Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.765.2025.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-16
Teza: Ustalenie daty nabycia w przypadku sprzedaży nieruchomości
z wybudowanym budynkiem.
Słowa kluczowe: budowa
nabycie
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
spadek
sprzedaż
użytkowanie (używanie)
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 21 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 15 września 2025 r. (data wpływu 16 września
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Na działce gruntu nabytej w latach osiemdziesiątych XX wieku, Podatnik wraz z małżonką
    wybudował budynek mieszkalny jednorodzinny, na podstawie wydanego pozwolenia na
    budowę. W 2011 r. budynek rozbudowano (wiatrołap i garaż) i w 2012 r. zgłoszono
    zakończenie budowy do właściwego organu nadzoru budowlanego wraz z wnioskiem o
    doprowadzenie do zgodności z rzeczywistym stanem nieruchomości. Podatnik posiada
    dowód przyjęcia wniosku do właściwego organu. Po złożeniu tego wniosku organ nie
    wydał żadnego rozstrzygnięcia. Budynek zaczął być użytkowany przez Podatnika i Jego
    małżonkę w przekonaniu, że wobec braku sprzeciwu organu, można przystąpić do
    użytkowania.
    W 2021 r. zmarła małżonka Podatnika, a podatnik w 2023 r. podjął decyzję o zamiarze
    sprzedaży nieruchomości i wystąpił do organu nadzoru budowlanego o wydanie
    zaświadczenia o zakończeniu budowy. Organ odmówił wydania tego zaświadczenia i
    okazało się, że sprawa zgłoszona w 2012 r. nie została zakończona. Podatnik podjął
    czynności zmierzające do uzyskania pozwolenia na budowę i uzyskał pozwolenie na
    użytkowanie w czerwcu 2025 r. Nadal ma zamiar zbyć nieruchomość gruntową wraz z
    wybudowanym budynkiem mieszkalnym.
    Uzupełnienie
    Wnioskodawca z Jego żoną (...) 10 maja 1990 r. w drodze umowy sprzedaży (nr aktu
    notarialnego rep. A ...) nabył działkę w ...., ul. ...., nr działki A. Działka została nabyta do
    wspólności majątkowej małżeńskiej. Umowy małżeńskie nie były zawierane.
    Żona Wnioskodawcy zmarła 17 czerwca 2021 r. Po żonie spadek odziedziczył
    Wnioskodawca i dwie córki (.... i .....), każde w 1/3 części, na podstawie postanowienia o
    stwierdzeniu nabycia praw do spadku, wydanego przez Sąd ..... w .... .... Wydział .... z 24
    listopada 2021 r., sygn. akt ..... W nieruchomości przysługuje Wnioskodawcy zatem udział 1
    /2 i 1/6 części, a córkom po 1/6 części. Po żonie nie był przeprowadzany dział spadku.
    Budowa budynku mieszkalnego była przez Wnioskodawcę i Jego żonę prowadzona
    samodzielnie „systemem gospodarczym”. Ostatnie prace zostały wykonane w 2012 r.,
    jednak z uwagi na uwarunkowania prawne, pozwolenie na użytkowanie Wnioskodawca
    uzyskał dopiero w 2025 r. Wybudowany budynek jest trwale z gruntem związany i jest
    składową częścią gruntu.

    Wnioskodawca planuje wystawić budynek wraz z gruntem do sprzedaży we wrześniu tego
    roku, natomiast nie jest w stanie przewidzieć, kiedy sprzeda nieruchomość. Planowane
    zbycie nie nastąpi w wykonywaniu działalności gospodarczej.
    Dodatkowo Wnioskodawca podaje nr księgi wieczystej ...., pod którym można
    zweryfikować udzielone przez Wnioskodawcę odpowiedzi. Nieruchomość Wnioskodawca
    użytkuje sam, córki wyrażają zgodę na sprzedaż.

## Pytanie

Czy w świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    dla obliczenia terminu pięcioletniego (okresu pięciu lat) od wybudowania budynku
    mieszkalnego, należy liczyć od momentu faktycznego zakończenia budowy, czyli od 31
    grudnia 2012 r., czy też od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło wydanie
    decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, czyli 31 grudnia 2025 r.?
    Pana stanowisko w sprawie
    Według Wnioskodawcy, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych należy interpretować w ten sposób, że początkiem biegu terminu pięcioletniego
    dla wygaśnięcia obowiązku podatkowego jest koniec roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło rzeczywiste wybudowanie budynku. Przepis nie odnosi się do sposobu
    zakończenia budowy z punktu widzenia Prawa budowlanego. Nie wymaga ani uzyskania
    pozwolenia na użytkowanie, ani zgłoszenia zakończenia budowy. Przepis także nie odnosi
    się do tego, czy podatnik użytkuje budynek. Jedynym kryterium wynikającym z tego
    przepisu jest moment wybudowania budynku, który powinien być rozumiany jako
    faktyczne, choćby nieformalne korzystanie z budynku. Rzeczywiste korzystanie z budynku,
    niezależnie od jego stanu technicznego i formalnego statusu budowlanego, powinno
    przesądzać o momencie rozpoczęcia biegu terminu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku Wnioskodawcy bieg
    terminu rozpoczął się 31 grudnia 2012 r. i zakończył się 31 grudnia 2017 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Podkreślam, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności
    gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli
    spełnione są łącznie dwa warunki:
      odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
      gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
      zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło jej nabycie.
    Z opisu sprawy wynika, że wraz z żoną nabył Pan do wspólności majątkowej małżeńskiej
    w 1990 r. działkę, na której wybudował Pan dom. Budowa odbywała się systemem
    gospodarczym. W 2011 r. budynek został rozbudowany przez wiatrołap i garaż, a w
    2012 r. zgłoszono zakończenie budowy do właściwego organu nadzoru budowlanego.
    Pozwolenie na użytkowanie uzyskał Pan dopiero w 2025 r. Wybudowany budynek jest
    trwale z gruntem związany i jest składową częścią gruntu. 17 czerwca 2021 r. zmarła
    Pana żona. Spadek nabył Pan z dwiema córkami. Nie było przeprowadzonego działu
    spadku. Zamierza Pan sprzedać przysługujący Panu udział w nieruchomości. Planowana
    sprzedaż nie nastąpi w wykonywaniu działalności gospodarczej.
    Moment i sposób nabycia nieruchomości
    Ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
    2018 r. poz. 2159), do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodano art. 10
    ust. 5.
    W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub

      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie
    sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę,
    który sprzedaje nieruchomość (udział w nieruchomości), ale także okres posiadania
    nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź
    nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia
    nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie
    podlega opodatkowaniu.
    Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 6 omawianej ustawy wynika, że:
      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres,
      o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
      trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Zatem ustalenie daty nabycia nieruchomości i ww. praw majątkowych ma istotne
    znaczenie dla określenia skutków podatkowych ich odpłatnego zbycia.
    Moment nabycia spadku przez spadkobiercę należy ocenić zgodnie z przepisami ustawy z
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    W świetle art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    Z kolei art. 924 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Stosownie do art. 925 powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Jak stanowi art. 926 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Według treści art. 931 § 1 Kodeksu cywilnego:
      W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz
      jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca
      małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku.
    Stosownie do art. 1025 § 1 ww. Kodeksu:

      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    W Pana małżeństwie istniała wspólność majątkowa małżeńska. Umowy majątkowe
    małżeńskie nie były zawierane.
    Stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami
    Wskazuję, że kwestie stosunków majątkowych w małżeństwie reguluje ustawa z dnia 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Z kolei jak stanowi art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy
    na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową,
    definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z
    małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.
    Stosownie do art. 43 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.
    Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe,
    zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i
    względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa
    obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje
    małżonków lub przez jednego z nich.
    Z ww. przepisu wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność
    łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają
    określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a
    także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu

    małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Wspólność ta jest
    wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak
    własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.
    Kwestia określenia momentu nabycia nieruchomości i praw majątkowych była
    przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2017 r., sygn. akt II
    FPS 2/17, w której Sąd stwierdził, że:
      „Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego
      zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c)
      ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z
      2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.) nabytych przez współmałżonka w wyniku
      dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest
      dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku
      wspólnego małżonków”.
    W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku nabycia
    nieruchomości przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej
    przewidzianej w art. 31 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie
    ma możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Nie jest możliwe nabycie nieruchomości w określonym udziale przez małżonków
    pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co
    wynika z istoty wspólności małżeńskiej. Wspólność małżeńska (łączna) to wspólność
    bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi
    prawami do majątku wspólnego jako całości. Nie mogą także rozporządzać udziałem w
    jakimkolwiek przedmiocie należącym do tego majątku.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro, z uwagi na wspólność majątkową,
    nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia
    nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od
    daty nabycia nieruchomości w drodze spadku. Dla oceny skutków podatkowych
    odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie
    tego składnika do majątku wspólnego i to, że tego wydatku – w momencie jego
    poniesienia – nie można przypisać jednemu bądź drugiemu małżonkowi w udziałach o
    określonej wielkości.
    Definicja nieruchomości
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości,
    wobec tego należy odnieść się do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Stosownie do art. 46 § 1 wskazanej ustawy:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Artykuł 47 § 1-3 cytowanej ustawy stanowi, że:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
      Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
      części składowych.

    Na mocy art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami,
    budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie
    z zasadą superficies solo cedit, w świetle której własność nieruchomości gruntowej
    rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale
    związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej
    własności. Budynek będzie odrębnym przedmiotem własności wówczas, gdy wzniesiony
    zostanie na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym i w takim przypadku istotne
    znaczenie będzie miała data jego wybudowania.
    Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt
    ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek
    nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia
    bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno
    zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego. Dlatego za
    datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu
    niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek.
    Uwzględniając powyższe oraz treść art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, stwierdzam, że określając skutki podatkowe planowanej przez Pana
    sprzedaży udziału w nieruchomości, pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt
    8 lit. a) w zw. z art. 10 ust. 6 ww. ustawy, należy liczyć od końca 1990 r., tj. od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie gruntu (działki, na której wybudowany został
    budynek mieszkalny), do majątku wspólnego Pana i Pana żony. Skoro budynek, jak Pan
    wskazał, stanowi część składową nieruchomości, to data wybudowania budynku czy
    oddania do użytkowania nie będzie mieć znaczenia. W konsekwencji, to data nabycia
    gruntu (tj. 1990 r.), wyznacza bieg pięcioletniego terminu, który w przedstawionej sprawie
    upłynął z dniem 31 grudnia 1995 r.
    Podsumowując, nienastępujące w wykonywaniu działalności gospodarczej, planowane
    odpłatne zbycie udziału w nieruchomości (zabudowanej budynkiem mieszkalnym), z
    uwagi na upływ z dniem 31 grudnia 1995 r. pięcioletniego terminu, liczonego od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości (nabycie gruntu w 1990
    r.), nie będzie stanowiło dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8
    lit. a) w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku
    z tym, nie będzie ciążył na Panu obowiązek zapłaty podatku dochodowego z tytułu
    planowanego odpłatnego zbycia ww. udziału w nieruchomości.
    Pana stanowisko, z którego wynika, że początkiem biegu pięcioletniego terminu w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    jest koniec roku kalendarzowego, w którym nastąpiło rzeczywiste wybudowanie budynku,
    należało uznać za nieprawidłowe. Pięcioletni ww. termin w Pana przypadku, powinien być
    liczony od daty nabycia gruntu (do majątku wspólnego małżonków), a nie od daty
    wybudowania budynku czy od daty wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
    Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków
    prawnych dla innych osób (Pana córek).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.