Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.522.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz brak obowiązku
wystawiania i odbierania faktur za pomocą KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
spółki-spółka zagraniczna
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania i
    odbierania faktur za pomocą KSeF. Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie
    pismami które wpłynęły 18 i 19 września 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. B.V. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa holenderskiego posiadającą
    siedzibę działalności oraz miejsce faktycznego zarządu na terytorium Holandii.
    Spółka jest holenderskim rezydentem podatkowym i jest zarejestrowana na potrzeby
    podatku od wartości dodanej na terytorium Holandii. Spółka jest także zarejestrowana w
    Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE.
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest projektowanie oraz dystrybucja rozwiązań
    związanych z aranżacją przestrzeni handlowych takich jak ekspozytory, regały czy stojaki
    (dalej: „Produkty”). W ramach prowadzonej działalności handlowej Spółka nabywa w
    Polsce na podstawie zawieranych umów towary od polskich dostawców, które następnie
    są wysyłane do klientów poza granicami Polski w ramach wewnątrzwspólnotowych
    dostaw towarów lub eksportu towarów w rozumieniu ustawy o VAT. Działalność
    gospodarcza Spółki w Polsce może również obejmować krajowe dostawy Produktów,
    jednak obecnie mają one charakter incydentalny.
    Towary nabywane przez Spółkę u polskich dostawców to m.in. ekspozytory oraz inne
    artykuły merchandisingowe. Przed zleceniem produkcji Produktów Spółka zamawia
    prototypy w celu sprawdzenia, czy jakość oraz możliwości techniczne danego dostawcy
    spełniają oczekiwane przez Wnioskodawcę standardy oraz wymogi ostatecznych
    odbiorców. Zarówno prototypy, jak i Produkty końcowe wykonywane są na podstawie
    zamówień, zgodnie z projektem i wymaganiami technicznymi Wnioskodawcy.
    Proces wytworzenia Produktów może odbywać się z wykorzystaniem surowców,
    komponentów lub półproduktów dostawców, a wyjątkowo dostarczonych przez Spółkę.
    Wnioskodawca ma prawo do przeprowadzania audytów Produktów w trakcie procesu
    produkcji w celu weryfikacji ich jakości, nie posiada jednak i nie będzie posiadać
    swobodnego dostępu do zakładów produkcyjnych, biur czy innych pomieszczeń
    dostawców. W żadnym zakresie Spółka nie ma prawa do dysponowania takimi
    przestrzeniami czy decydowania o ich wykorzystaniu. Spółka nie ma prawnego ani
    faktycznego prawa do korzystania z urządzeń lub wyposażenia dostawców
    wykorzystywanego przez nich w ich działalności gospodarczej na terytorium kraju.

    Spółka nie sprawuje w żadnym zakresie kontroli nad pracownikami dostawców. Spółka
    może jedynie przekazywać dostawcom wytyczne/instrukcje co do oczekiwanego efektu
    prac produkcyjnych.
    Dostawcy zajmują się produkcją Produktów wedle wytycznych Wnioskodawcy, zgodnie ze
    złożonym zamówieniem i jego specyfikacją. W procesie produkcji Produktów dostawcy
    wykorzystują własny sprzęt, wyposażenie i zasoby ludzkie, które podlegają ich kontroli.
    Proces produkcji opiera się na ich własnych procedurach i wiedzy o procesach
    produkcyjnych. Działalność ta odbywa się na własne ryzyko dostawców.
    Warto nadmienić, że żaden z polskich dostawców Spółki nie produkuje Produktów
    wyłącznie na rzecz Wnioskodawcy.
    Spółka nie dysponuje w Polsce (jako najemca, właściciel lub na podstawie innych praw)
    żadnymi zasobami technicznymi (w tym nieruchomościami, magazynami, biurami,
    urządzeniami czy sprzętem). Nie posiada też żadnego personelu czy też stałych
    przedstawicieli na terytorium kraju ani oddziału, poprzez który prowadziłaby działalność
    gospodarczą w Polsce.
    Decyzje biznesowe, w tym te dotyczące zawierania nowych kontraktów w zakresie nabycia
    i dystrybucji Produktów podejmowane są przez centralny zespół zlokalizowany w Holandii.
    Także w centrali prowadzone są procesy projektowe oraz sprzedażowe Spółki, podobnie
    jak m.in. obsługa klienta, proces obsługi zwrotów Produktów czy ich reklamacji.
    Spółka nie posiada w Polsce żadnych organów bądź osób, które byłyby uprawnione do
    podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Wnioskodawcy, w tym
    mogących podejmować np. decyzje w zakresie nawiązania relacji biznesowych z
    ewentualnymi klientami i kontrahentami. Kompetencje te należą do osób pracujących w
    centrali Spółki. Pracownicy czy też przedstawiciele Spółki jedynie sporadycznie odwiedzają
    Polskę w celach biznesowych w ramach krótkich podróży służbowych.
    Poza wyżej wymienionymi transakcjami dotyczącymi Produktów, Spółka nabywa/może
    nabywać również tzw. usługi wspomagające na terytorium Polski, w tym m.in.: (i) usługi
    transportowe od polskich i zagranicznych firm przewozowych, (ii) usługi prawne,
    prawnopodatkowe czy księgowe, (iii) usługi związane z prowadzeniem konta bankowego
    w polskim banku.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionym stanie
      faktycznym / zdarzeniu przyszłym nie posiada on/nie będzie posiadał stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów
      ustawy o VAT i przepisów Rozporządzenia?
    2) Czy w przypadku uznania, że w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu
      przyszłym Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i przepisów
      Rozporządzenia, prawidłowe jest stanowisko, że Wnioskodawca nie będzie
      zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur począwszy od 1 lutego 2026 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1
    Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie
    posiada/nie będzie on posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i przepisów Rozporządzenia.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego, w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

    na terytorium Polski, nie będzie on zobowiązany do wystawiania ani odbierania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) w rozumieniu ustawy
    o VAT począwszy od 1 lutego 2026 r.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 1
    Na wstępnie Wnioskodawca chciałby zaznaczyć, że pojęcie stałego miejsca prowadzenia
    działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025, poz. 775, dalej: ustawa o VAT) ani w przepisach
    wykonawczych do tej ustawy. Pojęcie to zostało natomiast zdefiniowane w
    Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej - wersja przekształcona (Dz. Urz. UE.L 77 z dnia 23
    marca 2011 r., dalej: Rozporządzenie).
    Podstawowym celem Rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego
    systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Rozporządzenie znajduje bezpośrednie
    zastosowanie w Polsce i nie wymaga implementacji do krajowego porządku prawnego.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia - które charakteryzuje
    się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Równocześnie art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje.
    Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 192a dyrektywy
    2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane
    pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Analiza orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) na
    przestrzeni lat wskazuje, że Trybunał wielokrotnie orzekał w kwestii stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej wypracowując katalog przesłanek, które w
    przypadku łącznego spełnienia, pozwalają na uznanie, że dany podatnik posiada w
    państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Odwołując się do wspomnianego orzecznictwa TSUE, a w szczególności do wyroków w
    sprawach, C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO
    Lease By, C- 260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease
    Plan Luxembourg SA, C-605/12 Welmory Sp. z o.o., C-931/19 Titanium Ltd, C- 333/20
    Berlin Chemie A. Menarini SRL, C- 232/22 Cabot Plastics Belgium a także C-533/22 Adient
    należy wskazać, że o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić,
    jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej, istnieje pewna minimalna skala

    takiej działalności pozwalająca na uznanie, że nie jest ona prowadzona przez podatnika w
    danym miejscu w sposób okresowy, a ponadto działalność ta prowadzona jest w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Powyższe cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazywane są
    także przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA
    /Wa 1979/16, zgodnie z którym:
    „(...) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz sądów krajowych (...)
    wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość
    nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej”, użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż
    uznać należy, że:
    1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności,
      niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i
      osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić
      łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,
    2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania
      w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia
      szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej
      działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce,
      ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,
    3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego
      zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych
      wyroków, sygn. C- 168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza
      zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad
      pracownikami wykonującymi usługę,
    4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla
      zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w
      kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11
      Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie
      dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w
      ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada
      miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów
      związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą.”
    Równocześnie NSA w wyroku z 22 października 2021 r., sygn. I FSK 1519/19, zauważył, że:
        dla posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
        konieczne jest zawarcie umów o świadczenie usług i umów najmu dotyczących
        zaplecza technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim
        czasie i konieczne jest posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad tym
        zapleczem personalnym i technicznym;
        dla ustalenia miejsca opodatkowania podstawowym punktem odniesienia jest
        siedziba działalności gospodarczej. Inne miejsca powinny być brane pod uwagę
        tylko wtedy, gdy odniesienie do siedziby prowadzi do nieracjonalnych rezultatów
        lub stwarza konflikt w odniesieniu do innego państwa członkowskiego.
        Jednocześnie to inne miejsce powinno zostać ustalone jedynie w wyjątkowych
        sytuacjach i nie może być domniemywane.

    Powyżej przytoczone stanowiska TSUE oraz polskich sądów administracyjnych znajduje
    odzwierciedlenie w praktyce interpretacyjnej polskich organów podatkowych, w tym
    najnowszych interpretacjach podatkowych. Organy interpretacyjne niejednokrotnie
    powoływały się na wypracowane przez TSUE kryteria oceny istnienia bądź nieistnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie. Przykładowo w
    interpretacji indywidualnej z 12 maja 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.98.2025.2.RM
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) potwierdził, że:
    „Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    powołanego rozporządzenia 282/2011, utrwalone orzecznictwo Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej a także polskich sądów administracyjnych w powyższym
    zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można
    mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający. (...) podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz
    personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której
    dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem
    należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym
    związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Tym samym,
    koniecznym dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności jest to, aby to miejsce
    nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności
    podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania
    działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
    nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot
    świadczył usługi, czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest również to, aby
    stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług
    dostarczonych na własne potrzeby. Jednocześnie, do przyjęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie
    własnego zaplecza personalnego i technicznego. Niemniej jednak podatnikowi musi
    przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności -
    porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym innego podmiotu, tak
    jakby było ono jego własnym zapleczem. Ważne również, aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.”
    Podobne stanowisko zaprezentowane zostało przez DKIS w interpretacji indywidualnej z
    29 listopada 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.449.2022.2.RST czy w interpretacji
    indywidualnej z 24 maja 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.152.2023.1.MR.
    Mając na uwadze zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również dotychczasowe orzecznictwo
    TSUE, polskich sądów administracyjnych oraz praktykę interpretacyjną organów
    podatkowych w powyższym zakresie należy uznać, że o stałym miejscu prowadzenia
    działalności można mówić, gdy:

    a) istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej i stopień zaangażowania
      pozwalające na uznanie, że działalność podatnika w danym miejscu nie jest
      prowadzona w sposób przemijający czy okresowy (tj. ma stały, trwale związany z
      danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny charakter),
    b) występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
      niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    c) działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do
      działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Warto dodać, że pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie powinno być
    rozpatrywane bez odniesienia się do definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z tą regulacją należałoby twierdzić, że dany podmiot posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na
    jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły,
    prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych VAT. A zatem
    infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe muszą pozostawać w ścisłym związku
    z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. W konsekwencji, koniecznym
    dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności jest, aby to miejsce nie tylko
    wykorzystywało towary i usługi, lecz także mogło samo wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu VAT.
    Podsumowując, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium
    kraju, kluczowe znaczenie ma określenie czy ta działalność posiada stały charakter, a także
    czy w danym przypadku można mówić o istnieniu na terytorium kraju infrastruktury
    technicznej i personelu podmiotu zagranicznego oraz czy działalność z tego miejsca jest
    prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Dla stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju
    istotnym jest spełnienie wszystkich wskazanych powyżej warunków łącznie.
    W konsekwencji, według Spółki nie spełnia ona przesłanek niezbędnych do stwierdzenia
    istnienia stałego miejsca prowadzenia przez niej działalności na terytorium Polski.
    Powyższe wynika z faktu, że Wnioskodawca: (i) nie posiada na terytorium Polski
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, (ii) nie prowadzi
    w Polsce działalności gospodarczej w sposób wystarczająco niezależny od działalności
    głównej realizowanej w Holandii, a w konsekwencji jego (iii) działalność na terytorium
    Polski nie ma wymaganej stałości.
    Poniżej Wnioskodawca odnosi się szczegółowo do powyższych okoliczności.
    A. Kryterium odpowiedniego zaplecza osobowego i technicznego
    Jak wskazano, Spółka nie dysponuje w Polsce (jako najemca, właściciel lub na podstawie
    innych praw) żadnymi zasobami technicznymi (w tym nieruchomościami, magazynami,
    biurami, urządzeniami czy sprzętem). Nie posiada też żadnego personelu czy też stałych
    przedstawicieli na terytorium kraju ani oddziału, poprzez który prowadziłaby działalność
    gospodarczą w Polsce.
    Poza zawarciem kilku umów dotyczących usług wspomagających, Wnioskodawca nie
    zawiera i nie planuje zawierać na terenie kraju żadnych umów, w tym zwłaszcza umów
    dotyczących zaplecza technicznego i personalnego. Jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego, pracownicy Spółki jedynie sporadycznie pojawiają się w Polsce w ramach
    krótkich podróży służbowych i nie mają uprawnień do reprezentowania/podejmowania
    decyzji w imieniu Spółki.
    Równocześnie Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad pracownikami dostawców, gdyż
    za taką kontrolę nie można według niego uznać możliwości weryfikacji spełnienia przez
    dostawców wymogów technologicznych w zakresie jakości Produktów i ich zgodności z
    projektem/ dokumentacją techniczną.

    Proces produkcji Produktów odbywa się na terenie i w pomieszczeniach dostawców, a
    Wnioskodawca nie ma wolnego dostępu do zakładów produkcyjnych, biur czy innych
    pomieszczeń dostawców. W żadnym zakresie Spółka nie ma prawa do dysponowania
    takimi przestrzeniami czy decydowania o sposobie ich wykorzystania.
    Wnioskodawca nie posiada prawnego ani faktycznego prawa do korzystania z urządzeń
    lub wyposażenia dostawców wykorzystywanych przez nich w ich działalności gospodarczej
    na terytorium kraju.
    Zdaniem Spółki, sam fakt nabywania Produktów od podmiotów trzecich w żadnym razie
    nie jest wystarczający do stwierdzenia, że podmioty te dostarczają Wnioskodawcy własne
    zaplecze personalne, techniczne i organizacyjne. Skoro brak jest możliwości sprawowania
    przez Wnioskodawcę kontroli nad zapleczem technicznym/osobowym dostawców, to
    współpracę pomiędzy nimi należy ocenić jako zwykłą relację nabywca-dostawca, w ramach
    której zasoby dostawcy służą np. do realizacji danej dostawy i są wykorzystywane na
    potrzeby jego niezależnej działalności gospodarczej.
    Tym samym należałoby uznać, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski
    żadnych zasobów osobowych i technicznych, które byłyby wykorzystywane do
    prowadzenia w Polsce samodzielnej i niezależnej działalności gospodarczej.
    B. Kryterium niezależności prowadzonej działalności
    Jak wskazano powyżej kluczową przesłanką dla zaistnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności jest prowadzenie działalności z wykorzystaniem odpowiednich zasobów, w
    sposób niezależny w stosunku do działalności głównej danego podmiotu realizowanej w
    państwie jego siedziby. Niezależność ta rozumiana jest przede wszystkim jako możliwość
    zawierania umów i podejmowania decyzji zarządczych oraz posiadanie odpowiedniej
    kontroli nad obecnymi w danym państwie zasobami osobowymi i technicznymi.
    W kontekście powyższego warto przytoczyć stanowisko DKIS zaprezentowane w
    interpretacji indywidualnej z 29 sierpnia 2018 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.146.2018.1.JS, w
    której wskazano, że:
    „Nie można zatem stwierdzić, że Kontrahent prowadzi na terytorium Polski działalność
    gospodarczą w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie
    w państwie członkowskim, gdyż nie posiada on zaplecza na terytorium kraju i jest jedynie
    odbiorcą usług, świadczonych przez Wnioskodawcę w całości przy pomocy personelu oraz
    infrastruktury należących do Wnioskodawcy. Ponadto w przedmiotowej sprawie wszelkie
    decyzje dotyczące działalności przedsiębiorstwa Kontrahenta, dotyczące procesu
    produkcji, sprzedaży, reklamacji, podejmowane są przez personel Kontrahenta za granicą
    (Wnioskodawca może jedynie uczestniczyć w rozpatrywaniu reklamacji, jeżeli wada
    produktu powstała z jego winy), co wskazuje na brak niezależności czynności
    wykonywanych na terenie kraju od działalności głównej.”
    Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16
    czerwca 2021 r., sygn. III SA/Wa 2074/20 stwierdzając, że:
    „Trafnie również wskazuje Spółka, że kryterium co do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej jest też możliwość prowadzenia działalności w
    sposób niezależny, co oznacza, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o
    charakterze zarządczym.”
    Mając na uwadze powyższe, w omawianym przypadku, w opinii Wnioskodawcy, jego
    działalności w Polsce nie można przypisać niezależnego charakteru. Decyduje o tym
    przede wszystkim fakt podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, w
    tym w zakresie negocjowania lub zawierania umów przez Spółkę, przez centralę w
    Holandii. To tam znajduje się miejsce efektywnego zarządu Wnioskodawcy. W Polsce

    Spółka nie posiada zasobów ludzkich oraz infrastruktury pozwalającej na podejmowanie
    decyzji w imieniu Wnioskodawcy, trudno zatem mówić o jakiejkolwiek niezależności
    /samodzielności działań Spółki na terytorium Polski.
    C. Kryterium stałości działalności gospodarczej
    Jak wskazano powyżej, pojęcie stałości prowadzenia działalności należy rozumieć jako
    zamiar  długofalowego prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego
    kraju. Stałość ta dotyczy jednocześnie konieczności zaangażowania określonego zaplecza
    osobowo-technicznego, którego istnienie w danym kraju przesądza, że działalność nie ma
    tymczasowego charakteru. W opinii Wnioskodawcy jego działalność na terytorium Polski
    nie spełnia tego kryterium, gdyż obecność Spółki w Polsce związana jest z nabywaniem
    Produktów na terytorium Polski od polskich dostawców. Działalność ta nie jest związana z
    istnieniem stałego zaplecza technicznego i osobowego Spółki na terytorium Polski, co
    wykazano w punkcie A powyżej.
    Tym samym, nie można przyjąć, iż zamiarem Spółki jest prowadzenie na terytoriom Polski
    działalności w sposób permanentny w kontekście istotnym dla zaistnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności.
    Podsumowując, w świetle przedstawionych okoliczności nie można uznać, że
    Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów
    VAT na terytorium Polski.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 2
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598) wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Wskazany termin wejścia w życie
    obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r. na mocy ustawy z dnia 9 maja
    2024 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852).
    Stosownie do brzmienia art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, który zacznie obowiązywać od 1
    lutego 2026 r., podatnicy są zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu KSeF. Zgodnie z ustępem 2 pkt 1 wspomnianego powyżej przepisu, przewiduje się
    wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Równocześnie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT, który zacznie obowiązywać od 1 lutego
    2026 r., wskazuje m.in., że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim
    uzgodniony.
    Mając na uwadze powyższe regulacje, biorąc pod uwagę stanowisko Wnioskodawcy
    przedstawione w uzasadnieniu stanowiska w zakresie pytania nr 1 niniejszego wniosku, z
    uwagi na brak posiadania przez Wnioskodawcę siedziby działalności gospodarczej oraz
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb podatku VAT w Polsce,
    nie będzie miał on, od 1 lutego 2026 r., obowiązku wystawiania ani odbierania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z opisu sprawy wynika, że A. B.V. posiada siedzibę działalności oraz miejsce faktycznego
    zarządu na terytorium Holandii. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest
    projektowanie oraz dystrybucja rozwiązań związanych z aranżacją przestrzeni handlowych
    takich jak ekspozytory, regały czy stojaki („Produkty”). W ramach prowadzonej działalności
    handlowej Spółka nabywa w Polsce na podstawie zawieranych umów towary od polskich
    dostawców, które następnie są wysyłane do klientów poza granicami Polski w ramach
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów lub eksportu towarów w rozumieniu ustawy o
    VAT. Działalność gospodarcza Spółki w Polsce może również obejmować krajowe dostawy
    Produktów, jednak obecnie mają one charakter incydentalny. Towary nabywane przez
    Spółkę u polskich dostawców to m.in. ekspozytory oraz inne artykuły merchandisingowe.
    Przed zleceniem produkcji Produktów Spółka zamawia prototypy w celu sprawdzenia, czy
    jakość oraz możliwości techniczne danego dostawcy spełniają oczekiwane przez
    Wnioskodawcę standardy oraz wymogi ostatecznych odbiorców. Zarówno prototypy, jak i
    Produkty końcowe wykonywane są na podstawie zamówień, zgodnie z projektem i
    wymaganiami technicznymi Wnioskodawcy. Proces wytworzenia Produktów może
    odbywać się z wykorzystaniem surowców, komponentów lub półproduktów dostawców, a
    wyjątkowo dostarczonych przez Spółkę.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    Spółka posiada/będzie posiadać stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski (pytanie nr 1).

    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje

    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego

    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.

    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Spółka A. B.V. nie posiada/nie będzie posiadać w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje
    bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie projektowania oraz dystrybucji rozwiązań związanych z aranżacją przestrzeni
    handlowych. Z treści wniosku wynika, że A. B.V. w ramach prowadzonej działalności
    handlowej nabywa w Polsce na podstawie zawieranych umów towary od polskich
    dostawców, które następnie są wysyłane do klientów poza granicami Polski w ramach
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów lub eksportu towarów w rozumieniu ustawy o
    VAT. Działalność gospodarcza Spółki w Polsce może również obejmować krajowe dostawy
    Produktów, jednak obecnie mają one charakter incydentalny. Przed zleceniem produkcji
    Produktów Spółka zamawia prototypy w celu sprawdzenia, czy jakość oraz możliwości
    techniczne danego dostawcy spełniają oczekiwane przez Wnioskodawcę standardy oraz
    wymogi ostatecznych odbiorców. Proces wytworzenia Produktów może odbywać się z
    wykorzystaniem surowców, komponentów lub półproduktów dostawców, a wyjątkowo
    dostarczonych przez Spółkę.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej
    sprawie Spółka nie dysponuje w Polsce (jako najemca, właściciel lub na podstawie innych
    praw) żadnymi zasobami technicznymi (w tym nieruchomościami, magazynami, biurami,
    urządzeniami czy sprzętem). Nie posiada też żadnego personelu czy też stałych
    przedstawicieli na terytorium kraju ani oddziału, poprzez który prowadziłaby działalność
    gospodarczą w Polsce. Co prawda, pracownicy czy też przedstawiciele Spółki sporadycznie
    odwiedzają Polskę w celach biznesowych w ramach krótkich podróży służbowych. Zatem
    w analizowanej sprawie obecność pracowników Spółki ma/będzie miała charakter
    czasowego pobytu. Należy jednak zauważyć, że fakt tymczasowego/okresowego
    utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia
    kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium kraju. W
    konsekwencji należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych własnych
    zasobów osobowych ani technicznych/rzeczowych.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i
    infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to
    musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę
    porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie
    Spółka nie posiada i nie będzie posiadać swobodnego dostępu do zakładów
    produkcyjnych, biur czy innych pomieszczeń dostawców. W żadnym zakresie Spółka nie
    ma prawa do dysponowania takimi przestrzeniami czy decydowania o ich wykorzystaniu.
    Spółka nie ma prawnego ani faktycznego prawa do korzystania z urządzeń lub
    wyposażenia dostawców wykorzystywanego przez nich w ich działalności gospodarczej na

    terytorium kraju. Dostawcy w procesie produkcji Produktów wykorzystują własny sprzęt,
    wyposażenie i zasoby ludzkie, które podlegają ich kontroli. Proces produkcji opiera się na
    ich własnych procedurach i wiedzy o procesach produkcyjnych. Działalność ta odbywa się
    na własne ryzyko dostawców. Spółka nie sprawuje także w żadnym zakresie kontroli nad
    pracownikami dostawców. Spółka może jedynie przekazywać dostawcom wytyczne
    /instrukcje co do oczekiwanego efektu prac produkcyjnych. Dostawcy zajmują się
    produkcją Produktów wedle wytycznych Spółki, zgodnie ze złożonym zamówieniem i jego
    specyfikacją. Jednakże należy wskazać, że zupełnie naturalne w realiach rynkowych jest to,
    że zamawiający chciałby otrzymać świadczenie zgodnie ze swoimi oczekiwaniami i w tym
    celu dostarcza wykonawcy odpowiednią specyfikację i wytyczne. W żadnej mierze
    realizacja świadczeń przez dostawców na podstawie wytycznych czy instrukcji Spółki nie
    może przesądzać o posiadaniu jakiejkolwiek nad nimi kontroli. Zatem relacja pomiędzy
    Spółką a dostawcami stanowi standardową współpracę gospodarczą, w której odbiorca tj.
    Spółka określa jak świadczenie powinno zostać wykonane i jakie są jego oczekiwania co do
    jakości świadczenia. Współpraca ta opiera się na standardowych instrukcjach i relacjach
    rynkowych. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie
    posiadała na terytorium Polski kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym
    /rzeczowym dostawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce żadnych
    zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości. Dodatkowo
    decyzje biznesowe, w tym te dotyczące zawierania nowych kontraktów w zakresie nabycia
    i dystrybucji Produktów podejmowane są przez centralny zespół zlokalizowany w Holandii.
    Także w centrali prowadzone są procesy projektowe oraz sprzedażowe Spółki, podobnie
    jak m.in. obsługa klienta, proces obsługi zwrotów Produktów czy ich reklamacji. Spółka nie
    posiada w Polsce żadnych organów bądź osób, które byłyby uprawnione do
    podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, w tym mogących
    podejmować np. decyzje w zakresie nawiązania relacji biznesowych z ewentualnymi
    klientami i kontrahentami. Kompetencje te należą do osób pracujących w centrali Spółki.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie będzie posiadać na terytorium Polski odpowiednich
    zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie
    można uznać, że jest/będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy
    odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze opis sprawy Spółka nie posiada/nie będzie posiadać
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania i odbierania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur począwszy od 1
    lutego 2026 r. należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z
      dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
      publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
        na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
        uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub

      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1,
    - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)
    od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest
    podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie
    będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na
    podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od
    polskich podmiotów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym
    podmiotem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.
    Tym samym stanowisko Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.