Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.698.2024.1.RK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Obniżenie wartości początkowej środka trwałego o różnicę pomiędzy oszacowaną ceną nabycia odłączanych elementów Budynku, a przypadającą na nie sumę odpisów amortyzacyjnych oraz zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów straty powstałej z tytułu częściowej likwidacji środka trwałego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; strata; środek-środek trwały-likwidacja środka trwałego; środek-środek trwały-wartość środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Pozostałe koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego we
    wniosku stanu faktycznego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    obniżenia wartości początkowej środka trwałego o różnicę pomiędzy oszacowaną ceną
    nabycia odłączanych elementów Budynku, a przypadającą na nie sumę odpisów
    amortyzacyjnych oraz zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów straty powstałej z
    tytułu częściowej likwidacji środka trwałego. Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    X. S.A. (dalej: Wnioskodawca) jest bankiem, będącym podatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na
    terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
    W 2001 roku miało miejsce połączenie Wnioskodawcy z A. S.A. (dalej: Fuzja). Połączenie
    Wnioskodawcy z A. S.A. nastąpiło przez przeniesienie całego majątku A. S.A. na
    Wnioskodawcę w zamian za akcje, które Wnioskodawca przyznał akcjonariuszom A. S.A. W
    wyniku Fuzji Wnioskodawca wstąpił w przewidziane w przepisach prawa podatkowego
    prawa i obowiązki przejętej spółki, w tym kontynuował dokonywanie odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych, których amortyzacja została rozpoczęta przez A. S.
    A. Kontynuacja amortyzacji miała miejsce z uwzględnieniem wysokości wartości
    początkowej, określonej w ewidencji środków trwałych A. S.A., dotychczasowej wysokości
    odpisów amortyzacyjnych oraz kontynuacji metody amortyzacji przyjętej przez przejętą
    spółkę.
    Jednym ze środków trwałych, przejętych przez Wnioskodawcę od A. S.A. był budynek
    położony w (...) pod adresem (...) (dalej: Budynek).
    W wyniku fuzji w 2001 roku, dane z ewidencji środków trwałych A. S.A. zostały
    skonwertowane do systemu finansowo - księgowego, używanego w okresie fuzji przez
    Wnioskodawcę. W 2005 roku miała miejsce zmiana systemu finansowo - księgowego
    używanego przez Wnioskodawcę. W wyniku tej zmiany, konieczna była kolejna konwersja
    danych i ich migracja do nowego systemu finansowo - księgowego.
    W 2023 roku w Budynku rozpoczęły się roboty budowlane, mające na celu jego
    modernizację. W wyniku prowadzonych robót budowlanych doszło do usunięcia
    (odłączenia od Budynku) części składowych lub peryferyjnych Budynku (instalacji
    budynkowych i elementów budowlanych), które utraciły swoją przydatność gospodarczą i
    zostały przeznaczone do likwidacji. Nie wszystkie jednak likwidowane części składowe
    Budynku były wyodrębnione w ewidencji środków trwałych jako osobne środki trwałe -
    część z nich była ujęta w całkowitej wartości początkowej Budynku w momencie objęcia
    przez Wnioskodawcę własności Budynku w wyniku Fuzji. W odniesieniu do tej części
    składowych lub peryferyjnych ujętych w wartości Budynku (które są przedmiotem
    niniejszego wniosku), a nie wyodrębnionych oddzielnie w ewidencji środków trwałych,
    Wnioskodawca nie posiadał danych pozwalających na szczegółowe określenie wartości
    historycznej likwidowanych elementów Budynku.
    Zgodnie z Międzynarodowym Standardem Rachunkowości 16 - Rzeczowe Aktywa Trwałe,
    pkt 67, Wnioskodawca był obowiązany do usunięcia ze sprawozdania z sytuacji finansowej
    wartości bilansowej rzeczowych aktywów trwałych w sytuacji, gdy nie przewiduje się
    osiągnięcia z nich przyszłych korzyści ekonomicznych z ich użytkowania i następującego
    po nim zbycia. Jednocześnie w sytuacji, gdzie Wnioskodawca nie był w stanie wprost
    wyodrębnić wartości poszczególnych, likwidowanych elementów, Wnioskodawca postąpił
    zgodnie z Międzynarodowym Standardem Rachunkowości 16, pkt 70, który stwierdza, że
    „jeśli dla jednostki nie jest wykonalne ustalenie wartości bilansowej zastąpionej części,
    może wykorzystać koszt zastąpienia jako wskazówkę, jaki był koszt zastąpionej części w

    chwili jej nabycia lub wytworzenia”. Z uwagi na brak posiadania przez Wnioskodawcę
    informacji o koszcie zastępowanych części Budynku z dat jego nabycia, Wnioskodawca
    dokonał oszacowania tego kosztu w odniesieniu do kosztów poniesionych na zastąpienie
    likwidowanych elementów tego środka trwałego.
    Dokonana przez Wnioskodawcę częściowa likwidacja Budynku nie była związana ze
    zmianą rodzaju wykonywanej działalności gospodarczej ani zamiarem takiej zmiany.
    W efekcie dokonanej częściowej likwidacji Budynku po stronie Wnioskodawcy powstała
    strata, odpowiadająca oszacowanej, niezamortyzowanej wartości odpowiadającej
    częściom środka trwałego, które zostały zlikwidowane przed zakończeniem ich
    amortyzacji. W opisywanym stanie faktycznym strata ta nie została przez Wnioskodawcę
    zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych.
    Pytania
    1. Czy w opisanych we wniosku okolicznościach - w sytuacji, w której wartość
      początkowa (cena nabycia lub koszt wytworzenia) trwale odłączonych od Budynku
      części nie była znana Wnioskodawcy, Wnioskodawca powinien pomniejszyć (od
      następnego miesiąca po odłączeniu) wartość początkową Budynku o różnicę
      pomiędzy oszacowaną przez Wnioskodawcę ceną nabycia odłączanych elementów
      Budynku a przypadającą na nie, w okresie połączenia, sumę odpisów
      amortyzacyjnych dla tych elementów, obliczoną przy zastosowaniu metody
      amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów
      amortyzacyjnych Budynku?
    2. Czy w opisanych we wniosku okolicznościach, zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 6
      UPDOP, Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów stratę
      powstałą w wyniku częściowej likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego w
      postaci Budynku, wynikającą z odłączenia od niego części składowych lub
      peryferyjnych, które utraciły swoją przydatność gospodarczą z powodu innego niż
      zmiana rodzaju działalności Wnioskodawcy i których wartość początkową
      Wnioskodawca oszacował zgodnie z opisem stanu faktycznego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, w której wartość początkowa (cena nabycia lub koszt
    wytworzenia) trwale odłączonych od Budynku części środka trwałego (Budynku) nie była
    znana Wnioskodawcy, wartość początkową odpowiadającą tym częściom należało
    oszacować w sposób przyjęty przez Wnioskodawcę, przedstawiony w opisie stanu
    faktycznego oraz w konsekwencji – od następnego miesiąca po odłączeniu - pomniejszyć
    wartość początkową Budynku o różnicę między oszacowaną przez Wnioskodawcę ceną
    nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonych części a przypadającą na nie, w okresie
    połączenia, sumę odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody
    amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych
    Budynku.
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, może on zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów stratę,
    powstałą w wyniku częściowej likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego w
    postaci Budynku, wynikającą z odłączenia od niego części składowych lub peryferyjnych,
    które utraciły swoją przydatność gospodarczą z powodu innego niż zmiana rodzaju
    działalności Wnioskodawcy i których wartość początkową (cenę nabycia lub koszt
    wytworzenia) Wnioskodawca oszacował zgodnie z opisem stanu faktycznego i skutkującą
    zmniejszeniem podstawy do dokonywania dalszych odpisów amortyzacyjnych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1

    Zgodnie z przepisami prawa podatkowego, odłączenie części składowej lub peryferyjnej
    od środka trwałego, jeżeli ma charakter trwały, powoduje, że wartość początkowa takiego
    środka trwałego powinna być odpowiednio zmniejszona (o wartość netto odłączonej
    części), od następnego miesiąca po odłączeniu. Zgodnie z art. 16g ust. 16 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805
    ze zm., dalej: UPDOP), w razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części
    składowej lub peryferyjnej wartość początkową tego środka zmniejsza się, od następnego
    miesiąca po odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej
    części a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych
    obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy
    obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego.
    Przepisy UPDOP nie definiują pojęć części składowej ani peryferyjnej. W orzecznictwie
    sądowym wskazuje się, że w tym zakresie należy odwołać się do art. 47 § 2 ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. – kodeks cywilny, zgodnie z którym częścią składową rzeczy jest
    wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości
    albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Ponadto, stosownie
    do art. 47 § 3 kodeksu cywilnego, przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego
    użytku nie stanowią jej części składowych. W nauce
    prawa podatkowego przyjmuje się, że z uwagi na brak definicji części peryferyjnej,
    niezdefiniowanej również w prawie cywilnym, należy przyjąć do niej pojęcie
    przynależności, określone w art. 51 kodeksu cywilnego jako rzeczy ruchome potrzebne do
    korzystania z innej rzeczy głównej, zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli pozostają z nią w
    faktycznym związku odpowiadającym temu celowi. Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, w
    której historyczna wartość początkowa (cena nabycia lub koszt wytworzenia) trwale
    odłączonych od Budynku części tego środka trwałego (tj. Budynku) nie była znana,
    Wnioskodawca powinien dokonać oszacowania tej wartości spójnie z podejściem
    przyjętym dla celów określenia wartości księgowej.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera szczególnych regulacji,
    które określałyby sposób ustalenia wartości początkowej oraz wartości netto odłączanej
    części środka trwałego w sytuacji, w której wartość początkowa została określona
    globalnie dla całego środka trwałego, w tym w sytuacji, w której podatnik nabywa środek
    trwały w wyniku przejęcia całości praw i obowiązków podatkowych innego podatnika. Jak
    wskazano w opisie stanu faktycznego, Budynek został nabyty przez Wnioskodawcę w
    wyniku przejęcia innego podatnika, zaś nie wszystkie części składowe Budynku były
    wyodrębnione w ewidencji środków trwałych poprzedniego właściciela jako osobne środki
    trwałe. Część z nich (będąca przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację
    indywidualną) była ujęta w całkowitej wartości początkowej Budynku w momencie objęcia
    przez Wnioskodawcę własności Budynku w wyniku Fuzji. Tym samym Wnioskodawca nie
    posiada danych historycznych na temat wartości początkowej poszczególnych części
    składowych lub peryferyjnych Budynku, będących przedmiotem niniejszego wniosku.
    W takiej sytuacji, aby wiarygodnie i rzetelnie ustalić wartość części środka trwałego,
    prawidłowym postępowaniem jest określenie wartości początkowej takich części przy
    zastosowaniu odpowiedniego klucza alokacji (którego rodzaj powinien być uzależniony od
    okoliczności danego stanu faktycznego). W przypadku, gdy zgodnie z najlepszą wiedzą
    podatnika oraz specyfiką danego środka trwałego, brak jest możliwości wiarygodnej
    wyceny wartości części środka trwałego przy zastosowaniu określonego klucza alokacji,
    wycena ta (podział wartości początkowej środka trwałego) może być dokonywana np.
    przez wyspecjalizowany personel Wnioskodawcy lub zewnętrznego rzeczoznawcę.
    Takie podejście potwierdzają interpretacje indywidualne wydawane przez organy
    podatkowe w podobnych sprawach, w tym m.in.:

        Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 października 2018 r., nr
        0111- KDIB1-2.4010.375.2018.1.MM, zgodnie z którą w przypadku braku danych
        historycznych dotyczących wartości odłączanego urządzenia lub elementu
        stanowiącego część składową lub peryferyjną, podatnik może ustalić ich wartość w
        oparciu o wycenę dokonaną przez swój wyspecjalizowany personel techniczny i/lub
        przez zewnętrznego rzeczoznawcę;
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 lipca 2017
        r., nr 0111-KDIB1-2.4010.115.2017.1.AK, w której organ podatkowy zgodził się ze
        stanowiskiem Wnioskodawcy, wg którego - w związku z brakiem w UPDOP
        szczególnych regulacji odnoszących się do sposobu ustalania wartości początkowej
        części środka trwałego - podstawową metodą ustalania wartości początkowej
        składnika majątku po jego częściowej likwidacji jest wykorzystanie odrębnej wyceny
        jego poszczególnych elementów składowych. Jeśli jest to niewykonalne, należy
        zastosować proporcję zgodnie z własną wiedzą ekspercką, przy zastosowaniu
        odpowiedniego klucza alokacji. W przypadku braku możliwości wiarygodnej wyceny
        za pomocą powyższych metod, należy przeprowadzić wycenę z uwzględnieniem
        usług zewnętrznego rzeczoznawcy;
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 30 maja 2014
        r., nr IPPB5/423-232/14-4/MW, w której organ podatkowy uznał za prawidłowe w
        całości stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: "w przypadkach, w których
        Spółka nie ma możliwości przypisać odpowiedniej wartości likwidowanym częściom
        inwestycji w obcym środku trwałym lub też odłączanym częściom środków
        trwałych, znajdujących się na likwidowanej powierzchni, z uwagi na
        niewystarczające dane w istniejącej dokumentacji potwierdzającej nabycie (ze
        względu na ujęcie ich kwotami zbiorczymi), Spółka wyznacza wartość początkową
        powyższych składników na podstawie proporcjonalnego klucza alokacji opartego
        na stosunku powierzchni części likwidowanej do całej powierzchni”;
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 17 kwietnia
        2013 r., nr ILPB4/423-12/13-2/DS, według której jeżeli podatnik nie posiada danych
        historycznych na temat wartości początkowej poszczególnych części środka
        trwałego, wówczas racjonalne i uzasadnione jest określenie wartości początkowej
        takich części przy zastosowaniu odpowiedniego klucza alokacji (przykładowo, w
        przypadku jednorodnych środków trwałych (rurociągów) - alokacja może być
        proporcjonalna długości środka trwałego). W przypadku, gdy zgodnie z najlepszą
        wiedzą Spółki, brak jest możliwości wiarygodnej wyceny wartości części środka
        trwałego przy zastosowaniu odpowiedniego klucza alokacji, wycena ta (podział
        wartości początkowej środka trwałego) może być dokonywana przez służby
        techniczne Spółki lub zewnętrznego rzeczoznawcę;
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 16 czerwca
        2010 r., nr ILPB3/423-249/10-7/MC, według której w przypadku środka trwałego, dla
        którego nie jest możliwe określenie faktycznej ceny nabycia lub kosztu wytworzenia
        (całego środka trwałego lub poszczególnych części składowych lub peryferyjnych

        wchodzących w jego skład), należało przyjąć określony przez wnioskodawcę klucz
        alokacji, zgodnie z którym wartość początkową przypisaną podlegającej odłączeniu
        części linii elektroenergetycznej należy ustalić należy proporcjonalnie do udziału
        odłączanego fragmentu linii elektroenergetycznej w całej długości linii
        elektroenergetycznej stanowiącej dany środek trwały.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca uważa, że w związku z brakiem znajomości
    wartości historycznej (ceny nabycia lub kosztu wytworzenia) odłączanych części
    składowych lub peryferyjnych Budynku, powinien dokonać pomniejszenia wartości
    początkowej Budynku - począwszy od miesiąca następującego po odłączeniu - o różnicę
    między oszacowaną przez Wnioskodawcę zgodnie z opisem stanu faktycznego ceną
    nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonych części - a przypadającą na nią, w okresie
    połączenia, sumę odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody
    amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych
    Budynku.
    Ad 2
    Co do zasady, zakończenie dokonywania odpisów amortyzacyjnych następuje w
    momencie zrównania sumy odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową środka
    trwałego (następuje pełne umorzenie środka trwałego). W toku działalności gospodarczej
    zdarzają się również przypadki, gdzie zakończenie dokonywania odpisów amortyzacyjnych
    następuje przed dokonaniem pełnego umorzenia. Sytuacje takie mogą wystąpić m.in. w
    przypadku likwidacji całości lub części środka trwałego w wyniku decyzji o zaprzestaniu
    wykorzystania środka trwałego lub jego części, spowodowanej np.:
        zużyciem technicznym,
        utratą ekonomicznej wartości i użyteczności gospodarczej,
        decyzją o sprzedaży,
        koniecznością wymiany elementów na nowe, spełniające obowiązujące normy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPDOP, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1
    UPDOP. W myśl powyższej regulacji, podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów
    podatkowych wszelkie koszty, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Aby koszt poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    a) koszt musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. musi on zostać pokryty z zasobów
      majątkowych podatnika (przykładowo, nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik);
    b) koszt jest definitywny, tj. jego wartość nie została podatnikowi zwrócona w jakikolwiek
      sposób;
    c) koszt został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;
    d) koszt został właściwie udokumentowany;
    e) koszt nie może znajdować się w grupie kosztów, których zgodnie z art. 16 ust. 1
      UPDOP, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione przez niego na nabycie Budynku oraz
    późniejsze nakłady na niego spełniają powyższe warunki. Wnioskodawca rozpoznawał
    koszty uzyskania przychodów z tego tytułu poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Prowadzone od 2023 roku roboty budowlane, mające na celu modernizację Budynku,
    spowodowały konieczność trwałego odłączenia od Budynku (będącego środkiem trwałym,
    podlegającym amortyzacji) i likwidacji jego części składowych lub peryferyjnych, które
    utraciły swą przydatność gospodarczą, przy jednoczesnym braku zmiany rodzaju
    działalności przez Wnioskodawcę.
    Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 6 UPDOP, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków
    trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju
    działalności. Oznacza to, że jeżeli podatnik likwiduje dany środek trwały przed jego
    całkowitym umorzeniem, może poniesioną z tego tytułu stratę uznać za koszt uzyskania
    przychodów na zasadach ogólnych, pod warunkiem, że powodem decyzji o likwidacji nie
    jest zmiana rodzaju działalności. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że powyższe
    brzmienie przepisu umożliwia zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nie tylko strat
    wynikających z całkowitej likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, ale również
    strat powstałych z częściowej likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, o ile
    utrata przydatności gospodarczej środka nie nastąpiła ze względu na zmianę rodzaju
    prowadzonej działalności. Powyższe rozumowanie zostało potwierdzone w otrzymanej
    przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z
    4 sierpnia 2015 r. o nr IPPB5/4510-592/15-2/AK.
    Możliwość uznania za koszt uzyskania przychodów tak rozumianej nieumorzonej wartości
    środka trwałego w części niepokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, należy oceniać
    przez pryzmat kryterium racjonalnego i ekonomicznego działania Wnioskodawcy oraz z
    punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 15 ust. 1 UPDOP, a więc osiągania
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Przepisy UPDOP nie definiują pojęcia "rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej" ani
    jej zmiany. W ocenie Wnioskodawcy, należy tu w każdym przypadku oceniać przede
    wszystkim przedmiot prowadzonej przez podatnika działalności oraz to, czy cel
    działalności pozostaje zbliżony. Jednocześnie przepis art. 16 ust. 1 pkt 6 UPDOP - jako
    wyjątek od ogólnej zasady zaliczania wydatków związanych z działalnością gospodarczą do
    kosztów uzyskania przychodów - należy interpretować ściśle. Wnioskodawca podkreśla, że
    od momentu Fuzji Budynek jest nieprzerwanie wykorzystywany przez niego do
    prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług bankowych.
    Likwidacja części składowych lub peryferyjnych Budynku nie następuje również w wyniku
    rozszerzenia ani ograniczenia prowadzonej działalności gospodarczej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli trwale odłączona, nie w pełni umorzona część składowa
    lub peryferyjna środka trwałego (Budynku) zostaje zlikwidowana, wobec braku
    stosownych regulacji normujących te kwestie, stosuje się odpowiednio przepisy UPDOP,
    dotyczące środków trwałych. Tym samym należy wyrazić pogląd, iż w sytuacji, gdy trwale
    odłączona część składowa została zlikwidowana w związku z utratą przydatności
    gospodarczej, to niezamortyzowaną jej wartość można zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, o ile przyczyną likwidacji nie jest zmiana rodzaju działalności.
    W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że może zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów stratę, powstałą w wyniku częściowej likwidacji nie w pełni
    umorzonego środka trwałego w postaci Budynku, wynikającą z odłączenia od niego części
    składowych lub peryferyjnych, które utraciły swoją przydatność gospodarczą z powodu
    innego niż zmiana rodzaju działalności Wnioskodawcy i których wartość początkową (cenę
    nabycia lub koszt wytworzenia) Wnioskodawca oszacował zgodnie z opisem stanu
    faktycznego i skutkującą zmniejszeniem podstawy do dokonywania dalszych odpisów
    amortyzacyjnych. Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tak powstałej

    straty - o ile utrata przydatności zlikwidowanych elementów środka trwałego nie nastąpiła
    w wyniku zmiany rodzaju działalności - koresponduje z obowiązkiem Wnioskodawcy
    pomniejszenia wartości początkowej Budynku o wartości wskazane w art. 16g ust. 16
    UPDOP, do których odnosi się pytanie nr 1 w niniejszym wniosku.
    Mając na uwadze powyższe argumenty, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie
    przedstawionego stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 1 i 2, jest
    prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.