Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.755.2025.2.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-24
Teza: Obowiązki Wnioskodawcy jako płatnika podatku
dochodowego od osób fizycznych z tytułu wpłaconych diet
pobytowych i sfinansowanych kosztów biletów na samolot
oraz sfinansowanych kosztów ubezpieczenia z budżetu
projektu.
Słowa kluczowe: dieta
pracownik
programy-programy twinningowe
płatnik
ubezpieczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnili Państwo wniosek – na wezwania – pismem z 19 września 2025 r. (data wpływu
    19 września 2025 r.) oraz pismem z 22 października 2025 r. (data wpływu 22 października
    2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i jego uzupełnienia
    W dniu 29 maja 2025 r. Wnioskodawca (Młodszy Partner z Państwa Członkowskiego)
    podpisał z (...), Wielka Brytania (Wiodący Partner z Państwa Członkowskiego („...”) Umowę
    Konsorcjum – Projekt bliźniaczy (...). Projekt twinningowy (bliźniaczy) jest realizowane w
    całości ze środków Unii Europejskiej. Zgodnie z przytoczoną umową udział członków
    Komitetu Sterującego oraz Liderów Komponentów w posiedzeniach Komitetu, jeżeli
    będzie to wymagane, zostanie sfinansowany przez (...).
    Członkowie Komitetu Sterującego oraz Liderzy Komponentów delegowani są do udziału w
    posiedzeniach Komitetu Sterującego, które odbywają się za granicą na podstawie poleceń
    służbowych i wykonują obowiązki w ramach stosunku pracy, który łączy ich z
    Wnioskodawcą za który otrzymują wynagrodzenie. W związku z udziałem w posiedzeniach
    ekspert/ pracownik nie otrzymuje od Wnioskodawcy należności o których mowa w
    rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r.,
    poz. 2190). Zgodnie z zawartą umową zakupu biletów na samolot oraz wypłatę diet
    dokonuje ze swojego budżetu (...). Wnioskodawca nie otrzymał na ten cel żadnych
    środków w swoim budżecie twinningowym. Przed wyjazdem ekspert otrzymuje
    bezpośrednio od (...) na swój rachunek bankowy dzienne diety pobytowe (Compensation
    for Daily Subsistence) w wysokości stawki określonej przez Komisję Europejską (170 euro
    /dzień), która ma pokryć nocleg, wyżywienie, przejazdy i dojazdy. Z budżetu Projektu,
    który posiada Wnioskodawca pokrywane są jedynie koszty ubezpieczenia eksperta.
    Delegowani członkowie Komitetu Sterującego, Liderzy Komponentów i Eksperci
    krótkoterminowi mają miejsce zamieszkania i nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce.
    Delegowani członkowie Komitetu Sterującego, Liderzy Komponentów i Eksperci
    krótkoterminowi będą wykonywać (realizować) zadania Projektu w Izraelu, Wielkiej
    Brytanii, Belgii lub innym kraju europejskim, w zależności od decyzji (...).
    Delegowani członkowie Komitetu Sterującego i Liderzy Komponentów oraz Eksperci
    krótkoterminowi będą przebywać poza granicami Polski i wykonywać zadania objęte
    Projektem przez kilka dni (max 7).

    Delegowani członkowie Komitetu Sterującego i Liderzy Komponentów oraz Eksperci
    krótkoterminowi nie będą przebywali poza granicami Polski powyżej 183 dni w danym
    roku kalendarzowym. Podróż będzie rozpoczynała się w Polsce i, po wykonaniu zadania
    /misji we wskazanym czasie i państwie, kończyła się w Polsce.
    Obowiązek zapewnienia świadczeń w postaci biletów lotniczych, diet pobytowych,
    ubezpieczenia nie wynika z umowy o pracę zawartej między delegowanymi członkami
    Komitetu Sterującego, Liderami Komponentów i Ekspertów krótkoterminowych a
    Wnioskodawcą. Obowiązek zapewnienia świadczeń w postaci biletów lotniczych, diet
    pobytowych, ubezpieczenia nie wynika z umowy o pracę zawartej między delegowanymi
    członkami Komitetu Sterującego, Liderami Komponentów i Ekspertów krótkoterminowych
    a podmiotem brytyjskim (...). Obowiązek zapewnienia świadczeń w postaci biletów
    lotniczych, diet pobytowych, ubezpieczenia wynika z Umowy Konsorcjum – Projekt
    bliźniaczy (...).
    Polisa ubezpieczeniowa obejmuje podstawowy pakiet ubezpieczeniowy, w tym co
    najmniej:
    a) KL – ubezpieczenie kosztów leczenia w zakresie: bezpośredniej opieki lekarskiej, badań,
      zabiegów, zakupu lekarstw, transportu ubezpieczonego do szpitala, pobytu w szpitalu,
      transportu do kraju, podróży i pobytu osoby towarzyszącej, jeśli jej obecność jest
      niezbędna do załatwiania spraw związanych z powrotem ubezpieczonego do kraju,
      transport zwłok ubezpieczonego do miejsca pochówku w Polsce lub pochówku za
      granicą,
    b) NNW – ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków,
    c) ubezpieczenie bagażu od zaginięcia lub uszkodzeni

## Pytanie

Czy Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym jest płatnikiem podatku dochodowego
    od osób fizycznych od wymienionych wyżej świadczeń tj. wpłaconych diet pobytowych i
    sfinansowanych kosztów biletów na samolot przez (...) oraz sfinansowanych kosztów
    ubezpieczenia przez (...) z budżetu Projektu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dzienne diety pobytowe (compensation for daily
    subsistence) oraz sfinansowane koszty biletów na samolot nie stanowią przychodu ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, 340, 386, 620, 680). W świetle art. 32 ust 1 ww.
    ustawy: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
    organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
    obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują
    od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej
    lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Dzienne diety pobytowe (compensation for daily subsistence) są wypłacane przez (...)
    bezpośrednio członkowi Komitetu Sterującego, Liderowi Komponentu i Ekspertowi
    krótkoterminowemu zatrudnionemu u Wnioskodawcy, ale bez pośrednictwa
    Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie posiada wiedzy, jak również dokumentów dotyczących
    daty i kwoty wypłaty dokonanej przez Wnioskodawcę. W przypadku świadczeń
    pieniężnych przychód powstaje w momencie wypłaty pieniędzy bądź postawienia ich do
    dyspozycji podatnika. Natomiast w przypadku świadczeń niepieniężnych (w naturze i
    innych nieodpłatnych świadczeń) przychód powstaje w momencie faktycznego otrzymania
    tych świadczenia. Zakupu biletów na samolot dokonuje ze swojego budżetu (...) i
    przekazuje bezpośrednio członkowi Komitetu Sterującego, Liderowi Komponentu i

    Ekspertowi krótkoterminowemu zatrudnionemu u Wnioskodawcy. Z treści zawartej
    umowy z (...) wynika, że cyt.: „(...)”, tj. (...). W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, że w opisanej sprawie nie jest płatnikiem podatku dochodowego od osób
    fizycznych w rozumieniu art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym nie ciąży
    na nim obowiązek potrącenia i przekazywania zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    W przypadku ubezpieczenia członka Komitetu Sterującego, Lidera Komponentu i Eksperta
    krótkoterminowego przez Wnioskodawcę ze środków Projektu, Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, że zakup polisy ubezpieczeniowej dla pracowników odbywających podróż
    poza granice kraju nie jest ich osobistą korzyścią, oraz nie jest dobrowolne, a leży przede
    wszystkim w interesie Wnioskodawcy, który w razie choroby czy wypadku pracownika za
    granicą zobowiązany byłby do pokrywania ewentualnych kosztów leczenia. Uzyskanie
    ochrony ubezpieczeniowej podczas podróży nie stanowi zatem przychodu podatkowego
    dla członka Komitetu Sterującego, Lidera Komponentu i Eksperta krótkoterminowego,
    skoro służy wyłącznie zabezpieczeniu interesu Wnioskodawcy przed ponoszeniem
    dodatkowych kosztów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    .Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    Art. 12 ust. 1 ustawy stanowi, że:

      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Instytucja płatnika została uregulowana w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem:
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Zasadą jest, że obowiązek prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania, obliczenia
    i zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych ciąży na podatnikach. Niemniej
    jednak, w odniesieniu do licznych sytuacji zasada ta została wyłączona przez
    ustawodawcę przez nałożenie obowiązków płatnika na podmioty wypłacające
    podatnikowi (stawiające do dyspozycji podatnika) należności stanowiące jego dochody
    (przychody).
    Obowiązki płatnika zostały uregulowane w art. 32 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Jak wynika z treści art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z wniosku wynika, że jako Młodszy Partner zawarli Państwo z podmiotem brytyjskim
    (Wiodący Partner, ...) umowę Projekt bliźniaczy. Na podstawie tej umowy Państwa
    pracownicy – Członkowie Komitetu Sterującego, Liderzy Komponentów oraz eksperci
    krótkoterminowi mający miejsce zamieszkania w Polsce delegowani są do udziału w
    posiedzeniach Komitetu Sterującego, które odbywają się za granicą na podstawie poleceń
    służbowych i wykonują obowiązki w ramach stosunku pracy, który łączy ich z Państwem i
    za który otrzymują wynagrodzenie. Zgodnie z przytoczoną umową udział pracowników w
    posiedzeniach Komitetu, jeżeli będzie to wymagane, zostanie sfinansowany przez (...).
    Zgodnie z zawartą umową zakupu biletów na samolot oraz wypłatę diet dokonuje ze
    swojego budżetu (...). Przed wyjazdem pracownik otrzymuje bezpośrednio od (...) na swój
    rachunek bankowy dzienne diety pobytowe (Compensation for Daily Subsistance) w
    wysokości stawki określonej przez Komisję Europejską (170 euro/dzień), która ma pokryć
    nocleg, wyżywienie, przejazdy i dojazdy. Z budżetu Projektu, który posiada Wnioskodawca
    pokrywane są jedynie koszty ubezpieczenia pracownika.
    Wskazali Państwo, że jako pracodawca nie ponoszą na rzecz swoich pracowników
    świadczeń z tytułu podróży zagranicznej w postaci diet pobytowych i kosztów biletów.
    Obowiązek zapewnienia tych świadczeń nie wynika z umowy o pracę łączącego Państwa z
    pracownikiem.
    Zatem wartość ww. świadczeń nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a po Państwa stronie

    nie powstanie obowiązek płatnika w odniesieniu do tych świadczeń. Nie mają Państwo
    obowiązku pobrania zaliczek na podatek dochodowy ani obowiązku sporządzania i
    przekazania informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy
    PIT-11 z tego tytułu.
    W tej części Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kosztów podróży w postaci sfinansowania ubezpieczenia na
    rzecz pracowników wyjaśniam co następuje:
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2–
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie natomiast z uregulowaniami zawartymi w art. 11 ust. 2a ww. ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    W świetle art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Z art. 12 ust. 2 tej ustawy wynika, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Na mocy art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2–2b.
    Jak wynika z treści art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Na podstawie art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32–35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Z wniosku i uzupełnienia wynika, że na podstawie zawartej przez Państwa Umowy
    Konsorcjum zostali Państwo zobowiązani do pokrycia na rzecz pracowników
    przebywających w zagranicznych podróżach służbowych do pokrycia kosztów
    ubezpieczenia eksperta. Polisa ubezpieczeniowa obejmuje podstawowy pakiet
    ubezpieczeniowy, w tym co najmniej:
    a) KL – ubezpieczenie kosztów leczenia w zakresie: bezpośredniej opieki lekarskiej, badań,
      zabiegów, zakupu lekarstw, transportu ubezpieczonego do szpitala, pobytu w szpitalu,
      transportu do kraju, podróży i pobytu osoby towarzyszącej, jeśli jej obecność jest
      niezbędna do załatwiania spraw związanych z powrotem ubezpieczonego do kraju,
      transport zwłok ubezpieczonego do miejsca pochówku w Polsce lub pochówku za
      granicą,
    b) NNW – ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków,
    c) Ubezpieczenie bagażu od zaginięcia lub uszkodzenia.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy. Rozumienie
    tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    Zauważyć trzeba, że w uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia
    16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie
    tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne
    świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził
    powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku
    dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w
    związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w

    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi
    należy się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi
    być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń
    będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do
    wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie
    objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy
    świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią
    zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia
    wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji
    zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
    W konsekwencji, „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnie pracownikowi (nie
        jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia w pełni dobrowolnie.
    Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie –
    z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne,
    leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia pracownik musiałby ponieść
    wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza
    uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia podlegała opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić
    się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach:
    prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do
    zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w
    formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się
    wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu

    na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze,
    zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy
    otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie, na które
    pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne
    przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega
    rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty
    i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe
    enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń,
    które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny
    być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Powyższe prowadzi do wniosku, że – w sytuacji, gdy pracownikom są oferowane
    świadczenia, które leżą niejako wpół drogi między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci
    usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę, która jest objęta
    podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy świadczeniami ze
    strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i
    które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej rozpatrzenia z
    uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy, tj. w
    szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków
    pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.
    W tym miejscu warto przytoczyć chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    19 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3365/17, w którym wskazano:
      „(...) w uzasadnieniu wyroku (pkt 3.4.3.) Trybunał stwierdził, że „sytuacja jest zupełnie
      oczywista w razie wskazania w umowie o pracę określonych świadczeń, które
      pracodawca będzie wypełniał na rzecz pracownika (mieszkanie służbowe, bilet
      miesięczny, pakiet ubezpieczenia zdrowotnego, dowóz do pracy itp.). Akceptując
      warunki umowy pracownik wyraża zgodę na przyjęcie tych świadczeń, w istocie
      traktując je jako – stanowiący część dochodu – element wynagrodzenia za pracę.
      Zdaniem Trybunału, kwalifikacja prawnopodatkowa tego rodzaju świadczeń nie
      powinna ulec zmianie, jeśli zostaną one zaproponowane w trakcie trwania stosunku
      służbowego czy stosunku pracy, zawsze jednak po uzyskaniu zgody pracownika.
      Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
      świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest
      celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze
      strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji: przyjęcie
      świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku”.
    Pogląd ten nie jest odosobniony, zarysowany problem był wielokrotnie przedmiotem
    analizy i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. wyrok z 29 listopada 2018 r. sygn.
    akt II FSK 799/18, wyrok z 6 marca 2020 r. sygn. akt II FSK 800/18, wyrok z 5 lutego 2020 r.
    sygn. akt II FSK 677/18.

    Analizując ww. przesłanki wskazać zatem należy, że w opisanym stanie faktycznym
    pierwsza z nich została spełniona, albowiem skoro pracownik w związku z zagraniczną
    podróżą przyjmuje od pracodawcy wykupione przez niego ubezpieczenie, to uznać należy,
    że wyraża zgodę, na objęcie go zakresem ww. ubezpieczenia.
    Odnosząc się do drugiego warunku Trybunału Konstytucyjnego - otrzymane przez
    pracownika świadczenie w postaci sfinansowanego ubezpieczenia stanowi dla niego
    realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
    Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co
    jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być
    następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. Taka też sytuacja ma miejsce
    w przedmiotowym przypadku – Państwa pracownik, uzyskuje dochody w postaci
    zaoszczędzenia wydatków, które ponieśliby, gdyby nie otrzymali nieodpłatnego
    świadczenia od Państwa, tj. gdyby Państwo nie sfinansowali tego ubezpieczenia.
    Dodatkowo należy zauważyć, że na podstawie §2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki
    Społecznej z 29 stycznia 2023 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190):
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
      1) diety;
      2) zwrot kosztów:
      a) przejazdów,
      b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
      c) noclegów,
      d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
        przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    Z kolei, § 19 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      W przypadku choroby powstałej podczas podróży zagranicznej pracownikowi
      przysługuje zwrot udokumentowanych niezbędnych kosztów leczenia za granicą.
    Na podstawie § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia:
      Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, następuje ze środków pracodawcy, z
      wyjątkiem świadczeń gwarantowanych udzielonych zgodnie z przepisami o
      koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w Unii Europejskiej, o których
      mowa w art. 5 pkt 32 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
      zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z
      późn. zm.).
    W świetle § 19 ust. 3 ww. rozporządzenia:
      Nie podlegają zwrotowi koszty zakupu leków, których nabycie za granicą nie było
      konieczne, koszty zabiegów chirurgii plastycznej i kosmetycznych oraz koszty
      nabycia protez ortopedycznych, dentystycznych lub okularów.
    Jak wynika z § 19 ust. 4 ww. rozporządzenia
      W razie zgonu pracownika za granicą, pracodawca pokrywa koszty transportu zwłok
      do kraju.
    Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzam, że obowiązek pracodawcy do zapewnienia
    pracownikom świadczeń w postaci ubezpieczenia KL (ubezpieczenie kosztów leczenia w
    zakresie: bezpośredniej opieki lekarskiej, badań, zabiegów, zakupu lekarstw, transportu
    ubezpieczonego do szpitala, pobytu w szpitalu, transportu do kraju, podróży i pobytu
    osoby towarzyszącej, jeśli jej obecność jest niezbędna do załatwiania spraw związanych z
    powrotem ubezpieczonego do kraju, transport zwłok ubezpieczonego do miejsca

    pochówku w Polsce lub pochówku za granicą) wynika z rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z 29 stycznia 2023 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej. Wtedy też pracodawca zabezpiecza siebie przed
    ewentualną koniecznością zwrotu z własnych środków kosztów leczenia poniesionych
    przez pracownika podczas podróży służbowej, a w przypadku zgonu pracownika za
    granicą, pokrycia kosztów transportu jego zwłok do kraju. W tym przypadku świadczenia w
    postaci ubezpieczenia nie stanowią dla pracownika przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Jednakże z opisu sprawy wynika, że w związku z udziałem w posiedzeniach ekspert
    /pracownik nie otrzymuje od Państwa należności, o których mowa w ww. rozporządzeniu
    Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności
    przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
    jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
    Tym samym, sytuacja, o której mowa powyżej nie ma w Państwa przypadku miejsca.
    Państwo jako pracodawca dobrowolnie finansują ekspertom/pracownikom ubezpieczenie
    w podróży zagranicznej. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia
    się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale prowadzi do
    zaoszczędzenia przez niego wydatków.
    Ponadto, wysyłając pracowników w podróż służbową poza granice kraju – co do zasady –
    nie mają Państwo obowiązku pokrywania wydatków związanych z ubezpieczeniem
    obejmującym swoim zakresem ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wydatków
    oraz koszty ubezpieczenia bagażu. Wydatki poniesione na ten cel mają za zadanie
    ochronę interesów pracownika i to pracownik powinien zadbać o wykupienie polisy
    ubezpieczeniowej.
    Sytuacja, w której składka ubezpieczeniowa opłacana jest przez inną osobę niż ta, w której
    interesie zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której
    zawierana jest umowa, jest ona bowiem odstępstwem od ogólnej zasady pokrywania
    kosztów ubezpieczenia przez podmiot, którego interesów umowa dotyczy. Gdyby bowiem
    pracodawca nie sfinansował własnym majątkiem kosztów polisy ubezpieczeniowej takie
    wydatki musiałaby z własnych środków ponieść osoba wysłana w podróż służbową. Tym
    samym, odniosła ona realną korzyść poprzez fakt, że nie poniosła ona uszczerbku we
    własnym majątku.
    Zatem, druga przesłanka wymieniona w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego została
    spełniona.
    Została spełniona również trzecia przesłanka, o której mowa w tym wyroku.
    Ubezpieczenie nie jest dostępne dla wszystkich Państwa pracowników, lecz tylko dla
    Członka Komitetu Sterującego, Lidera Komponentu oraz Eksperta krótkoterminowego
    odbywającego podróż poza granice kraju. Korzyść ta jest zatem wymierna i przypisana
    indywidualnie pracownikowi. Znają bowiem Państwo ilość Członków Komitetu
    Sterującego, Liderów Komponentu oraz Ekspertów krótkoterminowych odbywających
    podróż zagraniczną (delegują ich Państwo do wykonania swoich obowiązków na
    podstawie poleceń służbowych), a także wielkość opłacanej składki.
    Skoro wszystkie warunki, o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. K 7
    /13 zostały spełnione, to świadczenie w postaci ubezpieczenia KL, NNW oraz bagażu
    stanowi w świetle prawa podatkowego przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Dlatego też, pokrywanie przez Państwo kosztów ubezpieczenia skutkuje powstaniem po
    stronie członków Komitetu Sterującego oraz Liderów Komponentów oraz Ekspertów
    krótkoterminowych przychodu z nieodpłatnych świadczeń, który należy zakwalifikować do
    przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, od którego Państwo
    jako płatnik jesteście zobowiązani do poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób

    fizycznych, a także przekazania informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na
    podatek dochodowy PIT-11 z tego tytułu.
    W tej części Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
        i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.