Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.482.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-05
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów
niezamortyzowanej części budynku.
Słowa kluczowe: amortyzacja
budynek
budynek-rozbiórka budynku
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Dnia 30 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 26 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 lipca 2025
    r. (wpływ 18 lipca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni – osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą pod firmą ...
    podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych od całości
    swoich dochodów, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Postanowieniem z dnia ... 2024 r., które uprawomocniło się w dniu ...maja 2024 r.,
    Wnioskodawczyni nabyła – w ramach prowadzonej działalności gospodarczej –
    nieruchomość położoną w miejscowości ... w wyniku przeprowadzonej wcześniej licytacji
    komorniczej, która odbyła się w dniu .... 2024 r.
    Dla przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta (...).
    Nieruchomość jest zabudowana budynkiem (...), wybudowanym w latach 1960–1965, a
    przebudowanym w latach 1974 i 2005. Budynek parterowy z częściowym poddaszem
    użytkowym został wzniesiony w technologii tradycyjnej.
    Po nabyciu nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i podlega
    amortyzacji. Aktualnie budynek wykorzystywany jest jako magazyn zużytego sprzętu.
    Wnioskodawczyni planuje rozbiórkę istniejącego budynku oraz realizację nowej inwestycji
    budowlanej, polegającej na wzniesieniu nowego budynku magazynowego,
    przystosowanego do prowadzenia działalności handlowej i magazynowej, w tym
    składowania towarów.
    Wnioskodawczyni nie zamierza zmieniać profilu prowadzonej działalności gospodarczej,
    zarówno w sposób faktyczny, jak i formalny (np. poprzez zmianę treści wpisów do CEIDG
    lub umowy spółki). Nadal będzie prowadzić działalność polegającą na wynajmie
    nieruchomości oraz prowadzeniu sklepów spożywczych w oparciu o umowy franczyzowe.
    Uzupełnienie:
    Dochody z działalności gospodarczej są opodatkowane na zasadach określonych w art.
    30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. według stawki podatku
    liniowego 19%.
    Na potrzeby działalności gospodarczej prowadzone są księgi rachunkowe.
    Pytania
    1.  Czy niezamortyzowana część wartości początkowej budynku, stanowiącego środek
      trwały wykorzystywany w działalności gospodarczej, który zostanie zlikwidowany z
      uwagi planowaną inwestycję polegającą na budowie nowego obiektu, może zostać
      zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 w zw. z art.
      23 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
      fizycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1771, dalej: „ustawa o PIT”)?
    2.  Czy wydatki poniesione na rozbiórkę budynku, stanowiącego środek trwały
      wykorzystywany w działalności gospodarczej, będą stanowiły bezpośrednio koszt
      uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, czy też – jako nakłady
      związane z przygotowaniem terenu pod budowę nowego obiektu – powinny zostać
      ujęte jako element wartości początkowej nowego środka trwałego, zgodnie z art. 22g
      ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1
    Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części
    wartości budynku podlegającego likwidacji.

    Zdaniem Wnioskodawczyni, niezamortyzowana część wartości początkowej budynku,
    który został wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wykorzystywany w działalności
    gospodarczej, a następnie poddany likwidacji z uwagi na planowaną nową inwestycję,
    może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz.
    1771, dalej: „ustawa o PIT”), w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z kolei art. 23 ust. 1 pkt 6 stanowi, że nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji środka
    trwałego, jeżeli nie został on całkowicie zamortyzowany, z wyjątkiem przypadków, gdy
    likwidacja następuje z przyczyn niezależnych od podatnika.
    W przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni:
    - nabyła nieruchomość zabudowaną budynkiem,
    - wprowadziła budynek do ewidencji środków trwałych i rozpoczęła jego amortyzację,
    - wykorzystywała go w działalności gospodarczej jako magazyn zużytego sprzętu,
    - z uwagi na niską funkcjonalność i brak ekonomicznego uzasadnienia remontu, podjęła
      decyzję o jego rozbiórce i budowie nowego budynku przystosowanego do bieżących
      potrzeb działalności.
    Przyczyny likwidacji mają zatem charakter obiektywny, niezależny od podatnika i nie są
    związane ze zmianą profilu działalności gospodarczej. Celem działania Wnioskodawcy jest
    racjonalizacja i zwiększenie efektywności wykorzystania majątku przedsiębiorstwa.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak
    wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK
    1182/11, jeżeli w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, który utracił
    przydatność gospodarczą z przyczyn innych niż zmiana rodzaju działalności, powstała
    strata, to strata ta może stanowić koszt uzyskania przychodu. Stanowisko to pozostaje
    aktualne i znajduje zastosowanie w analogicznych stanach faktycznych.
    W konsekwencji, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że niezamortyzowana część
    wartości początkowej budynku, który zostanie poddany likwidacji z przyczyn obiektywnych
    i niezależnych od podatnika, może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w
    momencie likwidacji środka trwałego.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2
    Koszty rozbiórki jako element wartości początkowej nowego środka trwałego
    Zdaniem Wnioskodawczyni wydatki poniesione na rozbiórkę budynku, który stanowił
    środek trwały wykorzystywany w działalności gospodarczej, nie będą stanowiły kosztów
    uzyskania przychodu w dacie ich poniesienia, lecz powinny zostać zakwalifikowane jako
    element wartości początkowej nowego środka trwałego, zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1
    oraz ust. 4 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 22g ust. 4 ustawy o PIT, w przypadku wytworzenia środka trwałego we
    własnym zakresie, jego wartość początkową stanowi koszt wytworzenia, obejmujący m.in.
    koszty przygotowania inwestycji, w tym rozbiórkę obiektów, których istnienie
    uniemożliwia realizację planowanego przedsięwzięcia. Dotyczy to także budynków
    nabytych i zlikwidowanych przed rozpoczęciem nowej inwestycji, jeżeli istnieje
    bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rozbiórką a budową nowego
    środka trwałego.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 grudnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-

    1.4010.678.2023.2.MF, w której organ wskazał, że: „wydatki zarówno na likwidację
    budynku, jak i koszty jego nabycia będą stanowiły dla Wnioskodawczyni koszty uzyskania
    przychodu. Jednakże wydatki te nie będą mogły zostać rozliczone w kosztach
    podatkowych jednorazowo, tylko poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości
    początkowej nowego środka trwałego [...]”.
    Organ potwierdził tym samym, że wydatki na rozbiórkę stanowią element kosztu
    wytworzenia środka trwałego, a ich podatkowe rozliczenie powinno nastąpić poprzez
    odpisy amortyzacyjne zgodnie z art. 22h–22i ustawy o PIT, co pozwala uznać je za koszty
    uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 8 tej ustawy.
    Wnioskodawczyni podkreśla, że analogiczna sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie –
    rozbiórka istniejącego budynku jest koniecznym etapem przygotowania terenu pod
    budowę nowego budynku magazynowego. Wydatki poniesione na ten cel nie mają
    samodzielnego znaczenia gospodarczego, lecz są nierozerwalnie związane z realizacją
    inwestycji i jako takie powinny zostać ujęte w wartości początkowej nowo wytworzonego
    środka trwałego, a następnie rozliczane w czasie poprzez odpisy amortyzacyjne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    - pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem
      przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    - nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    - być właściwie udokumentowany.
    Przy tym podkreślam, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-
    skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z działalności,
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu każdorazowo spoczywa na
    podatniku.
    Stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty

      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Na mocy art. 23 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji
      nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
      gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Cytowany wyżej art. 23 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wyłączający z kosztów uzyskania przychodów straty powstałe w wyniku likwidacji nie w
    pełni umorzonych środków trwałych, odnosi się wyłącznie do przypadku, w którym środki
    te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Tym samym straty związane z likwidacją środków trwałych uwarunkowaną innymi
    przyczynami, co do zasady, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
    Zatem, jeżeli następuje likwidacja środka trwałego bez zmiany przez podatnika rodzaju
    działalności, a likwidacja była konieczna ze względów gospodarczych i uzasadniona
    ekonomicznie, wówczas strata z tego tytułu może być kosztem uzyskania przychodów.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność
    gospodarczą, z której dochody są opodatkowane tzw. podatkiem liniowym. W 2024 r.
    nabyła Pani, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nieruchomość
    zabudowaną budynkiem wybudowanym w latach 1960-1965 i przebudowanym w latach
    1974 i 2005. Budynek był wykorzystywany jako magazyn zużytego sprzętu. Nieruchomość
    wprowadziła Pani do ewidencji środków trwałych i dokonuje odpisów amortyzacyjnych.
    Planuje Pani rozbiórkę istniejącego budynku oraz realizację nowej inwestycji polegającej
    na wzniesieniu nowego budynku magazynowego, przystosowanego do prowadzonej
    działalności gospodarczej. Nie zamierza Pani zmieniać profilu prowadzonej działalności.
    W świetle powyższego stwierdzam, że w przedstawionym we wniosku opisie sprawy
    wyłączenie zawarte w ww. art. 23 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie znajduje zastosowania, dlatego też ta część wartości środka trwałego, od
    której nie dokonano odpisów amortyzacyjnych, jest stratą, która, co do zasady, zgodnie z
    tym przepisem może stanowić koszt uzyskania przychodu.
    Likwidacja środka trwałego nie ma związku ze zmianą rodzaju działalności gospodarczej,
    dlatego strata powstała w jej wyniku może być uznana za koszt uzyskania przychodów.
    Co do kosztów rozbiórki likwidowanego środka trwałego (budynku) należy wskazać, że do
    wartości początkowej wytwarzanych środków trwałych zalicza się ogół kosztów
    poniesionych w związku z ich wytworzeniem od momentu rozpoczęcia inwestycji aż do
    momentu przekazania środka do używania.
    W myśl art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    Zgodnie bowiem z art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie –
      koszt wytworzenia.
    Zgodnie z art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,

      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się
      wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów
      ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i
      kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i
      prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka
      trwałego do używania.
    Użycie przez ustawodawcę zwrotu, że do kosztu wytworzenia środka trwałego zalicza się
    „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych” oznacza, że
    katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego
    powiększających jego wartość początkową jest otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się
    w nim również inne, nie wymienione wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość
    początkową danego składnika majątku. Zatem na wartość początkową wytwarzanego
    środka trwałego składają się wszystkie koszty poniesione w związku z budową środka
    trwałego (z wyjątkami wynikającymi wprost z przepisu art. 22g ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zatem w przypadku, gdy w miejscu dotychczasowego środka trwałego planowane jest
    wybudowanie nowego składnika majątku (środka trwałego), wówczas koszty rozbiórki
    (jako koszty inwestycji) zwiększą wartość początkową nowo wzniesionego środka trwałego
    i będą podlegały zaliczeniu do kosztów podatkowych przez odpisy amortyzacyjne od nowo
    wytworzonego środka trwałego.
    Podsumowanie:
    Niezamortyzowana część wartości początkowej budynku, stanowiącego środek trwały
    wykorzystywany w działalności gospodarczej, który zostanie zlikwidowany, może zostać
    zaliczona do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust.
    1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie wydatki poniesione na rozbiórkę budynku, stanowiącego środek trwały
    wykorzystywany w działalności gospodarczej, powinny zostać ujęte jako element wartości
    początkowej nowego środka trwałego, zgodnie z art. 22g ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Powołana przez Panią interpretacja zapadła w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla
    organu wydającego tą interpretację.
    Ponadto wskazuję, że powołane przez Panią orzeczenie sądu administracyjnego nie może
    wpłynąć na ocenę prawidłowości przedstawionych przez Panią kwestii. Nie negując tego
    orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa
    podatkowego, stwierdzam, że – moim zdaniem – teza badanego rozstrzygnięcia nie ma
    zastosowania w tym postępowaniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.