Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.218.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-11
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
nieruchomości gruntowej zabudowanej na rzecz jej
dotychczasowych użytkowników wieczystych.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
powiat
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości gruntowej zabudowanej
    oznaczonej działką nr 1 na rzecz jej dotychczasowych użytkowników wieczystych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Skarb Państwa jest właścicielem nieruchomości oznaczonej działką nr 1 o pow. (...) ha,
    położonej w (...), zapisanej w księdze wieczystej (...). Nieruchomość ta stanowi przedmiot
    użytkowania wieczystego.
    Starosta (...) jako organ reprezentujący Skarb Państwa prowadzi na wniosek użytkowników
    wieczystych postępowanie w sprawie sprzedaży w trybie bezprzetargowym na rzecz
    użytkownika wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej położonej w (...)
    oznaczonej działką nr 1, na podstawie przepisu art. 198g ustawy o gospodarce
    nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm.) –
    Dział VIa – przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości
    gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Wartość nieruchomości określana jest w operacie szacunkowym sporządzonym przez
    rzeczoznawcę majątkowego i jest wartością netto.
    Nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste (...) na podstawie: Decyzji
    Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 1997 r. (znak: (...)) stwierdzającej nabycie z dniem (...)
    grudnia 1990 r. użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej m.in. działką nr 1 o
    pow. (...) ha. Decyzja ta stwierdzała nabycie z dniem (...) grudnia 1990 r. prawa
    użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków zlokalizowanych na
    przedmiotowym gruncie.
    Nieruchomość ta była przedmiotem obrotu i zmieniających się następców prawnych w
    zakresie użytkowania wieczystego. Obecnym następcą prawnym są osoby fizyczne: Pan
    (...) oraz Pani (...), którzy tak jak poprzednicy, prowadzą na nieruchomości działalność
    gospodarczą. Przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana (...).
    Nieruchomość oznaczona działką nr 1 nie jest objęta planem zagospodarowania
    przestrzennego, nie wydano też dla niej warunków zabudowy, które obecnie by
    obowiązywały. W studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego
    Miasta (...), przedmiotowa nieruchomość objęta jest symbolem „U” oznaczającym tereny
    zabudowy usługowej.

## Pytanie

Czy sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej oznaczonej działką
    nr 1 położonej w (...) na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych, jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami, użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w
    terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie
    ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
    ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw, może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
    nieruchomości na jego rzecz.
    Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje jeżeli m.in.: nieruchomość
    została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997 r., użytkownik wieczysty

    nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w
    użytkowanie wieczyste oraz w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    W przedstawionym przypadku wszystkie konieczne warunki, do uwzględnienia roszczenia,
    zostały spełnione.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów
    i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy, przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel w tym również przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub
    podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa
    własności towarów w zamian za odszkodowanie, oddanie gruntów w użytkowanie
    wieczyste czy zbycie tych praw.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego nie powinna
    być traktowana jako ponowna dostawa towarów. Sprzedaż w trybie realizacji roszczenia z
    art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami należy traktować jako zmianę tytułu
    prawnego do nieruchomości, nie wpływającą na władztwo nią, które użytkownik wieczysty
    uzyskał w dacie ustanowienia tego prawa.
    Nie została więc spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W przedstawionej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 6 i 7 tej ustawy, doszło już do
    dostawy tej nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego.
    Oznacza to, że w sytuacji gdy prawo użytkowania wieczystego ustanowione na rzecz
    pierwotnego użytkownika wieczystego nieruchomości, które następnie zostało
    przeniesione na rzecz kolejnych użytkowników, to sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej aktualnemu użytkownikowi wieczystemu nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Istotny jest również fakt, że przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie
    wieczyste z dniem (...) grudnia 1990 r., a do dnia 30 kwietnia 2004 r. czynność
    ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu VAT. Dopiero z
    chwilą wejścia w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła
    się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z powyższym, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego, dla którego prawo użytkowania wieczystego
    ustanowiono przed 1 maja 2004 r., nie powinna stanowić czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako
    „prawo własności”.

    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis art. 235 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność.
      To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył
      zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w
      użytkowanie wieczyste.
      § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl natomiast art. 237 Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów, użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Przepis art. 233 Kodeksu cywilnego, a także następne tej ustawy (art. 234, art. 235, art.
    237) kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem, z regulacji zawartych w tej ustawie

    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Z przepisu art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia
          działalności gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala
          się jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
          procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
          nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
          Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
        2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
          gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
          wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
          dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
          wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień

          zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości
          gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
          wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której
          mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3
          stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości
          gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
          pierwszą opłatę i opłaty roczne.
        2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
          w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia
          zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
        3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste
          w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach
          tych stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
        4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie
          do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera
          się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego.
          Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14
          dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty,
          nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa – Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży
      tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;

      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż „Konsekwencją stanowiska, że oddanie
    nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie,
    że w przypadku gdy taka czynność nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym
    dniem dokonano wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na
    podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie
    podlega ona obecnie podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać,
    że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem
    1 maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu
    w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr
    54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
    powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości
    będącej przedmiotem wniosku ustanowiono przed 1 maja 2004 r., a więc przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z
    powyższym, sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego
    jest w istocie „przekształceniem” prawa użytkowania wieczystego w prawo własności
    nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo do rzeczy”, które użytkownik już
    uzyskał.
    W rozpatrywanej sprawie, dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług, było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości
    przez pierwotnego użytkownika wieczystego, które nastapiło przed 1 maja 2004 r.
    Oznacza to, że z tą chwilą użytkownik ten otrzymał prawo do faktycznego dysponowania
    nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem.
    Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości gruntowej użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego

    dysponowania tą nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, tj. (...) grudnia 1990 r.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Okoliczności faktyczne sprawy świadczą,
    że przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością
    jak właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    użytkowania wieczystego tej nieruchomości. W sensie ekonomicznym nabył więc też
    prawo do dysponowania nieruchomością jak właściciel.
    Sprzedaż nieruchomości wieczystemu użytkownikowi na podstawie przepisów
    epizodycznych, tj. art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, będąca w istocie
    przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,
    będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie będzie wpływać
    natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik ten uzyskał już w momencie objęcia
    prawa użytkowania wieczystego i nie będzie mogła być traktowana jako sprzedaż tego
    samego towaru.
    Należy podkreślić, że czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu
    będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r., nie będzie podlegała opodatkowaniu, jako ponowna
    dostawa towarów, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, sprzedaż nieruchomości na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego nie może
    być traktowana, jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz obecnego
    wieczystego użytkownika.
    Wobec tego sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej oznaczonej
    działką nr 1 rzecz obecnych użytkowników wieczystych, będąca w istocie przekształceniem
    prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”,
    które zostało uzyskane – jak Państwo wskazali – (...) grudnia 1990 r. i nie może być
    traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Zatem, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej zabudowanej oznaczonej
    działką nr 1 na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych w związku z tym, że
    ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło przed 1 maja 2004 r. – nie będzie
    stanowiła dostawy towarów w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 1 ustawy i nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    ustawy.
    Podsumowując stwierdzam, że w opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa
    użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej oznaczonej działką nr 1
    (ustanowionego przed 1 maja 2004 r.) w prawo własności nieruchomości, na rzecz
    dotychczasowych użytkowników wieczystych, nie będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile

    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.