Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.65.2020.8.ŁZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: Preferencyjne rozliczenie jako osoba samotnie wychowująca dziecko.
Słowa kluczowe: dzieci i młodzież; osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci; preferencje-preferencyjne opodatkowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-Opodatkowanie małżonków i osób samotnie wychowujących dzieci.-Opodatkowanie rodziców samotnie wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6-ust. 4c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 czerwca 2020 r. wpłynął Pana wniosek z 22 czerwca 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest ojcem A. A. urodzonego w dniu 10 lutego 2002 r. Matką A. A. jest B.B.
    Zarówno Wnioskodawca, jak i B. B. mają pełnię władzy rodzicielskiej.
    Dotychczasowym miejscem zamieszkania syna, zgodnie z wyrokiem rozwodowym Sądu
    Okręgowego (...), było miejsce zamieszkania matki.
    Syn od urodzenia do dnia 10 marca 2019 r. przebywał z matką w (...) (z wyłączeniem
    kilkukrotnych przerw gdy matka wyrzucała syna z domu). W tym dniu matka dziecka (gdy
    syn miał 17 lat) wyrzuciła je z domu. Noce od 10 do 12 marca syn spędził u babci
    macierzystej w oczekiwaniu na przyjazd Wnioskodawcy i zabranie go do jego mieszkania w
    (...).
    W dniu 11 marca (poniedziałek) Wnioskodawca udał się do Dyrektora (...) Liceum
    Ogólnokształcącym (...) z prośbą o przyjęcie dziecka do 1 klasy w tym liceum, by dziecko
    przewiezione z (...) mogło kontynuować naukę (w czasie, w którym syn był wyrzucony z
    domu uczęszczał do 1-wszej klasy LO w (...)). Szkoła w (...) przyjęła syna Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca pozyskał wszelkie niezbędne dokumenty i wraz z nimi w dniu 12 marca
    (wtorek) udał się do (...) po syna. Wnioskodawca odbył z Dyrektorem LO w (...) rozmowę, w
    której wyjaśnił dyrektorowi zaistniałą sytuację, przedstawił dokument stwierdzający
    przyjęcie syna do (...) LO w (...), odebrał oryginały dokumentów syna z LO w (...) i udał się z
    synem do (...). Od dnia 13 marca (środa), czyli na trzeci dzień po wyrzuceniu z domu syna
    przez matkę, syn rozpoczął naukę w (...) LO w (...).
    Wnioskodawca od razu zapewnił synowi należytą opiekę w domu, jak również opiekę
    psychiatry oraz psychoterapeuty. Dziecko wymagało leczenia lekami psychotropowymi. W
    dniu 11 marca Wnioskodawca wysłał maila na komisariat Policji w (...) z informacją o
    zaistniałej sytuacji oraz ze wskazaniem adresu, pod którym będzie przebywał syn. W
    marcu, również niezwłocznie, Wnioskodawca wynajął adwokata i złożył do Sądu
    Rejonowego w (...) wniosek o zabezpieczenie miejsca pobytu dziecka przy nim, tj. przy
    ojcu. Ostatecznie na 3 lub 4 rozprawie (wcześniejsze nie odbyły się z różnych powodów, o
    co wnosił pełnomocnik matki syna), w dniu 5 października Sąd postanowił zmienić
    orzeczenie stwierdzające miejsce pobytu dziecka przy matce na miejsce pobytu dziecka
    przy ojcu. Taki stan rzeczy był też zgody z wolą syna. Syn chciał zostać z Wnioskodawcą, co
    też stwierdzał wielokrotnie, w tym w wywiadzie z kuratorem sądowym, którego powołano
    na wniosek Sądu.
    Od czasu ww. postanowienia matka dziecka ożywiła swój kontakt z synem. Ostatecznie w
    dniu 25 listopada syn oznajmił Wnioskodawcy, że chce powrócić do (...). Choć
    Wnioskodawca nie zgadzał się z taką decyzją, zaakceptował ją. Syn w dniu 26 listopada
    2019 r. wrócił do (...) i zamieszkał ponownie z matką oraz jej konkubentem. Wart
    podkreślenia jest fakt, że zdecydowane kroki postępowania Wnioskodawcy, począwszy od
    zabrania dziecka po kroki formalne, były pokłosiem dwóch wcześniejszych wydarzeń, w
    których syn został wyrzucony z domu. Wcześniej jednak Wnioskodawca nie podejmował
    kroków formalnych na drodze sądowej, o czym poniżej. Do wyrzucania małoletniego z
    domu w podobnych okolicznościach dochodziło już wcześniej.
    W lutym 2016 roku matka wyrzuciła małoletniego z domu i także wówczas zabrał go do
    siebie Wnioskodawca. Od tamtej pory małoletni jest zameldowany w miejscu
    zamieszkania Wnioskodawcy. W wyniku zmiany woli matki oraz dziecka po dwóch
    tygodniach uczęszczania do gimnazjum w (...) dziecko wróciło do mieszkania z matką.
    Małoletni został wyrzucony ponownie z domu kilka miesięcy później tj. w maju 2016 roku.
    Podobnie wówczas wszystkie rzeczy małoletniego zostały spakowane i wystawione na
    klatkę schodową zaś on sam zamieszkał u dziadków ojczystych. Wnioskodawca przyjechał

    do (...) i przewiózł wszystkie wystawione rzeczy do rodziców, gdzie przebywał już małoletni.
    Z uwagi na fakt, że do końca roku szkolonego pozostało kilka tygodni, Wnioskodawca
    wspólnie z chłopcem ustalili, że rok szkolny zakończy w (...), a kolejny rozpocznie już w (...),
    zamieszkując z Wnioskodawcą. Po zakończeniu roku szkolnego pod wpływem matki
    małoletni zmienił zdanie i wyraził wolę ponownego powrotu do matki, a matka wyraziła
    wolę o jego przyjęciu do domu.
    Podsumowując: w okresie od dnia 11 marca 2019 r. do dnia 26 listopada 2019 r.
    Wnioskodawca pełnił jedyną opiekę nad dzieckiem. Mieszkali sami, tj. Wnioskodawca i syn.
    Wszelkie sprawy związane z utrzymaniem dziecka Wnioskodawca ponosił sam, bez
    wsparcia jakichkolwiek osób trzecich. Od dnia 11 marca 2019 r. Wnioskodawca utrzymuje
    z matką syna tylko kontakt mailowy i tylko w sprawach ważnych i dotyczących dziecka.
    Wnioskodawca rozlicza się według zasad ogólnych, tj. zgodnie z art. 27 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1387) -
    dalej: PIT. Do Wnioskodawcy ani do jego syna nie mają zastosowania przepisy art. 30c PIT
    ani przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia
    2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu
    okrętowego i przemysłów komplementarnych.

## Pytanie

Czy w związku z przedstawionym stanem faktycznym Wnioskodawca może skorzystać z
    rozliczenia dochodów osiągniętych w 2019 r. jako rodzic samotnie wychowujący dziecko
    na podstawie art. 6 ust. 4 PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (t.j.
    Dz.U. z 2019 r. poz. 1387) art. 6 ust. 4, od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego,
    podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego
    panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku
    do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą
    w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub
    odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym
    samotnie wychowuje dzieci:
    1) małoletnie,
    2) bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek
      (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
    3) do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o
      systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach
      regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż
      Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów
      podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub
      uzyskały przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, w łącznej wysokości
      przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w
      art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o
      której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej
    - podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym
    zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy
    dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do
    sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób
    zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.
    Art. 6 ust. 8, sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w
    sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub

    do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6
    lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Art. 6 ust. 9, zasada określona w ust. 8 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 pkt 2
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, niekorzystających jednocześnie z
    opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów
    specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c, w ustawie o
    zryczałtowanym podatku dochodowym, w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku
    tonażowym albo w ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i
    przemysłów komplementarnych.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podatnicy podlegający nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu na terytorium RP mogą skorzystać z preferencyjnego
    obliczenia wysokości podatku jako osoby wychowujące samotnie dzieci po spełnieniu
    poniższych przesłanek.
    1. Podatnik musi być jedną z osób wymienionych w art. 6 ust. 4 PIT.
    2. Dziecko, w stosunku do którego sprawowana jest opieka, musi spełniać wymienione w
      art. 6 ust. 4 PIT konkretne kryteria wiekowe (ewentualnie otrzymywać zasiłek
      (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną) - m.in. musi być małoletnie.
    3. Podatnik ani jego dziecko nie mogą podlegać przepisom art. 30c PIT, ani przepisom
      ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o
      podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu
      okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    4. Rodzic lub opiekun w roku podatkowym musi samotnie wychowywać dziecko.
    Zestawiając stan faktyczny z powyższymi przesłankami, należy wskazać, że Wnioskodawca
    je spełnia, co zostanie przedstawione poniżej.
    1. Wnioskodawca jest rozwodnikiem, a więc jedną z osób wymienionych w art. 6 ust. 4
      PIT.
    2. Syn Wnioskodawcy w 2019 r. był osobą małoletnią, a więc dzieckiem wymienionym w
      art. 6 ust. 4 pkt 1 PIT.
    3. W stosunku do Wnioskodawcy oraz jego syna nie mają zastosowania przepisy art. 30c
      PIT, ani przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24
      sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
      przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    4. Wnioskodawca samotnie wychowywał dziecko przez znaczną część 2019 r.
    Ustawodawca nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem samotnego
    wychowywania dziecka. W Wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. (sygn. akt. SK 62/08)
    Trybunał Konstytucyjny wskazał, że:
    „Zdaniem NSA, pojęcie „samotnie” w kontekście powyższych przepisów oznacza „bez
    udziału innych osób”, a pojęcie „wychowywać” - „zapewniając byt, doprowadzić do
    osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego”. Trybunał zauważa, że nadanie
    takiego znaczenia tym przepisom jest zgodne z ich powszechnym rozumieniem w języku
    polskim”.
    Z kolei w wyroku z dnia 28 sierpnia 2019 r. (sygn. akt I SA/Po 347/19) WSA w Poznaniu
    stwierdził, że organ podatkowy, oceniając znaczenie użytego w art. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych pojęcia „osoby samotnie wychowującej dzieci”, powinien
    brać pod uwagę nowelizację tego przepisu, która od dnia 1 stycznia 2011 r. nadała nową
    treść odnośnej regulacji.
    W wyniku nowelizacji zmianie uległa jej treść, ponieważ wskutek uchylenia ust. 5 ww.
    ustawy, wyeliminowana została legalna definicja pojęcia „osoby samotnie wychowującej

    dzieci”, co stworzyło miejsce dla nowej wykładni art. 4 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Obecne brzmienie art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie daje podstaw do twierdzenia, że status osoby samotnie wychowującej
    dziecko został zastrzeżony jedynie dla jednego z rodziców. Przepis wskazuje tylko, że
    rodzic chcący skorzystać z ulgi musi „w roku podatkowym samotnie wychowywać dzieci”.
    Pojęcie samotnego wychowania dziecka wiąże się przede wszystkim z samodzielnym
    pokrywaniem przez podatnika kosztów związanych z wychowaniem i utrzymaniem
    dziecka.
    Zatem status osoby „samotnie wychowującej dzieci” od 1 stycznia 2011 r. może mieć
    każde z rodziców spełniających pozostałe kryteria określone w art. 6 ust. 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższa wykładnia art. 6 ust. 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych została zaprezentowana m in. w wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2017 r. akt II FSK 573/15 z
    podkreśleniem, że status osoby „samotnie wychowującej dzieci" od 1 stycznia 2011 r.
    może mieć każde z rodziców spełniających pozostałe kryteria określone w art. 6 ust. 4
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    A zatem organ podatkowy w ponownie wydawanej interpretacji indywidualnej powinien
    uwzględnić utrwaloną w tym zakresie w orzecznictwie wykładnię art. 6 ust. 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawione wyżej rozumienie art. 6 ust. 4
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zostało też zaprezentowane m in. w
    wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października
    2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 1917/14) i z dnia 16 lutego 2018 r. (sygn. akt I SA/Wr 1234/17);
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2018 r. (sygn. akt
    III SA/Wa 2608/17) i z dnia 12 września 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 2835/16), z dnia 9
    stycznia 2019 r. (sygn. akt I SA/Wa 43/18) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gdańsku z dnia 7 listopada 2018 r. (sygn. akt I SA/Gd 831/18).
    W wyrokach tych podkreślono, że proces wychowywania dzieci jest realizowany samotnie
    przez każdego z rodziców w sytuacji, w której rodzice nie wychowują i nie opiekują się
    dziećmi wspólnie lecz każdy z nich oddzielnie, naprzemiennie, w innym miejscu, w
    wyznaczonym czasie, bez udziału drugiego. W danym stanie faktycznym to Wnioskodawca
    przez znaczną część 2019 r. bez udziału matki zapewniał swojemu synowi byt i stwarzał
    mu właściwe warunki do adekwatnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Należy wskazać,
    że w powyższym okresie syn mieszkał razem z Wnioskodawcą, w związku z czym to on w
    sposób wyłączny zapewniał synowi warunki mieszkalne, co gwarantowało jego prawidłowy
    rozwój i stanowiło wypełnienie podstawowych obowiązków rodzicielskich w zakresie
    codziennego wychowywania. W momencie, gdy syn Wnioskodawcy został wyrzucony z
    domu przez własną matkę (co zdarzało się również w przeszłości), to Wnioskodawca
    bezzwłocznie objął syna opieką, zapewniając mu natychmiastowo miejsce w szkole
    średniej oraz obejmując go właściwą opieką psychiatryczną i psychoterapeutyczną (syn
    wymagał leczenia lekami psychotropowymi).
    W tym miejscu uwidacznia się więc kolejny aspekt wychowawczy, tj. troska o rozwój
    psychiczny i fizyczny dziecka poprzez zapewnienie mu m in. właściwej opieki medycznej
    czy poczucia stabilności. W tym zakresie wszelki ciężar wychowawczy (ekonomiczny i
    psychiczny) spoczywał na Wnioskodawcy. Ponadto Wnioskodawca wystąpił również o
    zmianę orzeczenia stwierdzającego miejsce pobytu dziecka przy matce na miejsce pobytu
    dziecka przy ojcu. Taki stan rzeczy był też zgody z wolą syna. Syn chciał zostać z
    Wnioskodawcą, co stwierdzał wielokrotnie m.in. w rozmowie z kuratorem sądowym. W
    konsekwencji w orzeczeniu sądowym stwierdzono, że miejsce pobytu syna jest przy
    Wnioskodawcy. Co więcej, Wnioskodawca ponosił ekonomiczny ciężar wychowywania
    syna, bowiem to on dokonywał bieżących wydatków związanych z potrzebami syna, tj. m.
    in. ponosił wydatki na: żywność, ubrania, materiały dydaktyczne, potrzeby wypoczynkowe

    etc. Syn przez przeważającą część roku przebywał z ojcem, w związku z czym bezsprzeczny
    jest fakt, że w tym okresie relacja rodzicielska budowana była w przeważającej mierze
    pomiędzy Wnioskodawcą a jego synem.
    To Wnioskodawca troszczył się o duchowy rozwój dziecka, uczestniczył w kształtowaniu
    jego charakteru, kierował nim w okresie wchodzenia w dorosłość, a także zapewnił w tym
    bardzo ważnym okresie specjalistyczną opiekę lekarską (psychiatryczną i
    psychoterapeutyczną). To Wnioskodawca wspierał syna w decyzjach pomagających
    wkraczać w dorosłe życie, nawet w trudnej decyzji o powrocie do matki i jej konkubenta.
    Analogicznie do ww. aktywności przejawianych przez Wnioskodawcę w ramach
    wychowywania syna we wskazanym wcześniej okresie należy stwierdzić, że matka syna:
        nie zapewniała warunków mieszkalnych synowi, bowiem wyrzuciła go z domu;
        nie ponosiła ciężaru ekonomicznego wychowywania dzieci, ponieważ syn przebywał
        u Wnioskodawcy;
        nie uczestniczyła w codziennym wychowywaniu syna, w jego rozwoju duchowym i
        psychicznym oraz kształtowaniu postaw społecznych w okresie dojrzewania,
        bowiem to z Wnioskodawcą syn przebywał na co dzień;
        nie uczestniczyła ekonomicznie ani psychicznie w trosce o fizyczny i psychiczny
        rozwój syna, gdyż to Wnioskodawca zapewniał synowi faktyczne i właściwe
        wsparcie w tym zakresie (terapia psychiatryczna i psychoterapeutyczna).
    Przedstawione okoliczności jednoznacznie wskazują, że dobro małoletniego było realnie
    zagrożone, zaś matka istotnie nadużywała władzy rodzicielskiej, a także rażąco
    zaniedbywała swoje obowiązki względem małoletniego. Nadużycie władzy rodzicielskiej
    polega na korzystaniu przez rodziców z uprawnień, wypływających z władzy rodzicielskiej
    lub z istniejącego między rodzicami a dziećmi stosunku zależności, w sposób poważnie
    naruszający dobro dziecka. Zgodnie z wypracowanymi w judykaturze przesłankami do
    takich zachowań zalicza się między innymi porzucenie dziecka.
    Natomiast zaniedbywanie obowiązków rodzicielskich to przede wszystkim
    niewykonywanie ich w zakresie służącym wyłącznie dobru małoletniego oraz mających
    charakter bezpośrednio uderzający w dobro dziecka (np. brak opieki podczas choroby
    dziecka), a także pośrednie formy zaniedbań (np. awantury domowe, alkoholizm rodzica).
    W literaturze najczęściej jako przykłady rażącego zaniedbywania obowiązków
    rodzicielskich wymienia się: brak troski o fizyczny i psychiczny rozwój dziecka, tolerowanie
    złego zachowania, niedopilnowanie obowiązku szkolnego, rozwiązły, pasożytniczy i
    niemoralny tryb życia rodziców, alkoholizm, stwarzanie sytuacji zagrażających życiu i
    zdrowiu małoletniego.
    Można więc stwierdzić, że matka syna drastyczną decyzją o wyrzuceniu go z domu
    określiła swoją relację w stosunku do syna oraz wykazała w ten sposób brak chęci do
    utrzymywania dalszej relacji z nim czy możliwości sprawowania w stosunku do niego
    opieki. Zachowanie takie z całą pewnością nie wpisuje się w proces wychowawczy dziecka.
    Mając na uwadze całokształt sytuacji oraz wskazując, że ocenę wychowywania dziecka
    należy odnieść do konkretnych okoliczności faktycznych w oparciu o zachowania i
    konkretną aktywność rodziców wobec dziecka, a także wskazując na przytoczone wyżej
    rozumienie pojęcia „samotnego wychowywania”, należy wskazać, że to Wnioskodawca,
    bez udziału matki syna, zapewniał mu właściwe warunki bytowe. Poprzez
    zagwarantowanie synowi warunków mieszkalnych, nowego liceum, specjalistycznej opieki
    lekarskiej doprowadził do osiągnięcia przez niego pełnego rozwoju psychicznego,
    fizycznego i intelektualnego oraz troszczył się o stan zdrowia syna.

    W związku z tym to Wnioskodawca we wskazanym okresie był osobą samotnie
    wychowującą dziecko.
    Co więcej należy także zwrócić uwagę na fakt, że - jak wynika z opisu stanu faktycznego -
    Wnioskodawca był osobą samotnie wychowująca dziecko przez większą część roku, a
    zatem nie we wszystkich dniach w roku. Kwestia ta nie ma jednak wpływu na możliwość
    skorzystania z preferencyjnego rozliczenia przewidzianego w art. 6 ust. 4 PIT. Jak bowiem
    wskazał NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II FSK 573/15): „Skoro samotnie
    wychowującą dziecko jest osoba, która w oznaczonym czasie sama zajmuje się dzieckiem i
    faktycznie wychowuje dziecko bez udziału drugiego z rodziców, to w sytuacji, gdy w stanie
    faktycznym opisanym we wniosku oboje rodzice sprawują opiekę nad dziećmi oddzielnie,
    w innym miejscu, każde w „swojej połowie” czasu w danym roku podatkowym - a więc jak
    zauważył WSA "nie wspólnie", to prawo do skorzystania z preferencyjnego opodatkowania
    wynikającego z art. 6 ust. 4 PDoFizU może mieć nie tylko to z rodziców, któremu ustalono
    wspólne miejsce zamieszkania z dziećmi, ale każde z nich".
    W związku z powyższym Wnioskodawca może skorzystać z rozliczenia dochodów
    osiągniętych w 2019 r. jako rodzic samotnie wychowujący dziecko na podstawie art. 6 ust.
    4 PIT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 21 września 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDWP.4011.65.2020.1.KP, w której uznałem Pana stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Panu 25 września 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    20 października 2020 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wniósł Pan o:
    1) uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości,
    2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację w całości –
    wyrokiem z 31 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2250/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 10 lipca 2024 r. sygn. akt II FSK
    972/21 oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 10 lipca 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;

        ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy wskazać, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z 31 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa
    2250/20.
    Zgodnie z art. 6 ust. 4 ww. ustawy, w brzmieniu stosowanym do dochodów (przychodów)
    uzyskanych do dnia 31 lipca 2019 r.:
      Od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku
      małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa
      karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym
      samotnie wychowuje dzieci:
      1) małoletnie,
      2) bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały
      zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
      3) do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach
      o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach
      regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż
      Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów
      podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, w
      łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej
      podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w
      pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty
      rodzinnej;
      - podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w
      rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od
      połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z
      tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów)
      opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 4 ww. ustawy, w brzmieniu stosowanym do dochodów
    (przychodów) uzyskanych od dnia 1 sierpnia 2019 r.:
      Od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,
      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku
      małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa
      karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym
      samotnie wychowuje dzieci:
      1) małoletnie,
      2) bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały
      zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
      3) do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach
      o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach

      regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż
      Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów
      podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b, lub
      uzyskały przychód, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, w łącznej wysokości
      przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w
      art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o
      której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej;
      - podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w
      rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od
      połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z
      tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów)
      opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.
    Stosownie do treści art. 6 ust. 8 ww. ustawy:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji,
      gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do
      jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku
      dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z
      dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów
      komplementarnych.
    Jak wynika z art. 6 ust. 9 ww. ustawy:
      Zasada określona w ust. 8 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o
      zryczałtowanym podatku dochodowym, niekorzystających jednocześnie z
      opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów
      specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c, w ustawie o
      zryczałtowanym podatku dochodowym, w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o
      podatku tonażowym albo w ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu
      okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Z powyższego wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych
    zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od
    spełnienia łącznie następujących warunków:
        posiadania statusu osoby samotnie wychowującej dziecko,
        wychowywania samotnie w roku podatkowym dziecka (dzieci),
        nieuzyskiwania przez rodzica i dziecko (dzieci) dochodów, do których zastosowanie
        mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy
        o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o
        podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu
        okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Ze stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest ojcem małoletniego dziecka. Decyzją
    sądu z 2006 r. małżeństwo Wnioskodawcy zostało rozwiązane, zarówno Wnioskodawca
    jak i matka dziecka zachowali pełnię władzy rodzicielskiej, a miejsce pobytu dziecka
    zostało wskazane przy matce. Syn od urodzenia do dnia 10 marca przebywał z matką w
    (...), z zastrzeżeniami opisanymi w dalszej części. Matka dziecka w dniu 10 marca 2019 r.
    (gdy syn miał 17 lat) wyrzuciła go z domu. Dziecko, noce z 10 na 12 marca spędziło u babki
    w oczekiwaniu na przyjazd Wnioskodawcy z (...) i zabranie go do mieszkania
    Wnioskodawcy. W dniu 10 marca, gdy nastąpiło wyrzucenie dziecka z domu,
    Wnioskodawca przebywał w (...). W dniu 11 marca (poniedziałek) Wnioskodawca udał się
    do Liceum Ogólnokształcącego w (...) z prośbą o przyjęcie dziecka do 1 klasy tegoż liceum,
    by dziecko mogło kontynuować naukę. Szkoła przyjęła syna Wnioskodawcy.

    Wnioskodawca od razu zapewnił synowi należytą opiekę w domu, jak również opiekę
    psychiatry oraz psychoterapeuty. Dziecko wymagało leczenia lekami psychotropowymi.
    Wnioskodawca wynajął adwokata i złożył do Sądu Rejonowego wniosek o zabezpieczenie
    miejsca pobytu dziecka przy Nim, tj. przy ojcu. Ostatecznie na 3. lub 4. rozprawie w dniu 5
    października Sąd postanowił zmienić orzeczenie stwierdzające miejsce pobytu dziecka
    przy matce, na miejsce pobytu dziecka przy ojcu. Od czasu ww. postanowienia do końca
    listopada matka dziecka ożywiła swój kontakt z synem. Ostatecznie w dniu 25 listopada
    syn oznajmił Wnioskodawcy, że chce wracać do (...). Choć Wnioskodawca nie zgadzał się z
    taką decyzją, to ją zaakceptował. Syn w dniu 26 listopada 2019 r. wrócił do (...) i zamieszkał
    ponownie z matką oraz jej konkubentem. Podsumowując, w okresie od dnia 11 marca
    2019 r. do dnia 26 listopada 2019 r. Wnioskodawca pełnił jedyną opiekę nad dzieckiem.
    Mieszkali sami, tj. Wnioskodawca i syn, i wszelkie sprawy związane z utrzymaniem dziecka
    Wnioskodawca ponosił sam, bez wsparcia jakichkolwiek osób trzecich. Wnioskodawca
    wskazał, że w okresie będącym przedmiotem zapytania w stosunku do Wnioskodawcy i
    syna miały zastosowanie przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia
    2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu
    okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 31 marca 2021 r.,
    sygn. akt I SA/Wa 2250/20 zaznaczył, że ustawodawca uzależnił prawo, określonych w art.
    6 ust. 4 u.p.d.o.f. osób (rodziców), do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania
    podatku dochodowego, między innymi do tego, czy osoba ta w roku podatkowym
    samotnie wychowywała małoletnie dzieci. Przy czym ustawodawca nie uzależnił prawa
    podatnika do preferencyjnego opodatkowania jego dochodów od tego, czy przez cały rok
    był osobą samotnie wychowującą dziecko. Wystarczające, aby taki stan zaistniał w ciągu
    roku (wyrok WSA w Szczecinie z 4 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 869/20).
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że kwestia wykładni pojęcia
    rodzica samotnie wychowującego dziecko (dzieci) była przedmiotem rozważań Naczelnego
    Sądu Administracyjnego m.in. we wskazanym przez Skarżącego wyroku z dnia 20 maja
    2020 roku, sygn. akt II FSK 383/20. W wyroku tym wskazując na prymat wykładni językowej
    w prawie podatkowym, Sąd ten zauważył, że zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego
    "samotność" lub „samotny” oznacza „przebywanie, życie w odosobnieniu, bez rodziny, bez
    towarzystwa”, „niemający w nikim wsparcia, dziejący się bez wsparcia innych”, „niemający
    żony lub niemająca męża”, "znajdujący się gdzieś całkiem sam, zdany tylko na siebie" (sjp.
    pl, sjp.pwn.pl; SJP pod red. M. Szymczaka, t. III, s. 177, PWN, Warszawa 1981 r.). Leksykalne
    znaczenie wyrazu „samotny” („samotność”) ukierunkowuje na odkodowanie
    sformułowania „rodzic samotnie wychowujący dzieci”, jako rodzica wychowującego dzieci
    (dziecko) w odosobnieniu od drugiego rodzica dzieci (dziecka) i bez jego udziału,
    przebywającego z dziećmi (dzieckiem) w innym miejscu niż drugi rodzic. Bezsprzecznie
    kryterium „samotności” wyklucza się z kryterium „wspólności”. Wyraz „wspólny” w jego
    zasadniczym znaczeniu oznacza m.in. „wykonywanie razem z innymi” (SJP jak wyżej). Jeśli
    zatem rozwiedziony rodzić nie wykonuje w tym samym czasie i w tym samym miejscu
    czynności, przy współudziale drugiego rodzica, składających się na proces jego czynności
    wychowawczych, to wręcz nielogiczne jest twierdzenie, że czyni to wspólnie z drugim
    rodzicem.
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. ustawodawca nie
    zastrzegł wprost, iż z ustanowionej tym przepisem ulgi podatkowej może korzystać tylko
    jeden z rozwiedzionych rodziców, mając przecież świadomość, iż zgodnie z art. 93 § 1 oraz
    art. 95 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego władza rodzicielska, która obejmuje
    wychowanie dziecka, przysługuje obojgu rodzicom oraz że co do zasady rozwód nie
    pozbawia żadnego z rodziców władzy rodzicielskiej (dziecko ma prawo do wychowywania
    przez oboje rodziców), lecz ustanowił jako warunek zwolnienia od podatku „samotne
    wychowywanie dzieci”, to nieuprawniona jest taka wykładnia tego przepisu, która
    wyklucza spod jego działania jednego z rozwiedzionych rodziców wychowującego dziecko

    bez udziału drugiego rodzica, czyli samotnie. Inaczej mówiąc, prawidłowo dokonana
    wykładnia omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że rozwiedziony rodzic samotnie
    wychowujący dziecko (dzieci), w znaczeniu powyżej wskazanym, jest uprawniony do ulgi
    ustanowionej tym przepisie, jeśli spełnia pozostałe warunki zwolnienia, które, co trzeba
    zastrzec, w zaskarżonym wyroku nie były rozważane.
    Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że wskazaną wykładnię literalną art. 6
    ust. 4 u.p.d.o.f. wspiera również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Otóż
    należy mieć na uwadze, że celem wprowadzenia ulgi było umożliwienie preferencyjnego
    rozliczenia podatkowego dla tych osób, które w roku podatkowym doświadczyły samotnej,
    samodzielnej pieczy nad dzieckiem i jego wychowywaniem. Cel ten wpisuje się w idee
    polityki prorodzinnej Państwa, która na gruncie prawa podatkowego realizowana jest na
    wiele sposobów (m.in. odliczenia od podatku dochodowego od osób fizycznych,
    zwolnienia podatkowe w podatku od spadków i darowizn). Zgodnie z art. 71 ust. 1
    Konstytucji RP Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro
    rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza
    wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych.
    Co prawda wychowywanie dzieci w rodzinach niepełnych nie jest stanem pożądanym,
    jednak w zmieniających się realiach społecznych, należy uwzględnić szczególną ochronę i
    pomoc Państwa wobec takich rodzin, np. poprzez umożliwienie rodzicom samotnie
    wychowującym dzieci skorzystanie z ulgi podatkowej. Nie jest przy tym konieczne, aby
    drugi z rodziców był w tym czasie wyeliminowany z opieki i wychowania dzieci, taki
    bowiem warunek przeczyłby polityce prorodzinnej Państwa zmierzającej do systemowego
    wsparcia rodziców w wychowaniu dzieci, zwłaszcza w samotnym wychowaniu dzieci.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgadzając się w pełni z zaprezentowanym
    stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (i przyjmując je jako własne) stwierdził,
    że Organ wskazując w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że ,,kiedy każdy rodzic jest
    zaangażowany w proces wychowawczy dziecka oznacza, że w roku podatkowym dziecko
    wychowywane jest wspólnie przez oboje rodziców, a nie samotnie przez któregokolwiek z
    nich. (...)
    Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że nie sposób bowiem uznać, że w
    przedstawionym stanie faktycznym zachodziły dwa odrębne procesy wychowawcze, tj.
    osobny samotny proces przeprowadzała matka, gdy dziecko mieszkało u Niej, a zupełnie
    inny proces wychowywania zachodził podczas, gdy dziecko przebywało u Wnioskodawcy.
    Wychowania dziecka nie da się „podzielić”, bowiem jest to ciągły i długotrwały rozwój, na
    który w tym przypadku składała się wspólna praca obojga rodziców.” dokonał
    nieprawidłowej wykładni wskazanego przepisu (w konsekwencji nie uznając Skarżącego za
    rodzica „samotnie wychowującego” dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f.). Jeśli
    bowiem rozwiedziony rodzić nie wykonuje w tym samym czasie i w tym samym miejscu
    czynności, przy współudziale drugiego rodzica, składających się na proces jego czynności
    wychowawczych, to nie można - jak Sąd wskazał wyżej - uznać, że czyni to wspólnie z
    drugim rodzicem, a tym samym należy uznać, że w tym czasie samotnie wychowuje
    dziecko (co stanowi jedną z przesłanek zastosowania art. 6 ust 4 u.p.d.o.f.).
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził że Skarżący
    sprawując od marca do listopada 2019 r. opiekę nad synem bez współudziału matki, o
    czym świadczyło to, że ojciec mieszkał z synem w (...) natomiast matka w (...), jak również
    to, że sprawowana przez ten okres przez Skarżącego opieka była następstwem
    wyrzucenia syna z domu w (...) przez Matkę, był osobą „samotnie wychowującą dziecko” w
    rozumieniu przepisu art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f.
    Wobec powyższego, mając na uwadze prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 31 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2250/20 oraz
    wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 lipca 2024 r., sygn. akt II FSK
    9722/21, a także przedstawiony we wniosku opis sprawy i powołane przepisy prawa
    należy stwierdzić, że spełnia Pan warunki określone w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych. Wobec czego, przysługuje Panu prawo do rozliczenia w
    sposób preferencyjny jako osoba samotnie wychowująca dziecko za rok 2019.
    Zatem, w powyższym zakresie Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji, tj. 21 września 2021 r., bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego
    orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 31 marca 2021 r., sygn.
    akt I SA/Wa 2250/20.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.