Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.359.2025.4.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Skutki podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób
fizycznych z związku z umorzeniem przez bank wierzytelności
z tytułu kredytu hipotecznego oraz wypłatą kwoty zwrotu w
wyniku zawarcia ugody z bankiem
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych z związku z umorzeniem przez bank wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego oraz wypłatą kwoty zwrotu w wyniku zawarcia ugody z bankiem. Treść
    wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A.C.
      (...)
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B.C.
      (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 28 czerwca 2007 r. A.C. i B.C. (dalej Wnioskodawcy, zainteresowani, kredytobiorcy,
    klient) zawarli umowę kredytu indeksowanego z X z siedzibą w C., zwaną dalej Umową.
    Następcą prawnym ww. banku jest Y Spółka Akcyjna z siedzibą w C. na mocy uchwały nr
    (...) o połączeniu podjętej przez nadzwyczajne Walne zgromadzenie Y S.A., z dnia 27
    października 2009 r. Środki pozyskane z kredytu zainteresowani przeznaczyli na:
    1. spłatę kredytu w Z S.A., który to kredyt został zaciągnięty na zakup działki w D. nr 111
      /1, na której miał zostać wybudowany dom,
    2. budowę domu, o którym mowa w pkt 1 na ww. działce w D. nr 111/1.
    Cały kredyt został zatem przeznaczony na cele mieszkaniowe. Właścicielami działki oraz
    położonego na niej domu na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej są
    zainteresowani B. i A.C..
    Nieruchomość zaspokaja wyłącznie potrzeby mieszkaniowe rodziny, tj. B. i A.C. oraz ich
    dwójki wspólnych dzieci. Zainteresowani prowadzą jednoosobowe działalności
    gospodarcze: A.C. od dnia 27 czerwca 2014 r., B.C. od dnia 12 listopada 2024 r., które są
    zarejestrowane pod adresem A. 1, D., jednak faktycznie działalność nie jest na
    nieruchomości wykonywana. Ponadto żadna z ww. umów kredytowych nie została
    zawarta w czasie prowadzonej działalności gospodarczej. Żadna z rat kredytu czy też
    innych kosztów związanych z korzystaniem z nieruchomości nie były uwzględniane w
    rozliczeniach podatkowych z tytułu prowadzonych działalności gospodarczych.
    Nieruchomość nie jest zatem wykorzystywana w prowadzonych działalnościach
    gospodarczych.
    Z uwagi na liczne abuzywne klauzule zawarte w umowie kredytu zainteresowani wystąpili
    z pozwem do sądu o ustalenie nieważności umów kredytu. Obecnie toczy się
    postępowanie pomiędzy stronami. W dniu (...) 2024 r. Sąd Okręgowy w C. wydał wyrok
    uwzględniający powództwo, orzekając o nieistnieniu stosunku prawnego między stronami
    z uwagi na nieważność przedmiotowej umowy kredytu hipotecznego. Wyrok jest
    nieprawomocny, bowiem bank od powyższego orzeczenia skierował apelację. Obecnie
    postępowanie toczy się przed sądem apelacyjnym, gdzie jeszcze nie został wyznaczony

    termin rozpoznania sprawy. Na tym etapie bank wystąpił do powodów z propozycją
    ugodową. Projekt ugody zakładający w swej treści wzajemne ustępstwa stron posiada
    następujące założenia:
    1. A. i B.C. wyrażają zgodę na związanie ich postanowieniami Umowy kredytu, w
      szczególności tymi, które mogą zostać uznane za abuzywne, sprzeciwiają się ich
      wyłączeniu z Umowy i przywróceniu sytuacji, w której znaleźliby się, gdyby te
      postanowienia nie zostały zawarte w Umowie, a także przywracają im skuteczność z
      mocą wsteczną (tj. od daty zawarcia Umowy).
    2. A. i B.C. w pełni zrzekają się, odstępują od i rezygnują z:
        a. powoływania się na niedozwolony charakter jakichkolwiek postanowień Umowy
        lub jej nieważność;
        b. dochodzenia wszelkich powiązanych z tym roszczeń, w tym roszczeń pieniężnych
        wynikających z lub związanych z zawarciem Umowy oraz zakresem informacji,
        jakie Klient otrzymał od Banku przed zawarciem Umowy (w tym dotyczących
        ryzyka kursowego).
    3. A. i B.C. zgadzają się na zmianę Umowy w taki sposób, że
      zapłata przez Bank na ich rzecz określonej kwoty i całkowite umorzenie pozostałego
      zadłużenia Klienta wynikającego z Umowy będą skutkować całkowitym rozliczeniem
      udzielonego kredytu oraz wygaśnięciem Umowy, a tym samym zakończeniem
      jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy Klientem a Bankiem.
    4. W wykonaniu Umowy, Bank wypłacił na rzecz Klienta kwotę 314.000.00 PLN. Na dzień
      sporządzenia Ugody, Klient zapłacił na rzecz Banku kwotę 404.526,95 PLN.
    5. Zgodnie z informacją zawartą w księgach rachunkowych Banku, na dzień sporządzenia
      Ugody aktualne zadłużenie Klienta wobec Banku na podstawie Umowy wyrażone jest
      w CHF i wynosi łącznie 72.945.33 CHF („Aktualne Zadłużenie”), na którą to kwotę
      składają się:
        a. kapitał kredytu pozostający do spłaty: 72.844,02 CHF,
        c. odsetki umowne od kapitału kredytu: 101,31 CHF,
        d. pozostałe odsetki, opłaty i koszty: 0,00 CHF.
      Wartość Aktualnego Zadłużenia w PLN, po przeliczeniu go według średniego kursu
      CHF Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu 30 maja 2025 r. w
      wysokości 4,5555 PLN/ CHF, wynosi łącznie: 332.302,45 PLN. W ramach pełnego i
      ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z Umowy lub w związku z nią,
      Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Klienta kwoty 2.405,97 PLN (rata kapitałowo-
      odsetkowa zapłacona po dniu 2 czerwca 2025 r.) w terminie 30 dni kalendarzowych od
      wystąpienia ostatniego z dwóch zdarzeń: otrzymania przez Bank pisma procesowego
      Klienta dotyczącego cofnięcia pozwu w Postępowaniu z powództwa Klienta (z
      potwierdzeniem nadania do Sądu) oraz otrzymania przez Bank pisemnej dyspozycji
      Klienta dotyczącej wypłaty. Formularz dyspozycji wypłaty stanowi Załącznik D do
      Ugody.
    6. Z dniem zawarcia ugody:
        a. Bank w całości zwalnia Klienta z długu (tj. umarza Aktualne Zadłużenie Klienta)
        oraz zrzeka się wszelkich dalej idących roszczeń wynikających z Umowy lub w
        związku z nią,
        b. Klient oświadcza i zgadza się, że przyjmuje to zwolnienie z długu.

    7. Spłaty dokonane przez Klienta (w części odpowiadającej spłacie rat kapitałowych i
      odsetkowych) w okresie pomiędzy dniem sporządzenia tej Ugody (tj. dniem 2 czerwca
      2025 r.) a datą rozliczenia Ugody zostaną zwrócone przez Bank na ostatni znany
      Bankowi rachunek bankowy Klienta, z którego wpłynęły środki pieniężne.
    8. W treści ugody przygotowanej przez Bank zawarto również zapis, iż kredytobiorcy
      przyjmują do wiadomości, ze w wyniku zawarcia ugody i zwolnienia z długu
      (umorzenia) powstał po ich stronie przychód w wysokości 332.302,45 PLN. W razie
      spełnienia warunków dla zaniechania poboru podatku określonych w rozporządzeniu,
      kredytobiorcy zobowiązują się do złożenia oświadczenia stanowiącego Załącznik B do
      ugody. Niezłożenie oświadczenia zostanie uznane za niespełnienie warunków dla
      zaniechania poboru podatku. W takiej sytuacji na Banku ciąży wypełnienie obowiązku
      informacyjnego (wystawienia Klientowi informacji PIT-11). Obowiązek ten będzie
      występował także wtedy, gdy bank zidentyfikuje nieprawdziwość informacji
      wskazanych w oświadczeniu Klienta.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15 art. 1
    7 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze, wartości pieniężne
    oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami
    przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: (...) inne nieodpłatne świadczenia
    nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym
    przepisie sformułowania „w szczególności’’, wskazuje, że definicja przychodów z innych
    źródeł na charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również
    przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie
    podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika
    wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (Dz. U z 2022 r. poz. 2324). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy,
    przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty

    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe.
    W ocenie Wnioskodawców, umorzenie na podstawie ugody do wartości zerowej salda
    kredytu w postaci: 72.844,02 CHF (kapitał kredytu pozostający do spłaty) 1.101,31 CHF
    (odsetki umowne od kapitału kredytu) w kwocie na dzień oferty ugodowej 332.302,45 PLN,
    będzie stanowić przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże zgodnie z § 1 ust. 1
    Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 ze zm.) zarządza się
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej.
    Zważywszy, że Kredytobiorcy przeznaczyli kredyt hipoteczny na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej - zakup domu, nigdy nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, powinni podlegać temu
    zaniechaniu. Sumę umorzonej wierzytelności będzie stanowić różnica pomiędzy
    aktualnym saldem kredytu, a saldem ustalonym na podstawie ewentualnej ugody z
    bankiem.
    Na chwilę składania wniosku nie podpisano ugody z bankiem dotyczącej umorzenia
    wierzytelności z tytułu Umowy kredytu. Strony planują zawrzeć ugodę po otrzymaniu
    wspólnej interpretacji indywidualnej.
    Na podstawie przewidywanej ugody - wierzytelność banku zostanie umorzona. Na kwotę
    umorzenia składać się będzie kwota kapitału oraz kwota odsetek. Umorzenie salda
    kredytu będzie dotyczyło wszystkich współkredytobiorców i skutkowało wygaśnięciem
    wierzytelności banku wobec każdego z kredytobiorców lub inaczej wygaśnięciem
    zobowiązań kredytobiorców wobec banku. Zgodnie z zawartą 28 czerwca 2007 r. umową
    kredytu mieszkaniowego wszyscy kredytobiorcy odpowiadają za spłatę kredytu solidarnie,
    do pełnej wysokości.
    Jako przeznaczenie kredytu w Umowie kredytu wskazano, że Kredyt przeznaczony jest na
    pokrycie części kosztów budowy domu mieszkalnego, zwanego dalej „Domem”, na działce
    gruntu opisanej w § 3 ust. 1 zwanej dalej „Nieruchomością” w kwocie 250.000,00 złotych
    polskich oraz na spłatę kredytu mieszkaniowego w Z S.A., z którego to kredytu została
    zakupiona działka pod budowę ww. nieruchomości. Zatem kwota kredytu została
    przeznaczona na spłatę uprzedniego kredytu zaciągniętego na zakup działki oraz na
    budowę domu na tej działce, a zatem w całości na cele mieszkaniowe.
    Bank, z którym Wnioskodawca zawarł umowę kredytową jest podmiotem, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Kredyt został zabezpieczony hipotecznie na nieruchomości położonej w D. ul. A. 1, działka
    nr 111/1, dla której jest prowadzona księga wieczysta KW (...).

    Uzupełnienie
    W odniesieniu do kredytu zaciągniętego w Z S.A. - pełna nazwa banku z umowy
    kredytowej to U Spółka Akcyjna z siedzibą w A. Oddział Bankowości detalicznej w B.,
    nazwa Z odnosi się do wydzielonej w ramach struktur części działalności U, umowa nr (...).
    Kredyt w Z został zaciągnięty w dniu 20 października 2006 r.
    Cel kredytu w Z: zakup działki budowlanej nr 111/1 położonej w miejscowości D., kwota
    kredytu 59.000,00 PLN, refinansowanie poniesionych nakładów na zakup przedmiotowej
    nieruchomości 1.000,00 PLN, pokrycie kosztów opłat związanych z uruchomieniem
    kredytu 4.000,00 PLN. Kredyt ten był kredytem hipotecznym.
    W paragrafie 3 umowy widnieje zapis, iż na nieruchomości położonej w D. nr 111/1 zostały
    ustanowione zabezpieczenia w postaci hipoteki zwykłej w kwocie 64 000,00zł oraz hipoteki
    kaucyjnej do kwoty 15 000,00zł. Hipoteki zostały wpisane do księgi wieczystej nr (...).
    U Spółka Akcyjna z siedzibą w A., w tym również wydzielona część działalności, tj. Z
    podlegał nadzorowi państwowego organu nadzoru rynku finansowego i jako bank
    działający na podstawie licencji bankowej oraz powszechnie obowiązujących przepisów
    prawa posiadał pełne prawo do prowadzenia działalności kredytowej w tym udzielania
    kredytów hipotecznych.
    W odniesieniu do kredytu refinansowego zawartego z X w dniu 28 czerwca 2007, nr (...),
    zgodnie z zawartą umową kredytową wszyscy kredytobiorcy odpowiadają solidarnie za
    spłatę kredytu, a więc do pełnej wysokości. Umowa nie zawiera żadnych postanowień w
    zakresie innego rozkładu odpowiedzialności za zobowiązanie. X był w pełni nadzorowany
    przez organ nadzoru nad rynkiem finansowym i jako bank działający na podstawie licencji
    bankowej oraz powszechnie obowiązujących przepisów prawa posiadał pełne prawo do
    prowadzenia działalności kredytowej w tym udzielania kredytów hipotecznych.
    Bank zwróci kredytobiorcom każdą z rat kapitałowo-odsetkowych przekazanych przez
    nich na rzecz banku w okresie pomiędzy dniem sporządzenia tej Ugody (tj. dniem 2
    czerwca 2025 r.), a datą rozliczenia Ugody. Obecnie kredytobiorcy po dniu 2 czerwca 2025
    r. przekazali tytułem rat kapitałowo-odsetkowych dnia 5 czerwca 2025 r. kwotę 2.405,24
    PLN i dnia 7 lipca 2025 r. kwotę 2.398,37 PLN, łącznie na dzień sporządzania
    przedmiotowego pisma suma przekazanych kwot, które będą podlegały zwrotowi wynosi
    4.803,61 PLN. W kolejnych miesiącach będą płatne kolejne należności w ramach spłat
    kolejnych rat kapitałowo-odsetkowych. Kwota, którą kredytobiorcy otrzymają od banku po
    zawarciu ugody stanowi zwrot na rzecz kredytobiorców środków pieniężnych, które
    wcześniej, na mocy umowy kredytowej przekazali bankowi w ramach spłat rat kapitałowo-
    odsetkowych.
    Wskazane powyżej kwoty będą stanowiły świadczenia nienależne, bowiem z dniem 2
    czerwca 2025 r. strony wygaszą wszelkie roszczenia i zobowiązania wynikające z umowy,
    zaś dla wszelkich rat zapłaconych po 2 czerwca 2025 r. odpadnie podstawa prawna ich
    świadczenia. Stąd bank zwróci na rzecz kredytobiorców nienależne świadczenie. Kwota,
    którą bank przekaże na rzecz kredytobiorców będzie odpowiadała kwotom rat kapitałowo-
    odsetkowych uiszczanych przez kredytobiorców w każdym miesiącu po dniu 2 czerwca
    2025 r.
    Celem kredytu zaciągniętego w Z SA, umowa nr (...) był:
    1. zakup działki budowlanej nr 111/1 położonej w miejscowości D. – 59.000,00 zł,
    2. refinansowanie poniesionych nakładów na zakup przedmiotowej nieruchomości –
      1.000,00 zł,
    3. pokrycie kosztów opłat związanych z uruchomieniem kredytu – 4.000,00 zł
    W zakresie kwoty 4.000,00 złotych przekazanej na pokrycie kosztów opłat związanych z
    uruchomieniem kredytu, Wnioskodawcy wskazują, iż zgodnie z treścią umowy kredytowej
    dla uruchomienia kredytu byli zobowiązani:

    • uiścić prowizję w wysokości 0,90% kwoty kredytu,
    • ustanowić prawne zabezpieczenia kredytu w postaci hipoteki zwykłej i kaucyjnej,
    • przedłożyć akt notarialny umowy kupna-sprzedaży ww. nieruchomości.
    Wszelkie należności zostały poryte właśnie z kwoty 4.000,00 złotych oznaczonej jako
    należność na pokrycie kosztów opłat związanych z uruchomieniem kredytu.
    Wnioskodawcy wskazują, iż wszelkie należności związane z uruchomieniem kredytu
    zostały pokryte bezpośrednio z kwoty kredytu, łącznie z opłatą-taksą notarialną za
    sporządzenie umowy kupna- sprzedaży.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102 z późn. zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia: „Zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku, gdy:
        a. kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b. osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
                2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
                  mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
                  nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku
                  z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
                  oprocentowania.”
    Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia: „Kwoty wierzytelności, o których mowa
    w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.”
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia: „W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został
    zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z
    późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
    całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.”
    Zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia: „W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został
    zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt

    konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę
    wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.”
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia: „Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie
    do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia
    2026 r.”.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Wnioskodawcy rozróżniają zaciągnięcie kredytu na refinansowanie od kredytu
    refinansowego, gdzie kredyt na refinansowanie jest to zdarzenie rozumiane jako operacja
    pieniężna polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych funduszy pieniężnych w celu
    zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel. Pojęcie kredyt refinansowy
    implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później możliwym było
    zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność refinansowania
    zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia kredytu refinansowego.
    Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu
    hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości aktualnie posiadanej
    nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą
    na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych,
    które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie pierwotnie wydatkowane środki
    pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na
    refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów.
    W tym miejscu Wnioskodawcy wskazują, iż powyższe rozróżnienie może mieć znaczenie
    dla kwalifikacji należności kredytowych w wysokości 1.000,00 złotych przeznaczonych na
    cel w postaci refinansowania wkładu własnego użytego z środków własnych
    Wnioskodawców uiszczonych jako zadatek na poczet umowy kupna-sprzedaży
    nieruchomości i w tym zakresie uznać należy, że zaniechanie poboru podatku winno
    obejmować kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej
    ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    W odniesieniu do kwot na pokrycie kosztów opłat związanych z uruchomieniem kredytu w
    ocenie Wnioskodawców do ustalenia obowiązku podatkowego w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych winno mieć zastosowanie na zasadach wynikających § 1
    ust. 3 rozporządzenia, skutkujące zaniechaniem poboru podatku od przedmiotowych
    kwot. Wszelkie wymienione należności, tj. prowizja za udzielenie kredytu, opłaty związane
    z udzieleniem zabezpieczeń w postaci hipoteki zwykłej i kaucyjnej jak też przedłożenie
    umowy kupna-sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego stanowiły wydatki
    konieczne dla uruchomienia kredytu i zostały zrealizowane na mocy dyspozycji
    kredytobiorców bezpośrednio ze środków kredytu. Żadna z należności nie została
    zrealizowana ze środków własnych kredytobiorców.

    Tym samym Wnioskodawcy nie powinni być zobowiązani do zapłaty podatku
    dochodowego z tytułu planowanego umorzenia przez bank wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego do tej części kwoty umorzenia, która odpowiada udziałowi udzielonego
    kredytu zaciągniętego na cele określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu (Interpretacja
    z dnia 20 sierpnia 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 0115-KDST2-
    2.4011.355.2025.2.PR skutki podatkowe umorzenia kredytu hipotecznego oraz wypłaty
    dodatkowej kwoty przez bank).
    Pytania
    1. Czy w sytuacji przedstawionej we wniosku - Wnioskodawca A.C. oraz zainteresowana B.
      C. mogą skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od umorzenia
      dochodów związanych z ugodą na podstawie art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra
      Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
      dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 ze zm.)?
    2. Czy kredytobiorcy powinni zapłacić podatek dochodowy od należności zwróconych
      przez bank po zawarciu ugody, stanowiących spłaty dokonane przez nich w okresie
      pomiędzy dniem zawarcia Ugody/rozliczenia stron umowy kredytu (tj. dniem 2
      czerwca 2025 r.), a faktyczną datą podpisania ugody z dnia 2 czerwca 2025 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawców, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym
    Wnioskodawcy mogą skorzystać z zaniechania poboru podatku, o którym mowa w art. 1
    ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 ze zm.), dalej:
    „Rozporządzenie”.
    Jak wynika z § 1 ust. 1. Rozporządzenia, zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
        b) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        c) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej.
    Zgodnie z § 3 Rozporządzenia, ilekroć w Rozporządzeniu jest mowa o kredycie
    mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim

      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle powyższego jako warunki zaniechania poboru podatku należy uznać:
    1) umorzenie osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego,
      udzielonego przed dniem 15 stycznia 2015 r. i zabezpieczonego w postaci hipoteki na
      nieruchomości,
    2) zaciągnięcie kredytu na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    3) brak korzystania wcześniej przez osobę fizyczną z zaniechania poboru podatku od
      kwot umorzonych wierzytelności.
    W związku z powyższym z uwagi na fakt, że:
    1) postępowanie sądowe dotyczy unieważnienia umowy kredytu hipotecznego z 28
      czerwca 2007 r. udzielonego przez Bank - a zatem podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, który był w
      całości przeznaczony na sfinansowanie nabycia działki i budowę na niej budynku
      mieszkalnego w miejscowości D., przy ul. A. 1, działka nr 111/1, dla której jest
      prowadzona księga wieczysta KW (...), a ewentualna ugoda będzie zawarta w 2025 r.,
    2) nieruchomość w D., działka nr 111/1, dla której jest prowadzona księga wieczysta KW
      (...) wraz z budynkiem, miała na celu zaspokojenie potrzeb mieszkalnych
      gospodarstwa domowego składającego się z obu kredytobiorców oraz ich dwójki
      dzieci, w związku z czym zakup tej nieruchomości należy uznać za jedną inwestycję
      mieszkaniową, o której mowa w § 1 ust. 5 Rozporządzenia,
    3) nieruchomość w D. działka nr 111/1, dla której jest prowadzona księga wieczysta KW
      (...) jest przedmiotem zabezpieczenia hipotecznego,
    4) Kredytobiorcy – A. i B.C. nigdy nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot
      umorzonych wierzytelności,
    Wnioskodawcy i zainteresowanej (Kredytobiorcom) przysługuje możliwość skorzystania z
    zaniechania poboru podatku, o którym mowa w § 1 ust. 1 Rozporządzenia w przypadku
    zawarcia ugody z Bankiem, której przedmiotem będzie umorzenie salda kredytu i
    wygenerowania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawców, w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym rozliczenie
    wiążącej strony umowy kredytowej ma nastąpić z mocą na dzień 2 czerwca 2025 r. i z tym
    dniem strony wygaszają wszelkie roszczenia związane z tą umową. Niezależnie od
    powyższego na chwilę obecną, do czasu otrzymania interpretacji podatkowej,
    Wnioskodawca wciąż jest obowiązany przekazywać bankowi kapitał tytułem rat
    kapitałowo-odsetkowych. Z momentem zawarcia ugody z oznaczonym dniem rozliczenia
    na datę 2 czerwca 2025 r. wszelkie świadczenia przekazywane przez Wnioskodawcę będą
    stanowiły świadczenia nienależne i jako takie będą podlegały zwrotowi. Kwota wypłacona
    przez bank w wykonaniu ugody, a stanowiąca sumę nadpłaconych należności po dniu 2
    czerwca 2025 r. będzie odpowiadała kwocie nominalnie wpłaconej przez kredytobiorców
    do banku ponad kwoty, które na ww. datę będą już w pełni rozliczone. Oznacza to, że
    wypłacone kredytobiorcom świadczenie stanowiło będzie zwrot ich świadczenia w postaci
    spłaty rat, które stanowiło świadczenie nienależne w związku z wygaśnięciem wszelkich
    roszczeń z tytułu zawartej z bankiem Umowy kredytu, a nie świadczenie dodatkowe

    stanowiące przychód podatkowy po stronie kredytobiorców. Tożsamość wypłaconej
    „dodatkowej” kwoty z kwotą należności kredytobiorców z tytułu wpłat dokonanych po
    dniu rozliczenia kredytu, tj. 2 czerwca 2025 r., jak również treść samej ugody dowodzi, że
    kwota ta stanowiła będzie zwrot nienależnego świadczenia (art. 410 § 1 k.c. w zw. z art.
    405 k.c.).
    Zwrot świadczenia nienależnego nie stanowi natomiast przychodu, a co za tym idzie - nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Z całokształtu
    opisywanej sytuacji faktycznej i kontekstu postanowień ugody w ocenie Wnioskodawcy
    wynika, ze zapłata sumy kwot wpłaconych po dniu 2 czerwca 2025 r. stanowiła będzie
    zadośćuczynienie obowiązkowi zwrotu świadczenia nienależnego, chociażby nie zostało to
    wyraźnie w ugodzie w ten sposób nazwane. Biorąc pod uwagę trwający spór sądowy,
    stanowisko stron i utrwaloną limę orzeczniczą, a także wolę, by w wyniku ugody doszło do
    całościowego rozliczenia stron z tytułu umowy kredytu, nie może ulegać wątpliwości, ze
    kwota wynikająca z ugody stanowi zwrot majątku, a nie jego przysporzenie. Z dostępnych
    interpretacji wynika, że takie kwoty stanowiące zwrot wpłaconych przez kredytobiorców
    rat nie stanowią przychodu i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. W tym stanie faktycznym w ocenie Wnioskodawców nie będą oni
    zobowiązani do zapłaty podatku od kwot zwróconych przez bank po rozliczeniu ugody,
    stanowiących kolejne płatności rat po dniu 2 czerwca 2025 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.

    Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:
      inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z
    tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego wyjaśnić należy, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Wedle bowiem instytucji zwolnienia z długu,
    uregulowanej w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Tym samym, kwotę wierzytelności umorzoną na podstawie ugody dotyczącej umowy o
    udzielenie kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
          przypadku gdy:
          a. kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego
            – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
            jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b. osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
          udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
          indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
          zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
          umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
          szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

    Zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
          mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna
          osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I
          grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983
          r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
          podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
          uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
          regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
          nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
          prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
          udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
          lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
          mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,

          a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
          wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
          lub lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
          udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
          prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
          tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
          gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
          udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt
          ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
          mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne
          własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu
          niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
          należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
          Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Ponadto w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
    refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie
    obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub
    konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Z treści wniosku wynika, że są Państwo stronami umowy kredytu refinansowego z dnia 28
    czerwca 2007 r. zaciągniętego w X, którego następcą prawnym jest Y Spółka Akcyjna.
    Kredyt indeksowany był w CHF, a w wykonaniu umowy bank wypłacił Państwu kwotę
    314.000.00 zł. Pozyskane środki przeznaczyli Państwo na spłatę wcześniej zaciągniętego
    kredytu, tj. kredytu z 20 października 2006 r. zaciągniętego w Z S.A., a pozostałą kwotę na
    budowę domu. Nadmienić należy, że celem kredytu w Z S.A. był zakup działki budowlanej
    w wysokości 59.000,00 zł, refinansowanie poniesionych nakładów w wysokości 1.000,00 zł
    na zakup ww. nieruchomości oraz pokrycie kosztów w wysokości 4.000,00 zł związanych z
    uruchomieniem kredytu. Kwotą 4.000,00 zł sfinansowano prowizję od kredytu, koszty

    prawnego zabezpieczenia kredytu w postaci hipoteki zwykłej i kaucyjnej oraz koszty aktu
    notarialnego.
    Działalność banków Z S.A. oraz Banku Y (następca prawny X) podlegała nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym. Kredyty udzielone przez Z i Y to
    kredyty hipoteczne. Nie korzystali Państwo wcześniej z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację inwestycji mieszkaniowej.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzona przez bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego 28
    czerwca 2007 r. będzie stanowić dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Jak już wspomniano, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na
    wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w
    części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art.
    21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu
    mieszkaniowego.
    W tym miejscu wskazać należy, że zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to
    zdarzenie rozumiane jako operacja pieniężna polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych
    funduszy pieniężnych w celu zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel.
    Pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame. Pojęcie kredyt
    refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później
    możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność
    refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia kredytu
    refinansowego.
    Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu
    hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości aktualnie posiadanej
    nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą
    na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych,
    które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie pierwotnie wydatkowane środki
    pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na
    refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów.
    Ponadto z literalnego brzmienia cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia
    Ministra Finansów wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania
    są kwoty kapitału, odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu
    mieszkaniowego, zaś „koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń” nie mogą
    z tego zaniechania skorzystać.
    Tym samym kredyt udzielony 20 października 2006 r. w części przeznaczonej na
    refinansowanie poniesionych nakładów na zakup działki budowlanej oraz porycie opłat
    związanych z ustanowieniem zabezpieczenia w postaci hipoteki zwykłej i kaucyjnej, które
    nie stanowią opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego, a ponadto nie
    zostały poniesione na rzecz banku, stanowił kredyt na wydatki inne niż określone w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym kontekście, kredyt udzielony na spłatę kredytu zaciągniętego w Z 20 października
    2006 r. w części przeznaczonej na ww. cele, stanowił kredyt na wydatki inne niż określone
    w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, zważywszy że kredyt mieszkaniowy zaciągnięty 28 czerwca 2007 r. nie był
    wyłącznie kredytem refinansowym, ale był w części kredytem mieszkaniowym
    zabezpieczonym hipotecznie przeznaczonym na cele określone w art. 21 ust. 25 pkt 1

    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w Państwa przypadku zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych będzie miało zastosowanie na
    zasadach wynikających z § 1 ust. 3 rozporządzenia w odniesieniu do części, w jakiej kwota
    kredytu przeznaczonego na ww. cele (tj. spłatę kredytu zaciągniętego w Z w części
    przeznaczonej na nabycie działki budowlanej, uiszczenie prowizji bankowej z tytułu
    udzielenia kredytu oraz pokrycie taksy notarialnej za sporządzenie umowy kupna-
    sprzedaży a także na budowę domu) pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu.
    Tym samym – jak słusznie Państwo wskazali – nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty
    podatku dochodowego z tytułu planowanego umorzenia przez bank wierzytelności z
    tytułu kredytu hipotecznego do tej części kwoty umorzenia, która odpowiada udziałowi
    udzielonego kredytu zaciągniętego na cele określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    Natomiast zaniechanie nie będzie miało zastosowania, stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3
    ww. rozporządzenia, do tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada
    udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust.
    25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. na
    spłatę kredytu zaciągniętego w Z w części przeznaczonej na refinansowanie poniesionych
    nakładów na nabycie działki budowlanej, ale także – wbrew Państwa stanowisku – na
    opłaty związane z ustanowieniem zabezpieczenia w postaci hipoteki zwykłej i kaucyjnej), w
    całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    Przechodząc do skutków podatkowych otrzymania od banku kwoty zwrotu, należy
    ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, kwota zwrócona przez bank
    będzie stanowić zwrot rat kapitałowo-odsetkowych dokonanych przez Państwa po dniu 2
    czerwca 2025 r. Wobec tego, opisane we wniosku świadczenie pieniężne nie spowoduje
    uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego, faktycznego przyrostu Państwa
    majątku. Otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowić zwrot własnych pieniędzy,
    które wpłacili Państwo wcześniej do banku. Tym samym – jak słusznie Państwo wskazali –
    z tego tytułu nie powstanie po Państwa stronie przychód w rozumieniu przepisów ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta będzie zatem dla Państwa
    neutralna podatkowo. Nie będą mieli Państwo obowiązku jej rozliczenia dla celów
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Oceniając całościowo Pana stanowisko w zakresie skutków podatkowych w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych z związku z zawarciem ugody z bankiem
    należało uznać je za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy
    wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem,
    przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w

    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie
    przedstawionego stanu faktycznego.
    W odniesieniu do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej, należy zauważyć,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie
    mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie. W konsekwencji powołana interpretacja nie może stanowić podstawy do
    rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.