Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.766.2024.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej dot. podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia z podatku VAT przy dostawie w nieruchomości w wyniku wywłaszczenia za odszkodowaniem.
Słowa kluczowe: gmina; miasto; nieruchomości; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; nieruchomości-nieruchomość zabudowana; powiat; wywłaszczenie; zabudowa; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 33; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 10; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 11

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:
    · opodatkowania dokonanej dostawy działki nr 1/1,
    · zwolnienia od podatku dostawy działek nr 1/2 oraz nr 1/3 wraz z naniesieniami
      budowlanymi, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    (...) – Miasto na prawach powiatu (dalej: Miasto lub Wnioskodawca) jest czynnym,
    zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach
    przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 311) Miastu, jako byłemu właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie za
    część nieruchomości, które zostały przejęte przez Województwo (...), na podstawie decyzji
    Wojewody (...) Nr (...) z dnia (...) 2023 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
    znak: (...), w ramach przedsięwzięcia pod nazwą: Zadanie 1: „(...)” (dalej: Decyzja (...)),
    ostatecznej z dniem (...) 2023 r.
    Odszkodowanie za przejęte działki zostanie ustalone w decyzjach administracyjnych
    wydanych przez Wojewodę (...) na podstawie operatów szacunkowych wykonanych przez
    rzeczoznawców majątkowych. Mając na uwadze § 49 ust. 1 Rozporządzenia Ministra
    Rozwoju i Technologii z dnia 5 września 2023 r. w sprawie wyceny nieruchomości (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1832), wartość nieruchomości określa się, przyjmując stan nieruchomości z
    dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a
    przeznaczenie nieruchomości bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się
    nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji.
    Przedmiotowe nieruchomości, przeznaczone pod ww. inwestycję drogową, oznaczone:
    - w obrębie (...) jako działka nr 1/1 – Miasto nabyło nieodpłatnie z mocy prawa z dniem
      (...) 1996 r., na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające
      ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U.
      z 1990 r. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 3 w związku z art. 23 ust. 1 i 2
      ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o
      miejskich strefach usług publicznych (Dz. U. z 1997 r. Nr 36, poz. 224), co zostało
      stwierdzone decyzją Wojewody (...) znak: (...) z dnia (...) 2008 r.,
    - w obrębie (...) jako działka nr 1/2 – Miasto stało się właścicielem na podstawie Uchwały
      Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) 1999 r. w sprawie przejęcia majątku,
      wierzytelności i długów likwidowanego (...) oraz zmian w budżecie miasta (...) na 1999
      rok, która weszła w życie z dniem podjęcia,
    - w obrębie (...) jako działka nr 1/3 – Miasto nabyło nieodpłatnie z mocy prawa z dniem 27
      maja 1990 r., na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające
      ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U.
      z 1990 r. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), co zostało stwierdzone decyzją Wojewody (...)
      znak: (...) z dnia (...) 1992 r.
    Działki nr 1/1, 1/2 z obrębu (...) oraz 1/3 z obrębu (...) (zwane dalej także: Działkami) nie były
    /nie są objęte ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej:
    mpzp) oraz nie była dla nich wydana decyzja o warunkach zabudowy (dalej: decyzja wz).
    Dla Działki nr 1/1 z obrębu (...) wydano następujące decyzje o ustaleniu lokalizacji
    inwestycji celu publicznego (dalej: decyzje icp): Nr (...) z dnia (...) 2016 r. ustalającą
    lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej i
    niezbędnej infrastruktury wraz z przyłączami wodociągowymi do działek zlokalizowanych
    wzdłuż projektowanej sieci wodociągowej oraz przebudową istniejących kolizji w rejonie
    (...) w granicach działek 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17 (obr. (...)) oraz Nr
    (...) z dnia (...) 2021 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na (...)
    na działkach o numerach ewidencyjnych: nr 18 (część działki), 19, 20 znajdujących się w
    obrębie geodezyjnym (...) oraz nr: 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28 w obrębie geodezyjnym (...).
    Działka nr 1/3 z obrębu (...) powstała z podziału działki nr 29, dla której, przed wydaniem
    Decyzji (...), była wydana decyzja icp Nr (...) z dnia (...) 2018 r. ustalającą lokalizację
    inwestycji celu publicznego polegającej na budowie (...) na terenie przy ul. (...) w rejonie ul.
    (...) w (...) w granicach nieruchomości o nr ewid. działek: 30, 31, w obrębie (...). Nowo

    wydzielona Działka nr 1/3 nie stanowi fragmentu działki nr 30, której dotyczyła ww.
    decyzja icp.
    Wg ewidencji gruntów, przed Decyzją (...), a także na dzień jej wydania i ostateczności dla
    Działek nr 1/2 oraz 1/1 z obrębu (...) obowiązywało oznaczenie dr (droga).
    Działka nr 1/3 z obrębu (...), która powstała z podziału działki nr 30, przed Decyzją (...)
    miała oznaczenie (...), obecnie (...).
    Na Działce nr 1/1 na dzień wydania Decyzji (...) ((...)2023 r.), a także na dzień, w którym
    Decyzja (...) stała się ostateczna ((...)2023 r.) posadowiona była sieć uzbrojenia terenu:
    doziemna sieć telefoniczna, sklasyfikowana w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
    Prawo budowlane jako budowla – obiekt liniowy, która zgodnie z art. 49 §1 ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, nie stanowi części składowej nieruchomości, jest
    własnością przedsiębiorstwa przesyłowego. Doziemna sieć telefoniczna nie była
    własnością Miasta i należała/należy do podmiotu trzeciego. Działka ta była
    niezabudowana i stanowiła fragment pobocza drogi.
    Na Działce nr 1/2 na dzień wydania Decyzji (...), a także na dzień, w którym Decyzja (...)
    stała się ostateczna (...) występowały budowle w postaci (...). Działka stanowiła fragment
    pobocza drogi.
    Na Działce nr 1/3 na dzień wydania Decyzji (...) ((...) 2023 r.), a także na dzień, w którym
    Decyzja (...) stała się ostateczna ((...) 2023 r.) występowały budowle w postaci (...).
    Wyżej wskazane Naniesienia znajdujące się na Działce nr 1/2 i na Działce nr 1/3 były
    własnością Miasta. Miasto nie poniosło kosztu podatku VAT przy nabyciu przedmiotowych
    nieruchomości. Miasto począwszy od dnia nabycia z mocy prawa, tj. (...) 1990 r. nie
    ponosiło wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej
    Naniesień znajdujących się na Działce nr 1/3. Miasto począwszy od dnia wejścia w życie
    Uchwały Rady Miejskiej w (...), tj. (...) 1999 r. nie ponosiło wydatków na ulepszenia
    stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej Naniesień znajdujących się na działce
    nr 1/2.
    Miasto nie wykorzystywało ww. nieruchomości wyłącznie do czynności podlegających
    zwolnieniu z podatku VAT.
    Pytania
    1. Czy dostawa Działki nr 1/1 z obrębu (...) nie jest zwolniona z podatku od towarów i
      usług na postawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT i konsekwentnie jest
      opodatkowana VAT?
    2. Czy dostawa Działek nr 1/2 z obrębu (...) oraz nr 1/3 z obrębu (...) wraz ze znajdującymi
      się na nich Naniesieniami jest zwolniona z podatku od towarów i usług na postawie
      art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Państwa zdaniem, dostawa opisanej w stanie faktycznym Działki nr 1/1 z obrębu (...) nie
    podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Konsekwentnie dostawa Działki nr 1/1 z obrębu (...) jest
    opodatkowana VAT.
    2. Państwa zdaniem, dostawa opisanych w stanie faktycznym Działek nr 1/2 z obrębu (...) i
    nr 1/3 z obrębu (...) wraz ze znajdującymi się na nich Naniesieniami podlega zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o
    VAT.
    Uzasadnienie stanowiska:
    Działka nr 1/1 w obrębie (...):

    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT,
    terenem budowlanym są grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie
    z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
    przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130), ustalenie przeznaczenia
    terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów
    zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 tej ustawy, w przypadku braku miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków
    zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
    terenu, przy czym:
    1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
    2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się
      w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że działki niezabudowane są objęte ww.
    zwolnieniem z VAT, jeżeli zgodnie z mpzp nie zostały przeznaczone pod zabudowę, nie
    została wydana dla nich decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo
    decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
    Odnosząc powyższe do dostawy Działki nr 1/1, obszar Działki nie był objęty ustaleniami
    mpzp, ale dla działki tej zostały wydane decyzje icp. Wobec tego, przedmiotem dostawy
    dokonanej przez Miasto opisanej w stanie faktycznym jest teren budowlany, co wyklucza
    zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Konsekwentnie dostawa
    Działki nr 1/1 z obrębu (...) będzie opodatkowana VAT.
    Działki nr 1/2 w obrębie (...) oraz nr 1/3w obrębie (...):
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Ustawa o VAT zawiera przy tym własną definicję pierwszego zasiedlenia (art. 2 pkt 14
    ustawy o VAT) – przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć oddanie do użytkowania
    pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne
    budynków, budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu,
    jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku dostaw budynków lub budowli trwale
    z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT nie wyodrębnia się wartości gruntu. Tym samym, sposób
    opodatkowania sprzedawanego budynku/budowli lub ich części będzie wyznaczał
    właściwe opodatkowanie dostawy prawa własności działki.

    Uznanie przez ustawodawcę za pierwsze zasiedlenie także czynności oddania budynku
    /budowli do użytkowania po ulepszeniu stanowiącym co najmniej 30% wartości
    początkowej oznacza, że ustawodawca dopuszcza/przewiduje, że budynek/budowla (lub
    ich część) może być przedmiotem tzw. pierwszego zasiedlenia wielokrotnie (za każdym
    razem, kiedy dokonane zostaną ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości
    początkowej budynku/budowli). Ulepszenie, o którym mowa w przepisach o podatkach
    dochodowych (art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) może mieć miejsce na
    skutek: przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka
    trwałego.
    Nieruchomość stanowiącą Działkę nr 1/3 – grunt z Naniesieniami, Miasto nabyło z mocy
    prawa z dniem (...) 1990 r. i począwszy od tego dnia nie ponosiło wydatków na ulepszenia
    stanowiące co najmniej 30 % wartości początkowej Naniesień (budowli). Zatem, do
    pierwszego zasiedlenia Naniesień (budowli) doszło najpóźniej w 1990 r., bowiem nabycie
    nieruchomości z mocy prawa stanowiło zdarzenie generujące pierwsze zasiedlenie. W
    konsekwencji oznacza to, że od pierwszego zasiedlenia Naniesień minął już okres dłuższy
    niż 2 lata, zatem dostawa Naniesień (budowli) w związku z wywłaszczeniem będzie
    korzystać ze zwolnienia z VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Nieruchomość stanowiącą Działkę nr 1/2 – grunt z Naniesieniami, Miasto nabyło na
    podstawie Uchwały Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) 1999 r. w sprawie przejęcia
    majątku, wierzytelności i długów likwidowanego (...) oraz zmian w budżecie miasta (...) na
    (...) rok, która weszła w życie z dniem podjęcia i począwszy od tego dnia nie ponosiło
    wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej Naniesień
    (budowli). Zatem, do pierwszego zasiedlenia Naniesień (budowli) doszło najpóźniej w 1999
    r., bowiem nabycie nieruchomości w drodze Uchwały Rady Miejskiej stanowiło zdarzenie
    generujące pierwsze zasiedlenie. W konsekwencji oznacza to, że od pierwszego
    zasiedlenia Naniesień minął już okres dłuższy niż 2 lata, zatem dostawa Naniesień
    (budowli) w związku z wywłaszczeniem będzie korzystać ze zwolnienia z VAT
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Taki pogląd znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez
    organy podatkowe, czego przykładem są np. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: Nr
    0114-KDIP4-1.4012.130.2022.2.DP z 13 czerwca 2022 r., Nr 0114-KDIP4-3.4012.815.2021.2.
    DM z 18 lutego 2022 r. oraz Nr 0112-KDIL1-1.4012.796.2021.3.MB z 2 lutego2022 r.:
    (...) Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy, stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli
    w stosunku do nich doszło do pierwszego zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy
    pierwszym zasiedleniem a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego
    zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego
    zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do
    chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata. W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestię
    opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki, budowle lub ich
    części, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym w przypadku dostawy
    budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub
    budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.
    W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej
    wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny
    budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy
    dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa
    budynków albo budowli lub ich części podlega opodatkowaniu podatkiem VAT,
    opodatkowana jest również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. (...)
    Mając na uwadze przywołane przepisy prawa należy stwierdzić, że skoro dostawa
    przedmiotowej budowli – chodnika z płytek betonowych z krawężnikiem korzysta ze

    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, to ze zwolnienia od
    podatku, korzysta również dostawa gruntu, na którym budowla ta jest posadowiona, w
    oparciu o przepis art. 29a ust. 8 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również
      przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
      zamian za odszkodowanie.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na
    terytorium kraju.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary
    w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia
    prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w
    ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do
    faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra, a ponadto musi to
    być czynność odpłatna.
    Zatem, w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów i
    na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest
    „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.

    Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na
    przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez
    znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz
    wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w
    tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc
    tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że
    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (w tym np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy –
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie,
    lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za
    wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością
    wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy
    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru.
    Aby doszło do odpłatnej dostawy towarów z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w rozumieniu art. 7
    ust. 1 pkt 1 ustawy muszą wystąpić wszystkie elementy składające się na tę czynność, tj.
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel oraz otrzymanie zapłaty
    odszkodowania z tego tytułu. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa prawa własności
    towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie otrzymania przez stronę
    wywłaszczoną zapłaty odszkodowania z tego tytułu.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z
    realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami podatku od
    towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów
    cywilnoprawnych.

    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L 347 z dnia 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Analiza powyższego prowadzi zatem do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie
    spełnione zostały przesłanki warunkujące uznanie opisanej transakcji za dostawę towarów
    dokonywaną przez podmiot, który w odniesieniu do niej działa w charakterze podatnika
    VAT.
    Wydając nieruchomość za odszkodowaniem Miasto nie może skorzystać z wyłączenia z
    opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. W przypadku wywłaszczenia
    nieruchomości za odszkodowaniem nie są bowiem realizowane zadania, dla realizacji
    których organ ten został powołany. Dokonując przeniesienia prawa do rozporządzania
    nieruchomością, jak już powyżej wskazano, Miasto nie realizuje bowiem ani zadań
    własnych, ani zleconych przez organ administracji rządowej.
    Oznacza to, że dostawa taka podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dochodzi bowiem do przeniesienia na inny podmiot – nabywcę – prawa do dysponowania
    towarem jak właściciel. Ponadto, w przedmiotowej sprawie ma miejsce odpłatna dostawa
    towarów, przy czym odszkodowanie stanowi wynagrodzenie za przeniesienie własności
    tych gruntów.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Na
    podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych, jako byłemu właścicielowi nieruchomości przysługuje Państwu
    odszkodowanie za część nieruchomości, które zostały przejęte, na podstawie decyzji
    Wojewody o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
    Zasady nabywania nieruchomości pod inwestycje w zakresie dróg publicznych, a także
    organy właściwe w tych sprawach, reguluje ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych
    zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 311).
    Należy wskazać, że na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach
    przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
      zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
      powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Przepis art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje, że:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
      oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają
      się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
    Według regulacji art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
        1. własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
        2. własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
          dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych,
        - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała
          się ostateczna.
    Analiza przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że w przypadku realizacji inwestycji
    drogowych w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji
    drogowej zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art.
    4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Na mocy art. 12 ust. 4f ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    W myśl art. 12 ust. 5 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.
    Na podstawie art. 18 ust. 1 cyt. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
      przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie
      wysokości odszkodowania.
    Zgodnie z art. 23 ww. ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:

      W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy o
      gospodarce nieruchomościami.
    Na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
      decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego na nieruchomości.
    Z kolei w myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.
    Wskazać należy, że art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy w swojej treści odwołuje się bezpośrednio do
    regulacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, który definiuje przedmiot opodatkowania podatkiem
    VAT wskazując, iż opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług.
    Zatem, biorąc pod uwagę szczególny rodzaj dostawy towarów jakim jest przeniesienie
    prawa własności towarów z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
    imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa należy uznać, że ma miejsce
    dostawa towarów w zamian za odszkodowanie, natomiast odszkodowanie pełni funkcję
    wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę
    faktycznie odpłatną – objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Ponadto
    zaznaczyć należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo
    odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości
    w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami zmiana przeznaczenia wywłaszczonej
    nieruchomości z terenu niebędącego terenem przeznaczonym pod zabudowę na teren
    przeznaczony pod zabudowę odbywa się w tym samym momencie, w którym
    nieruchomość ta staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich
    jednostek samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do
    czynności wywłaszczenia.
    W niniejszej sprawie należy wskazać, że skoro decyzja Nr (...) z dnia (...) 2023 r. o
    zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, na podstawie której działki objęte zakresem
    wniosku zostały wywłaszczone, stała się ostateczna (...) 2023 r., to wywłaszczone
    nieruchomości należy opodatkować z uwzględnieniem ich przeznaczenia sprzed
    wywłaszczenia.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą możliwości zastosowania zwolnienia
    od podatku od towarów i usług dla dostawy działki nr 1/1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy.
    Przechodząc zatem do kwestii zastosowania zwolnienia od podatku VAT dla dostawy ww.
    działki, za ustalonym odszkodowaniem, wskazać należy, że:
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Stosownie do art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem

      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod
    zabudowę – są zwolnione od podatku VAT.
    Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
    wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1. lokalizacje inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
          inwestycji celu publicznego,
        2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
          ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym
    planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego
    decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan
    zagospodarowania przestrzennego, istotna jest decyzja o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu.
    Z zapisów wyżej cytowanego przepisu wynika, że przez decyzję o warunkach zabudowy i
    zagospodarowaniu terenu należy rozumieć zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu
    publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy.
    Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego – należy przez to rozumieć
      działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym,
      wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje
      międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar
      metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz
      źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy
      z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344,
      z późn. zm.).

    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług art. 2 pkt 33, odpowiada więc
    także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na
    podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
    W związku z powyższym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać
    przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    Podkreślić należy, że analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy
    wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości
    niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod
    zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od
    podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.
    Wskazali Państwo w opisie sprawy, że działkę nr 1/1 nabyto nieodpłatnie z mocy prawa z
    dniem (...) 1996 r., na podstawie ustawy. Dla działki nie było uchwalonego miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie była wydana decyzja o warunkach
    zabudowy. Natomiast dla działki nr 1/1 wydano decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji
    celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej i niezbędnej infrastruktury
    wraz z przyłączami wodociągowymi do działek zlokalizowanych wzdłuż projektowanej sieci
    wodociągowej oraz przebudową istniejących kolizji w rejonie oraz decyzję ustalającą
    lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie gazociągu średniego
    ciśnienia. Ponadto, wskazali Państwo, iż na działce nr 1/1 na dzień wydania Decyzji (...), a
    także na dzień, w którym Decyzja (...) stała się ostateczna (...) posadowiona była sieć
    uzbrojenia terenu: doziemna sieć telefoniczna, sklasyfikowana w rozumieniu ustawy jako
    budowla – obiekt liniowy, która nie stanowi części składowej nieruchomości, jest
    własnością przedsiębiorstwa przesyłowego. Doziemna sieć telefoniczna nie była
    własnością Miasta i należała/należy do podmiotu trzeciego.
    W związku z takim opisem sprawy powstała więc wątpliwość, czy dostawa nieruchomości
    gruntowej (działki nr 1/1), dla której nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    oraz nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy, i na której to nieruchomości
    posadowione są jednak sieci przesyłowe spełniające definicję budowli w świetle przepisów
    ustawy Prawo budowlane, stanowi dostawę terenu niezabudowanego czy zabudowanego.
    W celu wyjaśnienia wątpliwości należy tu przywołać przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z powyższej definicji wynika, że na gruncie polskiego prawa można wyodrębnić trzy
    rodzaje nieruchomości w sensie prawnym:
    · grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej),
    · budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe),

    · części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
    Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Jak stanowi art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą
    „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają
    się one własnością właściciela gruntu.
    Stosownie do art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu,
      energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych
      nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
    Z powyższego przepisu wynika, że jeśli znajdujące się na działce części infrastruktury
    wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, gazowej i elektrycznej są przyłączone do
    przedsiębiorstw świadczących usługi wodociągowe, kanalizacyjnej oraz
    elektroenergetyczne, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy o podatku od
    towarów i usług nie należy utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną”
    funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących
    przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v.
    Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie „dostawa towarów”
    w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do
    dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności
    rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu
    krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy
    przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI
    Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla,
    niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją zbycia przez Państwa gruntu, na
    którym znajdują się naniesienia – budowle, tj. doziemna sieć telefoniczna, sklasyfikowana
    w rozumieniu ustawy jako budowla – obiekt liniowy, która nie stanowi części składowej
    nieruchomości, jest własnością przedsiębiorstwa przesyłowego.
    Wobec tak przedstawionego opisu oraz obowiązujących przepisów prawa stwierdzam, że
    skoro znajdujące się na nieruchomości gruntowej (działce nr 1/1) budowle w postaci

    doziemnej sieci telefonicznej, są własnością przedsiębiorstwa przesyłowego, nie sposób
    przyjąć, że dokonają Państwo dostawy gruntu wraz ze znajdującymi się na nim
    naniesieniami. To ww. podmiot trzeci, a nie Państwo jako zbywający, znajduje się w
    faktycznym posiadaniu naniesień i korzysta z nich jak właściciel. Zatem, dostawa sieci
    telefonicznej nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tak więc, w przypadku dostawy ww. nieruchomości gruntowej, zabudowanej budowlą w
    postaci doziemnej sieci telefonicznej, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt,
    którego jednak nie można uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy, bowiem posadowione są na nim budowle – obiekt liniowy w postaci
    doziemnej sieci telefonicznej.
    Zatem, dostawa działki nr 1/1 nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy
    terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod
    zabudowę, a w przedstawionej sytuacji grunt ten jest już zabudowany.
    Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r. sygn.
    akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:
      (...) W świetle powyższego należy uznać, że określenie „teren niezabudowany”
      oznacza taki teren, na którym nie występują obiekty budowlane (budynki, budowle),
      przy czym dla oceny zabudowania bez znaczenia musi pozostać, jaka część
      wydzielonego terenu pokryta została obiektami budowlanymi, jak również czy
      zabudowę stanowią obiekty w całości, czy też części obiektów z uwagi na ich
      posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych zrazem terenów (sąsiadujących
      działek). Kwalifikacja terenu jako zabudowanego (nie będącego terenem
      niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak przedstawione
      we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem planowanej
      dostawy będzie sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części budynków,
      które zachodzą na działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem warunkach
      Miasto nie będzie przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak właściciel (art.
      7 ust. 1 ab inito u.p.t.u.), a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie zmienia to jednak
      tego, że stanowiący przedmiot planowanej transakcji grunt będzie gruntem
      zabudowanym (nie będzie gruntem niezabudowanym). Pojęcie „zabudowania”
      gruntu, tak jak ono funkcjonuje w języku potocznym, abstrahuje od kwestii prawa do
      zabudowy (do obiektów budowlanych) i dotyczy obiektywnego stanu naniesienia
      budynków i budowli w terenie. Wobec tego zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust.
      1 pkt 9 u.p.t.u., jako odnoszące się do terenu niezabudowanego, nie obejmuje
      gruntu, na którym posadowione są budynki bądź budowle, a nawet ich części”.
    Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z 30 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 889/16.
    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające
    zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować czy
    zaistnieją przesłanki dające prawo do zastosowania zwolnienia wynikającego z przepisu
    art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    · brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że nieruchomość (działkę nr 1/1) nabyli Państwo nieodpłatnie z
    mocy prawa – na podstawie ustawy przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie
    terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że: „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    W związku z powyższym, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić, że
    przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki nr 1
    /1 lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.
    Ponadto – jak Państwo wskazali – nie wykorzystywali Państwo tej działki wyłącznie do
    czynności podlegających zwolnieniu z podatku VAT.
    Tym samym, nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    niezbędne do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie.
    Mając na uwadze powyższe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy stwierdzam, że
    dostawa działki nr 1/1 nie korzysta ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy, gdyż jak wskazano powyżej nie zostały spełnione warunki do
    zastosowania ww. zwolnień od podatku w stosunku do dostawy ww. działki.
    Skoro dostawa w trybie wywłaszczenia działki nr 1/1 nie korzysta ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy, to dostawa ta jest opodatkowana
    podatkiem VAT z zastosowaniem właściwej stawki podatku od towarów i usług.

    W tym miejscu należy podkreślić, że – co do istoty rozstrzyganego problemu, czyli
    opodatkowania dostawy działki nr 1/1 – stanowisko Państwa należało ocenić jako
    prawidłowe.
    Należy jednak zaznaczyć, że podstawę prawną dla rozstrzyganej kwestii czy dostawa ta
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy,
    oparto na tym, iż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów niezabudowanych
    innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, a w przedstawionej
    sytuacji grunt ten jest już zabudowany, a nie jak Państwo wskazali we własnym stanowisku
    z uwagi na fakt, iż „obszar Działki nie był objęty ustaleniami mpzp, ale dla działki tej zostały
    wydane decyzje icp. Wobec tego, przedmiotem dostawy dokonanej przez Miasto opisanej
    w stanie faktycznym jest teren budowlany”.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących zastosowania zwolnienia od
    podatku od towarów i usług dla dokonanej dostawy działek nr 1/2 oraz nr 1/3 wraz z
    naniesieniami budowlanymi, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy wskazuję co
    następuje:
    W art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku
    VAT dla dostawy nieruchomości spełniających określone w tych przepisach warunki.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
        a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
        b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
          upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Według art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu – rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Jednocześnie wskazać należy, że w przypadku nieruchomości zabudowanych
    niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej
    przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu
    określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

        a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy
          prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
        b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
          których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
          początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
        1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
        2) złożą:
        a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
          naczelnikowi urzędu skarbowego lub
        b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
          obiektów
      – zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    W myśl art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
        1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
          dokonującego dostawy oraz nabywcy;
        2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części – w
          przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
        3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Tak więc, ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub
    ich części, spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego
    w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, po spełnieniu określonych warunków – możliwość
    rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym
    podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia
    wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym
    posadowione zostały budynki lub budowle, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy,
    zgodnie z którym:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej wraz
    z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków lub
    budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jeżeli dostawa
    budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia
    takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

    Co do zasady zatem grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu
    według tych samych regulacji jak budynki i budowle na nim posadowione.
    Dodatkowo należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie
    definiują pojęcia „budowli”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia
    7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725), zwanej dalej „ustawą
    Prawo budowlane”.
    W myśl art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      ilekroć w ustawie jest mowa o:
      1) obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt
      małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania
      obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów
      budowlanych;
      3) budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem
      lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty,
      estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno
      stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe,
      budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno
      stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków,
      składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i
      podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe,
      cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów,
      pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich
      turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia,
      jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na
      całość użytkową.
    Z opisu sprawy wynika, że Miasto stało się właścicielem:
    - działki nr 1/2 na podstawie Uchwały Rady Miejskiej z dnia (...) 1999 r. w sprawie
      przejęcia majątku, wierzytelności i długów likwidowanego Miejskiego Przedsiębiorstwa
      Komunikacyjnego w likwidacji oraz zmian w budżecie miasta na (...) rok, która weszła w
      życie z dniem podjęcia,
    - działki nr 1/3 na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające
      ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
    Na Działce nr 1/2 na dzień wydania Decyzji (...), a także na dzień, w którym Decyzja (...)
    stała się ostateczna (...).
    Na Działce nr 1/3 na dzień wydania Decyzji (...), a także na dzień, w którym Decyzja (...)
    stała się ostateczna (...). (...). Wyżej wskazane Naniesienia znajdujące się na działce nr 1/2 i
    nr 1/3 były własnością Miasta. Miasto nie poniosło kosztu podatku VAT przy nabyciu
    przedmiotowych nieruchomości. Miasto począwszy od dnia nabycia w stosunku do obu
    działek tj., nr 1/3 oraz 1/2 nie ponosiło wydatków na ulepszenia stanowiące co najmniej 30
    % wartości początkowej Naniesień znajdujących się na przedmiotowych działkach.
    Dla rozstrzygnięcia, czy w przedmiotowej sprawie dla opisanej dostawy zastosowanie
    znajdzie zwolnienie z opodatkowania, konieczne jest rozstrzygnięcie kwestii, czy i kiedy
    względem ww. budowli znajdujących się na ww. działce nastąpiło pierwsze zasiedlenie.
    Jak wynika z okoliczności sprawy, transakcja dostawy budowli posadowionych na
    działkach nr 1/2 oraz nr 1/3, nie została dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia, a od
    momentu pierwszego zasiedlenia do momentu ich dostawy upłynął okres dłuższy niż 2
    lata. Ponadto – jak Państwo wskazali – od dnia nabycia działki nr 1/2 w (...) r. oraz działki nr
    1/3 w (...) r. – nie ponosili Państwo wydatków na ulepszenia na ww. budowle o wartości
    przekraczającej 30% ich wartości początkowej.

    Tym samym, w odniesieniu do transakcji dostawy ww. budowli spełnione zostały
    przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, określone w art.
    43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Jednocześnie, jak wskazano powyżej, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega
    opodatkowaniu według tych samych regulacji jak budynki i budowle na nim posadowione.
    W związku z powyższym – na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy – dostawa gruntu, z którym
    związane są ww. budowle, również jest zwolniona od podatku.
    Zatem, dostawa działek nr 1/2 z obrębu (...) oraz nr 1/3 z obrębu (...) wraz ze znajdującymi
    się na nich Naniesieniami (budowlami) korzysta ze zwolnienia od podatku VAT stosownie
    o art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową
    interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego.
    W konsekwencji, w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca
      2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.