Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.563.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz brak obowiązku
wystawiania faktur za pomocą KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 sierpnia 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur
    za pomocą KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30
    września 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. S.p.A. (zwana dalej Spółką), jako spółka prawa włoskiego (podmiot z siedzibą we
    Włoszech) świadczy usługi na terenie całej Europy, w tym także w Polsce. Spółka jest
    zarejestrowana dla celów VAT w Polsce.
    W ramach swojej działalności w Polsce Spółka zapewnia bezgotówkowy i automatyczny
    pobór opłat drogowych przy użyciu specjalnego urządzenia pokładowego, które
    komunikuje się z bramkami autostradowymi. Zastosowanie wspomnianego urządzenia
    umożliwia kierowcom przejazd przez płatne odcinki dróg bez konieczności zatrzymywania
    przy punktach (bramkach) poboru opłat. Opłaty za przejazd są rejestrowane w urządzeniu
    pokładowym, a na koniec okresu rozliczeniowego Spółka obciąża klientów opłatami za
    przejazd płatnymi odcinkami dróg zarejestrowane w urządzeniu pokładowym. Spółka
    wystawia swoim klientom faktury za przejazdy drogami płatnymi wykonane w danym
    okresie i zarejestrowane w urządzeniu pokładowym.
    W Polsce Spółka umożliwia bezgotówkowe i automatyczne uiszczanie opłat za przejazd
    autostradą (...).
    Spółka uiszcza opłaty za przejazd autostradą bezpośrednio na rzecz Koncesjonariusza
    zarządzającego autostradą na podstawie wykazu przejazdów zarejestrowanych na
    urządzeniach pokładowych klientów w danym okresie. Tym samym Spółka nabywa w
    istocie prawo do poruszania się po autostradzie we własnym imieniu, ale na rzecz swoich
    klientów.
    W efekcie Spółka, biorąc udział w świadczeniu usług polegających na umożliwieniu
    korzystania z autostrady, sama otrzymuje i świadczy te usługi. Z uwagi na fakt, że ww.
    usługi kwalifikowane są jako usługi związane z nieruchomościami, Spółka opodatkowuje
    świadczenie tych usług w Polsce. Spółka wystawia faktury, na których wykazuje kwotę
    należnego w Polsce podatku VAT.
    Spółka nie oferuje klientom możliwości zakupu towarów (takich jak paliwa, materiały
    eksploatacyjne, akcesoria) i innych usług na terenie Polski. Spółka oferuje wyłącznie wyżej
    wymienione usługi związane z poborem opłat drogowych. Przedmiotem nabycia przez
    Spółkę, dla których miejscem dostawy jest Polska, jest wyłącznie nabycie uprawnień do
    poruszania się po autostradzie.
    Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej we Włoszech i jest zarejestrowana
    dla celów VAT w Polsce. Na terytorium Polski Spółka nie posiada biura i nie zatrudnia
    pracowników. Spółka nie zapewnia w Polsce obsługi klienta w formie infolinii. Spółka nie
    dysponuje zapleczem personalnym ani technicznym związanym z prowadzoną
    działalnością w Polsce, w tym nie dysponuje takim zapleczem udostępnionym jej przez
    osoby trzecie.
    Sprzedażą lub wynajmem oraz późniejszym serwisem urządzeń pokładowych w Polsce
    zajmują się niezależni dystrybutorzy. Spółka nie posiada żadnej kontroli nad zasobami
    osobowymi i technicznymi niezależnych dystrybutorów.
    W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania:
    1) W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki
      w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania
      szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak Spółka prowadzi

      działalność we Włoszech np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do
      posiadania biura, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne Spółka posiada
      w kraju siedziby itp.)?
    Odpowiedź: Spółka dysponuje we Włoszech nieruchomością (siedzibą) i zatrudnia tam
    około (...) pracowników. Działalność Spółki polega na świadczeniu usług elektronicznego
    poboru opłat za przejazd autostradami oraz za inne usługi w zakresie mobilności (np.
    opłaty parkingowe, tranzyt w obszarach ograniczonego ruchu). Spółka wykorzystuje
    posiadane w kraju siedziby zasoby m. in. do:
    - opracowywania polityk marketingowych;
    - opracowywania strategii cenowych, kanałów dystrybucji, miksu produktów/usług oraz
      komunikacji/promocji;
    - monitorowania sprzedaży;
    - monitorowania trendów rynkowych i rzeczywistych klientów/potencjalnych klientów;
    - analizy satysfakcji klienta oraz badania poziomu postrzeganej jakości usług;
    - realizowania budżetu handlowego i celów sprzedażowych;
    - generowania sprzedaży;
    - rozwoju kanałów sprzedaży bezpośredniej, koordynacji polityki marketingowej i
      komunikacyjnej;
    - utrzymania relacji z klientami;
    - aktywacji zleceń sprzedaży;
    - wystawiania faktur.
    Wykorzystując ww. zasoby Spółka zapewnia swoim klientom także pomoc i wsparcie
    posprzedażowe.
    Na terytorium Włoch Spółka świadczy także usługi płatnicze z wykorzystaniem specjalnej
    aplikacji (autoryzowane przez włoski bank centralny). W ramach tych usług umożliwia
    bezpieczny i szybki obieg płatności za wszystkie usługi związane z mobilnością miejską (tj.
    paliwo, parking, taksówki, podatek od własności samochodu, myjnia samochodowa,
    karnet narciarski, wypożyczanie skuterów, wypożyczanie rowerów, statki i promy,
    transport publiczny, pociągi, jedzenie i picie, przegląd techniczny samochodu, ładowanie
    pojazdów elektrycznych i autobusów, loty, parkowanie w (...) itp.).
    2) Przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność na
      terytorium Polski?
    Odpowiedź: Spółka zakłada, że jest to działalność ciągła, bez sprecyzowanych ram
    czasowych.
    3) Gdzie/w jakim kraju (w Polsce czy we Włoszech), podejmowane są istotne decyzje
      dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski?
    Odpowiedź: Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski są
    podejmowane we Włoszech.

## Pytanie

Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym Spółka posiada w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej i będzie zobowiązana do wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w myśl art. 106ga ust. 1-2
    ustawy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie

    W ocenie Spółki nie posiada ona na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej i nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Uzasadnienie
    Dla oceny prawidłowości stanowiska Spółki kluczowe znaczenie ma ustalenie czy posiada
    ona w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie ma
    wątpliwości, że jej siedziba działalności gospodarczej znajduje się na terytorium Włoch.
    Spółka została utworzona zgodnie z przepisami tego kraju, to we Włoszech zapadają
    istotne decyzje w zakresie działalności gospodarczej Spółki i tam urzędują członkowie
    zarządu i osoby decyzyjne. Osoby te nie przebywają na terytorium Polski.
    Spółka jest również zdania, że nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    W przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zmianami, dalej: ustawa VAT) brak jest definicji pojęcia „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej”, zatem należy odwołać się do definicji zawartej w
    przepisach prawa UE. Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L z 2011 r. Nr 77/1, dalej:
    Rozporządzenie wykonawcze), które jest bezpośrednio stosowane i nie wymaga
    implementacji.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego na użytek stosowania art. 44
    dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza
    dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym
    mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą
    stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
    a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
    b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
    c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
    d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE (art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego).
    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 11
    ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego).
    Zgodnie z art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego na użytek stosowania art. 192a
    dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
    uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Zgodnie z art. 192a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L z 2006 Nr 347/1; dalej:
    Dyrektywa VAT) do celów niniejszej sekcji podatnika mającego stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym podatek jest

    należny, uznaje się za podatnika, który nie ma siedziby w tym państwie członkowskim,
    jeżeli spełnione są następujące warunki:
    a. dokonuje on podlegającej opodatkowaniu dostawy towarów lub podlegającego
      opodatkowaniu świadczenia usług na terytorium tego państwa członkowskiego;
    b. przedsiębiorstwo, które dostawca lub usługodawca posiada na terytorium tego
      państwa członkowskiego, nie uczestniczy w tej transakcji dostawy towarów lub
      świadczenia usług.
    Dokonując wykładni pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
    odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE),
    należy zwrócić uwagę, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia
    struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia
    działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej,
    która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w
    sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa (tak m.in. wyrok C-168
    /84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg -Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260
    /95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg
    SA oraz C-605/12 Welmory Sp. z o.o.).
    Z uwagi na ww. definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    wynikającą z Rozporządzenia wykonawczego, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE
    oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych (powołane w dalszej części
    uzasadnienia) w powyższym zakresie, przy ocenie, czy podmiot posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności na terytorium kraju lub nie, należy brać pod uwagę następujące
    kryteria:
    1. dostateczna stałość miejsca, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
      miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy,
    2. obecność zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności
      gospodarczej,
    3. zdolność do otrzymywania i świadczenia usług.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl; dalej:
    SJP PWN) „stały” to m.in.: „pozostający w tym samym miejscu i położeniu”, „trwale
    związany z jakimś miejscem lub jakąś osobą; też: bywający gdzieś często”, „trwający bez
    przerwy”, „odbywający się regularnie”. Oznacza to, że stałe miejsce prowadzenia
    działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania,
    które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób
    przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala
    działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona
    jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar
    osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy,
    dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne
    jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać w powiązaniu z
    definicją działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Zgodnie z
    tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Należy zatem przyjąć, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności
    konieczne jest zatem aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także
    samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1
    ustawy VAT. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu
    wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw
    towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość
    odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Potwierdza to wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 w sprawie C- 605/12 Welmory Sp. z
    o.o., w którym TSUE stwierdził, że pierwszy podatnik mający siedzibę działalności
    gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych
    przez drugiego podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, powinien
    być uważany za posiadającego w tym innym państwie członkowskim „stałe miejsce
    prowadzenia działalności”, w celu określenia miejsca opodatkowania tych usług, jeżeli to
    stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i
    wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym. Jeżeli więc dany podmiot posiada w danym państwie swój
    personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią
    stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju. Tak więc, do przyjęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie wystarczające jest, że podmiot
    korzysta zarówno z zaplecza personalnego jak i technicznego innych podmiotów tak, że
    umożliwia mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności. Niezbędna jest jedynie struktura organizacyjna
    konieczna do prowadzenia danego rodzaju działalności, natomiast zasoby ludzkie
    niezbędne do jej wykonywania mogą być pozyskiwane z zasobów zewnętrznych.
    Również zasoby techniczne nie muszą należeć do podatnika (tzn. być jego własnością).
    Wystarczające jest bowiem ich wynajęcie czy też zapewnienie w inny sposób. Potwierdza
    to przykładowo wyrok NSA z dnia 16 lutego 2015 r. (I FSK 2004/13), w którym sąd,
    odwołując się do wyroku TSUE C-260/95 stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane
    przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby
    techniczne, nie muszą być własnością podatnika.
    W ocenie NSA, podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając się na
    wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach. Ponadto NSA stwierdził, że
    wystarczająca trwałość powinna być oceniana każdorazowo przez pryzmat konkretnego
    przypadku. Inny stopień trwałości będzie wystarczający np. przy nabywaniu usług dla
    potrzeb prowadzenia biura (czy to funkcjonującego w ramach oddziału, czy w ramach
    przedstawicielstwa), zaś inny będzie wymagany np. przy świadczeniu usług handlu gazem.

    Dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce prowadzenia
    działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne (składające się na odpowiednie
    zaplecze techniczne) były własnością tego podmiotu. Istotne jest natomiast to, aby miał on
    nad nimi faktyczne władztwo tak, aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy
    nabywaniu i wykorzystywaniu (konsumowaniu) usług, bądź przy ich świadczeniu.
    W przedstawionym stanie faktycznym Spółka zasadniczą część swojej działalności
    gospodarczej prowadzi poza terytorium Polski. Spółka dokonuje co prawda odsprzedaży
    usług polegających na umożliwianiu przejazdów autostradą na odcinku (...), jednak w
    ocenie Spółki nie powoduje to automatycznie powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce.
    Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnej struktury w zakresie zaplecza technicznego
    i personalnego. Zdaniem Spółki za zaplecze techniczne nie może być uznana sama
    możliwość korzystania z autostrady, nabyta co prawda we własnym imieniu, ale na rzecz
    podmiotów trzecich.
    Nabycie praw do przejazdu autostradą nie służy bowiem żadnej strukturze Spółki
    zlokalizowanej w Polsce, a ma na celu jedynie dalszą odsprzedaż tych praw własnym
    kontrahentom. Posiadanie tego prawa w żaden sposób nie służy odbiorowi innych dóbr i
    usług przez Spółkę. Nie można więc przyjąć, że Spółka ma w Polsce jakąkolwiek strukturę
    zdolną do konsumowania usług na własne potrzeby, nawet pomijając fakt, że nabywane
    prawo do przejazdu autostradą nie jest przez Spółkę w ogóle konsumowane a podlega
    jedynie dalszej odsprzedaży.
    Warto zwrócić uwagę, że Spółka jest zdolna odsprzedawać prawo do przejazdu autostradą
    bez jakiegokolwiek zaplecza technicznego i personalnego w Polsce, przy wykorzystaniu
    zasobów zlokalizowanych w kraju siedziby (Włochy). Wskazuje to, że działalność
    gospodarcza w Polsce nie ma charakteru niezależnego względem przedsiębiorstwa w
    kraju siedziby. Przede wszystkim na terytorium Polski nie przebywają osoby, które
    uprawnione są do podejmowania wiążących decyzji w zakresie działalności Spółki.
    Wszelkie decyzje mające wpływ na rozpoczęcie i kontynuację współpracy z kontrahentem
    w Polsce zapadają w siedzibie Spółki we Włoszech. W konsekwencji nie można powiedzieć,
    że działania prowadzone w Polsce są niezależne. Rozumienie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej jako ośrodka dokonującego transakcji niezależnie znalazło też
    potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych np. wyroku WSA w Warszawie z 26
    czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 110/09, który uznał, że przez stałe miejsce
    prowadzenia działalności należy rozumieć miejsce, gdzie podmiot posiada zasoby ludzkie,
    techniczne i infrastrukturę, która umożliwia zawieranie umów z innymi podmiotami i
    podejmowanie decyzji zarządczych. Spółka takich zasobów w Polsce nie posiada.
    Należy też podkreślić, że Spółka nie zatrudnia żadnych pracowników w Polsce, co wyklucza
    posiadanie w Polsce jakiegokolwiek zaplecza personalnego. Wprost nie jest więc spełniona
    jedna z koniecznych przesłanek do zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej innego niż siedziba podatnika.
    Nie sposób także uznać, że jakkolwiek Spółka obsługuje rozliczenia za płatny odcinek
    autostrady w sposób stały, to w ogóle mogłoby to stanowić miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej. Co prawda przepisy podatkowe nie regulują pojęcia miejsca
    wykonywania działalności gospodarczej, jednak zdaniem Spółki miejsce to co do zasady
    powinno być możliwe do precyzyjnego zidentyfikowania np. jako adres. Potwierdza to
    zawarte na stronie: https://www.biznes.gov.pl/pl/ portal/00118 wyjaśnienie w zakresie
    zgłaszania do CEIDG stałego miejsca prowadzenia działalności: „Miejsce prowadzenia
    działalności może być określone poprzez adres (nazwę ulicy, numer budynku, mieszkania);
    możesz też wykonywać ją w nietypowym miejscu, np. może to być pawilon nr X w
    przejściu podziemnym pod ulicą Y na wysokości budynku o numerze Z. Wówczas musisz
    opisać to nietypowe miejsce.” W powyższym kontekście kilkudziesięciokilometrowy
    odcinek drogi nie określa dostatecznie precyzyjnie miejsca, w którym można zweryfikować
    obecność zasobów ludzkich danego przedsiębiorcy.

    Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy uznać, że w związku ze świadczeniem
    opisanych we wniosku usług, ze względu na ich specyfikę, obecność jakichkolwiek
    zasobów Spółki w Polsce nie jest w ogóle wymagana. Tym samym brak choćby
    minimalnego zaplecza technicznego czy osobowego powoduje, że Spółka nie posiada na
    terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności, które uczestniczyłoby w
    dokonywaniu czynności opodatkowanych.
    Spółka wskazuje, że zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy VAT podatnicy są obowiązani
    wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednakże
    na podstawie art. 106ga ust. 2 ustawy VAT powyższy obowiązek nie dotyczy wystawiania
    faktur:
    1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
    2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
    3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII
      w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
    4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
    5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
    6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
    Jak wykazano wyżej, Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego na mocy art. 106ga ust. 2
    pkt 1 ustawy VAT nie jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w zakresie dokumentowania czynności
    opodatkowanych przez Spółkę w Polsce.
    Mając na uwadze powyższe Spółka wnosi o potwierdzenie, że stanowisko przedstawione
    we wniosku jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
        1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2. eksport towarów;
        3. import towarów na terytorium kraju;
        4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z opisu sprawy wynika, że A. S.p.A. posiada siedzibę działalności oraz miejsce faktycznego
    zarządu na terytorium Włoch. Działalność Spółki polega na świadczeniu usług
    elektronicznego poboru opłat za przejazd autostradami oraz za inne usługi w zakresie
    mobilności (np. opłaty parkingowe, tranzyt w obszarach ograniczonego ruchu). Na
    terytorium Włoch Spółka świadczy także usługi płatnicze z wykorzystaniem specjalnej
    aplikacji. W ramach tych usług umożliwia bezpieczny i szybki obieg płatności za wszystkie
    usługi związane z mobilnością miejską (tj. paliwo, parking, taksówki, podatek od własności
    samochodu, myjnia samochodowa, karnet narciarski, wypożyczanie skuterów,
    wypożyczanie rowerów, statki i promy, transport publiczny, pociągi, jedzenie i picie,
    przegląd techniczny samochodu, ładowanie pojazdów elektrycznych i autobusów, loty,
    parkowanie w (...) itp.). W ramach swojej działalności w Polsce Spółka zapewnia
    bezgotówkowy i automatyczny pobór opłat drogowych przy użyciu specjalnego urządzenia
    pokładowego, które komunikuje się z bramkami autostradowymi. Spółka uiszcza opłaty za
    przejazd autostradą bezpośrednio na rzecz Koncesjonariusza zarządzającego autostradą
    na podstawie wykazu przejazdów zarejestrowanych na urządzeniach pokładowych
    klientów w danym okresie. Tym samym Spółka nabywa w istocie prawo do poruszania się
    po autostradzie we własnym imieniu, ale na rzecz swoich klientów. Z uwagi na fakt, że ww.
    usługi kwalifikowane są jako usługi związane z nieruchomościami, Spółka opodatkowuje
    świadczenie tych usług w Polsce. Spółka jest podatnikiem podatku od wartości dodanej we
    Włoszech i jest zarejestrowana dla celów VAT w Polsce.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski
    oraz czy będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w

    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona

    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca

    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący
    usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim,
    w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny
    od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. S.p.A. nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka na terytorium swojej siedziby (Włoch)
    dysponuje nieruchomością oraz zatrudnia tam około (...) pracowników. Spółka nie
    zorganizuje jednak w sposób stały na terytorium Polski odpowiednich zasobów
    osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie świadczenia usług polegających na umożliwieniu korzystania z
    autostrady, tj. zapewnienia bezgotówkowego i automatycznego poboru opłat drogowych

    przy użyciu specjalnego urządzenia pokładowego, które komunikuje się z bramkami
    autostradowymi.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej
    sprawie Spółka nie dysponuje w Polsce żadnymi zasobami technicznymi, Spółka nie
    posiada w Polsce biura ani nie zapewnia obsługi klienta w formie infolinii. Spółka nie
    zatrudnia też pracowników na terytorium Polski. W konsekwencji należy uznać, że Spółka
    nie posiada na terytorium Polski żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych
    /rzeczowych.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i
    infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to
    musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę
    porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie
    Spółka nie dysponuje zapleczem personalnym ani technicznym, udostępnionym jej przez
    podmioty trzecie. Sprzedażą lub wynajmem oraz późniejszym serwisem urządzeń
    pokładowych w Polsce, służącym do poboru opłat na autostradzie, zajmują się niezależni
    dystrybutorzy. Spółka nie posiada żadnej kontroli nad zasobami osobowymi i
    technicznymi niezależnych dystrybutorów. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że
    Spółka nie posiada na terytorium Polski kontroli nad zapleczem personalnym i
    technicznym/rzeczowym podmiotów trzecich, porównywalnej do tej jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów personalnych
    i technicznych/rzeczowych (w tym nieruchomości). Spółka na terytorium Włoch posiada
    zaplecze organizacyjne, obejmujące zarówno zasoby osobowe (ok. (...) zatrudnionych
    pracowników), jak i techniczne (nieruchomość) niezbędne do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Dodatkowo istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium
    Polski są podejmowane w miejscu siedziby Spółki, tj. we Włoszech. Zatem, skoro Spółka
    nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych
    niezbędnych do prowadzenia działalności, nie można uznać, że jest spełnione kryterium
    stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i
    technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze opis sprawy Spółka nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur należy wskazać, że zgodnie
    z art. 2 pkt 32a ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Jak wynika z treści art. 106g ust. 3a ustawy:
      Faktura ustrukturyzowana jest udostępniana i otrzymywana za pomocą
      oprogramowania interfejsowego, o którym mowa w art. 106nc ust. 1.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
    1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej
    i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego
    2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
    2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie, której
    adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu
    obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego

    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma
    możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.