Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.441.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Zwiększenie podstawy opodatkowania podatkiem
dochodowym od osób prawnych o część Należności
uregulowanej przez Dłużnika na podstawie Ugody podczas
opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek (ulga na złe
długi).
Słowa kluczowe: dłużnik
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
ugody
ulga-ulga na złe długi
zwiększenie
zwrot-zwrot należności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Złe długi - zmiana wysokości
podstawy opodatkowania oraz straty w związku z
nieuregulowanymi wierzytelnościami o zapłatę
świadczenia pieniężnego z tytułu transakcji handlowej-
Warunki stosowania przepisów dotyczących złych długów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18aa

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie zwiększenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    prawnych o część Należności uregulowanej przez Dłużnika na podstawie Ugody. Uzupełnili
    go Państwo pismem z 6 października 2025 r. (wpływ 6 października 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca”) jest spółką
    kapitałową z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na
    miejsce ich osiągania. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca świadczy na rzecz swoich klientów kompleksowe usługi programistyczne.
    Wnioskodawca tworzy i zarządza wdrażaniem projektów informatycznych dotyczących m.
    in. (...).
    Wnioskodawca od dnia 1 marca 2024 r. jest opodatkowany w formie ryczałtu od
    dochodów spółek, tj. zgodnie z przepisami Rozdziału 6b ustawy o CIT. Rok podatkowy
    Wnioskodawcy przed zmianą formy opodatkowania na ryczałt od dochodów spółek był
    zgodny z rokiem kalendarzowym.
    Wnioskodawca przed zmianą formy opodatkowania na ryczałt od dochodów spółek
    dokonał zmniejszenia podstawy opodatkowania zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 1 w zw. z art.
    18f ust. 3 ustawy o CIT („Zmniejszenie”).
    Zmniejszenie zostało wykazane przez Wnioskodawcę w zeznaniach CIT-8 Wnioskodawcy
    składanych za 2022 r. i 2023 r. i nastąpiło w związku z brakiem uregulowania przez
    kontrahenta Wnioskodawcy („Dłużnik”) należności Wnioskodawcy z tytułu świadczenia
    usług programistycznych na rzecz Dłużnika, która to należność została uprzednio
    zaliczona do przychodów należnych Wnioskodawcy („Należność”). Kwota Zmniejszenia
    obejmowała część kwoty netto Należności.
    W momencie dokonywania Zmniejszenia przez Wnioskodawcę, spełnione zostały
    wszystkie warunki wskazane w art. 18f ust. 10 ustawy o CIT.
    Z uwagi na brak zapłaty Należności, Wnioskodawca skierował sprawę zapłaty Należności
    na drogę postępowania sądowego przeciwko członkom zarządu Dłużnika na podstawie
    art. 299 k.s.h. W trakcie trwającego postępowania sądowego (a jednocześnie – w trakcie
    opodatkowania dochodów Wnioskodawcy w formie ryczałtu od dochodów spółek),
    Wnioskodawca oraz jeden z członków zarządu Dłużnika zawarli ugodę w rozumieniu art.
    917 Kodeksu cywilnego („Ugoda”). Na podstawie zawartej Ugody, jeden z członków
    zarządu Dłużnika uregulował część Należności. Kwota uregulowanej Należności na
    podstawie Ugody jest niższa od kwoty Zmniejszenia dokonanego przez Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca powziął wątpliwość co do wpływu zawartej Ugody na dokonane przez
    Wnioskodawcę Zmniejszenie.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

    Wnioskodawca wskazuje, że zmieniając formę opodatkowania na ryczałt od dochodów
    spółek nie ujął zastosowanej „ulgi na złe długi” w korekcie wstępnej.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób prawnych, o której mowa w art. 18 ustawy o CIT, o część Należności
    uregulowaną przez Dłużnika na podstawie Ugody?
    Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    W ocenie Wnioskodawcy, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zwiększenia podstawy
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, o której mowa w art. 18
    ustawy o CIT, o część Należności uregulowaną przez Dłużnika na podstawie Ugody.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podstawa opodatkowania ustalona
    zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art.
    18d, art. 18db, art. 18ea#18eg i art. 38eb może być zmniejszona o zaliczaną do
    przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w
    rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie
    została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu
    podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu
    terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    Zgodnie z art. 18f ust. 7 ustawy o CIT, w przypadku gdy po roku podatkowym, za który
    dokonano zmniejszenia na podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 3 albo zwiększenia na podstawie
    ust. 2 pkt 1, wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik obowiązany jest do
    zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty w zeznaniu
    podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została uregulowana
    lub zbyta, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo doliczonych. Jeżeli
    kwota straty jest mniejsza od kwoty ją zmniejszającej, różnica zwiększa podstawę
    opodatkowania.
    Przepisy te stosuje się odpowiednio w przypadku uregulowania lub zbycia części
    wierzytelności (art. 18f ust. 17 ustawy o CIT).
    Co do zasady, w przypadku uregulowania części wierzytelności po roku podatkowym za
    który dokonano zmniejszenia podstawy opodatkowania zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT podatnik jest zobowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania o
    uregulowaną kwotę wierzytelności. W przypadku zmiany formy opodatkowania,
    zwiększenia podstawy opodatkowania dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym
    za rok podatkowy, w którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 28h ust. 1 ustawy o CIT, podatnik opodatkowany ryczałtem
    nie podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 19, art. 24b, art. 24ca i art.
    24d. Zgodnie z art. 18f ust. 1 ustawy o CIT, odliczenia wskazane w tym przepisie dotyczą
    podstawy opodatkowania ustalonej zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 – a więc dotyczą
    podstawy opodatkowania, która nie ma zastosowania do Wnioskodawcy podczas
    opodatkowania dochodów Wnioskodawcy ryczałtem od dochodów spółek. W przypadku
    podatników opodatkowanych ryczałtem od dochodów spółek, rodzaje dochodu
    podlegającego opodatkowaniu i podstawy opodatkowania zostały wskazane w art. 28m i
    art. 28n ustawy o CIT.
    Ponadto, art. 18aa ustawy o CIT przewiduje, że podatnik, który dokonuje odliczeń na
    podstawie art. 18 i art. 18d–18f, traci odpowiednio prawo albo obowiązek do ich
    kontynuowania począwszy od pierwszego roku opodatkowania ryczałtem od dochodów
    spółek.
    Zgodnie z objaśnieniami Ministerstwa Finansów do ryczałtu od dochodów spółek z 23
    grudnia 2021 r. („Objaśnienia”), regulacja art. 18aa ustawy o CIT jest uzasadniona z uwagi

    na odmienne zasady ustalania podstawy opodatkowania oraz proinwestycyjne założenia
    ryczałtu. W szczególności, Objaśnienia na str. 18 wskazują, że:
    „W systemie ryczałtu, z założenia, nie przewiduje się dodatkowych odliczeń od podstawy
    opodatkowania, z wyjątkiem takich, które zapewniają zgodność z umowami o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. Utrata prawa (obowiązku) do
    dokonywania wskazanych odliczeń nie ma charakteru bezwzględnego – przepisy te będą
    mogły być ponownie stosowane po opuszczeniu systemu ryczałtu od dochodów spółek.
    Prawo (obowiązek) do dokonywania wskazanych odliczeń będzie przysługiwało
    podatnikowi jedynie w odniesieniu do wydatków czy kosztów powstałych w okresie po
    zakończeniu opodatkowania ryczałtem (podkreślenie Wnioskodawcy)”.
    W ocenie Wnioskodawcy, fakt opodatkowania dochodów Wnioskodawcy ryczałtem od
    dochodów spółek powoduje, że Wnioskodawca w okresie opodatkowania ryczałtem od
    dochodów spółek nie ma prawa ani obowiązku stosowania przepisów art. 18f ustawy o
    CIT, w tym również art. 18f ust. 7 w zw. z art. 18f ust. 14 ustawy o CIT. Gdyby
    Wnioskodawca miał być mimo wszystko zobowiązany do stosowania niektórych przepisów
    wskazanych w art. 18f ustawy o CIT, to racjonalny ustawodawca powinien dać temu wyraz
    w treści art. 18aa ustawy o CIT, wskazując konkretne przepisy art. 18f ustawy o CIT, które
    znajdują zastosowanie również w trakcie opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.
    Nie uczynił tego jednak.
    Ponadto, w myśl art. 18f ust. 14 ustawy o CIT, jeżeli uprawnienie albo obowiązek
    odpowiednio zwiększenia lub zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1, 2 i 4 albo ust. 7 i 8,
    powstaje po zmianie formy opodatkowania, zmniejszenia albo zwiększenia podstawy
    opodatkowania albo straty dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok
    podatkowy, w którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania (podkreślenie
    Wnioskodawcy).
    W ocenie Wnioskodawcy, nie ma wątpliwości, że wybór opodatkowania ryczałtem od
    dochodów spółek stanowi „zmianę formy opodatkowania”. Zatem, w przypadku uznania,
    że Wnioskodawca ma obowiązek zastosowania przepisów art. 18f ustawy o CIT w związku
    z otrzymaniem części Należności uregulowanej przez Dłużnika na podstawie Ugody (z
    czym Wnioskodawca się nie zgadza), należałoby uznać, że zastosowanie znajduje również
    art. 18f ust. 14 ustawy o CIT. Przeciwna wykładnia prowadziłaby do naruszenia zakazu
    wykładni prawa per non est (żadnego fragmentu tekstu prawnego nie wolno traktować
    tak, jakby był on zbędny).
    W pierwszej kolejności, należy zauważyć, że w latach 2022 i 2023 dochody Wnioskodawcy
    były opodatkowane podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych. W tych latach,
    Wnioskodawca nie był bowiem opodatkowany ryczałtem od dochodów spółek. Co za tym
    idzie, zeznania CIT-8 składane przez Wnioskodawcę za 2022 r. i 2023 r. nie są zeznaniami o
    których mowa w art. 18f ust. 14 ustawy o CIT, ponieważ żadne z tych zeznań nie jest
    zeznaniem za rok podatkowy, w którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania.
    Jednocześnie, jeżeli chodzi o zeznania składane przez Wnioskodawcę w 2024 r., to zgodnie
    z art. 28e ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik dokonał wyboru opodatkowania ryczałtem
    od dochodów spółek przed upływem przyjętego roku podatkowego, zgodnie z art. 28j ust.
    5, za pierwszy rok podatkowy opodatkowania ryczałtem uważa się okres od pierwszego
    dnia miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do końca
    miesiąca przyjętego przez podatnika roku obrotowego.
    W przypadku wyboru opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek przed upływem
    przyjętego roku podatkowego – tak jak miało to miejsce w przypadku Wnioskodawcy –
    podatnik składa:
    1. zeznanie podatkowe na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o CIT (CIT-8) – w przypadku
      Wnioskodawcy, za okres od 1 stycznia 2024 r. do 29 lutego 2024 r. (pierwszy rok
      podatkowy; „Zeznanie 1”); oraz

    2. deklarację o wysokości dochodu osiągniętego za pierwszy rok podatkowy
      opodatkowania ryczałtem, na podstawie art. 28r ust. 1 ustawy o CIT (CIT-8E) – w
      przypadku Wnioskodawcy, za okres od 1 marca 2024 r. do 31 grudnia 2024 r. (drugi
      rok podatkowy; „Zeznanie 2”).
    W ocenie Wnioskodawcy, również w 2024 r. (rozumianym jako rok kalendarzowy) nie
    miało miejsca złożenie przez Wnioskodawcę „zeznania podatkowego za rok podatkowy, w
    którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania”, w którym Wnioskodawca mógłby
    dokonać zwiększenia podstawy opodatkowania w związku z zawartą Ugodą.
    Zeznaniem tym nie jest bowiem:
    1. Zeznanie 1 – ponieważ w roku podatkowym za który Zeznanie 1 było składane, tj. w
      roku podatkowym obejmującym okres od 1 stycznia 2024 r. do 29 lutego 2024 r., nie
      nastąpiła zmiana formy opodatkowania; zmiana ta nastąpiła począwszy od 1 marca
      2024 r., tj. z początkiem następnego roku podatkowego. Zeznanie 1 jest zeznaniem
      składanym za rok podatkowy poprzedzający pierwszy rok podatkowy opodatkowania
      ryczałtem, na co wskazuje również treść art. 7aa ust. 4 ustawy o CIT, który dotyczy
      tego zeznania („W zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, za rok podatkowy
      poprzedzający pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek (...)”). W
      ocenie Wnioskodawcy, Zeznanie 1 nie może być uznane jednocześnie za: i) zeznanie
      składane za rok podatkowy poprzedzający pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od
      dochodów spółek; oraz ii) zeznanie składane za rok podatkowy, w którym nastąpiła
      zmiana formy opodatkowania, o którym mowa w art. 18f ust. 14 ustawy o CIT;
    2. Zeznanie 2 – ponieważ art. 28n ustawy o CIT zawierający regulacje dotyczące podstaw
      opodatkowania dochodów podatnika w trakcie opodatkowania ryczałtem od
      dochodów spółek, wykazywanych następnie w deklaracji składanej na podstawie art.
      28r ust. 1 ustawy o CIT, nie obejmuje swoim zakresem podstawy opodatkowania, o
      której mowa w art. 18 ustawy o CIT; w Zeznaniu 2 nie jest zatem możliwe wykazanie
      kwot wskazanych w art. 18f ust. 7 ustawy o CIT.
    Ponadto, deklaracja o wysokości dochodu osiągniętego za rok podatkowy opodatkowania
    ryczałtem która będzie składana przez Wnioskodawcę za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31
    grudnia 2025 r. również nie będzie „zeznaniem składanym za rok podatkowy, w którym
    nastąpiła zmiana formy opodatkowania”, o którym mowa w art. 18f ust. 14 ustawy o CIT.
    Zmiana formy opodatkowania przez Wnioskodawcę na ryczałt od dochodów spółek nie
    nastąpiła/nie nastąpi w 2025 r. Jednocześnie, tak jak wskazano powyżej, w deklaracji
    składanej na podstawie art. 28r ust. 1 ustawy o CIT (CIT-8E) nie jest możliwe zwiększenie
    podstawy opodatkowania w związku z zawartą Ugodą.
    Oznacza to, że obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania w „zeznaniu
    podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym nastąpiła zmiana formy
    opodatkowania” byłby obowiązkiem niemożliwym do wykonania przez Wnioskodawcę. W
    orzecznictwie sądowo administracyjnym akcentuje się bowiem zasadę impossibilium nulla
    obligatio, w świetle której prawo, jak i jego wykładnia nie może nakładać na obywateli
    obowiązków niemożliwych do spełnienia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 51/12 oraz z dnia 12
    listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 616/14). W ocenie Wnioskodawcy, nałożenie na niego
    obowiązku dokonania zwiększenia podstawy opodatkowania w związku z uregulowaniem
    przez Dłużnika części Należności na podstawie Ugody byłoby sprzeczne z powyższą
    zasadą.
    W konsekwencji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Wnioskodawca nie jest
    zobowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    prawnych, o której mowa w art. 18 ustawy o CIT, o część Należności uregulowaną przez
    Dłużnika na podstawie Ugody.
    W szczególności, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zwiększenia podstawy
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, o której mowa w art. 18

    ustawy o CIT, o część Należności uregulowaną przez Dłużnika na podstawie Ugody: 1) w
    zeznaniu podatkowym składanym za 2022 r.; oraz 2) w zeznaniu podatkowym składanym
    za 2023 r.; oraz 3) w zeznaniu podatkowym składanym za okres od 1 stycznia 2024 r. do
    29 lutego 2024 r.; oraz 4) w deklaracji o wysokości dochodu osiągniętego za rok
    podatkowy opodatkowania ryczałtem składanej za okres od 1 marca 2024 r. do 31 grudnia
    2024 r.; oraz 5) w deklaracji o wysokości dochodu osiągniętego za rok podatkowy
    opodatkowania ryczałtem składanej za 2025 r.
    Końcowo, Wnioskodawca wskazuje, że otrzymanie części Należności uregulowanej przez
    Dłużnika na podstawie Ugody w trakcie opodatkowania dochodów Wnioskodawcy
    ryczałtem od dochodów spółek może mieć wpływ na podstawę opodatkowania ryczałtem
    od dochodów spółek. Otrzymana przez Wnioskodawcę płatność w ramach Ugody wpływa
    bowiem na wysokość zysku księgowego Wnioskodawcy za 2025 r., którego kwota – w
    przypadku podjęcia decyzji o podziale tego zysku i jego wypłacie – zgodnie z art. 28n ust. 1
    pkt 1 ustawy o CIT będzie wchodzić w skład podstawy opodatkowania ryczałtem od
    dochodów spółek.
    Doprecyzowując swoje uzasadnienie stanowiska, Wnioskodawca wskazuje, że w ocenie
    Wnioskodawcy samo otrzymanie części Należności w trakcie opodatkowania ryczałtem od
    dochodów spółek nie wpływa na podstawę opodatkowania dochodów Wnioskodawcy
    ryczałtem od dochodów spółek. Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymanie części Należności w
    okresie opodatkowania Wnioskodawcy ryczałtem od dochodów spółek może potencjalnie
    mieć wpływ na podstawę opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek w przypadku, w
    którym Wnioskodawca zdecydowałby się podzielić i wypłacić zysk osiągnięty w 2025 r. (tj.
    za rok, w którym otrzymał on część Należności), którego elementem składowym byłaby
    otrzymana część Należności – w takim przypadku, opodatkowaniu ryczałtem od
    dochodów spółek zgodnie z art. 28n ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT będzie podlegał wypłacony
    przez Wnioskodawcę zysk.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z opisem stanu faktycznego od 1 marca 2024 r. są Państwo opodatkowani w
    formie ryczałtu od dochodów spółek. Przed zmianą formy opodatkowania na ryczałt od
    dochodów spółek, tj. w roku 2022 oraz 2023, dokonali Państwo zmniejszenia podstawy
    opodatkowania zgodnie z art. 18f ustawy o CIT. Zmniejszenie nastąpiło w związku z
    brakiem uregulowania przez kontrahenta należności z tytułu świadczonych usług.
    Następnie, w trakcie opodatkowania dochodów w formie ryczałtu od dochodów spółek
    Dłużnik uregulował część Należności.
    Powzięli Państwo wątpliwości, czy w trakcie opodatkowania ryczałtem od dochodów
    spółek, powinni Państwo zwiększyć podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym do
    osób prawnych, o której mowa w art. 18 ustawy o CIT, o część Należności uregulowaną
    przez Dłużnika.
    Zgodnie z art. 18f ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podstawa opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po
      uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18eg i art.
      38eb:
      1) może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość
        wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a
        ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została
        uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu
        podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia
        upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;

      2) podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość
        zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a
        ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało
        uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym
        składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu
        zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    W myśl art. 18f ust. 7 ustawy o CIT:
      W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zmniejszenia na
      podstawie ust. 1 pkt 1 i ust. 3 albo zwiększenia na podstawie ust. 2 pkt 1,
      wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik obowiązany jest do
      zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty w zeznaniu
      podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została
      uregulowana lub zbyta, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo
      doliczonych. Jeżeli kwota straty jest mniejsza od kwoty ją zmniejszającej, różnica
      zwiększa podstawę opodatkowania.
    Stosownie natomiast do art. 18aa ustawy o CIT:
      Podatnik, który dokonuje odliczeń na podstawie art. 18 i art. 18d-18f, traci
      odpowiednio prawo albo obowiązek do ich kontynuowania począwszy od pierwszego
      roku opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.
    Biorąc pod uwagę wyżej przywołane przepisy, należy wskazać, że w okresie
    opodatkowania estońskim CIT spółka nie stosuje przepisów dotyczących ulgi na złe długi.
    Jest to bezpośrednią konsekwencją tego, że na podstawie art. 18f ust. 1 ustawy o CIT w
    ramach ulgi na złe długi modyfikowana jest podstawa opodatkowania identyfikowana na
    podstawie art. 18 i art. 24d ustawy o CIT, ale nie w oparciu o art. 28n ustawy o CIT, który
    normuje podstawę opodatkowania w estońskim CIT.
    Jeżeli zatem możliwość zastosowania ulgi na złe długi przez wierzycieli w podatku
    dochodowym dotyczy wyłącznie podstawy opodatkowania ustalonej zgodnie z art. 18 lub
    24d ustawy o CIT, a więc podstawy opodatkowania na zasadach ogólnych oraz podstawy
    opodatkowania dla IP-BOX, to podstawa opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek
    ustalonej zgodnie z art. 28n ust. 1 ustawy o CIT nie może być zmniejszona o kwotę ulgi na
    złe długi.
    Dodatkowo, w art. 18aa ustawy o CIT ustawodawca zastrzegł, że podatnik, który dokonuje
    odliczeń na podstawie art. 18 i art. 18d-18f ustawy o CIT, traci odpowiednio prawo lub
    obowiązek do ich kontynuowania począwszy od pierwszego roku opodatkowania
    ryczałtem od dochodów spółek. Jest to uzasadnione z uwagi na odmienne zasady
    ustalania podstawy opodatkowania oraz proinwestycyjne założenia ryczałtu. W systemie
    ryczałtu, z założenia, nie przewiduje się dodatkowych odliczeń od podstawy
    opodatkowania, z wyjątkiem takich, które zapewniają zgodność z umowami o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska.
    Jednocześnie należy zauważyć, że podatnik w przypadku uregulowania należności ujętych
    w wartości ulgi, nie może dokonać korekty zeznania CIT-8 za rok podatkowy
    poprzedzający opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek, ponieważ zgodnie z art.
    28h ustawy o CIT podatnik opodatkowany ryczałtem nie ma możliwości dokonania korekty
    zeznania rocznego.
    Z powyższego wynika, że brak jest podstaw do tego, aby podatnik, który obecnie stosuje
    opodatkowanie estońskim CIT dokonywał rozliczenia zastosowanej uprzednio ulgi na złe
    długi – dotyczy to zarówno rozliczenia wierzyciela, jak i dłużnika.
    Należy zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że nie są Państwo zobowiązani do
    zwiększenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, o
    której mowa w art. 18 ustawy o CIT, o część Należności uregulowaną przez Dłużnika na
    podstawie Ugody.

    Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.
    Niemniej jednak wskazać należy, że zgodnie z art. 7aa ust. 1 i 2 ustawy o CIT:
      1. Podatnik, który wybrał opodatkowanie ryczałtem od dochodów spółek, jest
        obowiązany na ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego pierwszy rok
        opodatkowania tym ryczałtem:
      1) sporządzić informację o przychodach, kosztach, dochodzie z przekształcenia oraz
        podatku należnym w związku z wyborem opodatkowania ryczałtem od dochodów
        spółek oraz
      2) wyodrębnić w kapitale własnym spółki na ostatni dzień roku podatkowego
        poprzedzającego pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek:
      a) kwotę zysków niepodzielonych i kwotę zysków podzielonych odniesione na
        kapitały, wypracowanych w latach poprzedzających pierwszy rok opodatkowania
        ryczałtem od dochodów spółek oraz
      b) kwotę niepokrytych strat poniesionych w latach poprzedzających pierwszy rok
        opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.
      2. W informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wykazuje się:
      1) przychody, o których mowa w art. 12 ust. 1, w kwocie odpowiadającej:
      a) przychodom uwzględnionym, zgodnie z przepisami o rachunkowości, w wyniku
        finansowym netto podatnika za lata podatkowe poprzedzające pierwszy rok
        opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, jeżeli dotychczas nie zostały
        zaliczone do przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1, oraz
      b) kosztom zaliczonym do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 w
        latach podatkowych poprzedzających pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od
        dochodów spółek, jeżeli dotychczas nie zostały uwzględnione w wyniku
        finansowym netto podatnika zgodnie z przepisami o rachunkowości, oraz
      2) koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15, w kwocie odpowiadającej:
      a) przychodom zaliczonym do przychodów, o których mowa w art. 12 ust. 1, w latach
        podatkowych poprzedzających pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od
        dochodów spółek, jeżeli dotychczas nie zostały uwzględnione w wyniku
        finansowym netto podatnika zgodnie z przepisami o rachunkowości, oraz
      b) kosztom uwzględnionym, zgodnie z przepisami o rachunkowości, w wyniku
        finansowym netto podatnika za lata podatkowe poprzedzające pierwszy rok
        opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, jeżeli dotychczas nie zostały
        zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15, oraz
      3) dochód z przekształcenia w kwocie odpowiadającej sumie nadwyżek wartości
        poszczególnych składników majątku, ustalonych dla wyniku finansowego netto
        zgodnie z przepisami o rachunkowości, na dzień przekształcenia, ponad ich
        wartość podatkową ustaloną na ten dzień – w przypadku podatnika utworzonego
        w wyniku przekształcenia spółki, którego pierwszy rok podatkowy po
        przekształceniu jest jednocześnie pierwszym rokiem opodatkowania ryczałtem od
        dochodów spółek.
    Stosowanie do art. 7aa ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT:
      W zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, za rok podatkowy poprzedzający
      pierwszy rok opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek podatnik wykazuje
      przychody oraz koszty, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz ustala podatek
      należny od dochodu stanowiącego różnicę między tymi przychodami a tymi kosztami
      według stawki, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1.
    W myśl natomiast art. 7aa ust. 5 pkt 1 ustawy o CIT:

      W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 – podatnik dokonuje zapłaty podatku
      należnego z końcem pierwszego miesiąca następującego po ostatnim roku
      opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, jeżeli podatnik stosował to
      opodatkowanie krócej niż cztery lata podatkowe, przy czym w przypadku stosowania
      opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek w sposób nieprzerwany przez okres
      co najmniej czterech lat podatkowych zobowiązanie podatkowe wygasa w całości;
    Celem art. 7aa ustawy o CIT jest zapobieganie podwójnemu zaliczeniu przychodów i
    kosztów, ale także wyeliminowanie nieopodatkowania pewnych przepływów. Stosując ulgę
    na złe długi Spółka wyłącza wartość przychodu z przychodów podatkowych, w wyniku
    czego powstaje różnica pomiędzy wynikiem finansowym a podatkowym, którą Spółka
    powinna zniwelować przed zmianą formy opodatkowania na ryczałt od dochodów spółek.
    Przed zmianą formy opodatkowania na ryczałt od dochodów spółek powinni Państwo
    zatem ująć wartość „ulgi na złe długi” w korekcie wstępnej przychodów i kosztów (CIT/KW).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności,
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.