrok z 29 kwietnia 2004 r., Terra
    Baubedarf-Handel, C-152/02, EU:C:2004:268, pkt 35-37).
    W ocenie TSUE sprzeczne z tą logiką byłoby czasowe obarczenie podatnika ciężarem VAT
    należnego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, tym bardziej że żadna kwota nie jest
    należna organom podatkowym z tytułu takiego nabycia”.
    Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: „TSUE przyznał, że z przedstawionych
    okoliczności wynika, że trzymiesięcznego terminu, ustanowionego w przepisach krajowych
    będących przedmiotem postępowania głównego do celów rozliczenia VAT związanego z
    nabyciem wewnątrzwspólnotowym, nie można utożsamiać z terminem zawitym w
    rozumieniu tego orzecznictwa, powodującym utratę prawa do odliczenia.
    (...) Mając na uwadze przytoczony wyrok TSUE wraz z obszernymi fragmentami jego
    uzasadnienia, stwierdzić należy, że regulacje polskiej ustawy o podatku od towarów i
    usług w zakresie przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. art. 86 ust. 10b
    pkt 2 lit. b) i pkt 3 oraz ust. 10i u.p.t.u. są sprzeczne z zasadą neutralności VAT – wyroki
    NSA z: 2 lipca 2021 r. I FSK 2225/18; 15 września 2021 r. I FSK 277/18; 12 stycznia 2023 r. I
    FSK 1031/19; z26 czerwca 2023 r. I FSK 1416/19”.
    Podsumowując, stwierdzam, że są/będą Państwo uprawnieni do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów i importu usług w
    miesiącu, w którym dokonują/dokonają Państwo rozliczenia podatku należnego z tytułu
    tych transakcji w ramach korekty deklaracji, w sytuacjach które występują/wystąpią po
    upływie 3 miesięcy od upływu miesiąca powstania obowiązku podatkowego z tytułu
    tych nabyć.

    Zatem Państwa stanowisko uznałem jako prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia oraz
      · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji, tj. 8 kwietnia 2020 r.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego, Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym ich przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację
    oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.