Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.204.2025.3.TR 0111-KDIB3-2.4018.6.2025.4.
MGO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-22
Teza: Ustalenie statusu płatnika PIT
Słowa kluczowe: gmina
jednostka-jednostka samorządu terytorialnego
obowiązek-obowiązek płatnika
odpowiedzialność-odpowiedzialność płatnika
samorząd-samorząd terytorialny
urząd-urząd gminy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zasady pobierania zaliczek.
Ustawa o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
płatników-Rozdział 3. Zasady posługiwania się
identyfikatorem podatkowym
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    Państwo (dalej: „Gmina” lub „Wnioskodawca”) są jednostką samorządu terytorialnego
    posiadającą osobowość prawną. Zgodnie z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym dalej: „usg”) Gmina wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu
    własnym i na własną odpowiedzialność. Gmina – jako osoba prawna – posiada swój NIP,
    który jest wykorzystywany przez Gminę np. na potrzeby rozliczania podatku od towarów i
    usług.
    Gmina wykonuje swoje zadania przy pomocy „urzędu gminy” (dalej jako: „Urząd”) w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej:
    „usg”). Zgodnie z art. 33 ust. 1, 2 i 3 usg:
    · wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy,
    · organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy określa regulamin organizacyjny,
      nadany przez wójta w drodze zarządzenia,
    · kierownikiem urzędu jest wójt.
    W praktyce przyjmuje się, że „urząd gminy” to zespół środków materialnych i technicznych
    budynki, sprzęt techniczny) oraz osobowych (urzędnicy) danych do pomocy organowi
    (organom) w celu realizacji jego (ich) zadań i kompetencji (por. Dolnicki Bogdan (red.),
    Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. 111, 2021 r. – komentarz do art. 33
    usg).
    Urząd jest pracodawcą – w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy – dla zatrudnionych pracowników (pracodawcą jest Urząd, a nie Gmina). W
    związku z tym Urząd posiada swój NIP, który jest wykorzystywany m.in. na potrzeby
    rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do osób, które są
    pracownikami. W tym sensie to Urząd jest płatnikiem podatku dochodowego od osób
    fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych pracownikom zatrudnionym na podstawie
    umów o pracę.
    W celu wykonywania zadań Gmina może tworzyć jednostki organizacyjne (art. 9 ust. 1
    usg), które nogą przyjmować formę organizacyjno-prawną jednostek budżetowych albo
    samorządowych zakładów budżetowych. Jednostki organizacyjne są tworzone m.in. na
    podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej:
    „ufp”), które regulują zasady ich działania praż organizację.
    Jednostki budżetowe regulują przepisy w szczególności art. 11 i 12 ufp. Z kolei
    samorządowe zakłady budżetowe regulują przede wszystkim przepisy art. 15 i 16 ufp.
    Na dzień składania niniejszego wniosku w strukturze Gminy funkcjonują następujące
    jednostki organizacyjne (dalej łącznie jako: „Jednostki”): (...).
    Nie można wykluczyć powstania w przyszłości nowych jednostek organizacyjnych, a także
    likwidacji lub przekształcenia dotychczasowych Jednostek.
    Jednostki wykonują zadania Gminy. Jednostki nie posiadają odrębnej od Gminy
    osobowości prawnej – funkcjonują w ramach osobowości prawnej Gminy. Jednostki nie
    mają zdolności prawnej ani zdolności do czynności prawnych, a co za tym idzie nie mogą
    zawierać we własnym imieniu umów cywilnoprawnych.

    Z punktu widzenia prawa cywilnego stroną zawieranych przez Jednostki umów
    cywilnoprawnych jest Gmina. Dyrektorzy (kierownicy) Jednostek zawierają przedmiotowe
    umowy cywilnoprawne działając na podstawie pełnomocnictwa udzielanego im przez
    Wójta.
    W ten sposób – w celu wykonywania przypisanych Jednostkom zadań – dyrektorzy
    (kierownicy) Jednostek zawierają z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności
    gospodarczej umowy cywilnoprawne – tj. umowy zlecenia oraz umowy o działo (dalej jako:
    „Umowy”). Umowy te generalnie przewidują wykonywanie przez osoby fizyczne
    nieprowadzące działalności gospodarczej na rzecz Jednostek określonych świadczeń w
    zamian za stosowne wynagrodzenie wypłacane przez Jednostki.
    Wypłata (regulowanie) należności w związku z zawieranymi Umowami jest dokonywana
    przez Jednostki (to Jednostki dokonują przelewu należności) w ramach planu finansowego
    konkretnej Jednostki oraz z wykorzystaniem jej rachunku bankowego.
    Jednostki są pracodawcami – w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
    Kodeks pracy – w stosunku do zatrudnionych pracowników.
    Jednostki posiadają własne numery NIP, które wykorzystywane są m.in. na potrzeby
    rozliczania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych odprowadzanych od
    wynagrodzeń osób zatrudnionych na podstawie umów o pracę. W tym sensie to Jednostki
    są płatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłacanych
    pracownikom zatrudnionym na podstawie umów o pracę.
    Pytania
    1) Kto powinien zostać uznany za płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w
      odniesieniu do zawieranych przez Jednostki Umów, w szczególności czy płatnikiem
      tym powinien (powinna) być Urząd, Gmina czy też poszczególne Jednostki?
    2) Kto powinien sporządzać stosowne deklaracje (w tym zeznania, wykazy, zestawienia,
      sprawozdania oraz informacje) związane z rozliczaniem Umów na gruncie podatku
      dochodowego od osób fizycznych (w szczególności czy powinien/powinna to być
      Urząd, Gmina czy też poszczególne Jednostki) oraz czyim NIP-em należy się w tym
      przypadku posługiwać (w szczególności czy powinien to być NIP Urzędu, Gminy czy też
      poszczególnych Jednostek)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie:
    Ad. 1.
    Płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do zawieranych przez
    Jednostki Umów powinny być Jednostki.
    Ad. 2.
    Stosowne deklaracje (w tym zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje)
    związane z rozliczaniem Umów na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych
    powinny być sporządzane przez Jednostki przy wykorzystaniu NIP-u tych Jednostek.
    Uzasadnienie
    Państwa zdaniem, to Jednostki powinny zostać uznane za płatników podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tytułu zawieranych Umów.
    Należy zauważyć, że Jednostki zostały powołane do wykonywania określonych zadań
    Gminy i charakteryzują się stosownym stopniem wyodrębnienia w ramach struktury
    Gminy. Ta odrębność – mimo że nie charakteryzuje się posiadaniem przez Jednostki
    osobowości prawnej – jest wystarczająca dla uznania ich za płatników podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Posiadanie statusu płatnika nie jest bowiem
    uzależnione od posiadania osobowości prawnej.

    Gmina stoi zatem na stanowisku, iż odrębną kwestią jest bycie płatnikiem podatku
    dochodowego od osób fizycznych, a inną kwestią funkcjonowanie jako strona umowy
    cywilnoprawnej.
    Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, płatnikiem
    podatku jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
    osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
    obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go w terminie organowi
    podatkowemu.
    Z kolei stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (dalej: „updof”): „Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich
    jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej,
    które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
    18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy (...)”.
    Stosownie do art. 41 ust. 4 updof: „Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani
    pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub
    stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów
    określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 1 lb-
    13, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5, 10, 12 i 21”.
    Powyższe przepisy w sposób wyraźny przewidują, że płatnikiem jest zarówno osoba
    prawna, jak i jej jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W
    szczególności okolicznością decydującą w tym względzie nie jest to, kto jest stroną umowy
    cywilnoprawnej, na podstawie której dokonywana jest wypłata należności. Przepisy w
    żaden sposób nie łączą funkcji płatnika z „byciem” stroną umowy cywilnoprawnej
    (nieuprawnione byłoby twierdzenie, że jednostka organizacyjna danej osoby prawnej nie
    posiada charakteru płatnika z tego powodu, że nie może być bezpośrednio i samodzielnie
    stroną umowy cywilnoprawnej).
    Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.
    Przykładowo, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2021 r. (sygn. akt II
    FSK 39/21) wskazano: „Skoro art. 41 ust. 4 u.p.d.f. wskazuje jako płatników zarówno osoby
    prawne, jak i ich jednostki organizacyjne, oznacza to, że ustawodawca dopuszcza, że
    płatnik nie jest stroną umowy, która stanowi tytuł do wypłaty należności. Jednostki
    organizacyjne osób prawnych, które pozbawione są odrębnej osobowości prawnej, nie
    zawierają samodzielnie umów stanowiących podstawę do wypłaty świadczeń. Jeżeli
    jednostki organizacyjne osób prawnych zawierają umowy, to czynią to wyłącznie w imieniu
    i na rzecz osoby prawnej, na podstawie udzielonego ich kierownikom pełnomocnictwa.
    Zatem, jeżeli ustawodawca chciałby powiązać obowiązki płatnika z byciem stroną umowy,
    to nie wskazałby w art. 41 ust. 1 u.p.d.f., jednostek organizacyjnych osoby prawnej jako
    płatników, obok samej osoby prawnej”.
    Analogiczne podejście wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9
    stycznia 2020 r. (sygn. II FSK 163/18).
    Z uwagi na powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:
    1) płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do zawieranych
      przez Jednostki Umów powinny być Jednostki,
    2) stosowne deklaracje (w tym zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz
      informacje) związane z rozliczaniem Umów na gruncie podatku dochodowego od osób
      fizycznych powinny być sporządzane przez Jednostki przy wykorzystaniu NIP-u tych
      Jednostek.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy:
      Źródłem przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    Zgodnie z treścią art. 13 pkt 8 lit. a przywołanej ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się:
      przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o
      dzieło, uzyskiwane wyłącznie od: osoby fizycznej prowadzącej działalność
      gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki
      organizacyjnej niemającej osobowości prawnej - z wyjątkiem przychodów
      uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa
      w pkt 9.
    Na podstawie natomiast art. 41 ust. 1 przywołanej ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Przy tym, z przepisu art. 41 ust. 4 ww. ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Na podstawie zaś art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego

      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Z kolei stosownie do art. 42 ust. 1a ww. ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby,
      roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące
      podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust.
      10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się odpowiednio.
    Natomiast stosownie do art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    – podatku, zaliczki lub raty.
    W przedmiotowej sprawie – dla rozstrzygnięcia, czy Państwo będą pełnili obowiązki
    płatnika – konieczne jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465).
    Z uwagi na treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podkreślam, że zgodnie z
    art. 2 ust. 1 ww. ustawy:
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Artykuł 2 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że:
      Gmina posiada osobowość prawną.
    W myśl natomiast art. 9 ust. 1 ww. ustawy:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Stosownie do art. 11a ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ww. ustaw:
      Organem gminy jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), ilekroć zaś w ustawie jest
      mowa o wójcie, należy przez to rozumieć także burmistrza oraz prezydenta miasta.
    Stosownie do art. 31 cyt. ustawy:
      Wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz.
    Dla rozstrzygnięcia, który podmiot: Gmina, czy jej jednostka organizacyjna będzie
    płatnikiem podatku dochodowego w związku z wypłatą świadczeń wynikających z umów
    cywilnoprawnych istotne jest to, który z tych podmiotów jest stroną zawieranych umów.
    W opisie zdarzenia podali Państwo, że:

      Jednostki nie mają zdolności prawnej ani zdolności do czynności prawnych, a co za
      tym idzie nie mogą zawierać we własnym imieniu umów cywilnoprawnych.
      Z punktu widzenia prawa cywilnego stroną zawieranych przez Jednostki umów
      cywilnoprawnych jest Gmina. Dyrektorzy (kierownicy) Jednostek zawierają
      przedmiotowe umowy cywilnoprawne działając na podstawie pełnomocnictwa
      udzielanego im przez Wójta.
      W ten sposób – w celu wykonywania przypisanych Jednostkom zadań – dyrektorzy
      (kierownicy) Jednostek zawierają z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności
      gospodarczej umowy cywilnoprawne – tj. umowy zlecenia oraz umowy o działo (dalej
      jako: „Umowy”).
    Skoro zatem – jak wynika z opisu zdarzenia – stroną Umów zawieranych przez Jednostki
    każdorazowo jest Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego, to płatnikiem podatku
    dochodowego, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz Ordynacji podatkowej, będzie Gmina, a nie Urząd czy poszczególne
    Jednostki.
    Podstawowe regulacje dotyczące umów zlecenia i umów o dzieło zostały zawarte w
    przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061
    ze zm.).
    Zgodnie z ich brzmieniem:
      Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej
      czynności prawnej dla dającego zlecenie. Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie
      wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za
      wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Natomiast przez umowę o dzieło
      przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a
      zamawiający do zapłaty wynagrodzenia.
    Podmioty, które zawierają umowy zlecenia i o dzieło (zleceniodawcy), stają się płatnikami
    podatku dochodowego. W efekcie muszą pobierać zaliczki na podatek i przekazywać je
    właściwym urzędom skarbowym.
    Jak Państwo wskazali wyżej, stroną zawieranych umów cywilnoprawnych jest Gmina, a nie,
    np. jej jednostka organizacyjna.
    W związku z powyższym, to na Gminie – jako zleceniodawcy lub zamawiającym dzieło –
    będzie ciążył obowiązek wypłaty wynagrodzenia za wykonaną usługę/czynność
    cywilnoprawną.
    Skoro zatem jak Państwo sami potwierdzili – stroną zawieranych umów cywilnoprawnych
    jest Gmina (jednostka samorządu terytorialnego), to w świetle przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych występująca w charakterze zleceniodawcy lub
    zamawiającego Gmina będzie jednocześnie płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy
    należnych od przychodów uzyskanych przez zleceniobiorcę z tytułu umowy zlecenia
    zawartej z Gminą lub przyjmującego zamówienie z tytułu umowy o dzieło. Obowiązki
    płatnika są konsekwencją czynności prawnej i obarczają stronę umowy.
    Nie ma przy tym znaczenia, który podmiot dokonuje fizycznie wypłaty należności. Kwestie
    rozliczeń dokonywanych przez jednostki organizacyjne Gminy nie mają wpływu na zmianę
    tożsamości płatnika, którym zgodnie z treścią zawieranych umów będzie Gmina. Są to
    bowiem jedynie kwestie organizacyjno-techniczne.
    Jak wynika z treści cytowanego wyżej art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, to podmioty, które dokonują świadczeń z tytułu zawartych umów
    cywilnoprawnych są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek dochodowy.
    Również brzmienie art. 41 ust. 4 tej ustawy wskazuje, że zobowiązane do poboru
    zryczałtowanego podatku dochodowego są podmioty, które dokonują wypłat (świadczeń).
    Zatem płatnikiem będzie podmiot, który będzie zobowiązany do wypłaty świadczenia, a

    zgodnie z zawartymi umowami cywilnoprawnymi tym podmiotem jest Gmina
    (zleceniodawca/zamawiający).
    Wójt (burmistrz, prezydent miasta) zawiera umowy zlecenia oraz umowy o dzieło w
    imieniu Gminy, a nie własnym. Tym samym czynności dokonane przez wójta (burmistrza,
    prezydenta miasta) są czynnościami samej Gminy. Skoro jednostki organizacyjne nie mają
    – jako strona – możliwości zawarcia przedmiotowych umów cywilnoprawnych, to nie mogą
    również we własnym imieniu wypłacać należności z tytułu umów i być płatnikiem w
    rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle powyższego, stwierdzam, że na gruncie opisanego zdarzenia to Państwo
    (Gmina) winni zostać uznani za płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w
    odniesieniu do zawieranych przez Jednostki Umów.
    W konsekwencji, to Państwo (Gmina) powinni sporządzać stosowne deklaracje związane z
    rozliczaniem Umów na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości dotyczących posługiwania się NIP-em w
    sporządzanych przez Państwa stosownych deklaracjach należy zauważyć, że zgodnie z art.
    1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i
    płatników (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 237), zwanej dalej „ustawą o NIP”:
      Ustawa określa:
      1. zasady ewidencji:
        a. podatników,
        b. płatników podatków,
        c. płatników składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenia zdrowotne,
        zwanych dalej „płatnikami składek ubezpieczeniowych”;
      2. zasady i tryb nadawania numeru identyfikacji podatkowej, zwanego dalej „NIP”;
      3. zasady posługiwania się identyfikatorem podatkowym.
    Stosownie do treści art. 2 ust. 1-3 ustawy o NIP:
        1. Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające
          osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami,
          podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu.
        2. Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione
          w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, oraz płatnicy
          podatków.
        3. Obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają także podmioty będące, na podstawie
          odrębnych ustaw, płatnikami składek ubezpieczeniowych.
    Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o NIP:
      Identyfikatorem podatkowym jest:
        1) numer PESEL – w przypadku podatników będących osobami fizycznymi
          niebędących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług lub
          nieprowadzących działalności gospodarczej;
        2) NIP – w przypadku pozostałych podmiotów podlegających obowiązkowi
          ewidencyjnemu, o którym mowa w art. 2.
    Powyższe oznacza, że każdy podmiot, który należy do jednej z ww. kategorii, jest
    obowiązany do złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego. Obowiązek dokonania zgłoszenia
    identyfikacyjnego dotyczy podmiotów, które na podstawie odrębnych ustaw są

    podatnikami lub płatnikami podatków. Obowiązek ewidencyjny obejmuje również co do
    zasady podmioty korzystające w całości lub w części ze zwolnień podatkowych, bowiem
    posiadają one status podatników.
    W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o NIP:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2a, są obowiązani do dokonania zgłoszenia
      identyfikacyjnego do naczelnika urzędu skarbowego albo organu właściwego na
      podstawie odrębnych przepisów. Zgłoszenia identyfikacyjnego dokonuje się
      jednokrotnie, bez względu na rodzaj oraz liczbę opłacanych przez podatnika
      podatków, formę opodatkowania, liczbę oraz rodzaje prowadzonej działalności
      gospodarczej oraz liczbę prowadzonych przedsiębiorstw.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1a ustawy o NIP:
      Podatnicy, z wyłączeniem podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, oraz
      płatnicy podatków podlegający obowiązkowi ewidencyjnemu są obowiązani dokonać
      zgłoszenia identyfikacyjnego nie później niż w terminie przewidzianym do złożenia
      pierwszej deklaracji, zeznania, informacji bądź oświadczenia albo wraz z dokonaniem
      pierwszej wpłaty podatku lub zaliczki na podatek.
    Na mocy art. 6 ust. 10 ustawy o NIP:
      Płatnicy składek ubezpieczeniowych, niepodlegający obowiązkowi ewidencyjnemu
      jako podatnicy ani jako płatnicy podatków, dokonują zgłoszenia identyfikacyjnego nie
      później niż w terminach przewidzianych w odrębnych przepisach dotyczących
      terminów zgłaszania do ubezpieczeń społecznych lub ubezpieczenia zdrowotnego.
    Na mocy przepisu art. 8a ust. 1 ustawy o NIP:
      Nadanie NIP następuje przy użyciu Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej
      Ewidencji Podatników,
    Z ww. przepisów wynika, że podatnicy oraz płatnicy podlegają obowiązkowi
    ewidencyjnemu. Podmioty te są zobowiązane do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego
    do właściwego organu. Każdy podmiot, który należy do jednej z ww. kategorii, jest
    obowiązany do złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego. Należy podkreślić również, że nie
    jest prawnie dopuszczalna sytuacja nadania jednego NIP dwóm podmiotom, jak również
    posługiwania się numerem identyfikacji podatkowej nadanym innemu podmiotowi.
    Numer identyfikacji podatkowej nie może być używany w oderwaniu od nazwy podmiotu,
    która występuje w decyzji administracyjnej o nadaniu NIP.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz przywołane przepisy należy stwierdzić, że skoro – jak
    rozstrzygnięto wyżej – płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych w
    odniesieniu do zawieranych przez Jednostki Umów tj. umów zlecenia oraz umów o dzieło
    będą Państwo (Gmina), to powinni Państwo w sporządzanych stosownych deklaracjach
    (zeznaniach, wykazach, zestawieniach, sprawozdaniach oraz informacjach) posługiwać się
    Państwa NIP-em.
    Zatem Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.