Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.318.2025.4.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-28
Teza: Dotyczy możliwości przechowywania dokumentów w formie
elektronicznej.
Słowa kluczowe: dokumenty-dokumenty elektroniczne
faktura-faktura elektroniczna-przechowywanie faktur
elektronicznych
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Ewidencja rachunkowa
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący m.in. podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go
    Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 30 czerwca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

D. sp. z o. o. (dalej określana jako „Wnioskodawca”) posiada siedzibę działalności
    gospodarczej w Polsce i podlega opodatkowaniu od całości swoich dochodów w Polsce.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT oraz podatnik VAT-UE w Polsce.
    Wnioskodawca prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29
    września 1994 r. o rachunkowości. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w
    zakresie produkcji i sprzedaży części do sprzętu gospodarstwa domowego.
    Wnioskodawca dokonuje licznych transakcji zakupu oraz sprzedaży towarów i usług z
    podmiotami z Polski, z Unii Europejskiej oraz spoza Unii Europejskiej. W związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą u Wnioskodawcy powstaje szereg dokumentów
    (dalej określanych jako „dokumenty”).
    W szczególności są to następujące dokumenty:
    a) dokumenty zakupowe: faktury zakupowe, dowody dostawy, przyjęcia z zewnątrz (PZ),
      rachunki, dokumenty SAD, korespondencja mailowa,
    b) dokumenty sprzedażowe: faktury sprzedaży, dowody dostawy, wydanie zewnętrzne
      (WZ), pre-invoice (prefaktura), CMR (międzynarodowy list przewozowy),
    c) inne dokumenty związane ze sprzedażą: noty obciążeniowe, dokumenty źródłowe
      (podstawa zafakturowania), refaktury kosztów, dokumenty związane ze sprzedażą
      złomu,
    d) dokumenty związane z bankami i kasą: wyciągi bankowe, dokumenty źródłowe (np.
      zaliczki, proformy), raporty kasowe i dokumentacja kasowa (np. rozliczenia zaliczek,
      rozliczenia delegacji),
    e) dokumenty związane z podatkiem VAT: rejestr zakupu i sprzedaży, korekty
      systemowe, dokumenty dotyczące importu usług, dokumenty wewnętrzne, deklaracje
      VAT,
    f) dokumenty dotyczące środków trwałych: faktury inwestycyjne, dokumenty OT
      (przyjęcie do używania środka trwałego), dokumenty LT (likwidacja środka trwałego),
    g) inne dokumenty: dokumenty związane z zakładowym funduszem świadczeń
      socjalnych, dokumenty związane z pożyczkami mieszkaniowymi, dokumenty związane
      z pracowniczą kasą zapomogowo-pożyczkową, dokumenty płacowe, dokumentacja
      związana ze składkami ZUS, deklaracje CIT, polecenia księgowania (PK), awiza,
      korespondencja, potwierdzenia sald, inwentaryzacje, przedpłaty.
    Dokumenty mogą mieć formę elektroniczną albo formę papierową.
    W najbliższym czasie Wnioskodawca ma zamiar zmodyfikować zasady przechowywania
    tych dokumentów poprzez ich archiwizowanie wyłącznie w formie elektronicznej. Celem
    tej modyfikacji jest usprawnienie procesu dostępu do dokumentów oraz zaoszczędzenie
    przestrzeni magazynowej w archiwum.
    W zakresie dokumentów mających formę elektroniczną Wnioskodawca będzie wytwarzał
    lub otrzymywał dokument w formie elektronicznej. Następnie dokument ten będzie
    zapisywany w formie elektronicznej. Dokument będzie przechowywany przez
    Wnioskodawcę w formie elektronicznej. Dokument nie będzie istniał w formie papierowej.
    Natomiast w zakresie dokumentów mających formę papierową Wnioskodawca będzie
    wytwarzał lub otrzymywał dokument w formie papierowej. Następnie dokument ten będ
    zie skanowany, a skan będzie zapisywany w formie elektronicznej. Dokument będzie
    przechowywany przez Wnioskodawcę w formie elektronicznej. Dokument w formie
    papierowej będzie niszczony.
    We wszystkich przypadkach dokument przechowywany w formie elektronicznej będzie
    spełniał następujące warunki:

    - dokument będzie stanowił wierne odzwierciedlenie pierwotnego dokumentu
      wytworzonego lub otrzymanego w formie elektronicznej albo w formie papierowej,
    - dokument zostanie zapisany w formacie, który będzie umożliwiał zapoznanie się z
      treścią tego dokumentu,
    - dokument będzie przechowywany w formacie, który co do zasady uniemożliwia
      ingerencję w treść tego dokumentu,
    - dokument zostanie zapisany w formacie, który będzie umożliwiał pobranie go i
      przesłanie do organów podatkowych lub sporządzenie jego wydruku i przekazanie go
      do organów podatkowych,
    - dokument będzie opisany i pogrupowany z podziałem na okresy rozliczeniowe, co
      będzie umożliwiało szybkie odnalezienie konkretnego dokumentu,
    - dokument będzie przechowywany przez okres wymagany dla konkretnego rodzaju
      dokumentów, który określają właściwe przepisy,
    - pliki z dokumentami będą posiadały kopie zapasowe, przez co zminimalizowane
      zostanie ryzyko utraty dokumentów znajdujących się w archiwum,
    - zostaną wprowadzone odpowiednie zabezpieczenia mające na celu ochronę danych
      zawartych w archiwum dokumentów przed dostępem osób niepowołanych, a w
      szczególności Wnioskodawca wprowadzi system na podstawie którego dostęp do
      archiwum dokumentów będą posiadały jedynie uprawnione osoby.
    Poprzez złożenie niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    Wnioskodawca zmierza do ustalenia, czy przedstawiony sposób przechowywania
    dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą pozwala na
    prawidłowe rozliczenie podatku dochodowego od osób prawnych (CIT).
    W związku z powyższym Wnioskodawca prosi o przyjęcie, jako elementu opisu zdarzenia
    przyszłego, że mamy do czynienia z dokumentami, które dotyczą:
    - zakupów dających prawo do odliczenia podatku VAT na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
    - sprzedaży uprawniającej do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% na
      podstawie art. 41 ust. 3 - 11 oraz art. 42 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
      towarów i usług.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. Spółka umożliwi naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-
      skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej lub Szefowi Krajowej
      Administracji Skarbowej na żądanie, w przypadku faktur i innych dokumentów
      przechowywanych w formie elektronicznej bezzwłoczny ich pobór oraz
      przetwarzanie danych w nich zawartych, stosownie do art. 112a ust. 4 ustawy o VAT.
    2. Prowadząc ewidencję w sposób opisany we wniosku, Spółka będzie przechowywać
      faktury i dokumenty elektroniczne w sposób zapewniający ich autentyczność
      pochodzenia, integralność treści i czytelność od momentu ich wystawienia lub
      otrzymania do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
    3. Spółka może przechowywać faktury i inne dokumenty w Niemczech. W takim
      przypadku faktury i inne dokumenty przechowywane poza terytorium Polski w
      formie elektronicznej będą przechowywane w sposób umożliwiający naczelnikowi
      urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, dyrektorowi izby

      administracji skarbowej lub Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, za pomocą
      środków elektronicznych, dostęp on-line do tych faktur i dokumentów.
    4. Spółka, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o rachunkowości, będzie posiadać
      dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez Spółkę zasady (politykę)
      rachunkowości, dotyczące systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym
      dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących
      podstawę dokonanych w nich zapisów.
    5. Spółka zapewni funkcjonowanie kontroli biznesowych, które ustalą wiarygodną
      ścieżkę audytu wszystkich dokumentów od momentu ich otrzymania do czasu upływ
      u terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w odniesieniu do wydatków
      dokumentowanych tymi dokumentami.
      Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego dokumenty mogą być wytwarzane lub
      otrzymywane przez Spółkę w formie elektronicznej albo otrzymywane przez Spółkę
      w formie papierowej.
      W przypadku dokumentów wytwarzanych lub otrzymywanych w formie
      elektronicznej będą one przechowywane w takiej samej postaci i w taki samym
      formacie w jakim zostały wytworzone lub otrzymane.
      Natomiast w przypadku dokumentów otrzymanych w formie papierowej będą one
      skanowane i zapisywane w formacie PDF albo będzie wykonywana ich fotokopia i
      będą zapisywane w formacie JPG. Pracownik Spółki odpowiedzialny za wykonanie
      tych czynności będzie zobowiązany do zapisania tych dokumentów w formie
      elektronicznej w sposób wiernie i czytelnie odzwierciedlający całą treść dokumentu.
      Nad wszystkim będzie czuwał przełożony tego pracownika. Dokument w formie
      papierowej będzie niszczony po zweryfikowaniu przez przełożonego, że dokument w
      formie elektronicznej w całości odzwierciedla treść dokumentu w formie papierowej
      oraz po ujęciu go do celów podatkowych. Szczegółowe zasady wykonywania tych
      czynności będzie określała procedura obowiązująca w Spółce.
      Wszystkie omawiane dokumenty będą przechodziły również kontrolę na etapie
      księgowości. Każdy dokument będzie oceniany pod kątem ujęcia do celów
      podatkowych. W szczególności będzie oceniane, czy dokument posiada wszystkie
      niezbędne elementy oraz czy jest on czytelny. W razie wątpliwości będą
      podejmowane czynności wyjaśniające oraz działania zmierzające do uzyskania
      poprawnych dokumentów.
    6. Wszystkie otrzymane przez Spółkę dokumenty w wersji papierowej będą niszczone
      dopiero po zastosowaniu kontroli biznesowych, sprawdzeniu ich poprawności,
      autentyczności pochodzenia, integralności i czytelności oraz ich zaewidencjonowaniu.
    7. Dokumenty zakupowe potwierdzające nabycie towarów i usług, o których mowa we
      wniosku, zawierają elementy faktury lub faktury uproszczonej, o których mowa w
      ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    8. Spółka zamierza przechowywać w formie elektronicznej następujące dokumenty
      dotyczące rozliczeń w ramach podatku dochodowego od osób fizycznych:
        - informacje i deklaracje podatkowe (np. PIT-11, PIT-4R),
        - dokumenty związane ze składkami ZUS (np. ZUS DRA, ZUS RCA),
        - dokumenty związane z zakładowym funduszem świadczeń socjalnych,
        - dokumenty związane z pracowniczą kasą zapomogowo - pożyczkową,
        - dokumenty związane z pożyczkami mieszkaniowymi,
        - dokumentacja związana z naliczaniem wynagrodzeń za pracę,
        - wyciągi bankowe (np. w części obejmujące przelewy wynagrodzeń za pracę).

    Pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych
    Czy przechowywanie dokumentów w formie elektronicznej, na zasadach przedstawionych
    w opisie zdarzenia przyszłego, będzie zgodne z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r.
    o podatku dochodowym od osób prawnych, a w szczególności czy Wnioskodawca będzie
    miał możliwość zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów, jeśli poniesienie
    tych wydatków będzie udokumentowane wyłącznie dokumentem zapisanym w formie
    elektronicznej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zasady opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych określają przepisy
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej w
    skrócie „u.p.d.o.p.”).
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. „podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m”.
    W zakresie prowadzenia dokumentacji podatkowej przepisy u.p.d.o.p. odsyłają do
    przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (dalej w skrócie „u.o.r.”).
    Zgodnie z art. 73 ust. 1 u.o.r. „dowody księgowe i dokumenty inwentaryzacyjne
    przechowuje się w jednostce, z zastrzeżeniem ust. 4, w oryginalnej postaci, w ustalonym
    porządku dostosowanym do sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w podziale na
    okresy sprawozdawcze, w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Roczne zbiory
    dowodów księgowych i dokumentów inwentaryzacyjnych oznacza się określeniem nazwy
    ich rodzaju oraz symbolem końcowych lat i końcowych numerów w zbiorze”.
    Natomiast zgodnie z art. 73 ust. 2 u.o.r. „z wyłączeniem dokumentów dotyczących
    przeniesienia praw majątkowych do nieruchomości, powierzenia odpowiedzialności za
    składniki aktywów, znaczących umów i innych ważnych dokumentów określonych przez
    kierownika jednostki, treść dowodów księgowych może być przeniesiona na
    informatyczne nośniki danych pozwalające zachować w trwałej i niezmienionej postaci
    zawartość dowodów. Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest
    posiadanie urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku, o ile
    inne przepisy nie stanowią inaczej. Wydruk jest dowodem równoważnym z dowodem
    księgowym, z którego treść została przeniesiona na informatyczny nośnik danych”.
    Art. 73 ust. 1 u.o.r. dopuszcza możliwość przechowywania dowodów księgowych i innych
    dokumentów w formie elektronicznej. Istotne jest, żeby dokumenty były przechowywane
    w ustalonym porządku dostosowanym do sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w
    podziale na okresy sprawozdawcze, w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie.
    Warunek ten będzie spełniony, ponieważ jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego
    dokumenty będą opisane i pogrupowane z podziałem na okresy rozliczeniowe, co będzie
    umożliwiało szybkie odnalezienie konkretnego dokumentu. Poza tym, dowody księgowe
    przechowywane w postaci elektronicznej muszą pozwalać na zachowanie w trwałej i
    niezmienionej postaci zawartości tych dowodów oraz odtworzenie ich w postaci wydruku.
    Warunki te będą spełnione w omawianej sytuacji, ponieważ zgodnie z tym co zostało
    przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego dowody księgowe będą zapisane w formacie
    umożliwiającym zapoznanie się z ich treścią i sporządzenie wydruku oraz będą
    przechowywane w formacie, który co do zasady uniemożliwia ingerencję w treść dowodu
    księgowego. Ponadto dowody księgowe wytworzone i otrzymane przez Wnioskodawcę
    będą przechowywane do upływu terminów wskazanych w art. 74 u.o.r.
    W konsekwencji, dowody księgowe przechowywane w formie elektronicznej w sposób
    zgodny z art. 73 ust. 1 i 2 u.o.r., będą jednocześnie zgodne z przepisami u.p.d.o.p.

    Przedstawione stanowisko potwierdza np.:
      - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 grudnia 2022 r. (sygn.
      0111-KDIB2-1.4010.360.2018.10.KK),
      - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 października 2022 r. (sygn.
      0114-KDIP2-2.4010.66.2020.13.S/AS),
      - interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25 kwietnia 2022 r. (sygn.
      0114-KDIP2-2.4010.70.2020.12.S/RK).
    W tym miejscu należy zastrzec, że odpowiedz na pytanie pierwsze może być przedmiotem
    interpretacji indywidualnej. Zadane pytanie dotyczy w istocie prawidłowości rozliczania
    podatku CIT, w tym możliwości zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W konsekwencji, zadane pytanie dotyczy praw i
    obowiązków podatkowych Wnioskodawcy.
    Potwierdza to np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2022 r. (sygn. II
    FSK 422/22).
    Reasumując: przechowywanie dokumentów w formie elektronicznej, na zasadach
    przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, będzie zgodne z przepisami u.p.d.o.p., a
    w szczególności Wnioskodawca będzie miał możliwość zaliczenia wydatków do kosztów
    uzyskania przychodów, jeśli poniesienie tych wydatków będzie udokumentowane
    wyłącznie dokumentem zapisanym w formie elektronicznej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez
      osoby inne niż podatnik),

    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania
    przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z
    pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.
    Jednocześnie podkreślić należy, że nieujęcie danego wydatku w katalogu kosztów
    niepotrącalnych, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie oznacza automatycznie,
    że inne koszty w nim niewymienione, tymi kosztami mogą być. W takim przypadku należy
    bowiem badać, czy dany koszt poniesiony został w celu uzyskania przychodu (zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodu).
    Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem
    przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Należy zaznaczyć, że to organ
    podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków, na podstawie zgromadzonego przez tychże podatników materiału
    dowodowego. Dowody powinny potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo-
    skutkowego między kosztami a przychodami podatnika.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przechowywanie dokumentów w formie
    elektronicznej, na zasadach przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, będzie
    zgodne z przepisami ustawy o CIT, a w szczególności czy Wnioskodawca będzie miał
    możliwość zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów, jeśli poniesienie tych
    wydatków będzie udokumentowane wyłącznie dokumentem zapisanym w formie
    elektronicznej.
    W pierwszej kolejności należy więc przeanalizować czy sposób przechowywania faktur i
    innych dokumentów zrównanych z fakturami (zakupowych) jest zgodny z przepisami
    ustawy.
    Autentyczność pochodzenia, zgodnie z przepisami ustawy oraz intencją ustawodawcy,
    należy rozumieć jako dostateczną pewność co do tożsamości dostawcy, usługodawcy lub
    wystawcy faktury. Przy czym sam fakt oceny skuteczności zachowania autentyczności
    pochodzenia faktury może być stwierdzony podczas czynności sprawdzających czy też
    kontrolnych w toku postępowania podatkowego. Dokonanie interpretacji i zastosowanie
    przepisu regulującego autentyczność pochodzenia sprowadza się przede wszystkim do
    stwierdzenia czy podatnik stosuje wystarczające środki (kontrole biznesowe), aby
    obiektywnie można było uznać, że podjął odpowiednie działania zmierzające do tego, aby
    osiągnąć wystarczający poziom pewności (prawdopodobieństwa) w celu zagwarantowania
    autentyczności pochodzenia faktury. Jednocześnie badaniu podlega zastosowanie przez
    podatnika wystarczających środków zapewniających autentyczność pochodzenia faktury

    bez jednoczesnego wskazywania nadmiernych czy zbyt uciążliwych lub niemożliwych do
    spełnienia wymagań w tym zakresie. Środki te mogą przybrać zarówno postać techniczną
    (np. odpowiednie narzędzia informatyczne), jak i organizacyjną (np. regulaminy
    fakturowania, umowy dotyczące zasad wystawiania faktur itp., czynności techniczne
    wynikające z ustalonych kompetencji).
    Z przedstawionego we wniosku opisu wynika, że Spółka dokonuje licznych transakcji
    zakupu oraz sprzedaży towarów i usług z podmiotami z Polski, z Unii Europejskiej oraz
    spoza Unii Europejskiej. W najbliższym czasie Spółka ma zamiar zmodyfikować zasady
    przechowywania tych dokumentów poprzez ich archiwizowanie wyłącznie w formie
    elektronicznej. Celem tej modyfikacji jest usprawnienie procesu dostępu do dokumentów
    oraz zaoszczędzenie przestrzeni magazynowej w archiwum. W zakresie dokumentów m
    ających formę elektroniczną Wnioskodawca będzie wytwarzał lub otrzymywał dokument
    w formie elektronicznej. Następnie dokument ten będzie zapisywany w formie
    elektronicznej. Dokument będzie przechowywany przez Wnioskodawcę w formie
    elektronicznej. Natomiast w zakresie dokumentów mających formę papierową
    Wnioskodawca będzie wytwarzał lub otrzymywał dokument w formie papierowej.
    Następnie dokument ten będzie skanowany i zapisywany w formacie PDF albo będzie
    wykonywana ich fotokopia i będą zapisywane w formacie JPG.
    Ponadto, wskazali Państwo, że:
    - Spółka umożliwi naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-
      skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej lub Szefowi Krajowej
      Administracji Skarbowej na żądanie, w przypadku faktur i innych dokumentów
      przechowywanych w formie elektronicznej bezzwłoczny ich pobór oraz przetwarzanie
      danych w nich zawartych, stosownie do art. 112a ust. 4 ustawy o VAT,
    - prowadząc ewidencję w sposób opisany we wniosku, Spółka będzie przechowywać
      faktury i dokumenty elektroniczne w sposób zapewniający ich autentyczność
      pochodzenia, integralność treści i czytelność od momentu ich wystawienia lub
      otrzymania do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
    - spółka może przechowywać faktury i inne dokumenty w Niemczech. W takim
      przypadku faktury i inne dokumenty przechowywane poza terytorium Polski w formie
      elektronicznej będą przechowywane w sposób umożliwiający naczelnikowi urzędu
      skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, dyrektorowi izby administracji
      skarbowej lub Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, za pomocą środków
      elektronicznych, dostęp on-line do tych faktur i dokumentów.
    - Spółka, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o rachunkowości, będzie posiadać
      dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez Spółkę zasady (politykę)
      rachunkowości, dotyczące systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym
      dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących
      podstawę dokonanych w nich zapisów.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości stwierdzić należy, że przepisy ustawy o CIT nie
    regulują wprost sposobu dokumentowania zdarzeń gospodarczych, ani też
    archiwizowania dokumentów. Normą prawną, która ma zastosowanie w sprawie jest art. 9
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,

      a także do uwzględniania w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.)
    zawiera przepisy regulujące dokumentowanie przy pomocy dowodów księgowych zapisów
    zawartych w księgach w tym zapisów dotyczących wydatków. Przepisami tymi są art. 20
    ust. 2-5, art. 21 ust. 1-5 i art. 22 ust. 1-4 ustawy o rachunkowości.
    Z przepisów tej ustawy wynika, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są
    dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej (art. 20 ust. 2 ustawy o
    rachunkowości). Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie,
    sprawdzalnie i bieżąco (art. 24 ust. 1 ustawy o rachunkowości), a transakcje
    udokumentowane rzetelnymi dowodami księgowymi (art. 22 ustawy o rachunkowości).
    Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy o rachunkowości,
    podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające
    dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami źródłowymi”:
      1) zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;
      2) zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;
      3) wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.
    W myśl art. 20 ust. 3 ww. ustawy,
    podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe:
    1) zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które
      muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;
    2) korygujące poprzednie zapisy;
    3) zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu
      źródłowego;
    4) rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów
      klasyfikacyjnych.
    Według art. 20 ust. 4 i 5 ustawy o rachunkowości,
    4. W przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych
      dowodów źródłowych, kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie
      operacji gospodarczej za pomocą księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych
      przez osoby dokonujące tych operacji. Nie może to jednak dotyczyć operacji
      gospodarczych, których przedmiotem są zakupy opodatkowane podatkiem od
      towarów i usług oraz skup metali nieżelaznych od ludności.
    5. Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera za równoważne z
      dowodami źródłowymi uważa się zapisy w księgach rachunkowych, wprowadzane
      automatycznie za pośrednictwem urządzeń łączności, informatycznych nośników
      danych lub tworzone według algorytmu (programu) na podstawie informacji
      zawartych już w księgach, przy zapewnieniu, że podczas rejestrowania tych zapisów
      zostaną spełnione co najmniej następujące warunki:
        1) uzyskają one trwale czytelną postać zgodną z treścią odpowiednich dowodów
          księgowych;
        2) możliwe jest stwierdzenie źródła ich pochodzenia oraz ustalenie osoby
          odpowiedzialnej za ich wprowadzenie;
        3) stosowana procedura zapewnia sprawdzenie poprawności przetworzenia
          odnośnych danych oraz kompletności i identyczności zapisów;

        4) dane źródłowe w miejscu ich powstania są odpowiednio chronione, w sposób
          zapewniający ich niezmienność, przez okres wymagany do przechowywania
          danego rodzaju dowodów księgowych.
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1-5 ustawy o rachunkowości,
    1. Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej:
      1) określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;
      2) określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;
      3) opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach
        naturalnych;
      4) datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także
        datę sporządzenia dowodu;
      5) podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto
        składniki aktywów;
      6) stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach
        rachunkowych przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach
        rachunkowych (dekretacja), podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.
  1a. Można zaniechać zamieszczania na dowodzie danych, o których mowa:
      1) w ust. 1 pkt 1-3 i 5, jeżeli wynika to z odrębnych przepisów;
      2) w ust. 1 pkt 6, jeżeli wynika to z techniki dokumentowania zapisów księgowych.
        1. Wartość może być w dowodzie pominięta, jeżeli w toku przetwarzania w
          rachunkowości danych wyrażonych w jednostkach naturalnych następuje ich
          wycena, potwierdzona stosownym wydrukiem.
        2. Dowód księgowy opiewający na waluty obce powinien zawierać przeliczenie
          ich wartości na walutę polską według kursu obowiązującego w dniu
          przeprowadzenia operacji gospodarczej. Wynik przeliczenia zamieszcza się
          bezpośrednio na dowodzie, chyba że system przetwarzania danych zapewnia
          automatyczne przeliczenie walut obcych na walutę polską, a wykonanie tego
          przeliczenia potwierdza odpowiedni wydruk.
        3. Jeżeli dowód nie dokumentuje przekazania lub przejęcia składnika aktywów,
          przeniesienia prawa własności lub użytkowania wieczystego gruntu albo nie
          jest dowodem zastępczym, podpisy osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5,
          mogą być zastąpione znakami zapewniającymi ustalenie tych osób. Podpisy
          na dokumentach ubezpieczenia i emitowanych papierach wartościowych
          mogą być odtworzone mechanicznie.
        4. Na żądanie organów kontroli lub biegłego rewidenta należy zapewnić
          wiarygodne przetłumaczenie na język polski treści wskazanych przez nich
          dowodów, sporządzonych w języku obcym.
    Na podstawie art. 22 ust. 1-4 ustawy o rachunkowości,
    1. Dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem
      operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane
      określone w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych. Niedopuszczalne jest
      dokonywanie w dowodach księgowych wymazywania i przeróbek.
    2. Błędy w dowodach źródłowych zewnętrznych obcych i własnych można korygować
      jedynie przez wysłanie kontrahentowi odpowiedniego dokumentu zawierającego
      sprostowanie, wraz ze stosownym uzasadnieniem, chyba że inne przepisy stanowią
      inaczej.

    3. Błędy w dowodach wewnętrznych mogą być poprawiane przez skreślenie błędnej
      treści lub kwoty, z utrzymaniem czytelności skreślonych wyrażeń lub liczb, wpisanie
      treści poprawnej i daty poprawki oraz złożenie podpisu osoby do tego upoważnionej,
      o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Nie można poprawiać pojedynczych liter
      lub cyfr.
    4. Jeżeli jedną operację dokumentuje więcej niż jeden dowód lub więcej niż jeden
      egzemplarz dowodu, kierownik jednostki ustala sposób postępowania z każdym z
      nich i wskazuje, który dowód lub jego egzemplarz będzie podstawą do dokonania
      zapisu.
    Powyższe przepisy ustalają zasady dokumentowania operacji gospodarczych, a w
    szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące
    podstawę zapisów w księgach rachunkowych. W świetle tych przepisów dowody księgowe
    powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej,
    którą dokumentują, kompletne, wolne od błędów rachunkowych, zawierające wymienione
    wyżej elementy.
    Na mocy art. 73 ust. 1 ustawy o rachunkowości,
      dowody księgowe i dokumenty inwentaryzacyjne przechowuje się w jednostce, z
      zastrzeżeniem ust. 4, w oryginalnej postaci, w ustalonym porządku dostosowanym
      do sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w podziale na okresy
      sprawozdawcze, w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Roczne zbiory
      dowodów księgowych i dokumentów inwentaryzacyjnych oznacza się określeniem
      nazwy ich rodzaju oraz symbolem końcowych lat i końcowych numerów w zbiorze.
    Art. 73 ust. 2 ustawy o rachunkowości,
      z wyłączeniem dokumentów dotyczących przeniesienia praw majątkowych do
      nieruchomości, powierzenia odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczących
      umów i innych ważnych dokumentów określonych przez kierownika jednostki, treść
      dowodów księgowych może być przeniesiona na informatyczne nośniki danych
      pozwalające zachować w trwałej i niezmienionej postaci zawartość dowodów.
      Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest posiadanie
      urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku, o ile inne
      przepisy nie stanowią inaczej. Wydruk jest dowodem równoważnym z dowodem
      księgowym, z którego treść została przeniesiona na informatyczny nośnik danych.
    Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy o rachunkowości,
      jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte
      przez nią zasady (politykę) rachunkowości, a w szczególności dotyczące systemu
      służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg
      rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonanych w nich
      zapisów.
    Podstawowymi dowodami zewnętrznymi obcymi są faktury VAT. Wobec czego
    przechodząc na grunt przepisów podatkowych wskazać trzeba na ustawę, która określa
    zasady wystawiania i przechowywania faktur VAT.
    W przepisach art. 112a ust. 1 - 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 dalej: „ustawa o VAT”) ustawodawca wskazał w jaki
    sposób powinny być przechowywane faktury VAT.
    Zgodnie z art. 112a ust. 1 ww. ustawy,
    podatnicy przechowują:
      1) wystawione przez siebie lub w swoim imieniu faktury, w tym faktury wystawione
      ponownie,

      2) otrzymane faktury, w tym faktury wystawione ponownie
      - w podziale na okresy rozliczeniowe, w sposób zapewniający łatwe ich odszukanie
        oraz autentyczność pochodzenia, integralność treści i czytelność tych faktur od
        momentu ich wystawienia lub otrzymania do czasu upływu terminu
        przedawnienia zobowiązania podatkowego.
    Na podstawie art. 112a ust. 2 ustawy o VAT,
      podatnicy posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju są
      obowiązani do przechowywania faktur na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 112a ust. 3 powyższej ustawy,
      przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli faktury są przechowywane poza terytorium
      kraju w formie elektronicznej w sposób umożliwiający naczelnikowi urzędu
      skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, dyrektorowi izby administracji
      skarbowej lub Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, za pomocą środków
      elektronicznych, dostęp on-line do tych faktur.
    W myśl art. 112a ust. 4 ustawy,
      podatnicy zapewniają naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-
      skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej lub Szefowi Krajowej
      Administracji Skarbowej na żądanie, zgodnie z odrębnymi przepisami, bezzwłoczny
      dostęp do faktur, o których mowa w ust. 1, a w przypadku faktur przechowywanych
      w formie elektronicznej - również bezzwłoczny ich pobór i przetwarzanie danych w
      nich zawartych.
    Należy wskazać na regulacje art. 73 ust. 2 ustawy o rachunkowości (w zw. z art. 9 ust. 1
    ustawy o CIT) z których wynika, że jednostka może treść dowodów księgowych (z
    wyłączeniem dokumentów dotyczących przeniesienia praw majątkowych do
    nieruchomości, powierzenia odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczących umów i
    innych ważnych dokumentów określonych przez kierownika jednostki) przenieść na
    informatyczne nośniki danych pozwalające zachować w trwałej i niezmienionej postaci
    zawartość dowodów.
    Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest posiadanie odpowiednich
    urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku, o ile inne przepisy
    nie stanowią inaczej. W takiej sytuacji kierownik jednostki powinien w dokumentacji
    przyjętych zasad (polityce) rachunkowości określić, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 4
    ustawy o rachunkowości, m.in. przyjęte przez jednostkę zasady służące ochronie
    dowodów księgowych.
    Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych,
    będzie również stosownym dokumentem do celów podatkowych.
    Należy przy tym zwrócić uwagę na istotę dowodów nabycia towarów lub usług w
    postępowaniu kontrolnym lub podatkowym.
    Stosownie do art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
    zm.),
      jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia
      sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Zgodnie z art. 181 ww. ustawy,
      dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi
      podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych,
      materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne
      dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji
      Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-

      skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo
      postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
    Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że katalog
    dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego
    postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających
    zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego.
    Jak wyjaśniono powyżej, kwestię dokumentowania kosztów uzyskania przychodów
    normują odrębne przepisy. Tym samym, jeżeli na gruncie przepisów o rachunkowości
    opisane przez Państwa dowody potwierdzają poniesione przez Państwa wydatki i
    stanowią dowody księgowe, będące podstawą wprowadzenia tych wydatków do ksiąg
    rachunkowych, taki sposób udokumentowania faktu ich poniesienia jest wystarczający
    również dla celów podatku CIT. Dowód księgowy, który będzie właściwy do wprowadzenia
    kosztu do ksiąg rachunkowych, będzie również stosownym dokumentem dla celów
    podatkowych.
    Takie stanowisko potwierdza również odpowiedź na interpelację poselską nr 21954 w
    sprawie rozliczania w kosztach uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych
    dokumentami przechowywanymi w formie elektronicznej Ministerstwo Finansów
    wskazało m.in.: „W konsekwencji, zarchiwizowane dokumenty, przechowywane wyłącznie
    w formie elektronicznej, w postaci skanów dokumentów (tj. po zeskanowaniu ich
    papierowych oryginałów, zarchiwizowaniu w formie elektronicznej oraz zniszczeniu
    papierowej wersji dokumentu) mogą stanowić podstawę ujmowania wydatków jako
    koszty uzyskania przychodów. Dokumentowanie wydatków za pomocą skanów
    dokumentów papierowych archiwizowanych i przechowywanych w formie elektronicznej
    nie będzie stanowiło samoistnej podstawy wykluczenia takich wydatków z kosztów
    uzyskania przychodów. Przechowywanie ich wyłącznie w formie elektronicznej można
    zatem uznać za dopuszczalne na potrzeby ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.”
    Zatem, w sytuacji poniesienia przez Spółkę wydatków spełniających wynikające z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, warunki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu, w przypadku
    których dokumenty księgowe poświadczające ich poniesienie będą przechowywane
    jedynie w formie elektronicznej, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia tych wydatków
    do kosztów uzyskania przychodów.
    Archiwizowanie i przechowywanie dowodów księgowych potwierdzających poniesienie
    wydatków, które będą przechowywane w formie elektronicznej w sposób opisany przez
    Państwa, a także umożliwieniu dostępu do nich na żądanie organom podatkowym - jest
    zgodne z przytoczonymi przepisami. Fakt rezygnacji Spółki z przechowywania
    dokumentów dotyczących poniesionych wydatków nie implikuje niemożliwości zaliczenia
    dokumentowanego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na względzie, że Spółka w opisie sprawy wskazała, że w przedmiotowej sprawie
    spełnione zostały wymagania opisane wyżej, zasadne jest uznanie, że Państwa stanowisko
    jest prawidłowe.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych
    sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnoszącymi, w

    związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe
    są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco
    wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że
    orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie
    wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy
    prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Jednocześnie wskazuję, że w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku
    dochodowego od osób fizycznych, zostały (zostaną) wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.