Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.149.2025.1.KD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-17
Teza: Amortyzacja budynku niemieszkalnego.
Słowa kluczowe: amortyzacja; amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; budynek-budynek niemieszkalny; koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 8; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22a-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    amortyzacji budynku niemieszkalnego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie handlu materiałami
    budowlanymi oraz wynajmu i zarządzania nieruchomościami. Jako osoba fizyczna jest Pan
    podatnikiem czynnym podatku VAT, podatek dochodowy rozlicza Pan na zasadach
    ogólnych. W środkach trwałych posiada Pan m.in. kamienicę mieszczącą się (...), która
    przeznaczona jest pod wynajem. Działka wraz z budynkiem została zakupiona w 2011 r.
    Kamienica była amortyzowana przez 10 lat (amortyzacja przyśpieszona 120 miesięcy).
    Od października 2020 r. rozpoczęto remont i rozbudowę kamienicy. Projekt budowlany
    dotyczył nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego oraz zmiany sposobu
    użytkowania kondygnacji parteru i podpiwniczenia na funkcję handlowo-usługową.
    Dane liczbowe zgodnie z projektem:
                                                  2· pow. użytkowa istniejącego budynku (kamienica) przed przebudową - 772,74 m;
                                                  2· pow. użytkowa istniejącego budynku po przebudowie i nadbudowie - 1421,30 m;
                                2.· pow. użytkowa południowej oficyny - 118,90 m.
    Przeznaczenie pomieszczeń :
                                    2· poziom (-1): 1 lokal użytkowy, o pow. użytkowej 29,1 m;
                                          2· poziom 0: 7 lokali użytkowych, o łącznej pow. użytkowej 268,0 m;
                                            2· poziom (+1): 6 lokali mieszkalnych, o łącznej pow. użytkowej 293,0 m;
                                            2· poziom (+2): 6 lokali mieszkalnych, o łącznej pow. użytkowej 303,4 m;
                                            2.· poziom (+3): 6 lokali mieszkalnych, o łącznej pow. użytkowej 315,6 m.
    We wrześniu 2023 r. po zakończonym remoncie został oddany do użytkowania stary,
    istniejący budynek i przyjęto do amortyzacji proporcjonalną wartość poniesionych
    kosztów inwestycji, tj. 50,17%, liczoną jako procent powierzchni oddanej do użytku w
                                                2stosunku do powierzchni użytkowej całego zamierzenia budowlanego (772,74 m /
          2  2(1421,30 m : 118,9 m).
                                                  2Zgodnie z przeznaczeniem pomieszczeń, lokale użytkowe stanowiły 50,35% (29,1 m + 268
    2  2  2  2m) / 29,1 m + 268 m + 293 m) powierzchni wszystkich lokali znajdujących się w
    wyremontowanym, istniejącym budynku oddanym do użytkowania. W związku z tym
    przyjęto amortyzację przyśpieszoną 120 miesięcy. Następnie, w lipcu 2024 r. uzyskano
    pozwolenie na użytkowanie nadbudowy budynku mieszkalno-usługowego frontowego i
    południowej oficyny. 14 lokali mieszkalnych zostało przekazanych zewnętrznej firmie
    zarządzającej procesem podnajmowania obiektu osobom trzecim w najmie
    krótkoterminowym i korporacyjnym. Z tego też tytułu wystawiane są faktury VAT.
    Na chwilę obecną przeznaczenie wszystkich lokali w kamienicy jest następujące:
      · poziom (0): lokale użytkowe;

      · poziom (+1): lokale mieszkalne;
      · poziom (+2): lokale mieszkalne stanowiące apartamenty w ramach najmu
        krótkoterminowego;
      · poziom (+3): lokale mieszkalne stanowiące apartamenty w ramach najmu
        krótkoterminowego.
    W rozważanym przypadku chciałby Pan zaznaczyć, że lokale w kamienicy nie są osobno
    amortyzowane i nie są wyodrębnione zgodnie z ustawą o własności lokali. Budynek
    podlega amortyzacji w całości. Lokale mieszkalne II i III piętra funkcjonują jako
    apartamenty udostępniane w ramach najmu krótkoterminowego, nie zaś na potrzeby
    stałego zamieszkania, nie ma w nich możliwości stałego zamieszkania. Najem
    krótkoterminowy nie wiąże się z realizacją celów, bądź potrzeb mieszkaniowych, a zatem
    wskazane lokale-apartamenty nie stanowią lokali mieszkalnych zgodnie z art 2 ust. 2
    ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.
    O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje jego
    przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i wyposażenie, a nie sposób użytkowania,
    który w praktyce bywa czasem niezgodny z przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego
    przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo wykonanie odpowiednich robót
    budowlano-adaptacyjnych. W przypadku tegoż budynku, lokale II i III kondygnacji
    przystosowane są tylko i wyłącznie do najmu krótkoterminowego, a nie zaś na potrzeby
    stałego zamieszkania. Natomiast lokale mieszczące się na kondygnacji (0), są to typowo
    lokale handlowo-usługowe. Tym samym, w budynku będącym przedmiotem wniosku
    powierzchnia wykorzystywana na cele mieszkalne nie stanowi co najmniej połowy
    całkowitej powierzchni użytkowej budynku, a więc budynek wg klasyfikacji na gruncie
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jest budynkiem niemieszkalnym. Natomiast
    zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych został zaklasyfikowany przez Wnioskodawcę pod
    numerem 109 jako: „Pozostałe budynki niemieszkalne”.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest Pana stanowisko, zgodnie z którym przepis art. 22c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie dotyczy przedmiotowego budynku posiadanego
    przez Pana zlokalizowanego w... i możliwa jest jego amortyzacja?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, od dnia 1 stycznia 2023 r. nadal przysługuje możliwość amortyzacji
    wspomnianego budynku. Zakaz amortyzacji lokali i budynków mieszkalnych został
    wprowadzony poprzez art. 22c ustawy o PIT poprzez ustawę z dnia 29 października 2021
    r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105;
    dalej: „ustawa nowelizująca”).
    Jednak na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej możliwa była kontynuacja
    amortyzacji lokali mieszkalnych do końca 2022 r., jeżeli zostały nabyte lub wytworzone
    przed 1 stycznia 2022 r.
    Celem ustalenia właściwej stawki amortyzacyjnej, bądź - jak w tym przypadku - ustalenia,
    czy środek trwały podlega amortyzacji, w pierwszej kolejności należy środek trwały
    zakwalifikować do odpowiedniego rodzaju według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia
    3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. z 2016 r. poz.
    1864; dalej; .rozporządzenie KŚT). Jak wynika z Objaśnień szczegółowych zawartych w
    rozporządzeniu KŚT, lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie
    budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z
    pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Potrzeby

    mieszkaniowe nie zostały co prawda zdefiniowane ani w ustawie o PIT, ani w
    rozporządzeniu KŚT, jednak patrząc przez pryzmat chociażby ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931, ze zm.), bądź ulgi
    mieszkaniowej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163).
    W Pana ocenie uzasadnione jest twierdzenie, że najem krótkoterminowy nie wiąże się z
    realizacją celów, bądź potrzeb mieszkaniowych, a zatem wskazane lokale kondygnacji 0, 2
    i 3 nie stanowią lokali mieszkalnych. Ponadto, lokale nie zostały wyodrębnione jako
    odrębne nieruchomości. Natomiast budynki mieszkalne zostały w rozporządzeniu KŚT
    zdefiniowane jako obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni
    użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż
    połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne,
    budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Skoro jak zostało wskazane powyżej apartamenty nie stanowią lokali mieszkalnych, to w
    budynku będącym przedmiotem wniosku powierzchnia wykorzystywana na cele
    mieszkalne nie stanowi co najmniej połowy całkowitej powierzchni użytkowej, a zatem
    budynek nie jest budynkiem mieszkalnym. Zatem budynek ten należy klasyfikować na
    potrzeby amortyzacji jako budynek niemieszkalny. Z rozporządzenia KŚT wynika ponadto,
    że: „Podziały występujące w grupie 1 i 2 opracowane zostały na podstawie
    usystematyzowanego wykazu obiektów budowlanych Polskiej Klasyfikacji Obiektów
    Budowlanych (PKOB) wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia
    1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. poz. 1316, z
    późn. zm.) i Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzonej rozporządzeniem
    Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
    (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676).
    W związku z tym, obiektom objętym tymi grupami przypisano także odpowiednie symbole
    PKOB. Jak wynika z powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r.
    w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112 poz. 1316; dalej:
    „PKOB”) budynek Pana należy zakwalifikować do Sekcji 1 Budynki, Działu 12 Budynki
    Niemieszkalne, bez względu na Grupę, czy to hotele i budynki zakwaterowania
    turystycznego, czy też Budynki handlowo-usługowe.
    W kontekście budynków hoteli, czy budynków zamieszkania zbiorowego powołać należy
    ponadto § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w
    sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.
    j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, ze zm.), w którym w § 3 pkt 4 wskazano, że przez budynek
    mieszkalny należy rozumieć:
      a) budynek mieszkalny wielorodzinny,
      b) budynek mieszkalny jednorodzinny.
    Zgodnie natomiast § 3 pkt 5 ww. rozporządzenia, przez budynek zamieszkania zbiorowego
    należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi. W Pana ocenie
    przedmiotowe budynki, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12
    kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i
    ich usytuowanie, prawidłowo sklasyfikowane być powinny jako budynki zamieszkania
    zbiorowego, tzn. w odrębnej kategorii od budynków mieszkalnych.
    Biorąc pod uwagę powyższe definicje oraz literalne rozróżnienie w rozporządzeniu
    rodzajów budynków w szczególności na budynki mieszkalne, hotele, budynki
    zamieszkania zbiorowego oraz budynki rekreacji indywidualnej, należy dojść do wniosku,
    że ustawodawca zakresem art. 22c ustawy o PIT objął jedynie wskazane w nim wprost
    rodzaje budynków/lokali, wśród których nie znalazły się m.in. budynki zamieszkania
    zbiorowego, czy budynki handlowo-usługowe. Tym samym, tego rodzaju budynki nie są
    „wyłączone z amortyzacji” na gruncie wskazanego przepisu.

    Podsumowując, jak wynika z powołanych powyżej aktów prawnych, budynek będący
    przedmiotem wniosku mieszczący się w (...), nie może zostać sklasyfikowany jako budynek
    mieszkalny, zatem w przedstawionym stanie faktycznym, nie będzie mieć zastosowania
    wyłączenie dla zaliczania do kosztów uzyskania przychodu amortyzacji, o którym mowa w
    art. 22c ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    W myśl art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      1) wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a)
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarcza, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ww. ustawy.
    Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      a) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

    Z powyższego wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji o ile spełniają następujące
    warunki:
      · stanowią własność lub współwłasność podatnika,
      · są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
      · przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
      · są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
        działalnością gospodarczą.
    Treść powołanych wyżej przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Z opisu sprawy wynika, że w środkach trwałych posiada Pan m.in. kamienicę, która
    przeznaczona jest pod wynajem. Działka wraz z budynkiem została zakupiona w 2011 r.
    Kamienica była amortyzowana przez 10 lat (amortyzacja przyśpieszona 120 miesięcy). Od
    października 2020 r. rozpoczęto remont i rozbudowę kamienicy. Projekt budowlany
    dotyczył nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego oraz zmiany sposobu
    użytkowania kondygnacji parteru i podpiwniczenia na funkcję handlowo-usługową .
    Dane liczbowe zgodnie z projektem:
                                                  2· pow. użytkowa istniejącego budynku (kamienica) przed przebudową - 772,74 m;
                                                  2· pow. użytkowa istniejącego budynku po przebudowie i nadbudowie - 1421,30 m;
                                2.· pow. użytkowa południowej oficyny - 118,90 m.
    Przeznaczenie pomieszczeń :
                                    2· poziom (-1): 1 lokal użytkowy, o pow. użytkowej 29,1 m;
                                          2· poziom 0: 7 lokali użytkowych, o łącznej pow. użytkowej 268,0 m;
                                            2· poziom (+1): 6 lokali mieszkalnych, o łącznej pow. użytkowej 293,0 m;
                                            2· poziom (+2): 6 lokali mieszkalnych, o łącznej pow. użytkowej 303,4 m;
                                            2.· poziom (+3): 6 lokali mieszkalnych, o łącznej pow. użytkowej 315,6 m.
    We wrześniu 2023 r. po zakończonym remoncie został oddany do użytkowania stary,
    istniejący budynek i przyjęto do amortyzacji proporcjonalną wartość poniesionych
    kosztów inwestycji, tj. 50,17%, liczoną jako procent powierzchni oddanej do użytku w
    stosunku do powierzchni użytkowej całego zamierzenia budowlanego (772,74 m2 /
    (1421,30 m2 : 118,9 m2). Zgodnie z przeznaczeniem pomieszczeń, lokale użytkowe
    stanowiły 50,35% [(29,1 m2 + 268 m2) / 29,1 m2 + 268 m2 + 293 m2) powierzchni
    wszystkich lokali znajdujących się w wyremontowanym, istniejącym budynku oddanym do
    użytkowania. W związku z tym przyjęto amortyzację przyśpieszoną 120 miesięcy.
    Następnie, w lipcu 2024 r. uzyskano pozwolenie na użytkowanie nadbudowy budynku
    mieszkalno-usługowego frontowego i południowej oficyny. 14 lokali mieszkalnych zostało
    przekazanych zewnętrznej firmie zarządzającej procesem podnajmowania obiektu
    osobom trzecim w najmie krótkoterminowym i korporacyjnym.
    Na chwilę obecną przeznaczenie wszystkich lokali w kamienicy jest następujące:
      · poziom (0): lokale użytkowe;

      · poziom (+1): lokale mieszkalne;
      · poziom (+2): lokale mieszkalne stanowiące apartamenty w ramach najmu
        krótkoterminowego;
      · poziom (+3): lokale mieszkalne stanowiące apartamenty w ramach najmu
        krótkoterminowego.
    Lokale w kamienicy nie są osobno amortyzowane i nie są wyodrębnione zgodnie z ustawą
    o własności lokali. Budynek podlega amortyzacji w całości. Lokale mieszkalne II i III piętra
    funkcjonują jako apartamenty udostępniane w ramach najmu krótkoterminowego, nie zaś
    na potrzeby stałego zamieszkania, nie ma w nich możliwości stałego zamieszkania. Najem
    krótkoterminowy nie wiąże się z realizacją celów, bądź potrzeb mieszkaniowych, a zatem
    wskazane lokale-apartamenty nie stanowią lokali mieszkalnych, zgodnie z art 2 ust. 2
    ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych
    budynek został zaklasyfikowany przez Pana pod numerem 109 jako: „Pozostałe budynki
    niemieszkalne”.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przedmiotowy budynek nie jest wyłączony z
    amortyzacji na gruncie przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W celu udzielenia odpowiedzi na Pana pytanie należy przywołać również treść art. 22c pkt
    2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten [w brzmieniu nadanym
    ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca)] wskazuje, że:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
    Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Jednocześnie z art. 71 ust. 2
    wskazanej wyżej ustawy nowelizującej wynika, że:
      Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku
      dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
      zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków
      trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
      mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
      spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do
      domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych
      przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Biorąc zatem pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, należy stwierdzić, że
    znowelizowany art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma
    zastosowania do budynków niemieszkalnych.
    Zasady klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady
    Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (t. j.
    Dz.U. z 2016 r. poz. 1864 ). Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów
    majątku trwałego służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów
    amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej
    podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i
    wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z
    przeznaczeniem. O zmianie pierwotnego przeznaczenia na stałe, decyduje każdorazowo
    wykonanie odpowiednich robót budowlano-adaptacyjnych. W przypadku budynków

    (lokali) o różnym przeznaczeniu o zaliczeniu obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju
    decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi szczegółowe do Grupy I w KŚT). Organem
    uprawnionym do orzekania w zakresie Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd
    Statystyczny.
    Należy dodać, że podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w Klasyfikacji Środków
    Trwałych oparty jest na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Według
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynki mieszkalne to obiekty budowlane,
    których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do
    celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej
    wykorzystywana jest na cele mieszkalne, wówczas budynek klasyfikowany jest jako
    niemieszkalny. Budynki niemieszkalne to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla
    potrzeb niemieszkalnych.
    W związku z powyższym, przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena
    prawidłowości dokonanej przez Pana klasyfikacji budynku wskazanego we wniosku do
    odpowiedniej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych, który zaklasyfikował Pan jako
    niemieszkalny. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Organ przyjął za Panem, jako
    niepodlegający ocenie element opisu stanu faktycznego, wskazaną przez Pana kwalifikację
    ww. budynku jako budynku niemieszkalnego, zakwalifikowanego do KŚT pod symbolem
    109.
    Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślenia wymaga fakt, że zmiana
    wprowadzona omawianą wyżej ustawą Polski Ład nie objęła budynków i lokali
    niemieszkalnych, które nadal podlegają amortyzacji podatkowej i do których przytoczony
    wyżej art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma
    zastosowania.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Pana opis sprawy oraz obowiązujące w tym
    zakresie przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, że skoro będący Pana
    własnością obiekt:
      · jest udostępniany w ramach najmu krótkoterminowego nie zaś na potrzeby stałego
        zamieszkania,
      · został zaklasyfikowany przez Pana do KŚT 109 jako „Pozostałe budynki niemieszkalne”,
    to tym samym jest Pan uprawniony do zaliczania odpisów amortyzacyjnych w ciężar
    kosztów podatkowych, ponieważ wyłączenie określone w obowiązującym od 1 stycznia
    2022 r. art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie dotyczy
    budynków niemieszkalnych, nawet jeśli w budynku prowadzona jest działalność usługowa
    polegająca na oferowaniu usług noclegowych.
    Tym samym Pana stanowisko, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie
    faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi

    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Interpretacja dotyczy sprawy będącej przedmiotem zapytania. Nie dotyczy innych
    kwestii zawartych we wniosku, które nie były przedmiotem zapytania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.