Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.187.2019.2.WM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-05-24
Teza: Czy planowane zbycie nieruchomości zabudowanej halą nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: nieruchomości-zbycie nieruchomości; zbycie-odpłatne zbycie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 11 kwietnia 2019 r. (data wpływu 16 kwietnia 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 kwietnia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną posiadającą w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy. W dniu 8 grudnia 1994 r. zakupiła wraz z mężem do majątku wspólnego małżeńskiego zabudowaną nieruchomość. W niedługim czasie po zakupie nieruchomość ta była w całości oddana w najem przez okres około 2 lat. Podmiot, który wynajął, prowadził tam produkcję kartonów.

W dniu 17 marca 1997 r. małżonek Wnioskodawczyni rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej i przeznaczył oraz wykorzystywał w całości przedmiotową nieruchomość na potrzeby prowadzenia tej działalności. Działalność ta polegała na sprzedaży części samochodowych oraz następnie na prowadzeniu hurtowni piwa. W początkowym okresie prowadzenia tej działalności (tj. do pierwszej połowy 1997 r.) przeprowadził tam liczne prace remontowe. Wnioskodawczyni nie posiada wiedzy, czy ponoszone były nakłady modernizacyjne w wysokości przekraczającej 30% wartości początkowej tej nieruchomości w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nieruchomość ta składała się z jednego budynku, w którym funkcjonalnie można było wyodrębnić dwie niezależne hale magazynowe/produkcyjne (dalej określane również jako „duża hala" oraz „mała hala").

W dniu 20 czerwca 2007 r. małżonek oddał w najem "dużą halę" na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W dniu 29 sierpnia 2007 r. małżonek Wnioskodawczyni zmarł. Przeprowadzone zostało następnie postępowanie w sprawie nabycia spadku. Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 18 października 2007 r. spadek nabyła Wnioskodawczyni oraz dwie córki - każdy w części po 1/3 masy spadkowej. Do masy spadkowej weszła m.in. ww. nieruchomość. Finalnie w nieruchomości tej Wnioskodawczyni posiada udział 4/6 oraz każda z jej córek po 1/6 udziału. Córki użyczyły Wnioskodawczyni posiadane przez siebie udziały w tej nieruchomości celem wyłącznego używania i pobierania pożytków z ich najmu.

Po śmierci męża Wnioskodawczyni rozpoczęła wynajem przedmiotowej nieruchomości w ramach najmu prywatnego, opodatkowanego podatkiem zryczałtowanym wg stawki 8,5%. W związku z tym Wnioskodawczyni kontynuowała umowę najmu "dużej hali" zawartą przez męża w dniu 20 czerwca 2007 r. Następnie od listopada 2007 r. oddała w najem również "małą halę" na cele prowadzenia działalności przez podmiot trzeci. Najemcy przedmiotowych hal zmieniali się kilkukrotnie. Najem "dużej hali" zakończył się w sierpniu 2016 r., natomiast najem "małej hali" z końcem marca 2017 r. Od marca 2017 r. Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych czynności w celu pozyskania najemcy/najemców na przedmiotową nieruchomość i nie wykonywała żadnych czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. W okresie prowadzenia najmu wynajęta była cała powierzchnia budynków.

W związku z prowadzonym najmem Wnioskodawczyni złożyła zgłoszenie rejestracyjne jako podatnik VAT czynny oraz wykazywała podatek należny do wpłaty do urzędu skarbowego. Od stycznia 2014 r. w wyniku dokonanej aktualizacji Wnioskodawczyni jest zarejestrowana jako podatnik VAT zwolniony na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

W okresie prowadzenia wynajmu, Wnioskodawczyni nie ponosiła wydatków na ulepszenie tej nieruchomości w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawczyni nie prowadziła zarejestrowanej działalności gospodarczej i przedmiotowa nieruchomość nie została nigdy przez nią wykazana jako jakikolwiek środek trwały związany z działalnością gospodarczą.

Wnioskodawczyni planuje zbycie przedmiotowej nieruchomości. Zbycie nie będzie dokonywane w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy planowane zbycie nieruchomości zabudowanej halą nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, planowana sprzedaż nieruchomości opisanej w opisie zdarzenia przyszłego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na fakt, że zostanie dokonana po upływie 5 lat od końca roku w którym została nabyta.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

*   jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Zgodnie z art. art. 10 ust. 5 ustawy o PIT w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Nieruchomość ta stanowi majątek osobisty Wnioskodawczyni oraz w części majątek osobisty jej córek. Faktu tego nie zmienia oddanie nieruchomości w najem opodatkowany podatkiem zryczałtowanym wg stawki 8,5%.

W przedmiotowej sprawie przyjąć należy, że nabycie nieruchomości nastąpiło w 1994 r. (w zakresie nabycia ½ udziału w nieruchomości oraz w zakresie nabycia 1/3 udziału - nabycie przez spadkodawcę). Tym samym zbycie, jako że dokonywane będzie po upływie 5 lat od końca roku w którym nastąpiło nabycie, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust. 2 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 ww. ustawy, źródłem przychodu jest:

*   pkt 3 - pozarolnicza działalność gospodarcza,
*   pkt 8 - odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
4.  innych rzeczy,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie - nie powstaje przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy, przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 3 ww. ustawy, przepisy ust. 1 pkt 8 tej ustawy mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy stanowi natomiast, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

O tym, jaki składnik majątku może stanowić środek trwały decydują regulacje zawarte w art. 22a i 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym nie wszystkie wymienione w nich rodzaje składników majątku mogą podlegać amortyzacji podatkowej.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Natomiast amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi (art. 22c pkt 1 ww. ustawy).

Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Z powyższych przepisów wynika, że zarówno budynki, budowle (przy zachowaniu warunków o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy), jak również grunty stanowią środki trwałe, które podlegają wprowadzeniu do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, z tym, że grunty nie podlegają amortyzacji.

Wskazać należy, że regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni w dniu 8 grudnia 1994 r. zakupiła wraz z mężem do majątku wspólnego małżeńskiego zabudowaną nieruchomość. W niedługim czasie po zakupie nieruchomość ta była w całości oddana w najem przez okres około 2 lat. Podmiot, który wynajął prowadził tam produkcję kartonów.

W dniu 17 marca 1997 r. małżonek Wnioskodawczyni rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej i przeznaczył oraz wykorzystywał w całości przedmiotową nieruchomość na potrzeby prowadzenia tej działalności. Nieruchomość ta składała się z jednego budynku, w którym funkcjonalnie można było wyodrębnić dwie niezależne hale magazynowe/produkcyjne (dalej określane również jako „duża hala" oraz „mała hala"). W dniu 20 czerwca 2007 r. małżonek oddał w najem "dużą halę" na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W dniu 29 sierpnia 2007 r. małżonek Wnioskodawczyni zmarł. Przeprowadzone zostało następnie postępowanie w sprawie nabycia spadku. Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 18 października 2007 r. spadek nabyła Wnioskodawczyni oraz dwie córki - każdy w części po 1/3 masy spadkowej. Do masy spadkowej weszła m.in. ww. nieruchomość. Finalnie w nieruchomości tej Wnioskodawczyni posiada udział 4/6 oraz każda z jej córek po 1/6 udziału. Córki użyczyły Wnioskodawczyni posiadane przez siebie udziały w tej nieruchomości celem wyłącznego używania i pobierania pożytków z ich najmu.

Po śmierci męża Wnioskodawczyni rozpoczęła wynajem przedmiotowej nieruchomości w ramach najmu prywatnego, opodatkowanego podatkiem zryczałtowanym wg stawki 8,5%. W związku z tym Wnioskodawczyni kontynuowała umowę najmu "dużej hali" zawartą przez męża w dniu 20 czerwca 2007 r. Następnie od listopada 2007 r. oddała w najem również "małą halę" na cele prowadzenia działalności przez podmiot trzeci. Najemcy przedmiotowych hal zmieniali się kilkukrotnie. Najem "dużej hali" zakończył się w sierpniu 2016 r., natomiast najem "małej hali" z końcem marca 2017 r. Od marca 2017 r. Wnioskodawczyni nie podejmowała żadnych czynności w celu pozyskania najemcy/najemców na przedmiotową nieruchomość i nie wykonywała żadnych czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. W okresie prowadzenia najmu wynajęta była cała powierzchnia budynków.

Wnioskodawczyni nie prowadziła zarejestrowanej działalności gospodarczej i przedmiotowa nieruchomość nie została nigdy przez nią wykazana jako jakikolwiek środek trwały związany z działalnością gospodarczą.

Biorąc po uwagę informacje zawarte we wniosku, stwierdzić należy, że przedmiotowa nieruchomość nie była składnikiem majątkowym wykorzystywanym przez Wnioskodawczynię w pozarolniczej działalności gospodarczej, bowiem Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej. Nieruchomość ta stanowiła składnik jej majątku prywatnego wynajmowany w ramach najmu prywatnego opodatkowanego podatkiem zryczałtowanym wg stawki 8,5%.

Stwierdzić zatem należy, że do sprzedaży udziału Wnioskodawczyni ww. nieruchomości, znajdzie zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro sprzedaż udziału w nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie udziału w nieruchomości, to nie będzie stanowiła źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy.

Tym samym, kwota uzyskana przez Wnioskodawczynię ze sprzedaży przypadającego na nią udziału w nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Końcowo należy zaznaczyć, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Tym samym, jeżeli przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie się różnić od zdarzenia, który wystąpi w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast wniosek w zakresie podatku od towarów zostanie rozpatrzony odrębnie.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.