Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.382.2025.1.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Określenie momentu powstania obowiązku podatkowego z
tytułu udzielanych pożyczek
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
pożyczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - usługi ciągłe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku od towarów i usług.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest spółka akcyjną (dalej również jako: Spółka), będącą czynnym
    podatnikiem VAT. W ramach prowadzonej działalności, Spółka świadczy m.in. usługi
    finansowe polegające na udzielaniu pożyczek na rzecz podmiotów powiązanych
    posiadających siedzibę i stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski.
    Działając na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT Spółka złożyła do właściwego
    naczelnika urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze opodatkowania
    podatkiem VAT usług finansowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12, 38-41 ustawy
    o VAT świadczonych na rzecz podatników.
    Spółka rozważa wdrożenie nowego typu umów pożyczek (dalej: Umowy Pożyczek), które
    zawierane będą na następujących zasadach:
    - Umowy zawierane będą na okres powyżej jednego roku.
    - Wypłata środków tytułem pożyczki (uruchomienie pożyczki) następować będzie w jednej
      lub kilku transzach.
    - Odsetki umowne będą naliczane od kwoty faktycznie wypłaconej pożyczki od dnia, w
      którym udzielono pożyczki pożyczkobiorcy; wysokość odsetek należnych będzie
      ustalana każdorazowo na moment ich spłaty na podstawie określonego indywidualnie
      w każdej umowie oprocentowania (w skali roku).
    - Odsetki naliczane będą od niespłaconej części kapitału za każdy dzień od dnia wypłaty
      pożyczki do dnia jej spłaty.
    - Każda umowa zawierać będzie graniczny termin spłaty całości części kapitałowej
      pożyczki, przewidując płatność wszystkich naliczonych odsetek na dzień spłaty
      kapitału - razem z płatnością na poczet spłaty części kapitałowej pożyczki.
    - Jednocześnie umowa przewidywać będzie możliwość częściowej lub całkowitej spłaty
      pożyczki przed terminem - w takim przypadku kwota spłaty zaliczana będzie wyłącznie
      na poczet spłaty kapitału. Spłata całej pożyczki wraz z odsetkami powodować będzie
      wygaśnięcie umowy.

## Pytanie

W jakim momencie powstanie obowiązek podatkowy dla wynagrodzenia w postaci
    odsetek dotyczących Umów Pożyczek?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Obowiązek podatkowy dla wynagrodzenia w postaci odsetek dotyczących Umów Pożyczek
    powstanie w momencie ich zapłaty.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 przedmiotowej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W świetle powyższego, przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Przepisy wskazują
    więc na szeroki zakres pojęcia "świadczenia usług".
    W celu uznania, że dana usługa ma charakter odpłatny, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie, przy czym należy wskazać, że przepisy ustawy nie
    określają postaci wynagrodzenia.
    Zgodnie z art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061 z późn. zm.), przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść
    na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do
    gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość
    rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Udzielenie pożyczki gotówkowej stanowi więc świadczenie na rzecz innego podmiotu,
    polegające na udostępnieniu kapitału na wskazany w umowie okres w zamian za
    wynagrodzenie w postaci odsetek. U pożyczkodawcy, świadczenie tego rodzaju w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej kwalifikowane jest jako odpłatne świadczenie
    usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Natomiast regulacje dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku
    od towarów i usług zawierają przepisy art. 19a ustawy o VAT. Zgodnie z art. 19a ust. 1
    ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
    wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i
    art. 138f. Na mocy art. 19a ust. 2 ustawy o VAT, w odniesieniu do przyjmowanych
    częściowo usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części
    usługi, dla której to części określono zapłatę.
    Z kolei stosownie do brzmienia art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę, dla której w związku z
    jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje
    się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub
    rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób
    ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku
    nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego
    roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Na mocy art. 19a
    ust. 5 pkt 1 lit. e ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości
    lub części zapłaty z tytułu świadczenia usług zwolnionych od podatku zgodnie z art. 43 ust.
    1 pkt 37-41.

    Odnosząc powyższe do okoliczności przedstawionych przez Spółkę w opisie zdarzenia
    przyszłego należy wskazać, że umowa pożyczki stanowi świadczenie usług mające c
    harakter jednorazowy a jego wykonanie następuje w momencie udostępnienia przez
    pożyczkodawcę kapitału pożyczkobiorcy.
    Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych (m.in.: wyrok WSA w Gdańsku
    z 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1431/22; wyrok NSA z 26 maja 2021 r. sygn. akt I
    FSK 1826/18; wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 619/19; wyrok
    NSA z 5 września 2017 r. sygn. akt I FSK 2319/15), dla ustalenia czy mamy do czynienia ze
    świadczeniem ciągłym, niezbędne jest potwierdzenie, że:
    - usługodawca realizuje usługę w taki sposób, że niemożliwe jest wyodrębnienie
      poszczególnych czynności usługodawcy z punktu widzenia ich rozpoczęcia czy
      zakończenia (np. usługi dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu
      przewodowego, jak również usługi telekomunikacyjne) bądź
    - przedmiotowa transakcja obejmuje świadczenia cykliczne, które choć możliwe do
      wyodrębnienia, świadczone są powtarzalnie, z właściwą częstotliwością w ramach
      ustalonej i długotrwałej współpracy.
    Nie ulega wątpliwości, że usługa udzielenia pożyczki nie jest transakcją obejmującą
    czynności, których wyodrębnienie z punktu widzenia ich rozpoczęcia czy zakończenia jest
    niemożliwe. Polega ona bowiem na konkretnej czynności udostępnienia kapitału, która
    odbywa się w jednoznacznie identyfikowalnym momencie (przelew środków od
    pożyczkodawcy do pożyczkobiorcy bądź udostępnienie środków pożyczkobiorcy w innej
    formie).
    Ponadto, nie mamy do czynienia ze świadczeniami cyklicznymi, powtarzającymi się -
    udostępnienie kapitału może co prawda nastąpić w kilku transzach, jednak intencją stron
    nie jest udostępnianie kapitału w ramach świadczeń cząstkowych, okresowych i
    powtarzalnych.
    Potwierdzenie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie jednorazowego charakteru usług
    udzielania pożyczek można odnaleźć także m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    KIS z dnia 23.11.2020 r. (0111-KDWB.4010.32.2020.2.KK), która choć odnosi się do
    wykładni tego pojęcia na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych, ze względu
    na podobieństwo zakresu pojęciowego może zdaniem Spółki mieć odniesienie do
    analizowanego zagadnienia. Jak jednoznacznie wskazał organ, „usługi udzielania pożyczek
    są usługami jednorazowymi, a nie usługami o charakterze ciągłym (...) Fakt, że pożyczki
    spłacane są w ratach (na podstawie harmonogramu spłat) nie oznacza, że ich udzielenie
    jest usługą o charakterze ciągłym”.
    Należy tym samym rozważyć, jakie przepisy mogą mieć zastosowanie wobec umów
    pożyczki kwalifikowanych jako usługi finansowe zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o
    VAT, wobec których Spółka wybrała opcję opodatkowania, zgodnie z art. 43 ust. 22 ustawy
    o VAT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w takim przypadku zastosowanie art. 19a ust. 1 ustawy o VAT,
    który wskazuje na powstanie obowiązku podatkowego w momencie wykonania usługi nie
    jest możliwe. Nie można bowiem oczekiwać aby Spółka opodatkowała wynagrodzenie,
    które nie jest jej znane (odsetki) na moment wykonania usługi (udostępnienia kapitału).
    Także art. 19a ust. 3 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania - jak wskazano powyżej,
    usługi świadczone na podstawie Umów Pożyczek nie są usługami świadczonymi w sposób
    ciągły. Umowy Pożyczek nie przewidują także następujących po sobie terminów płatności
    lub rozliczeń.

    Zatem jedynym rozwiązaniem zapewniającym spójność systemową jest uznanie, że w
    okolicznościach przedmiotowej sprawy ma zastosowanie art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e) ustawy
    o VAT wskazujący, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub
    części zapłaty z tytułu świadczenia usług zwolnionych m.in. w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o
    VAT. Warto wskazać, że ustawodawca wprowadzając opcję wyboru opodatkowania z
    dniem 1 stycznia 2022 r. na podstawie art. 14 pkt 7 ustawy z dnia 29 października 2021 r.
    o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2105)
    nie dokonał zmiany art. 19a ustawy o VAT o czym świadczy treść art. 14 pkt 5 ww. ustawy
    zmieniającej.
    Jednakże nie można wyprowadzać normy z treści przepisu art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e)
    ustawy o VAT kierując się jedynie wykładnią literalną. Niewątpliwie przepis posługuje się
    terminem „świadczenie usług zwolnionych z podatku zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37-41”.
    Konieczne jest jednak odwołanie się do wykładni systemowej wewnętrznej i zewnętrznej.
    Przepis art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e) ustawy o VAT odnosi się do ściśle określonych usług
    finansowych wskazanych m.in. w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, wobec których Polska
    ma możliwość wprowadzenia opcji opodatkowania.
    Należy podkreślić, że polska ustawa o VAT stanowi implementację wspólnego systemu
    VAT określonego w dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1, dalej:
    Dyrektywa).
    Zgodnie z art. 63 Dyrektywy zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego
    ma miejsce, a VAT staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania
    usług. W przypadku transakcji związanych z wpłatą zaliczki lub płatnością rat dostawy
    towarów inne niż te, których przedmiotem jest wynajem towarów na pewien okres lub
    sprzedaż towarów na warunkach odroczonej płatności, o których mowa w art. 14 ust. 2 lit.
    b), oraz świadczenie usług, uważa się za dokonane z upływem terminów, których te
    zaliczki lub płatności dotyczą (art. 64 ust. 1 Dyrektywy).
    W drodze odstępstwa od art. 63, 64 i 65, państwa członkowskie mogą postanowić, że VAT
    staje się wymagalny dla określonych transakcji lub dla określonych kategorii podatników
    w jednym z następujących terminów: a) nie później niż z datą wystawienia faktury; b) nie
    później niż w momencie otrzymania zapłaty (art. 66 lit. a) i b) Dyrektywy).
    Ponadto, w myśl art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy państwa członkowskie zwalniają z VAT
    transakcje udzielania kredytów i pośrednictwa kredytowego, oraz zarządzania kredytami
    przez kredytodawcę. Jednocześnie, państwa członkowskie mogą przyznać podatnikom
    prawo wyboru opodatkowania transakcji finansowych, o których mowa w art. 135 ust. 1
    lit. b) Dyrektywy (art. 137 ust. 1 lit. a) Dyrektywy).
    Oznacza to, że uprawnienie przewidziane w art. 137 ust. 1 lit. a) Dyrektywy dotyczy
    konkretnych usług m.in. transakcji finansowych, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)
    Dyrektywy. Co więcej, przepis art. 66 Dyrektywy przewiduje odstępstwo od treści art. 63
    Dyrektywy dla określonych kategorii transakcji. Takimi transakcjami są niewątpliwie usługi
    finansowe o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 112 - wskazane w art. 43 ust.
    1 pkt 38 ustawy o VAT.
    Zatem także w przypadku rezygnacji ze zwolnienia z opodatkowania VAT dla ustalenia
    momentu powstania obowiązku podatkowego dla przedmiotowych usług zastosowanie
    powinien mieć art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e) ustawy o VAT interpretowany w zw. z art. 66
    Dyrektywy.
    Należy więc uznać, że obowiązek podatkowy dla wynagrodzenia w postaci odsetek
    dotyczących Umów Pożyczek powstanie w momencie ich zapłaty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o
    VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7.
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm). Zgodnie z tym przepisem:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Natomiast przepis art. 43 ust. 22 ustawy daje dyspozycję, że:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1
      pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod
      warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
          opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od
          którego rezygnuje ze zwolnienia.
    Jednocześnie, art. 43 ust. 23 ustawy stanowi, że:

      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
      od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
      których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
      podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
      pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku - w tym m.in. udzielania
    kredytów i pożyczek pieniężnych, przy czym możliwość wyboru opcji opodatkowania
    dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników, przy zachowaniu
    warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    Natomiast regulacje dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku
    od towarów i usług zawierają przepisy art. 19a ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Na mocy art. 19a ust. 2 ustawy:
      W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za
      wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono
      zapłatę.
    Z kolei stosownie do brzmienia art. 19a ust. 3 ustawy:
      Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
      terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu,
      do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia
      świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż
      rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy
      płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
      podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Na mocy art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty z
      tytułu świadczenia usług zwolnionych od podatku zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37-41.
    Stosownie do treści art. 19a ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, obowiązek podatkowy powstaje w
      odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką świadczącą usługi udzielania pożyczek.
    Działając na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT złożyli Państwo do właściwego
    naczelnika urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze opodatkowania
    podatkiem VAT usług finansowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12, 38-41 ustawy
    o VAT świadczonych na rzecz podatników.
    Rozważają Państwo wdrożenie nowego typu umów pożyczek (Umowy Pożyczek), które
    zawierane będą na następujących zasadach:
    - Umowy zawierane będą na okres powyżej jednego roku.
    - Wypłata środków tytułem pożyczki (uruchomienie pożyczki) następować będzie w jednej
      lub kilku transzach.

    - Odsetki umowne będą naliczane od kwoty faktycznie wypłaconej pożyczki od dnia, w
      którym udzielono pożyczki pożyczkobiorcy; wysokość odsetek należnych będzie
      ustalana każdorazowo na moment ich spłaty na podstawie określonego indywidualnie
      w każdej umowie oprocentowania (w skali roku).
    - Odsetki naliczane będą od niespłaconej części kapitału za każdy dzień od dnia wypłaty
      pożyczki do dnia jej spłaty.
    - Każda umowa zawierać będzie graniczny termin spłaty całości części kapitałowej
      pożyczki, przewidując płatność wszystkich naliczonych odsetek na dzień spłaty
      kapitału - razem z płatnością na poczet spłaty części kapitałowej pożyczki.
    - Jednocześnie umowa przewidywać będzie możliwość częściowej lub całkowitej spłaty
      pożyczki przed terminem - w takim przypadku kwota spłaty zaliczana będzie wyłącznie
      na poczet spłaty kapitału. Spłata całej pożyczki wraz z odsetkami powodować będzie
      wygaśnięcie umowy.
    Należy w tym miejscu zaznaczyć, że usługi podlegają opodatkowaniu stawką VAT
    obowiązującą co do zasady w momencie wykonania usługi.
    Moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi
    prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa o podatku od towarów i usług
    nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje jakimi kryteriami należy
    posługiwać się dla jego określenia. Wskazać jednak należy, że o faktycznym wykonaniu
    usługi decyduje jej charakter. Z kolei, o charakterze i o dacie wykonania tej usługi decydują
    strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określany przez obowiązujący
    przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem zadanego pytania w pierwszej kolejności należy
    wskazać, że ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego na zasadach
    określonych w art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e ustawy ma zastosowanie wyłącznie do usług
    finansowych, których świadczenie jest zwolnione od podatku VAT na mocy m.in. art. 43
    ust. 1 pkt 38 ustawy. Rezygnacja ze zwolnienia od podatku VAT usług udzielania pożyczek,
    na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy, powoduje zmianę momentu powstania obowiązku
    podatkowego dla usług, dla których wybrano opodatkowanie.
    W związku z powyższym dla świadczonych przez Państwa usług udzielania pożyczek, dla
    których wybrali Państwo rezygnacje ze zwolnienia, art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e nie będzie
    miał zastosowania.
    Zatem w przypadku rezygnacji przez Państwa ze zwolnienia dla świadczonych usług
    finansowych polegających na udzielaniu pożyczek na rzecz podmiotów powiązanych
    obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych.
    W niniejszej sprawie zagadnieniem, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do określenia
    momentu powstania obowiązku podatkowego jest ustalenie charakteru wykonanego
    świadczenia, tj. czy umowa pożyczki ma charakter świadczenia jednorazowego czy też jest
    to świadczenie powtarzalne (ciągłe).
    W powołanym wyżej art. 19a ust. 3 ustawy ustawodawca wprowadził unormowanie w
    zakresie usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast
    rozliczenie należności za nią następuje w ramach określonego okresu. Przepisy regulujące
    podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia „usługi o charakterze ciągłym”. Wykładnia
    językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia znaczenia
    przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego PWN (wydanie internetowe sjp.pwn.pl)
    słowo to zdefiniowane zostało jako: „trwający bez przerwy”, „powtarzający się stale”,
    „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni”. Z powyższego wynika, że za sprzedaż o
    charakterze ciągłym należy uznać sprzedaż odbywającą się bezustannie, stale, bez

    przerwy, itd. Pod pojęciem sprzedaży „ciągłej” należy rozumieć wynikające z zobowiązania
    o charakterze ciągłym świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym)
    zachowaniu się strony zobowiązanej do świadczenia.
    Ustawodawca krajowy nie zdefiniował w ustawie o podatku od towarów i usług pojęcia
    tzw. „usługi ciągłej” czy usługi „świadczonej w sposób ciągły”. Nie uczynił tego również
    prawodawca unijny w Dyrektywie 2006/112/WE Rady.
    Zgodnie z orzecznictwem sądowym - sprzedaż o charakterze ciągłym (...) polega na
    świadczeniach ciągłych podatnika, obejmujących pewne stałe zachowania w czasie
    trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez
    ich trwały - pod względem czasowym i funkcjonalnym - charakter oraz cechujące się
    niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest
    charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych).
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 935
    /11, Sąd stwierdził, że:
    (...) istotą świadczenia ciągłego jest pewna stałość i trwałe spełnianie świadczenia w czasie,
    co powoduje niemożność wyróżnienia powtarzających się odrębnych czynności
    stanowiących samodzielne świadczenia i w konsekwencji określenia dnia dokonania danej
    czynności, jako dnia spełnienia świadczenia.
    Natomiast w wyroku z 16 maja 2012 r. sygn. akt II FSK 2086/10 NSA wskazał, że:
    (...) cechą usługi świadczonej w sposób ciągły (...) jest to, że świadczenia w ramach tej
    usługi trwają dłuższy czas i tworzą funkcjonalną całość, a upływ pewnego czasu nie
    pozwala na uznanie usługi za wykonaną pomimo jej dalszego świadczenia.
    Za uznaniem umowy pożyczki za świadczenie o charakterze ciągłym przemawia m.in.
    sposób kalkulacji wysokości wynagrodzenia (odsetek) oraz fakt, że z momentem wypłaty
    pożyczki nie następuje zasadniczo zerwanie więzów prawnych pomiędzy pożyczkodawcą i
    pożyczkobiorcą. W przypadku umowy pożyczki wysokość wynagrodzenia (odsetki) jest
    kalkulowana co do zasady jako funkcja czasu. Oznacza to, że im dłużej usługobiorca
    korzysta z kapitału, tym to kwota wynagrodzenia (odsetki) jest wyższa. Kalkulacja
    wynagrodzenia w powiązaniu z czasem korzystania z kapitału uzasadnia przyjęcie tezy, że
    usługa pożyczki to świadczenie wykonywane w pewnym okresie czasu, a więc ciągłe.
    Ponadto, w przypadku umowy pożyczki dopiero po pewnym okresie czasu pożyczkobiorca
    jest zobowiązany do zwrotu, a pożyczkodawca do odbioru kapitału. W okresie od
    udostępnienia kapitału do jego zwrotu pożyczkodawca i pożyczkobiorca związani są ze
    sobą umową, na podstawie której mogą być również w tym czasie wykonywane inne
    czynności, np. pomocnicze związane ściśle ze świadczeniem głównym - pożyczką.
    Natomiast fakt, że w momencie wypłaty przez pożyczkodawcę kwoty kapitału (fizyczne
    przekazanie pieniędzy), następuje spełnienie głównego świadczenia, do którego
    zobowiązany jest usługodawca, sam w sobie nie przesądza o generalnym uznaniu dla
    celów VAT pożyczki jako świadczenia jednorazowego.
    Dla potrzeb podatku VAT zasadne i racjonalne jest zatem przyjęcie, że zasadniczo usługa
    udzielenia pożyczki polega na udostępnieniu kapitału na określony czas za
    wynagrodzeniem. Uwzględniając powyższe, usługę udzielania pożyczki na okres dłuższy
    niż rok należy co do zasady uznawać za usługę o charakterze ciągłym.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w okolicznościach niniejszej sprawy dla udzielanych przez
    Państwa pożyczek opisanych we wniosku, na podstawie umów zawartych na okres dłuższy
    niż jeden rok, dla których nie ustalono następujących po sobie terminów płatności i
    rozliczeń, a każda umowa zawiera graniczny termin spłaty całości części kapitałowej
    pożyczki, przewidując płatność wszystkich naliczonych odsetek na dzień spłaty kapitału -
    razem z płatnością na poczet spłaty części kapitałowej pożyczki, mamy do czynienia z
    usługami świadczonymi w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla których w związku
    z ich świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń. W tej

    sytuacji zastosowanie znajdzie art. 19a ust. 3 zdanie drugie ustawy. Zgodnie z tym
    przepisem ww. usługi świadczone w sposób ciągły uznaje się za wykonane z upływem
    każdego roku podatkowego, aż do momentu zakończenia świadczenia tych usług.
    Zatem Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Gdańsku, al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk. Zasady
    zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
    o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.;
    dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.