Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.617.2025.2.MT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: budowa
budynek-budynek mieszkalny
cel-cele mieszkaniowe
darowizna
działki
małżeństwo
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
rozwód
udział
wspólność-wspólność majątkowa
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 19-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 19-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 26
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub
praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie,
a także innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
świadczeń.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 27
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 28
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 30
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6e
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 28 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 20 lipca 2025 r. (wpływ 7 sierpnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.

    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W 2019 r. działka położona w (...) została nabyta drogą kupna w różnych częściach
    udziałów przez 3 strony: Panią i Pani męża do wspólnego majątku małżeńskiego (strona
    A), rodziców Pani męża do wspólnego majątku małżeńskiego (strona B) i osobę trzecią
    (strona C). Na tej działce strona B wybudowała dom jednorodzinny, a strona A i C wspólnie
    dom z 2 lokalami mieszkalnymi, każde własnymi nakładami finansowymi odpowiednimi
    do swojej docelowej nieruchomości. Środki finansowe użyte przez stronę A (Panią i Pani
    męża) dla celu nabycia udziałów w działce i wybudowania na niej budynku mieszkalnego
    pochodziły ze sprzedaży nieruchomości z Pani majątku osobistego sfinalizowanej w 2020 r.
    W 2023 r. ukończona została budowa i budynki zostały oddane do użytkowania. W tym
    samym roku została zniesiona współwłasność w nieruchomości, ustanowiono odrębną
    własność lokali wraz z przynależnym im terenem i założono odrębne księgi wieczyste (na
    podstawie aktu notarialnego z dnia 10 maja 2023 r., Rep. A nr (...)). W wyniku zniesienia
    współwłasności, w związku z różnicą w wartości dzielonych nieruchomości, a posiadaną
    liczbą udziałów, w lokalu mieszkalnym przyznanym stronie A (Pani i Pani mężowi) strona B
    (rodzice Pani męża) uzyskała „nadwyżkę” udziałów wynoszących 1.266/10.000 części tego
    lokalu, które następnie darowała swojemu synowi, a Pani mężowi do jego majątku
    osobistego (w ramach tego samego aktu notarialnego). W rezultacie 8.734/10.000 części
    udziałów w lokalu mieszkalnym strony A należało do jej wspólności ustawowej majątkowej
    małżeńskiej, a 1.266/10.000 części udziałów do majątku osobistego jednego z małżonków.
    W czerwcu 2025 r. Pani mąż darował swoje udziały na rzecz wspólności ustawowej
    majątkowej małżeńskiej i lokal w 100% stał się Państwa wspólnym lokalem. Następnie w
    tym samym miesiącu prawomocnie rozwiodła się Pani z mężem, w związku z czym Pani
    oraz Pani mąż macie zamiar sprzedać opisywany lokal mieszkalny, po czym każde z
    Państwa ma zamiar spożytkować część swojej połowy uzyskanego dochodu na własny
    użytek mieszkaniowy, a część zainwestować.
    Wraz z mężem ma Pani we współwłasności również drugi lokal mieszkalny, który jest
    obecnie wynajmowany i co do którego zgodziła się Pani się wraz z mężem, że Pani były
    mąż odkupi w przyszłości Pani połowę tego lokalu. Wszystkie wymienione transakcje
    kupna/sprzedaży były wykonane i są zamierzone nie w ramach działalności gospodarczej.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego
    Wskazała Pani, że w wyniku rozwodu podział majątku wspólnego nie nastąpił, w związku z
    czym pozostaje Pani wraz z byłym mężem współwłaścicielami omawianej nieruchomości w
    50% każde. Rozwód nastąpił 16 czerwca 2025 i uprawomocnił się z dniem 23 czerwca 2025
    r. Planuje Pani w ciągu trzech lat od sprzedaży wspólnego lokalu mieszkalnego zakupić
    własnościowo, na własne potrzeby mieszkaniowe lokal mieszkalny w Polsce, ale jest to na
    razie zamiar bez żadnej konkretnej nieruchomości w planach. W związku z tym nie sposób
    stwierdzić, czy wartość nowej nieruchomości będzie równa całej kwocie Pani przychodu ze
    sprzedaży omawianego lokalu mieszkalnego, natomiast z całą pewnością będzie to co
    najmniej równowartość wspomnianych 633/10.000 udziałów w sprzedawanej
    nieruchomości.
    Pytania
    1. Czy okres pięciu lat od nabycia lub wybudowania, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, liczy się w tej sytuacji od nabycia
      udziałów w działce w 2019 r, czy od oddania wybudowanego na niej budynku
      mieszkalnego do użytkowania w 2023 r.?
    2. W przypadku, gdy okres pięcioletni liczy się od roku nabycia działki, czy osobno należy
      rozpocząć naliczanie okresu pięcioletniego dla części udziałów w wartości 1.266/10.
      000 części w nieruchomości, w związku z nabyciem jej drogą darowizny w 2023 r.?

    3. W przypadku, gdy okres pięcioletni liczony jest osobno dla opisanych udziałów, czy
      wartość udziałów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym może być
      zaliczona na własne cele mieszkaniowe na podstawie ulgi mieszkaniowej, o której
      mowa w art. 21 ust. pkt 131 ustawy o PIT (odpowiednio po połowie całkowitej wartości
      udziałów, tj. 633/10.000 części w nieruchomości osobno dla każdego z byłych
      współmałżonków)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Powołując się na wydaną 19 lipca 2019 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    interpretację indywidualną w sprawie określenia skutków podatkowych odpłatnego zbycia
    nieruchomości (sygn. 0115-KDIT2-1.4011.189.2019.2.MST) oraz informację otrzymaną
    telefonicznie 17 czerwca 2025 r. przez infolinię Krajowej Administracji Skarbowej, stoi Pani
    na stanowisku, że okres pięciu lat od nabycia lub wybudowania, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, liczy się w opisywanej
    sytuacji dla całości budynku od nabycia udziałów w działce w 2019 r., oraz w związku z
    nowym aktem nabycia drogą darowizny 1.266/10.000 udziałów w lokalu okres ten liczy się
    osobno dla tej części udziałów, tak więc na dzień dzisiejszy w przypadku odpłatnego
    zbycia lokalu jedynie 1.266/10.000 jego wartości podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Nadto, uważa Pani, że każde z byłych współmałżonków będzie miało prawo uznania sumy
    przychodu ze sprzedaży przypadających na nich ww. udziałów, tj. 633/10.000 wartości
    zbywanej nieruchomości, jako spożytkowanej na własne cele mieszkaniowe i w związku z
    tym skorzystania z ulgi mieszkaniowej, o której mowa w art. 21 ust. pkt 131 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r.
    poz.163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w
    ww. ustawie albo od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy:
      Źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
        - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
          zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
          majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca
          roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych

          rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
          nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
          dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału
    w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, przed
    upływem 5 lat liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, wiąże się z obowiązkiem podatkowym w postaci zapłaty podatku
    dochodowego.
    Zatem w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w ww. artykule, decydujące
    znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma
    forma prawna oraz moment nabycia.
    Ustalenie daty nabycia udziałów w nieruchomości
    Przystępując do oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia przez Panią opisanej we
    wniosku Nieruchomości wskazać należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, należy odnieść się do przepisów prawa
    cywilnego.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Na mocy art. 47 § 1-3 ww. ustawy:
        1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
          praw rzeczowych.
        2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
          uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej
          zmiany przedmiotu odłączonego.
        3. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
          części składowych.
    W myśl art. 48 ww. Kodeksu:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami,
    budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości,
    własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią
    składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem jako część składowa gruntu,
    nie może być przedmiotem odrębnej własności. Odrębnym przedmiotem własności
    budynek będzie wówczas, gdy wzniesiono go na gruncie będącym w użytkowaniu
    wieczystym i w takim przypadku istotne znaczenie będzie miała data jego wybudowania.
    Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt
    ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek
    nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia
    bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno
    zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego. Dlatego za
    datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu
    niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek.

    Pani stanowisko w zakresie pytania Nr 1 jest prawidłowe.
    Odnosząc się do ustalenia daty nabycia przez Panią udziałów w nieruchomości, którą
    zamierza Pani sprzedać wskazać należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie
    odpłatne czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej
    może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw
    majątkowych. Zatem pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa
    własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej,
    na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub
    praw.
    Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy
    odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Zgodnie z art. 196 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
      wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego
      działu.
    Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi
    mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o
    istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części
    rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w
    prawie, ale nie w rzeczy.
    Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże
      w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego
      przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się więc likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Stosownie do art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    W myśl natomiast art. 212 § 1 i § 2 ww. Kodeksu:

      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego, przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast, mając na
    uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nabyciem rzeczy
    w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli, jeśli:
        podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub
        wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy mieści się w ramach posiadanego
        dotychczas udziału.
    Zatem zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy tylko wówczas, jeżeli mieści
    się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczach wspólnych i
    odbył się bez spłat i dopłat.
    Za datę nabycia nieruchomości – w przypadku jej sprzedaży, która przypadła danej osobie
    w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę jej pierwotnego nabycia,
    ale tylko wówczas, gdy wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości mieści się w
    udziale, jaki przysługiwał jej przed dokonaniem tej czynności oraz zniesienie
    współwłasności nastąpiło bez spłat i dopłat. Natomiast, jeżeli udział danej osoby ulega
    powiększeniu (nawet bez spłat i dopłat) to traktowany jest w kategorii nabycia, ponieważ
    w ten sposób ulega powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby
    nad rzeczą (nieruchomością), jak i stan jej majątku osobistego.
    Tak więc – co do zasady – zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia wówczas,
    gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomości, których wartość po
    dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
    Oznacza to, że jeżeli przy dokonaniu zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie
    majątku ponad udział posiadany przed zniesieniem współwłasności to dla części
    nieruchomości nabytej w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia będzie dzień, w
    którym nastąpiło zniesienie współwłasności.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w 2019 r. została nabyta działka w różnych
    częściach udziałów przez 3 strony: Panią i Pani męża do wspólnego majątku małżeńskiego
    (strona A), rodziców Pani męża do wspólnego majątku małżeńskiego (strona B) i osobę
    trzecią (strona C). Na tej działce strona B wybudowała dom jednorodzinny, a strona A i C
    wspólnie dom z 2 lokalami mieszkalnymi, każde własnymi nakładami finansowymi
    odpowiednimi do swojej docelowej nieruchomości. W 2023 r. ukończona została budowa i
    budynki zostały oddane do użytkowania. W tym samym roku została zniesiona
    współwłasność w nieruchomości, ustanowiono odrębną własność lokali wraz z
    przynależnym im terenem i założono odrębne księgi wieczyste. W wyniku zniesienia
    współwłasności, w związku z różnicą w wartości dzielonych nieruchomości, a posiadaną
    liczbą udziałów, w lokalu mieszkalnym przyznanym stronie A. (Pani i Pani mężowi) strona
    B (rodzice Pani męża) uzyskała „nadwyżkę” udziałów wynoszących 1.266/10.000 części
    tego lokalu, które następnie darowała swojemu synowi, a Pani mężowi do jego majątku
    osobistego (w ramach tego samego aktu notarialnego). W rezultacie 8.734/10.000 części
    udziałów w lokalu mieszkalnym strony A należało do jej wspólności ustawowej majątkowej
    małżeńskiej, a 1.266/10.000 części udziałów do majątku osobistego jednego z małżonków.

    W czerwcu 2025 r. Pani mąż darował swoje udziały na rzecz wspólności ustawowej
    majątkowej małżeńskiej i lokal w 100% stał się Państwa wspólnym lokalem.
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że dla celów podatku dochodowego od osób
    fizycznych dokonane w 2023 r. zniesienie współwłasności nie stanowi dla Pani nabycia
    udziału w nieruchomości, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z
    normami prawa cywilnego. W tym zakresie należy odwołać się do przepisów art. 155 § 1
    Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na
      nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo, że strony inaczej
      postanowiły.
    Natomiast stosownie do art. 888 § 1 ww. ustawy Kodeks Cywilny:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy
    jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do
    spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania
    rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o
    przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa
    darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym
    zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na
    obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę
    nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.
    Nabyciem w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jest zatem każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę,
    przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób
    odpłatny, czy nieodpłatny.
    Aby ustalić, czy sprzedaż nieruchomość będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, istotne jest ustalenie, czy jej odpłatne zbycie nastąpi po
    upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.
    W przedmiotowej sprawie konieczne jest także powołanie przepisów ustawy z dnia 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.),
    normujących stosunki majątkowe między małżonkami.
    Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Na podstawie art. 33 pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte
      przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca
      inaczej postanowił.
    Należy podkreślić, że przedmioty, o których mowa w art. 33 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, tj. należące do majątku osobistego danego małżonka, pomimo istnienia
    wspólnoty majątkowej między małżonkami nie stanowią ich majątku wspólnego.
    Przedmioty takie stanowią majątek odrębny danego małżonka. Innymi słowy sam fakt, że

    między małżonkami istnieje wspólność ustawowa nie czyni małżonków współwłaścicielami
    majątku osobistego jednego z nich.
    Zatem zgodnie z przepisami prawa rodzinnego o zaliczeniu przedmiotów majątkowych do
    wspólnego, czy też odrębnego majątku decyduje przede wszystkim moment oraz sposób
    ich nabycia. Nieruchomości nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej, czy też w
    drodze spadku/darowizny – zgodnie z art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego –
    stanowią wyłączną własność małżonka, którą może on swobodnie rozporządzać bez zgody
    drugiego z nich.
    Z kolei art. 35 ww. Kodeksu stanowi, że:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta
    charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą
    żądać podziału majątku objętego wspólnością.
    Zgodnie z ogólną zasadą uregulowaną w art. 43 § 1 ww. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy
    na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową,
    definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z
    małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Co do zasady
    wspólność majątkowa trwa tak długo jak małżeństwo.
    Ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na
    skutek zawartej między nimi umowy (art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na
    skutek orzeczenia sądu (art. 52 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) albo z mocy
    prawa np. ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (art. 53 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego).
    Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego
    każdego z małżonków.
    Stosownie do art. 47 § 1 ww. Kodeksu:
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Na podstawie powyższego przepisu stwierdzić należy, że małżonkowie poprzez zawarcie
    stosownej umowy (np. rozszerzającej lub ograniczającej wspólność ustawową bądź
    ustanawiającej rozdzielność majątkową) mogą ustanawiać ustrój majątkowy w sposób
    odmienny od przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy takie w
    zakresie, w jakim ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, działają na przyszłość
    i mają charakter organizacyjny.
    Ponadto w doktrynie prawa rodzinnego podkreśla się, że w przypadku majątku osobistego
    małżonek pozostaje w stosunku do niego podmiotem wyłącznie uprawnionym, co
    oznacza, że jego uprawnienia do dysponowania przedmiotami wchodzącymi w skład
    majątku osobistego nie podlegają co do zasady żadnym ograniczeniom, w tym
    wynikającym z przepisów prawa rodzinnego, takim jak konieczność uzyskania zgody
    współmałżonka co do możliwości rozporządzania konkretnym składnikiem majątku

    osobistego. Możliwe jest więc swobodne dokonywanie pomiędzy małżonkami czynności
    rozporządzających prowadzących do przeniesienia określonego przedmiotu majątkowego
    z majątku osobistego do majątku wspólnego.
    Co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
    bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej
    chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim
    stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
                    1Stosownie natomiast do art. 50 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa
      majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 §
      2 i 3.
    Z reguły jest to stan przejściowy, który prowadzi do podziału majątku, choć – jak wynika z
    dyspozycji przepisu art. 211 ustawy Kodeks cywilny – podział ten nie jest obowiązkowy.
    Zgodnie bowiem z tym przepisem:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, żeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    W świetle art. 1037 Kodeksu cywilnego w związku z art. 46 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, podział majątku wspólnego może nastąpić bądź na mocy umowy między
    małżonkami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek z małżonków.
    Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności – tzw. „współwłasność
    łączna”. Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą
    rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest
    wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak
    własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. Współwłasność łączna, w tym wypadku
    wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości
    udziałów każdego współwłaściciela.
    Zgodnie z ukształtowaną linią orzeczniczą, w przypadku rozszerzenia wspólności
    majątkowej małżeńskiej poprzez włączenie do majątku wspólnego nieruchomości
    wchodzącej uprzednio w skład majątku osobistego jednego z małżonków, datą nabycia
    nieruchomości przez każdego z małżonków jest data nabycia nieruchomości przez tego
    małżonka, który nieruchomość włączył do majątku wspólnego.
    Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12
    lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 933/18 dotyczącym darowizny nieruchomości z majątku
    osobistego jednego z małżonków do majątku objętego wspólnością ustawową. Zdaniem
    Sądu:
      Skoro z uwagi na wspólność majątkową nie można wyodrębnić udziałów, które
      małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie i przyjmuje
      się, że małżonkowie nabyli prawo majątkowe wspólnie w całości, to nie można liczyć
      terminu nabycia określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) ustawy PIT od daty czy to
      ustania ustawowej majątkowej wspólności małżeńskiej, czy też przeniesienia
      pojedynczego składnika z majątku osobistego jednego z nich do wspólnego majątku
      małżonków. Nie ma zatem podstaw prawnych, aby w warunkach niniejszej sprawy
      termin nabycia przez Skarżącą nieruchomości liczyć od daty zawarcia umowy
      darowizny, a należy przyjąć jako datę nabycia przez Skarżącą nieruchomości datę jej
      nabycia przez męża, skoro została na mocy umowy darowizny objęta wspólnością
      małżeńską.
    W ocenie Sądu:

      Jakkolwiek darowizna polegająca na przesunięciu składników majątkowych z majątku
      osobistego jednego z nich do majątku wspólnego obojga małżonków jest czynnością
      prawną rozporządzającą nieodpłatną, to jednak nie powoduje nabycia w rozumieniu
      art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT nieruchomości i innych praw majątkowych przez
      drugiego małżonka. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT nie powinien swoim
      zakresem obejmować takich zdarzeń jak darowizny dokonywane pomiędzy
      małżonkami, czy rozszerzenie wspólności majątkowej małżeńskiej, które w istocie nie
      stanowią obrotu nieruchomościami lub innymi przedmiotami majątkowymi, a mają
      tylko charakter organizacyjny, kształtujący i porządkujący małżeński ustrój
      majątkowy, podobnie jak ograniczenie wspólności ustawowej. W ocenie Sądu
      konsekwencje podatkowe darowizny z majątku odrębnego do majątku wspólnego
      winny być identyczne, jak w przypadku umownego rozszerzenia wspólności
      majątkowej małżeńskiej w trybie art. 48 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
    Zarówno darowizna do majątku wspólnego małżonków, jak i umowa rozszerzająca
    wspólność małżeńską majątkową wywołuje takie same skutki na gruncie art. 10 ust. 1 pkt
    8 lit. a–c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Włączenie do majątku
    wspólnego nieruchomości wchodzącej uprzednio w skład majątku osobistego jednego z
    małżonków nie stanowi nabycia tego prawa w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy.
    Datą nabycia nieruchomości przez każdego z małżonków jest data nabycia przez tego
    małżonka, który nieruchomość włączył do majątku wspólnego. W konsekwencji, od tej
    daty należy liczyć upływ 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww.
    ustawy, również w odniesieniu do małżonka, który nabył nieruchomość w drodze
    darowizny do majątku wspólnego.
    Warto zwrócić uwagę na obecną konstrukcję art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o
      którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
      trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment
    poniesienia wydatku na nabycie nieruchomości do majątku wspólnego i to, że tego
    wydatku – w momencie jego poniesienia – nie można przypisać jednemu bądź drugiemu
    małżonkowi w udziałach o określonej wielkości.
    Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego i powołane przepisy prawa
    wskazać należy, że udziały w nieruchomości, którą zamierza Pani sprzedać nabyła Pani w
    dwóch momentach, tj.:
        w 2019 r. – czyli w dacie nabycia udziału w działce do majątku wspólnego,
        w 2023 r. – czyli w dacie otrzymania udziału w nieruchomości przez Pani męża w
        drodze darowizny.
    Stanowisko w zakresie pytania Nr 2 jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe sprzedaży w nieruchomości
    5-letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 6 ww. ustawy dla
    udziałów w nieruchomości nabytych w 2019 r. do majątku wspólnego niewątpliwie minął.
    W konsekwencji przychód ze sprzedaży udziału w zabudowanej nieruchomości opisanej
    we wniosku w tej części nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od

    osób fizycznych z uwagi na upływ pięcioletniego okresu wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt
    8 w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast, planowa sprzedaż udziału w przedmiotowej nieruchomości w części nabytego
    w 2023 r., będzie stanowiła dla Pani źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegające opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym, jeśli zostanie dokonana przez Panią do końca 2028 r., tj. przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    tych udziałów przez Pani męża drogą darowizny do jego majątku osobistego.
    Dochód uzyskany ze zbycia tej części udziałów w nieruchomości podlega co do zasady
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na zasadach określonych w
    art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)- c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem
      z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a
      kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych
      nieruchomości lub praw.
    Na mocy art. 19 ust. 1 tej ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
    W odniesieniu do art. 19 ust. 3 ustawy:
      Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się
      na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego
      samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
      zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia,
    zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się
    wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja
    sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością), np. koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
    prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z
    zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza
    umowy cywilnoprawnej, opłatę notarialną, opłatę skarbową, opłatę sądową. Pomiędzy
    tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć zatem związek
    przyczynowo–skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia
      lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane

      nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie
      ich posiadania.
    W myśl art. 22 ust. 6d cytowanej ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika.
      Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone
      przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz
      wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi
      spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po
      dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.
    Na gruncie art. 22 ust. 6e ww. ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Stosownie natomiast do art. 30e ust. 4 ww. ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1. dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
          praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny
          podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
          pkt 131, lub
        2. dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z kolei art. 30e ust. 7 cytowanej ustawy, stanowi:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust.
      1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Ponadto art. 45 ust. 1a pkt 3 ww. ustawy wskazuje, że:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art.
      30e.
    Zwolnienie podatkowe
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może być objęty
    zwolnieniem w przypadku wydatkowania go na własne cele mieszkaniowe.

    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Powyższy przepis wiąże skutki prawne w postaci zwolnienia od opodatkowania z faktem
    przeznaczenia - w warunkach określonych w ustawie – uzyskanego z tytułu odpłatnego
    zbycia nieruchomości i praw majątkowych dochodu wyłącznie na własne cele
    mieszkaniowe wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy.
    Z powyższego wynika, że aby przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości mógł
    skorzystać ze zwolnienia, muszą zostać spełnione następujące warunki:
        środki z odpłatnego zbycia muszą być wydatkowane na własne cele mieszkaniowe,
        tj. na zapewnienie sobie „dachu nad głową”;
        przychód z odpłatnego zbycia musi być wydatkowany nie później niż w okresie
        trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie;
        zwolnieniem może być objęta taka część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego
        zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
        poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach
        z odpłatnego zbycia.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego

        - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
          należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
          Szwajcarskiej.
    Stosownie do art. 21 ust. 25a ww. ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a)-c), uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a)-c), w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    W myśl art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d)
      i e), rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach.
    Według art. 21 ust. 27 cytowanej ustawy:
      W przypadku ponoszenia wydatków na cele mieszkaniowe w innym niż
      Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym
      państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, stosuje się pod
      warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną
      jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji
      podatkowych od organu podatkowego państwa, na którego terytorium podatnik
      ponosi wydatki na cele mieszkaniowe.
    Natomiast stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
        1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu
          lub udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
        2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
          albo jego części
        - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Z kolei jak stanowi art. 21 ust. 30 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa
      w ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w
      rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      oraz do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane
      zostały wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika
      korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika wymieniony w art.
    21 ust. 25 ustawy ma charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne.
    Ustawodawca formułując zwolnienie przedmiotowe w sposób jednoznaczny wskazał
    realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie ze zwolnienia z
    opodatkowania dochodu ze sprzedaży.
    Zawarte w tym artykule wyliczenie wydatków mieszkaniowych ma zatem charakter
    wyczerpujący. Tylko realizacja w wymaganym terminie celów w nim wymienionych
    pozwala na zwolnienie z opodatkowania dochodu uzyskanego ze sprzedaży
    nieruchomości.

    Z istoty rozwiązania zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, że podstawową okolicznością decydującą o możliwości
    skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest przeznaczenie środków uzyskanych ze
    sprzedaży nieruchomości i określonych praw majątkowych w terminie nie później niż w
    okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona dokonana, na
    wskazane w art. 21 ust. 25 ww. ustawy własne cele mieszkaniowe. Zawarte w tym
    przepisie wyliczenie tzw. wydatków mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do
    zastosowania ww. zwolnienia ma charakter enumeratywny (wyczerpujący).
    Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem „własne” świadczy o tym, że
    ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131
    ww. ustawy i dopisując ten przymiotnik, przesądził, że celem nadrzędnym jest możliwość
    uwzględnienia przy obliczaniu dochodu zwolnionego z opodatkowania tylko takich
    wydatków, które poniesione zostały na zaspokojenie „własnych” potrzeb mieszkaniowych.
    Tak więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy zwolnienie od podatku
    dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika.
    Zatem, przy zwolnieniu uwzględnić można tylko takie wydatki, które poniesione zostaną
    na „własne cele mieszkaniowe”. Przy czym „własne cele mieszkaniowe” należy rozumieć
    jednoznacznie zgodnie z wykładnią literalną. Podkreślenia wymaga bowiem, że ze
    zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wypływa daleko idąca konsekwencja zawarta w stwierdzeniu „własne cele
    mieszkaniowe”. U podstaw omawianego zwolnienia legło bowiem założenie, że nie
    powinny być opodatkowane środki wydane na realizację własnego celu mieszkaniowego
    zbywającego. Powyższy warunek wynika wprost z brzmienia przepisu normującego
    zwolnienie. Warunkiem zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest wykazanie przez podatnika, że
    wydatek poniesiony został na zrealizowanie jego własnych celów mieszkaniowych.
    Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska
    prezentowanego w orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby
    zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że nabycie
    musi być dokonane na własne cele mieszkaniowe, a te realizowane są w dłuższym okresie
    czasu.
    Sądy administracyjne podkreślają, że zwolnienie z opodatkowania dochodów opisanych w
    art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter
    mieszany, podmiotowo-przedmiotowy: wydatkowanie środków na określony przedmiot w
    połączeniu z funkcją, jaką ten przedmiot realizuje na rzecz nabywcy – zaspokojenie jego
    niezaspokojonych celów mieszkaniowych.
    Jednym z własnych celów mieszkaniowych jest nabycie budynku mieszkalnego, jego części
    lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną nieruchomość
    lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa
    użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
    lub lokalem.
    Koszt nabycia, co do zasady, określa notarialna umowa sprzedaży, na podstawie której
    podatnik staje się właścicielem nieruchomości. Kosztem nabycia bez wątpienia jest cena,
    jaką zapłacił nabywca zbywcy za nieruchomość, niezależnie od tego, czy zakup ten był
    sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodzą z oszczędności
    nabywcy, koszty wytworzenia i koszty nakładów. Koszty nabycia nieruchomości obejmują
    nie tylko cenę zakupu, ale również inne wydatki związane z tym nabyciem, np.
    wynagrodzenie notariusza, podatek od czynności cywilnoprawnych.
    Pani skutki podatkowe z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości i przeznaczenia części
    środków z tej sprzedaży na zakup lokalu mieszkalnego

    Zgodnie z omawianym zwolnieniem, nie budzi żadnych wątpliwości, że na nabycie
    nieruchomości mającej służyć własnym celom mieszkaniowym podatnika ma być
    wydatkowana równowartość przychodu osiągniętego z odpłatnego zbycia (przychodu
    podlegającego opodatkowaniu).
    Skoro pieniądze uzyskane z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości nabytego w 2023
    r. w przeciągu 3 lat od sprzedaży zostaną przeznaczone przez Panią na nabycie nowego
    lokalu mieszkalnego „na własny użytek mieszkaniowy”, to może Pani skorzystać ze
    zwolnienia na mocy art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, od dochodu uzyskanego ze sprzedaży ww. udziału w nieruchomości.
    Wówczas nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego z tytułu
    sprzedaży udziału w nieruchomości.
    Stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art.
      30e.
    Należy zauważyć, że w konsekwencji dokonanego rozwodu istniejąca pomiędzy Panią, a
    Pani mężem wspólność ustawowa (współwłasność łączna) z chwilą rozwodu uległa z mocy
    prawa przekształceniu we współwłasność ułamkową tj. każdy z małżonków posiada w
    każdym składniku wspólnego majątku małżeńskiego 50% udziału, którym może
    swobodnie dysponować.
    Jednym ze składników majątkowych stanowiących element wspólności małżeńskiej Pani i
    Pani męża jest nieruchomość, o której mowa we wniosku. Nieruchomość ta, z uwagi na
    wskazany powyżej rozwód oraz nie przeprowadzenie podziału majątku obecnie jest
    przedmiotem współwłasności ułamkowej, w której Pani i Pani były mąż posiadacie po 50%
    udziału.
    Zatem w przypadku sprzedaży tej nieruchomości każdy z byłych małżonków powinien
    rozliczać przychód z tego tytułu w wysokości przypadającego mu udziału w
    nieruchomości. Jeżeli udziały te są równe, to, przychody (i koszty) każdego ze
    współwłaścicieli należy określić proporcjonalnie do udziału we współwłasności, tj. po 50%.
    Każdy z małżonków sprzedających nieruchomość powinien złożyć osobne zeznanie PIT-39
    i wykazać w nim połowę przychodów ze sprzedaży.
    Z uwagi na powyższe, Pani przychód należy przyjąć jedynie w części przypadającej na
    posiadany przez Panią udział we współwłasności tej nieruchomości.
    Zatem, Pani stanowisko w zakresie pytania Nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie skutków podatkowych sprzedaży
    udziałów w nieruchomości w podatku dochodowym od osób fizycznych względem Pani, a
    nie wywiera skutku prawnego dla Pani męża jako współwłaściciela nieruchomości.

    W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej, stwierdzić należy, że
    jest ona rozstrzygnięciem wydanym w konkretnej sprawie, określonym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym i tylko do nich się odnoszących.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.