Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-603/14/MŁ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-10-17
Teza: czy różnica między rzeczywistą wartością wyrządzonej szkody a wysokością obniżonego ugodą odszkodowania stanowi dla pracownika przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odszkodowania; pracownik; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 14 lipca 2014 r. (data wpływu do Biura – 21 lipca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych ustalenia wysokości odszkodowania wypłaconego pracodawcy:

*   w części dotyczącej zaliczenia do przychodu pracownika różnicy pomiędzy wartością wyrządzonej szkody a maksymalną kwotą odszkodowania – **jest prawidłowe,**
*   w części dotyczącej zaliczenia do przychodu pracownika różnicy pomiędzy maksymalną kwotą odszkodowania a kwotą ustaloną do zapłaty – jest **nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 lipca 2014 r. wpłynął do Biura wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych ustalenia wysokości odszkodowania wypłaconego pracodawcy.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Pracownik, wskutek nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych nieumyślnie wyrządził pracodawcy szkodę. Wartość wyrządzonej szkody wyceniono na kwotę 30.000,00 zł. Wynagrodzenie pracownika w dniu wyrządzonej szkody wynosiło 3.000,00 zł.

Na podstawie art. 119 Kodeksu pracy ustalono wysokość odszkodowania z tytułu wyrządzonej szkody na kwotę 9.000,00 zł. (3.000,00 x 3 = 9.000,00 zł).

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza szczególne uwzględnienie stopnia winy pracownika oraz jego stosunku do obowiązków służbowych, pracodawca na podstawie art. 121 Kodeksu pracy zawarł z pracownikiem ugodę i obniżył wysokość odszkodowania do kwoty 5.000,00 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy kwota 25.000,00 zł (30.000,00 – 5.000,00 = 25.000,00 zł), która jest różnicą rzeczywistej wartości wyrządzonej szkody a wysokością obniżonego ugodą odszkodowania stanowi dla pracownika przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
2.  Czy kwota 4.000,00 zł (9.000,00 – 5.000,00 = 4.000,00 zł), która jest różnicą maksymalnej wysokości odszkodowania a wysokością obniżonego ugodą odszkodowania stanowi dla pracownika przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Wnioskodawca uważa, że:

1.W przedstawionej sytuacji kwota 25.000,00 zł nie stanowi przychodu pracownika podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 119 Kodeksu pracy wysokość odszkodowania ustala się w wysokości wyrządzonej szkody jednak nie może ono przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody. Skoro przepisy określają maksymalną wysokość odszkodowania, to nie ma podstaw prawnych aby do przychodu można było doliczyć kwotę wykraczającą po za nią.

2.W przedstawionej sytuacji kwota 4.000,00 zł stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wysokość odszkodowania została ustalona zgodnie z art. 119 Kodeksu pracy na kwotę trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody. Fakt, iż na podstawie art. 121 Kodeksu pracy wysokość odszkodowania została obniżona, sprawia iż pracownik nie pokrył wysokości odszkodowania w maksymalnej kwocie, tj. w kwocie jakiej dopuszczają przepisy, a tym samym powstała różnica stanowi dla niego przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie zaś do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż pracownik Wnioskodawcy w wyniku nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych nieumyślnie wyrządził szkodę Wnioskodawcy (pracodawcy). Wartość wyrządzonej szkody wyceniono na kwotę 30.000 zł.

Na podstawie art. 119 Kodeksu pracy – przy uwzględnieniu wynagrodzenia pracownika w dniu wyrządzenia szkody (3.000,00 zł) – ustalono wysokość odszkodowania z tytułu wyrządzonej szkody na kwotę 9.000 zł. Jednakże biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a zwłaszcza szczególne uwzględnienie stopnia winy pracownika oraz jego stosunku do obowiązków służbowych, Wnioskodawca, na podstawie art. 121 Kodeksu pracy, zawarł z pracownikiem ugodę i obniżył wysokość odszkodowania do kwoty 5.000 zł.

Stosownie do art. 114 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94, ze zm.), pracownik, który wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych ze swej winy wyrządził pracodawcy szkodę, ponosi odpowiedzialność materialną według zasad określonych w przepisach niniejszego rozdziału. Pracownik ponosi odpowiedzialność za szkodę w granicach rzeczywistej straty poniesionej przez pracodawcę i tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda (art. 115 Kodeksu pracy). Odszkodowanie ustala się w wysokości wyrządzonej szkody, jednak nie może ono przewyższać kwoty trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługującego pracownikowi w dniu wyrządzenia szkody (art. 119 Kodeksu pracy).

Zgodnie z art. 121 § 1 ww. cytowanej ustawy, jeżeli naprawienie szkody następuje na podstawie ugody pomiędzy pracodawcą i pracownikiem, wysokość odszkodowania może być obniżona, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności stopnia winy pracownika i jego stosunku do obowiązków pracowniczych.

Odszkodowanie jest świadczeniem przysługującym danemu podmiotowi, który doznał uszczerbku (szkody) bądź to w swoim majątku (szkoda majątkowa), bądź też w innych dobrach (szkoda niemajątkowa).

Wyrządzona szkoda podlega odpowiedzialności materialnej w formie odszkodowania.

W opisanym zdarzeniu przyszłym wysokość tego odszkodowania ustalana jest według reguł wynikających z ustawy Kodeks pracy. Z przepisów tych wynika, że kwota odszkodowania maksymalnie może zostać ustalona do wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Tym samym, skoro przepisy ustawy Kodeks pracy jednoznacznie określają w jakiej kwocie maksymalnie można ustalić odszkodowanie, które pracownik winien uiścić, to w żadnym przypadku nie można stwierdzić, że w sytuacji gdy maksymalna kwota odszkodowania jest niższa od wartości wyrządzonej szkody – pracownik uzyskuje z tego tytułu korzyść materialną. To oznacza, że w takiej sytuacji nie można mówić o żadnym przychodzie.

Wobec powyższych wywodów stanowisko Wnioskodawcy w tej części należało uznać za prawidłowe.

Jednakże – jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego stosownie do porozumienia (ugody) zawartego z pracownikiem – Wnioskodawca obciążył go odszkodowaniem w wysokości niższej niż możliwa, tj. niższej niż odpowiadająca owemu trzymiesięcznemu wynagrodzeniu, o którym mowa w przepisach.

Z powyższego wynika, że Wnioskodawca mając prawo do obciążenia pracownika odszkodowaniem w wysokości jego trzymiesięcznego wynagrodzenia, z prawa tego nie skorzystał. Zawarł z pracownikiem ugodę, zgodnie z którą obciążył go odszkodowaniem w kwocie niższej niż ustawa zezwala.

Odstąpienie Wnioskodawcy od żądania od pracownika odszkodowania w maksymalnej wysokości i poprzestanie jedynie na żądaniu odszkodowania w granicach tejże wysokości, jednakże niższej niż maksymalna mu przysługująca, nie stanowi przysporzenia dla pracownika.

Zatem stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie środki pieniężne w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością maksymalnej ustawowej kwoty odszkodowania a kwotą jaką pracownik został faktycznie obciążony, nie stanowią dla pracownika przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w tej części należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.