Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.140.2025.4.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-08
Teza: Ustalenie obowiązku podatkowego i opodatkowanie
dochodów uzyskanych w Katarze.
Słowa kluczowe: miejsce-miejsce opodatkowania
opodatkowanie-unikanie podwójnego opodatkowania
praca-praca za granicą
rezydencja-rezydencja podatkowa
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 12 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 5 maja 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest zatrudniony w katarskiej firmie jako (...) i posiada katarską rezydencję
    podatkową. Przez większość roku Wnioskodawca mieszka i przebywał w Katarze – poza
    krajem Wnioskodawca spędza maksymalnie 30 dni rocznie. Do Polski Wnioskodawca
    przylatuje na krótki czas, głównie wakacje (nie zawsze spędzane w Polsce) oraz Święta
    Bożego Narodzenia. Centrum interesów życiowych i zawodowych Wnioskodawcy jest
    Katar, gdzie również uzyskuje swoje dochody.
    Uzupełnienie wniosku
    Wniosek o wydanie interpretacji dotyczy lat 2021, 2022 i 2023.
    Wnioskodawca posiada rezydencję podatkową Kataru, posiada odpowiedni dokument
    potwierdzający rezydencję Kataru.
    W latach podatkowych, których dotyczy wniosek, zgodnie z prawem Kataru Wnioskodawca
    podlegał i podlega nadal opodatkowaniu z uwagi na swoje miejsce zamieszkania, czyli
    Katar. Zgodnie z prawem Kataru Wnioskodawca jest w tym kraju osobą o
    nieograniczonym obowiązku podatkowym.
    W odpowiedzi na pytanie czy w latach podatkowych, których dotyczy wniosek, zgodnie z
    wewnętrznym prawem Kataru Wnioskodawca nie był/nie jest osobą, która podlega
    opodatkowaniu w Katarze wyłącznie w zakresie dochodu osiąganego ze źródeł położonych
    w tym państwie (zgodnie z wewnętrznym prawem Kataru Wnioskodawca nie był/nie jest
    osobą o ograniczonym obowiązku podatkowym w Katarze, tj. Wnioskodawca nie był/nie
    jest osobą, która podlega jurysdykcji podatkowej Kataru wyłącznie w zakresie dochodów
    uzyskiwanych w tym państwie), Wnioskodawca wskazał, że według swojej wiedzy i
    informacji formalnych w latach podatkowych, których dotyczy wniosek oraz nadal,
    posiada nieograniczony obowiązek podatkowy.
    Wnioskodawca do Kataru wyjechał w celu zarobkowym około 10 lat temu, przebywał także
    około 2 lata w Kuwejcie. Wyjechał indywidualnie. Wnioskodawca nie był przez nikogo
    delegowany. Jako dwudziestoparolatek Wnioskodawca miał marzenia i myśli zobaczenia
    świata, również arabskiego, i nie wykluczał pozostania na stałe w Katarze bądź innym
    kraju arabskim.
    Katar jest centrum interesu życiowego Wnioskodawcy. Wnioskodawca prowadzi w Katarze
    samodzielne gospodarstwo domowe, nie jest żonaty, jest singlem. W Katarze ma wielu
    przyjaciół. Wnioskodawcy nie interesuje działalność polityczna ani społeczna.
    Wnioskodawca nie należy do osób angażujących się w jakiekolwiek działania społeczne czy
    polityczne. Wnioskodawca kocha świat i to go interesuje.
    Wnioskodawca posiada w Katarze rachunek bankowy i oszczędności, nie posiada ani nie
    posiadał w Katarze nieruchomości; o ile Wnioskodawca pamięta, nie miał ani nie ma
    innych źródeł dochodów poza zatrudnieniem jako (...).
    Wnioskodawca kilkakrotnie, czy nawet kilkunastokrotnie korzystał ze świadczeń
    zdrowotnych i społecznych w Katarze.
    Wnioskodawca nie jest żonaty. W Polsce ma 2 dzieci, które wychowuje ich matka.
    Wnioskodawca nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. W Polsce
    zamieszkują także rodzice i brat Wnioskodawcy. Również z nimi Wnioskodawca nie
    prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego. Wnioskodawca nie prowadzi w Polsce

    żadnej aktywności społecznej, ani politycznej czy kulturalnej, obywatelskiej. Nie należy do
    żadnych organizacji, klubów itp., nie prowadzi żadnej aktywności na (...) czy innych
    portalach społecznościowych.
    Od momentu wyjazdu Wnioskodawca nie posiadał ani nie posiada żadnego źródła
    przychodów na terenie Polski. Posiada konto bankowe. Wnioskodawca nie posiada
    żadnych kredytów, ubezpieczeń, ani innych walorów. Posiada telefon komórkowy do
    kontaktu przede wszystkim z dziećmi. Nie ma Internetu. Wnioskodawca posiada w Polsce
                  2działkę o pow. ok. 1.000 m oraz zarejestrowany na siebie samochód. W okresie objętym
    wnioskiem, od wyjazdu z Polski Wnioskodawca nie korzystał z żadnych świadczeń w
    Polsce, ani zdrowotnych ani społecznych.
    W okresie, którego dotyczy wniosek, Wnioskodawca miał i ma stale miejsce zamieszkania
    w Katarze. W okresie, którego dotyczy wniosek, nie miał i nie ma stałego miejsca
    zamieszkania w Polsce.
    Wnioskodawca posiada obywatelstwo polskie. Innego obywatelstwa nie posiada. Pracę w
    ramach zatrudnienia w katarskiej firmie jako (...) Wnioskodawca wykonuje na terenie
    Kataru.

## Pytanie

Czy w swojej sytuacji Wnioskodawca ma obowiązek rozliczania się z podatku w Polsce od
    dochodów uzyskanych w Katarze, czy też – jako rezydent podatkowy Kataru – nie podlega
    opodatkowaniu w Polsce?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca nie
    podlega obowiązkowi podatkowemu w Polsce w zakresie dochodów uzyskanych w
    Katarze, ponieważ Wnioskodawca nie jest polskim rezydentem podatkowym – zgodnie z
    art. 3 ust. 1a ww. ustawy podlegają mu osoby, które:
    – mają w Polsce ośrodek interesów życiowych (osobistych lub gospodarczych) lub
    – przebywają w Polsce ponad 183 dni w roku.
    Wnioskodawca przebywa w Polsce maksymalnie 30 dni rocznie i nie posiada żadnej
    działalności gospodarczej. Wnioskodawca posiada katarską rezydencję podatkową – ma
    katarski certyfikat rezydencji podatkowej, co oznacza, że zgodnie z umową o unikaniu
    podwójnego opodatkowania między Polską a Katarem dochody Wnioskodawcy z pracy
    powinny być opodatkowane wyłącznie w Katarze.
    Wnioskodawca nie uzyskuje dochodów w Polsce – wszystkie jego dochody pochodzą z
    Kataru, więc nie podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Wnioskodawca uważa, że nie ma obowiązku rozliczania podatku dochodowego w Polsce
    od dochodów uzyskiwanych w Katarze.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).

    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Jak wynika z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Według art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis ten wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym przepisie spójnika „lub” w
    sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania,
    kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski ośrodka interesów życiowych.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena czy podatnik podlega w
    Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie, z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
    Państwa Kataru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu
    się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 18 listopada 2008 r. (Dz.U.
    2010 r. Nr 17 poz. 93)

      W rozumieniu niniejszej Umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem
      tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania,
      miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym
      charakterze i obejmuje również to Państwo i każdą jednostkę terytorialną lub organ
      lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega
      opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł
      położonych w tym Państwie.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 tej umowy jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba
    fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status
    określa się według następujących zasad:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie,
      w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania
      w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w
      tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i
      gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek
      interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w
      żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w
      tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa
      zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym
      Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeżeli nie można ustalić miejsca zamieszkania osoby fizycznej zgodnie z
      postanowieniami pkt a), b) i c), to właściwe organy obydwu Umawiających się Państw
      rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek
    spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w
    Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy ww. przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją
    podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    powołanym wyżej art. 4 ust. 2 Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku
    podatkowego.
    Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe,
    co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć
    to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do
    czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania należy rozumieć ośrodek interesów życiowych,
    przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie,

    zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności
    gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności
    należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli
    miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Z treści wniosku wynika, że od około 10 lat mieszka Pan i pracuje w Katarze. W Polsce:
    – mieszka Pana rodzina: rodzice z bratem,
    – ma Pan również dwójkę dzieci, które wychowuje ich matka,
    – ma Pan telefon komórkowy do kontaktu przede wszystkim z dziećmi,
                      2– ma Pan działkę o pow. 1.000 m oraz samochód,
    – posiada Pan konto bankowe.
    W związku z powyższym posiada Pan w Polsce centrum interesów osobistych. Spełnia Pan
    tym samym przesłankę dla uznania Pana za osobę posiadającą na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z wniosku, zgodnie z wewnętrznym prawem Kataru jest Pan traktowany jako
    osoba, która ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Katarze. Wobec
    podwójnej rezydencji podatkowej należy przeanalizować przedstawione przez Pana
    informacje z uwzględnieniem reguł kolizyjnych wynikających z art. 4 ust. 2 Umowy między
    Rzecząpospolitą Polską a Katarem w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. I tak
    stałe miejsce zamieszkania – w okresie, którego dotyczy wniosek – miał Pan w Katarze (nie
    miał Pan w tym okresie stałego miejsca zamieszkania w Polsce). Należy zatem uznać Pana
    za osobę, która nie miała miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.
    W konsekwencji – w okresie wskazanym we wniosku – podlegał Pan w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, i nie miał obowiązku rozliczania podatku
    dochodowego w Polsce od dochodów uzyskiwanych w Katarze.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.