Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.167.2025.3.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-25
Teza: Sprzedaż Nieruchomości nie podlega/nie będzie podlegała
opodatkowaniu podatkiem VAT i tym samym nie przysługuje
/nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
naliczonego w związku z jej nabyciem.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
odliczenia-brak prawa do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    25 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
    przez Panią Nieruchomości i tym samym braku prawa do odliczenia podatku naliczonego
    z tytułu jej nabycia przez Zainteresowaną.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 5 maja 2025 r. (wpływ 5 maja 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie oraz pismem z 3 czerwca 2025 r. (wpływ 3 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      (...)
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      (...)
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Zainteresowana będąca stroną postępowania – zwana dalej Wnioskodawczynią –
    prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą X oraz jest czynnym
    podatnikiem podatku VAT.
    Wnioskodawczyni podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w następujących przedmiotach:
      · realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków (PKD 41.10.
        Z);
      · konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKD
        45.20.Z);
      · działalność usługowa wspomagająca transport lądowy (PKD 52.21.Z);
      · wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z);
      · pranie i czyszczenie wyrobów włókienniczych i futrzarskich (PKD 96.01.Z).

    Wnioskodawczyni jest właścicielem Nieruchomości niezabudowanych, stanowiących
    tereny budowlane z przeznaczeniem w MPZP pod zabudowę mieszkaniową
    wielorodzinna, tj.:
      · działka nr 18,
      · działka nr 19,
      · działka nr 20,
      · działka nr 21.
    Wnioskodawczyni planuje dokonać sprzedaży Nieruchomości na rzecz Zainteresowanej
    niebędącej stroną postępowania – zwanej dalej Zainteresowaną.
    Zainteresowana prowadzi działalność gospodarczą m.in. w przedmiocie robót
    budowlanych związanych z wznoszeniem budynków i na Nieruchomości zamierza
    zrealizować inwestycję budowlaną.
    Sprzedaż poprzedzona jest następującą sekwencją wydarzeń:
      · 1 stycznia 2000 r. Wnioskodawczyni zarejestrowała jednoosobową działalność
        gospodarczą oraz została zarejestrowana jako podatnik podatku VAT;
      · 21 marca 2001 r. Wnioskodawczyni kupiła w celach prywatnych działkę nr 18. Na
        dzień zakupu i do 2 stycznia 2003 r. działka podlegała ustaleniom Miejscowego
        Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego (...), według którego znajdowała
        się ona w obszarze mieszkaniowym (...) z podstawowym przeznaczeniem gruntów
        po zabudowę mieszkaniową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (...).
        Obszary traktuje się na równi z obszarami przeznaczonymi pod skoncentrowane
        budownictwo jednorodzinne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce
        gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Powyższy plan obejmował również działki
        nr 19, 20, 21;
      · 31 grudnia 2002 r. Wnioskodawczyni zakończyła prowadzenie jednoosobowej
        działalności gospodarczej;
      · 9 czerwca 2003 r. Wnioskodawczyni kupiła w celach prywatnych działkę nr 21;
      · 9 maja 2007 r. Wnioskodawczyni kupiła w celach prywatnych działkę nr 19;
      · 12 czerwca 2008 r. Wnioskodawczyni kupiła w celach prywatnych działkę nr 20;
      · od 2 stycznia 2003 r. do (...)2010 r. przedmiotowa nieruchomość składająca się z
        działek: 18, 19, 20, 21 nie podlegała ustaleniom żadnego obowiązującego
        miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z art. 67
        ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wszystkie
        plany miejscowe obowiązujące w dacie wejścia w życie tej ustawy (tj. 1 stycznia 1995
        r.) utraciły moc prawną po 1 stycznia 2003 r.;
      · (...)2010 r. – został uchwalony (...) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
        obszaru. Zgodnie z ustaleniami powyższego planu Nieruchomość znajdowała się w
        obszarze(...) z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę wielorodzinną. Plan
        ten został zmieniony (...) i jest on obecnie planem obowiązującym dla tego obszaru,
        z przeznaczeniem Nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną;
      · 21 sierpnia 2013 r. Wnioskodawczyni zarejestrowała jednoosobową działalność
        gospodarczą pod firmą X oraz została zarejestrowana jako podatnik VAT;
      · 29 października 2015 r. Wnioskodawczyni stała się wspólnikiem-komandytariuszem
        spółki Y;

      · 24 października 2016 r. Wnioskodawczyni zawarła z Y przedwstępną umowę
        sprzedaży Nieruchomości. Ponadto Wnioskodawczyni udzieliła Y zgody do
        dysponowania Nieruchomościami na cele budowlane, o której mowa w at. 3 pkt 11
        ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725);
      · 22 sierpnia 2018 r. Y uzyskała pozwolenie na budowę na Nieruchomości. W wyniku
        sporu między stronami postępowania o pozwolenie na budowę, decyzja w tej
        sprawie stała się prawomocna i ostateczna dopiero po wyroku Naczelnego Sądu
        Administracyjnego (...);
      · Z uwagi na długi okres procedowania pozwolenia na budowę oraz wzrost kosztów
        budowy jaki nastąpił w tym czasie, Y postanowiła zrezygnować z budowy, dlatego
        odstąpiła od zakupu Nieruchomości od Wnioskodawczyni;
      · Wnioskodawczyni ma zamiar zawrzeć z Zainteresowaną przedwstępną umowę
        sprzedaży Nieruchomości.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że zakup Nieruchomości nie nastąpił w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni zakupiła Nieruchomość z
    zamiarem wybudowania domu jednorodzinnego zgodnie z obowiązującym wówczas
    Ogólnym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. W wyniku uchwalenia
    miejscowego planu obszaru oraz zmiany tego planu uchwaleniem nowego planu,
    wykluczona została możliwość budowy domu jednorodzinnego na Nieruchomości.
    Wnioskodawczyni nigdy również nie ujęła żadnej z działek w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani nigdy nie kwalifikowała związanych z nimi
    wydatków jako kosztów uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób
    fizycznych, ani nigdy nie odliczała podatku od towarów i usług naliczonego od tych
    wydatków. Działki nie zostały również nigdy wykazane jako towary handlowe w
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni nigdy nie poniosła nakładów służących uatrakcyjnieniu którejkolwiek z
    działek, ani nie podejmowała działań ukierunkowanych na promocję ich sprzedaży. W
    szczególności Wnioskodawczyni:
      · nigdy nie zamierzała prowadzić na zakupionej Nieruchomości komercyjnych inwestycji
        budowlanych na sprzedaż;
      · nie dokonywała uzbrojenia terenu;
      · nie wydzielała dróg wewnętrznych;
      · nie podejmowała działań marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości,
      · z ofertą zakupu Nieruchomości zgłosiła się bezpośrednio do Wnioskodawczyni
        Zainteresowana;
      · w swoim imieniu nie podejmowała czynności, które zmierzały do uzyskania decyzji o
        warunkach zabudowy ani pozwolenia na budowę;
      · nie występowała o opracowanie lub zmianę przeznaczenia Nieruchomości w
        miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Wnioskodawczyni i Zainteresowana zamierzają zawrzeć przedwstępną umowę sprzedaży
    Nieruchomości, na mocy której:
      · Wnioskodawczyni i Zainteresowana zobowiążą się zawrzeć umowę, na mocy której
        Wnioskodawczyni sprzeda Zainteresowanej w stanie wolnym od wszelkich
        obciążeń, roszczeń i praw osób trzecich prawo własności Nieruchomości za
        określoną cenę, a Zainteresowana za podaną cenę je kupi;
      · Zainteresowana zobowiąże się zapłacić Wnioskodawczyni cenę w terminie jednego
        dnia roboczego od dnia zawarcia umowy sprzedaży, na rachunek jaki zostanie
        wskazany w umowie sprzedaży i celem zabezpieczenia zapłaty reszty ceny najdalej

        na dzień roboczy przed zawarciem umowy sprzedaży na rachunek depozytowy
        notariusza, który będzie sporządzał umowę sprzedaży, zostanie wpłacona
        określona kwota, a jedynym warunkiem wypłaty tych kwot z depozytu na rzecz
        Wnioskodawczyni będzie zawarcie umowy sprzedaży przenoszącej własność
        Nieruchomości bez konieczności składania jakiejkolwiek dyspozycji przez
        którąkolwiek ze stron;
      · Wnioskodawczyni zobowiąże się nie dokonać zbycia prawa własności Nieruchomości,
        nie obciążać go żadnymi ograniczonymi prawami rzeczowymi ani nie zawierać
        umów o skutkach obligacyjnych, które utrudniałyby lub uniemożliwiałyby zawarcie
        umowy sprzedaży;
      · Wnioskodawczyni oświadczy, że wiadome jest jej, że na Nieruchomości
        Zainteresowany zamierza zrealizować inwestycję budowlaną i zobowiązał się do
        niezgłaszania z tego tytułu żadnych roszczeń, a także do powstrzymywania się od
        działań, które mogą leżeć w sprzeczności z zakładanym rezultatem, w tym składania
        jakichkolwiek odwołań, skarg, zażaleń, sprzeciwów i protestów w toku postępowań
        administracyjnych lub sądowych dotyczących realizacji zamierzenia budowlanego.
    Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość o charakter sprzedaży Nieruchomości na gruncie
    podatku od towarów i usług oraz kwalifikacji uzyskanego z niej przychodu dla celów
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Zainteresowana ma interes prawnopodatkowy w zakresie skutków podatkowych
    wynikających bezpośrednio z przepisów o podatku od towarów i usług oraz pośrednio z
    przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, które mają wpływ na prawidłowe
    rozliczenie przez Zainteresowanej podatku od towarów i usług i podatku dochodowego od
    osób prawnych.
    Z perspektywy podatku od towarów i usług odpowiedź na pytanie „czy sprzedaż
    Nieruchomości przez Wnioskodawczynię na rzecz Zainteresowanej będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów usług ma wpływ na odliczenie przez
    Zainteresowaną podatku naliczonego tytułem nabycia Nieruchomości.
    Działki nie były w całym okresie posiadania wykorzystywane w działalności gospodarczej,
    w tym nie były dzierżawione.

## Pytanie

Czy sprzedaż Nieruchomości przez Wnioskodawczynię na rzecz Zainteresowanej będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Zainteresowanej będzie
    przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego? – pytanie oznaczone we wniosku
    nr 1.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Sprzedaż Nieruchomości przez Wnioskodawczynię na rzecz Zainteresowanej nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ będzie to czynność
    mieszcząca się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, która jest pozbawiona cech
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), zwanej dalej u.p.t.u.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie art. 7 ust. 1 u.p.t.u. definiuje dostawę towarów jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z kolei art. 2 pkt 6 u.p.t.u. stanowi, że ilekroć w ustawie mówi się o towarach rozumie się
    przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Towarem jest także udział
    w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości.

    Oznacza to, że zasadniczo sprzedaż nieruchomości stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Jednakże, aby dostawa ta była opodatkowana tym podatkiem, musi być dokonana przez
    podmiot, który w jej konkretnym przypadku jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    i działa w takim charakterze.
    Według art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Jak zaś wynika z art. 15 ust. 2 u.p.t.u., działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zatem warunkiem opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży
    nieruchomości nie jest sam fakt bycia podatnikiem przez sprzedawcę, ale występowanie w
    takiej roli w odniesieniu do danej sprzedaży wchodzącej w zakres działalności
    gospodarczej tego sprzedawcy. Przy czym, formalny status sprzedawcy (np. jako
    zarejestrowanego podatnika), ani okoliczność, że konkretna czynność jest wykonana
    wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o
    opodatkowaniu jej, bez każdorazowego ustalenia czy w odniesieniu do tej konkretnej
    czynności podmiot ten występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Osoby podejmującej działania, które nie wykraczają poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie można uznać za podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., a przez to
    przyjąć, że sprzedaż nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług
    (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2014 r., sygn. I FSK 811/13).
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie majątku prywatnego nie występuje na gruncie
    analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w
    której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. Majątek prywatny to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Zgodnie bowiem z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września
    2011 r. (sygn. C-180/10 i C-181/10; Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie), za
    podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje
    środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta, tj. wykazuje
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o

    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność handlową wskazywać musi ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    TSUE zwrócił uwagę, że kryterium rozróżnienia między czynnościami wykonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania przepisów dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą, nie są ani liczba transakcji czy
    długość okresu, w jakim te transakcje następują, ani wysokość osiągniętych z nich
    przychodów. Całość wymienionych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego. TSUE tutaj zauważył, że dużych transakcji
    sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Z orzeczenia TSUE wyprowadzić można wniosek, że nie będzie podlegała podatkowi VAT
    sprzedaż, która nie polega na wyzbywaniu się lub wykorzystywaniu własności dóbr
    materialnych lub niematerialnych dla celów zarobkowych w celu stałego osiągania zysku.
    Tym samym o występowaniu sprzedającego jako podatnika podatku od towarów i usług
    można mówić tylko w przypadku zaangażowania przez niego środków właściwych dla
    obrotu profesjonalnego, czyli wykraczających poza gospodarowanie majątkiem
    prywatnym. Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą
    same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i
    zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Żeby czynność uznać
    za dokonaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej należy wykazać, że w
    momencie jej realizacji podmiot miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie,
    oraz że wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu
    spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Dlatego w przypadku sprzedaży gruntu
    (dla uznania takiej czynności za związaną z działalnością gospodarczą) należy ustalić, czy
    nieruchomość była wykorzystywana w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy grunt
    został nabyty na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej i w
    celu jego odsprzedaży.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego,
    Wnioskodawczyni dokona sprzedaży Nieruchomości na rzecz Zainteresowanej wyłącznie
    jako ich właściciel, a nie jako przedsiębiorca profesjonalnie zajmujący się nabywaniem i
    sprzedażą tego rodzaju towarów. Nieruchomości zostały bowiem nabyte przez niego w
    celach prywatnych, z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, o
    czym świadczą zapisy Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z dnia zakupu
    Nieruchomości oraz okoliczności, iż Wnioskodawczyni nigdy nie ujęła żadnej z
    Nieruchomości w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    ani nigdy nie kwalifikowała związanych z nimi wydatków jako kosztów uzyskania
    przychodów dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych oraz nigdy nie odliczał
    podatku od towarów i usług naliczonego od tych wydatków. Ponadto Wnioskodawczyni
    nigdy nie poniosła nakładów służących uatrakcyjnieniu którejkolwiek z Nieruchomości, ani
    nie podejmowała działań ukierunkowanych na promocję ich sprzedaży.
    Zawarcie przez Wnioskodawczynię z J przedwstępnej umowy sprzedaży Nieruchomości, w
    sytuacji gdy ostatecznie sprzedaż ta nie nastąpiła, w żaden sposób nie wpłynął na
    charakter wykorzystania tych Nieruchomości przez Wnioskodawczynię, ponieważ
    sprzedaż na rzecz Zainteresowanej pozostanie sprzedażą jedyną, a więc incydentalną.
    Uzyskanie przez Y pozwolenia na budowę na Nieruchomościach także nie wpłynęła na
    charakter wykorzystania tych Nieruchomości przez Wnioskodawczynię, ponieważ dana
    decyzja nie służyła celom wykonywanej przez nią działalności gospodarczej, lecz Y czyli
    odrębnego podmiotu i odrębnego podatnika.

    Bez znaczenia jest również udzielenie przez Wnioskodawczynię zgody do dysponowania
    Nieruchomościami na cele budowlane, ponieważ czynność ta nie determinuje
    atrakcyjności Nieruchomości jako towaru, która miałaby odzwierciedlenie we wzroście
    wartości.
    Skoro więc Nieruchomości nie były wykorzystywane przez Wnioskodawczynię do
    prowadzenia jakiejkolwiek działalności handlowej, usługowej czy wytwórczej, to ich zbycie
    w drodze sprzedaży nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2u.
    p.t.u., lecz jest to zwyczajne rozporządzenie majątkiem osobistym, o którym mowa w
    wyroku TSUE (sygn. C-180/10 i C-181/10). W rezultacie sprzedaż Nieruchomości przez
    Wnioskodawczynię na rzecz Zainteresowanej nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Na poparcie swoich twierdzeń Wnioskodawczyni przywołuje treść interpretacji
    indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 10 października
    2024 r. znak: 0111-KDIB3-2.4012.360.2024.2.AK. Dyrektor KIS w przywołanym piśmie
    uznał, że pomimo zakupu gruntu budowlanego przez osobę prowadzącą działalność
    gospodarczą, będącą czynnym podatnikiem VAT, późniejsza sprzedaż nieruchomości nie
    będzie skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.
    Podobnie jak u Wnioskodawczyni, również w przywołanym przypadku, zakup gruntu
    nastąpił do majątku prywatnego, przy zakupie nie dokonywano odliczenia VAT, a grunt w
    żaden sposób nie był wykorzystywany do działalności gospodarczej.
    Sprzedaż Nieruchomości przez Wnioskodawczynię na rzecz Zainteresowanej nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ będzie to czynność
    mieszcząca się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, która jest pozbawiona cech
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361) – zwanej dalej u.p.t.u.
    Tym samym Zainteresowanej nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego.
    Skoro więc Nieruchomości nie były wykorzystywane przez Wnioskodawczynię do
    prowadzenia jakiejkolwiek działalności handlowej, usługowej czy wytwórczej, to ich zbycie
    w drodze sprzedaży nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2u.
    p.t.u., lecz jest to zwyczajne rozporządzenie majątkiem osobistym, o którym mowa w
    wyroku TSUE (sygn. C-180/10 i C-181/10). W rezultacie sprzedaż Nieruchomości przez
    Wnioskodawczynię na rzecz Zainteresowanej nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Wobec tego Zainteresowanej nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, ponieważ żaden podatek nie będzie wynikał z tej sprzedaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
      · po pierwsze – dana czynność – ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług;
      · po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży nieruchomości (działki nr 1)
    na rzecz Nabywcy, Sprzedający podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością

    uznania Sprzedającego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu
    tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku prywatnego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie

    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność
    gospodarczą i jest Pani zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Nabyła Pani
    w latach 2001-2008 w celach prywatnych Nieruchomość – 4 niezabudowane działki. Pani
    zamiarem było wybudowanie na Nieruchomości domu jednorodzinnego, zgodnie z
    obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W
    wyniku wygaśnięcia i uchwalenia nowego planu, wykluczona została możliwość budowy na
    Nieruchomości domu jednorodzinnego.
    W roku 2016 zawarła Pani ze spółką, której jest Pani wspólnikiem-komandytariuszem,
    umowę przedwstępną sprzedaży Nieruchomości. Z uwagi na długi okres procedowania
    kwestii pozwolenia na budowę, spółka odstąpiła od zakupu Nieruchomości i tym samym
    transakcja nie doszła do skutku.
    Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana przez Panią w działalności gospodarczej, w
    tym nie była dzierżawiona. Nigdy nie poniosła Pani nakładów służących uatrakcyjnieniu
    którejkolwiek z działek, ani nie podejmowała działań ukierunkowanych na promocję ich
    sprzedaży. W szczególności nigdy nie zamierzała Pani prowadzić na zakupionej
    Nieruchomości komercyjnych inwestycji budowlanych na sprzedaż; nie dokonywała Pani
    uzbrojenia terenu i nie wydzielała dróg wewnętrznych. Nie podejmowała Pani działań
    marketingowych w celu sprzedaży Nieruchomości (z ofertą zakupu Nieruchomości zgłosiła
    się bezpośrednio Zainteresowana. Nie podejmowała Pani czynności, które zmierzały do
    uzyskania decyzji o warunkach zabudowy ani pozwolenia na budowę. Nie występowała
    Pani o opracowanie lub zmianę przeznaczenia Nieruchomości w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego.
    Obecnie zamierza Pani zawrzeć umowę przedwstępną z Zainteresowaną celem sprzedaży
    Nieruchomości.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
    sprzedaży przez Panią Nieruchomości i tym samym braku prawa do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu jej nabycia przez Zainteresowaną.
    W odniesieniu do sprzedaży Nieruchomości nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż ta wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Sprzedająca nie
    podjęła takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby
    o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że aktywność Sprzedającej w pełni mieści
    się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z
    przywołanym wyrokiem TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    Dokonując sprzedaży Nieruchomości będzie Pani korzystać z przysługującego Pani prawa
    do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Sprzedającej
    cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie
    sprzedaży ww. Nieruchomości, a jej dostawę – cech czynności podlegającej
    opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym, dokonując sprzedaży Nieruchomości będzie Pani korzystać z
    przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy.
    Zatem sprzedaż Nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W odniesieniu do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia
    Nieruchomości przez Zainteresowaną należy wskazać na podstawowe zasady
    sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:

      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Jak wskazano wyżej, sprzedaż przez Panią Nieruchomości nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prowadzi zatem do stwierdzenia,
    że Zainteresowanej nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w

    związku z nabyciem Nieruchomości. Wynika to z faktu, że w analizowanym przypadku nie
    wystąpi podatek, który mógłby podlegać odliczeniu przez Zainteresowaną.
    Podsumowując, stwierdzam, że sprzedaż przez Panią Nieruchomości na rzecz
    Zainteresowanej nie podlega/nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT i tym
    samym Zainteresowanej nie przysługuje/nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w związku z jej nabyciem.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem jako prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
        dacie zaistnienia zdarzenia oraz
      · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje
        w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wydana interpretacja rozstrzyga kwestie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
    sprzedaży Nieruchomości oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu jej
    nabycia (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Natomiast w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych (pytanie oznaczone we wniosku nr 2) wniosek podlega
    odrębnemu rozpatrzeniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani (...) (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.