Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.708.2025.1.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-08
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków poniesionych na psychoedukację.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
wydatek-wydatki osobiste
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 20 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą związaną z doradztwem w zakresie
    informatyki, w tym kierowania projektami informatycznymi. Pani praca ma charakter
    wysoko stresowy i wymaga:
        prowadzenia wielu projektów jednocześnie,
        częstych kontaktów z klientami,
        podejmowania szybkich decyzji pod presją czasu,
        organizacji pracy i utrzymywania wysokiej efektywności zespołów projektowych,
        zarządzania wysokimi budżetami,
        minimalizowania ryzyk.
    W celu utrzymania i podnoszenia zdolności do prowadzenia działalności oraz zwiększenia
    efektywności zawodowej, regularnie korzysta Pani z warsztatów psychoedukacyjnych
    prowadzonych przez Pracownię Psychologiczną.
    Celem warsztatów jest:
        nauka zarządzania stresem w pracy,
        rozwój kompetencji miękkich związanych z komunikacją i zarządzaniem zespołem,
        rozwój umiejętności komunikacyjnych i przywódczych,
        budowanie odporności psychicznej w pracy z klientami,
        poprawa koncentracji i efektywności pracy,
        zapobieganie wypaleniu zawodowemu.
    Usługi te mają charakter szkoleniowo-rozwojowy i nie stanowią terapii medycznej ani
    leczenia choroby. Otrzymuje Pani od Pracowni Psychologicznej faktury VAT, wystawiane
    na Pani działalność gospodarczą. Na fakturach widnieje opis: „Warsztaty
    psychoedukacyjne”.

## Pytanie

Czy wydatki ponoszone na Warsztaty psychoedukacyjne, udokumentowane fakturami VAT
    wystawionymi na Pani działalność gospodarczą, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, jako wydatek poniesiony w celu
    zachowania i zabezpieczenia źródła przychodu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, wydatki te stanowią koszty uzyskania przychodów, ponieważ:
    1. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztem podatkowym jest każdy wydatek
    poniesiony w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła,
    o ile nie jest wymieniony w art. 23 jako wyłączony z kosztów.
    2. Warsztaty psychoedukacyjne pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną
    działalnością ponieważ zwiększają Pani efektywność jako kierownika projektów IT,
    poprawiają zdolność zarządzania stresem i kontaktami biznesowymi, co bezpośrednio
    przekłada się na jakość i ciągłość Pani działalności, tym samym mają bezpośredni wpływ
    na zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów.
    3. Usługi te mają charakter szkoleniowo-rozwojowy, a nie medyczny - nie dotyczą leczenia
    choroby, lecz wspierają efektywność pracy, zdolność do wykonywania obowiązków, są
    ukierunkowane na rozwój i utrzymanie kompetencji zawodowych niezbędnych w
    działalności gospodarczej.

    4. Koszt ten nie został wymieniony w katalogu wydatków niestanowiących kosztów
    podatkowych w art. 23 ustawy o PIT. W związku z powyższym uważa Pani, że wydatki
    ponoszone na warsztaty psychoedukacyjne mogą być uznane za koszt uzyskania
    przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez Podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność Podatnika
        przez osoby inne niż Podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        Podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy również podkreślić, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej
    działalności, decyduje podmiot prowadzący tę działalność, a nie organ podatkowy. Na
    podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z
    prowadzoną działalnością, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość
    osiągniętych przychodów.
    Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu,
    bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w

    stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony
    wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć
    zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz
    zawsze związane są z uzyskaniem przychodu z konkretnego źródła. Koszty uzyskania
    przychodu z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są
    zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.
    Co warte podkreślenia w kontekście niniejszej sprawy, jednym z warunków zaliczenia
    danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest poniesienie go w celu uzyskania
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu w związku z
    wykonywaną działalnością gospodarczą.
    Ustawodawca nie definiuje terminów: „w celu” osiągnięcia przychodu, „zachowanie” czy
    „zabezpieczenie” źródła przychodów, co determinuje konieczność odwołania się do ich
    znaczenia słownikowego. Zgodnie z nim, „celowość” oznacza działanie w określonym celu,
    zaś „zabezpieczenie” ma zapobiegać pogorszeniu się określonego stanu rzeczy, podobnie
    jak jego „zachowanie”. Na tej podstawie należy przyjąć, że koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów to realne wydatki, obiektywnie nakierowane na uzyskanie
    (zwiększenie) przychodów. Ich wpływ na zachowanie źródła przychodów zakłada co
    najmniej przyczynienie się do nienaruszalności tego źródła, a w konsekwencji
    zabezpieczenie jego istnienia. Z tego punktu widzenia, nie każdy wydatek, nawet związany
    z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest kosztem podatkowym. Jest nim bowiem
    tylko ten wydatek, który realizuje określony cel wskazany w art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty
    winny go realizować bądź co najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia.
    W efekcie, przy ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie
    wskazanymi w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych – wymaga
    indywidualnej oceny pod kątem jego związku (bezpośredniego lub pośredniego) z
    przychodem i z racjonalnością działania podatnika dla osiągnięcia tego przychodu.
    Sytuacje, w których ten związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozpatrywać
    zgodnie z zasadami racjonalnego rozumowania, biorąc pod uwagę zachodzące
    odrębności. W rezultacie, kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u danego podatnika
    powinna być determinowana charakterem i profilem prowadzonej działalności
    gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego kosztu.
    W doktrynie wskazuje się, że zwrot „w celu uzyskania przychodu” nie powinien być
    interpretowany zbyt szeroko. Możność uzyskania przychodu przez dokonanie danego
    wydatku powinna być oceniana z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i
    praktyki obrotu gospodarczego. Nie jest bowiem wykluczone, że dany wydatek
    teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest
    on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w
    których podatnicy zaliczają do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które
    przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych, a ich możność przyczynienia się do
    powstania przychodu jest czysto teoretyczna.
    Zasadę dotyczącą zwrotu „w celu” opisuje wyrok NSA z dnia 16.10.2012 r., sygn. akt II FSK
    430/11, w którym stwierdzono: zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony
    przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy
    opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo -
    skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie
    przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego
    działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z
    prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie
    przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość
    uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil

    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku”.
    Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki,
    które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych które już nimi nie są.
    Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekonstruowaniu otwartego ciągu zdarzeń,
    które poprzedziły uzyskanie przychodów, a równocześnie były niezbędne do ich
    osiągnięcia - tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo - przyczynowy.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość
    powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).
    Katalog wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, określonych w art. 23
    ww. ustawy nie przewiduje wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków
    ponoszonych na warsztaty psychoedukacyjne. Nie stanowi to jednak wystarczającej
    przesłanki do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Możliwość taka wystąpi
    wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostaną wymogi określone w art. 22 ust. 1 ww. ustawy.
    Dokonując oceny, czy wydatek na opisane w treści wniosku warsztaty psychoedukacyjne
    może stanowić koszt podatkowy, należy mieć na uwadze związek takiego wydatku z
    przychodami z danego źródła przychodów.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą
    związaną z doradztwem w zakresie informatyki, w tym kierowania projektami
    informatycznymi. Pani praca ma charakter wysoko stresowy. Celem utrzymania i
    podnoszenia zdolności do prowadzenia działalności oraz zwiększenia efektywności
    zawodowej, regularnie Pani korzysta z warsztatów psychoedukacyjnych. Usługi te mają
    charakter szkoleniowo-rozwojowy i nie stanowią terapii medycznej ani leczenia choroby.
    Wątpliwości Pani sprowadzają się do ustalenia, czy poniesione przez Panią wydatki na
    warsztaty psychoedukacyjne stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    W mojej ocenie wskazane we wniosku wydatki na warsztaty psychoedukacyjne mają
    charakter osobisty, a ich poniesienie ma na celu jedynie poprawę Pani warunków
    zdrowotnych i ochronę Pani zdrowia, a nie wykonywanie działalności gospodarczej. Bez
    wątpienia zły stan zdrowia może przełożyć się na niemożność wykonywania działalności
    gospodarczej lub gorszą efektywność zawodową a zdrowie psychiczne pozwala realizować
    przychody z tej działalności, ale nie sposób uznać, że są to wydatki ponoszone w celu
    osiągnięcia przychodów. Brak jest bowiem ich związku z wykonywaną działalnością
    gospodarczą.

    Wydatki, jakie Pani ponosi na warsztaty psychoedukacyjne nie mają związku z
    prowadzoną przez Panią pozarolniczą działalnością gospodarczą, gdyż bezpośrednim
    celem ich poniesienia jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania organizmu.
    Wydatki na warsztaty psychoedykacyjne nie mają także na celu ani zachowania, ani
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Dodatkowo należy wskazać, że praktycznie każda praca wywołuje stres, a wiele zawodów
    związanych jest z jeszcze większą odpowiedzialnością. Każda praca, jak i rodzaj
    prowadzonej działalności gospodarczej ma określony wpływ i nie pozostaje obojętny
    względem zdrowia, także zdrowia psychicznego.
    W sytuacji, gdy uczęszcza Pani na warsztaty psychoedukacyjne, które mają na celu naukę
    zarządzania stresem w pracy, rozwój kompetencji miękkich związanych z komunikacją i
    zarządzaniem zespołem, rozwój umiejętności komunikacyjnych i przywódczych,
    budowanie odporności psychicznej w pracy z klientami, poprawę koncentracji i
    efektywności pracy, zapobieganie wypaleniu zawodowemu to spełnia Pani własne
    potrzeby osobiste, których wymaga stan Pani zdrowia (jeśli nie radzi sobie Pani ze
    stresem), niezależnie od tego czy prowadzi Pani działalność gospodarczą.
    Powyższe zatem oznacza, że nie jest spełniona, w stosunku do wydatków na warsztaty
    psychoedukacyjne, podstawowa przesłanka zaliczania wydatków do kosztów uzyskania
    przychodu zawarta w treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, co oznacza, że wydatki te nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Reasumując, wydatki związane z warsztatami psychedukacyjnymi, nie mają związku z
    prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą i nie są wydatkami ponoszonym w
    celu powstania lub zwiększenia przychodu oraz zabezpieczenia lub zachowania źródła
    przychodu jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Nie można zatem ich uznać za
    koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Tym samym Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ
    uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.