Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.472.2025.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Dotyczy ustalenia, czy Wnioskodawca ma prawo rozpoznać
jako koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1
ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty
procesu oraz zapłacone odsetki za opóźnienie od kwot
zasądzonych wyrokiem.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe
koszt-koszty uzyskania przychodów
odsetki
wyrok
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 9 października 2025 r. (wpływ tego samego dnia) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest X, zwany dalej: „Wnioskodawcą”. Wnioskodawca jest (...).
    Wnioskodawca został utworzony przez (...) na podstawie (...).
    (...)
    Wnioskodawca jest zatem jednostką sektora finansów publicznych (dalej: „JSFP”),
    wymienioną w art. 9 pkt 14) Ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 1530 z późn. zm., dalej: „UFP”). W myśl powołanego przepisu sektor
    finansów publicznych tworzą m.in. inne państwowe lub samorządowe osoby prawne
    utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z
    wyłączeniem przedsiębiorstw, instytutów badawczych, instytutów działających w ramach
    Sieci Badawczej Łukasiewicz, banków oraz spółek prawa handlowego.
    W związku z tym Wnioskodawca w ramach swojego funkcjonowania zobowiązany jest do
    stosowania przepisów UFP, a więc podlega pod tzw. „reżim finansów publicznych”.
    Jednocześnie z uwagi na posiadaną osobowość prawną, Wnioskodawca jest podatnikiem
    CIT.
    Wnioskodawca zawarł dnia (...) umowę z podmiotem trzecim, zwanym dalej „Dostawcą”.
    Przedmiotem wyżej wspomnianej umowy było:
      a) dostarczenie i sprzedaż przez Dostawcę na rzecz Wnioskodawcy (...) nowych
        samochodów osobowych (...); oraz
      b) (...) samochodu osobowego (...)
    - spełniających łącznie warunki szczegółowo określone w Specyfikacji istotnych warunków
    zamówienia (...) i do odkupienia (...) stanowiących własność Wnioskodawcy. (...).
    (...) omawianej umowy przewidziano mechanizm kary umownej. Mechanizm ten polegał
    na uprawnieniu Wnioskodawcy do naliczania kary umownej za każdy dzień opóźnienia
    Dostawcy w dostarczeniu pojazdów objętych umową w wys. (...) wartości umowy.
    Pozwem wniesionym (...) Dostawca wniósł o zasądzenie od Wnioskodawcy kwoty (...) zł
    wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot szczegółowo wskazanych w pozwie
    (a co do kwoty (...) zł doprecyzowanymi w piśmie z dnia (...)), a także kosztów procesu oraz
    kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
    Na uzasadnienie powództwa podniesiono, że strony zawarły między sobą umowę
    polegającą na sprzedaży na rzecz Wnioskodawcy (...), a Wnioskodawca zobowiązał się za
    ww. pojazdy zapłacić, jednocześnie sprzedając na rzecz Dostawcy (...).
    Dostawca domagał się w pozwie zapłaty kwot:
      a) (...) zł z tytułu nieprawidłowo naliczonej kwoty VAT (...),
      b) (...) zł z tytułu odszkodowania (...),
      c) (...) zł z tytułu zapłaty kwoty pierwszej części sprzedaży samochodu (...),
      d) (...) zł z tytułu zwrotu kaucji gwarancyjnej (...),
      e) (...) zł z tytułu odszkodowania za (...),
      f) (...) zł z tytułu zapłaty brakującej kwoty drugiej części za sprzedane pojazdy (...).

    Nadto dostawca wnosił ewentualnie o dokonanie miarkowania naliczonej przez
    Wnioskodawcę kary umownej w wysokości (...) zł.
    W odpowiedzi na pozew (pismo z dnia (...)) Wnioskodawca wniósł o oddalenie powództwa
    w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Podniesiono, iż sporządzone przez Wnioskodawcę wyceny odzwierciedlały wartość
    rynkową zbywanych na rzecz Dostawcy samochodów, nie zaś koszty jakie należy ponieść
    celem przywrócenia pojazdów do stanu praktycznie nowego.
    Nadto wskazano, iż w przeszłości Wnioskodawca dokonywał dostaw na rzecz Dostawcy
    używanych pojazdów w ramach rozliczenia, a w wycenach cena rynkowa tychże pojazdów
    była określana jako brutto. Zaś co do pozostałej części wierzytelności zostały one
    potrącone z karą umowną naliczoną powodowej spółce z powodu opóźnienia w dostawie
    pojazdu (...), a to w zakresie podniesionego zarzutu potrącenia.
    W toku dalszego postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska. W wyniku
    postępowania sąd dokonał ustalenia następującego stanu faktycznego:
      1. Co do kwoty (...) zł z tytułu nieprawidłowo naliczonej kwoty VAT (...) Wnioskodawca
        zawarł dnia (...) umowę z podmiotem trzecim, zwanym dalej „Dostawcą”. Dostawca
        sprzedał Wnioskodawcy na podstawie umowy z dnia (...) nowych samochodów
        osobowych (...) oraz (...) samochód osobowy (...).
    Jednocześnie Dostawca odkupił od Wnioskodawcy (...) używanych pojazdów (...), (...)
    pojazdów marki (...), wraz z wyposażeniem oraz samochód marki (...).
    Kwota wystawianych przez Wnioskodawcę faktur, dotyczących używanych pojazdów
    została powiększona o (...) VAT. Wskazane na fakturach ceny pojazdów przedstawionych
    do rozliczenia były odzwierciedleniem ich wartości rynkowej zgodnie z umową z dnia (...).
    Strony nie ustalały innego miernika cen, nie uzależniały skuteczności zawarcia umowy od
    możliwości ewentualnego odliczenia przez Dostawcę VAT od przekazanych pojazdów czy
    też obniżenia ceny do kwoty pomniejszonej o VAT.
    Wnioskodawca dokonywał dostaw na rzecz strony powodowej używanych pojazdów w
    ramach rozliczenia, a w wycenach cena rynkowa tychże pojazdów była określana jako
    brutto. Dostawca dokonywał już wcześniej dostaw używanych samochodów, w ramach
    rozliczenia, na rzecz Wnioskodawcy. Dostawca nie zgłaszał wówczas żadnych zastrzeżeń w
    zakresie rozliczeń dotyczących VAT.
    W treści umowy z dnia (...) ustalono wartość przedmiotu umowy, tj. cenę kupna
    samochodów wraz z VAT, pomniejszoną o wartość pojazdów używanych podlegających
    odkupowi, na kwotę (...) zł.
    Dostawca nie kwestionował na tamtym etapie sposobu ustalenia ceny. Strony nie ustaliły
    ceny pojazdów odmiennie od cen rynkowych. Dotychczasowa współpraca stron
    jednoznacznie wskazywała, że powiększenie kwoty o VAT w wysokości (...) było typową ich
    praktyką. Wnioskodawca dokonywał na rzecz Dostawcy dostaw używanych pojazdów w
    ramach rozliczenia, a w wycenach cena rynkowa tychże pojazdów była określana jako
    brutto.
      2. Co do kwoty (...) zł z tytułu odszkodowania za (...) + (...) zł koszt (...).
    Zgodnie z postanowieniami umowy z dnia (...) Wnioskodawca przekazał Dostawcy w
    rozliczeniu używane samochody ((...) pojazdów marki (...) i (...) pojazdów marki (...)).
    Samochody były pojazdami używanymi, wykorzystywanymi w działalności Wnioskodawcy i
    nosiły ślady użytkowania zgodne z celem, w jakim były użytkowane. Wartość pojazdów
    została określona na podstawie opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę (...).
    Wszelkie uszkodzenia pojazdów zostały uwzględnione przez rzeczoznawcę. Opinie były
    aktualizowane w dniu (...), a w chwili przekazania pojazdy były w pełni sprawne. Po
    przedstawieniu przez Dostawcę zastrzeżeń dotyczących pojazdów, Wnioskodawca

    dokonał korekty wyceny. Wartość pojazdów została określona w wycenach sporządzonych
    na zlecenie Wnioskodawcy.
    Dostawca był uprawniony do uczestnictwa w procesie wyceny pojazdów, jednak z tego
    prawa nie skorzystał. Dostawca nie skorzystał również z prawa występowania z pytaniami
    do Wnioskodawcy dotyczącymi stanu pojazdów i gwarancji. Dopiero po dokonaniu
    odbioru pojazdów Dostawca zakwestionował ich wartość.
    Dostawca nie skorzystał również z prawa występowania z pytaniami do strony pozwanej, a
    dotyczących stanu pojazdów i gwarancji. Dopiero po dokonaniu odbioru pojazdów
    Dostawca zakwestionował ich wartość.
    W (...) Dostawca zlecił rzeczoznawcy sporządzenie wyceny odnośnie poszczególnych
    pojazdów. Wycena sporządzona przez rzeczoznawcę Dostawcy jest rozbieżna w stosunku
    do opinii sporządzonych na zlecenie pozwanej i będącej podstawą rozliczenia stron.
    Na podstawie dowodu z opinii biegłego sporządzonej w toku postępowania ustalono, iż
    stan techniczny (...) pojazdów opisanych na zlecenie Dostawcy przez rzeczoznawcę,
    zbywanych przez Wnioskodawcę na podstawie umowy z (...) na rzecz Dostawcy, nie
    odpowiada temu ujętemu w wycenach oraz aktualizacjach sporządzonych przez
    rzeczoznawcę na zlecenie strony pozwanej.
    (...)
    Jednocześnie Sąd przyjął, iż poniesione przez Dostawcę koszty (...) w kwocie (...) zł były
    bezcelowe z uwagi na (...).
      3. Co do kwoty (...) zł z tytułu zapłaty kwoty pierwszej części sprzedaży samochodu (...)
    Na podstawie aneksu nr (...) do umowy z (...) strony ustaliły zmianę terminu dostarczenia i
    sprzedaży pojazdu (...).
    Na jego podstawie pojazd miał zostać przekazany Wnioskodawcy najpóźniej w dniu (...).
    Ostatecznie dostawca dostarczył pojazd po ustalonym terminie, tj. w dniu (...), co
    zaktualizowało prawo Wnioskodawcy do naliczenia kary umownej na podstawie (...)
    umowy.
    Wnioskodawca wyliczył karę umowną na poziomie (...) zł. Jej wysokość została obliczona od
    wartości wszystkich nowych, zamówionych od strony powodowej samochodów, podczas
    gdy opóźnienie w dostawie dotyczyło wyłącznie pojazdu (...). Pozwana wyliczając karę
    umowną za opóźnienie nie obniżyła jej wysokości w żaden sposób w stosunku do
    przedstawionych okoliczności, pomijając fakt, że opóźnienie w dostawie dotyczyło
    wyłącznie jednego samochodu, tj. (...).
      4. Co do kwoty (...) zł zabezpieczenia należytego wykonania umowy
    Zgodnie z (...) umowy Dostawca zobowiązany był do zabezpieczenia należytego wykonania
    umowy w wysokości (...). Powyższa kaucja podlegała zwrotowi.
    Wnioskodawca bezpodstawnie dokonał potrącenia z tej kwoty swojej wierzytelności z
    tytułu odszkodowania za (...). Zgodnie z umową z dnia (...), kwota kaucji gwarancyjnej
    podlegała w całości zwrotowi na rzecz Dostawcy.
    Odpowiednio (...).
    Odpowiednio (...).
    Wobec ustalenia bezzasadności dochodzenia przez Dostawcę odszkodowania za (...),
    ewentualnie tytułem obniżenia ceny sprzedaży pojazdów odkupywanych z uwagi (...),
    Wnioskodawca bezpodstawnie dokonał potrącenia całej kwoty gwarancyjnej, która to
    kwota podlegała zwrotowi na rzecz strony powodowej.
      5. Co do kwoty (...) zł ((...) zł + (...) zł) z tytułu zapłaty brakującej kwoty drugiej części za
        sprzedane pojazdy (...) oraz zbywany pojazd (...)

    Również kwota (...) zł, należna Dostawcy tytułem sprzedaży Wnioskodawcy nowych
    pojazdów (...) oraz obejmująca kwotę odsprzedaży używanego pojazdu (...) (zatrzymanego
    do czasu dostarczenia samochodu (...)), potrącona przez Wnioskodawcę tytułem
    odszkodowania za (...), została potrącona bezpodstawnie.
    Jest ona kwotą należną Dostawcy w zakresie (...) zł. Pozostała kwota (...) zł dotyczy
    należności za odkup samochodu (...).
    W wyroku (...) z dnia (...) (sygn. akt (...)) sąd ocenił poszczególne wątki omawianej sprawy
    następująco:
      1) Żądanie dot. VAT ((...) zł) – Roszczenie to zostało w całości oddalone
    Sąd uznał, że żądanie zwrotu kwoty VAT było bezzasadne. (...).
    Strony zawarły bowiem umowę mieszaną (z dnia (...)), zgodnie z którą Dostawca sprzedał
    Wnioskodawcy (...) nowych samochodów osobowych (...) oraz (...) samochód osobowy (...),
    a jednocześnie odkupił od strony pozwanej (...) używanych pojazdów marki (...), (...)
    pojazdów marki (...) wraz z wyposażeniem oraz samochód marki (...).
    Cena sprzedaży nowych samochodów określona została z VAT. Tym samym prawidłowo
    do rozliczenia wystawianych przez stronę pozwaną faktur, dotyczących używanych
    pojazdów, została ona powiększona o (...) VAT.
    Wskazane na fakturach ceny pojazdów przedstawionych do rozliczenia były
    odzwierciedleniem ich wartości rynkowej. Strony nie ustalały innego miernika cen, nie
    uzależniały skuteczności zawarcia umowy od możliwości ewentualnego odliczenia przez
    Dostawcę VAT od przekazanych pojazdów czy też obniżenia ceny do kwoty pomniejszonej
    o VAT.
    Wnioskodawca dokonywał na rzecz Dostawcy dostaw używanych pojazdów w ramach
    rozliczenia, a w wycenach cena rynkowa tychże pojazdów była określana jako brutto.
    Wnioskodawca dokonywał już wcześniej dostaw używanych samochodów w ramach
    rozliczenia na rzecz Dostawcy, a ten nigdy nie zgłaszał wcześniej żadnych zastrzeżeń w
    zakresie naliczeń VAT.
    Tym samym zdaniem sądu prawidłowe rozliczenie winno uwzględniać wartość zbywanych,
    starych pojazdów wraz z podatkiem od towarów i usług.
      2) Żądanie odszkodowania za (...) ((...) zł) – Roszczenie to zostało w całości oddalone
    Niezasadne było również zdaniem sądu żądanie zapłaty kwoty (...) zł z tytułu
    odszkodowania (...).
    Dostawca nie zdołał zatem, zdaniem sądu, wykazać, iż jego żądanie w tym zakresie było
    zasadne.
    Jak wskazał sąd, sporządzona przez biegłego opinia, wraz z opiniami uzupełniającymi nie
    potwierdziła zasadności zaprezentowanego przez dostawcę stanowiska odnośnie sposobu
    wyceny.
      3) Żądanie zwrotu kosztów (...) ((...) zł) – Roszczenie to zostało w całości oddalone
    Oddaleniu przez Sąd podlegało również żądanie zwrotu poniesionych przez dostawcę
    kosztów (...) w kwocie (...) zł.
    Sąd uznał te koszty za bezcelowe, ponieważ (...).
      4) Rozstrzygnięcie w sprawie potrąconych kwot i miarkowania kary umownej
    Sąd uznał, że Wnioskodawca miał prawo naliczyć karę umowną za opóźnienie w dostawie
    jednego pojazdu (...).
    Jak wskazał sąd w uzasadnieniu, niewątpliwie przyjęta do potrącenia wierzytelność
    Wnioskodawcy (...) była zasadna.

    W sporządzonym uzasadnieniu sąd wskazał, co znamienne, że (...).
    Co prawda Dostawca wskazywał, iż opóźnienie w dostarczeniu pojazdu wynikało z
    okoliczności od niego niezależnych, to jednak należy zwrócić uwagę, iż przywołany przepis
    umowy dawał podstawę do naliczenia kar umownych za opóźnienie, a nie tylko za zwłokę
    w realizacji przedmiotu umowy. Sam zatem fakt przekroczenia terminu dawał podstawę
    do naliczenia kar.
    Co więcej w dalszej części uzasadnienia wyroku sąd wskazał, że (...).
    Swoje rozważania w zakresie kary umownej i podniesionego przez Wnioskodawcę zarzutu
    potrącenia sąd skonkludował w ten sposób, że wskazał, iż: (...).
    Niemniej jednak, na wniosek Dostawcy, Sąd dokonał miarkowania (zmniejszenia) kary
    umownej, uznając ją za wygórowaną. Podstawą wyrokowania przez sąd był przepis art.
    484 § 2 Kodeksu cywilnego.
    Kara została naliczona od wartości całej umowy ((...) pojazdów), podczas gdy opóźnienie
    dotyczyło tylko jednego auta.
    W związku z powyższym, Sąd zmniejszył karę z (...) zł do (...) zł, obliczając ją od wartości
    opóźnionego pojazdu. Ta decyzja wpłynęła na zasadność pozostałych roszczeń:
      a. Zapłata za samochód (...) ((...) zł): Roszczenie zostało częściowo uwzględnione. Sąd
        zasądził na rzecz Dostawcy kwotę (...) zł, która stanowi różnicę między należnością
        za samochód a zmniejszoną karą umowną ((...) zł – (...) zł).
      b. Zwrot kaucji gwarancyjnej ((...) zł): Roszczenie zostało w pełni uwzględnione.
        Ponieważ zmniejszona kara umowna została w całości potrącona z należności za
        (...), Wnioskodawca nie miał podstaw do zatrzymania kaucji. Sąd zasądził zwrot całej
        kwoty na rzecz Dostawcy.
      c. Zapłata za pojazdy (...) i (...) ((...) zł): Roszczenie zostało uwzględnione, ale Sąd
        zaznaczył, że (...). Sąd zasądził całą kwotę (...) zł, jednak w uzasadnieniu wskazał, że
        roszczenie dotyczące pojazdu (...) ((...) zł) było bezzasadne. Prawidłowa kwota do
        zasądzenia wynosiła (...) zł. Sąd stwierdził, że (...).
      5) Koszty postępowania
    Sąd rozdzielił koszty procesu stosunkowo do wyniku sprawy. Uznano, że Dostawca wygrał
    spór w (...)%. Po wzajemnym rozliczeniu kosztów zastępstwa procesowego, sąd zasądził od
    Wnioskodawcy na rzecz dostawcy kwotę (...) zł. Dodatkowo, Sąd obciążył Dostawcę
    całością kosztów opinii biegłego ((...) zł), ponieważ opinia ta dotyczyła roszczenia, które w
    całości oddalono. Dostawca został również zobowiązany do pokrycia kosztów (...) ((...) zł),
    ponieważ (...).
    Podsumowując, w związku z wyrokiem Wnioskodawca został zobowiązany do zapłaty
    następujących kwot na rzecz Dostawcy:
      1. (...) zł tytułem częściowej zapłaty za samochód (...).
      2. (...) zł tytułem zwrotu kaucji gwarancyjnej.
      3. (...) zł tytułem zapłaty za sprzedane pojazdy marki (...).
      4. (...) zł tytułem rozliczenia należności w ramach postępowania sądowego.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku z 9 października 2025 r. wskazali Państwo m.in., że:
      1. Jaki jest związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy poniesionymi, wskazanymi we
        wniosku wydatkami (tj. kosztami procesu i odsetkami za opóźnienie od kwot
        zasądzonych wyrokiem), a osiąganiem przez Państwa przychodu lub zachowaniem
        albo zabezpieczeniem źródła przychodów?
    Odp.: Wnioskodawca wskazuje, że pomiędzy poniesionymi wydatkami (tj. kosztami
    procesu i odsetkami za opóźnienie od kwot zasądzonych wyrokiem), a osiąganiem przez

    niego przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów istnieje
    związek przyczynowo-skutkowy opisany szerzej poniżej.
    Wnioskodawca, jako jednostka sektora finansów publicznych, jest zobowiązany do
    gospodarowania środkami publicznymi w sposób celowy i oszczędny oraz do
    podejmowania działań służących wyegzekwowaniu należnych mu świadczeń wynikających
    z zawartych umów.
    Zawarta umowa dopuszczała karę umowną w wysokości przedstawionej do potrącenia
    przez Wnioskodawcę, tj. w kwocie (...) zł (biorąc pod uwagę literalną treść umowy w takiej
    kwocie należało ją wyliczyć).
    Dopiero sąd, korzystając z kompetencji do miarkowania kary umownej, obniżył jej
    wysokość do (...) zł. Na etapie kierowania sprawy na drogę sądową brak było pewności co
    do zastosowania tej instytucji.
    Podjęcie decyzji o przedstawieniu do potrącenia kary w wysokości naliczonej zgodnie z
    umową było zatem działaniem uzasadnionym i racjonalnym z punktu widzenia ochrony
    interesu majątkowego oraz zachowania źródła przychodów.
    Postępowanie sądowe zakończyło się w przeważającej mierze korzystnie dla
    Wnioskodawcy (sąd wskazał, że Wnioskodawca wygrał w (...)%). Uzyskany wynik procesu
    znacznie ograniczył wysokość świadczenia żądanego przez stronę przeciwną w pozwie.
    Gdyby Wnioskodawca zaniechał obrony swoich praw, roszczenia strony powodowej
    mogłyby zostać uznane w znacznie wyższej wysokości, co prowadziłoby do istotnego
    uszczuplenia środków finansowych potrzebnych do prowadzenia bieżącej działalności
    gospodarczej, w ramach której są uzyskiwane przychody podatkowe opodatkowane CIT.
    Powód domagał się m.in. zapłaty od Wnioskodawcy tytułem odszkodowania kwoty (...) zł
    oraz zapłaty kwoty (...) zł z tytułu nieprawidłowo naliczonej kwoty VAT. Jest to łącznie kwota
    w wys. (...) zł.
    Gdyby Wnioskodawca nie wdał się w proces i nie kwestionował roszczeń Powoda, to taka
    kwota mogłaby zostać zasądzona, co mogłoby zaszkodzić zdolności Wnioskodawcy do
    prowadzenia działalności operacyjnej.
    Tymczasem Sąd całkowicie oddalił żądanie zapłaty wyżej wzmiankowanych kwot ((...) zł i
    (...) zł) oraz ograniczył wysokość jednego z żądań (z kwoty (...) zł do kwoty (...) zł).
    Ograniczenie kwoty zobowiązań wynikających z roszczeń kontrahenta uchroniło majątek
    Wnioskodawcy i pozwoliło zachować zdolność do finansowania działalności operacyjnej, z
    której uzyskiwane są przychody opodatkowane CIT.
    Koszty procesu oraz odsetki, jako ekonomiczny skutek obrony praw Wnioskodawcy,
    pozostają w związku funkcjonalnym z tą działalnością: są konsekwencją działań podjętych
    w celu zabezpieczenia źródła przychodów i utrzymania jego zdolności do prowadzenia
    działalności operacyjnej.
    Koszty procesu i odsetki nie są wydatkami dowolnymi czy fakultatywnymi – stanowią
    typowy, przewidywalny i bezpośredni skutek udziału w postępowaniu sądowym, będącego
    w tym przypadku działaniem koniecznym dla zabezpieczenia i zachowania źródła
    przychodów. Ich poniesienie jest zatem ściśle i funkcjonalnie powiązane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą oraz ochroną majątku wykorzystywanego do generowania
    przychodów.
    Wydatki te wynikają z konieczności ochrony należnych Wnioskodawcy świadczeń oraz
    minimalizacji ryzyka nadmiernego uszczuplenia jego majątku wskutek dochodzenia
    roszczeń przez powoda. Są więc racjonalne i celowe z perspektywy prowadzonej
    działalności gospodarczej oraz pozostają w bezpośrednim i adekwatnym związku

    przyczynowo-skutkowym z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów (źródłem
    tym jest działalność operacyjna Wnioskodawcy, która przynosi mu przychody podatkowe
    opodatkowane CIT).
      2. Czy wyrok Sądu (...) z dnia (...) sygn. akt (...) na podstawie, którego jesteście Państwo
        zobowiązani do zapłaty kosztów procesu i odsetek za opóźnienie od kwot
        zasądzonych ww. wyrokiem jest prawomocny?
    Odp.: Wnioskodawca wskazuje, że wspomniany wyrok Sądu (...) z dnia (...), sygn. akt (...)
    jest prawomocny.
      3. Czy odsetki za opóźnienie od kwot zasądzonych wyrokiem opisanym w stanie
        faktycznym zostały przez Państwa zapłacone?
    Odp.: Wnioskodawca wskazuje, że odsetki za opóźnienie od kwot zasądzonych wyrokiem
    Sądu (...) z dnia (...), sygn. akt (...) zostały przez Wnioskodawcę zapłacone w dniu (...).
      4. O jakich odsetkach za opóźnienie od kwot zasądzonych wyrokiem opisanym w
        stanie faktycznym jest mowa w pytaniu Nr 2? Proszę konkretnie wskazać jakich
        kwot to dotyczy i czy chodzi o odsetki za opóźnienie w zapłacie zobowiązań? Proszę
        wskazać jakich zobowiązań.
    Odp.: Wnioskodawca wskazuje, że są to zarówno odsetki za opóźnienie od kwoty
    określonej w (...) sentencji wyroku Sądu (...) z dnia (...), sygn. akt (...), jak i odsetki za
    opóźnienie od kosztów procesu w wys. (...) zł.
    Koszty procesu zostały zasądzone na rzecz strony powodowej w (...) ww. wyroku i wyniosły
    (...) zł. Były one naliczane od daty uprawomocnienia się wyroku w dniu (...) do dnia zapłaty,
    tj. (...).
    Co do kosztów procesu, (...) wskazał w (...) sentencji ww. wyroku, iż zasądza od strony
    pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów procesu,
    wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się
    wyroku do dnia zapłaty.
    Co do odsetek za opóźnienie od kwot zasądzonych w (...) sentencji ww. wyroku Sąd (...)
    wskazał, że zasądza od strony pozwanej (...) na rzecz strony powodowej (...) kwotę (...) zł
    ((...)) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot:
      - (...) zł (...) od dnia (...) do dnia zapłaty,
      - (...) zł (...) od dnia (...) do dnia zapłaty,
      - (...) zł (...) od dnia (...) do dnia zapłaty,
      - (...) zł (...) od dnia (...) do dnia zapłaty.
    Są to odsetki za opóźnienie w zapłacie zobowiązań, które wynikały z umowy nr (...).
    Były to odpowiednio następujące zobowiązania:
      - (...) zł (...) to kwota należna stronie powodowej od Wnioskodawcy z tytułu zapłaty
        pierwszej raty za kupiony samochód (...) (na podstawie umowy nr (...)
        Wnioskodawca kupił od strony powodowej taki samochód),
      - (...) zł (...) i (...) zł (...) to kwoty należne od Wnioskodawcy tytułem dokonania zwrotu na
        rzecz strony powodowej zatrzymanej kaucji gwarancyjnej w łącznej kwocie (...) zł (...),
      - (...) zł (...) to kwota należna od Wnioskodawcy na rzecz strony powodowej tytułem
        zapłaty za zakupione pojazdy marki (...).
    Odsetki dotyczą więc konkretnie wymienionych wyżej kwot, tj. kwot określonych w (...)
    sentencji wyroku (...).

    Są to odsetki za opóźnienie w zapłacie zobowiązań opisanych powyżej (tj. zobowiązanie do
    zapłaty pierwszej raty za nabyty samochód (...), zobowiązanie do zwrotu zatrzymanej
    kaucji gwarancyjnej, zobowiązanie do zapłaty za zakupione pojazdy marki (...)).
    Również odsetki od kosztów procesu zasądzonych od pozwanego Wnioskodawcy na rzecz
    powoda stanowią odsetki od zobowiązań.
    Wynika to stąd, iż z (...) sentencji wyroku (...) wynika zobowiązanie Wnioskodawcy do
    zwrotu na rzecz strony powodowej kosztów procesu. Naliczone i następnie zapłacone
    przez Wnioskodawcę odsetki od tego zobowiązania są zatem odsetkami za opóźnienie w
    zapłacie zobowiązań.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że koszty procesu, jakie
        Wnioskodawca jest zobowiązany uiścić na podstawie wyroku opisanego w stanie
        faktycznym, Wnioskodawca ma prawo rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów
        na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
        (dalej: „Ustawa o CIT”)?
      2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że zapłacone odsetki za opóźnienie
        od kwot zasądzonych wyrokiem opisanym w stanie faktycznym, Wnioskodawca ma
        prawo rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1
        Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W ocenie Wnioskodawcy, koszty procesu, jakie Wnioskodawca jest zobowiązany uiścić na
    podstawie wyroku opisanego w stanie faktycznym, Wnioskodawca ma prawo rozpoznać
    jako koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Ad. 2
    W ocenie Wnioskodawcy, zapłacone odsetki za opóźnienie od kwot zasądzonych
    wyrokiem opisanym w stanie faktycznym, Wnioskodawca ma prawo rozpoznać jako koszty
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Uzasadnienie:
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 (katalog tzw. NKUP). Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według
    kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
    poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Przepis art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie zawiera wyłączenia, z którego wynikałoby, że koszty
    procesu nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu.
    (...).
    W świetle powyższych regulacji należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tejże ustawy.
    W ocenie Wnioskodawcy, poniesione przez niego koszty procesu w sprawie w sposób
    bezpośredni służyły zabezpieczeniu jego źródeł przychodów.
    Źródłem przychodów Wnioskodawcy, zgodnie z (...).

    Realizacja tych ustawowych i zarazem rodzących po stronie Wnioskodawcy przychody,
    zadań jest nierozerwalnie związana z posiadaniem i eksploatacją odpowiedniej floty
    pojazdów (...).
    Spór sądowy z Dostawcą wynikał bezpośrednio z umowy z dnia (...), której przedmiotem
    był zakup (...) nowych samochodów osobowych (...) oraz sprzedaż (...) używanych
    pojazdów.
    Prawidłowe wykonanie tej umowy miało zatem fundamentalne znaczenie dla ciągłości
    działalności operacyjnej Wnioskodawcy i jego zdolności do generowania przychodów.
    Umowa ta była bezpośrednio związana z działalnością Wnioskodawcy, która tworzy
    główny strumień jego przychodów. Nie była to umowa zawarta niejako „obok” takiej
    działalności Wnioskodawcy.
    W ramach postępowania sądowego Wnioskodawca został pozwany o zapłatę kwoty (...) zł
    wraz z odsetkami. Roszczenia Dostawcy dotyczyły m.in. nieprawidłowego naliczenia VAT,
    odszkodowania (...) oraz bezpodstawnie potrąconych, zdaniem Dostawcy, kwot.
    W tej sytuacji poniesienie kosztów procesu było działaniem koniecznym i racjonalnym,
    mającym na celu odparcie roszczeń finansowych. Ewentualne zasądzenie od
    Wnioskodawcy pełnej kwoty dochodzonej pozwem stanowiłoby poważne obciążenie dla
    jego budżetu i mogłoby w sposób istotny zagrozić jego stabilności finansowej, a co za tym
    idzie – zdolności do niezakłóconego prowadzenia działalności podstawowej, czyli właśnie
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Wskazać choćby należy na sam fakt, że sąd stwierdził, iż zdecydowana większość procesu
    została wygrana przez Wnioskodawcę, tj. (...)%. Oznacza to zatem, że nawet mimo
    przegranego procesu w pewnej części, dostrzec można że samo prowadzenie sporu co do
    zasady było zasadne i w pełni uzasadnione ekonomicznie. Tak było zarówno na etapie
    inicjacji procesu przez dostawcę jak i również w okresie całości jego trwania.
    W tym kontekście wartym przywołania jest stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej („DKIS”) zawarte w interpretacji indywidualnej z dnia 21 kwietnia 2010 r., (Znak:
    ILPB3/423-828/ 08/10-S/DS):
    „W sytuacji gdy działania dłużnika zmierzają do obrony majątku i zabezpieczenia źródeł
    przychodu, to koszty związane z konkretnym postępowaniem przed sądem powszechnym
    czy też organem administracji publicznej ponoszone przez dłużnika, bądź zwracane na
    rzecz strony przeciwnej w wyniku przegranego sporu sądowego lub administracyjnego,
    stanowią koszty uzyskania przychodu, przy założeniu, że np.:
      a) nie występuje ewidentna wina umyślna;
      b) nie dochodzi do obejścia przepisów prawa;
      c) nie wynika z działań podatnika niezgodnych z zasadami współżycia społecznego –
        przez dłużnika w spornej sprawie;
      d) świadczenie zostało zasądzone jedynie na podstawie zasad współżycia społecznego;
      e) dłużnik nie podejmował działań zmierzających do nieuzasadnionego przedłużenia
        postępowania;
      f) wysokość roszczenia wynikła z zaniedbań wierzyciela w dochodzeniu świadczenia”.
    W przypadku działań Wnioskodawcy nie można mówić o wystąpieniu ewidentnej winy
    umyślnej. Tym samym – jak zostało wskazane powyżej - skuteczność podjętej obrony
    potwierdza wyrok Sądu (...) z dnia (...). Sąd oddalił najpoważniejsze roszczenia dostawcy, tj.
    żądanie dotyczące VAT ((...) zł) oraz odszkodowania za (...) ((...) zł), uznając je za bezzasadne.
    Wnioskodawca naliczył podatek w wysokości (...) od ceny sprzedaży używanych pojazdów,
    co było zgodne z jego wcześniejszą, akceptowaną przez Dostawcę praktyką w podobnych
    transakcjach. Dostawca na etapie zawierania umowy nie kwestionował sposobu ustalenia

    ceny, co potwierdza, że działanie Wnioskodawcy nie było umyślnym wprowadzeniem w
    błąd.
    Wartość odkupowanych aut została określona na podstawie profesjonalnej opinii
    rzeczoznawcy (...).
    W takiej sytuacji nie sposób oceniać zachowania Wnioskodawcy w kategorii winy umyślnej,
    a już tym bardziej takiej, którą można byłoby określić mianem ewidentnej. Wręcz
    przeciwnie, Wnioskodawca ze swojej strony należycie współpracował z Dostawcą przy
    zawartej umowie i nie doprowadził swoim zachowaniem do powstania sporu. Z opisu
    stanu faktycznego należy wysnuć raczej wniosek, że to Dostawca odpowiadał za
    powstanie sporu.
    Prawo Wnioskodawcy do naliczenia kary wynikało wprost z umowy zawartej dnia (...) i
    powstało poprzez (...) opóźnienie w dostawie pojazdu (...). Sąd co prawda dokonał
    miarkowania jej wysokości, ale potwierdził samą zasadność jej naliczenia. Warto
    przytoczyć w tym miejscu fragmenty stanu faktycznego, które świadczą o tym, że kara
    umowna mogła być naliczona i nie było to zachowanie bezpodstawne; takie, które można
    byłoby rozpatrywać w kategorii „złej woli”:
      a) niewątpliwie przyjęta do potrącenia wierzytelność Wnioskodawcy wynikająca z (...)
        umowy (kara umowna) była zasadna;
      b) nie było pomiędzy stronami sporu w tym zakresie, iż dostawca opóźnił się w
        realizacji przedmiotu umowy;
      c) przywołany przepis umowy dawał podstawę do naliczenia kar umownych za
        opóźnienie, a nie tylko za zwłokę w realizacji przedmiotu umowy. Sam zatem fakt
        przekroczenia terminu dawał podstawę do naliczenia kar;
      d) niedostarczenie przez dostawcę jednego pojazdu po terminie wynikającym z umowy
        było przez niego zawinione;
      e) skoro zatem pojazd został dostarczony pozwanej w dniu (...), Wnioskodawca miał
        prawo naliczyć karę umowną za każdy dzień opóźnienia, wyliczając (...), co dało
        kwotę (...) zł ((...) zł/prawidłowo powinno być (...) zł). Skutecznie zgłosił nadto zarzut
        potrącenia.
    W ocenie Wnioskodawcy szczególnie należy zwrócić uwagę na lit. b) powyżej. Mianowicie
    naliczenie kary umownej można byłoby uznać za ewidentną winę umyślną Wnioskodawcy
    w zakresie procesu zakończonego wyrokiem z dnia (...), gdyby pomiędzy stronami istniał
    spór co do istnienia podstaw do naliczenia.
    Tymczasem takie podstawy istniały i co do tego pomiędzy stronami nie było sporu. Sąd
    wyraźnie podkreślił, że naliczenie kary umownej było w pełni uzasadnione (lit. e) powyżej).
    Wnioskodawca – w odróżnieniu od innego podmiotu prawa – nie miał zaś możliwości nie
    naliczania kary umownej w sytuacji zaistnienia podstaw do jej naliczania, ponieważ jest on
    JSFP i podlega pod reżim finansów publicznych.
    Stosownie natomiast do art. 3 pkt 1), 4) i 5) ustawy o finansach publicznych (dalej: „UFP”),
    finanse publiczne obejmują procesy związane z gromadzeniem środków publicznych oraz
    ich rozdysponowywaniem, w szczególności gromadzenie dochodów i przychodów
    publicznych, zaciąganie zobowiązań angażujących środki publiczne i zarządzanie środkami
    publicznymi.
    W przypadku Wnioskodawcy, brak naliczenia kary umownej, w sytuacji zaistnienia
    podstaw do jej naliczenia, byłby odebrany jako poważne uchybienie, które mogłoby
    skutkować odpowiedzialnością osób zaangażowanych w daną materię w strukturze
    Wnioskodawcy na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o
    odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    104 z późn. zm., dalej: „uondfp”).

    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1-3) uondfp, naruszeniem dyscypliny finansów publicznych
    jest:
      1) nieustalenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub
        innej jednostki sektora finansów publicznych albo ustalenie takiej należności w
        wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego obliczenia;
      2) niepobranie lub niedochodzenie należności skarbu państwa, jednostki samorządu
        terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo pobranie lub
        dochodzenie tej należności w wysokości niższej niż wynikająca z prawidłowego
        obliczenia;
      3) niezgodne z przepisami umorzenie należności skarbu państwa, jednostki samorządu
        terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych, odroczenie jej
        spłaty lub rozłożenie spłaty na raty albo dopuszczenie do przedawnienia tej
        należności.
    Biorąc pod uwagę treść pkt 1) i 3) powyżej, w niniejszej sprawie to właśnie brak naliczenia
    kary umownej w przypadku istnienia niewątpliwych podstaw do jej naliczenia stanowiłby
    naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W związku z takim ryzykiem nie można było
    oczekiwać od Wnioskodawcy innego zachowania niż naliczanie tej kary umownej i żądanie
    jej zapłaty, a także późniejsze toczenie sporu sądowego z dostawcą. Należy bowiem
    uwzględnić reżim prawny, w jakim funkcjonuje Wnioskodawca, zgoła odmienny od tego, w
    jakim funkcjonują prywatni przedsiębiorcy, którzy nie są rozliczani z tytułu
    podejmowanych decyzji.
    Należy również zwrócić uwagę, że przepis art. 484 § 2 Kodeksu cywilnego, stanowiący
    podstawę do miarkowania kary umownej, charakteryzuje się bowiem wyjątkową
    ogólnością sformułowań i brakiem obiektywnych, mierzalnych kryteriów, którymi należy
    się kierować przy ocenie zasadności zmniejszenia kary umownej. Zgodnie z tym
    przepisem, jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać
    zmniejszenia kary umownej; analogiczne uprawnienie przysługuje mu również w
    przypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana.
    Akceptację żądania zmniejszenia kary umownej uzasadnia więc wysoka nieokreśloność i
    niekonkretność powołanej regulacji prawnej.
    Zawarte w przepisie sformułowania o charakterze wysoce ocennym, takie jak „znaczna
    część wykonania” czy „rażąco wygórowana kara”, pozostawiają szerokie pole
    interpretacyjne, co w konsekwencji prowadzi do niepewności co do wyniku postępowania
    sądowego. W kontekście działania Wnioskodawcy w reżimie publicznym, gdzie obowiązują
    rygorystyczne zasady gospodarowania środkami publicznymi, brak jednoznacznych
    kryteriów prawnych stanowił istotną przeszkodę w dobrowolnym zrzeczeniu się
    należności.
    Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, że jak już wspomniano, podmiot działający w
    sferze publicznej podlega reżimowi UFP, co nakłada na niego obowiązek szczególnej
    staranności w zarządzaniu powierzonymi mu środkami. Arbitralne zgodzenie się na
    zmniejszenie kary umownej, bez jednoznacznego wsparcia w obowiązujących przepisach
    prawa, mogłoby zostać zakwalifikowane jako naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
    Dodatkowo, judykatura wskazuje na niejednolitość orzeczniczą w zakresie stosowania art.
    484 § 2 k.c., co potwierdza trafność przyjętego stanowiska procesowego. Sądy, oceniając
    czy kara umowna jest „rażąco wygórowana”, kierują się różnorodnymi kryteriami,
    uwzględniając między innymi: wysokość szkody rzeczywiście poniesionej przez wierzyciela,
    stopień zawinienia dłużnika, jego sytuację majątkową, charakter i rangę naruszonego
    zobowiązania oraz funkcje, jakie kara umowna ma spełniać w konkretnym stosunku
    prawnym. Brak jednoznacznych wytycznych interpretacyjnych oznaczał realną możliwość
    odmiennej oceny sprawy przez organ orzekający.

    W świetle powyższych okoliczności, podjęcie sporu sądowego stanowiło działanie nie tylko
    zasadne, ale wręcz konieczne z punktu widzenia prawidłowego wykonywania funkcji
    publicznych. Było to postępowanie racjonalne i ostrożne, znajdujące pełne uzasadnienie
    zarówno w postanowieniach umownych, jak i w obowiązujących regulacjach prawnych
    oraz specyfice funkcjonowania podmiotów publicznych. Prowadzenie postępowania
    sądowego w tej sytuacji należy ocenić jako przejaw należytej staranności w ochronie
    interesu publicznego i zgodności z zasadami prawidłowej gospodarki finansowej.
    Decyzja o odmowie zgody na zmniejszenie kary umownej znajdowała solidne podstawy
    prawne i faktyczne, wynikające z charakteru regulacji prawnej oraz specyfiki działania
    podmiotu publicznego.
    Cały spór toczył się w ramach reżimu prawa cywilnego i dotyczył wykonania zawartej
    umowy z dnia (...). Wnioskodawca, broniąc swoich racji przed sądem, działał w pełni w
    granicach obowiązującego porządku prawnego. Nie ma w stanie faktycznym żadnej
    informacji wskazującej, aby jakiekolwiek działanie Wnioskodawcy (np. sposób
    fakturowania czy naliczenie kary umownej) stanowiło próbę obejścia przepisów prawa
    cywilnego. Postępowanie sądowe było legalnym sposobem rozstrzygnięcia sporu
    gospodarczego.
    Postępowanie Wnioskodawcy cechowała transparentność i poszanowanie praw
    kontrahenta, co jest zgodne z powszechnie przyjętymi zasadami współżycia społecznego.
    Dostawca był uprawniony do uczestnictwa w procesie wyceny odkupowanych pojazdów,
    jednak z tego prawa z własnej woli nie skorzystał. Dostawca miał również możliwość
    zadawania pytań dotyczących stanu pojazdów i gwarancji, czego zaniechał.
    Zobowiązanie Wnioskodawcy do zwrotu kosztów procesu nie wynika z jego nagannego
    moralnie postępowania, które sąd naprawiałby, odwołując się do zasad słuszności. W tej
    sprawie sytuacja jest odwrotna.
    Kwoty zasądzone na rzecz Dostawcy wynikały wprost z rozliczeń umownych, a nie z zasad
    współżycia społecznego. Są to typowe roszczenia wynikające z realizacji umowy, a nie
    świadczenia o charakterze słusznościom.
    Warto zwrócić uwagę, iż podstawą wyrokowania przez sąd w zakresie kary umownej był
    przepis art. 484 § 2 Kodeksu cywilnego, a nie art. 5 Kodeksu cywilnego, w którym
    odwołano się do ocen moralnych (klauzula zasad współżycia społecznego). Zatem
    nieuzasadnione byłoby w ogóle rozważanie działań podatnika (Wnioskodawcy)
    niezgodnych z zasadami współżycia społecznego w sprawie opisanej w stanie faktycznym.
    W ustalonym przez sąd opisie stanu faktycznego brak jest jakichkolwiek przesłanek, by
    twierdzić, że Wnioskodawca celowo przedłużał proces. Jego działania procesowe, takie jak
    złożenie odpowiedzi na pozew i podtrzymywanie swojego stanowiska, są standardowym
    elementem obrony swoich praw w trakcie postępowania. Co więcej, to dostawca złożył
    wniosek o kolejną opinię biegłego, który sąd uznał za spóźniony i nieistotny dla
    rozstrzygnięcia sprawy, a następnie go pominął. Jeśli więc ktoś przedłużał proces w
    opisanej sprawie to Dostawca, a nie Wnioskodawca.
    W tym kontekście warto wziąć pod uwagę fakt, że zgodnie z tym, co wskazano w opisie
    stanu faktycznego to dostawca, a nie Wnioskodawca, spowodował, że nie doszło do (...).
    Jak bowiem wskazano w opisie stanu faktycznego: „dostawca został również zobowiązany
    do pokrycia kosztów (...) ((...) zł), ponieważ (...)”.
    Spór i jego skala wynikły w dużej mierze z postawy Dostawcy (wierzyciela). Jak wskazano w
    stanie faktycznym, dostawca nie skorzystał z prawa do uczestnictwa w wycenie pojazdów
    oraz zakwestionował wartość samochodów dopiero po ich odebraniu. Wskazania wymaga
    fakt, że prawie połowa roszczeń Dostawcy (w kwocie ponad (...) zł) oparta była na wycenie
    kosztów przywrócenia używanych aut do stanu „wolnego od zużycia”, co sąd i biegły uznali
    za metodę całkowicie nieadekwatną i nieprawidłową w kontekście zawartej przez strony
    umowy.

    Wnioskodawcy znane są stanowiska sądów i DKIS, w których odmówiono podatnikom
    prawa do zaliczenia kosztów procesu do kosztów uzyskania przychodów. Kluczowym
    kryterium, które wyłania się z tych rozstrzygnięć, jest kwestia winy i racjonalności
    gospodarczej podatnika.
    Sytuacja Wnioskodawcy jest jednak diametralnie odmienna od tych opisywanych w
    wyrokach i interpretacjach wydanych przez DKIS.
    Wydatki na proces nie były następstwem zawinionego działania, lecz stanowiły koszt
    aktywnej i w przeważającej mierze skutecznej obrony majątku przed w dużej części
    bezzasadnymi roszczeniami Dostawcy (sąd wskazał, że roszczenie Dostawcy zostało
    uwzględnione w zaledwie (...)%; zatem w więcej niż połowie roszczenie Dostawcy zostało
    oddalone).
    Dowodzi to w ocenie Wnioskodawcy temu, że naliczenie przez niego kary umownej,
    wdanie się w proces oraz jego prowadzenie było nie tylko uzasadnione, ale również
    odniosło swój skutek, bowiem bez aktywnej obrony sąd mógłby uwzględnić roszczenia
    dostawcy w większej mierze, co – biorąc pod uwagę wysokość pierwotnego roszczenia –
    zagroziłoby istotnie działalności Wnioskodawcy generującej przychody opodatkowane CIT.
    Potwierdza to wyrok Sądu (...), który w całości oddalił dwa główne i największe roszczenia
    dostawcy na łączną kwotę ponad (...) zł (dotyczące VAT i rzekomych wad pojazdów). Sąd
    potwierdził tym samym racjonalność i prawidłowość działań Wnioskodawcy w tych
    kluczowych obszarach sporu. Jak wspomniano, gdyby Wnioskodawca nie wdał się w spór
    co do istoty sprawy, uznał roszczenie lub nie prowadził aktywnej obrony – taki skutek
    mógłby nie nastąpić; roszczenie dostawcy mogłoby zostać uznane nawet w całości.
    Wnioskodawca nie ponosił kosztów procesu w wyniku własnych zaniedbań czy
    nieracjonalnych decyzji. Poniósł je w celu obrony przed pozwem, którego zasadność
    została przez sąd w ponad (...)% oddalona. Była to zatem konieczna obrona, mająca na
    celu zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów przed uszczupleniem majątku w
    wyniku nieuzasadnionych roszczeń. Dlatego też poniesione koszty procesu w pełni
    wpisują się w definicję z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Celem ugruntowania stanowiska Wnioskodawcy o uznaniu kosztów procesu za koszty
    uzyskania przychodów należy powołać interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia 22
    sierpnia 2017 r. (Znak: 0111-KDIB1-2.4010.200.2017.2.MM), w której wskazano, że:
    „Odnosząc zatem powyższe do przedstawionego opisu sprawy należy stwierdzić, że
    przedmiotowe wydatki (zasądzone przez sąd koszty procesu oraz koszty zastępstwa
    procesowego) z tytułu udziału spółki w procesach sądowych, pozostają w związku z
    całokształtem prowadzonej przez nią działalności, ponieważ zostały poniesione w celu
    ochrony jej interesów. Ponadto, koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym
    mają na celu ochronę Spółki przed uszczupleniem jej majątku, wykorzystywanego w
    działalności gospodarczej prowadzonej w celu osiągania przychodów. Uznać zatem należy,
    że ww. wydatki miały swoje racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie i służyły zachowaniu
    źródła przychodów Spółki.”
    Z kolei w interpretacji indywidualnej z 16 lipca 2019 r. (Znak: 0111-KDIB1-
    3.4010.215.2019.1.MBD), Dyrektor KIS wskazał, że: „Podatnik oceniając związek wydatku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie
    przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik
    uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten
    koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia,
    że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów. Uznanie danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie
    udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy
    i racjonalnie uzasadniony. Zatem, to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt
    poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu
    kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter

    budzi wątpliwości. W przedmiotowej sprawie istotna jest analiza poniesionego wydatku w
    postaci Kosztów sądowych i ich wpływu na powstanie przychodu, względnie zachowanie
    lub zabezpieczenie źródła przychodu. Analiza ta nie byłaby pełna bez uwzględnienia, czy
    powstaniu tego kosztu towarzyszyło racjonalne działanie Wnioskodawcy. W tym
    kontekście należy zauważyć, że koszty związane z działalnością gospodarczą, oprócz tego,
    że muszą być wynikiem racjonalnego i celowego działania nie mogą obciążać budżetu
    skutkami zaniedbań przedsiębiorcy, powodujących zmniejszenie jego wpływów. Podatnik
    nie może bowiem kwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatków, będących
    następstwem jego niewłaściwego lub nieracjonalnego działania albo niezachowania przez
    niego należytej staranności. Działalność podmiotu gospodarczego powinna cechować
    dbałość i zachowanie należytej staranności tak w procesie decyzyjnym jak i wykonawczym.
    Ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości
    przenoszenia tego ryzyka na budżet państwa. Wyjątkiem mogą być jedynie
    nieprzewidywalne sytuacje, których uniknięcie było niemożliwe, pomimo podjęcia przez
    podatnika wszelkich koniecznych działań w celu zapobieżenia im. Tocząc spór sądowy
    Wnioskodawca planuje kwestionować zasadność jej naliczania, a także jej wysokość na
    drodze sądowej. Będąc stroną sporu Wnioskodawca będzie dążył do zabezpieczenia
    źródła przychodu. Fakt przegrania sporu, nie decyduje o możliwości zakwalifikowania
    danych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, ale decydujące znaczenie ma czy
    dany koszt został poniesiony w celu zabezpieczenia bądź zapewnienia źródła przychodu, a
    takimi bez wątpienia są przychody jakie Wnioskodawca uzyskuje z tytułu dostaw
    pojazdów. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy potencjalny
    wydatek na zapłatę kosztów sądowych może w całości zostać zaliczony przez spółkę do
    kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., należy uznać za
    prawidłowe.”
    Warto również powołać następujący fragment interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 28
    czerwca 2023 r. (Znak: 0114-KDIP2-2.4010.231.2023.1.SP; stanowisko wnioskodawcy
    zostało uznane za w pełni prawidłowe): „W ocenie Banku, w przypadku otrzymania przez
    Bank zarówno wyroku stwierdzającego nieważność, jak i wyroku stwierdzającego
    abuzywność, nie występuje sytuacja, w której wnioskodawca wypełnił swoje zobowiązanie
    w sposób wadliwy. W czasie obowiązywania umów kredytowych wnioskodawca
    wykonywał należycie swoje obowiązki, które zostały nałożone na niego w wyniku zawarcia
    umów kredytu, jak i powinności wynikających z przepisów prawa powszechnego. w
    momencie zawarcia umów kredytu bank postępował w sposób prawidłowy i zgodnie z
    prawem. Umowy kredytu, które zostały zawarte z klientami miały moc wiążącą i
    obowiązywały w relacji do obu ich stron. Jednocześnie, kosztów procesu nie można
    zakwalifikować do kategorii kar umownych czy też odszkodowań. Warunki poniesienia
    kosztów procesu nie zostały ustalone w drodze umowy pomiędzy bankiem a
    kredytobiorcami, lecz wynikają z prawomocnego wyroku sądu, co wyklucza uznanie ich za
    kary umowne. Wydatki te nie będą również odszkodowaniami, gdyż nie stanowią one
    sposobu naprawienia szkody, w tym m.in. szkody powstałej na skutek niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania. Obowiązek poniesienia kosztów procesu wynika z
    zaistnienia obiektywnej przesłanki, czyli nowego zdarzenia jakim jest wydanie przez
    odpowiedni sąd prawomocnego wyroku. (...) tym samym przedstawione w niniejszym
    wniosku koszty procesu, powinny zostać uznane za koszty uzyskania przychodów banku,
    stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT”.
    Również istotny jest pogląd wyrażony przez DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 20
    lutego 2024 r. (Znak: 0111-KDIB1-2.4010.692.2023.1.END): „Biorąc pod uwagę opis sprawy
    i przywołane przepisy prawa stwierdzić należy, że ponoszone przez państwa wydatki na
    koszty postępowania sądowego oraz koszty usług prawnych i zastępstwa procesowego
    zarówno w toczących się postępowaniach pomiędzy wnioskodawcą a generalnym
    wykonawcą, jak i pomiędzy wnioskodawcą a podwykonawcami spełniają wszystkie
    ustawowe przesłanki dla uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Wymienione
    wydatki pozostają w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością

    gospodarczą oraz realizują cel zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów Spółki.
    Choć nie jest możliwe bezpośrednie przypisanie ich do konkretnych przychodów są
    racjonalne i uzasadnione ekonomicznie, stanowią logiczne następstwo ciągu
    gospodarczych zdarzeń. Państwa decyzja o wejściu w spór sądowy z generalnym
    wykonawcą i podwykonawcami jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą i
    ma na celu ochronę państwa interesów, a tym samym służy zabezpieczeniu źródła
    przychodów spółki. Zatem stwierdzić należy, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy
    pomiędzy wydatkami na koszty postępowania sądowego, usług prawnych oraz zastępstwa
    procesowego a zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów Wnioskodawcy.
    Kosztem podatkowym jest, więc każdy koszt poniesiony w celu osiągnięcia przychodu albo
    zabezpieczenia lub zachowania źródła uzyskania przychodu. Jeżeli dla zachowania,
    istnienia, posiadania bądź funkcjonowania danego źródła przychodu niezbędne jest
    prowadzenie procesu sądowego, koszty takiego procesu spełniają definicję kosztu
    uzyskania przychodów. Fakt przegrania sporu, nie skutkuje automatycznie brakiem
    zakwalifikowania wydatków związanych z jego prowadzeniem do kosztów uzyskania
    przychodu. Decydujące znaczenie ma bowiem to, czy dany koszt został poniesiony w celu
    zabezpieczenia, bądź zapewnienia źródła przychodu”.
    Mając na uwadze przedstawioną powyżej argumentacje, stanowisko Wnioskodawcy w
    zakresie pytania nr 1 powinno zostać uznane za prawidłowe.
    Ad. 2
    W zakresie możliwości uznania odsetek za opóźnienie od kwot zasądzonych wyrokiem za
    koszty uzyskania przychodów, należy wskazać, że te – tak samo jak koszty procesu – są
    nierozerwalnie związane z prowadzeniem sporu i obroną praw Wnioskodawcy.
    Możliwość zaliczenia wartości tych odsetek do kosztów uzyskania przychodów powinna
    więc być tak samo uzależniona od tego, czy prowadzenie procesu było racjonalne,
    uzasadnione ekonomicznie i miało na celu ochronę interesów podatnika (tu
    Wnioskodawcy).
    W tym zakresie w pełni należy odnieść się do argumentacji przedstawionej przez
    Wnioskodawcę w zakresie pytania nr 1 (w Ad. 1).
    W ramach tej części wniosku Wnioskodawca przedstawił bowiem w wyczerpujący sposób,
    dlaczego w danej sytuacji naliczenie kary umownej, brak uznania roszczenia Dostawcy,
    wdanie się w spór oraz jego prowadzenie miało uzasadnione podstawy organizacyjne
    (reżim finansów publicznych), prawne oraz wynikające z obranej strategii procesowej (z
    uwagi na treść przepisu art. 484 § 2 Kodeksu cywilnego nie było pewne, czy do
    miarkowania w ogóle dojdzie).
    Tym samym nie można uznać, iż koszty w postaci odsetek za opóźnienie powstały z jego
    ewidentnej winy umyślnej, czy mówiąc szerzej: są niezasadne. Koszty w postaci odsetek
    stanowią bowiem logiczne następstwo sporu toczonego przez Wnioskodawcę.
    Ponadto, odsetki za opóźnienie należy traktować jako koszt ekonomiczny ściśle powiązany
    z działalnością Wnioskodawcy. Ich powstanie jest bezpośrednią konsekwencją
    konieczności obrony praw wynikających z zawartej umowy, która stanowiła element
    prowadzonej działalności generującej przychody podatkowe.
    Tym samym, tak samo jak koszty procesu, Wnioskodawca może je rozpoznać jako koszty
    podatkowe na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Niezależnie od przedstawionej powyżej argumentacji, Wnioskodawca wskazuje, że odsetki
    zaliczy do kosztów podatkowych dopiero w momencie ich faktycznej zapłaty, bowiem
    zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11) ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w
    tym również od pożyczek (kredytów).

    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają następujące interpretacje indywidualne wydane
    przez DKIS:
      1) Interpretacja indywidualna z dnia 14 grudnia 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-
        1.4010.505.2021.2.BS:
    „Odnosząc zatem powyższe do przedstawionego opisu sprawy należy stwierdzić, że
    poniesione przez spółkę wydatki stanowiące koszty postępowania (w tym koszty
    zastępstwa procesowego) z tytułu udziału spółki w procesie sądowym, pozostają w
    związku z całokształtem prowadzonej przez nią działalności, ponieważ zostały poniesione
    w celu ochrony jej interesów. Ponadto, koszty związane z udziałem w postępowaniu
    sądowym mają na celu ochronę Spółki przed uszczupleniem jej majątku,
    wykorzystywanego w działalności gospodarczej prowadzonej w celu osiągania
    przychodów. Uznać zatem należy, że ww. wydatki miały swoje racjonalne i ekonomiczne
    uzasadnienie i służyły zachowaniu źródła przychodów Spółki. Podsumowując, poniesione
    przez Spółkę koszty postępowania (w tym koszty zastępstwa procesowego), które zostały
    zasądzone przez sąd stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Odnosząc się natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    odsetek za opóźnienie w zapłacie zobowiązania tytułem zwrotu ceny zasądzonych
    wyrokiem sądowym wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p.: nie uważa
    się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych
    odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Tym samym, możliwość
    zaliczania ww. odsetek do kosztów podatkowych warunkowana jest faktem ich zapłaty. W
    związku z powyższym, zasądzone odsetki za opóźnienie w zapłacie zobowiązania tytułem
    zwrotu ceny zasądzonych wyrokiem sądowym stanowią koszt uzyskania przychodu w
    momencie ich faktycznej zapłaty.”
      2) Interpretacja indywidualna z dnia 18 czerwca 2020 r., wydana przez: Dyrektora
        Krajowej Informacji Skarbowej, Znak: 0114-KDIP2-2.4010.103.2020.2.AG:
    „Mając na uwadze powyższe należy zatem stwierdzić, że wskazane we wniosku koszty z
    tytułu odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych spełniają definicję kosztów
    uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż zostały poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W
    odniesieniu natomiast do momentu rozpoznania kosztu z tytułu ww. odsetek, należy
    ponownie zauważyć, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od
    zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). W związku z powyższym należy
    stwierdzić, że a contrario kosztami uzyskania przychodów będą naliczone i zapłacone
    odsetki od zobowiązań. odsetki naliczane od zobowiązań rozliczane są więc metodą
    kasową, czyli stają się kosztem podatkowym z chwilą ich zapłaty. podsumowując, należy
    stwierdzić, że koszty odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych, stanowią dla
    wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów w momencie ich zapłaty, ewentualnie
    potrącenia z wzajemnymi wierzytelnościami”.
    Mając na uwadze przedstawioną powyżej argumentacje, stanowisko Wnioskodawcy w
    zakresie pytania nr 2 powinno zostać uznane za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia

        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
        poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
        ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
        poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek
    z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między
    tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Chodzi tu o
    związek tego typu, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodu. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami
    należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie
    przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne,
    aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany
    wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku
    wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania
    przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak
    aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami
    będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania
        przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.

    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodów odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy
    ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których
    charakter budzi wątpliwości.
    Z informacji zawartych we wniosku i jego uzupełnieniu wynika, że Spółka zawarła (...)
    umowę z dostawcą. Przedmiotem umowy było:
      a) dostarczenie i sprzedaż przez Dostawcę na rzecz Wnioskodawcy (...) nowych
        samochodów osobowych (...); oraz
      b) (...) samochodu osobowego (...)
    - spełniających łącznie warunki szczegółowo określone w Specyfikacji istotnych warunków
    zamówienia (...) i do odkupienia (...) stanowiących własność Wnioskodawcy. (...).
    Pozwem wniesionym w dniu (...) dostawca wniósł o zasądzenie od Wnioskodawcy kwoty
    (...) zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot szczegółowo wskazanych w
    pozwie (a co do kwoty (...) zł doprecyzowanymi w piśmie z dnia (...)), a także kosztów
    procesu oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
    Na uzasadnienie powództwa podniesiono, że strony zawarły między sobą umowę
    polegającą na sprzedaży na rzecz Wnioskodawcy (...), a Wnioskodawca zobowiązał się za
    ww. pojazdy zapłacić, jednocześnie sprzedając na rzecz Dostawcy (...).
    Dostawca domagał się w pozwie zapłaty kwot:
      a) (...) zł z tytułu nieprawidłowo naliczonej kwoty VAT (...),
      b) (...) zł z tytułu odszkodowania (...),
      c) (...) zł z tytułu zapłaty kwoty pierwszej części sprzedaży samochodu (...),
      d) (...) zł z tytułu zwrotu kaucji gwarancyjnej,
      e) (...) zł z tytułu odszkodowania za (...),
      f) (...) zł z tytułu zapłaty brakującej kwoty drugiej części za sprzedane pojazdy (...).
    Nadto dostawca wnosił ewentualnie o dokonanie miarkowania naliczonej przez
    wnioskodawcę kary umownej w wysokości (...) zł.
    W odpowiedzi na pozew (pismo z dnia (...)) Wnioskodawca wniósł o oddalenie powództwa
    w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
    W wyroku Sądu (...) z dnia (...) (sygn. akt (...)) sąd ocenił poszczególne wątki omawianej
    sprawy następująco:
      1) Żądanie dot. VAT ((...) zł) – Roszczenie to zostało w całości oddalone;
      2) Żądanie odszkodowania za (...) ((...) zł) – Roszczenie to zostało w całości oddalone;
      3) Żądanie zwrotu kosztów (...) ((...) zł) – Roszczenie to zostało w całości oddalone;
      4) Rozstrzygnięcie w sprawie potrąconych kwot i miarkowania kary umownej.
    Ww. wyrok Sądu (...) jest prawomocny.

    Sąd uznał, że Wnioskodawca miał prawo naliczyć karę umowną za opóźnienie w dostawie
    jednego pojazdu (...). Na wniosek Dostawcy, Sąd dokonał miarkowania (zmniejszenia) kary
    umownej, uznając ją za wygórowaną. Podstawą wyrokowania przez sąd był przepis art.
    484 § 2 Kodeksu cywilnego.
    Kara została naliczona od wartości całej umowy ((...) pojazdów), podczas gdy opóźnienie
    dotyczyło tylko jednego auta.
    W związku z powyższym, Sąd zmniejszył karę z (...) zł do (...) zł, obliczając ją od wartości
    opóźnionego pojazdu
      5) Koszty postępowania
    Sąd rozdzielił koszty procesu stosunkowo do wyniku sprawy. Uznano, że Dostawca wygrał
    spór w (...)%. Po wzajemnym rozliczeniu kosztów zastępstwa procesowego, sąd zasądził od
    wnioskodawcy na rzecz dostawcy kwotę (...) zł. Dodatkowo, Sąd obciążył Dostawcę
    całością kosztów opinii biegłego ((...) zł), ponieważ opinia ta dotyczyła roszczenia, które w
    całości oddalono. Dostawca został również zobowiązany do pokrycia kosztów (...) ((...) zł),
    ponieważ (...).
    Podsumowując, w związku z wyrokiem Wnioskodawca został zobowiązany do zapłaty
    następujących kwot na rzecz Dostawcy:
      1. (...) zł tytułem częściowej zapłaty za samochód (...).
      2. (...) zł tytułem zwrotu kaucji gwarancyjnej.
      3. (...) zł tytułem zapłaty za sprzedane pojazdy marki (...).
      4. (...) zł tytułem rozliczenia należności w ramach postępowania sądowego.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że pomiędzy poniesionymi
    wydatkami (tj. kosztami procesu i odsetkami za opóźnienie od kwot zasądzonych
    wyrokiem), a osiąganiem przez niego przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła przychodów istnieje związek przyczynowo-skutkowy. Wnioskodawca, jako
    jednostka sektora finansów publicznych, jest zobowiązany do gospodarowania środkami
    publicznymi w sposób celowy i oszczędny oraz do podejmowania działań służących
    wyegzekwowaniu należnych mu świadczeń wynikających z zawartych umów. Zawarta
    umowa dopuszczała karę umowną w wysokości przedstawionej do potrącenia przez
    Wnioskodawcę, tj. w kwocie (...) zł (biorąc pod uwagę literalną treść umowy w takiej kwocie
    należało ją wyliczyć). Dopiero sąd, korzystając z kompetencji do miarkowania kary
    umownej, obniżył jej wysokość do (...) zł. Na etapie kierowania sprawy na drogę sądową
    brak było pewności co do zastosowania tej instytucji. Podjęcie decyzji o przedstawieniu do
    potrącenia kary w wysokości naliczonej zgodnie z umową było zatem działaniem
    uzasadnionym i racjonalnym z punktu widzenia ochrony interesu majątkowego oraz
    zachowania źródła przychodów.
    Postępowanie sądowe zakończyło się w przeważającej mierze korzystnie dla
    Wnioskodawcy (sąd wskazał, że Wnioskodawca wygrał w (...)%). Uzyskany wynik procesu
    znacznie ograniczył wysokość świadczenia żądanego przez stronę przeciwną w pozwie.
    Gdyby Wnioskodawca zaniechał obrony swoich praw, roszczenia strony powodowej
    mogłyby zostać uznane w znacznie wyższej wysokości, co prowadziłoby do istotnego
    uszczuplenia środków finansowych potrzebnych do prowadzenia bieżącej działalności
    gospodarczej, w ramach której są uzyskiwane przychody podatkowe opodatkowane CIT.
    Powód domagał się m.in. zapłaty od Wnioskodawcy tytułem odszkodowania kwoty (...) zł
    oraz zapłaty kwoty (...) zł z tytułu nieprawidłowo naliczonej kwoty VAT. Jest to łącznie kwota
    w wys. ponad (...) zł. Gdyby Wnioskodawca nie wdał się w proces i nie kwestionował
    roszczeń Powoda, to taka kwota mogłaby zostać zasądzona, co mogłoby zaszkodzić
    zdolności Wnioskodawcy do prowadzenia działalności operacyjnej. Tymczasem Sąd
    całkowicie oddalił żądanie zapłaty wyżej wzmiankowanych kwot ((...) zł i (...) zł) oraz
    ograniczył wysokość jednego z żądań (z kwoty (...) zł do kwoty (...) zł).

    Ograniczenie kwoty zobowiązań wynikających z roszczeń kontrahenta uchroniło majątek
    Wnioskodawcy i pozwoliło zachować zdolność do finansowania działalności operacyjnej, z
    której uzyskiwane są przychody opodatkowane CIT. Koszty procesu oraz odsetki, jako
    ekonomiczny skutek obrony praw Wnioskodawcy, pozostają w związku funkcjonalnym z tą
    działalnością: są konsekwencją działań podjętych w celu zabezpieczenia źródła
    przychodów i utrzymania jego zdolności do prowadzenia działalności operacyjnej.
    Ad. 1
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii ustalenia, czy prawidłowe jest
    stanowisko Wnioskodawcy, że koszty procesu, jakie Wnioskodawca jest zobowiązany
    uiścić na podstawie wyroku opisanego w stanie faktycznym, Wnioskodawca ma prawo
    rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Odnosząc się do ww. wątpliwości wskazać należy, że wydatki z tytułu kosztów procesu nie
    zostały wymienione w negatywnym katalogu wydatków nie stanowiących kosztów
    uzyskania przychodów.
    Zatem, aby móc zaliczyć przedmiotowe wydatki (koszty procesu) do kosztów uzyskania
    przychodów należy zbadać, czy są spełnione omówione na wstępie przesłanki zaliczenia
    danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w myśl dyspozycji przepisu art. 15 ust.
    1 ustawy o CIT.
    Ponadto w przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę na art. 98 § 1 ustawy z dnia 17
    listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.),
    zgodnie z którym:
        Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
        żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
        procesu).
    Jak wynika z informacji przedstawionych przez Państwa we wniosku, Sąd rozdzielił koszty
    procesu stosunkowo do wyniku sprawy. Uznano, że dostawca wygrał spór w (...)%. Po
    wzajemnym rozliczeniu kosztów zastępstwa procesowego, sąd zasądził od Państwa na
    rzecz dostawcy kwotę (...) zł. Koszty procesu były naliczane od daty uprawomocnienia się
    wyroku w dniu (...) do dnia zapłaty, tj. (...).
    Ponadto, wskazują Państwo, że koszty procesu i odsetki nie są wydatkami dowolnymi czy
    fakultatywnymi – stanowią typowy, przewidywalny i bezpośredni skutek udziału w
    postępowaniu sądowym, będącego w tym przypadku działaniem koniecznym dla
    zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów. Ich poniesienie jest zatem ściśle i
    funkcjonalnie powiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz ochroną majątku
    wykorzystywanego do generowania przychodów. Wydatki te wynikają z konieczności
    ochrony należnych Wnioskodawcy świadczeń oraz minimalizacji ryzyka nadmiernego
    uszczuplenia jego majątku wskutek dochodzenia roszczeń przez powoda. Są więc
    racjonalne i celowe z perspektywy prowadzonej działalności gospodarczej oraz pozostają
    w bezpośrednim i adekwatnym związku przyczynowo-skutkowym z zachowaniem i
    zabezpieczeniem źródła przychodów (źródłem tym jest działalność operacyjna
    Wnioskodawcy, która przynosi mu przychody podatkowe opodatkowane CIT).
    Odnosząc zatem powyższe do przedstawionego opisu sprawy, należy stwierdzić, że
    poniesione przez Państwa wydatki stanowiące koszty procesu, jakie Państwo byli
    obowiązani uiścić na podstawie wyroku opisanego w stanie faktycznym, pozostają w
    związku z całokształtem prowadzonej przez Państwa działalności, ponieważ zostały
    poniesione w celu ochrony Państwa interesów.
    Ponadto, koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym mają na celu ochronę
    Państwa przed uszczupleniem jej majątku, wykorzystywanego w działalności gospodarczej
    prowadzonej w celu osiągania przychodów. Uznać zatem należy, że ww. wydatki miały
    swoje racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie i służyły zachowaniu Państwa źródła
    przychodów.

    Zatem, koszty procesu, wypełniają warunki zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu. W
    tym przypadku można uznać, że Państwa działanie wypełnia przesłanki określone w art.
    15 ust. 1 ustawy o CIT. Co prawda, nie uzyskali Państwo w pełni korzystnego dla siebie
    orzeczenie sądowego, ale działali Państwo w celu zmniejszenia ponoszonych przez siebie
    kosztów.
    Podsumowując, poniesione przez Państwa koszty procesu, które zostały zasądzone przez
    sąd stanowią dla Państwa koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1, wskazujące, że koszty
    procesu, jakie Wnioskodawca jest zobowiązany uiścić na podstawie wyroku opisanego w
    stanie faktycznym, Wnioskodawca ma prawo rozpoznać jako koszty uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT – jest prawidłowe.
    Ad. 2
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 2 dotyczą kwestii ustalenia, czy prawidłowe
    jest stanowisko Wnioskodawcy, że zapłacone odsetki za opóźnienie od kwot zasądzonych
    wyrokiem opisanym w stanie faktycznym, Wnioskodawca ma prawo rozpoznać jako koszty
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Jak wynika z uzupełnienia wniosku, na ww. odsetki składają się zarówno odsetki za
    opóźnienie od kwoty określonej w (...) sentencji wyroku Sądu (...) z dnia (...), sygn. akt (...),
    jak i odsetki za opóźnienie od kosztów procesu w wys. (...) zł.
    Koszty procesu zostały zasądzone na rzecz strony powodowej w (...) ww. wyroku i wyniosły
    (...) zł. Były one naliczane od daty uprawomocnienia się wyroku w dniu (...) do dnia zapłaty,
    tj. (...).
    Co do kosztów procesu, (...) wskazał w (...) sentencji ww. wyroku, iż zasądza od strony
    pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów procesu, wraz z
    odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do
    dnia zapłaty.
    Co do odsetek za opóźnienie od kwot zasądzonych w (...) sentencji ww. wyroku Sąd (...)
    wskazał, że zasądza od strony pozwanej (...) na rzecz strony powodowej (...) kwotę (...) zł
    wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Są to odsetki za opóźnienie w zapłacie
    zobowiązań, które wynikały z umowy nr (...).
    Były to odpowiednio następujące zobowiązania:
      - (...) zł to kwota należna stronie powodowej od Wnioskodawcy z tytułu zapłaty
        pierwszej raty za kupiony samochód (...) (na podstawie umowy nr (...)
        Wnioskodawca kupił od strony powodowej taki samochód),
      - (...) zł i (...) zł to kwoty należne od Wnioskodawcy tytułem dokonania zwrotu na rzecz
        strony powodowej zatrzymanej kaucji gwarancyjnej w łącznej kwocie (...) zł (umowa
        nr (...) zawierała postanowienia o kaucji gwarancyjnej mającej na celu
        zabezpieczenie prawidłowego wykonania umowy),
      - (...) zł to kwota należna od Wnioskodawcy na rzecz strony powodowej tytułem zapłaty
        za zakupione pojazdy marki (...).
    Odsetki dotyczą więc konkretnie wymienionych wyżej kwot, tj. kwot określonych w (...) i (...)
    sentencji wyroku (...).
    Są to odsetki za opóźnienie w zapłacie zobowiązań opisanych powyżej (tj. zobowiązanie do
    zapłaty pierwszej raty za nabyty samochód (...), zobowiązanie do zwrotu zatrzymanej
    kaucji gwarancyjnej, zobowiązanie do zapłaty za zakupione pojazdy marki (...)).
    Również odsetki od kosztów procesu zasądzonych od pozwanego Wnioskodawcy na rzecz
    powoda stanowią odsetki od zobowiązań. Wynika to stąd, iż z (...) sentencji wyroku (...)

    wynika zobowiązanie Wnioskodawcy do zwrotu na rzecz strony powodowej kosztów
    procesu. Naliczone i następnie zapłacone przez Wnioskodawcę odsetki od tego
    zobowiązania są zatem odsetkami za opóźnienie w zapłacie zobowiązań.
    Odnosząc się zatem do powyższych wątpliwości, wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust.
    1 pkt 11 ustawy o CIT:
        Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych
        albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Tym samym, możliwość zaliczania ww. odsetek do kosztów podatkowych warunkowana
    jest faktem ich zapłaty.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że odsetki za opóźnienie od kwot zasądzonych
    wyrokiem Sądu (...) z dnia (...), sygn. akt (...) zostały przez Państwa zapłacone w dniu (...).
    W związku z powyższym, stwierdzić należy, że zasądzone odsetki za opóźnienie od kwot
    zasądzonych wyrokiem opisanym w stanie faktycznym stanowią koszt uzyskania
    przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko wskazujące, że zapłacone odsetki za opóźnienie od kwot
    zasądzonych wyrokiem opisanym w stanie faktycznym, Wnioskodawca ma prawo
    rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT –
    jest prawidłowe.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:
      - prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że koszty procesu, jakie Wnioskodawca
        jest zobowiązany uiścić na podstawie wyroku opisanego w stanie faktycznym,
        Wnioskodawca ma prawo rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów na
        podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT – jest prawidłowe;
      - prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że zapłacone odsetki za opóźnienie od
        kwot zasądzonych wyrokiem opisanym w stanie faktycznym, Wnioskodawca ma
        prawo rozpoznać jako koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1
        ustawy o CIT – jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu
    w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.