Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1111/10-2/AA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-12-27
Teza: Czy czynsz dzierżawny opłacany na podstawie zawartych umów dzierżawy przedmiotowych nieruchomości będzie stanowił koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawczyni w przypadku przystąpienia do Spółki?
Słowa kluczowe: dzierżawa; spółki-spółka jawna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 29 września 2010 r. (data wpływu 4 października 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 października 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka jawna dzierżawi na potrzeby prowadzonej działalności dwie nieruchomości stanowiące współwłasność Wnioskodawczyni i jej małżonka (współwłasność ustawowa małżeńska). Umowy dzierżawy zawarte są na czas określony. Wnioskodawczyni rozlicza samodzielnie przychody z dzierżawy nieruchomości zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w związku z art. 8 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Małżonek Wnioskodawczyni jest jednym ze wspólników Spółki. Drugim wspólnikiem jest osoba trzecia. Obecnie planowane są zmiany w składzie osobowym Spółki, w efekcie których dotychczasowy wspólnik (osoba trzecia) ma wystąpić ze Spółki natomiast, Wnioskodawczyni ma przystąpić do tej Spółki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy czynsz dzierżawny opłacany na podstawie zawartych umów dzierżawy przedmiotowych nieruchomości będzie stanowił koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawczyni w przypadku przystąpienia do Spółki?

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody z udziału w spółce niebędącej osoba prawną u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.

Zasadę tą stosuje się odpowiednio, na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy, do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Powyższe przepisy odzwierciedlają transparentność spółki osobowej na gruncie podatku dochodowego. Podatnikami tego podatku są wspólnicy spółki, a nie sama spółka. Oznacza to, że wydatki poniesione przez spółkę są faktycznie rozliczane jako koszty podatkowe wspólników proporcjonalnie do ich prawa w udziale w zysku spółki.

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W art. 23 ust. 1 tej ustawy nie przewidziano zakazu, z którego wynikałby brak możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych pełnej kwoty czynszu dzierżawnego za nieruchomości opisane w stanie faktycznym. Dzierżawione przez Spółkę nieruchomości służą działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, a w konsekwencji przyczyniają się do osiągania przez nią przychodów.

Wskazana zasada ogólna stanowi, że do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła.

Aby zatem wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów powinien on spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów art. 23 ust. 1 powyższej ustawy,
*   być właściwie udokumentowany.

W opisanym stanie faktycznym wszystkie te warunki zostały spełnione. Bez wątpienia wydatek poniesiony przez Spółkę na opłacenie czynszu dzierżawnego dwóch nieruchomości wykorzystywanych w działalności gospodarczej Spółki, może zostać zaliczony do kosztów podatkowych.

Ponadto należy zauważyć, że umowa dzierżawy nieruchomości została zawarta pomiędzy odrębnymi uczestnikami obrotu gospodarczego, tj. pomiędzy Wnioskodawczynią a spółką jawną. Dlatego też wydatki ponoszone przez Spółkę jawną, tytułem dzierżawy, od Wnioskodawczyni przedmiotowych nieruchomości mogą stanowić w całości koszty uzyskania przychodów Spółki jawnej, przy czym dla Wnioskodawczyni ww. wydatek może stanowić koszt uzyskania przychodów w wielkości proporcjonalnej do jej udziału w zysku Spółki jawnej.

Podsumowując, poniesione przez Spółkę wydatki na dzierżawę nieruchomości wykorzystywanych w jej działalności gospodarczej będą w pełnej kwocie wydatkowanej przez Spółkę stanowiły koszty uzyskania przychodów, jednakże zgodnie z przepisem art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, każdy ze wspólników ma prawo zaliczyć do swoich kosztów uzyskania przychodu, poniesione przez Spółkę koszty dzierżawy opisanych nieruchomości, proporcjonalnie do ich prawa w udziale w zysku Spółki. Wnioskodawczyni jako wspólniczka Spółki jawnej będzie mogła zaliczyć poniesione przez spółkę wydatki na opłacenie czynszu dzierżawnego do swoich kosztów podatkowych w odpowiedniej proporcji, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Artykuł 23 ww. ustawy określa negatywny katalog wydatków, które nie należą do kosztów uzyskania przychodu podatkowego. Kosztem uzyskania przychodów nie są bowiem wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu powinien, w myśl powołanych przepisów spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.

Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 693 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni wraz z inną osobą będzie prowadziła działalność gospodarczą w formie spółki jawnej.

Spółka występująca jako dzierżawca zawarła umowy dzierżawy dwóch nieruchomości. Przedmiot dzierżawy jest własnością prywatną dwóch osób (współwłasność ustawowa małżeńska), w tym Wnioskodawczyni.

W związku z powyższym należy stwierdzić, iż czynsz dzierżawny opłacany na podstawie zawartych umów dzierżawy przedmiotowych nieruchomości będzie stanowił koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawczyni w przypadku przystąpienia do Spółki, tj. będzie stanowił koszt uzyskania przychodu u wszystkich wspólników spółki, w wysokości wynikającej z art. 8 ww. ustawy, czyli proporcjonalnie do udziału wspólników w zysku spółki jawnej.

Ponadto, w związku z tym, iż wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez jednego ze wspólników spółki jawnej, zaznacza się, iż interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla drugiego wspólnika.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.