Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.178.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-06
Teza: Ukonstytuowanie zakładu zagranicznego Spółki w Polsce.
Słowa kluczowe: Niemcy
oprogramowanie
pracownik
tworzenie
umowa-umowa o pracę
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11-lit. c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 kwietnia 2025 roku, wpłynął Państwa wniosek z 1 kwietnia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy kwestii ukonstytuowania zakładu zagranicznego
    Spółki w Polsce.
    Uzupełnili go Państwo – na wezwanie – pismem z 12 maja 2025 r. (data wpływu 12 maja
    2025 r. za pośrednictwem ePUAP) oraz pismem z 12 maja 2025 r. (data wpływu 12 maja
    2025 r. za pośrednictwem e-Doręczenia).
    Treść wniosku jest następująca.

## Opis zdarzenia przyszłego

A. (dalej także: „Spółka", lub „Wnioskodawca") prowadzi działalność gospodarczą na
    terytorium Republiki Federalnej Niemiec w zakresie produkcji (...). Rozwiązania (...)
    oferowane przez Spółkę są wykorzystywane na całym świecie w organizacji wydarzeń
    kulturalnych np. na koncertach, musicalach i festiwalach, na stadionach, w operach, w
    klubach muzycznych, a także w miejscach kultu i na statkach wycieczkowych do (...), w
    instalacjach stałych lub w aplikacjach mobilnych.
    Ponadto Spółka oferuje swoim klientom również doradztwo systemowe, planowanie,
    naprawy i wsparcie techniczne w zakresie funkcjonowania dostarczanych systemów (...).
    Spółka posiada rozległą sieć partnerów handlowych i serwisowych, którzy zapewniają, że
    jej produkty i usługi są dostępne na całym świecie. Spółka opracowuje i produkuje swoje
    produkty głównie w Niemczech.
    Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec. Wspólnikami
    Spółki są wyłącznie osoby prawne.
    Spółka zamierza zatrudnić w Polsce pracownika (dalej także: „Pracownik”), który będzie
    wykonywał pracę w dziale systemów i technologii, który jest częścią działu badań i rozwoju.
    Praca zatrudnionego w Polsce pracownika będzie się sprowadzała w głównej mierze do
    tworzenia nowego oprogramowania i podejmowania kroków w celu jego wdrożenia do
    zastosowania w produktach Spółki.
    Do obowiązków Pracownika będzie należało:
        analiza technologii i narzędzi dostępnych na rynku oraz ewentualna rekomendacja
        istniejących już rozwiązań wewnętrznym i zewnętrznym zespołom wdrożeniowym;
        rozpoznawanie potencjału ulepszeń, proponowanie nowych rozwiązań i aktywny
        udział we wdrażaniu zgłoszonych pomysłów;
        opracowywanie innowacyjnych koncepcji platform systemowych i urządzeń;
        rozpoznawanie, opisywanie i interpretowanie specyfiki istniejących problemów i
        potencjału aplikacji systemowej;
        projektowanie funkcji obejmujących różne urządzenia, w przeważającej mierze o
        nowatorskim charakterze, z uwzględnieniem złożonych wymagań;
        analiza nowych technologii pod kątem możliwych do uzyskania korzyści,
        wydajności, możliwości zastosowania w działalności Spółki, a także konkurencji i
        prawa patentowego;
        dokonywanie oceny nowych koncepcji pod względem aspektów funkcjonalnych,
        technologicznych i ekonomicznych;
        szacowanie kosztów rozwoju związanych z wdrożeniem nowych koncepcji;
        opracowywanie oprogramowania, a także sprzętu dla różnych urządzeń i systemów;
        projektowanie systemów i modułów z dużą liczbą zależności i interfejsów;

        projektowanie, budowa i testowanie oprogramowania, obwodów i zespołów
        komponentów;
        integracja różnych modułów w system;
        koordynacja procesów, decyzji oraz wyników testów i badań z odpowiednimi
        działami Spółki i partnerami zewnętrznymi w ramach tworzenia nowego
        oprogramowania, urządzenia lub systemu;
        przeprowadzanie testów systemów, urządzeń i modułów podczas ich
        opracowywania lub zlecanie ich testowania innym podmiotom;
        wybór odpowiednich aplikacji/wydarzeń dla specjalnych przypadków testowych;
        organizacja, planowanie i przeprowadzanie testów z klientami/użytkownikami lub
        partnerami biznesowymi Spółki;
        tworzenie specyfikacji testów dla prototypów ze szczególnym uwzględnieniem
        testów urządzeń i oprogramowania na poziomie modułu i całego systemu;
        wykorzystywanie wyników testów w procesie rozwoju produktów;
        tworzenie dokumentacji dla wdrażanego oprogramowania i sprzętu oraz
        przygotowanie materiałów do publikacji (np. dokumentów konferencyjnych lub
        zgłoszeń patentowych).
    Spółka nie wynajmuje w Polsce żadnego biura, ani innego pomieszczenia czy lokalu, nie
    jest też właścicielem żadnych nieruchomości w Polsce.
    Pracownik będzie wykonywał pracę na rzecz Spółki w miejscu przez siebie wybranym, przy
    czym większość pracy będzie wykonywana przez Pracownika w jego mieszkaniu w Polsce z
    wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość w ramach
    pracy zdalnej. Pracownik według swojego uznania będzie mógł też wykonywać pracę na
    rzecz Spółki np. wykorzystując istniejące przestrzenie pracy coworkingowej.
    Spółka nie będzie mogła dysponować mieszkaniem pracownika, ani przeprowadzać w nim
    jakichkolwiek wizyt lub kontroli.
    Do dyspozycji Pracownika Spółka może oddawać pewne produkty lub elementy własnych
    produktów niezbędne do opracowania oprogramowania do tych produktów lub do
    przeprowadzenia testów.
    Pracownik będzie otrzymywał od Spółki stałe wynagrodzenie miesięczne powiększone o
    wymagany przepisami prawa ryczałt, którego wysokość odpowiada przewidywanym
    kosztom ponoszonym przez pracownika w związku z pracą zdalną.
    Ponadto możliwe jest przyznanie pracownikowi premii w zależności od wyników
    finansowych Spółki.
    Pracownik nie będzie upoważniony do podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki.
    W szczególności pracownik nie będzie upoważniony do podpisywania umów w imieniu
    Spółki, ani do negocjowania żadnych warunków umów zawieranych przez Spółkę z
    klientami.
    Wszelkie umowy z klientami są zawierane bezpośrednio przez centralę Spółki z siedzibą w
    Niemczech.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    W pismach uzupełniających z 12 maja 2025 r. (data wpływu tego samego dnia), wskazali
    Państwo, że:

    1) Spółka zatrudnia i będzie zatrudniała w kraju siedziby personel, który wykonuje
      analogiczne czynności i obowiązki do obowiązków, które będą należały do
      zatrudnionego w Polsce pracownika. Ze względu na fakt, że personel zatrudniony w
      Niemczech będzie wykonywał analogiczne zadania do czynności, które będą
      przedmiotem obowiązków zatrudnionego w Polsce pracownika, będą one
      wykonywane w analogiczny sposób do tego w jaki będzie wykonywał swoje obowiązki
      pracownik zatrudniony w Polsce. Z tą różnicą, że pracownicy zatrudnieni w Niemczech
      mogą pracować z biura Spółki i korzystać ze sprzętu znajdującego się w siedzibie
      Spółki.
    2) Pracownik w Polsce zostanie zatrudniony w oparciu o umowę o pracę zawartą na czas
      nieoznaczony.
    3) Odbywanie spotkań z klientami Spółki nie będzie objęte zakresem obowiązków
      pracownika zatrudnionego w Polsce. Pracownik ten będzie jednak mógł odbywać
      spotkania z klientami Spółki np. w celu ustalenia ich potrzeb i wymagań lub w celu
      przeprowadzenia testów produktów przeznaczonych dla klienta lub zakupionych przez
      klienta.
    4) Czynności wykonywane przez pracownika zatrudnionego w Polsce będą wykonywane
      w sposób regularny i stały.
    5) Czynności wykonywane przez pracownika zatrudnionego w Polsce będą realizowane
      zgodnie z ogólnymi wytycznymi i oczekiwaniami wskazanymi przez Spółkę, jednak
      charakter pracy pracownika zatrudnionego w Polsce zakłada wykonywanie pracy
      twórczej, wymagającej własnej inicjatywy, kreatywności i pomysłowości pracownika,
      tworzenie nowych rozwiązań jest zadaniem, którego w praktyce nie da się realizować
      będąc skrępowanym szczegółowymi wytycznymi ustalonymi przez inne osoby, dlatego
      pracownik zatrudniony w Polsce będzie miał w swojej pracy pozostawiony szeroki
      zakres swobody. Spółka nie będzie stosowała szczególnego mechanizmu
      kontrolowania pracownika zatrudnionego w Polsce. Jednak pracownik ten będzie
      pracował w zespole, w kontakcie z innymi pracownikami Spółki zatrudnionymi w
      Niemczech, w związku z tym, w praktyce Spółka będzie miała stałą wiedzę o
      zaangażowaniu pracownika w pracę oraz będzie miała praktyczną możliwość
      kontrolowania efektów pracy pracownika zatrudnionego w Polsce.

## Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis
    stanu faktycznego [winno być: zdarzenia przyszłego], powstanie w Polsce zakład
    podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą
    Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawcy (dalej także: „Spółka") w okolicznościach przedstawionych w części
    niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego [winno być: zdarzenia przyszłego],
    nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11
    Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm. - dalej: „ustawa o CIT") oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą
    Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.
    (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90 ze zm. - dalej: „UPO PL-DE).
    Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko
    od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Przepis zawarty w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT stanowi, że za dochody (przychody)
    osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust.
    2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności
    prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.
    Definicja „zakładu podatkowego” zawarta została w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT który
    stanowi, że zagraniczny zakład oznacza:
    a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego
      państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo
      miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
    b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
    c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje
    - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Ustawa o CIT odwołuje się zatem do właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, a dodatkowo art. 91 ust. 2
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze
    zm.) stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w
    ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
    Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec, zatem
    zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą odpowiednie przepisy UPO PL-DE.
    Z treści art. 7 ust. 1 UPO PL-DE wynika, że zyski przedsiębiorstwa umawiającego się
    państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo
    prowadzi działalność gospodarczą w drugim umawiającym się państwie poprzez położony
    tam zakład. W tym ostatnim przypadku zyski mogą być opodatkowane w drugim państwie,
    jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
    Przepisy zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 UPO PL-DE stanowią, że określenie „zakład" oznacza
    stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność
    przedsiębiorstwa.
    Zakład w szczególności stanowią:
    miejsce zarządu,
    a) filia,
    b) biuro,
    c) fabryka,
    d) warsztat,
    e) kopalnia, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Z art. 5 ust. 4 UPO PL-DE wynika, że bez względu na inne postanowienia UPO PL-DE, nie
    stanowią zakładu:
    a) placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub
      towarów należących do przedsiębiorstwa;

    b) utrzymanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
    c) utrzymywanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w
      celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
    d) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania
      informacji dla przedsiębiorstwa;
    e) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
    f) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu wykonywania jakiegokolwiek połączenia
      rodzajów działalności wymienionych pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak,
      że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów
      działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Ponadto przepis zawarty w art. 5 ust. 5 UPO PL-DE stanowi, że jeżeli osoba, z wyjątkiem
    niezależnego przedstawiciela, działa w imieniu przedsiębiorstwa i osoba ta posiada i
    zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w umawiającym się państwie
    w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada zakład w tym
    państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje
    dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do
    rodzajów działalności wymienionych w art. 5 ust. 4 UPO PL-DE i są takimi rodzajami
    działalności, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie
    powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.
    Zgodnie z przedstawionymi powyżej przepisami ustawy o CIT i UPO PL-DE „zakład
    podatkowy” Wnioskodawcy w Polsce powstanie tylko wówczas, gdy:
    1) będzie istniała w Polsce stała placówka, poprzez którą w całości lub częściowo
      Wnioskodawca będzie prowadził działalność, z wyłączeniem jednak stałych placówek
      poprzez które prowadzona będzie działalność o charakterze pomocniczym lub
      uzupełniającym, lub
    2) Wnioskodawca będzie działał w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do
      działania w imieniu Wnioskodawcy.
    Z przepisu zawartego w art. 5 UPO PL-DE wynika, że dla przyjęcia, iż doszło do utworzenia
    stałej placówki przedsiębiorstwa, wymagane jest zaistnienie łącznie następujących
    przesłanek:
        istnienie miejsca prowadzenia działalności, w którym prowadzona jest działalność
        gospodarcza,
        pewna stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
        działalność prowadzona w placówce nie może być ograniczona do czynności o
        charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.
    Pomocnym w interpretacji zapisów UPO PL-DE może być tekst Komentarza do Modelowej
    Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, który został wypracowany w
    drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się
    tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Komentarz do Modelowej
    Konwencji OECD nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast jego
    postanowienia stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Zgodnie z treścią pkt. 10 i 11 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD określenie
    „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do
    prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane

    wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń
    służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki
    gospodarczej. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki. Dysponowania placówką nie należy przy tym
    rozumieć w sensie prawnym, ale w sensie faktycznym.
    Dodatkowo zgodnie z aktualną treścią pkt 18 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji
    OECD stała placówka może być również ustanowiona, jeśli pracownik korzysta z biura
    prowadzonego we własnym mieszkaniu, jeżeli mieszkanie to jest regularnie
    wykorzystywane do działalności pracodawcy w wyniku otrzymywanych od niego poleceń.
    Zakład może zatem powstać co do zasady również wtedy, gdy pracownik nie ma
    zapewnionego biura, chociaż potrzeba posiadania biura wynika z charakteru stosunku
    pracy.
    W sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku Spółka nie będzie posiadała żadnego
    biura w Polsce ani własnego, ani wynajmowanego, Spółka nie będzie też dysponowała w
    Polsce żadną inną powierzchnią w której byłaby prowadzona jej działalność gospodarcza.
    Spółka nie będzie też zobowiązywała Pracownika wykonującego pracę w Polsce do
    wykorzystywania swojego mieszkania do prowadzenia działalności na rzecz Spółki. Spółka
    nie będzie mogła dysponować mieszkaniem pracownika, ani przeprowadzać w nim
    jakichkolwiek wizyt lub kontroli.
    Z charakteru stosunku pracy nie będzie wynikała potrzeba posiadania biura. Pracownik
    będzie mógł bowiem wykonywać swoją pracę w zasadzie w każdym miejscu. Pracownik nie
    będzie spotykał się z klientami Spółki w swoim mieszkaniu i nie musi posiadać do tego celu
    żadnego lokalu. W przypadku konieczności spotkania z klientami mogą się one odbywać w
    siedzibie klientów lub w miejscach publicznych np. restauracjach czy kawiarniach.
    W związku z tym zdaniem Wnioskodawcy, w wyniku zatrudnienia Pracownika
    wykonującego pracę na rzecz Spółki w Polsce nie powstanie stała placówka Spółki w Polsce
    poprzez którą Spółka prowadziłaby działalność gospodarczą.
    W związku z powyższym dla ustalenia czy w wyniku posiadania placówki w Polsce
    powstanie dla Wnioskodawcy zakład podatkowy w Polsce kluczowe znaczenie ma fakt, czy
    Wnioskodawca będzie działał w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do
    działania w imieniu Wnioskodawcy.
    Jak już bowiem powyżej wskazano zakład podatkowy Spółki w Polsce może także powstać
    na podstawie art. 5 ust. 5 UPO PL-DE jeżeli Spółka będzie działała w Polsce poprzez agenta
    zależnego uprawnionego do działania w jej imieniu.
    Nie ulega wątpliwości, że Pracownik Spółki zatrudniony w oparciu o umowę o pracę,
    wykonujący tą pracę w Polsce będzie osobą zależną od Spółki, będzie on bowiem podlegał
    kierownictwu Spółki, wykonywał polecenia Spółki i nie będzie ponosił samodzielnie ryzyka
    prowadzonej działalności.
    Przepis zawarty w art. 5 ust. 5 UPO PL-DE stanowi jednak, że zakład powstaje wówczas, gdy
    przedsiębiorstwo działa poprzez osobę od niego zależną, która posiada i zwyczajowo
    wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu tego przedsiębiorstwa.
    Pracownik zatrudniony przez Spółkę nie będzie posiadał żadnego pełnomocnictwa do
    działania w imieniu Spółki w tym w szczególności pełnomocnictwa do zawierania umów w
    imieniu Spółki.

    Pracownik nie będzie upoważniony do negocjowania żadnych warunków umów
    zawieranych przez Spółkę z klientami, ani do podejmowania jakichkolwiek decyzji w
    imieniu Spółki.
    Spółka nie będzie zatem działała w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do
    działania w jej imieniu.
    Uwzględniając powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych w
    części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, nie powstanie w Polsce
    zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz art. 5 UPO
    PL-DE.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) m. in. z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej zagraniczny zakład.
    Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu
    zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które
    powinny być opodatkowane w Polsce.
    Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to
    oznacza:
      a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
        jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
        innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
        warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
      b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
        państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego
        państwa,
      c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
        terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta
        ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to
        faktycznie wykonuje
      - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
        Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej.
    Państwa siedziba znajduje się na terytorium Niemiec, dlatego też analiza czy posiadają
    Państwo zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień
    Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku,

    podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej: „UPO” lub
    „umowa polsko-niemiecka”).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
      przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej określenie „zakład” obejmuje w
    szczególności:
      a) miejsce zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat i
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
        wydobywania zasobów naturalnych.
    Zgodnie z art. 5 ust. 3 UPO:
      Plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy,
      jeżeli trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy.
    Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej wyłączono spod pojęcia
    „zakładu” działalność polegającą na:
      a) użytkowaniu placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
        dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
      b) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
        wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
      c) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
        wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
      d) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
        zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
      e) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
        jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub
        pomocniczym;
      f) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek
        rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem
        jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia
        rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Zatem art. 5 ust. 4 UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od
    ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu
    umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki).
    Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy
    charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować
    rozszerzająco.
    Ponadto, stosownie do art. 5 ust. 5 UPO:
      Jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu ust. 6, działa w
      imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do
      zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to
      uważa się, że przedsiębiorstwo to, bez względu na postanowienia ust. 1 i 2

      niniejszego artykułu, posiada zakład w tym Państwie w zakresie prowadzenia
      każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba
      że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności,
      wymienionych w ust. 4, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej
      placówki nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie
      postanowień tego ustępu.
    Należy wskazać, że powyższe przepisy odnoszą się zasadniczo do 3 sytuacji, w których na
    terytorium Polski może powstać zagraniczny zakład spółki niemieckiej:
    1) zakład w formie stałej placówki,
    2) zakład w formie placu budowy/montażu,
    3) zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”.
    Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w
    międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład
    na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego
    obowiązku podatkowego w Polsce.
    Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
    Dokonując interpretacji postanowień UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z
    siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD
    wraz z Komentarzem.
    W analizowanej sprawie, mając na uwadze przedstawione okoliczności nie powstanie
    zakład podatkowy Spółki wynikający z art. 5 ust. 3 UPO.
    W dalszej kolejności, należy wskazać, że z unormowań zawartych w art. 5 ust. 1 w zw. z ust
    4 UPO wynika, że dla przyjęcia, iż doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa
    konstytuującej zakład, wymagane jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:
        istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
        stały charakter takiej placówki,
        wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma
        przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    Należy podkreślić, że brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków
    oznacza, iż nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania.

    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego.
    Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”, musi zatem istnieć więź między placówką, a
    określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może
    istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma
    charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w
    rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności
    jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw
    członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie
    wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w
    państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.
    Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny,
    w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany
    pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres
    może się rozciągnąć na wiele lat).
    Zgodnie z Komentarzem Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i
    majątku OECD (z dnia 15 lipca 2014 r. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, dalej: „Komentarz”)
    określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy
    rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej
    lokalizacji (pomieszczeniu czy przestrzeni), będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa.
    Tytułem przykładu, przedsiębiorca układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność
    „przez” miejsce wykonywania tej czynności (Komentarz do art. 5 Konwencji OECD pkt 4.6).
    Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności poprzez placówkę oznacza, że osoby w
    określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w
    państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).
    Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub
    osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy.
    Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa,
    tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5).
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka zamierza zatrudnić w Polsce Pracownika, który będzie
    wykonywał pracę w dziale systemów i technologii, który jest częścią działu badań i
    rozwoju. Pracownik będzie wykonywał pracę na rzecz Spółki w miejscu przez siebie
    wybranym, przy czym większość pracy będzie wykonywana przez Pracownika w jego
    mieszkaniu w Polsce z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na
    odległość w ramach pracy zdalnej. Pracownik według swojego uznania będzie mógł też
    wykonywać pracę na rzecz Spółki np. wykorzystując istniejące przestrzenie pracy
    coworkingowej. Spółka nie wynajmuje w Polsce żadnego biura, ani innego pomieszczenia
    czy lokalu, nie jest też właścicielem żadnych nieruchomości w Polsce.

    W rozpoznawanej sprawie, co prawda Spółka nie zapewni Pracownikowi powierzchni
    biurowej w Polsce oraz nie będzie wynajmowała w Polsce żadnego biura, ani innego
    pomieszczenia czy lokalu, jednak świadczenie pracy przez Pracownika zatrudnionego na
    czas nieokreślony przez Spółkę w sposób regularny i stały z miejsca zamieszkania
    świadczy o istnieniu stałej placówki, którą może być np. mieszkanie tego pracownika. Jak
    już bowiem wskazano, nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo
    do dysponowania taką placówką, lecz wystarczy zwykła jego obecność w konkretnym
    miejscu. W dobie możliwości świadczenia pracy zdalnie, miejsce w którym pracownik
    świadczy pracę na rzecz zagranicznego pracodawcy (niezależnie czy w warunkach
    domowych, czy w innym miejscu) można uznać za odrębną placówkę tego
    przedsiębiorstwa.
    Wskazać należy, że tworzenie oprogramowania, to kompleksowy proces obejmujący
    wszystkie etapy od koncepcji po wdrożenie i utrzymanie systemu informatycznego. Jest to
    praca wymagająca w rzeczywistości znacznego nakładu pracy. Tworzenie
    oprogramowania, wymaga również określonego sprzętu, w zależności od rodzaju i skali
    projektów. Dodatkowo, w zależności od potrzeb, może być potrzebny dodatkowy sprzęt,
    jak i specjalizowane narzędzia.
    Jak wynika z wniosku „Praca zatrudnionego w Polsce Pracownika będzie się sprowadzała
    w głównej mierze do tworzenia nowego oprogramowania i podejmowania kroków w celu
    jego wdrożenia do zastosowania w produktach Spółki. (...) Do dyspozycji Pracownika
    Spółka może oddawać pewne produkty lub elementy własnych produktów niezbędne do
    opracowania oprogramowania do tych produktów lub do przeprowadzenia testów.” „(...)
    większość pracy będzie wykonywana przez Pracownika w jego mieszkaniu z
    wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość (...).”
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu, wbrew temu co Państwo twierdzą, z
    opisanego charakteru stosunku pracy, wynika potrzeba posiadania biura.
    Z tych względów można uznać za spełniony pierwszy z warunków.
    Kolejnym warunkiem istnienia zakładu w postaci stałej placówki jest jej stały charakter.
    W tym miejscu należy podnieść, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że cecha
    stałości oznacza, że placówka winna posiadać określony stopień trwałości. Zatem nie
    może mieć charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi
    funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Krótkotrwale istniejąca placówka
    również może być uznana za stałą, o ile została zorganizowana z zamiarem stałego
    wykorzystywania. Decydujące znaczenie dla przyjętej klasyfikacji placówki mają intencje
    podmiotu, który ją prowadzi. Odczytanie tych intencji może w praktyce rodzić poważne
    wątpliwości, zatem powinny być brane pod uwagę tylko takie intencje, jakie można
    wywnioskować ze sposobu działania podatnika, tj. sposobu zorganizowania placówki.
    Ponadto, jeżeli konkretna placówka jest użytkowana tylko przez krótki czas, lecz to
    użytkowanie powtarza się regularnie przez długi okres, to nie można uważać, że taka
    placówka ma czysto tymczasowy charakter (pkt 6.1 Komentarza do artykułu 5).
    Dodatkowo, Komentarz do MK OECD wskazuje, że istnienie stałego zakładu należy co do
    zasady potwierdzić, jeśli działalność jest prowadzona poprzez placówkę przez okres
    powyżej 6 miesięcy.
    Podnieść również należy, że zawarcie umowy o pracę z pracownikiem jest czynnością
    prawną dwustronną, na mocy której powstaje stosunek pracy.
    Zgodnie z art. 22 § 1 ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r., poz.
    277, dalej: „KP”)

      Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy
      określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i
      czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika
      za wynagrodzeniem.
    Praca wykonywana w ramach stosunku pracy jest świadczeniem ciągłym – zakłada
    istnienie trwałej więzi prawnej. Istota ciągłości świadczenia pracy w ramach stosunku
    pracy tkwi w tym, że zobowiązanie pracownika nie polega na jednorazowym wykonaniu
    pewnej czynności lub na wykonaniu ich zespołu składającego się na określony rezultat,
    lecz wiąże się z wykonywaniem określonych czynności w powtarzających się odstępach
    czasu, w okresie istnienia trwałej więzi łączącej pracownika z pracodawcą (wyrok SN z
    14.12.1999r., sygn. akt: I PKN 451/99).
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że planowane zatrudnienie przez Spółkę
    Pracownika na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony świadczy, iż Państwa
    intencją jest współpraca z dłuższą perspektywą i z pewnością nie będzie miała charakteru
    tymczasowego.
    W rezultacie, uwzględniając przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, w
    ocenie organu, wbrew Państwa twierdzeniu, będziemy mieli do czynienia z powstaniem
    stałej placówki. Państwa działalność na terytorium Polski spełnia, co do zasady, warunki
    istnienia placówki (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod względem dostępności
    powierzchni oraz jej stałego charakteru.
    Uznanie, że w przedmiotowej sprawie powstanie stała placówka pociąga za sobą
    konieczność ustalenia, czy nie znajdzie do niej zastosowania wyłączenie o jakim mowa w
    powołanym wcześniej art. 5 ust. 4 lit. f) UPO.
    Zdaniem organu, praca wykonywana przez Pracownika, o którym mowa we wniosku, nie
    powinna być kwalifikowana do czynności o charakterze pomocniczym względem głównej
    działalności Spółki.
    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie
    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między
    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych
    wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Z opisu sprawy wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (...). Ponadto
    Spółka oferuje swoim klientom również doradztwo systemowe, planowanie, naprawy i
    wsparcie techniczne w zakresie funkcjonowania dostarczanych (...). Spółka posiada
    rozległą sieć partnerów handlowych i serwisowych, którzy zapewniają, że jej produkty i
    usługi są dostępne na całym świecie. Spółka opracowuje i produkuje swoje produkty
    głównie w Niemczech.
    Praca zatrudnionego w Polsce pracownika będzie się sprowadzała w głównej mierze do
    tworzenia nowego oprogramowania i podejmowania kroków w celu jego wdrożenia do
    zastosowania w produktach Spółki.
    Zgodnie z Państwa wskazaniem, do obowiązków Pracownika będzie należało:

        analiza technologii i narzędzi dostępnych na rynku oraz ewentualna rekomendacja
        istniejących już rozwiązań wewnętrznym i zewnętrznym zespołom wdrożeniowym;
        rozpoznawanie potencjału ulepszeń, proponowanie nowych rozwiązań i aktywny
        udział we wdrażaniu zgłoszonych pomysłów;
        opracowywanie innowacyjnych koncepcji platform systemowych i urządzeń;
        rozpoznawanie, opisywanie i interpretowanie specyfiki istniejących problemów i
        potencjału aplikacji systemowej;
        projektowanie funkcji obejmujących różne urządzenia, w przeważającej mierze o
        nowatorskim charakterze, z uwzględnieniem złożonych wymagań;
        analiza nowych technologii pod kątem możliwych do uzyskania korzyści,
        wydajności, możliwości zastosowania w działalności Spółki, a także konkurencji i
        prawa patentowego;
        dokonywanie oceny nowych koncepcji pod względem aspektów funkcjonalnych,
        technologicznych i ekonomicznych;
        szacowanie kosztów rozwoju związanych z wdrożeniem nowych koncepcji;
        opracowywanie oprogramowania, a także sprzętu dla różnych urządzeń i systemów;
        projektowanie systemów i modułów z dużą liczbą zależności i interfejsów;
        projektowanie, budowa i testowanie oprogramowania, obwodów i zespołów
        komponentów;
        integracja różnych modułów w system;
        koordynacja procesów, decyzji oraz wyników testów i badań z odpowiednimi
        działami Spółki i partnerami zewnętrznymi w ramach tworzenia nowego
        oprogramowania, urządzenia lub systemu;
        przeprowadzanie testów systemów, urządzeń i modułów podczas ich
        opracowywania lub zlecanie ich testowania innym podmiotom;
        wybór odpowiednich aplikacji/wydarzeń dla specjalnych przypadków testowych.
        organizacja, planowanie i przeprowadzanie testów z klientami/użytkownikami lub
        partnerami biznesowymi Spółki;
        tworzenie specyfikacji testów dla prototypów ze szczególnym uwzględnieniem
        testów urządzeń i oprogramowania na poziomie modułu i całego systemu;
        wykorzystywanie wyników testów w procesie rozwoju produktów;
        tworzenie dokumentacji dla wdrażanego oprogramowania i sprzętu oraz
        przygotowanie materiałów do publikacji (np. dokumentów konferencyjnych lub
        zgłoszeń patentowych);
        odbywanie spotkań z klientami Spółki nie będzie objęte zakresem obowiązków
        pracownika zatrudnionego w Polsce. Pracownik ten będzie jednak mógł odbywać
        spotkania z klientami Spółki np. w celu ustalenia ich potrzeb i wymagań lub w celu
        przeprowadzenia testów produktów przeznaczonych dla klienta lub zakupionych
        przez klienta.
    Do dyspozycji Pracownika Spółka może oddawać pewne produkty lub elementy własnych
    produktów niezbędne do opracowania oprogramowania do tych produktów lub do
    przeprowadzenia testów.

    Czynności wykonywane przez Pracownika zatrudnionego w Polsce będą realizowane
    zgodnie z ogólnymi wytycznymi i oczekiwaniami wskazanymi przez Spółkę, jednak
    charakter pracy Pracownika zatrudnionego w Polsce zakłada wykonywanie pracy twórczej,
    wymagającej własnej inicjatywy, kreatywności i pomysłowości pracownika, tworzenie
    nowych rozwiązań jest zadaniem, którego w praktyce nie da się realizować będąc
    skrępowanym szczegółowymi wytycznymi ustalonymi przez inne osoby, dlatego
    Pracownik zatrudniony w Polsce będzie miał w swojej pracy pozostawiony szeroki zakres
    swobody.
    Podkreślenia wymaga, iż Spółka zatrudnia i będzie zatrudniała w kraju siedziby (Niemcy)
    personel, który wykonuje analogiczne czynności i obowiązki do obowiązków, które będą
    należały do zatrudnionego w Polsce pracownika. Z wniosku jednoznacznie wynika, że
    Pracownik będzie wykonywał pracę w dziale systemów i technologii, który jest częścią
    działu badań i rozwoju. Sami Państwo wskazują, że „ (...) Pracownik ten będzie pracował w
    zespole, w kontakcie z innymi pracownikami Spółki zatrudnionymi w Niemczech (...)”
    Biorąc pod uwagę powyższy zakres obowiązków, zdaniem organu, czynności które będą
    podejmowane przez Pracownika działającego na terytorium Polski nie powinny być
    kwalifikowane do czynności o charakterze pomocniczym (przygotowawczym). Pracownik
    który będzie wykonywał opisane we wniosku zadania na terytorium Polski w sposób
    zdalny, będzie bowiem realizował szereg obowiązków niezbędnych w procesie tworzenia
    oprogramowania i jego wdrożenia w produktach Spółki, a w konsekwencji osiągnięcia
    przez Państwa przychodów z zasadniczej działalności gospodarczej.
    Z pewnością stała placówka, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako
    całości, nie prowadzi działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym
    (punkt 24 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji, zob. również wyrok NSA z 4
    kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1864/10). Zatem, jak już wskazano zakład powstanie, jeżeli
    oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność
    zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Działania Spółki w kraju siedziby (na terytorium Niemiec) i Pracownika, który będzie
    realizował czynności w zakresie tworzenia nowego oprogramowania i podejmowania
    kroków w celu jego wdrożenia do zastosowania w produktach Spółki na terytorium Polski,
    będą ściśle połączone i będą stanowiły istotną część działalności przedsiębiorstwa jako
    całości. Mając na uwadze cel w postaci tworzenia nowych produktów Spółki, nie można
    twierdzić, że stała palcówka jest utrzymywana wyłącznie w celu prowadzenia dla
    przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub
    pomocniczym.
    Zarówno działalność Pracownika, który będzie wykonywał swoje obowiązki w Polsce, jak i
    działalność Spółki w siedzibie w Niemczech sprowadzają się do tworzenia systemów
    (produktów) oferowanych przez Spółkę. W sytuacji takiej, stała placówka jaką będzie
    działalność podejmowana przez polskiego Pracownika w ramach wymienionych
    obowiązków pracowniczych nie może korzystać z przywilejów wynikających z treści art. 5
    ust. 5 lit. f) UPO.
    Zatem, w analizowanej sprawie nie można mówić o przygotowawczym lub pomocniczym
    charakterze Państwa działalności na terytorium Polski za pośrednictwem ww. Pracownika
    w odniesieniu do działalności Państwa Spółki w kraju siedziby. Pracownik, który ma być
    zatrudniony w Polsce będzie wykonywał zasadniczą działalność gospodarczą Spółki.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela, o której mowa w
    wyżej powołanym art. 5 ust. 5 UPO, stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych
    wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 UPO. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać
    istnienie zakładu w oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-4 art. 5 UPO. Jeśli w wyniku
    zastosowania ust. 1-4 zaistnieją okoliczności powstania zakładu, to nie ma konieczności
    badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy niezależne od
    reprezentowanego przedsiębiorstwa oraz jakimi dysponują pełnomocnictwami.

    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz opis sprawy, należy wskazać, że Spółka
    będzie posiadała na terytorium Polski zagraniczny zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz w rozumieniu art. 5 Umowy
    między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, a w
    konsekwencji będzie podlegała w Polsce obowiązkowi podatkowemu na gruncie ustawy
    CIT od dochodów osiąganych przez ten zakład.
    Tym samym, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym/ zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 zakres
        przedmiotowy ustawy ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
        towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.