Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.385.2025.2.EJU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-25
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i
usług sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz
aktualnego użytkownika wieczystego, gdy ustanowienie prawa
użytkowania wieczystego dla nieruchomości nastąpiło przed 1
maja 2004 r.
Słowa kluczowe: nieruchomości
sprzedaż
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz aktualnego użytkownika
    wieczystego, gdy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego dla nieruchomości
    nastąpiło przed 1 maja 2004 r.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem, które wpłynęło 26 czerwca
    2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Starosta (...), wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, działając w trybie art.
    198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zamierza
    sprzedać prawo własności nieruchomości położonych w R., zapisanych w księgach
    wieczystych nr a, b, c, d na rzecz jej użytkownika wieczystego - T.
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku przedmiotowe nieruchomości stanowią własność
    Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym T.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem rzeczowym, regulowanym przez art. 232 i następne
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny oraz przepisy art. 27-36 i 71-81 ustawy
    z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 232 kodeksu cywilnego, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa, a
    położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone
    poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i
    przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność
    jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
    wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    Uprawnienia użytkownika wieczystego reguluje art. 233 k.c., który stanowi, że w granicach,
    określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie
    gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego
    bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z
    wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim
    prawem rozporządzać.
    Prawo użytkowania wieczystego jest prawem ograniczonym czasowo, ustanawianym
    zgodnie z art. 236 § 1 k.c. na okres 99 lat z możliwością jego przedłużenia albo skrócenia.
    Ponadto prawo to jest odpłatne. Użytkownik wieczysty ma obowiązek wnoszenia na rzecz
    właściciela nieruchomości opłaty rocznej, której wysokość ustala się według stawki
    procentowej od ceny nieruchomości gruntowej (art. 72 ust. 1 u.g.n.).
    Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości powstało w dniu 5 grudnia
    1990 r., z mocy prawa i przysługiwało pierwotnie przedsiębiorstwu państwowemu – Z. a
    następnie z. E.. Prawa te potwierdził Wojewoda w stosownych decyzjach
    administracyjnych. Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości
    powstało przed 1 maja 2004 r. tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.).
    Zgodnie z art. 198g ust. 1 u.g.n., użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w
    terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie
    ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
    ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z
    żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.

    Co do zasady, z żądaniem sprzedaży może wystąpić każdy użytkownik wieczysty, zarówno
    osoba fizyczna, osoba prawna jak i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną,
    której ustawa przyznaje zdolność prawną, z wyłączeniem przypadków wskazanych w art.
    198g ust. 2 i 3 u.g.n. tj.:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
        rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej;
      6) jeżeli toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
        użytkowanie wieczyste.
    Sprzedaż nieruchomości Skarbu Państwa oddanej w użytkowanie wieczyste na rzecz
    użytkownika wieczystego jest odpłatna. Cena ustalana jest zgodnie z treścią art. 198h ust.
    1 u.g.n. w następujący sposób:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Ponadto ustawa przewiduje możliwość zastosowania bonifikat, zgodnie z art. 198k ust. 1 u.
    g.n. w wysokości 90% od ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej osobie fizycznej:
      1. w stosunku do której orzeczono niepełnosprawność:
        1) w stopniu umiarkowanym lub znacznym lub
        2) przed ukończeniem 16 roku życia lub
        3) zamieszkującej w dniu wystąpienia z żądaniem sprzedaży z osobami, o których
        mowa powyżej, będącej opiekunem prawnym lub przedstawicielem ustawowym
        tych osób, lub
        4) będącej członkiem rodziny wielodzietnej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia
        5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz. U. z 2021 r. poz. 1744, z 2022 r.
        poz. 2140, 2243 i 2754 oraz z 2023 r. poz. 1234 i 1429) i uprawnionej do
        posiadania Karty Dużej Rodziny.
    Zauważyć należy, iż kompetencja starosty do gospodarowania nieruchomościami Skarbu
    Państwa wynika z art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z powyższym starosta wykonuje
    również czynności związane z prawem użytkowania wieczystego ustanowionym na
    nieruchomościach Skarbu Państwa. A stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy,
    nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie
    użytkownikowi wieczystemu. Jak wynika z art. 198g ww. ustawy, użytkownik wieczysty
    nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26
    maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach
    rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw może wystąpić z żądaniem

    sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz. T sp. z o.o. wystąpiła z takim wnioskiem w dniu
    22 maja 2024 r.

## Pytanie

Czy sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowych na rzecz jej aktualnego
    użytkownika wieczystego, na podstawie art. 198g i dalszych ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dla której prawo użytkowania wieczystego
    powstało z dniem 5 grudnia 1990 r., tj. przed dniem 1 maja 2004 r., stanowić będzie
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Starosty (...) sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowych, w trybie art.
    198g i następnych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na
    rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, dla którego prawo użytkowania
    wieczystego ustanowiono z dniem 5 grudnia 1990 r., czyli przed 1 maja 2004 r., nie
    stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT
    podlegają między innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 ustawy o VAT rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści powołanych przepisów prowadzi
    do stwierdzenia, że prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości ustanowiono z dniem 5 grudnia 1990 r., czyli przed 1 maja 2004 r., a więc
    przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem. W tym okresie ustanowienie prawo użytkowania wieczystego nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednakże nastąpiło
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel w myśl art. 7 ust. 1 ustawy
    o VAT.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz aktualnych użytkowników wieczystych, nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa towarów. Sprzedaż należy traktować jako zmianę
    tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływającą na „prawo do rozporządzania
    towarami jak właściciel”, które pierwotny użytkownik wieczysty uzyskał w dacie
    ustanowienia tego prawa, a obecni użytkownicy wieczyści w dacie, w której nabyli je w
    drodze umowy sprzedaży.
    Jeżeli sprzedaż prawa użytkowania wieczystego nie będzie traktowana jako świadczenie
    usług lub dostawa towarów, to tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 7 maja 2018 r., syg. akt III SA
    /GI 92/18: „Sprzedaż własności gruntu będącego w użytkowaniu wieczystym
    dotychczasowemu użytkownikowi wieczystemu, będąca w istocie przekształceniem prawa
    wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości, nie może być traktowana
    jako ponowna dostawa tego samego towaru między tymi samymi stronami, bowiem nie
    została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 u.p.t.u. Podkreślić należy, że sprzedaż
    nieruchomości w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi w istocie jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo do
    rzeczy”, które podatnik uzyskał już w dacie ustanowienia użytkowania wieczystego”.
    Należy również zwrócić uwagę na fakt, że ustawodawca ograniczył zakres przedmiotowy
    przepisów epizodycznych, określając, że sprzedaż w trybie art. 198g i następnych ustawy o
    gospodarce nieruchomościami podlegają wyłącznie nieruchomości, które zostały oddane
    w użytkowanie wieczyste przed dniem 31 grudnia 1997 r. Z kolei, do dnia 30 kwietnia 2004
    r. czynność ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu VAT.
    W ocenie wnioskodawcy sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz
    obecnego użytkownika wieczystego, który nabył to prawo po 1 maja 2004 r., ale które
    powstało w dniu 5 grudnia 1990 r. również nie będzie stanowić czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa

    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu Cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że:

      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Z art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości

      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
      nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
      wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w
      ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    Vla Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
      sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    Jak stanowi art. 198g ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    W myśl art. art. 198g ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
      ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
      społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży
      nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże,
      w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków
      w drodze zarządzenia.
      2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
      ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
        2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach
        rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o
        podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik
        wieczysty przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania
        wieczystego zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił
        aktualizacji tej opłaty na żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny
        nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu przyjmuje
        się wartość nieruchomości, która była podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty
        rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
        dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
        samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
        ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
        cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została
        określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste
    gruntu jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce
    nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę
    oraz opłaty roczne.
    Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od
    towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa

      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1
      maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po
      wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i
      usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani
      też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    W przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do nieruchomości gruntowych objętych
    księgami wieczystymi nr a, b, c, d, dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było
    nabycie prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości przez pierwotnego
    użytkownika wieczystego - z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomościami jak właściciel.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww.
    nieruchomości ustanowiono 5 grudnia 1990 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów,
    którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W odniesieniu do ww. nieruchomości gruntowych, użytkownik wieczysty otrzymał już
    prawo do faktycznego dysponowania tymi nieruchomościami, jak gdyby był ich
    właścicielem, z chwilą ustanowienia tego prawa użytkowania wieczystego tych
    nieruchomości, tj. 5 grudnia 1990 r.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomościami jak właściciel w odniesieniu do
    przedmiotowych nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego
    użytkowników prawa wieczystego użytkowania tych nieruchomości, tj. 5 grudnia 1990 r.
    Jak Państwo wskazali, prawo użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości
    powstało w dniu 5 grudnia 1990 r., z mocy prawa i przysługiwało pierwotnie
    przedsiębiorstwu państwowemu – Z., a następnie z. E. Prawa te potwierdził Wojewoda (...)
    w stosownych decyzjach administracyjnych. Obecnie nieruchomości stanowią własność
    Skarbu Państwa i są w użytkowaniu wieczystym T.
    Aktualny użytkownik wieczysty nieruchomości w sensie ekonomicznym nabył więc też
    prawo do dysponowania nieruchomościami jak właściciel. Bez znaczenia w tej sytuacji
    pozostaje fakt, że obecny użytkownik wieczysty nabył prawo użytkowania wieczystego
    nieruchomości od poprzedniego użytkownika wieczystego.
    Zatem, sprzedaż nieruchomości gruntowych oddanych wcześniej w użytkowanie wieczyste
    na rzecz ich użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej
    samej nieruchomości, bowiem nie zostanie spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w
    opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy ww.
    nieruchomości na rzecz obecnego użytkownika wieczystego.

    Wobec tego sprzedaż nieruchomości, o których mowa we wniosku, na rzecz aktualnego
    użytkownika wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego
    użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego
    do tych nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik
    wieczysty uzyskał 5 grudnia 1990 r. (pierwotny użytkownik wieczysty ww. nieruchomości).
    W konsekwencji, sprzedaż przedmiotowych nieruchomości na rzecz aktualnego
    użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Zatem sprzedaż prawa własności opisanych we wniosku nieruchomości gruntowych na
    rzecz obecnego użytkownika wieczystego nie będzie stanowić dostawy towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług. Powyższe jest wynikiem ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dla tych
    nieruchomości przed 1 maja 2004 r.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
      /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.