Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.430.2025.2.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-02
Teza: Ustalenia, czy wypłacone przez Spółkę na rzecz najemcy
wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy stanowi dla
Spółki koszt uzyskania przychodu oraz czy wynagrodzenie za
zawarcie/przedłużenie umowy stanowi koszt uzyskania
przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami
Spółki, który powinien zostać zaliczony przez Wnioskodawcę
do kosztów podatkowych proporcjonalnie do okresu trwania
umowy najmu
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
moment
najem
umowa
umowa-zawarcie umowy
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
1
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Wniosek został przez Państwa uzupełniony pismem z 28 sierpnia 2025 r.
    (data wpływu w tym samym dniu) oraz pismem z 16 września 2025 r. (data wpływu w tym
    samym dniu) w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polską spółką kapitałową, podatnikiem podatku od osób prawnych.
    Zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym jednym z przedmiotów
    działalności Spółki jest (...).
    Spółka jest właścicielem nieruchomości, na które składają się prawo własności gruntów
    wraz z posadowionymi na nich: (...).
    Spółka wynajmuje (...). Z uwagi na uwarunkowania rynkowe, Wnioskodawca (...) (...).
    Innymi słowy w zamian za wyrażenie zgody na:
    i. zawarcie/przedłużenie umowy najmu oraz
    ii. przyjęcie warunków umowy najmu,
    strony umowy najmu ustalają, że Spółka zapłaci najemcy wynagrodzenie w określonej
    wysokości, powiększone o VAT (dalej: Wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy).
    Wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy ma zostać zapłacone najemcy na
    wskazany rachunek bankowy najemcy na podstawie faktury wystawionej przez najemcę.
    W momencie zawierania/przedłużania umów, jak również wypłaty Wynagrodzenia za
    zawarcie/ przedłużenie umowy, Spółka oraz najemca nie byli (i nie będą) podmiotami
    powiązanymi w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.
    Nieruchomość jest wykorzystywana przez Spółkę do świadczenia usług najmu,
    stanowiących przychód podlegający opodatkowaniu CIT. Zgoda na wypłatę
    Wynagrodzenia za zawarcie/ przedłużenie umowy ma niewątpliwie związek z działalnością
    prowadzoną przez Spółkę.
    Spółka występuje z wnioskiem o interpretacją podatkową, mającą na celu ustalenie
    konsekwencji wynikających z zapłaty Wynagrodzenia za zawarcie/przedłużenie umowy na
    gruncie regulacji CIT.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo ponadto, że postanowienia umowy dotyczące
    zawarcia/przedłużenia umowy najmu oraz przyjęcia warunków umowy najmu przewidują
    – co do zasady – zwrot wynagrodzenia przez najemcę w całości na okoliczność
    wcześniejszego zakończenia umowy najmu. W wyjątkowych sytuacjach (na skutek
    dodatkowych negocjacji najemcy), wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy może
    podlegać zwrotowi w kwocie proporcjonalnej do czasu trwania umowy najmu.

    Pytania
      1. Czy wypłacone przez Spółkę na rzecz najemcy wynagrodzenie za zawarcie
        /przedłużenie umowy stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu? (

## Pytanie

ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 16 września 2025 r.)
      2. Czy wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy stanowi koszt uzyskania
        przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami Spółki, który powinien
        zostać zaliczony przez Wnioskodawcę do kosztów podatkowych proporcjonalnie do
        okresu trwania umowy najmu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacone przez Spółkę na rzecz najemcy wynagrodzenie za
    zawarcie/ przedłużenie umowy stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu na
    podstawie art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. (stanowisko ostatecznie
    sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 16 września 2025 r.)
    Ad 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy stanowi koszt
    uzyskania przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami Spółki, który
    powinien zostać zaliczony przez Wnioskodawcę do kosztów podatkowych proporcjonalnie
    do okresu trwania umowy najmu.
    Jak wskazuje się w doktrynie prawa podatkowego, pośrednie koszty uzyskania
    przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych
    przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Dotyczą
    one całokształtu działalności podatnika i są związane z jego funkcjonowaniem. W stosunku
    do tego rodzaju kosztów doszukiwanie się ich bezpośredniości w relacji z przychodami nie
    jest możliwe. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami
    podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał
    związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego
    zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną,
    ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z
    działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania
    przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego
    przychodu dany wydatek służy.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4d oraz 4e Ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów,
    inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich
    poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
    stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą. Zatem koszty pośrednie stanowić będą wydatki, których nie da się wprost
    przypisać do konkretnych przychodów, są one jednak gospodarczo uzasadnione i
    prowadzą do osiągnięcia przychodów.
    Jak wskazywano, praktyką Wnioskodawcy jest (...). (...).
    W stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku, Spółka zgodziła się na wpłatę
    Wynagrodzenia za zawarcie/przedłużenie umowy, aby skłonić najemcę do zawarcia
    umowy na wspólnie wynegocjowanych, korzystnych dla obydwu stron warunkach. W
    wyniku powyższych działań, Spółka zabezpieczyła w istocie swój przychód z tytułu najmu
    nieruchomości na okres kolejnych lat.
    Uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż art. 15 ust. 4e
    ustawy o CIT odnosi się do pojęcia kosztu, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1, a więc kosztu w

    znaczeniu ustawy podatkowej. Według jednolitego i utrwalonego w orzecznictwie poglądu,
    o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za
    przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego
    (zob. wyroki NSA z: 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13, 24 czerwca 2016 r. sygn. akt
    II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1071/13; z 20 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK
    414/10). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania w
    CIT są tylko te, które zostały wyraźnie określone w ustawie o CIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, Wynagrodzenia za zawarcie/przedłużenie umowy można zaliczyć
    do kosztów podatkowych proporcjonalnie do długości trwania okresu najmu.
    Wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy jest bowiem takim kosztem pośrednim,
    który dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka
    jego część dotyczy danego roku podatkowego. Nie ulega wątpliwości, że pozytywny wpływ
    Wynagrodzenia za zawarcie/przedłużenie umowy na przychody Spółki istnieć będzie tak
    długo, jak długo trwać będzie sama umowa najmu. Tym samym, Wnioskodawca powinien
    dokonywać proporcjonalnego zaliczenia kosztu z tytułu Wynagrodzenia za zawarcie /
    przedłużenie umowy w tym okresie do kosztów uzyskania przychodów. A więc
    przykładowo, w przypadku umowy najmu zawartej na 5 lat, Wynajmujący jest uprawniony
    do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w jednym roku podatkowym kwoty
    wydatków odpowiadającej jednej piątej wydatków na Wynagrodzenie za zawarcie /
    przedłużenie umowy.
    Na prawidłowość stanowiska prezentowanego przez Wnioskodawcę wskazują
    interpretacje indywidualne wydane przez organy podatkowe w analogicznych stanach
    faktycznych, przykładowo: interpretacja Izby Skarbowej w Warszawie z 31 maja 2011 r.,
    Znak: IPPB3/423-182/11-2/MC „(...) jednorazowa kwota wypłacana najemcom w celu
    zachęcenia ich do zawarcia kolejnej (bądź pierwszej) umowy najmu nie może być w
    sposób bezpośredni przypisana do konkretnych przychodów uzyskiwanych przez Spółkę.
    W szczególności, wydatek ten nie ma wpływu na wysokość przychodów z najmu
    osiąganych w danym miesiącu czy nawet roku. Tym samym, kwotę (...) należy uznać za
    koszt pośredni, którego poniesienie jest niezbędne dla działalności gospodarczej
    wykonywanej przez Spółkę, a polegającej na wynajmie pomieszczeń w budynku
    komercyjnym. Przy tym, mimo że przedmiotowy wydatek jest ponoszony jednorazowo, to
    odnosi się do całego okresu obowiązywania danej umowy najmu, który to okres
    przekracza rok podatkowy.
    W konsekwencji, zdaniem Spółki, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, jednorazową
    kwotę wypłacaną najemcom w związku z zawarciem negocjowanej z danym najemcą
    umowy najmu należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów Spółki proporcjonalnie
    do czasu trwania umowy najmu, z którą związana jest płatność danej kwoty (...).”
    Podsumowując, Wnioskodawca uważa, że Wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie
    umowy stanowi koszt uzyskania przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami
    Spółki, który powinien zostać zaliczony do kosztów podatkowych proporcjonalnie do
    okresu trwania umowy najmu, jako że jest on związany i przynosi Wynajmującemu
    korzyści przez cały czas trwania umowy najmu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe w zakresie
    dotyczącym pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 i w części nieprawidłowe w zakresie
    dotyczącym pytania oznaczonego we wniosku Nr 2.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...).
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania
    przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że aby wydatek
    poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić
    następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo
    zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
    obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii ustalenia:

      - czy wypłacone przez Spółkę na rzecz najemcy wynagrodzenie za zawarcie
        /przedłużenie umowy stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu,
      - czy wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy stanowi koszt uzyskania
        przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami Spółki, który powinien
        zostać zaliczony przez Wnioskodawcę do kosztów podatkowych proporcjonalnie do
        okresu trwania umowy najmu.
    Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku
    Nr 1 wskazać należy, że z okoliczności przedstawionych przez Państwa należy zatem
    wywieźć, że wydatki tytułem wynagrodzenia najemcy za zawarcie/przedłużenie umowy
    najmu, mają na celu, w szczególności zachęcenie najemcy do zawarcia lub przedłużenia
    umowy najmu na kolejne lata, a więc ich poniesienie związane jest w istocie z
    utrzymaniem przez Państwa źródła przychodu, a także powstaniem przychodu z tytułu
    najmu również w przyszłości.
    Jak wskazano we wniosku w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie/przedłużenie umowy
    najmu oraz przyjęcie warunków umowy najmu, strony umowy najmu ustalają, że Spółka
    zapłaci najemcy wynagrodzenie w określonej wysokości, powiększone o VAT.
    Wynagrodzenie za zawarcie/przedłużenie umowy najmu ma zostać zapłacone najemcy na
    wskazany rachunek bankowy najemcy na podstawie faktury wystawionej przez najemcę.
    W wyniku powyższych działań zabezpieczyli Państwo w istocie swój przychód z tytułu
    najmu powierzchni magazynowo-biurowej na okres kolejnych lat. Tym samym wskazane
    powyżej wynagrodzenie jest skutkiem zawarcia/przedłużenia umowy najmu. Uznać zatem
    należy, że wynagrodzenie najemcy za zawarcie/przedłużenie umowy najmu ma swoje
    racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie i służy zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła
    przychodów, a także powstaniem przychodu w przyszłości, a zatem stanowi dla Państwa
    koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Z kolei odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku
    Nr 2 wskazać należy, że do ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów, podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z
    przychodami.
    W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
      - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
        uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
        jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód),
      - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
        przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
        prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Za koszty bezpośrednie związane z uzyskaniem przychodu uznaje się te koszty, których
    poniesienie można wprost powiązać z konkretnym przychodem uzyskanym przez
    podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
    latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym
    roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
    zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co
    do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, tzw.
    pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w

    momencie, w który zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały
    poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia
    zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim
    przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym.
    Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z
    uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
    Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
    są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego
    rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku
    podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
    uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
    podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie
    innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy
    dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów.
    Powyższe przepisy wskazują, że − co do zasady − koszty pośrednie potrąca się w roku ich
    poniesienia. W przypadku, gdy dotyczą one okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je
    proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Jednak o tym, czy dany wydatek z
    uwagi na swój charakter może zostać przyporządkowany do długości okresu, którego
    dotyczy, decydować będzie dzień na który taki koszt ujęto w księgach rachunkowych.
    Uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż art. 15 ust. 4e
    ustawy o CIT odnosi się do pojęcia kosztu, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1, a więc kosztu w
    znaczeniu ustawy podatkowej. Według jednolitych i utrwalonych poglądów orzecznictwa,
    o uznaniu danego przysporzenia czy wydatku (zobowiązania do jego poniesienia) za
    przychód, dochód czy koszt podatkowy decydują wyłącznie przepisy prawa podatkowego
    (zob. wyroki NSA z: 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1237/13, 24 czerwca 2016 r. sygn. akt
    II FSK 1555/14; z 6 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1071/13; z 20 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK
    414/10). Kosztami mającymi wpływ na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania w
    CIT są tylko te, które zostały wyraźnie określone w ustawie o CIT.
    Odnosząc powołane wyżej przepisy do przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    wskazać należy, że wydatki poniesione przez Państwa na wynagrodzenie najemcy miały na
    celu, w szczególności zachęcenie najemcy do zawarcia lub przedłużenia umowy najmu na
    kolejne lata.
    Zatem wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę w związku z zawarciem/przedłużeniem
    umowy najmu (premia) stanowi koszt uzyskania przychodów o charakterze pośrednim,
    gdyż dotyczy jednorazowego zdarzenia – podpisania umowy – i nie pozostaje w
    bezpośrednim związku z konkretnymi przychodami z poszczególnych okresów. Zgodnie z
    art. 15 ust. 4d w związku z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT koszt ten podlega zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów jednorazowo w dacie jego poniesienia, tj. ujęcia w
    księgach rachunkowych na podstawie faktury.
    W związku z powyższym, zgodzić się należy z Państwem, że wskazane w pytaniu nr 2
    wydatki stanowią dla Państwa koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodem.
    Jednakże z uwagi na fakt, że wydatki te stanowić mogą koszty w aspekcie podatkowym w
    dniu ich poniesienia, tj. w dniu na który ujęto te koszty w księgach rachunkowych, nie

    sposób się zgodzić z Państwem, że koszty te należy rozliczyć proporcjonalnie do długości
    okresu trwania umowy najmu. Z tego też względu Państwa stanowisko w zakresie pytania
    oznaczonego we wniosku nr 2 należało uznać za nieprawidłowe.
    Wynagrodzenie najemcy za zawarcie/przedłużenie umowy nie jest takim kosztem
    uzyskania przychodów, który dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka jego część dotyczy danego roku podatkowego. Co prawda
    pozytywny wpływ tego wynagrodzenia najemcy na Państwa przychody istnieć będzie tak
    długo, jak długo będzie trwała umowa najmu, z uwzględnieniem faktu, że potencjalnie
    okres ten może ulec zmianie. Tym niemniej to wynagrodzenie najemcy jest wydatkiem
    jednorazowym, poniesionym w danym roku podatkowym. Jego poniesienie warunkowało
    zawarcie lub przedłużenie umowy najmu ponad uprzednio ustalony okres najmu. Tym
    samym, nie można uznać, że wydatki te dotyczą okresu, na jaki zawarto umowę najmu i w
    oparciu o to założenie dokonywać proporcjonalnego zaliczenia wynagrodzeń w tym
    okresie do kosztów uzyskania przychodów.
    Ww. wynagrodzenie bowiem ewidentnie dotyczy samego momentu zawarcia/przedłużenia
    umowy najmu, a nie okresu na jaki jest zawarta/przedłużona.
    Sami Państwo wskazaliście, że w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie/przedłużenie
    umowy najmu oraz za przyjęcie warunków tej umowy zapłaciliście Państwo
    wynagrodzenie w określonej wysokości. Zatem koszt ten należy wiązać z momentem
    wyrażenia zgody i przyjęcia warunków umowy najmu, a nie z okresem na jaki umowa
    zostanie zawarta/przedłużona.
    Tym samym, ww. wynagrodzenia należy uznać za koszty uzyskania przychodów inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, nie związane z okresem przekraczającym
    rok podatkowy i − jako takie – należy je zaliczyć do kosztów jednorazowo, w dacie
    poniesienia, przez którą należy rozumieć dzień, na który ww. wynagrodzenia zostaną ujęte
    w księgach rachunkowych.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 należało uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.