Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.16.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-09
Teza: Skutki podatkowe zawarcia w 2024 r. z bankiem ugody
dotyczącej pożyczki hipotecznej.
Słowa kluczowe: hipoteka
odsetki
pożyczka
przychód
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zobowiązanie-umorzenie zobowiązania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 30 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 25 maja 2025 r. (wpływ 25 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    21 lipca 2008 roku podpisała Pani umowę pożyczki hipotecznej spłacanej w ratach
    annuitetowych – ze zmienną stopą procentową udzielonej w walucie wymienialnej (franki
    szwajcarskie) w Banku na cele mieszkaniowe tj. o uzyskanie, przydział lokalu mieszkalnego
    dla Pani TBS. Co niniejszym się stało. Pieniądze otrzymane z Banku zostały w całości
    przeznaczone w 100% na pozyskanie ww. mieszkania. Kwota udzielonej pożyczki – (...) CHF
    i udzielona na xxx miesięcy licząc od dnia zawarcia umowy to jest do 2028 roku.
    W 2024 roku Bank zwrócił się do Pani z informacją, że w ramach spłacanej umowy
    pożyczki hipotecznej od 2018 roku powstała nadpłata pożyczki hipotecznej – w związku z
    tym Bank zaproponował podpisanie ugody. W ramach mediacji z udziałem mediatora
    KNF, bank przedstawił następujące wyliczenia:
    1. W księgach rachunkowych Banku na dzień zawarcia ugody wysokość zadłużenia
      Pożyczkobiorcy z tytułu umowy wynosiła (...) CHF – tj. – kapitał (pozostała do spłaty
      kwota pożyczki hipotecznej): (...) CHF – odsetki skapitalizowane: (...) CHF – odsetki
      zapadłe niespłacone: (...) CHF – odsetki od zadłużenia przeterminowanego: (...) CHF –
      odsetki zawieszone: (...) CHF – odsetki bieżące: (...) CHF
    2. Co oznaczało, że po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie NBP z dnia
      poprzedzającego dzień zawarcia Ugody zadłużenie Pożyczkobiorcy na dzień zawarcia
      Ugody wynosiło: (...) PLN: – kapitał (pozostała do spłaty kwota pożyczki hipotecznej):
      (...), – odsetki bieżące: (...) PLN.
    Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, Strony uzgodniły, iż pożyczka hipoteczna
    udzielona na podstawie umowy została spłacona i powstała nadpłata należna
    Pożyczkobiorcy, która na dzień zawarcia Ugody wynosiła wraz odsetkami (...) z czego: –
    kapitał: (...) PLN – odsetki: (...) PLN. Podpisaną Ugodą w dniu (...).08.2024 r., Bank zwolnił
    Pożyczkobiorcę z długu (umarza zadłużenie Pożyczkobiorcy) w kwocie (...) PLN stanowiącej
    kwotę zadłużenia wskazaną w ust. 3 §1 Ugody, Pożyczkobiorca dokonane zwolnienie z
    długu przyjmuje. Na kwotę zwolnienia z długu składa się zadłużenie z następującego
    tytułu w poniższych wysokościach: – kapitału (...) PLN. Dodatkowo Bank zwalnia
    Pożyczkobiorcę z długu (umarza zadłużenie Pożyczkobiorcy) w kwocie (...) PLN stanowiącej
    wysokość kosztów i opłat, o których mowa w ust. 3 ugody.

    Bank uznał pożyczkę hipoteczną za spłaconą i nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do
    Pożyczkobiorcy w związku z Umową.
    W otrzymanym z Banku PIT-11 w pozycji 100-wpisano kwotę (...) zł co stanowić ma kwotę
    umorzenia pożyczki hipotecznej: (...) zł i odsetki: (...) zł.
    Otrzymany z banku PIT-11 z powyższą kwotą nie powinien być uwzględniany w zeznaniu
    rocznym PIT-37 ponieważ w myśl przepisów m.in. Rozporządzeniem Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 (Dz.U. z 2024 poz. 102) i zmianą Rozporządzenia z 20 grudnia 2024
    spełnia Pani wszystkie wymogi formalne do zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z pożyczką hipoteczną udzielonej na
    cele mieszkaniowe.
    W uzupełnieniu wniosku – w odpowiedzi na wezwanie wskazała Pani poniższe informacje.
    Wykazana przez Bank w formularzu PIT-11 tytułem ugody z dnia 13 sierpnia 2024 kwota
    odsetek (w ramach raty kapitałowo-odsetkowej) jest kwotą nienależnie przez Panią
    wpłacaną do 2024 roku, to jest od momentu (X 2018) kiedy powstała nadpłata raty
    kapitałowo-odsetkowej umowy pożyczki hipotecznej przeznaczonej wyłącznie na cele
    mieszkaniowe i zwrócona przez Bank w momencie podpisania ugody z Bankiem w ub.
    roku. W ocenie wnioskodawcy zwrócona przez Bank kwota nadpłaconych odsetek raty jest
    neutralna podatkowo.
    Pytania
    Czy w zeznaniu podatkowym (PIT-37) rozliczanym z małżonkiem za rok 2024 winna Pani
    uwzględnić PIT-11 otrzymany z Banku tytułem Pani ugody z Bankiem dotyczącej pożyczki
    frankowej hipotecznej z 21.07.2008 roku przeznaczonej wyłącznie na cele mieszkaniowe
    to jest zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie i w świetle obowiązujących przepisów, otrzymany PIT-11 z Banku tytułem
    (Ugoda z (...) sierpnia 2024) nie powinien być uwzględniany w rocznym zeznaniu
    podatkowym za 2024 rok i jest neutralny podatkowo.
    Wnioskodawca spełnia wymogi w myśl obowiązujących przepisów tj. Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 poz. 592 w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem udzielonym
    na cele mieszkaniowe i późniejszą zmianą tegoż Rozporządzenia przez MF z 20 grudnia
    2024 poz. 1912 w Dzienniku Ustaw z 2024 r. poz. 102 z 23 stycznia 2024 r.
    wprowadzających następujące zmiany: W §3 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i
    dodaje się ust. 2 w brzmieniu: „2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o
    ile spełnia warunku określone w ust. 1” ww. Rozporządzenia to jest: §3
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl Rozporządzenia Ministra Finansów otrzymana pożyczka hipoteczna frankowa w
    2008 roku spełniała następujące wymogi:

    - pożyczka hipoteczna frankowa została zaciągnięta wyłącznie na cel mieszkaniowy, to
      jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych – jednego gospodarstwa domowego;
    - osoba fizyczna będąca stroną umowy pożyczki/kredytu nie korzystała z zaniechania
      poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu pożyczki/kredytu
      hipotecznego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej, niż ta, która
      była finansowana pożyczką/kredytem;
    - pożyczka frankowa została zabezpieczona w postaci wpisu do hipoteki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za

    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej
    ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9:
      Inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    W związku z tym, każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności od
    pożyczki hipotecznej, zaciągniętej przez Panią, wskazuję, że instytucja pożyczki
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Stosownie do art. 720 § 2 ww. Kodeksu:

      Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania
      formy dokumentowej.
    Z kolei stosownie do art. 78 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1646 ze zm.):
      Do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio
      przepisy dotyczące zabezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie pożyczki są obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się
    w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy
    bowiem pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 Kodeksu
    cywilnego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    W konsekwencji, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu pożyczki hipotecznej należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.2)),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 3 ust. 2 omawianego rozporządzenia:

      Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.
    Z kolei § 4 rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Z powyższego przepisu wynika, że zaniechanie poboru podatku może mieć zastosowanie
    do pożyczek, w stosunku do których podatnik uzyska przychód od 1 stycznia 2025 r. do 31
    grudnia 2026 r.
    Rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku w brzmieniu obowiązującym do
    31 grudnia 2024 r. nie dotyczyło (nie miało zastosowania do) umorzonych pożyczek
    hipotecznych.
    Podkreślenia wymaga, że prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód z
    nieodpłatnych świadczeń powstaje w momencie ich otrzymania lub postawienia do
    dyspozycji podatnika.
    Z przedstawionego przez Panią opisu stanu faktycznego wynika, że ugoda w ramach
    której bank zwolnił Panią z długu (umorzył zadłużenie) a Pani przyjęła to zwolnienie z
    długu została podpisana 13.08.2024 r. Zatem w tym dniu uzyskała Pani przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w związku z tym, że uzyskała Pani przychód z tytułu umorzenia pożyczki
    w 2024 r. a zaniechanie poboru podatku określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe, dotyczy pożyczek, w stosunku do których podatnik uzyska przychód
    od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2026 r., to przychód ten nie może korzystać z
    zaniechania poboru podatku dochodowego.
    Ponadto w opisie sprawy wskazała Pani, że w otrzymanym z Banku PIT-11 w pozycji 100 –
    wpisano kwotę (...) zł co stanowić ma kwotę umorzenia pożyczki hipotecznej: (...) zł i
    odsetki: (...) zł. Wykazana w formularzu PIT-11 kwota odsetek (w ramach raty kapitałowo-
    odsetkowej) jest kwotą nienależnie przez Panią wpłacaną do 2024 roku, to jest od
    momentu (X 2018) kiedy powstała nadpłata raty kapitałowo-odsetkowej umowy pożyczki
    hipotecznej przeznaczonej wyłącznie na cele mieszkaniowe i zwrócona przez Bank w
    momencie podpisania ugody z Bankiem w ub. roku.
    Jak już wcześniej wskazano za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Skoro w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranego
    świadczenia, to należy uznać, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Pani przychodu. W
    przypadku zwrotu świadczenia klient otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał – zwrot

    zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód
    podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    Wobec powyższego, w odniesieniu do kwoty, którą otrzymała Pani od Banku w wyniku
    zawartej ugody, stanowiącej zwrot odsetek nienależnie przez Panią wpłaconych
    stwierdzam, że jej otrzymanie nie spowoduje po Pani stronie dodatkowego przysporzenia
    majątkowego. Wypłata ta jest dla Pani neutralna podatkowo.
    Zatem, otrzymana przez Panią kwota (dotycząca zwrotu nienależnie wpłaconych odsetek)
    nie stanowi Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych i jej uzyskanie nie skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku
    dochodowego.
    Reasumując:
    1) kwota umorzonej pożyczki hipotecznej stanowi dla Pani przychód z innych źródeł
      podlegający opodatkowaniu i wykazaniu w zeznaniu rocznym,
    2) kwota zwróconych odsetek nie stanowi dla Pani przychodu i nie podlega wykazaniu w
      zeznaniu rocznym.
    W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) składanym za 2024 r.
    (również w sytuacji gdy rozlicza się Pani wspólnie z mężem) powinna Pani uwzględnić tę
    część kwoty wykazanej w PIT-11 otrzymanym z banku, która odpowiada kwocie umorzonej
    pożyczki.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.