Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.200.2025.3.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków na
kwiaty dla pracowników lub kontrahentów.
Słowa kluczowe: kontrahent
koszt-koszty uzyskania przychodów
kwiaty
pracownik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-
Darowizny i ofiary
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków na kwiaty dla
    pracowników i kontrahentów. Uzupełnili go Państwo pismem z 21 maja 2025 r. (wpływ 21
    maja 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

i stanu faktycznego
    A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: „Wnioskodawca” lub
    „Spółka”) prowadzi działalność (...) oraz ponosi wydatki na zakup kwiatów, finansowanych
    ze środków obrotowych, które następnie wręczane są pracownikom oraz kontrahentom.
    Kwiaty przekazywane są pracownikom z okazji takich jak urodziny czy Dzień Kobiet i mają
    na celu budowanie pozytywnej atmosfery w miejscu pracy, wzmacnianie więzi
    wewnętrznych oraz motywowanie zespołu. Działania te stanowią część polityki
    zarządzania zasobami ludzkimi, przyczyniając się do zwiększenia zaangażowania
    pracowników.
    W odniesieniu do kontrahentów, kwiaty są wręczane przy okazji jubileuszy, świąt
    branżowych, Dnia Kobiet, a także, jako wyraz uznania, gratulacji lub podziękowania za
    współpracę. Jest to gest grzecznościowy, powszechnie stosowany w relacjach
    biznesowych, mający na celu utrzymanie długoterminowych relacji biznesowych.
    Wręczanie kwiatów nie wiąże się z oczekiwaniem wzajemnych świadczeń od
    kontrahentów. Celem tego działania nie jest kreowanie wizerunku Spółki, lecz
    utrzymywanie zespołu i istniejących relacji handlowych, co sprzyja ich trwałości i
    stabilności, a w konsekwencji pośrednio przyczynia się do generowania przychodów.
    Spółka nie oznacza kwiatów swoim logotypem ani innymi elementami promocyjnymi. W
    sporadycznych przypadkach, głównie przy wysyłce do podmiotów gospodarczych,
    dołączana jest standardowa kartka z życzeniami lub gratulacjami, w której widnieją dane
    Wnioskodawcy.
    Działania te nie mają charakteru ciągłego i obejmują stosunkowo niewielkie kwoty.
    Wręczanie kwiatów nie ma charakteru uznaniowego, lecz wynika z przyjętych
    wewnętrznych zasad i traktowane jest jako element utrzymywania relacji.
    Spółka traktuje wręczanie kwiatów wyłącznie jako element polityki zarządzania zasobami
    ludzkimi oraz utrzymywania relacji handlowych. Wydatki te ujmowane są w księgach
    rachunkowych jako ogólne koszty działalności.
    Spółka poniosła już wydatki na zakup kwiatów, które zostały przekazane pracownikom i
    kontrahentom zgodnie z opisanymi zasadami. Wnioskodawca planuje kontynuację tych
    działań w przyszłości, kierując się przedstawionymi zasadami (2 zaistniałe stany faktyczne i
    2 zdarzenia przyszłe).
    W związku z powyższym, Wnioskodawca zamierza w przyszłości odliczać podatek VAT z
    faktur dokumentujących wydatki na kwiaty okolicznościowe przekazywane pracownikom i
    kontrahentom (2 zdarzenia przyszłe).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wskazane zakupy każdorazowo mogą być przez Spółkę udokumentowane oddzielnymi
    fakturami VAT, tj. osobno w przypadku zakupu kwiatów dla pracowników oraz osobno w
    przypadku zakupu kwiatów dla kontrahentów.
    Wręczane kwiaty są formą podziękowania za dotychczasową pracę na rzecz Spółki i są
    potwierdzeniem wyrazu zadowolenia ze Spółki ze współpracy z danym pracownikiem;
    niemniej, przekazywanie kwiatów odbywa się / będzie odbywać się wyłącznie w przypadku
    określonych jubileuszy / okazji (urodziny, imieniny) i to jest główny powód wręczenia
    kwiatów.
    Przekazywanie kwiatów nie tylko wiąże się z podziękowaniem i satysfakcję Spółki ze
    współpracy z danym pracownikiem, ale również ma na celu umacnianie dobrych relacji

    pomiędzy Spółką (jako Pracodawcą) a danym pracownikiem w dniu określonego
    jubileuszu pracownika; co za tym idzie (pośrednim) celem jest również motywowanie
    pracowników do bardziej efektywnego wykonywania swoich obowiązków służbowych.
    Przekazanie kwiatów ma formę darowizny, nie jest uznawane za przychód pracownika.
    Wręczanie kwiatów kontrahentom odbywa się / będzie odbywać się wyłącznie w związku z
    istotnymi dla nich wydarzeniami, takimi jak rocznice otworzenia działalności gospodarczej,
    jubileusze współpracy lub inne okoliczności mające szczególne znaczenie z punktu
    widzenia relacji biznesowych. Kwiaty są zamawiane i dostarczane w krajach, w których
    kontrahenci Spółki prowadzą działalność (przede wszystkim Ukraina oraz Litwa).
    Kryterium, którym kieruje się Spółka przy wręczaniu kwiatów kontrahentom, jest
    strategiczne znaczenie danej relacji biznesowej oraz długotrwałość współpracy. W
    praktyce, kwiaty są wręczane podmiotom, które należę do grona kluczowych partnerów
    handlowych Spółki, z którymi łączy nas wieloletnia współpraca. Przykładowo, B. oraz C. to
    podmioty powiązane ze Spółkę, działające na rynkach zagranicznych, będące jednocześnie
    jednymi z największych i najważniejszych klientów Spółki – co uzasadnia szczególną
    dbałość o relacje biznesowe i ich pielęgnowanie również poprzez symboliczne gesty,
    jakimi są wręczane kwiaty; przedmiotowe działania bezpośrednio przyczyniają się do
    zabezpieczenia oraz zwiększenia przychodów Spółki.

## Pytanie

1. Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na zakup kwiatów wręczanych
      pracownikom z okazji istotnych wydarzeń, takich jak urodziny czy Dzień Kobiet, mogą
      zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy
      z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej też jako „u.p.d.o.
      p.”)?
    2. Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na zakup kwiatów przekazywanych
      kontrahentom z okazji jubileuszu działalności, świąt branżowych, Dnia Kobiet oraz w
      ramach wyrazów uznania, gratulacji lub podziękowań mogą zostać zaliczone do
      kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r.
      o podatku dochodowym od osób prawnych?
    3. Czy Wnioskodawca ma prawo na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004
      r. o podatku od towarów i usług (dalej też jako: „ustawa o VAT”) odliczać podatek VAT z
      faktur dokumentujących wydatki ponoszone na zakup kwiatów okolicznościowych
      przekazywanych pracownikom?
    4. Czy Wnioskodawca ma prawo na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004
      r. o podatku od towarów i usług odliczać podatek VAT z faktur dokumentujących
      wydatki ponoszone na zakup kwiatów okolicznościowych przekazywanych
      kontrahentom?
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytania oznaczone nr 1 i nr 2 w zakresie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W zakresie pytań oznaczonych jako nr
    3 i nr 4 wydam odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1-2
    Wnioskodawca uważa, że wydatki na zakup kwiatów dla pracowników oraz kontrahentów,
    które są ponoszone w ramach polityki zarządzania zasobami ludzkimi oraz utrzymywania
    relacji handlowych, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (dalej też jako „u.p.d.o.p."), kosztami uzyskania przychodu są wydatki poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów, z
    wyjątkiem wydatków wskazanych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Oznacza to, że wszelkie

    wydatki, które nie zostały wymienione w tych przepisach, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodu, pod warunkiem, że pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami, w tym służą ich zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła
    przychodów.
    Pomimo że przepisy ustaw o podatkach dochodowych nie precyzują wprost, jaki powinien
    być związek między wydatkiem a przychodem, ani czy wymagane jest faktyczne uzyskanie
    przychodu dla zaliczenia wydatku do kosztów, dominującą interpretacją jest pogląd, iż dla
    zakwalifikowania wydatku jako kosztu wystarczy, że istnieje pośredni związek między tym
    wydatkiem a możliwym do uzyskania przychodem. Oznacza to, że wydatek może być
    uznany za celowy, nawet jeśli przychód nie został jeszcze faktycznie osiągnięty, pod
    warunkiem, że wydatek jest racjonalny i ekonomicznie uzasadniony. Dlatego też wydatki
    ponoszone są w związku z działalnością gospodarczą podatnika i mające potencjał
    wpływania na uzyskanie przychodu (choćby pośrednio), mogą być uznane za poniesione w
    celu uzyskania przychodu.
    Ustawodawca przewiduje, że wydatki mogą stanowić koszt uzyskania przychodu, pod
    warunkiem spełnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Zgodnie zaś z art.
    16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. do kosztów uzyskania przychodu nie zalicza się wydatków na
    reprezentację, w tym kosztów usług gastronomicznych, zakupu żywności oraz napojów, w
    tym alkoholowych. Kluczowe znaczenie ma więc cel poniesionego wydatku – czy służy on
    reklamie podatnika czy też ma charakter reprezentacyjny.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie ma definicji pojęcia reklamy
    oraz reprezentacji, a zatem brakuje definicji legalnych tych pojęć. Wobec tego należy
    uznać, że pojęcia te powinny być w kontekście analizowanego przepisu rozumiane w
    sposób przyjęty w języku potocznym, uwzględniając przy tym pojęcia wykształcone przez
    doktrynę, tzn. naukę oraz orzecznictwo sądowe.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26.09.2000 r., III SA 1994/99, stwierdził, że
    „reprezentacja to okazałość, wystawność, a w przypadku firmy »dobre« jej
    reprezentowanie, które może polegać na wystroju firmy, interesującym logo, tablicach
    informacyjnych, sposobie podejmowania interesantów i kontrahentów”.
    Zdaniem Wnioskodawcy wydatki na zakup kwiatów w jego przypadku nie mają jednak
    charakteru reprezentacyjnego. Wnioskodawca nie oznacza kwiatów swoim logotypem ani
    innymi elementami o charakterze promocyjnym. Jedynie w nielicznych przypadkach,
    głównie przy wysyłce do podmiotów gospodarczych, dołączana jest standardowa kartka z
    życzeniami czy gratulacjami, w której widnieją dane Wnioskodawcy. Wręczanie kwiatów
    zarówno pracownikom jak i kontrahentom nie ma charakteru ciągłego, są to zdarzenia
    jednorazowe i obejmują stosunkowo niewielkie kwoty.
    Wręczanie kwiatów nie wiąże się z oczekiwaniem wzajemnych świadczeń od
    kontrahentów. Stanowi jedynie gest grzecznościowy, powszechnie stosowany w relacjach
    biznesowych, mający na celu utrzymanie zespołu i długoterminowych relacji biznesowych,
    co pośrednio sprzyja generowaniu przychodów.
    Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 14.11.2002
    r., I SA/Wr 4097/01), należy natomiast wskazać, że pojęcie reklamy powinno być
    rozumiane szeroko.
    Reklama może dotyczyć nie tylko oferowanych towarów, ale także samej firmy (marki). W
    świetle zaprezentowanego powyżej stanowiska, oraz po uwzględnieniu bogatego
    orzecznictwa sądu administracyjnego w tej sprawie, stwierdzić należy, że co do zasady za
    działania reklamowe powinny być uznane wszystkie te, których zamierzonym celem jest
    pozyskanie nowych lub zatrzymanie „starych” klientów (por. R. Kowalski, Reprezentacja i
    reklama – koszty uzyskania przychodu, ABC).
    Wręczanie kwiatów przez Wnioskodawcę wykazuje zatem większe podobieństwo do
    reklamy. Jak już bowiem wskazano wyżej, wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę służą

    utrzymaniu zespołu oraz relacji handlowych, co w ocenie Wnioskodawcy uzasadnia ich
    kwalifikację, jako kosztów działalności gospodarczej.
    Zważając na powyższe, bezsprzecznym dla wnioskodawcy pozostaje, iż ponoszone przez
    niego wydatki mieszczą się w granicach przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., albowiem służą
    zachowaniu i zabezpieczeniu źródła przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika
    stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania

    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu)
        oraz
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie, które są
    poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Jednak określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, mimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania

    przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Z wniosku wynika, że Spółka ma zwyczaj wręczania kwiatów pracownikom oraz
    kontrahentom. Pracownikom wręczane są z okazji urodzin czy Dnia Kobiet. Ma to na celu
    budowanie pozytywnej atmosfery w miejscu pracy, wzmacniania więzi wewnętrznych oraz
    motywowania zespołu. W odniesieniu do kontrahentów, kwiaty są wręczane przy okazji
    jubileuszy, świąt branżowych, Dnia Kobiet, a także jako wyraz uznania, gratulacji lub
    podziękowania za współpracę. Jest to gest grzecznościowy, mający na celu utrzymanie
    długoterminowych relacji biznesowych.
    Spółka nie oznacza kwiatów swoim logotypem ani innymi elementami promocyjnymi. Dla
    pracowników przekazanie kwiatów ma formę darowizny, nie jest uznawane za przychód
    pracownika.
    Ad 1
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wydatki na zakup kwiatów wręczanych
    pracownikom mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że dla pracowników przekazanie kwiatów ma
    formę darowizny i nie jest uznawane za jego przychód, czyli nie stanowi dla pracowników
    dodatkowej formy gratyfikacji za wykonaną pracę. Fakt poniesienia wydatków wskazanych
    we wniosku nie będzie mieć wpływu na wysokość wynagrodzenia należnego pracownikom.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 14 nie uważa się za koszty uzyskania przychodu:
      darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem wpłat na rzecz Polskiej Organizacji
      Turystycznej, z tym że kosztem uzyskania przychodów są koszty wytworzenia lub
      cena nabycia produktów spożywczych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy
      o podatku od towarów i usług, przekazanych na rzecz organizacji pożytku
      publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności
      pożytku publicznego i o wolontariacie, z przeznaczeniem wyłącznie na cele
      działalności charytatywnej prowadzonej przez te organizacje;
    Powyższe wydatki stanowią darowiznę, więc na podstawie cytowanych przepisów
    wyklucza możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Ad 2
    Państwa wątpliwości dotyczą też kwestii tego, czy wydatki na zakup kwiatów
    przekazywanych kontrahentom mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Ocena prawna kosztów zakupu kwiatów dla kontrahentów wymaga powiązania ich z
    reklamą bądź reprezentacją. Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do kategorii wydatków
    mających na celu osiągnięcie przychodów zalicza się między innymi koszty reklamy.
    Wydatki poniesione na reklamę, jako niewymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w
    pełnej wysokości mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem, że
    wydatki te spełniają kryteria określone w art. 15 ust. 1 tej ustawy.
    Pod pojęciem reklamy należy rozumieć działania podmiotu gospodarczego, mające na
    celu kształtowanie popytu na dane towary, usługi lub markę, poprzez zachęcenie jak
    największej liczby potencjalnych klientów do nabywania towarów i usług tego podmiotu
    gospodarczego. Może być ona realizowana za pomocą rozmaitych środków wyrazu oraz
    przy użyciu zróżnicowanych środków przekazu, w tym poprzez prezentowanie danego
    towaru lub usługi, jego cech jakościowych, użytkowych lub konsumpcyjnych, zalet
    technicznych, estetycznych lub zdrowotnych, rozwiązań nowoczesnych czy modnych, a

    także poprzez rozpowszechnianie logo firmy. Można wobec tego wyróżnić reklamę
    towaru, usługi, a także reklamę firmy (przedsiębiorstwa). Wydatki poniesione na reklamę
    podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pod warunkiem, że wydatki te
    pozostają w związku z przychodami uzyskiwanymi przez podatnika.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne,
      zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych;
    Należy zauważyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera
    legalnej definicji terminu reprezentacja. Próbę zdefiniowania tego pojęcia podejmowały
    wielokrotnie sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z
    dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 702/11. Sąd ten stwierdził, że celem kosztów
    reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego
    obrazu jego firmy, działalności etc., wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami
    (klientami).
    Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez
    pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest
    wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny.
    Wymienienie jako przykładowych kosztów reprezentacyjnych wydatków na usługi
    gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie oznacza, że
    wydatki te zawsze muszą zostać wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Nie są one
    kosztami jedynie wówczas, gdy mają charakter reprezentacyjny.
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odwołanie się do etymologii terminu
    reprezentacja. Wyraz „reprezentacja” pochodzi od łacińskiego „repraesentatio”
    oznaczającego wizerunek. Upływ czasu nie zmienił jego znaczenia i formy. Oznacza to, że ,,
    reprezentacja” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT stanowi działanie w celu
    wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych
    podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie
    skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej
    w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia
    umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na
    reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego
    wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu. Przy tak zdefiniowanym
    terminie „reprezentacji” kwestia wystawności, okazałości czy też ponadprzeciętności nie
    ma żadnego znaczenia.
    Tak więc ocena charakteru wydatku (cel reprezentacyjny czy reklamowy) możliwa jest na
    podstawie całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków,
    ich jednostkowej wartości, ustalenia kręgu osób, do których jest skierowana, okoliczności
    wręczania prezentów, itp. I powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika,
    który, prowadząc działalność gospodarczą, może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji
    danego wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że Spółka nie oznacza kwiatów swoim logotypem ani
    innymi elementami promocyjnymi. Logo jest to znak handlowy, o charakterze graficznym,
    dzięki któremu podmioty reklamują swoje usługi, przy czym jednocześnie odróżniają się
    od innych. Logo identyfikowane jest z daną firmą i oferowanymi przez nią towarami czy
    usługami, które poprzez swoje działanie zwiększają ich rozpoznawalność oraz pośrednio
    zachęcają do ich nabycia. Tym samym przekazywane kwiaty nie spełniają funkcji
    reklamowej.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wydatki na kwiaty dla kontrahentów
    stanowią koszty reprezentacji, ponieważ zmierzają do wykreowania oraz utrwalenia
    pozytywnego wizerunku Spółki wobec innych podmiotów. Tym samym na mocy art. 16
    ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT wydatki te nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów.

    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku wyroki sądowe zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.

    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.