Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.7.2025.2.BM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-07
Teza: Opodatkowanie kwoty wypłaconej przez bank z tytułu
zawarcia ugody związanej z przewalutowaniem kredytu z
waluty obcej na walutę polską.
Słowa kluczowe: kredyt-przewalutowanie kredytu
ugody-ugoda sądowa
zwrot-zwrot umorzenie
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 1 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 9 lutego 2024 r. (wpływ 9 lutego 2024 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 8 maja 2007 r. pomiędzy Panem jako kredytobiorcą, a (...) jako kredytodawcą
    została zawarta umowa kredytu nr (...).
    W umowie przewidziano, że bank udziela Panu kredytu w kwocie 178.915,00 PLN na okres
    360 miesięcy w celu nabycia niezabudowanej działki gruntu o nr ew. 1 położonej w
    miejscowości (...) (§ 1 ust. 1, 2 i 4 umowy). Działkę tę nabył Pan w celu wybudowania na
    niej domu mieszkalnego, jednak do chwili obecnej nie rozpoczął Pan inwestycji.
    Kredyt miał być indeksowany do waluty obcej, tj. franków szwajcarskich (§ 1 ust. 3
    umowy). Kredyt, zgodnie z § 5 umowy miał zostać wypłacony jednorazowo w części
    obejmującej kwotę 154.650,00 zł na rachunek zbywcy nieruchomości, a w pozostałej
    części na Pana rachunek.
    Zgodnie z umową kredytu (§ 26 ust. 1) integralną część umowy stanowi Regulamin
    udzielania kredytów i pożyczek hipotecznych w ramach (...). Ani § 1, 5 i 8 umowy, ani § 1,
    czy postanowienia Rozdziału VII tego Regulaminu nie określały zasad przeliczania kredytu
    indeksowanego kursem waluty obcej przy jego wypłacie. Umowa ani przekazany przy jej
    zawieraniu Regulamin nie przewidywały, w oparciu o jakie konkretnie wartości zostanie
    ustalona kwota kredytu wyrażająca Pana zadłużenie we frankach szwajcarskich. Nie miał
    Pan przy tym świadomości istoty zastosowanego przez bank mechanizmu
    przeliczeniowego. Regulamin załączony do umowy wskazywał jedynie, że przeliczenie
    kwoty kredytu ze złotych polskich na franki szwajcarskie zostanie dokonane, jednak ani
    umowa ani Regulamin nie określały, według jakich zasad to nastąpi.
    Do umowy wniesiono zmiany. Aneksem nr 1 z 31 stycznia 2011 r. wprowadzono
    dodatkowe zabezpieczenie w postaci blokady środków. Aneksem z 22 stycznia 2013 r.
    umożliwiono Panu zmianę waluty spłaty kredytu na walutę waloryzacji, tj. CHF. Po
    zawarciu tego ostatniego aneksu dokonywał Pan spłat bezpośrednio we frankach
    szwajcarskich.
    Zgodnie z zaświadczeniem wydanym 16 listopada 2022 r. bank dokonał wypłaty kredytu
    jednorazowo w dniu 16 maja 2007 r. w kwocie wynoszącej 178.915,00 zł. Z zaświadczenia
    wynika, że w momencie wypłaty zastosowano kurs walutowy w wysokości 2,2398. W
    wyniku zastosowania tego kursu bank przeliczył wypłacone w złotych polskich kwoty na
    franki szwajcarskie, skutkiem czego Pana zadłużenie z tytułu wypłaconych środków
    zamknęło się kwotą 79.879,90 CHF.
    Zgodnie z kursem średnim franka szwajcarskiego obowiązującym w Narodowym Banku
    Polskim w dniu 16 maja 2007 r. (2,2890 - Tabela nr (...)) powyższe przeliczenia
    dokonywane na podstawie kursu średniego NBP dawałyby zadłużenie w wysokości
    78.162,95 CHF. Pana zadłużenie wyliczone według kursu średniego NBP wynosiłoby więc
    78.162,95 CHF, a nie 79.879,90 CHF, jak stało się w wyniku zastosowania do jego ustalenia
    kursu jednostronnie ustalonego przez bank. Pana zadłużenie miałoby więc wskutek
    zastosowania kursu średniego NBP wartość o 1.716,95 CHF niższą niż w wyniku
    zastosowania mechanizmu zastosowanego przez bank.
    W zakresie spłaty kredytu umowa w § 6 przewidywała, że będzie ona dokonywana na
    podstawie nieodwołanego zlecenia dokonywania przelewu z rachunku bankowego

    powoda wskazanego w umowie. Spłata miała następować na podstawie harmonogramu
    spłat, którego nie otrzymał Pan z zawarciem umowy. Miał Pan go otrzymać w terminie 14
    dni od uruchomienia kredytu (§ 11 ust. 1- 3). Harmonogram miał być wyrażony we
    frankach szwajcarskich. Wysokość raty przypadającej do spłaty była zgodnie z umową
    ustalana w oparciu o kurs sprzedaży CHF zawarty w tabeli kursowej banku obowiązującej
    na dzień spłaty o godz. 14:50 (§ 11 ust. 4).
    Jak wynika z zaświadczenia z dnia 16 listopada 2022 r. wystawionego przez bank w okresie
    od 28 czerwca 2007 r. do 28 grudnia 2012 r. spłaty dokonywane były poprzez przeliczenie
    złotych polskich na franki szwajcarskie według kursu banku. Następnie od 28 stycznia
    2013 r. operacje dokonywane były wyłącznie we frankach szwajcarskich na podstawie
    aneksu z 22 stycznia 2013 r. do umowy kredytowej.
    Zgodnie z umową kredyt oprocentowany był według zmiennej stopy procentowej w
    wysokości wskazanej w umowie (§ 10 ust. 1). Umowa nie wskazywała jaka to stopa, a
    zatem postanowienia § 10 ust. 2 umowy były bezprzedmiotowe.
    Umowa kredytowa w zakresie wyżej wskazanych postanowień nie podlegała negocjacjom i
    została zawarta według wzorca stosowanego przez bank. W związku z powyższymi
    wadami umowy skierował Pan pozew do sądu wnosząc o ustalenie nieważności umowy i
    zwrot kwot, jakie wcześniej zapłacił Pan bankowi. Sprawa toczyła się przed Sądem
    Okręgowym w (...) pod sygn. (...), jednak pismem z 23 grudnia 2024 r. cofnął Pan pozew w
    związku z zawarciem z bankiem w dniu 23 grudnia 2024 r. ugody pozasądowej.
    Spłacał Pan zaciągnięty kredyt w okresie od 28 czerwca 2007 r. do uzyskania sądowego
    zabezpieczenia wstrzymującego dalsze spłaty w sprawie wskazanej powyżej
    postanowieniem z 15 czerwca 2023 r.
    W okresie od 28 listopada 2006 r. do 31 października 2022 r. z tego tytułu uiścił Pan na
    rzecz banku łącznie kwotę 29.825,11 CHF oraz 61.345,80 PLN.
    Na dzień zawarcia ugody z bankiem, tj. na 23 grudnia 2024 r. Pana spłaty przeliczone
    według kursu średniego franka szwajcarskiego obowiązującego w NBP (4,5728 - Tabela nr
    (...)) wynosiły 136.384,26 PLN. Po dodaniu do nich spłat dokonanych w PLN w kwocie
    61.345,80 PLN łączna kwota spłat w PLN wynosi 197.730,06 PLN, zaś kwota kredytu
    wypłaconego przez bank wynosi 178.915,00 PLN.
    Zgodnie z zawartą 23 grudnia 2024 r. z bankiem umową pozasądową bank stwierdził, że
    pomimo nieważności zawartej umowy jest Pan nadal dłużnikiem banku na kwotę
    202.155,54 PLN, który to rzekomy dług bank Panu umarza i jednocześnie w związku z
    zakończeniem obowiązywania ww. umowy kredytu wypłaca Panu kwotę 7.000,00 PLN, zaś
    Pan cofa złożony pozew (§ 1 ust. 3-6 i ust. 12).
    Ze zwolnienia przewidzianego przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.) skorzystał Pan już wcześniej w
    odniesieniu do kredytu na nabycie mieszkania.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Kredyt, o którym mowa we wniosku został udzielony przez bank będący podmiotem
    nadzorowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego, tj. (...) (w dacie zawarcia umowy (...)).
    Kredyt został zabezpieczony hipotecznie poprzez ustanowienie hipoteki umownej
    kaucyjnej na kredytowanej nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w (...) prowadzi księgę
    wieczystą nr (...).
    Warunki zawartej przez Pana z ww. bankiem ugody, której treść ustalił w tym zakresie
    kredytujący bank według stosowanego przez siebie wzorca przywidywały, że dokonuje się
    zmiany waluty zadłużenia z CHF na PLN, które to zadłużenie na dzień zawarcia ugody
    wynosi łącznie 203.168,80 zł. Zgodnie z treścią zapisów ugody przewalutowanie nastąpiło

    według kursu średniego stosowanego przez Narodowy Bank Polski na dzień 3 grudnia
    2024 r. Przewalutowanie doprowadziło jedynie do przeliczenia Pana zadłużenia
    wyrażonego wcześniej w CHF na PLN po ww. kursie. Przewalutowanie zostało dokonane w
    zawartej z bankiem ugodzie, która zgodnie z jej postanowieniami nie stanowi odnowienia,
    a zachowana zostaje tożsamość i ciągłość wynikającej z umowy kredytu, z uwzględnieniem
    zmian do tej umowy wprowadzonych zawartą ugodą.
    Dokonane przez bank zwolnienie z długu obejmuje jedynie kwotę kredytu i odsetek,
    natomiast nie obejmuje innych opłat.
    Jest Pan jedynym kredytobiorcą.
    W ugodzie znajduje się informacja o sprawie sądowej prowadzonej z Pana powództwa o
    ustalenie nieważności, co mogłoby skutkować pozytywnym dla Pana orzeczeniem sądu
    oraz oświadczenie banku, że umowa jest skuteczna i ważna oraz oświadczenie stron o
    tym, że ugoda zmierza do polubownego rozstrzygnięcia sporu oraz uchylenia niepewności
    co do roszczeń stron.
    Ugoda nie potwierdza ostatecznie ani ważności, ani nieważności umowy - zmierza jedynie
    do ustalenia polubownej formy zakończenia jej wykonywania.
    Kwota 7.000 PLN wypłacona Panu zgodnie z ugodą została w niej wskazana jako kwota
    podlegająca zwrotowi ponad kwotę zwolnienia Pana z długu wobec banku wynikającego z
    przeliczenia zobowiązania. Bank wskazał ponadto, że w zakresie tej kwoty na banku nie
    ciąży obowiązek przygotowania informacji PIT-11 dla kwoty zwrotu, a po Pana stronie nie
    powstaje z tego tytułu przychód podatkowy. Wskazano także, że bank uzyskał w tym
    zakresie interpretację indywidualną.
    Z ugody nie wynika sposób wyliczenia kwoty 7.000 PLN.
    Wykonując umowę, na podstawie której udzielono Panu kredytu w kwocie 178.915 PLN
    zapłacił Pan bankowi kwoty 29.825,11 CHF oraz 61.347,49 PLN. Według kursu średniego
    obowiązującego w NBP na dzień zawarcia ugody (4,5728) kwota zapłacona w CHF to
    136.384,26 PLN, a łącznie z ww. kwotą wpłaconą w PLN to 197.731,75 PLN, zatem o
    18.816,75 PLN więcej niż uzyskałem od banku. Z powyższego wynika, że kwota 7.000 PLN
    wypłacona zgodnie z ugodą stanowi zwrot części uiszczonego przez Pana wcześniej
    świadczenia mimo, że ugoda tego nie wskazuje, ani też nie wskazuje sposobu wyliczenia
    ww. kwoty oraz nie potwierdza nieważności umowy, ani też jej nie wyklucza.
    Pytania
    Czy jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan obowiązany uiścić
    podatek od kwoty 7.000,00 zł otrzymanej od banku tytułem rozliczenia kredytu lub od
    kwoty 202.155,45 PLN wskazanej przez bank w ugodzie pozasądowej jako kwota Pana
    zadłużenia podlegającego umorzeniu?
    Pana stanowisko w sprawie
    Obecnie w orzecznictwie sądów nieważność umowy kredytu, jaką Pan zawarł nie budzi
    wątpliwości.
    Zgodnie m.in. z uchwałą Sądu Najwyższego z 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20 (OSNC 2021/ 6
    /40): „Stronie, która w wykonaniu umowy kredytu, dotkniętej nieważnością, spłacała
    kredyt, przysługuje roszczenie o zwrot spłaconych środków pieniężnych jako świadczenia
    nienależnego (art. 410 § 1 w związku z art. 405 k.c.) niezależnie od tego, czy i w jakim
    zakresie jest dłużnikiem banku z tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu.”
    Oznacza to, że na dzień 23 grudnia 2024 r. bank winien był mi zwrócić różnicę pomiędzy
    wypłaconą kwotą kredytu, a dokonanymi przeze mnie spłatami, które na dzień 31
    października 2022 r. zamykały się kwotą 197.730,06 PLN, tj. kwotę 18.815,06 PLN. Zgodnie
    z zawartą ugodą pozasądową otrzymał Pan jedynie 7.000,00 PLN.

    Zgodnie z definicją dochodu zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest zatem pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z definicji tej wywieść można, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W Pana ocenie wobec obiektywnej nieważności umowy kredytu, pomimo
    niepotwierdzenia tej nieważności orzeczeniem sądu wskutek cofnięcia pozwu w wyniku
    zawarcia ugody pozasądowej, przychód po Pana stronie nie powstaje, bowiem pozostawia
    Pan w dyspozycji banku całą kwotę, do jakiej zwrotu byłby Pan zobowiązany w przypadku
    stwierdzenia nieważności umowy orzeczeniem sądu, tj. kwotę równą kwocie wypłaconego
    wcześniej przez bank kredytu. Otrzymana przez Pana kwota 7.000,00 PLN jest zaś
    wynikiem zwrotu przez bank części nienależnego mu świadczenia.
    Natomiast co do kwoty 202.155,45 PLN wskazanej przez bank w ugodzie pozasądowej
    jako Pana rzekome zadłużenie, które bank umarza zwalniając Pana z długu, to wobec
    obiektywnej nieważności umowy kredytu zadłużenie takie nie istnieje, a zatem
    postanowienie ugody pozasądowej zwalniające Pana z tego długu jest bezskuteczne
    zgodnie z art. 58 § 3 Kodeksu cywilnego. Zwolnienie z nieistniejącego zadłużenia nie może
    zatem rodzić po Pana stronie przychodu, a tym samym obowiązku podatkowego.
    Zbieżne stanowisko organy podatkowe zajęły m.in. w pismach:
        z dnia 10 listopada 2022 r., wydanym przez Dyrektora Krajowej Informacji
        Skarbowej, znak: 0113-KDIPT2-2.4011.794.2022.2.KR;
        z dnia 1 sierpnia 2024 r., wydanym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
        znak: 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ
    i jak się wydaje jest ono stabilne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,

      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazał Pan, że na podstawie ugody bank umorzy Panu część zadłużenia, a dodatkowo
    wypłaci ustaloną kwotę.
    Należy zatem przeanalizować skutki podatkowe powyższych czynności.
    Umorzenie wierzytelności
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    Tym samym, umorzoną Panu kwotę wierzytelności należy zakwalifikować do przychodu z
    innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra
    Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
      waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
      oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
      zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z

      każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
      rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
      darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3
      ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w
      ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
        gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
        takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu

        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle przepisów ww. rozporządzenia, zaniechanie poboru podatku znajdzie
    zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów
    zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed
    dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy
    kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej niż określona w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b
    ww. rozporządzenia).
    Wobec powyższego, skoro - jak wynika z opisu zdarzenia - skorzystał Pan już wcześniej z
    zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonej wierzytelności w odniesieniu do
    kredytu na nabycie mieszkania to nie może Pan ponownie skorzystać z zaniechania
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe, w związku z zawarciem ugody pozasądowej dotyczącej umorzenia
    kredytu na nabycie niezabudowanej działki gruntu w celu wybudowania na niej domu
    mieszkalnego zaciągniętego w 2007 r.
    Inaczej mówiąc, skoro skorzystał już Pan z zaniechania poboru podatku, to nie może
    ponownie skorzystać Pan z tego rozwiązania. To oznacza, że kwota umorzenia
    wierzytelności podlega opodatkowaniu jako przychód z innych źródeł.
    Wobec tego Pana stanowisko w tej części należało uznać za nieprawidłowe.
    Skutki podatkowe dotyczące kwoty otrzymanej od banku tytułem rozliczenia kredytu

    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Jak wynika z opisu sprawy, zaproponowana do wypłaty kwota będzie stanowić zwrot
    części uiszczonego przez Pana wcześniej świadczenia mimo, że ugoda tego nie wskazuje,
    ani też nie wskazuje sposobu wyliczenia ww. kwoty oraz nie potwierdza nieważności
    umowy, ani też jej nie wyklucza.
    W przypadku zwrotu wcześniej wpłacanych środków pieniężnych - taka operacja nie
    spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez
    zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy
    nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z
    powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej wpłacał tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu. Taka wypłata będzie więc dla Pana neutralna podatkowo. Tym
    samym po Pana stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    Zatem w tej kwestii Pana stanowisko również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych - stwierdzić należy, że dotyczą
    one tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonych stanach
    faktycznych czy zdarzeniach przyszłych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte
    są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.