Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.10.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz miejsca opodatkowania usług
świadczonych na rzecz Spółki.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
pracownik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
dostawa, dla której podatnikiem jest nabywca
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz miejsca opodatkowania usług świadczonych na rzecz Spółki
    do których zastosowanie ma art. 28b ustawy. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 17 lutego 2025 r. (data wpływu 17 lutego 2025 r.). Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka A. oraz jej spółka zależna B. Ltd są podmiotami prawa brytyjskiego z siedzibą w
    Wielkiej Brytanii, niezarejestrowanymi dla celów VAT w Polsce. B. Ltd (dalej:
    Wnioskodawca, Spółka) jest (...) oprogramowania (...) (dalej: Usługa, Oprogramowanie) do
    którego posiada prawo własności intelektualnej. Działalność Wnioskodawcy w Polsce
    polega na udzielaniu licencji na Oprogramowanie polskim klientom.
    W Wielkiej Brytanii Spółka wynajmuje nieruchomość, w której prowadzi biuro i zatrudnia
    kilkunastu pracowników m.in. dyrektora dywizji, developerów, konsultantów, osoby
    odpowiedzialne za sprzedaż i rozwój produktu. Oprogramowanie jest rozwijane i
    utrzymywane przez zespół programistów Wnioskodawcy zlokalizowany w Wielkiej Brytanii
    i jest dostarczane klientom elektronicznie za pośrednictwem chmury. Klientami Spółki są
    podmioty z Wielkiej Brytanii oraz z krajów Unii Europejskiej, w tym z Polski. Zasadniczo,
    dodatkowe usługi, takie jak infolinia dla klientów, są obsługiwane bezpośrednio z Wielkiej
    Brytanii. Mogą jednak wystąpić przypadki, gdy wsparcie techniczne jest zapewniane przez
    pracownika Wnioskodawcy zatrudnionego w Polsce, na przykład w związku z barierą
    językową. W takiej sytuacji początkowy kontakt nawiązywany jest przez klienta z
    brytyjskim zespołem, który następnie przekazuje sprawę do polskiego pracownika.
    Od (...) 2022 r. Spółka zatrudnia bowiem w Polsce osobę fizyczną na stanowisku
    konsultanta technicznego (dalej: Osoba fizyczna, Pracownik). Pracownik zatrudniony jest
    na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Pracownik jest przypisany do
    polskiego rynku i zapewnia wsparcie polskim klientom w imieniu Spółki. Głównym
    obszarem jego działalności jest doradztwo, zajmuje się także działaniami

    przedsprzedażowymi oraz wsparciem sprzedaży tj. negocjacjami oraz konsultacjami.
    Uczestniczy również w demonstracjach produktu i dyskusjach z klientami na temat
    płatności za Usługę.
    Działania marketingowe Spółki prowadzone są centralnie. Aspekty handlowe
    negocjowanych umów (m.in. cena, terminy płatności) są również ustalane w Wielkiej
    Brytanii na poziomie centrali. Sposób zatwierdzenia umów zależy od poziomu
    wynagrodzenia. Autoryzacja wszelkich rabatów lub zmian w standardowych warunkach,
    zanim umowy mogą zostać sfinalizowane, również odbywa się na szczeblu centralnym.
    Działania Pracownika są zgodne z podstawową działalnością handlową Wnioskodawcy. W
    systemie sprzedaży Osoba fizyczna posiada upoważnienie do akceptowania umów o
    wartości do (...) funtów bez możliwości udzielania rabatów. Natomiast umowy o wartości
    powyżej (...) funtów lub na dowolnym poziomie z rabatem lub specjalnymi warunkami
    wymagają zatwierdzenia w systemie sprzedaży przez kierownika liniowego zatrudnionego
    w Wielkiej Brytanii (dalej: Menedżer). Niemniej, w praktyce bez względu na ww. limity
    Osoba fizyczna wysyła wszystkie umowy do kierownictwa w Wielkiej Brytanii w celu
    potwierdzenia możliwości ich zawarcia.
    Pracownik nie uczestniczy w procesie podejmowania decyzji/działaniach zarządzających
    lub kontrolnych. Nie kieruje żadnym zespołem w Polsce – w rzeczywistości jest jedynym
    pracownikiem Wnioskodawcy w Polsce. Raportuje do Spółki, bezpośrednio do Menedżera.
    Menedżer zatwierdza raporty czasu pracy wypełniane przez Osobę fizyczną.
    Spółka nie udostępnia Osobie Fizycznej przestrzeni biurowej na terytorium kraju. Nie
    posiada w Polsce żadnych nieruchomości oraz nie użytkuje ich na podstawie umowy
    najmu lub innych umów o podobnym charakterze. Pracownik wykonuje swoje obowiązki
    w ramach pracy zdalnej w prywatnym lokalu znajdującym się na terytorium Polski (tzw.
    home office) lub odbywając spotkania z klientami w miejscu ich siedziby.
    Wnioskodawca nie ma żadnego władztwa nad mieszkaniem zatrudnionego w Polsce
    Pracownika, ani nad innymi zasobami wykorzystywanymi przez Pracownika do
    wykonywania zadań służbowych (np. samochodem).
    W celu wykonywania pracy, Wnioskodawca zapewnia Pracownikowi jedynie odpowiedni
    sprzęt, tj. laptop oraz telefon komórkowy. Z wyjątkiem ww. sprzętu Spółka nie posiada w
    Polsce żadnych innych zasobów technicznych.
    W związku ze sprzedażą Oprogramowania, Spółka nie nabywa w Polsce żadnych usług ani
    towarów. Ponadto, Pracownik nie jest uprawniony do dokonywania zakupów w imieniu
    Spółki.
    W uzupełnieniu wskazali Państwo, że Spółka traktuje sprzedaż Oprogramowania do
    klientów będących podatnikami z siedzibą w Polsce jako świadczenie usług poza
    terytorium kraju siedziby (Wielkiej Brytanii), które podlegają opodatkowaniu na zasadzie
    odwrotnego obciążenia przez nabywcę zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT. Spółka
    nie dokonuje na terytorium Polski jakichkolwiek innych czynności, o których mowa w art. 5
    ust. 1 ustawy VAT.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)
    Czy w świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego Spółka będzie posiadać na
    terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w
    art. 17 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia
    Wykonawczego) w związku z czym miejscem świadczenia na rzecz Spółki usług, o których
    mowa w art. 28b ustawy o VAT (do których nie mają zastosowania inne szczególne
    przepisy ustalania miejsca opodatkowania w myśl art. 28c-28n ustawy VAT i które mogłyby
    być świadczone na rzecz ewentualnego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej) będzie terytorium kraju?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)

    W świetle przedstawionego opisu stanu faktycznego Spółka nie będzie posiadać na
    terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa
    w art. 17 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia
    Wykonawczego), w związku z czym świadczone na rzecz Spółki usługi, o których mowa w
    art. 28b ustawy o VAT (do których nie mają zastosowania inne szczególne przepisy
    ustalania miejsca opodatkowania w myśl art. 28c-28n ustawy VAT i które mogłyby być
    świadczone na rzecz ewentualnego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej) nie będą podlegać opodatkowaniu na terytorium Polski, lecz na terytorium
    kraju siedziby Wnioskodawcy.
    Uzasadnienie stanowiska
    A. Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Ustawa o VAT wielokrotnie posługuje się pojęciem „stałego miejsca prowadzenia
    działalności”, którego istnienie na terytorium kraju ma wpływ m.in. na miejsce oraz
    sposób opodatkowania usług. Nie zostało ono jednak zdefiniowane w przepisach Ustawy
    o VAT ani w żadnym innym polskim akcie prawnym.
    Definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej można odnaleźć
    natomiast w Rozporządzeniu Wykonawczym, które jest bezpośrednio wiążące w polskim
    porządku prawnym.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego „stały zakład” oznacza „każde
    miejsce inne niż miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w
    artykule 10 niniejszego rozporządzenia, charakteryzujące się wystarczającym stopniem
    trwałości oraz odpowiednią strukturą pod względem zasobów ludzkich i technicznych,
    umożliwiającą mu odbiór i wykorzystanie dostarczanych mu usług dla własnych potrzeb”.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego „stały zakład”
    oznacza „każde miejsce - inne niż miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    podatnika, o którym mowa w artykule 10 niniejszego rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającym stopniem trwałości oraz odpowiednią strukturą pod
    względem zasobów ludzkich i technicznych, umożliwiającą mu świadczenie usług, które
    wykonuje”.
    Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego fakt
    posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z kolei z brzmienia art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego wynika, że stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy
    charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub
    świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przytoczone powyżej przesłanki definiujące wykładnię pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, znajdują również swoje rozwinięcie w linii
    orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE, Trybunał)
    utrwalonej na przestrzeni lat.
    Przykładowo w rozstrzygnięciu Trybunału z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter
    Berkholz, wskazano, iż podstawową lokalizacją dla potrzeb ustalenia miejsca
    opodatkowania świadczenia usług powinno być miejsce siedziby podatnika, natomiast
    inna lokalizacja może zostać brana pod uwagę, jeżeli odwołanie do miejsca siedziby nie
    prowadzi do racjonalnych rezultatów bądź mogłoby doprowadzić do konfliktu pomiędzy
    ustawodawstwami dwóch państw członkowskich. Co więcej TSUE zwrócił uwagę, iż usługi
    nie mogą być postrzegane jako świadczone na rzecz miejsca innego niż miejsce siedziby
    podatnika, chyba że to miejsce charakteryzuje się swoistym minimalnym rozmiarem i
    posiada odpowiednie zaplecze personalne oraz infrastrukturę techniczną. W
    rozpatrywanej sprawie uznano, iż instalacja automatów do gier na pokładzie okrętu, przy

    których na stałe zatrudnionych jest dwóch pracowników zajmujących się ich naprawami,
    opróżnianiem i innymi cyklicznymi czynnościami nie spełnia przedmiotowych wymagań. W
    świetle powyższego można by stwierdzić, że spółka będąca stroną postępowania
    posiadała podstawy infrastruktury technicznej i ludzkiej przynoszące jej stały dochód, a
    mimo to TSUE uznał, że ich niezależność i samodzielność jest niewystarczająca do
    wykreowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów VAT. Z wyroku tego wynika więc, że samo posiadanie na terytorium danego
    państwa należących do podatnika składników materialnych oraz pracowników może nie
    być wystarczające dla wykreowania w tym kraju stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, jeżeli składniki te nie tworzą struktury wystarczająco samodzielnej, by
    samoistnie – bez wsparcia jednostki dominującej - sprzedawać lub nabywać usługi.
    Kolejnym istotnym wyrokiem, wydanym przez Trybunał w zakresie rozumienia pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest wyrok TSUE w sprawie C-190
    /95 ARO Lease BV z dnia 17 lipca 1997 r., dotyczący oceny posiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności przez spółkę leasingową oddającą pojazdy w leasing na
    terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie jej siedziby.
    Odwołując się do wydanego uprzednio rozstrzygnięcia w sprawie C-168/84 Gunter
    Berkholz TSUE zauważył, że stałe miejsce prowadzenia działalności powinno posiadać
    odpowiedni poziom stabilności wywodzący się z trwałej obecności zaplecza personalnego
    i infrastruktury technicznej niezbędnych do świadczenia usług. Do występujących już
    wcześniej przesłanek Trybunał dodał również przesłankę niezależności prowadzonej
    działalności, określoną jako istnienie na terenie danego państwa członkowskiego ram, w
    których możliwe jest zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych w stosunku do
    tego miejsca.
    Dodatkowo, TSUE wskazał również, iż samozatrudnieni pośrednicy doprowadzający do
    zawarcia umowy leasingu pomiędzy spółką a jej klientami nie mogą być uznani za trwałe
    zaplecze personalne. W wyroku w sprawie ARO Lease BV TSUE wywiódł, iż przez
    „strukturę w zakresie zaplecza personalnego” nie może być rozumiana jakakolwiek grupa
    osób świadcząca usługi dla zagranicznego podatnika w danym państwie członkowskim, ale
    tylko taka która posiada pewne cechy nadające jej charakter jednostki do pewnego
    stopnia niezależnej, zdolnej do podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.
    Kolejnym z ważnych dla obecnego rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej wyroków TSUE, był wyrok z dnia 16 października 2014 r. w
    sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o., wydany po skierowaniu przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (dalej: NSA) pytania prejudycjalnego. W uzasadnieniu tego wyroku TSUE
    wskazał, że:
        podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie
        członkowskim, korzystający z usług świadczonych przez podatnika posiadającego
        siedzibę w drugim państwie członkowskim, powinien być uważany za
        posiadającego w tym drugim państwie członkowskim stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej, jeżeli
        to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
        strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
        umożliwić odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności
        gospodarczej.
    W ostatnich latach Trybunał wielokrotnie dokonywał analizy pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, co umożliwiło wypracowanie bardziej
    precyzyjnych przesłanek jakimi należy się kierować przy ocenie czy aktywność
    dokonywana przez danego podatnika charakteryzuje się posiadania takiego miejsca przez

    niego. Przykładami wyroków TSUE odnoszących się do wątku posiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności, a także posiadania spółki zależnej w innym państwie
    członkowskim są orzeczenia TSUE w sprawach:
        C-547/18 Dong Yang Electronics z dnia 7 maja 2020 r.,
        C-931/19 Titanium Ltd. z dnia 3 czerwca 2021 r.,
        oraz w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL z dnia 7 kwietnia 2022 r.
    W przytoczonym powyżej wyroku TSUE z 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 Dong Yang
    Electronics sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, w
    uzasadnieniu Trybunał zwrócił uwagę, że usługodawca nie może wywieść istnienia na
    terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na
    fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.
    Kolejnym i równie istotnym, wpływającym na ukształtowanie rozumienia konceptu stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest wyrok Trybunału w sprawie C-931/19
    Titanium Ltd. przeciwko Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien. W tej sprawie,
    TSUE orzekł, że wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej
    nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z
    najmem.
    W przywołanym wyroku Trybunał podkreślił, że „W niniejszym przypadku z akt sprawy,
    którymi dysponuje Trybunał, wynika, że skarżąca w postępowaniu głównym nie posiada
    żadnego własnego personelu w Austrii i że osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w
    zakresie zarządzania były upoważnione umownie przez tę spółkę, przy czym spółka ta
    zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich ważnych decyzji dotyczących wynajmu
    omawianej nieruchomości. Tymczasem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów
    ludzkich umożliwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia
    ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy
    2006/112 ze zm.”
    W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r., w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL
    Trybunał wskazał: ,,Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w
    kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza
    personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma
    odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne
    jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem
    personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym
    zapleczem (...)”.
    W uzasadnieniu do wyroku wskazano również, że nie można przyjąć, że to samo zaplecze
    techniczne oraz ludzkie mogło być wykorzystywane równocześnie do świadczenia oraz do
    odbioru tych samych usług (por. pkt 54): „(...) w sprawie w postępowaniu głównym
    zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez
    spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na
    wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w
    Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na
    rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”
    Co więcej, w jednym z najnowszych orzeczeń TSUE tj. w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r.
    w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, przedmiotem rozważań była możliwość

    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w związku z realizacją
    produkcji z materiałów powierzonych (tzw. toll manufacturingu). Sprawa dotyczyła
    nabywania przez podmiot z siedzibą w Szwajcarii od powiązanego z nim kapitałowo
    usługodawcy z siedzibą w Unii Europejskiej usług produkcji na zlecenie na bazie
    powierzonych materiałów. W takim stanie faktycznym, Trybunał stwierdził, że: „Podatnik
    będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią
    Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod
    względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może
    stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy
    podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w
    wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Mając na uwadze całokształt orzecznictwa TSUE w zakresie rozumienia pojęcia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obecna praktyka ukształtowała
    następujące warunki, których łączne spełnienie powinno świadczyć o powstaniu takiego
    miejsca:
        istnienie odpowiedniej struktury technicznej (infrastruktury),
        istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego,
        prowadzona działalność musi nosić znamiona stałości oraz być samodzielna w
        takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących
        dostaw realizowanych z tego miejsca/ dla potrzeb tego miejsca.
    Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości
    zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    danego kraju. Tym samym na potrzeby zdefiniowania, czy dany podmiot zagraniczny
    posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, należy
    każdorazowo przeanalizować, czy działalność podejmowana przez ten podmiot na
    terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego, technicznego oraz cechuje się odpowiednim poziomem stałości i
    samodzielności.
    B. Analiza przesłanek posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Przenosząc wymienione wyżej przesłanki stałego miejsca prowadzenia działalności na
    grunt analizowanego stanu faktycznego oraz biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej zawartą w Rozporządzeniu wykonawczym, jak
    również przytoczone powyżej wnioski z orzecznictwa TSUE, Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, iż nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Nie zostały bowiem spełnione łącznie wskazane powyżej kryteria zaistnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności między innymi Spółka nie prowadzi w Polsce
    działalności niezależnej w stosunku do działalności głównej Spółki w Wielkiej Brytanii.
    I. Brak odpowiedniej struktury technicznej (infrastruktury)
    Pierwszą niezbędną przesłanką do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce jest warunek dysponowania odpowiednim zapleczem technicznym,
    którego rozmiar i charakter pozwala na wykonywanie działalności gospodarczej na
    terytorium kraju.

    W ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie będzie dysponować odpowiednią strukturą
    techniczną, która umożliwiałaby jej samodzielne wykonywanie działalności gospodarczej
    na terytorium Polski.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca nie jest (i nie planuje być)
    właścicielem żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski. Nie użytkuje
    również żadnej nieruchomości na podstawie umowy najmu albo umowy o podobnym
    charakterze. Należy zatem wskazać, że Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce
    przestrzeni, która mogłaby stanowić formę wyłącznego zaplecza biurowo-
    administracyjnego na potrzeby Wnioskodawcy, oraz umożliwiałaby mu prowadzenie
    działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Pracownik będzie wykonywał swoje obowiązki zdalnie z prywatnych lokali znajdujących się
    w Polsce. Wnioskodawca nie zobowiązał Osoby Fizycznej do wykonywania zadań z miejsca
    innego niż jej własny adres zamieszkania (tzw. home office).
    Spółka nie posiada na terytorium polski również innych zasobów infrastrukturalnych
    (przykładowo wyposażenia biurowego, drukarek, samochodów służbowych czy serwerów)
    koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Wnioskodawca co prawda zapewnia Osobie Fizycznej sprzęt taki jak laptop oraz telefon
    komórkowy jednak zdaniem Spółki ww. zasoby nie stanowią odpowiedniego i stałego
    zaplecza technicznego niezbędnego dla uznania że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Analizując przedstawiony stan faktyczny w świetle powyższych uwag Trybunału, zdaniem
    Wnioskodawcy, skoro:
        Wnioskodawca nie będzie właścicielem żadnej nieruchomości w Polsce,
        Spółka nie będzie posiadała w Polsce jakiegokolwiek zaplecza biurowo-
        administracyjnego, z którego mogłaby prowadzić swoją działalność gospodarczą,
    - to nie można uznać, że Spółka będzie dysponowała w Polsce odpowiednią strukturą, w
    zakresie zaplecza technicznego, które charakteryzować się będzie wystarczającą stałością,
    w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.
    Takim zapleczem technicznym, nie może być również prywatna przestrzeń, którą
    dysponuje Pracownik. W tym zakresie, Spółka nie będzie posiadała swobodnego prawa
    dostępu oraz możliwości wykorzystania tej przestrzeni.
    Powyższe stanowisko Spółki, znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych w ostatnich latach przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej:
    Dyrektor KIS), m.in.:
        w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.184.2019.15.RST, w której organ wskazał, że: ,,(...) dla istnienia stałego
        miejsca prowadzenia działalność gospodarczej nie jest konieczne posiadanie
        własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być
        spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
        infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to
        musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. Usługobiorca musi
        sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem
        własnym. Jednak w analizowanej sprawie Usługodawcy są niezależni w organizacji
        prac magazynowych i dysponowaniu powierzchniami magazynowymi”;

        w interpretacji indywidualnej z dnia 7 lipca 2020 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.135.2020.2.JŻ, w której Dyrektor KIS uznał natomiast, iż co prawda
        wnioskodawca zatrudnia na czas nieokreślony na terytorium Polski dwóch
        pracowników zapewniając im samochody służbowe, komputery stacjonarne,
        laptopy, drukarki, skaner, faks, telefony komórkowe, jednak nie można uznać, że w
        analizowanym przypadku cechy i skala posiadanego w Polsce zaplecza
        personalnego i technicznego umożliwiają spółce w sposób stały prowadzenie części
        działalności gospodarczej na terytorium Polski. Według organu wnioskodawca nie
        zorganizował zaplecza świadczącego o prowadzeniu części działalności
        gospodarczej na terytorium Polski. W konsekwencji Dyrektor KIS stanął na
        stanowisku, iż „w tym konkretnym przypadku, należy stwierdzić, że mimo
        posiadania przez Spółkę pewnych zasobów osobowych oraz technicznych na
        terytorium Polski nie są spełnione przesłanki do uznania, że Spółka na terytorium
        Polski posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”;
        w interpretacji indywidualnej z dnia 23 października 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.403.2023.1.SST, w której Dyrektor KIS uznał, że „Spółka nie dysponuje w
        kraju zasobami osobowymi i technicznymi niezbędnymi do samodzielnego
        wykonywania działalności gospodarczej, bowiem zaplecze osobowe i techniczne
        jakim Spółka dysponuje na terytorium Polski (jeden pracownik na stanowisku
        sprzedawca ds. technicznych, samochód służbowy, laptop, telefon oraz urządzenie
        pomiarowe przeznaczone do pracy terenowej) nie jest wystarczające do
        prowadzenia części działalności na terytorium kraju w zakresie dystrybucji
        preparatami chemicznymi do przemysłowej obróbki powierzchniowej metali”;
        w interpretacji indywidualnej z 7 marca 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.600.2021.1.RST, w której zostało wskazane, iż „Spółka nie posiada, ani nigdy
        nie posiadała biura czy własnego magazynu w Polsce, ani nie posiada własnych
        zasobów osobowych na terenie Polski. Zatem nie można uznać, że Spółka na
        terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w
        Niemczech posiadając zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały
        część działalności gospodarczej. Co prawda w ramach współpracy jeden z
        pracowników Agencji wspiera Spółkę w zakresie działań sprzedażowych i w tym
        celu korzysta z niezbędnego zaplecza technicznego, w tym udostępnionego
        sprzętu, jednak zaplecze personalne i techniczne z którego korzysta Spółka w
        Polsce, nie tworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić samodzielną i
        niezależną działalność w sposób ciągły”.
    Uwzględniając przytaczaną powyżej praktykę interpretacyjną i odnosząc ją do
    przedstawionego stanu faktycznego, w opinii Wnioskodawcy nie spełni on przesłanki
    posiadania odpowiedniej struktury technicznej w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia Wykonawczego.
    II. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego
    Kolejną przesłanką do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce jest warunek dysponowania odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego.

    Zaplecze to powinno charakteryzować się „odpowiednim” poziomem struktury, w związku
    z czym zawęża ramy pojmowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający swojej siedziby w Polsce
    dysponuje zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do ciągłego i samodzielnego
    wykonywania działalności gospodarczej w danym kraju.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on dysponował odpowiednim poziomem zasobów
    personalnych umożliwiającym mu spełnienie przesłanki posiadania stałej struktury w
    postaci zaplecza personalnego, która będzie wpływała na posiadanie przez Spółkę stałego
    miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    Wnioskodawca nie posiada bowiem w Polsce zasobów ludzkich upoważnionych do
    podejmowania decyzji zarządczych. Osoba Fizyczna zatrudniona w Polsce nie ma mocy
    decyzyjnej i nie jest niezależna. Pracownik podlega kontroli Spółki, a bieżący nadzór nad
    jego pracą jest prowadzony z Wielkiej Brytanii, gdzie zatrudniony jest bezpośredni
    zwierzchnik Pracownika. Co więcej, umowy z klientami nie mogą być zawierane przez
    Osobę Fizyczną samodzielnie tj. nie może ona podejmować niezależnych decyzji. Nawet
    jeśli Osoba Fizyczna może działać na podstawie odpowiedniego upoważnienia w
    zatwierdzaniu umów w systemie sprzedaży, nadal wymaga to potwierdzenia Menedżera
    zatrudnionego w Wielkiej Brytanii. W rezultacie, warunek prowadzenia działalności w
    Polsce niezależnie od działalności Spółki w kraju jej siedziby nie został spełniony. Osoba
    Fizyczna wykonuje usługi dla samej Spółki na podstawie zadań powierzonych jej na mocy
    umowy o pracę. Osoba Fizyczna nie świadczy Usług bezpośrednio dla klientów w Polsce,
    ale wykonuje własne zadania zlecone przez Wnioskodawcę.
    Należy zatem stanąć na stanowisku, że Spółka posiada wprawdzie zaplecze personalne w
    Polsce, jednak nie jest ono zaangażowane w świadczenie przez Spółkę Usług na
    terytorium Polski, a jedynie podejmuje działania zmierzające do prezentacji oferty Spółki i
    nawiązania kontaktu z potencjalnym klientem.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają przykładowo poniższe interpretacje
    indywidualne, które zostały wydane przez Dyrektora KIS w podobnym do analizowanego
    stanie faktycznym:
        interpretacja indywidualna z dnia 20 sierpnia 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.251.2024.2.RST. Zgodnie z opisem stanu faktycznego spółka holenderska
        posiadała na terytorium Polski pracownika zajmującego stanowisko Business
        Development Managera, do którego zadań należało identyfikowanie potencjalnych
        klientów (głównie firm leasingowych) w Polsce i kontaktowanie się z nimi w celu
        omówienia produktów ubezpieczeniowych oferowanych przez Spółkę. Zgodnie ze
        stanowiskiem organu „W analizowanej sprawie pomimo posiadania przez Spółkę
        na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych oraz technicznych działalność
        jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i
        niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki. Jak już
        powyżej wskazano wszelkie decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce
        podejmowane są w Niderlandach, a wykonujący swoje obowiązki na terytorium
        Polski pracownik nie jest uprawniony do samodzielnego zawierania umów w
        imieniu Spółki. Zatem pracownik zatrudniony w Polsce na stanowisku
        przedstawiciela handlowego nie bierze udziału w świadczeniu usług przez Spółkę,
        jego rola ma jedynie charakter pomocniczy. W konsekwencji, w tym konkretnym
        przypadku, należy stwierdzić, że mimo posiadania przez Spółkę pewnych zasobów
        osobowych (1 pracownika) oraz technicznych (laptopa) na terytorium Polski nie są

        spełnione przesłanki do uznania, że Spółka na terytorium Polski posiada stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”.
        interpretacja indywidualna z dnia 17 marca 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.583.2022.2.RST W opisie stanu faktycznego przedmiotowej interpretacji
        wskazane zostało, że wnioskodawca jest podmiotem z siedzibą w Niemczech
        posiadającym w Polsce oddział oraz zatrudniającym na terytorium kraju
        pracownika – Senior Business Manager odpowiedzialnego za m.in. pozyskiwanie
        nowych klientów. Pracownikowi udzielone było pełnomocnictwo do negocjowania i
        zawierania umów handlowych. W tak przedstawionym stanie faktycznym Dyrektor
        KIS uznał, iż „nie można uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób
        samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w Niemczech posiadając
        odpowiednie zaplecze personalne i techniczne prowadzi w sposób stały część
        działalności gospodarczej. Co prawda Spółka posiada na terytorium Polski Oddział,
        jednak nie ma on swojej fizycznej obecności, bowiem Spółka jedynie wynajmuje
        adres na cel siedziby firmy, natomiast zatrudniony Pracownik pracuje w systemie
        Home office. W konsekwencji, posiadane przez Spółkę zaplecze personalne w
        postaci jednego Pracownika oraz zaplecze techniczne w postaci urządzeń i narzędzi
        biurowych oraz samochodu służbowego nie pozwalają na prowadzenie
        samodzielnej działalności gospodarczej w zakresie produkcji i dystrybucji
        produktów chemicznych. Posiadane w Polsce zaplecze personalne i techniczne nie
        tworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić samodzielną i niezależną
        działalność w sposób ciągły”.
        interpretacja indywidualna z dnia 9 sierpnia 2021 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.234.2021.3.RST, w której Dyrektor KIS wskazał „Co prawda, należy
        stwierdzić, że Spółka będzie dysponować pewnymi zasobami ludzkimi oraz
        technicznymi na terytorium Polski. Spółka na terytorium Polski będzie zatrudnić
        pracowników na podstawie umowy o pracę. Przy tym Spółka wyposaży polskich
        pracowników w sprzęt komputerowy, który będzie mógł być wykorzystywany
        (używany) wyłącznie do celu połączenia się ze stacją komputerową Spółki w celu
        wejścia na platformę Wnioskodawcy poprzez pulpit zdalny. Niemniej wszystkie
        działania związane ze sprzedażą produktów, jak również sama sprzedaż
        wykonywane będą nadal wyłącznie w Danii i w Szwecji (poprzez położony tam
        oddział) i wyłącznie dla duńskich i szwedzkich klientów. Natomiast zadania
        pracowników, będą miały charakter administracyjny, wspomagający działania
        Wnioskodawcy w Danii i Szwecji (...). Polscy pracownicy swoje obowiązki
        wykonywaliby w systemie home-office. Przy tym Spółka nie będzie zobowiązywała
        pracowników, by udostępniali jej jakąkolwiek przestrzeń, np. biurową. Jednocześnie
        na terytorium Polski Wnioskodawca nie posiada oddziału. Spółka na terytorium
        Polski nie będzie posiadała/ wynajmowała nieruchomości/lokali/biura itp. Spółka
        nie będzie posiadała na terytorium Polski innych urządzeń niż sprzęt komputerowy
        dostarczony polskim pracownikom. Zatem, w tym konkretnym przypadku, należy
        stwierdzić, że mimo posiadania przez Spółkę pewnych zasobów osobowych oraz

        technicznych na terytorium Polski nie są spełnione przesłanki do uznania, że Spółka
        na terytorium Polski będzie posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej.”
        interpretacja indywidualna z dnia 15 marca 2018 r. sygn. 0111-KDIB3-
        1.4012.826.2017.2.IK w zakresie posiadania przez polską spółkę stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej w Czechach. Zgodnie z opisem stanu
        faktycznego cyt. interpretacji polska spółka wynajmuje w Czechach biuro i posiada
        oddział w którym zatrudnieni są pracownicy. Do ich zadań należy m.in.
        pozyskiwanie nowych klientów, podstawowe negocjacje handlowe, promocja i
        reklama. W ocenie organu „Wnioskodawca nie posiada na terytorium Republiki
        Czeskiej stałego miejsce prowadzenia działalności, gdyż nie posiada tam własnej
        infrastruktury, która umożliwiałaby mu niezależne prowadzenie działalności
        gospodarczej. Wnioskodawca podnajmuje biuro, które służy wyłącznie w celach
        pomocniczych. Spółka na terytorium Republiki Czeskiej posiada własny personel,
        jednakże nie jest on uprawniony do podejmowania decyzji w zakresie zarządzania.
        Pracownicy Spółki jedynie decydują o zakupach wyposażenia biura, materiałów
        biurowych i usług niezbędnych do realizacji pomocniczych działań. Decyzje z
        zakresu działalności Spółki są podejmowane przez siedzibę Spółki w K. Zatem
        zaangażowanie osobowe nie pozostaje w ścisłym związku z dokonywaniem
        czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak
        zaangażowania osobowego oraz fakt, że czynności wykonywane na terytorium
        Republiki Czeskiej są czynnościami pomocniczymi w działalność Spółki czyni
        niemożliwym ustanowienie stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium
        Republiki Czeskiej.”
    W konsekwencji w ocenie Spółki uwzględniając przytaczaną powyżej praktykę organów
    podatkowych i odnosząc do przedstawionego stanu faktycznego w ocenie Wnioskodawcy
    nie spełni on przesłanki posiadania odpowiedniej struktury personalnej w rozumieniu art.
    11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego.
    III. Stałość oraz samodzielność działań prowadzonych w Polsce
    Ostatnią z kluczowych przesłanek do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej jest możliwość dokonywania w tym miejscu czynności noszących znamiona
    stałości i samodzielności w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie
    decyzji dotyczących działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w sposób
    podobny do tej prowadzonej w kraju siedziby podatnika.
    Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, odnosi się również do określonego stopnia zaangażowania
    środków osobowych i technicznych, by nie było wątpliwości, iż ma ona charakter
    przemijający. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności
    ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz
    personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka
    osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna
    występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Co więcej, dla uznania, że podmiot ma stałe miejsce prowadzenia działalności w innym
    kraju, musi on posiadać w danym państwie infrastrukturę umożliwiają zawieranie umów i
    podejmowanie decyzji zarządczych, która przejawia się w niezależności decyzyjnej. A

    zatem, musi zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę
    zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w
    kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych
    VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy, nie można mówić, że podejmowana przez Spółkę aktywność
    biznesowa na terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednim poziomem niezależności
    i stałości, dla jej kwalifikacji jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jak zostało przedstawione w opisie stanu faktycznego, wszystkie decyzje biznesowe
    dotyczące działalności Wnioskodawcy (w tym decyzje zarządcze) podejmowane są poza
    granicami Polski. Za rozwijanie i utrzymywanie Oprogramowania odpowiedzialny jest
    zespół programistów Wnioskodawcy zlokalizowany w Wielkiej Brytanii.
    Pracownik nie pełni funkcji zarządczych w imieniu Wnioskodawcy – nie może w jego
    imieniu nabywać towarów i usług. Co prawda w pewnym ograniczonym zakresie jest
    uprawniony do zatwierdzania umów w systemie sprzedażowym. Niemniej jednak, jak
    zostało wskazane w opisie stanu faktycznego w praktyce wszystkie umowy z klientami
    Osoba fizyczna wysyła przed ich zatwierdzeniem Menadżerowi w Wielkiej Brytanii do
    potwierdzenia. Wnioskodawca nie posiada również innych zasobów technicznych
    umożliwiających podejmowanie decyzji zarządczych na terytorium Polski.
    Ponadto, Spółka nie będzie prowadzić w Polsce żadnej działalności gospodarczej w formie
    oddziału, przedstawicielstwa, biura lub innej podobnej struktury.
    Wskazówek interpretacyjnych pojęcia „stałości oraz samodzielności” należy również
    szukać w orzecznictwie Trybunału, tj. odpowiednio w:
    1) wyroku w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL. W uzasadnieniu Trybunał podkreślił,
      że „Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje
      bowiem wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza
      personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
      świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji
      (pkt 53). (...) Ponadto nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności
      gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia
      wykonawczego w zw. z w zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT ustawy o VAT, jeżeli to
      samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce
      zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na
      wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w
      kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na
      rzecz spółki zagranicznej - skarżącej. To samo bowiem zaplecze personalne i
      techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
      samych usług”.
    2) Wyroku w sprawie Welmory w którym Trybunał wskazał iż „podatnikowi musi jednak
      przysługiwać – na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności –
      porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w
      szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza
      personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak
      własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Powyższe stanowisko przytoczone w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL. było również
    powoływane przez NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. I FSK 797/19 oraz w
    wyroku NSA z dnia 19 maja 2022 r. sygn. I FSK 968/20.
    W związku z powyższym w odniesieniu do przedstawionej w stanie faktycznym
    działalności Wnioskodawcy należy stwierdzić, że aktywność prowadzona przez

    Wnioskodawcę na terytorium Polski nie będzie spełniała przesłanki posiadania
    odpowiedniego poziomu samodzielności predestynującej do kwalifikacji tej działalności
    jako stałego miejsca prowadzenia działalności, z uwagi na poniższe argumenty:
        wszystkie decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy w Polsce podejmowane są
        poza terytorium Polski,
        Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce żadnej stałej i niezależnej struktury,
        Spółka nie posiada wystarczającego zaplecza osobowego ani zalecza technicznego
        na terytorium Polski,
        Pracownik zatrudniony na stanowisku konsultanta technicznego nie bierze udziału
        w świadczeniu usług przez Spółkę. Nie ma wystarczającej autoryzacji, aby
        podejmować decyzje zarządcze, a jego rola ma jedynie charakter pomocniczy,
        Osoba fizyczna w całości podlega w ramach swoich działań kontroli Spółki. Bieżący
        nadzór nad jej pracą jest prowadzony z Wielkiej Brytanii,
    - tym samym nie można uznać, że przesłanka „wymogu wystarczającej samodzielności
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została spełniona.
    Analizując całokształt zasobów personalnych, technicznych Wnioskodawcy oraz stopień
    samodzielności i stałości, którą cechuje się działalność Wnioskodawcy dokonywana na
    terytorium Polski, w ocenie Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca
    nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej o którym
    mowa w art. 17 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia
    Wykonawczego).
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.
    Jednocześnie, w myśl art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy usługi są świadczone
    dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z uwagi na fakt, że jak wskazano zdaniem Wnioskodawcy nie posiada on stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, świadczone na jego rzecz
    usługi (do których nie mają zastosowania inne szczególne przepisy ustalania miejsca
    opodatkowania w myśl art. 28c-28n ustawy VAT) nie będą podlegały opodatkowaniu na
    terytorium kraju, lecz na terytorium kraju siedziby Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361) – zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.

    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a. usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b. usługobiorcą jest:
          w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa
          w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
          w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15,
          w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
          którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Przy czym zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się
    nabywca usługi, która podlega opodatkowaniu na terytorium Polski. Przepis art. 17 ust. 1
    pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia, który polega na
    opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy ma
    zastosowanie gdy miejscem świadczenia a tym samym opodatkowania ustalonym na
    podstawie przepisów ustawy jest terytorium Polski. Przy tym warunkiem zastosowania
    odwrotnego obciążenia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest
    spełnienie warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka jest (...) oprogramowania (...) i prowadzi działalność
    gospodarczą na terytorium Wielkiej Brytanii. Działalność Spółki w Polsce polega na
    udzielaniu licencji na oprogramowanie. Spółka zatrudnia w Polsce pracownika na
    stanowisku konsultanta technicznego, zatrudnionego na podstawie umowy o pracę na
    czas nieokreślony. Pracownik jest przypisany do polskiego rynku i zapewnia wsparcie
    polskim klientom w imieniu Spółki. Głównym obszarem jego działalności jest doradztwo,

    zajmuje się także działaniami przedsprzedażowymi oraz wsparciem sprzedaży tj.
    negocjacjami oraz konsultacjami. Uczestniczy również w demonstracjach produktu i
    dyskusjach z klientami na temat płatności za Usługę. Spółka nie posiada żadnego biura w
    Polsce, w którym pracownik wykonywałby pracę na rzecz Spółki. Pracownik Spółki
    zatrudniony w Polsce wykonuje pracę na rzecz Spółki głównie w prywatnym lokalu (home
    office). Możliwe jest również odbywanie spotkań z klientami w miejscu ich siedziby. Spółka
    zapewnia pracownikowi jedynie laptop oraz telefon komórkowy i nie posiada w Polsce
    żadnych innych zasobów technicznych. Pracownik nie uczestniczy w procesie
    podejmowania decyzji, działaniach zarządzających lub kontrolnych, nie kieruje żadnym
    zespołem w Polsce, raportuje do Spółki, bezpośrednio do kierownika liniowego
    zatrudnionego w Wielkiej Brytanii (Menedżera). Aspekty handlowe negocjowanych umów
    (m.in. cena, terminy płatności) są ustalane w Wielkiej Brytanii na poziomie centrali. Sposób
    zatwierdzenia umów zależy od poziomu wynagrodzenia. Pracownik posiada upoważnienie
    do akceptowania umów o wartości do (...) funtów bez możliwości udzielania rabatów.
    Natomiast umowy o wartości powyżej (...) funtów lub na dowolnym poziomie z rabatem
    lub specjalnymi warunkami wymagają zatwierdzenia w systemie sprzedaży przez
    Menedżera. W praktyce, bez względu na ww. limity, pracownik wysyła wszystkie umowy
    do kierownictwa w Wielkiej Brytanii w celu potwierdzenia możliwości ich zawarcia. W
    związku ze sprzedażą Oprogramowania, Spółka nie nabywa w Polsce żadnych usług ani
    towarów. Ponadto, Pracownik nie jest uprawniony do dokonywania zakupów w imieniu
    Spółki.
    W uzupełnieniu wskazali Państwo, że Spółka traktuje sprzedaż Oprogramowania do
    klientów będących podatnikami z siedzibą w Polsce jako świadczenie usług poza
    terytorium kraju siedziby (Wielkiej Brytanii), które podlegają opodatkowaniu na zasadzie
    odwrotnego obciążenia przez nabywcę zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT. Spółka
    nie dokonuje na terytorium Polski jakichkolwiek innych czynności, o których mowa w art. 5
    ust. 1 ustawy VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w okolicznościach przedstawionych we
    wniosku Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce (w
    rozumieniu art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego), w związku z czym świadczone na
    rzecz Spółki usługi, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy VAT, nie będą podlegać
    opodatkowaniu na terytorium Polski.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.

    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy

    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować

    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że B. Ltd. nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności w zakresie udzielania licencji na
    specjalistyczne oprogramowanie. Jak wynika z wniosku w kraju siedziby Spółka prowadzi
    biuro w którym zatrudnia kilkunastu pracowników, m.in. dyrektora dywizji, developerów,
    konsultantów, osoby odpowiedzialne za sprzedaż i rozwój produktu. Natomiast w Polsce
    Spółka zatrudnia pracownika na stanowisku konsultanta technicznego. Do obowiązków
    tego pracownika należy zapewnienie wsparcia polskim klientom w imieniu Spółki.
    Głównym obszarem jego działalności jest doradztwo, zajmuje się także działaniami
    przedsprzedażowymi oraz wsparciem sprzedaży tj. negocjacjami oraz konsultacjami.
    Uczestniczy również w demonstracjach produktu i dyskusjach z klientami na temat
    płatności za Usługę. Pracownik ten pracuje z terytorium Polski, ale raportuje bezpośrednio
    do Menadżera w Wielkiej Brytanii.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka zatrudnia w Polsce pracownika na stanowisku konsultanta
    technicznego. Pracownik ten nie jest jednak upoważniony do podejmowania decyzji w
    imieniu Spółki, gdyż aspekty handlowe negocjowanych umów są ustalane w Wielkiej
    Brytanii na poziomie centrali. Pracownik posiada upoważnienie do akceptowania umów o
    wartości do (...). funtów bez możliwości udzielania rabatów. W praktyce, bez względu na
    ww. limity, pracownik wysyła wszystkie umowy do kierownictwa w Wielkiej Brytanii w celu
    potwierdzenia możliwości ich zawarcia. Natomiast w zakresie zaplecza technicznego
    Spółka nie posiada żadnego biura w Polsce, w którym pracownik wykonywałby pracę na
    rzecz Spółki. Pracownik zatrudniony w Polsce wykonuje pracę na rzecz Spółki głównie we
    własnym lokalu. Możliwe jest również odbywanie spotkań w siedzibie klientów.
    Dodatkowo Spółka oddała do dyspozycji pracownika jedynie laptop i telefon komórkowy i
    nie posiada w Polsce żadnego innego zaplecza technicznego. Wszystkie istotne decyzje
    dotyczące działalności Spółki są podejmowane w Wielkiej Brytanii.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że pomimo, iż Spółka posiada w Polsce
    zaplecze osobowe w postaci pracownika oraz techniczne w postaci laptopa i telefonu
    komórkowego, to nie sposób uznać, że jest w stanie prowadzić na terytorium Polski
    niezależną działalność w zakresie udzielania licencji na oprogramowanie. Cechy i skala
    posiadanego w Polsce zaplecza personalnego i technicznego uniemożliwiają Spółce w
    sposób niezależny i samodzielny prowadzenie części działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające
    się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać
    umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na
    dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie, pomimo
    posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych oraz
    technicznych, działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się
    samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby
    Spółki. Jak już powyżej wskazano wszelkie kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki

    w Polsce, takie jak aspekty handlowe, negocjowanych umów, podejmowane są w Wielkiej
    Brytanii, a wykonujący swoje obowiązki na terytorium Polski pracownik nie jest w pełni
    uprawniony do samodzielnego zawierania umów w imieniu Spółki. W Państwa praktyce
    gospodarczej pracownik, niezależnie od zakresu udzielonego mu upoważnienia,
    potwierdza możliwość zawarcia każdego kontraktu z centralą w Wielkiej Brytanii. Zatem
    pracownik zatrudniony w Polsce na stanowisku konsultanta technicznego nie bierze
    udziału w procesie podejmowania decyzji przez Spółkę, jego rola ma jedynie charakter
    pomocniczy, tj. ogranicza się do udzielania wsparcia technicznego w przypadku
    wystąpienia bariery językowej między Spółką a jej klientem.
    W konsekwencji, mimo posiadania przez Spółkę pewnych zasobów osobowych (1
    pracownika) oraz technicznych (laptopa i telefonu komórkowego) na terytorium Polski nie
    są spełnione przesłanki do uznania, że Spółka na terytorium Polski posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    282/2011 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    Skoro Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii oraz jak
    ustaliłem powyżej nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, to miejsce świadczenia na rzecz Spółki usług (do których nie stosuje się
    szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f
    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy) należy ustalić na
    zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym usługi
    świadczone na rzecz Spółki są opodatkowane w kraju siedziby Spółki, tj. w Wielkiej Brytanii.
    W konsekwencji stanowisko Spółki należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.