Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.201.2021.2.TK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-07-16
Teza: W związku ze sprzedażą działki Wnioskodawczyni nie wystąpi w roli podatnika podatku VAT, sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.
Słowa kluczowe: działki; grunty-dostawa gruntu; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z 15 kwietnia 2021 r. (data wpływu 10 maja 2021 r.), uzupełnionym pismem z 8 lipca 2021 r. (data wpływu 13 lipca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki nr 5/24 – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 maja 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki nr 5/24. Wniosek uzupełniono pismem z 8 lipca 2021 r. (data wpływu 13 lipca 2021 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni wspólnie ze szwagrami oraz ich małżonkami zakupiła 3 lipca 2000 r. prawo własności nieruchomości o powierzchni 5,14 ha, oznaczone jako grunty rolne.

Grunty rolne zostały zakupione w trakcie trwania związków małżeńskich, a umów majątkowych małżeńskich nie zawarto. Grunty zostały zakupione w celu prowadzenia działalności rolniczej składających przedmiotowy wniosek.

W 2002 r. współwłaściciele wydzielili 3 000 m2 i przekazali w formie darowizny nieruchomość szwagrowi i jego małżonce.

W latach następnych powiększono areał gruntów. Dokonano zakupu gruntów rolnych, tj. 21 marca 2001 r. – 1,57 ha, 24 października 2006 r. – 0,95 ha, 5 sierpnia 2011 r. – 3,61 ha, 13 listopada 2006 r. – 1,49 ha.

Przez cały okres od chwili zakupu, grunty były uprawiane, pobierano dopłaty dla rolników. Wnioskodawczyni wskazała, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w każdym postępowaniu o przyznanie płatności bezpośrednich szczegółowo weryfikuje, czy zadeklarowane grunty są faktycznie użytkowane rolniczo.

Ponadto przez cały czas do dnia dzisiejszego Wnioskodawczyni opłaca składki ubezpieczenia społecznego w KRUS.

W 2004 r. decyzją Gminy uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym objęto grunty rolne zakupione 3 lipca 2000 r. – 5,14 ha, jako tereny zabudowy mieszkaniowej.

Wnioskodawczyni, nie była i nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług, nie prowadzi działalności gospodarczej.

Małżonek prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej opodatkowanej ryczałtem ewidencjonowanym, która jest czynnym podatnikiem (działalność handlowa), oraz indywidualnie świadcząc usługi transportowe, od 1 stycznia 2018 r. jest zarejestrowany jako czynny podatnik.

Ponadto Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem posiada udziały w nieruchomości, z której przychody opodatkowane są poza działalnością gospodarczą, tzw. najem prywatny w formie ryczałtu ewidencjonowanego.

Działki opisane we wniosku nie były wykorzystywane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni ani jej małżonek nie prowadzili nigdy działalności gospodarczej zajmującej się pośrednictwem lub sprzedażą nieruchomości.

Działki nigdy nie były udostępnione ani nie są obecnie udostępniane jakimkolwiek osobom trzecim na podstawie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej.

Przy nabyciu działek wymienionych we wniosku nie wystąpił podatek VAT naliczony.

Nie podejmowaliśmy działań marketingowych w celu sprzedaży działek, nie występowaliśmy o objęcie nieruchomości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Nie ponosiliśmy wydatków związanych z przygotowaniem przedmiotowych gruntów do sprzedaży. Sprzedaż będzie miała charakter wyzbycie się majątku prywatnego.

Ponadto, z pisma z 8 lipca 2021 r. – stanowiącego uzupełnienie wniosku – wynika, że:

*   Wnioskodawczyni oczekuje jednej interpretacji indywidualnej.
*   Przedmiotem sprzedaży będą działki wydzielone z nieruchomości zakupionej 3 lipca 2000 r. o powierzchni 5,14 ha, nr ewid. 6/7 i 6/8. Wydzielono następujące działki: 5/10, 5/12, 5/11, 5/9, 5/20 do 5/29, 5/14 do 5/18, 5/19, 5/30, 5/31 do 5/34, 5/36 do 5/39, 5/41 do 5/44, 5/35, 5/40, 5/13, 5/45.
*   Od chwili nabycia do sprzedaży działki były i będą wykorzystywane na cele rolnicze.
*   Przez cały okres z przedmiotowych działek były zbierane plony, pobierane dopłaty dla rolników.
*   Przedmiotowe działki nie były i obecnie nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
*   Działki wykorzystywane są wyłącznie w działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 w rozumieniu ww. ustawy.
*   Z tytułu działalności rolniczej Wnioskodawczyni nie jest i nie będzie czynnym podatnikiem podatku VAT. Powyższe oświadczenie dotyczy wszystkich wydzielonych działek.
*   Wydzielone działki będące przedmiotem sprzedaży wykorzystywane były i są nadal wyłącznie do działalności rolniczej, dostawa produktów rolnych. Zwolnienie przedmiotowe na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
*   Nabyte grunty zostały zakupione wyłącznie na potrzeby działalności rolniczej, obecnie są przedmiotem wniosku.
*   Działalność rolniczą Wnioskodawczyni prowadzi wraz z żonami braci męża.
*   Wnioskodawczyni nie udostępnia przedmiotowych działek osobom innym do prowadzenia działalności rolniczej. Wspólnie z żonami braci męża prowadzi uprawy rolne, ponieważ są współwłaścicielami tych gruntów.
*   Wnioskodawczyni nie ponosiła żadnych nakładów w związku z przygotowaniem przedmiotowych działek do dalszej odsprzedaży.
*   Działki stanowią teren niezabudowany i na moment sprzedaży również pozostaną niezabudowane.
*   Przed sprzedażą działka zakupiona 3 lipca 2000 r. jako grunt rolny, została podzielona zgodnie z decyzją z 24 kwietnia 2020 r.
*   Decyzją z 8 grudnia 2020 r. zostały wydzielone drogi publiczne, które przeszły z mocy prawa na własność Gminy. Drogi nie były przez Wnioskodawczynię utwardzone. Przedmiotowe działki są objęte planem zagospodarowania przestrzennego i stanowią teren pod zabudowę mieszkaniową. Wnioskodawczyni nie miała wpływu na uchwalanie planu.
*   Na dzień sprzedaży dla przedmiotowych działek Wnioskodawczyni nie wnioskowała o decyzję o warunkach zabudowy, a także o pozwolenie na budowę i nie zamierza takich wniosków składać.
*   Wniosek dotyczy wydzielonej działki nr 5/24.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż przedmiotowych działek, tj. nabytych w 2000 r. jako rolne i objęte planem w 2004 r., należy potraktować jako sprzedaż opodatkowaną podatkiem VAT?

W uzupełnieniu do wniosku z 8 lipca 2021 r. wskazano, że wniosek dotyczy wydzielonej działki nr 5/24.

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż działek nie jest opodatkowana podatkiem VAT, ponieważ nie będzie wykonana w ramach działalności gospodarczej (zakup pierwotnej działki oraz pozostałych gruntów nie był dokonany w ramach działalności gospodarczej) oraz nie wyczerpuje znamion definicji działalności podanej w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Podobne stanowisko zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 5 maja 2016 r. (I SA/Po 2445/15 ).

Naczelny Sąd Administracyjny, wyjaśniał, że w kwestii opodatkowania sprzedaży działek (gruntów) przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane (działek przekształconych z gruntów rolnych) wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał, TSUE) w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, udzielając odpowiedzi na zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prejudycjalne. W wyroku tym Trybunał stwierdził między innymi, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, a sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może tym samym stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Według Trybunału także okoliczności, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą, w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 str. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1.  określone udziały w nieruchomości,
2.  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
3.  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym. Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Zgodnie z art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w rzeczy. Udział wyraża zakres uprawnień współwłaściciela względem rzeczy wspólnej.

Stosownie do art. 198 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

W myśl art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż pięć lat. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze pięć lat; przedłużenie można ponowić.

Z regulacji art. 211 Kodeksu cywilnego wynika, że każdy ze współwłaścicieli może żądać, aby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy, albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.

W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady).

Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działki istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży działki podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Ponadto należy zauważyć, że z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Według TSUE sprzedaż działek przekształconych z rolnych na budowlane nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli następuje w ramach zarządzania majątkiem prywatnym. Trybunał orzekł, że: „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu prawa UE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.

Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni wspólnie ze szwagrami oraz ich małżonkami zakupiła 3 lipca 2000 r. prawo własności nieruchomości o powierzchni 5,14 ha, oznaczone jako grunty rolne. Grunty rolne zostały zakupione w trakcie trwania związków małżeńskich, a umów majątkowych małżeńskich nie zawarto. Grunty zostały zakupione w celu prowadzenia działalności rolniczej składających przedmiotowy wniosek. W 2002 r. współwłaściciele wydzielili 3 000 m2 i przekazali w formie darowizny nieruchomość szwagrowi i jego małżonce. W latach następnych powiększono areał gruntów. Dokonano zakupu gruntów rolnych, tj. 21 marca 2001 r. – 1,57 ha, 24 października 2006 r. – 0,95 ha, 5 sierpnia 2011 r. – 3,61 ha, 13 listopada 2006 r. – 1,49 ha. Przez cały okres od chwili zakupu, grunty były uprawiane, pobierano dopłaty dla rolników.

Ponadto przez cały czas do dnia dzisiejszego Wnioskodawczyni opłaca składki ubezpieczenia społecznego w KRUS.

W 2004 r. decyzją Gminy uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym objęto grunty rolne zakupione 3 lipca 2000 r. – 5,14 ha, jako tereny zabudowy mieszkaniowej.

Wnioskodawczyni, nie była i nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług, nie prowadzi działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem posiada udziały w nieruchomości, z której przychody opodatkowane są poza działalnością gospodarczą, tzw. najem prywatny w formie ryczałtu ewidencjonowanego. Działki opisane we wniosku nie były wykorzystywane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie prowadziła nigdy działalności gospodarczej zajmującej się pośrednictwem lub sprzedażą nieruchomości. Działki nigdy nie były udostępnione ani nie są obecnie udostępniane jakimkolwiek osobom trzecim na podstawie jakiejkolwiek umowy cywilnoprawnej.

Przy nabyciu działek wymienionych we wniosku nie wystąpił podatek VAT naliczony.

Wnioskodawczyni nie podejmowała działań marketingowych w celu sprzedaży działek i nie występowała o objęcie nieruchomości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wnioskodawczyni nie ponosiła wydatków związanych z przygotowaniem przedmiotowych gruntów do sprzedaży. Sprzedaż będzie miała charakter wyzbycia się majątku prywatnego.

Ponadto, Wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotem sprzedaży będzie działka 5/24 wydzielona z nieruchomości zakupionej 3 lipca 2000 r. o powierzchni 5,14 ha, nr 6/7 i 6/8.

Z nieruchomości wydzielono następujące działki: 5/10, 5/12, 5/11, 5/9, 5/20 do 5/29, 5/14 do 5/18, 5/19, 5/30, 5/31 do 5/34, 5/36 do 5/39, 5/41 do 5/44, 5/35, 5/40, 5/13, 5/45.

Od chwili nabycia do sprzedaży działki były i będą wykorzystywane na cele rolnicze.

Przez cały okres z przedmiotowych działek były zbierane plony, pobierane dopłaty dla rolników.

Przedmiotowe działki nie były i obecnie nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Działki wykorzystywane są wyłącznie w działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 w rozumieniu ww. ustawy.

Z tytułu działalności rolniczej Wnioskodawczyni nie jest i nie będzie czynnym podatnikiem podatku VAT. Powyższe oświadczenie dotyczy wszystkich wydzielonych działek.

Wydzielone działki będące przedmiotem sprzedaży wykorzystywane były i są nadal wyłącznie do działalności rolniczej, dostawa produktów rolnych. Zwolnienie przedmiotowe na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

Nabyte grunty zostały zakupione wyłącznie na potrzeby działalności rolniczej.

Działalność rolniczą Wnioskodawczyni prowadzi wraz z żonami braci męża.

Wnioskodawczyni nie udostępnia przedmiotowych działek osobom innym do prowadzenia działalności rolniczej.

Wnioskodawczyni nie ponosiła żadnych nakładów w związku z przygotowaniem przedmiotowych działek do dalszej odsprzedaży.

Działki stanowią teren niezabudowany i na moment sprzedaży również pozostaną niezabudowane.

Przed sprzedażą działka zakupiona 3 lipca 2000 r. jako grunt rolny, została podzielona zgodnie z decyzją z 24 kwietnia 2020 r.

Decyzją z 8 grudnia 2020 r. zostały wydzielone drogi publiczne, które przeszły z mocy prawa na własność Gminy. Drogi nie były przez Wnioskodawczynię utwardzone. Przedmiotowe działki są objęte planem zagospodarowania przestrzennego i stanowią teren pod zabudowę mieszkaniową. Wnioskodawczyni nie miała wpływu na uchwalanie planu.

Na dzień sprzedaży dla przedmiotowych działek Wnioskodawczyni nie wnioskowała o decyzję o warunkach zabudowy, a także o pozwolenie na budowę i nie zamierza takich wniosków składać.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki nr 5/24.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Wnioskodawczyni podjęła w odniesieniu do działki będącej przedmiotem planowanej sprzedaży.

Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży działki nr 5/24, Zainteresowana będzie spełniała przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni w związku ze zbyciem ww. gruntu, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawczyni w przedmiocie zbycia działki nr 5/24, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (tj. obrotem nieruchomościami). Wnioskodawczyni nie ponosiła żadnych nakładów w związku z przygotowaniem przedmiotowej działki do dalszej odsprzedaży. Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawczyni dokonała jedynie wydzielenia działki nr 5/24, która powstała w wyniku podziału działek nr 6/7 i 6/8 zakupionych 3 lipca 2000 r. Zatem Wnioskodawczyni w stosunku do sprzedaży działki nie będzie zachowywała się jak handlowiec, a jej sprzedaż będzie stanowiła jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego majątku prywatnego.

Podsumowując, w związku ze sprzedażą działki nr 5/24 Wnioskodawczyni nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 ustawy i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług. Sprzedaż działki, w analizowanej sprawie, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Zatem, sprzedaż przez Wnioskodawczynię ww. działki nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni jest prawidłowe.

W kwestii skutków prawnych, jakie wywołuje interpretacja indywidualna wydana dla Wnioskodawczyni, należy stwierdzić, że w myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Mając na uwadze, że wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został złożony przez Panią, zaznacza się, że interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.