Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.172.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-29
Teza: Ustalenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu podaku
sales tax.
Słowa kluczowe: Stany Zjednoczone
koszt-koszty uzyskania przychodów
podatek
przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu podaku sales tax.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Sp. z o.o. (dalej jako „Wnioskodawca" lub „Spółka") jest polskim rezydentem
    podatkowym, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium
    Polski na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o PDOP.
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...) (dalej jako „Produkty") za
    pośrednictwem kanałów e-commerce, dzięki czemu Produkty Spółki dostępne są zarówno
    dla nabywców lokalnych (na terytorium Polski) jak i nabywców zagranicznych - w tym:
    osób zamieszkujących na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki (dalej jako „USA").
    Spółka nie posiada na terytorium USA zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11
    ustawy o PDOP. Przychody ze sprzedaży realizowanej na rzecz nabywców z USA oraz
    powiązane z nimi koszty rozpoznawane są zatem na zasadach ogólnych, tj. jako osiągane
    na terytorium Polski przychody podatkowe oraz koszty uzyskania przychodów (w zakresie
    w jakim określone wydatki spełniają przesłanki takiego traktowania). Tym samym, tego
    rodzaju przychody i koszty uwzględniane są w rachunku podatkowym Spółki na
    terytorium Polski.
    Sprzedaż towarów na rzecz konsumentów na terytorium USA objęta jest co do zasady
    opodatkowaniem podatkiem od sprzedaży detalicznej (dalej jako: „sales tax"). W
    momencie sprzedaży realizowanej na rzecz konsumenta (odbiorcy finalnego), który
    ponosi ciężar podatku, sales tax jest naliczany i pobierany przez sprzedawcę. Następnie
    pobrana kwota przekazywana jest przez sprzedawcę w określonych okresach
    rozliczeniowych na rachunek właściwego urzędu w danym stanie.
    Określenie warunków i zasad stosowania sales tax należy do zakresu ustawodawstwa
    stanowego, zatem zasady te mogą być, a w praktyce są, kształtowane odmiennie na
    terytorium różnych stanów.
    W wyniku zmian otoczenia prawnego będących efektem wydania przez Sąd Najwyższy
    USA wyroku w sprawie South Dakota v. Wayfair, Inc. (32CIV16-000092) dla poszczególnych
    stanów stało się możliwe pobieranie sales tax od sprzedaży detalicznej realizowanej na ich
    terytorium w ramach sprzedaży internetowej (e-commerce) niezależnie od fizycznej
    obecności dostawcy na terenie USA, tj. również w sytuacji braku fizycznej obecności
    dostawcy.
    Z racji federacyjnego charakteru USA i obowiązującego na terytorium USA pluralizmu
    prawnego poszczególne stany uprawnione są do odrębnego uregulowania zasad
    dotyczących pobierania sales tax. To odrębne uregulowanie może odnosić się do samej
    decyzji co do jego pobierania w sytuacji braku fizycznej obecności dostawcy czy warunków
    pobierania podatku (w tym limitów ilościowych/ wartościowych powyżej których
    zastosowanie ma sales tax).
    Obecnie sales tax obowiązuje w 45 stanach oraz w Dystrykcie Columbia.

    Spółka nie mogła w sposób natychmiastowy dostosować się do nowego otoczenia
    prawnego obowiązującego na terytorium USA w powyżej opisanym zakresie. W
    konsekwencji, w celu utrzymania i rozwoju sprzedaży Produktów na terytorium USA oraz
    utrzymania/umocnienia swojej pozycji na tym rynku, Spółka zdecydowała się na
    kontynuację sprzedaży Produktów na tym terytorium tymczasowo bez uwzględniania w
    cenie Produktów sales tax, tj. godząc się na konieczność późniejszego pokrycia ww.
    podatku sales tax z własnych środków. Prawo nie zabraniało sprzedawcy określania ceny
    na określonym poziomie, w tym niepodwyższania jej o sales tax. Nie zwalniało to jednak
    Spółki z obowiązków podatnika tego podatku, nie mogła ona bowiem decydować o tym,
    czy ma naliczać i pobierać sales tax od kupującego (nie decydowała o istnieniu obowiązku
    podatkowego). Sales tax powinien zgodnie z przepisami stanowymi być naliczany od ceny
    określonej przez Spółkę i pobierany od klientów w momencie sprzedaży. Pomimo braku
    możliwości technicznych pobierania sales tax i decyzją Spółki o tymczasowym
    nieuwzględnianiu w cenie Produktów sales tax Spółka była zobowiązana do jego
    późniejszej zapłaty.
    Wnioskodawca miał obowiązek naliczyć podatek, pobrać podatek w chwili dokonania
    sprzedaży (lub przyjęcia płatności) oraz w ustalonych okresach (miesięcznie, kwartalnie,
    półrocznie lub z inną częstotliwością) sporządzić odpowiednie deklaracje w zakresie
    podatku sales tax, przekazać je do odpowiednich organów. Ponadto Spółka była
    zobowiązana wpłacić wynikające z deklaracji w zakresie sales tax kwoty podatku na
    rachunek właściwych organów.
    W przypadku sprzedaży prowadzonej w większości stanów, w których Spółka prowadziła
    działalność, Spółka była zobowiązana do zapłaty zaległego podatku wraz z odsetkami.
    Ponadto Spółka była zobowiązana w niektórych stanach do zapłaty kar (penalties), w
    związku z nieterminową wpłatą podatku lub nieterminowym złożeniem deklaracji
    podatkowych.
    Decyzja Spółki o pokryciu sales tax z własnych środków motywowana była przez szereg
    aspektów biznesowych i operacyjnych, takich jak m.in.:
        spodziewany spadek sprzedaży Produktów na rynku amerykańskim w przypadku
        wstrzymania sprzedaży do czasu dostosowania się do nowego otoczenia prawnego;
        istotność rynku amerykańskiego z perspektywy działalności Spółki (zarówno istotny
        udział przychodów ze sprzedaży Produktów realizowanej na tym terytorium w
        łącznych przychodach ze sprzedaży Produktów Spółki, który to udział w latach 2018-
        2023 wynosił około 30%) i wiążąca się z nią chęć uniknięcia ryzyka utraty dostępu
        do istotnego źródła przychodów;
        złożoność i różnorodność (w poszczególnych stanach) warunków zastosowania
        sales tax oraz procesu kalkulacji należnego podatku skutkujące koniecznością
        opracowania przez Spółkę kompleksowego rozwiązania umożliwiającego
        prawidłową realizację obowiązków w ww. zakresie (w tym: wykonania
        odpowiednich prac programistycznych);
        trudności techniczne/systemowe związane z wdrożeniem nowych zasad rozliczeń,
        w tym: w zakresie umożliwienia prawidłowego wykazywania, deklarowania i
        rozliczania sales tax;
        brak odpowiedniego okresu przejściowego umożliwiającego terminowe
        dostosowanie istniejących procedur/systemów do zmienionego podejścia.

    Po powzięciu uzasadnionego podejrzenia, że nowe przepisy mogą obejmować Spółkę,
    Wnioskodawca zmierzał do potwierdzenia tego podejrzenia u amerykańskich doradców
    podatkowych specjalizujących się w podatku sales tax. Na początku 2023 r. Wnioskodawcy
    udało się jednoznacznie potwierdzić, że podlega pod nowo wdrożone przepisy w zakresie
    sales tax. Z uwagi na złożoność mechanizmu kalkulacji podatku sales tax, nie tylko
    niezbędne było zaangażowanie lokalnych doradców, ale również nabycie, wdrożenie i
    wytworzenie przez Wnioskodawcę, specjalistycznego oprogramowania do naliczania tego
    podatku. Okres wdrożenia oprogramowania trwał ok. roku, a uruchomienie narzędzi
    nastąpiło w październiku 2023 r. Od czerwca 2018 r. do października 2023 r.
    Wnioskodawca kontynuował sprzedaż Produktów na rynek USA bez naliczania, pobierania
    i odprowadzania podatku tj. bez faktycznego wykonywania obowiązków ciążących na
    Wnioskodawcy.
    Spółka nie zdecydowała się na wstrzymanie sprzedaży na terytorium USA ze względu na
    strategiczne / kluczowe znaczenie rynku amerykańskiego, którego utrata mogłaby mieć
    znaczący wpływ na dalsze prowadzenie działalności oraz wyniki Spółki.
    W rezultacie, decyzja o tymczasowej kontynuacji działalności na terytorium USA bez
    uwzględniania sales tax, a tym samym również zgoda na późniejsze poniesienie
    związanych z tym kosztów z własnych środków umotywowana była względami
    biznesowymi (racjonalnymi gospodarczo na moment jej podjęcia) i podjęta była w celu
    utrzymania możliwości sprzedaży (i osiągania przychodów) na tym terytorium oraz
    zwiększenie wolumenu sprzedaży na rynku amerykańskim.
    W 2023 roku, z uwagi na (i) umocnienie się pozycji rynkowej Spółki; (ii) relatywnie
    ugruntowaną pozycję Spółki na rynku amerykańskim oraz (iii) implementację rozwiązań
    systemowych oraz procesów umożliwiających prawidłową kalkulację sales tax - Spółka
    mogła pozwolić sobie na zwiększenie ceny Produktów sprzedawanych na terytorium USA
    o właściwy sales tax.
    W związku z powyższym Spółka dokonała na terytorium USA rejestracji dla celów sales tax
    i w konsekwencji:
    i. w odniesieniu do okresu, w którym Spółka nie odprowadzała należnego sales tax -
        Spółka zobowiązana była do zapłaty z własnych środków takiego podatku za lata
        ubiegłe wraz z należnymi odsetkami (niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie
        wydatków, które nie będą Spółce w żaden sposób zwrócone, w szczególności
        Spółka nie ma podstaw oraz możliwości faktycznych by żądać ich zapłaty/dopłaty
        przez nabywców finalnych);
    ii. w odniesieniu do bieżących okresów rozliczeniowych (od momentu rejestracji) - Spółka
        każdorazowo pobiera należny sales tax od nabywcy (w momencie sprzedaży
        Produktów) oraz odprowadza go do właściwego organu (w określonych okresach
        rozliczeniowych).
    Na moment złożenia wniosku Spółka jako podatnik podatku sales tax jest zarejestrowana
    jako podatnik (tzw. tax payer) w 30 stanach i posiada zezwolenie na pobór podatku (tzw.
    tax permit).
    Spółka dokonała rejestracji na potrzeby podatku sales tax w następujących stanach: (...).
    Rejestracji dokonano w okresie od października 2023 do grudnia 2024 ze względu na
    liczbę stanów, w których Spółka zobowiązana była do rejestracji i złożoność procesu
    rejestracji w ramach Voluntary Disclosure Agreement. W 2023 doszło do rejestracji w 19
    stanach, w 2024 doszło do rejestracji w 11 stanach. W pozostałych stanach nie został
    wprowadzony sales tax, Spółka nie przekroczyła progów, po przekroczeniu których
    rejestracja i naliczanie podatku stają się obowiązkowe lub usługi świadczone przez Spółkę
    nie podlegają opodatkowaniu.
    Pytania

    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym:
    1. Wydatki na zapłatę podatku sales tax poniesione przez Spółkę w związku ze
      zrealizowaną w przeszłości sprzedażą Produktów na terytorium USA bez
      uwzględnienia sales tax (tj. wartość odpowiadająca kwocie należnego z tego tytułu
      sales tax wraz z odsetkami, do zapłaty których zobowiązana była Spółka) stanowiły
      koszt uzyskania przychodu Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP?
    2. Wydatki poniesione na zapłatę podatku sales tax (opisane w punkcie 1 powyżej)
      stanowiły koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami Spółki, o którym mowa
      w art. 15 ust. 4d ustawy o PDOP, potrącalny w dacie jego poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy:
    1. Wydatki na zapłatę podatku sales tax poniesione przez Spółkę w związku ze
      zrealizowaną w przeszłości sprzedażą Produktów na terytorium USA bez
      uwzględnienia sales tax (tj. wartość odpowiadająca kwocie należnego z tego tytułu
      sales tax wraz z odsetkami, do zapłaty których zobowiązana była Spółka) stanowiły
      koszt uzyskania przychodu Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP.
    2. Wydatki poniesione na zapłatę podatku sales tax stanowiły koszt inny niż
      bezpośrednio związany z przychodami Spółki, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy
      o PDOP, potrącalny w dacie jego poniesienia.
    Uzasadnienie stanowiska
    W zakresie pytania nr 1
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
    Na podstawie ugruntowanego podejścia organów podatkowych, przyjmowana jest szersza
    interpretacja powołanego przepisu, zgodnie z którą, dla klasyfikacji wydatku do kategorii
    kosztów uzyskania przychodów niezbędne jest łączne spełnienie następujących warunków:
        wydatek został faktycznie poniesiony przez podatnika;
        jest on definitywny (rzeczywisty) - tzn. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
        wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
        gospodarczą;
        wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub
        zabezpieczenia źródła przychodów;
        wydatek został właściwie udokumentowany;
        nie znajduje się on w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        PDOP nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Konieczność spełnienia powyższych warunków, jako warunek kwalifikacji wydatku do
    kosztów podatkowych, potwierdzana jest w licznych interpretacjach wydawanych przez
    organy podatkowe w tym m.in. w:
        interpretacji indywidualnej z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB1
        -1.4010.569.2024.2.RH;
        interpretacji indywidualnej z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB1
        -3.4010.693.2024.1.DW;

        interpretacji indywidualnej z dnia 2 grudnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-
        1.4010.558.2024.1.PK;
    W konsekwencji należy uznać, że jeśli ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki spełniały
    ww. warunki, Wnioskodawca uprawniony będzie do ich zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów.
    W ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do wydatków, które poniesione zostały przez
    Spółkę na zapłatę sales tax wraz z należnymi odsetkami - wszystkie ww. warunki będą
    spełnione.
    Wydatki w ww. zakresie zostały faktycznie poniesione przez Spółkę i miały charakter
    definitywny. Wnioskodawca nie miał bowiem możliwości uzyskania jakiegokolwiek zwrotu
    z tego tytułu od nabywców na rzecz których dokonywał sprzedaży Produktów, a w
    odniesieniu do których powstał obowiązek zapłaty sales tax. Brak możliwości zwrotu
    wynikał przede wszystkim z faktu, że nie istnieją podstawy prawne do żądania od
    nabywców jakiegokolwiek zwrotu w sytuacji, w której podatek nie został pobrany przy
    sprzedaży Produktów.
    Wydatki w zakresie dot. sales tax były również należycie udokumentowane. Jak wskazano
    we wniosku, Spółka nie mogła w sposób natychmiastowy dostosować się do nowego
    otoczenia prawnego obowiązującego na terytorium USA.
    W odniesieniu do transakcji, które miały miejsce przed dniem włączenia systemu
    umożliwiającego pobieranie sales tax, Spółka przygotowała kalkulacje dotyczące
    opodatkowania transakcji sales tax i przekazała je do odpowiednich władz stanowych w
    formie plików kalkulacji lub deklaracji podatkowych. Następnie na podstawie złożonych
    deklaracji lub zaakceptowanych kalkulacji Spółka dokonała płatności należnego podatku.
    Dodanie możliwości opodatkowania sales tax transakcji w USA wymagało
    wielomiesięcznych prac programistycznych oraz analizy wymagań podatkowych i
    prawnych. Po uzyskaniu gotowości przez system naliczania sales tax, został on
    niezwłocznie uruchomiony w październiku 2023. Od momentu włączenia tego systemu
    Spółka zbiera wszystkie informacje niezbędne do prawidłowego naliczenia podatku i
    pobrania go od użytkowników w stanach (w których Spółka ma prawo pobrać sales tax) w
    momencie dokonywania płatności (cena wyświetlana w sklepie powiększana jest o
    wartość naliczonego sales tax). Przed dniem włączenia systemu kwoty płacone przez
    użytkowników nie zawierały w sobie kwoty podatku.
    Spółka jest również w posiadaniu potwierdzeń dokonania wpłat. Zatem zarówno fakt
    poniesienia kosztu (w określonej wysokości) jak i konieczność jego poniesienia są
    udokumentowane.
    Jednocześnie, analizowane wydatki pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę
    działalnością gospodarczą (tj. ze sprzedażą Produktów realizowaną na terytorium USA)
    oraz zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu/zachowania/zabezpieczenia źródła
    przychodu.
    Dla oceny tej kwestii istotne jest w praktyce istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem (lub realną szansą powstania) przychodów
    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Zgodnie z ugruntowanym podejściem organów i sądów administracyjnych, nie jest
    konieczne, aby koszt bezpośrednio powodował konkretny przychód podatkowy.
    Wystarczy, że w momencie ponoszenia wydatku (podjęcia decyzji o jego poniesieniu),
    podatnik, obiektywnie oceniając całość sytuacji, mógł oczekiwać, że wydatek doprowadzi
    do osiągnięcia przychodów lub ochrony bądź zabezpieczenia ich źródła.
    Warto podkreślić, że w świetle tzw. wykładni gospodarczej wyrażanej w wyrokach sądów
    administracyjnych, racjonalność (celowość) poniesienia danego wydatku powinna
    podlegać ocenie z perspektywy przedsiębiorcy ponoszącego dany wydatek, przy czym

    kluczowe znaczenie ma to, czy poniesienie określonego wydatku może obiektywnie
    przyczynić się do osiągnięcia przychodu (lub zachowania/zabezpieczenia jego źródła) a nie
    czy faktycznie ww. cel zostanie osiągnięty.
    Przykładowo:
        w wyroku z dnia 4 października 2018 r. (sygn. akt II FSK 2840/16) Naczelny Sąd
        Administracyjny (NSA) stwierdził, że „Interpretując przepis art. 15 ust.1 u.p.d.o.p.
        należy kierować się przesłankami zdrowego rozsądku przy dokonywaniu oceny
        racjonalności poniesienia przez danego podatnika kosztu przez pryzmat faktów
        zaistniałych po dacie podjętych decyzji o charakterze gospodarczym. (...)
        Postulowany jest sposób interpretowania prawa podatkowego oparty na tzw.
        wykładni gospodarczej, tzn. takiej która przewiduje, m.in. przyjęcie założenia, że
        podatnik działa i powinien działać w sposób typowy dla podmiotów prowadzących
        działalność gospodarczą, tj. przykładowo dąży do osiągnięcia zysku a nie strat.";
        w wyroku z dnia 10 marca 2016 r. (sygn. akt FSK 3532/13) NSA potwierdził
        natomiast, że Ocena, czy koszt realizuje cel określony w art.15 ust.1 ustawy
        podatkowej, dokonywana być powinna nie z abstrakcyjnego lub na przykład
        urzędniczego punktu widzenia, ale z punktu widzenia konkretnego podmiotu
        zamierzającego osiągnąć przychód, w tym w szczególności podmiotu
        prowadzącego działalność gospodarczą. Dopiero z tej perspektywy możliwe jest
        obiektywne stwierdzenie, czy dany wydatek, poniesiony w konkretnych
        okolicznościach i w tych okolicznościach rozpatrywany i oceniany, może być uznany
        za gospodarczo racjonalny, poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub
        zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.";
        w uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r., II FPS 2/12, NSA wskazał, że „działając w
        warunkach rynkowych podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu
        widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania zmierzające
        do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą
        również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów
        i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy też
        eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie
        podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego
        działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić straty. Tym samym
        zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności
        gospodarczej w jej całokształcie."
    Ponadto, jak wskazał NSA w wyroku z 13 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 2831/18:
    Działając w warunkach rynkowych podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu
    widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach działania zmierzające do
    uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również
    polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków,
    minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy też eliminowaniu
    nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie
    sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna
    i zacząć przynosić straty. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest

    prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady,
    każde tego rodzaju przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji,
    powinno być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła
    przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W świetle cytowanych wyroków decyzja Spółki o kontynuacji działalności na terytorium
    USA bez uwzględniania sales tax, a tym samym również zgoda na późniejsze poniesienie
    związanych z tym kosztów z własnych środków zamiast zupełnej rezygnacji z prowadzenia
    sprzedaży była w pełni uzasadniona i miała na celu osiągnięcie jak największej
    efektywności ekonomicznej. Tym samym, wydatek ten poniesiony został w celu
    zabezpieczenia źródła przychodu.
    Analizując podobny stan faktyczny dotyczący nie uiszczania sales tax przez polską spółkę,
    w wyroku z 9 sierpnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1506/22 NSA wskazał, że "W orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego za ugruntowaną można uznać wykładnię art.15 ust.1
    u.p.d.o.p., zgodnie z którą przez koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu
    uznaje się koszty poniesione w celu dalszego uzyskiwania danego rodzaju przychodów z
    konkretnego źródła co najmniej na tym samym poziomie. Natomiast za koszty poniesione
    na zabezpieczenie źródła przychodów uważa się koszty poniesione na ochronienie
    istniejącego źródła przychodów tak, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób
    (por. wyroki NSA z 30 marca 2017 r., II FSK 510/15; z 1 grudnia 2007 r., II FSK 1413/06; z 28
    lipca 2020 r., II FSK 1654/18). Wadliwie zatem przyjął organ interpretujący, że nie ma
    znaczenia dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów przyczyna podjęcia
    konkretnej decyzji o jego poniesieniu".
    W zaistniałych okolicznościach, na podstawie analiz dokonanych przez Spółkę i
    uwzględniając obiektywne ograniczenia, decyzja o poniesieniu omawianych wydatków
    była racjonalna. Miała ona na celu wzmocnienie pozycji Spółki na rynku amerykańskim
    oraz zmniejszenie ryzyka spadku sprzedaży Produktów na tym rynku, co ostatecznie miało
    na celu zminimalizowanie ryzyka spadku przychodów podatkowych Spółki.
    W rezultacie, decyzja o prowadzeniu działalności na terytorium USA bez uwzględniania
    sales tax i zgoda na późniejsze poniesienie związanych z tym kosztów z własnych środków
    umotywowana była względami biznesowymi (racjonalnymi gospodarczo na moment jej
    podjęcia) i podjęta była w celu utrzymania możliwości sprzedaży i osiągania przychodów
    na terytorium USA.
    Rezygnacja z prowadzenia sprzedaży Produktów na terytorium USA nie tylko
    bezpośrednio przełożyłaby się na spadek przychodów podatkowych Spółki wynikający z
    braku sprzedaży na terytorium USA, ale również negatywnie wpłynęłaby na pozycję Spółki
    na rynku amerykańskim dla celów przyszłej sprzedaży (osłabienie pozycji Spółki na tym
    rynku skutkujące obniżeniem jej przyszłych przychodów).
    W świetle powyższych argumentów, zdaniem Spółki nie pozostawia wątpliwości fakt, że
    decyzja o prowadzeniu działalności bez uwzględniania sales tax za to z poniesieniem
    kosztów ze środków własnych była decyzją gospodarczo racjonalną, ukierunkowaną na:
        osiąganie przychodów podatkowych (w zakresie prowadzenia bieżącej sprzedaży
        realizowanej na terytorium USA); oraz
        zachowanie/zabezpieczenie źródła przychodów (w zakresie utrzymania
        /wzmocnienia pozycji Spółki na rynku amerykańskim).
    Również na moment samego poniesienia wydatku, działanie takie będzie gospodarczo
    racjonalne z perspektywy Spółki. W szczególności, brak ich poniesienia mógłby skutkować:

        nałożeniem na Spółkę dodatkowych kar/zwiększonych odsetek od zaległości, w
        przypadku późniejszej identyfikacji przez właściwe organy braku uregulowania
        należnego podatku;
        ograniczeniem dostępu Spółki do rynku amerykańskiego uniemożliwiającym dalsze
        generowanie przychodów na tym terytorium.
    Ponieważ przychody realizowane na terytorium USA stanowią przychody podatkowe
    Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, m.in. w świetle braku zakładu
    podatkowego na terytorium USA, warunek związku ponoszonych wydatków z
    przychodami podatkowymi należy uznać za spełniony.
    Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na zapłatę sales tax (wraz z należnymi
    odsetkami) zostały poniesione w celu uzyskania przychodów/zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Ponadto, analizowane wydatki nie znajdują się również w katalogu wydatków
    podlegających wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów określonym w art. 16 ust. 1
    ustawy o PDOP.
    Katalog ten ma charakter enumeratywny, co oznacza, że jakiekolwiek koszty spełniające
    podstawowe kryteria zaliczenia do kosztów podatkowych, a które nie zostały wyraźnie
    wymienione w tym katalogu, mogą być uznane za koszty podatkowe. Nie ma podstaw do
    rozszerzającej interpretacji wyjątków wymienionych w katalogu, w tym do przyjmowania,
    że wydatki inne niż bezpośrednio wskazane w powołanym artykule, powinny podlegać
    wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy podkreślić, że analizowane wydatki (tj. wydatki, które
    zostaną poniesione przez Spółkę na zapłatę sales tax wraz z należnymi odsetkami) nie
    zostały wskazane w ww. katalogu.
    O ile bowiem pewne płatności o charakterze podatku podlegają wyłączeniu z kosztów
    podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP (dotyczy to np. podatku
    dochodowego, w pewnych okolicznościach: podatku od towarów i usług, podatku od
    wydobycia niektórych kopalin, podatku o którym mowa w ustawie z dnia 15 stycznia 2016
    r. o podatku od niektórych instytucji finansowych, podatku od przychodów z budynków
    które to podlegają wyłączeniu na podstawie odpowiednio: pkt 15, 46, 67 i 70 i 74 tego
    przepisu) należy podkreślić, że zgodnie z niekwestionowanym podejściem wskazane w
    tym artykule wyłączenia nie dotyczą wszystkich podatków, a jedynie tych, które
    bezpośrednio zostały w nim wymienione.
    Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przepis art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP interpretować w
    sposób rozszerzający i stosować do podatków "podobnych" do podatku od towarów i
    usług. Przepisy ustawy o PDOP nie wykluczają w szczególności możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z uiszczeniem zagranicznych
    obciążeń, w tym również odpowiadających konstrukcją podatkowi VAT, jeżeli spełniają one
    przesłanki wymienione w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Poniżej Spółka przytacza przykłady
    takich rozstrzygnięć Dyrektora KIS:
        Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 21 października 2020 r., 0111- KDIB2-
        1.4010.322.2020.1.PB dotycząca norweskiego podatku od wartości dodanej:
        podatku od towarów i usług oraz podatku od wartości dodanej nie można
        utożsamiać z podatkiem obowiązującym w Norwegii (...) w odniesieniu do
        wydatków ponoszonych na zakup usług na terenie Norwegii zastosowanie znajdzie
        art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W konsekwencji, jeżeli spełnione zostaną warunki
        wynikające z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów

        uzyskania przychodów wydatki ponoszone na terytorium Norwegii w kwocie brutto,
        tj. powiększonej o norweski podatek Merverdiavigift.
        Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 13 czerwca 2022 r., 0111- KDIB2-
        1.4010.152.2022.2.PB dotycząca rosyjskiego podatku od wartości dodanej:
        zapłacony w Rosji podatek od wartości dodanej, stanowi koszt uzyskania przychodu
        prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem Spółka ma prawo do zaliczenia w
        poczet kosztów uzyskania przychodów podatku od wartości dodanej wynikającego
        z dokonanych transakcji sprzedaży zagranicznej na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy
        o CIT w momencie jego poniesienia.
    Przytoczone uprzednio uregulowania prawne - w świetle dyrektywy zakładającej
    pierwszeństwo literalnej wykładni przepisów podatkowych - przesądzają bowiem, że na
    gruncie przedmiotowej sprawy zasada neutralności podatku od towarów i usług dotyczy
    wyłącznie przypadków związanych z możliwością rozliczania podatku od towarów i usług
    w systemie krajowym.
    (...) cytowane dyspozycje art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT nie będą miały w
    przedmiotowej sprawie zastosowania, ponieważ pojęcia podatku od wartości dodanej
    oraz podatku od towarów i usług nie są tożsame. Dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych podatek od wartości dodanej nakładany zgodnie z przepisami
    obowiązującymi w powyższym zakresie na terytorium Rosji, nie może być więc
    utożsamiany z polskim podatkiem od towarów i usług.
    Przedmiotowe rozstrzygnięcia Dyrektora KIS potwierdzają, iż zagraniczne podatki
    niezależnie od ich konstrukcji, jeżeli pobierane i wpłacane są w państwach spoza Unii
    Europejskiej, nie są tożsame z podatkiem od towarów i usług i w konsekwencji nie dotyczą
    ich ograniczenia wynikające z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki związane z uiszczeniem
    tych podatków oceniane powinny być w ocenie Dyrektora KIS tylko i wyłącznie z
    perspektywy art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W świetle powyższego wydatek poniesiony na Sales tax mimo pewnych podobieństw do
    polskiego VAT zdecydowanie nie jest z nim tożsamy. W szczególności sales tax nie podlega
    rozliczaniu poprzez mechanizm naliczeń i odliczeń realizowany na każdym poziomie
    łańcucha sprzedaży i jako taki - konstrukcyjnie istotnie odbiega od podatku od towarów i
    usług. Ponadto nawet podatek o konstrukcji identycznej do polskiego VAT (ale
    obowiązujący poza Unią Europejską) zakładający mechanizm odliczenia i zwrotu może
    stanowić koszt uzyskania przychodu.
    Występują podatki, których zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nie budzi
    wątpliwości organów podatkowych. Dotyczy to przykładowo podatku od czynności
    cywilnoprawnych (co do zasady), czy też podatku od nieruchomości (por np. interpretacje
    indywidualne: z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. 0114-KDIP2-3.4010.258.2018.1 .MS, z dnia
    10 lutego 2017 r., sygn. 2461 - IBPB-1-3.4510.1082.2016.1.IZ, z dnia 6 października 2016 r.,
    sygn. 2461- IBPB-1-3.4510.827.2016.1.KB).
    Tym samym, skoro:
        art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP nie zawiera ogólnego odwołania do wszelkich
        płatności mających charakter podatku, a jedynie precyzuje które (konkretne)
        podatki i w jakim zakresie podlegają wyłączeniu z kosztów;
        sales tax nie został bezpośrednio wskazany w żadnym z punktów tego artykułu;
        nie zawiera się on również pośrednio w żadnej z wskazanych tam szerszych
        kategorii podatków;

    należy przyjąć, że w art. 16 ust 1 nie ma podstaw do wyłączenia płatności ponoszonych na
    sales tax z kosztów podatkowych.
    Jednocześnie, mimo, że konieczność poniesienia analizowanych wydatków wynika z braku
    terminowego dopełnienia pewnych wymogów, nie ma również podstaw by twierdzić że
    płatności te mają charakter kar/płatności odszkodowawczych podlegających wyłączeniu z
    kosztów podatkowych.
    Wyłączenia w tym zakresie dotyczą bowiem jedynie:
        grzywien i kar pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym, karnym
        skarbowym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz odsetek od tych
        grzywien i kar (art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o PDOP);
        kar, opłat i odszkodowań oraz odsetek od tych zobowiązań z tytułu (i)
        nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska, oraz (ii) niewykonania
        nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli dotyczących uchybień w dziedzinie
        bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 16 ust. 1 pkt 19 ustawy o PDOP);
        kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych
        robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w
        usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług (art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy
        o PDOP);
        opłat sankcyjnych, które zgodnie z odrębnymi przepisami podlegają wpłacie do
        budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego (art. 16 ust. 1
        pkt 54 ustawy o PDOP).
    W świetle powyższego należy zauważyć, że w okolicznościach opisanych w stanie
    faktycznym i zdarzeniu przyszłym, nie mamy do czynienia z żadną z opisanych powyżej
    kategorii. W szczególności:
        ani należny sales tax ani związane z nim odsetki nie stanowią kar/grzywien
        orzeczonych w żadnym ze wskazanych powyżej postępowań;
        analizowane płatności nie dotyczą w żaden sposób zobowiązań odnoszących się do
        zakresu ochrony środowiska/bezpieczeństwa i higieny pracy;
        sales tax (ani należne z tytułu opóźnionej zapłaty odsetki) nie tylko nie stanowią kar
        umownych/ odszkodowań ale też nie zostaną wypłacone z tytułów określonych w
        ww. przepisie (tj. z tytułu wad towarów/zwłoki w ich dostarczeniu/usunięciu wad);
        nie są to również opłaty sankcyjne wypłacane na rzecz budżetu państwa/budżetów
        jednostek samorządu terytorialnego.
    Spółka pragnie również podkreślić, że w analizowanych okolicznościach nie mamy również
    do czynienia z sytuacją, w której na Skarb Państwa przerzucana byłaby odpowiedzialność
    za jakiekolwiek zaniedbania czy niedopatrzenia ze strony Spółki.
    Koszty ponoszone przez Spółkę nie wynikały z jej zaniedbań lub niedopatrzeń, lecz były
    świadomie poniesione w celu zminimalizowania potencjalnych negatywnych skutków
    ekonomicznych dla Wnioskodawcy, co zostało wcześniej wyjaśnione we wniosku.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że powyższa argumentacja znajduje zastosowanie
    również do odsetek z tytułu opóźnienia w zapłacie sales tax, jakie poniesione zostaną

    przez Spółkę. W szczególności, zdaniem Wnioskodawcy, również w tym zakresie nie na
    podstaw do wyłączenia takich wydatków z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust.
    1 ustawy o PDOP.
    O ile bowiem powołany artykuł wyłącza z kosztów uzyskania przychodów:
        naliczone lecz niezapłacone/umorzone odsetki od zobowiązań (art. 16 ust. 1 pkt 11
        ustawy o PDOP); oraz
        odsetki za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych
        należności, do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej; (art. 16 ust. 1 pkt
        21 ustawy o PDOP); należy zauważyć, że w analizowanych okolicznościach ww.
        przepisy nie znajdują zastosowania.
    Należy podkreślić, że sales tax, którego dotyczą analizowane odsetki nie stanowi
    należności budżetowej w rozumieniu ww. przepisu ani też nie stosują się do niego
    przepisy Ordynacji podatkowej (jest to bowiem podatek wynikający z przepisów
    obowiązujących na terytorium USA). Zatem wyłączenie, o którym mowa w art. 16 ust 1 pkt
    21 ustawy o PDOP nie znajdzie zastosowania do odsetek za zwłokę z tytułu nieterminowej
    płatności sales tax.
    Odsetki od wszelkiego rodzaju innych zobowiązań, nie mogą natomiast stanowić kosztu
    podatkowego tak długo jak nie są zapłacone (art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o PDOP). A
    contrario, odsetki takie mogą zatem stanowić koszty uzyskania przychodów na zasadach
    ogólnych (po spełnieniu standardowych warunków zaliczalności do kosztów podatkowych)
    - z chwilą ich zapłaty.
    Tym samym, ponieważ analizowane wydatki nie zostały wymienione w ww. artykule -
    należy stwierdzić że nie podlegają one wyłączeniu z kosztów podatkowych na podstawie
    art. 16 ust. 1 ustawy o PDOP.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że Wydatki na zapłatę
    podatku sales tax poniesione przez Spółkę w związku ze zrealizowaną w przeszłości
    sprzedażą Produktów na terytorium USA bez uwzględnienia sales tax (tj. wartość
    odpowiadająca kwocie należnego z tego tytułu sales tax wraz z odsetkami, do zapłaty
    których zobowiązana była Spółka) stanowiły koszt uzyskania przychodu Spółki w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP.
    W zakresie pytania nr 2
    W ustawie o PDOP wyróżnione zostały dwie podstawowe kategorie kosztów uzyskania
    przychodów, tzn.:
        koszty bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty bezpośrednie); oraz
        koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (tzw. koszty pośrednie).
    Zgodnie z artykułem 15 ust. 4 PDOP, koszty bezpośrednio związane z przychodami,
    poniesione przed bieżącym rokiem podatkowym oraz w jego trakcie, są zasadniczo
    potrącalne w roku, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Natomiast
    koszty niepowiązane bezpośrednio z przychodami, według art. 15 ust. 4d tejże ustawy, są
    odliczane w dacie ich poniesienia. Jeśli koszty pośrednie odnoszą się do okresu dłuższego
    niż rok podatkowy i nie można dokładnie ustalić, jaka ich część dotyczy danego roku, są
    rozliczane proporcjonalnie do długości okresu, jakiego dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o PDOP, dniem poniesienia kosztu uzyskania przychodu
    jest dzień, w którym ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie

    otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to
    ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.
    Ustawa o PDOP nie definiuje jednocześnie pojęć „kosztów bezpośrednio związanych z
    przychodami" oraz „kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami".
    Odwołując się do wykładni językowej ww. pojęć:
        za koszty bezpośrednio związane z przychodami - należałoby uznać koszty, których
        poniesienie pozostaje w bezpośrednim związku z uzyskaniem konkretnego
        przychodu, tzn. koszty, których poniesienie jest niezbędne z punktu widzenia
        uzyskania określonego przychodu;
        za koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami - uznać należy pozostałe
        koszty podatkowe, tzn. koszty, w przypadku których niemożliwe jest ich przypisanie
        do określonego (konkretnego) przychodu.
    Powyższe rozumienie ww. pojęć przyjmowane jest również w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe, np. z dnia 20 lipca 2022 r. (sygn.
    0111- KDIB1-1.4010.257.2022.3.AND), z dnia 31 października 2024 r. (sygn. 0111- KDIB1
    -2.4010.500.2024.1.MK).
    Ze względu na brak jasnych wytycznych co do kwalifikacji kosztów do kategorii kosztów
    „bezpośrednich" i „pośrednich", wydatki ponoszone przez podatnika powinny podlegać
    każdorazowo indywidualnej analizie (ocenie) w celu dokonania ich prawidłowej
    kwalifikacji. Dla tych celów przyjmuje się, że pośrednie koszty uzyskania przychodów to
    wydatki, które nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami
    podatnika i niemożliwe jest ustalenie w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał
    związany z nimi przychód.
    Kwalifikacja kosztu powinna zostać dokonana każdorazowo z uwzględnieniem
    indywidualnych okoliczności danego stanu faktycznego (w tym m.in. „między innymi
    rodzaj działalności gospodarczej podatnika, racjonalnie dokonaną ocenę możliwości
    osiągnięcia przychodu z konkretnego kosztu, intencje podatnika towarzyszące ponoszeniu
    wydatku, więź, jaka w konkretnych okolicznościach np. gospodarczych, rynkowych,
    występuje (lub nie występuje) pomiędzy kosztem podatkowym, a efektywnie osiągniętym
    lub tylko zamierzonym przychodem. Mając powyższe na względzie, ten sam wydatek w
    określonych okolicznościach może być uznany za koszt „bezpośredni", a w innych za
    „pośredni", a w jeszcze innych może w ogóle nie stanowić kosztu podatkowego. - por. np.
    interpretacja indywidualna z 25 stycznia 2018 r., sygn. 0111- KDIB1-2.4010.8.2018.1.BD).
    W świetle uzasadnienia przedstawionego w argumentacji dot. pytania nr 1 należy uznać,
    że wydatki, które poniesione zostały na zapłatę zaległego sales tax spełniają warunki dla
    ich kwalifikacji jako kosztu uzyskania przychodu. Nie można jednak uznać, aby poniesienie
    ww. wydatków było bezpośrednio związane z jakimkolwiek konkretnym przychodem
    podatkowym Spółki.
    Wprawdzie kalkulacja należnego sales tax dokonywana była w oparciu o wartość
    sprzedaży realizowanej na terytorium USA w odniesieniu do konkretnych transakcji
    sprzedaży zrealizowanych na tym terytorium, jednak nie można uznać, że zapłata sales tax
    wiązała się wyłącznie z przychodem uzyskanym przez Spółkę z tytułu ww. transakcji.
    Zdaniem Wnioskodawcy poniesienie tych kosztów nie wiązało się bowiem jedynie z
    realizacją określonych transakcji sprzedaży. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego i wyjaśniono szerzej w uzasadnieniu do pytania nr 1 decyzja o

    kontynuacji sprzedaży bez uwzględniania sales tax (a w konsekwencji poniesienie kosztów
    w tym zakresie ze środków własnych Spółki) motywowana była staraniami o zachowanie
    źródła przychodu, jakim jest sprzedaż Produktów realizowana na terytorium USA.
    Tym samym, z uwagi na fakt, że celem poniesienia ww. kosztu było m.in.:
        utrzymanie/wzmocnienie pozycji Spółki na rynku amerykańskim oraz zapewnienie
        możliwości kontynuacji działalności Spółki na tym rynku; jak również
        ograniczenie ewentualnych dodatkowych kar/zwiększonych odsetek od zaległości
        jakie mogłyby wynikać z braku uregulowania zaległości;
    należy uznać, że koszt ten nie był bezpośrednio związany z konkretnymi transakcjami
    sprzedaży realizowanymi na tym terytorium ale z całokształtem przychodów Spółki
    uzyskiwanych z tego terytorium, w tym także z przychodami które mogą zostać osiągnięte
    na terytorium USA w kolejnych latach.
    Biorąc pod uwagę, fakt, że wydatki te nie pozostawały w bezpośrednim związku z
    konkretnymi przysporzeniami Spółki i nie ma możliwości ustalenia, w jakim okresie i w
    jakiej wysokości powstały/ powstaną związane z nimi przychody, w ocenie Spółki wydatki
    te powinny być traktowane jako koszty pośrednie.
    W związku z tym, o dacie powstania kosztu podatkowego w analizowanym zakresie
    decydować będzie data ujęcia (zaksięgowania) analizowanych kosztów dla celów
    bilansowych. Zatem datę poniesienia kosztu podatkowego determinować będą przepisy o
    rachunkowości, określające dzień ujęcia kosztu w księgach rachunkowych.
    Wydatki poniesione na zapłatę podatku sales tax stanowiły koszt inny niż bezpośrednio
    związany z przychodami Spółki, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o PDOP,
    potrącalny w dacie jego poniesienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną
    szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

        musi zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
        zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        musi być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
        gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        musi zostać właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Ponadto, ponoszone wydatki nie mogą znajdować się w katalogu wydatków podlegających
    wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, stanowić mogą koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
        celowość wydatku, przy ocenie której należy brać pod uwagę racjonalność w
        działaniu podatnika zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Zasadę celowości bliżej opisuje wyrok NSA z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II FSK
    430/11, w którym stwierdzono: „zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony
    przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy
    opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-
    skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego
    działania dla osiągnięcia przychodu. Nie każdy wydatek, nawet związany z prowadzoną
    działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę
    opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT .
    Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować bądź co na najmniej
    zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia.” (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn.
    akt II FSK 41/11, uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10, oraz uchwała
    z dnia 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11).
    W celu wyjaśnienia co należy rozumieć poprzez „zachowanie” i „zabezpieczenie” źródła
    przychodów, które, poza przesłanką „osiągnięcia” przychodów wymienia ustawodawca w
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy na wstępie przywołać znaczenie językowe tych pojęć.
    Zgodnie ze „Słownikiem języka polskiego” pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1996 r.
    „zachować” („zachowywać”) to „dochować coś w stanie nie zmienionym, nie naruszonym,
    utrzymać”. Natomiast „zabezpieczyć” („zabezpieczać”) oznacza „uczynić bezpiecznym –
    niezagrożonym; dać ochronę, ochronić”.

    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to takie koszty, które poniesione
    zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w
    nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako
    zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na
    ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało
    w bezpieczny sposób. Jak zauważył NSA, wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT w tym
    zakresie dokonano także w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, czego przykładem są
    wyroki NSA z 30 marca 2017 r., II FSK 510/15; z 1 grudnia 2007 r., II FSK 1413/06; z 28 lipca
    2020 r., II FSK 1654/18, w których uznano, iż przez koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodów uznaje się koszty poniesione w celu dalszego uzyskiwania danego
    rodzaju przychodów z konkretnego źródła co najmniej na tym samym poziomie,
    natomiast za koszty poniesione na zabezpieczenie źródła przychodów uważa się koszty
    poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów tak, aby to źródło
    funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Zatem, biorąc pod uwagę powyższe, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są
    wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też
    zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww.
    ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym, związek przyczynowy
    pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub
    zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego
    wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie
    może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu
    źródła przychodów.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że (...) (dalej jako „Produkty") za pośrednictwem
    kanałów e-commerce, dzięki czemu Produkty Spółki dostępne są zarówno dla nabywców
    lokalnych (na terytorium Polski) jak i nabywców zagranicznych - w tym: osób
    zamieszkujących na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki (dalej jako „USA"). Spółka
    nie posiada na terytorium USA zagranicznego zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy
    o PDOP. Przychody ze sprzedaży realizowanej na rzecz nabywców z USA oraz powiązane z
    nimi koszty rozpoznawane są zatem na zasadach ogólnych, tj. jako osiągane na terytorium
    Polski przychody podatkowe oraz koszty uzyskania przychodów (w zakresie w jakim
    określone wydatki spełniają przesłanki takiego traktowania). Tym samym, tego rodzaju
    przychody i koszty uwzględniane są w rachunku podatkowym Spółki na terytorium Polski.
    Sprzedaż towarów na rzecz konsumentów na terytorium USA objęta jest co do zasady
    opodatkowaniem podatkiem od sprzedaży detalicznej (dalej jako: „sales tax"). W
    momencie sprzedaży realizowanej na rzecz konsumenta (odbiorcy finalnego), który
    ponosi ciężar podatku, sales tax jest naliczany i pobierany przez sprzedawcę. Następnie
    pobrana kwota przekazywana jest przez sprzedawcę w określonych okresach
    rozliczeniowych na rachunek właściwego urzędu w danym stanie. Określenie warunków i
    zasad stosowania sales tax należy do zakresu ustawodawstwa stanowego, zatem zasady
    te mogą być, a w praktyce są, kształtowane odmiennie na terytorium różnych stanów. W
    wyniku zmian otoczenia prawnego będących efektem wydania przez Sąd Najwyższy USA
    wyroku w sprawie South Dakota v. Wayfair, Inc. (32CIV16-000092) dla poszczególnych
    stanów stało się możliwe pobieranie sales tax od sprzedaży detalicznej realizowanej na ich
    terytorium w ramach sprzedaży internetowej (e - commerce) niezależnie od fizycznej
    obecności dostawcy na terenie USA, tj. również w sytuacji braku fizycznej obecności
    dostawcy.
    Z wniosku wynika, że Spółka jako podatnik sales tax, jest zarejestrowana jako podatnik
    (tzw. tax payer) w 30 stanach i posiada zezwolenie na pobór podatku (tzw. tax permit).
    Spółka dokonała rejestracji na potrzeby podatku sales tax w okresie od października 2023
    r. do grudnia 2024 r.:

        w 2023 r. w 19 stanach,
        w 2024 r. w 11 stanach.
    Biorąc pod uwagę powyższe, wskazać należy, iż w niniejszej sprawie kluczowa jest analiza
    spełnienia przesłanki celowości wydatku wyrażonej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tzn.
    poniesienie wydatku na zaległy podatek sales tax wraz z odsetkami powinno być ocenione
    przez pryzmat jednej z wyrażonych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT przesłanki, jaką jest
    związek wydatku z zachowaniem źródła przychodów. Pozostałe przesłanki zaliczenia do
    kosztów podatkowych, takie jak: faktyczne i definitywne poniesienie wydatku, właściwe
    udokumentowanie, niezawieranie się w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1 należy uznać za
    spełnione.
    Mając na uwadze wyżej powołane przepisy oraz opis stanu faktycznego, nie można uznać,
    że wydatki na zapłatę sales tax wraz z odsetkami, poniesione przez Spółkę w związku ze
    zrealizowaną w przeszłości sprzedażą Produktów na terytorium USA bez uwzględnienia
    sales tax (tj. wartość odpowiadająca kwocie należnego z tego tytułu sales tax wraz z
    odsetkami, do zapłaty których zobowiązana była Spółka) mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodów Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Nie zostanie bowiem
    spełniona przesłanka poniesienia ich w celu uzyskania przychodów ze źródła przychodów
    ani zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.
    Oceniając działanie Spółki w kontekście racjonalności podjętej przez nią decyzji, tj. oceny
    czy było to tylko nieuzasadnione okolicznościami faktycznymi i prawnymi ryzyko
    gospodarcze, którego skutki nie powinny być rekompensowane poprzez rozliczenie
    podatkowe, czy też była to racjonalna decyzja gospodarcza, wymuszona obowiązkami
    Spółki jako amerykańskiego podatnika i pozwalająca jej na dalsze prowadzenie w
    bezpieczny sposób sprzedaży jej produktów na rynku amerykańskim, należy po pierwsze
    zauważyć, że decyzja, którą podjęła Spółka tak naprawdę nie była decyzją o poniesieniu
    wydatku w postaci zapłaty zaległego sales tax z odsetkami, tylko decyzja o
    niezarejestrowaniu się Spółki jako podatnika dla potrzeb tego podatku i uzyskania
    pozwolenia podatkowego tax permit, które pozwalałoby spółce na pobieranie podatku od
    kupującego. Poniesiony wydatek jest więc konsekwencją tego, że Spółka nie zastosowała
    się od razu do obowiązku uwzględniania w cenie produktów podatku sales tax. Skutek w
    postaci zapłaty podatku z własnych środków nie jest więc żadnym wyborem Spółki (inaczej
    niż wydatki, których dotyczą wyroki powołane przez Państwa) lecz przymusem
    wynikającym z przepisów prawa amerykańskiego. Dlatego też nie można zaakceptować
    Państwa argumentacji, zgodnie z którą racjonalność gospodarczą tłumaczą Państwo tym,
    że brak zapłaty podatku sales tax mógłby skutkować: nałożeniem na Spółkę dodatkowych
    kar/zwiększonych odsetek od zaległości, w przypadku późniejszej identyfikacji przez
    właściwe ograny braku uregulowania należnego podatku, czy też ograniczeniem dostępu
    do rynku amerykańskiego uniemożliwiającym dalsze generowanie przychodów na tym
    terytorium. Spółka nie miała w tym zakresie (zapłaty podatku) żadnej swobody, po prostu
    musi ten podatek zapłacić, a im później by to zrobiła, tym dotkliwsze skutki by poniosła.
    Oprócz wyższych odsetek od zaległości podatkowych, mogłyby to być dodatkowe kary, czy
    wręcz zakaz (ograniczenie) możliwości sprzedaży na rynku amerykańskim.
    W związku z powyższym decyzja o zapłaceniu podatku sales tax z własnych środków Spółki
    nie może być postrzegana w kategorii decyzji biznesowej, do której podjęcia w sposób
    suwerenny ma oczywiście prawo każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą.
    Decyzją, którą w rzeczywistości podjął podatnik była decyzja o niepodwyższaniu ceny
    produktów dla konsumentów (odbiorców finalnych) oraz decyzja o momencie, w którym
    spółka dokona rejestracji jako podatnik (tax payer) na terenie poszczególnych stanów USA
    i uzyska zezwolenie na pobór podatku (tax permit).
    Ponadto należałoby również ocenić, czy Spółka mogła pobierać podatek od początku
    istnienia obowiązku jego poboru. W tym zakresie, należy rozważyć dwie kwestie. Pod
    względem formalnym oczywiste jest, że nie mogła go pobierać skoro nie dokonała

    rejestracji jako podatnik i nie uzyskała zgody od organu podatkowego na jego pobór od
    ostatecznych odbiorców. Biorąc zaś pod uwagę możliwość dokonania rejestracji
    podatkowej, należy zauważyć, że z wniosku nie wynika, żeby istniały jakiekolwiek
    przeszkody natury obiektywnej uniemożliwiające rejestrację Spółki jako podatnika sales
    tax w poszczególnych stanach USA. Można więc zauważyć, że okoliczności przedstawione
    we wniosku, takie jak brak wiedzy/ustalanie konieczności opodatkowania czy trudności
    techniczne związane z oprogramowaniem czy wystawianiem poprawnych dokumentów
    źródłowych opóźniające rejestrację Spółki (nazywane przez Państwa okolicznościami
    operacyjnymi) leżały po stronie Spółki i miały charakter subiektywny, zależny od
    postępowania samej Spółki (np. dokładniejszego śledzenia zmian w tzw. otoczeniu
    prawnym, wcześniejszego uzyskania ekspertyz podatkowych, szybszego opracowania
    oprogramowania itd.). Dodatkowo Spółka sama przedłużała moment rejestracji, gdyż nie
    chciała podnosić cen produktów o podatek sales tax pobierany od ostatecznych
    odbiorców swoich produktów (co nazwano przez Państwa okolicznościami biznesowymi).
    Skutkiem powyższych działań Spółki jest konieczność zapłaty zaległego podatku z
    własnych środków. Oprócz tego Spółka poniesie dodatkowy koszt w postaci odsetek od
    zaległości.
    W ocenie organu, podjętej z powyższych powodów decyzji o dokonywaniu sprzedaży bez
    pobierania sales tax od klientów, czyli wbrew obowiązującym w stanach USA przepisom,
    nie można uznać za działanie w celu zachowania źródła przychodów. Racjonalnie
    działający podmiot powinien dążyć do tego, żeby jak najszybciej dopełnić ciążących na nim
    obowiązków, tak aby nie ponosić kosztów ich niedopełnienia, które, jak wspomniała sama
    Spółka, mogły być znacznie bardziej dolegliwe niż sama zapłata podatku i odsetek od
    zaległości. Istotne wątpliwości budzi także dobrowolne godzenie się przez Spółkę na
    sankcje wynikające z braku stosowania obowiązujących przepisów i samowolne
    decydowanie o tym, czy podatek płacić zgodnie z regulacjami amerykańskiego prawa
    podatkowego jako podatnik sales tax, czy też go przez pewien okres i jak długi nie płacić.
    Gdyby przyjąć sposób działania Spółki za racjonalny w sensie obiektywnym (podatkowym),
    to zrodziłaby się kolejna wątpliwość, tj. w jaki sposób należałoby wyznaczyć granicę
    czasową, po przekroczeniu której zwlekanie z rejestracją byłoby już działaniem
    nieracjonalnym i niemogącym wywoływać skutków podatkowych - czy byłyby to np. rok,
    dwa, a może więcej lat od wprowadzenia nowych przepisów. Inaczej mówiąc, trudno w
    sposób obiektywny byłoby wyznaczyć moment, od którego można by uznać, że Spółka
    była już „gotowa” na pobieranie podatku od klientów zgodnie z amerykańskim prawem, a
    skoro tak, to nie powinna już płacić tego podatku ze swoich środków.
    Biorąc zaś pod uwagę Państwa argumentację, zgodnie z którą kontynuacja sprzedaży na
    terenie USA bez uwzględnienia w cenie produktów podatku sales tax (co pozwoliło na
    niepodnoszenie cen produktów dla ostatecznych odbiorców) miała na celu utrzymanie i
    rozwój sprzedaży produktów na terenie USA, a przez to (m.in. w świetle braku zakładu
    podatkowego na terytorium USA) uzyskiwanie przychodów podatkowych w rozumieniu
    art. 12 ust. 1 ustawy o CIT – co w ocenie Spółki czyni warunek związku ponoszonych
    wydatków z przychodami podatkowymi za spełniony - należy zauważyć, że gdyby Spółka
    podniosła cenę dla klienta o pobierany podatek przychód podatkowy, który jest
    elementem konstrukcyjnym podatku CIT płaconego w Polsce pozostałby na tym samym
    poziomie zaś Spółka nie wykazywałaby kosztów (pobranie i przekazanie podatku byłoby
    podatkowo neutralne). W przypadku ponoszenia podatku z własnych środków przychody
    Spółki byłyby co prawda na tym samym poziomie, jednakże przychód ten pomniejszony
    byłby o zapłacony w USA podatek wraz z odsetkami. Takie rozliczenie nie byłoby więc bez
    znaczenia dla wysokości dochodu Spółki stanowiącego podstawę opodatkowania oraz
    podatku wpływającego do polskiego budżetu, a warto zauważyć, że podatek sales tax,
    który obciążałby koszty podatnika w Polsce wpływa do budżetów poszczególnych stanów
    USA.
    W dalszej kolejności, odnosząc się do argumentu niepodnoszenia ceny w celu umocnienia
    pozycji Spółki na rynku amerykańskim, trudno polemizować z tezą, że cena towaru jest

    znaczącym czynnikiem kształtującym popyt i jej podwyżka może spowodować
    zmniejszenie dotychczasowego poziomu sprzedaży. Jednakże warto wspomnieć, że nie
    jest to jedyny czynnik wpływający na preferencje zakupowe klientów. Innymi, równie
    istotnymi są np. jakość, niepowtarzalność, niezawodność i inne cechy sprzedawanych
    produktów, ich dostępność, wygodne kanały sprzedaży, udzielana gwarancja itp. Ponadto,
    Spółka nie stwierdziła w sposób jednoznaczny, że do spadku sprzedaży z pewnością by
    doszło, gdyby zaczęła pobierać sales tax od klientów. W opisie stanu faktycznego czytamy
    jedynie cyt. „spodziewany spadek sprzedaży Produktów na rynku amerykańskim w
    przypadku wstrzymania sprzedaży do czasu dostosowania się do nowego otoczenia
    prawnego”. W związku z tym można postawić pytanie: czy chęć utrzymania
    dotychczasowej pozycji na rynku, jest wystarczającym i racjonalnym uzasadnieniem dla
    niedopełnienia obowiązków podatkowych? Należy zauważyć, że z wniosku nie wynika, że
    wypełnienie tych obowiązków skutkowałoby utratą źródła przychodów, wynika tylko, że
    mogłoby hipotetycznie spowodować spadek sprzedaży w przypadku wstrzymania
    sprzedaży do czasu dostosowania się do nowego otoczenia prawnego. Oczywiście każdy
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą dąży do maksymalizacji zysku, co nie
    oznacza, że prowadząc tę działalność podmioty gospodarcze nie doświadczają sytuacji, w
    których dochodzi do zmniejszenia tego zysku oraz obniżenia poziomu uzyskiwanych
    wcześniej przychodów. Jest to kwestia ryzyka związanego z prowadzeniem działalności
    gospodarczej.
    W przedmiotowej sprawie Spółka podjęła ryzyko sprzedaży produktów na rynku
    amerykańskim, skutkiem czego była konieczność respektowania obowiązujących w USA
    przepisów podatkowych, w szczególności nakładających obowiązek pobierania sales tax
    od prowadzenia działalności za pośrednictwem e-comerce. Taki obowiązek ciążył także na
    innych podmiotach, w tym takich, które podobnie jak Spółka zostały nim objęte. Tym
    bardziej trudno jest zaakceptować pogląd, by Spółka obciążona kosztami powstałymi w
    efekcie celowego opóźnienia rejestracji jako tax payer - które to działanie można uznać za
    nieuczciwe z punktu widzenia interesów innych uczestników obrotu gospodarczego i
    niesłużące stabilizacji obrotu gospodarczego - mogła odnieść na tej podstawie korzyść w
    postaci możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów podatkowych w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT, uznając, że spełniona zostanie przesłanka celowości, w tym
    polegająca na związku wydatku z zachowaniem źródła przychodów.
    Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 przyjmujące, że
    wydatki na zapłatę podatku sales tax poniesione przez Spółkę w związku ze zrealizowaną
    w przeszłości sprzedażą Produktów na terytorium USA bez uwzględnienia sales tax (tj.
    wartość odpowiadająca kwocie należnego z tego tytułu sales tax wraz z odsetkami, do
    zapłaty których zobowiązana była Spółka) stanowiły koszt uzyskania przychodu Spółki w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o PDOP., należało uznać za nieprawidłowe.
    Ad 2
    Z uwagi na fakt, że w zakresie pytania nr 1 uznałem wydatki na zapłatę podatku sales tax
    za niestanowiące podatkowych kosztów uzyskania przychodu, odpowiedź na pytanie nr 2
    (odnośnie momentu zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych) jest bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Należy jednocześnie zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie problematyki
    będącej ściśle przedmiotem Państwa zapytania (pytań). Treść pytań wyznacza bowiem
    granice tematyczne wydawanej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie

    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz
    wyroków sądowych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw
    podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym
    rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów
    podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.