Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.238.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-18
Teza: Refakturowanie mediów w związku z użyczeniem budynku.
Słowa kluczowe: media
obowiązek-obowiązek podatkowy
refaktura
użyczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - dostawa energii elektrycznej,
cieplnej lub chłodniczej oraz gazu ziemnego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towaru i usług oraz
    posiada odpowiedzialność prawną. Gmina realizuje zadania własne na podstawie ustawy z
    dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zadania wymienione w ustawie
    realizowane są przez gminę w reżimie publicznoprawnym. Jednocześnie Gmina (...)
    wykonuje czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Gmina (...) zawarła ze Stowarzyszeniem umowę użyczenia nieruchomości zabudowanej
    budynkiem szkoły podstawowej wraz z gruntem, gdzie § 1 pkt 1 umowy użyczenia
    stanowi, że jest to bezpłatne używanie przedmiotu użyczenia. Stowarzyszenie to będzie
    prowadziło niepubliczną szkołę podstawową. Umowa użyczenia zobowiązuje biorącego w
    użytkowanie (tj. stowarzyszenie) do ponoszenia kosztów utrzymania i eksploatacji oraz
    bieżących napraw przedmiotu użyczenia. Zobowiązano również stowarzyszenie do
    zawarcia na własny rachunek umów m.in. o dostarczanie wody i odbiór nieczystości,
    odbiór odpadów komunalnych.
    Natomiast dostawcy energii elektrycznej, opału oraz innych usług poniesionych na
    funkcjonowanie budynku szkoły będą wystawiać faktury na Gminę (...), a ta będzie
    przenosić poniesione koszty na Stowarzyszenie.
    Pytania
    1. Czy w przypadku przenoszenia poniesionych przez Gminę kosztów na Stowarzyszenie
      należy wystawić fakturę czy notę uznaniowo-obciążeniową?
    2. Czy w przypadku „refakturowania” mediów obowiązek podatkowy będzie miał miejsce
      w miesiącu wystawienia „refaktury”? (we wniosku jako pytanie 3)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce podlega między innymi odpłatne świadczenie
    usług na terytorium Polski (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Do odpłatnego świadczenia
    usług dochodzi przy tym również w przypadku udostępniania rzeczy, w tym
    nieruchomości, na podstawie umowy użyczenia, jeżeli biorący w używanie obciążany jest
    różnego rodzaju kosztami używania użyczonej rzeczy.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy VAT, w przypadku gdy podatnik działając we własnym
    imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że
    ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Gmina (...) będzie świadczyć Stowarzyszeniu usługę polegającą na bezpłatnym
    udostępnianiu budynku szkoły podstawowej. Faktury za zużycie energii elektrycznej,
    dostawy opału oraz innych kosztów, które mogą się pojawiać w trakcie obowiązywania
    umowy użyczenia będą wystawiane na Gminę (...). W przedstawionej sytuacji
    Wnioskodawca nie będzie miał do czynienia z nieodpłatnym świadczeniem, ale z
    odpłatnym udostępnieniem budynku szkolnego, na co wskazuje obciążanie
    Stowarzyszenia kosztami energii elektrycznej, dostaw opału oraz innych kosztów.
    Uzyskany przez Gminę (...) zwrot kosztów eksploatacyjnych będzie dla Gminy

    wynagrodzeniem z tytułu umowy użyczenia, czyli bezpłatne oddanie do użytkowania
    budynku szkoły staje się czynnością odpłatną na gruncie podatku VAT. Bez dostaw energii
    elektrycznej czy dostaw opału nie byłoby możliwości pełnowartościowego użytkowania
    użyczonego budynku, wobec czego usługa użyczenia jest usługą złożoną.
    Zgodnie z art. 29a ww. ustawy o VAT, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia
    2014 r., podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi
    dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów
    dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Odnosząc się do
    przedstawionego zdarzenia przyszłego, należy uznać, że wszystkie świadczenia na rzecz
    Stowarzyszenia powinny być opodatkowane na takich samych zasadach jak usługa
    podstawowa.
    Refakturowanie to odsprzedaż zakupionej usługi za kwotę identyczną, jaką Gmina
    zapłaciła za tę usługę. Refakturowanie polega na przeniesieniu kosztów na podmiot
    rzeczywiście wykorzystujący daną usługę. Dla celów podatkowych przyjęto zasadę ogólną,
    z której wynika, iż refakturowanie można wykorzystać wyłącznie w sytuacji, gdy obie
    strony łączy umowa określająca sprzedaż o charakterze zasadniczym, w tym przypadku
    umowa użyczenia.
    Gmina (...) będzie przenosić poniesione koszty na Stowarzyszenie. W ocenie
    Wnioskodawcy, do przenoszenia poniesionych kosztów, które dotyczą Stowarzyszenia
    należy wystawić fakturę VAT ze stawką podstawową 23%, bez względu na to jaka będzie
    stawka VAT na fakturze pierwotnej (otrzymanej od dostawców), ponieważ została
    podpisana umowa użyczenia, w której zawarto, że biorący w użytkowanie będzie
    obciążany różnymi kosztami używania użyczonej rzeczy.
    Aby ustalić obowiązek podatkowy za media, należy odnieść się do art. 19a ust. 5 pkt 4
    ustawy o VAT. Zgodnie z ww. przepisem obowiązek podatkowy w przypadku świadczenia
    usług polegających na dostawie wody, prądu, gazu, odprowadzenia ścieków,
    telekomunikacyjnych itp., powstaje z chwilą wystawienia faktury, pod warunkiem że
    faktura ta została wystawiona w ustawowym terminie. Przy czym za terminowo
    wystawioną fakturę uważa się fakturę, która została wystawiona nie później niż z upływem
    terminu płatności. W przypadku „refakturowania" dostaw energii elektrycznej oraz
    dostawy opału przez Gminę (...) na rzecz Stowarzyszenia, obowiązek podatkowy po stronie
    Gminy powstanie w momencie wystawienia refaktury.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6), 22) i 31) ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
        energii;
      22) sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
        świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
        wewnątrzwspólnotową dostawę towarów;

      31) fakturze - rozumie się przez to dokument w formie papierowej lub w formie
        elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej
        podstawie.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, (...).
    Przez świadczenie usług należy rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz
    odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku
    zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą
    usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.
    Usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument,
    odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Czynność podlega
    więc opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Aby zatem uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347, s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:
      W przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i
      wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym imieniu
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego

    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      (...)
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status.
    Są uznawane za podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności:
        inne niż te, które mieszczą się w ramach ich zadań, oraz
        mieszczące się w ramach ich zadań, ale wykonywane na podstawie umów
        cywilnoprawnych.
    Jeśli zaś organ władzy publicznej podejmuje realizację zadań jako podmiot prawa
    publicznego, wówczas nie jest podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności, opłaty lub
    składki.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności – czy są to czynności
    publicznoprawne czy cywilnoprawne.
    Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1465 ze zm.):

      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
                              1Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów
    nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których
    strony są zobowiązane.
    Jak wynika z art. 710 Kodeksu cywilnego
      Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Z opisu sprawy wynika, że zawarli ze Stowarzyszeniem umowę użyczenia nieruchomości
    zabudowanej budynkiem szkoły podstawowej wraz z gruntem, gdzie § 1 pkt 1 umowy
    użyczenia stanowi, że jest to bezpłatne używanie przedmiotu użyczenia. Stowarzyszenie to
    będzie prowadziło niepubliczną szkołę podstawową. Umowa użyczenia zobowiązuje
    biorącego w użytkowanie (tj. Stowarzyszenie) do ponoszenia kosztów utrzymania i
    eksploatacji oraz bieżących napraw przedmiotu użyczenia. Zobowiązano również
    stowarzyszenie do zawarcia na własny rachunek umów m.in. o dostarczanie wody i odbiór
    nieczystości, odbiór odpadów komunalnych.
    Natomiast dostawcy energii elektrycznej, opału oraz innych usług poniesionych na
    funkcjonowanie budynku szkoły będą wystawiać faktury na Państwa, a Państwo będą
    przenosić poniesione koszty na Stowarzyszenie.
    Państwa wątpliwości dotyczą obowiązku wystawienia przez Państwa na rzecz
    Stowarzyszenia faktury w związku z przenoszeniem na Stowarzyszenie kosztów mediów.
    Na gruncie orzecznictwa podatkowego wielokrotnie podkreślano, że nie należy sztucznie
    dzielić czynności złożonych. Niemniej jednak orzecznictwo to, w tym przede wszystkim
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, za zasadę przewodnią
    przyjmuje, że – zgodnie z Dyrektywą 2006/112/WE Rady, a wcześniej Szóstą Dyrektywą
    Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich
    dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L. 145/1, ze zm.) – każde
    świadczenie powinno być uznawane za odrębne i niezależne. Podstawową zasadę
    odrębności i niezależności świadczeń Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wywodzi
    z art. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady. W tym kontekście, zdaniem TSUE, tylko w pewnych
    okolicznościach odrębne świadczenia można uznać za jednolitą czynność.

    W wyroku C-42/14 z 16 kwietnia 2015 r. w sprawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej,
    kierując się ogólną zasadą wynikającą z art. 1 ust. 2 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować odrębnie, Trybunał
    Sprawiedliwości rozstrzygnął, że:
      Artykuł 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
      listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
      zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy
      interpretować w ten sposób, że w ramach najmu nieruchomości dostawy energii
      elektrycznej, energii cieplnej i wody oraz wywóz nieczystości, zapewniane przez
      podmioty trzecie na rzecz najemcy bezpośrednio zużywającego te towary i usługi,
      należy uważać za dokonywane przez wynajmującego w sytuacji, gdy stroną umów o
      te świadczenia jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty świadczeń na najemcę.
      Rzeczoną dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że najem nieruchomości i
      związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz
      nieczystości, co do zasady, należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych
      świadczeń, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od
      wartości dodanej, chyba że elementy transakcji, także te wskazujące względy
      ekonomiczne zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie
      tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby
      charakter sztuczny.
    Zasadą jest, że towarzyszące czynności udostępniania nieruchomości dostawy towarów i
    usług, np. wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzanie ścieków, powinny być
    uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
    korzystania z nich, (tj. danych towarów i usług) poprzez decydowanie o wielkości ich
    zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania
    zużycia tych „mediów” w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą
    zasadę należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie
    „mediów”, a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów
    innych niż opomiarowanie wg liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez
    najemcę. Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo: liczba osób korzystających z
    nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości.
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych „mediów” miałoby charakter
    sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę, usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych gotowych
    do użytku wraz z dostawą „mediów” lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia „mediów”. W takiej bowiem
    sytuacji na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też
    pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia
    „mediów” (innymi słowy, bez uwzględnienia kryterium zużycia „mediów”). Okoliczności te
    wskazują, że celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz
    z odpowiednimi „mediami”.
    Zatem, przy podatkowej kwalifikacji świadczeń związanych z usługą najmu lokali, w
    każdym przypadku należy uwzględniać rzeczywisty przebieg transakcji.
    Okoliczności faktyczne, które były przedmiotem ww. wyroku Trybunału, dotyczyły
    przypadku, w którym dostawy towarów i usług były „refakturowane”, tj. wynajmujący
    przenosił na najemcę poniesione koszty z tytułu nabycia tych towarów i usług od
    podmiotów trzecich, bez doliczania marży. Należy więc uznać, że ustalone przez Trybunał
    zasady kwalifikacji świadczeń w ramach umowy najmu nieruchomości mają zastosowanie
    wyłącznie w przypadku, jeżeli wynajmujący dokonuje na rzecz najemcy „refakturowania”
    (przeniesienia) dokładnego kosztu towaru lub usługi, jakim został obciążony przez
    podmiot trzeci, faktycznie zapewniający świadczenie najemcy.

    Tak więc orzecznictwo TSUE, które oparte jest na przepisach prawa UE, daje podstawę do
    skonstruowania zasadniczej tezy, że każde świadczenie należy traktować odrębnie. Zatem,
    co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy ww. towarów i usług należy
    traktować jako świadczenie odrębne od usługi najmu nieruchomości. Traktowanie
    wskazanych dostaw towarów/świadczenia usług, jako jednej usługi z najmem,
    uzasadnione jest jedynie w przypadku, gdy świadczenia te są nierozerwalnie związane z
    najmem i ich podział miałby charakter sztuczny.
    W rozpatrywanej sprawie warto również przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 944/15, w którym Sąd stwierdził, że:
      Jeżeli chodzi o media w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej,
      odprowadzania ścieków, to wskazane media, co do zasady, powinny być uważane za
      odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
      korzystania z danych towarów i usług, poprzez decydowanie o wielkości zużycia.
      Taka sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające
      określenie faktycznego zużycia mediów. W szczególności, jak wskazał Trybunał, taka
      sytuacja występuje w przypadku rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o
      wskazania liczników. Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony umowy innego
      sposobu ustalenia faktycznego zużycia mediów, np. w oparciu o liczbę osób
      korzystających z wynajmowanych pomieszczeń. Przy wyborze tych kryteriów strony
      muszą kierować się względami ekonomicznymi, które pozwolą na wydzielenie i
      oddzielne rozliczenie mediów w taki sposób, że obiektywnie odzwierciedlone
      zostanie ich zużycie i wówczas świadczenia te powinny być traktowane odrębnie.
      Zatem w odniesieniu do mediów, w stosunku do których możliwe jest przyjęcie
      kryterium zużycia, to właśnie ww. kryterium będzie decydujące o odrębności tych
      mediów, a nie kwestia czy najemca miał możliwość wyboru świadczeniodawcy.
    Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcia, w celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka
    niezależnych świadczeń, czy jedno świadczenie, należy poszukiwać elementów
    charakterystycznych dla danej transakcji. Odwołując się dalej do dotychczasowego
    orzecznictwa, należy wziąć pod uwagę okoliczności, które umożliwiają rozróżnienie dwóch
    głównych sytuacji.
    Z uwagi na przedstawiony przez Państwa opis sprawy należy uznać, że skoro cały budynek
    jest wynajmowany jednemu podmiotowi – Stowarzyszeniu, wysokość opłat za media jest
    zależna od faktycznego zużycia mediów przez Stowarzyszenie. Użyczenie budynku i
    związane z nim media stanowią odrębne i niezależne od usługi użyczenia świadczenia.
    Brak jest więc podstaw do traktowania opłat za media jako elementu związanego z usługą
    użyczenia. Dostawy mediów (energii elektrycznej, opału) są rozliczane odrębnie od umowy
    użyczenia, a więc nie są nierozerwalnie związane z użyczeniem budynku. Powyższe
    czynności powinny być zatem rozliczane niezależnie od usługi użyczenia i – co do zasady
    opodatkowane odpowiednio stawkami podatku VAT właściwymi dla danej usługi/dostawy
    towarów. Tym samym, dokonywane dostawy towarów czy świadczone przez Państwa
    odpłatne usługi w zakresie refakturowania na Stowarzyszenie, stanowią czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niekorzystające ze zwolnienia
    z tego podatku, opodatkowane właściwymi dla danych mediów stawkami podatku VAT.
    Brak jest zatem podstaw, aby uznać, że dostawa mediów w postaci energii elektrycznej,
    opału jest nierozerwalnie związana z użyczeniem budynku, a ich rozdzielenie miałoby
    charakter sztuczny. Nie tworzą one bowiem obiektywnie tylko jednego niepodzielnego
    świadczenia, tj. nie stanowią kompleksowej usługi.
    W myśl art. 106a ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:
      1) sprzedaży, z wyjątkiem:

      a) przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których
        usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i
        faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub
        nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy
        towarów,
      b) czynności rozliczanych w procedurach szczególnych, o których mowa w dziale XII
        w rozdziałach 6a, 7 i 9, dla których państwem członkowskim identyfikacji w
        rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest państwo członkowskie inne niż
        Rzeczpospolita Polska;
      2) dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika
        posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te
        czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności
        gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej -
        posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce
        pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem
        świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego;
      3) dostawy towarów i świadczenia usług rozliczanych w procedurach szczególnych, o
        których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tych procedur, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tych rozdziałów jest
        Rzeczpospolita Polska;
      4) sprzedaży na odległość towarów importowanych, rozliczanej w procedurze
        szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 9, przez podatników
        zidentyfikowanych na potrzeby tej procedury, dla których państwem
        członkowskim identyfikacji w rozumieniu przepisów tego rozdziału jest
        Rzeczpospolita Polska.
    Stosownie do przepisu art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Wskazali Państwo, że dostawcy energii elektrycznej, opału oraz innych usług poniesionych
    na funkcjonowanie budynku szkoły będą wystawiać faktury na Państwa, a Państwo będą
    przenosić poniesione koszty na Stowarzyszenie.
    Zatem w analizowanej sprawie powinni Państwo wystawić tzw. „refakturę” przenoszącą
    koszt mediów (energii elektrycznej, opału) na Stowarzyszenie.
    Państwa wątpliwości dotyczą również określenia momentu powstania obowiązku
    podatkowego w związku z „refakturowaniem” mediów na rzecz Stowarzyszenia.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:

      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Generalna zasada wynikająca z treści art. 19a ust. 1 ustawy wskazuje, że obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Zgodnie
    z tą regulacją, podatek stanie się wymagalny w miesiącu dokonania dostawy towaru lub
    wykonania usługi i co do zasady zostanie rozliczony za ten okres rozliczeniowy.
    Według art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu:
      a) dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
      b) świadczenia usług:
          telekomunikacyjnych,
          wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
          najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
          ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
          stałej obsługi prawnej i biurowej,
          dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu
          przewodowego
      z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    Stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Jak stanowi art. 106i ust. 3 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż:
      1) 30. dnia od dnia wykonania usług - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5
        pkt 3 lit. a;
      2) 60. dnia od dnia wydania towarów - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5
        pkt 3 lit. b, z zastrzeżeniem ust. 4;
      3) 90. dnia od dnia wykonania czynności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a
        ust. 5 pkt 3 lit. c;
      4) z upływem terminu płatności - w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Na mocy art. 106i ust. 7 ustawy:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
      1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
      2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości
      lub części zapłaty.
    Zgodnie z art. 106i ust. 8 ustawy:

      Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia
      usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera
      informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
    Biorąc po uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy należy wskazać, że
    skoro w przedmiotowej sprawie dostawa mediów w postaci energii elektrycznej, opału nie
    będzie stanowić świadczeń nierozerwalnie związanych z użyczeniem budynku i w
    konsekwencji będą to świadczenia odrębne, to moment powstania obowiązku
    podatkowego należy ustalić z uwzględnieniem regulacji wynikających z art. 19a ust. 5 pkt 4
    i ust. 7 ustawy. Tym samym obowiązek podatkowy z tytułu dostawy ww. mediów
    powstanie z chwilą wystawienia przez Państwa faktury na rzecz Stowarzyszenia.
    Natomiast jeżeli nie wystawią Państwo faktury lub wystawią ją z opóźnieniem, obowiązek
    podatkowy powstanie z chwilą upływu terminu płatności.
    Podsumowując, dostawa mediów w postaci energii elektrycznej, opału stanowić będzie
    odrębne od usługi użyczenia niezależne świadczenia, dla których obowiązek podatkowy
    będzie powstawał zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 i ust. 7 ustawy.
    Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja stanowi rozstrzygnięcie wyłącznie w zakresie pytań nr 1 i 3 wskazanych we
    wniosku. W zakresie pytania nr 2 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Ponadto informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (pytań). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym
    stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1
    Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.