Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.926.2025.2.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-15
Teza: Skutki podatkowe umorzenia wierzytelności z tytułu kredytu
hipotecznego .
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 8 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi
    na wezwanie Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        1. Zainteresowany będący stroną postępowania:A.A.......
        2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:B.B.......

## Opis zdarzenia przyszłego

A.A. oraz B.B. (dalej: Wnioskodawcy) posiadają nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz.U.2024.226 t. j. z dnia 2024.02.21).
    Wnioskodawcy zaciągnęli kredyt hipoteczny nr ... indeksowany do waluty obcej CHF w
    Banku .... (obecny sukcesor prawny to ... z siedzibą w D działający na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ... [Spółka Akcyjna] Oddział w Polsce z siedzibą w D),
    czyli w podmiocie, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru
    nad rynkiem finansowym i który był uprawniony do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, dnia 26 lutego
    2008 r., celem zakupu lokalu mieszkalnego na rynku pierwotnym. Kredyt był związany z
    realizacją własnych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców. Przedmiot finansowania
    stanowiła odrębna własność lokalu na ul. B
    Przedmiotowa nieruchomość posiada przylegającą komórkę. Miejsce parkingowe znajduje
    się w tej samej bryle budynku, co przedmiotowe mieszkanie, ale posiada inną księgę
    wieczystą. Kwota kredytu nie pokryła opłat okołokredytowych.
    Na przedmiotowej nieruchomości nigdy nie było zarejestrowanej ani prowadzonej
    działalności gospodarczej. Przedmiotowe mieszkanie nie pełniło nigdy roli wirtualnego
    biura. Wnioskodawcy posiadają wspólność majątkową.
    W dacie zawarcia umowy kredytu hipotecznego nr ..., Wnioskodawcy byli właścicielami
    kawalerki położonej na ul. A. (spółdzielcze prawo własności od 30 listopada 2007 r.).
    Kawalerka została wynajęta 17 września 2007 r. Wnioskodawcy zamieszkiwali
    wynajmowane mieszkanie (położone na ul. C.) jako Najemcy.
    Akt notarialny mieszkania położonego na ul. B. został podpisany 29 stycznia 2010 r.
    Wnioskodawcy zamieszkiwali w przedmiotowej nieruchomości od połowy sierpnia 2009 r.
    do końca maja 2010 r. W tym czasie wyłącznie w tej nieruchomości cała rodzina
    realizowała swój cel mieszkaniowy. Należy podkreślić, że rodzina planowała mieszkać w
    tym mieszkaniu i cel ów, realizować znacznie dłużej, jednak niespodziewanie pojawiły się
    dodatkowe, nieplanowane okoliczności związane z propozycją pracy z zagranicy. We
    wrześniu 2009 r. Wnioskodawca (A.A.) otrzymał propozycję wyjazdu do pracy za granicą,
    którą zaakceptował. Wnioskodawca przebywając w Polsce mieszkał w przedmiotowym
    mieszkaniu. Na początku lutego 2010 r., Wnioskodawcy podjęli decyzję, iż sytuacja
    zawodowa A.A. jest stabilna, w związku z czym warto skorzystać z możliwości, które daje
    taki kontrakt o pracę (m.in. zapewnienie przez pracodawcę edukacji w międzynarodowych
    szkołach). 8 lutego 2010 r. do Wnioskodawcy za granicą dołączył syn (niepełnoletni) i
    rozpoczął naukę w szkole międzynarodowej. W maju Wnioskodawcy podjęli decyzję o
    zawieszeniu przez Wnioskodawczynię pracy. Wnioskodawczyni wzięła urlop
    długoterminowy na kilka lat i zamieszkała razem z Wnioskodawcą i synem w ....

    Wnioskodawczyni wyjechała z Polski, a przedmiotowe mieszkanie zostało wynajęte (najem
    prywatny od 1 czerwca 2010 r.).
    Wnioskodawcy do Polski wrócili w 2018 r. Wnioskodawcy nie zamieszkali już w
    przedmiotowym mieszkaniu (mieszkanie było w kolejnych latach wynajmowane, przede
    wszystkim ze względu na wysokie raty kredytu). Przy rozliczeniu najmu prywatnego (do
    2023 r.) Wnioskodawcy składali PIT-36. Od 2024 r. przedmiotowe mieszkanie jest
    wynajmowane jako najem krótkoterminowy. Wnioskodawczyni założyła jednoosobową
    działalność gospodarczą.
    Wnioskodawcy nigdy nie korzystali z ulgi odsetkowej. Całość kwoty kredytu została
    przeznaczona na zakup nieruchomości, która pierwotnie realizowała wyłącznie Ich cel
    mieszkaniowy.
    Wnioskodawcy są w trakcie negocjacji ugody z Bankiem. Wnioskodawcy planują zawrzeć
    ugodę w czwartym kwartale 2025 r. Podpisując ugodę na dzień dzisiejszy, Wnioskodawcy
    zaakceptowaliby następujące warunki:
      1. Strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia oraz miały
        wolę utrzymania jej w mocy przez cały okres kredytowania, z uwzględnieniem
        zmian wynikających z niniejszej Ugody.
      2. Strony potwierdzają, iż Bank wypłacił Kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na
        realizację celu kredytu określonego w Umowie, a Kredytobiorcy oświadczają, że
        wykorzystali kwotę kredytu na realizację tego celu.
      3. W księgach rachunkowych Banku na dzień 29 września 2025 r. wysokość zadłużenia
        Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła 247 149,04 CHF, co oznacza, że po
        przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z
        dnia poprzedzającego dzień sporządzenia Ugody, zadłużenie Kredytobiorcy na ten
        dzień wynosiło 1 129 594,69 PLN.
      4. Strony dokonują zmiany waluty obcej zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę
        polską zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej Ugodzie.
      5. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia do całkowitej spłaty kredytu Strony
        przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od
        daty zawarcia Umowy:
      a) stanowił kredyt złotowy udzielony w kwocie 878 035,00 PLN;
      b) oprocentowany był na podstawie stopy referencyjnej WIBOR 3M obowiązującej na
        dzień roboczy poprzedzający dzień uruchomienia kredytu (pierwszej transzy
        kredytu) oraz marży w wysokości 1,47 p.p.;
        [...]
      8. Strony zgodnie ustalają, że po zmianie waluty obcej kredytu na walutę PLN pozostałe
        do spłaty zadłużenie (kapitał) Kredytobiorcy względem Banku z tytułu Umowy, na
        dzień sporządzenia Ugody wynosi 475 561,74 PLN. Strony zgodnie postanawiają o
        zmianie kwoty, o której mowa w zdaniu poprzednim w ten sposób, że Bank dokona
        zwrotu, który na dzień sporządzenia Ugody wynosi 78 000,00 PLN (słownie złotych:
        siedemdziesiąt osiem tysięcy, 00/100) [kwota zwrotu]. Kwota zwrotu pochodzi z
        wydatków, które zostały uprzednio poniesione ze środków Kredytobiorcy na rzecz
        Banku.
      9. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie), na kwotę 1 129 594,69
        PLN. Kwota umorzenia stanowi kwotę wskazaną w ust. 3.
        [...]

      15. Zawarcie niniejszej Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 kodeksu
        cywilnego.
    Wnioskodawcy nigdy wcześniej nie korzystali z zaniechania poboru podatku z tytułu
    umorzenia jakichkolwiek zobowiązań.
    W złożonym uzupełnieniu, w odpowiedzi na zadane pytania, wskazali Państwo:
    Pyt.: Jaki dokładnie cel zaciągnięcia kredytu został wpisany w umowie o kredyt, zgodnie z
    treścią tej umowy?
    Odp.: Cytując treść umowy kredytowej: „2. Kredyt przeznaczony jest na zakup lokalu
    mieszkalnego na rynku pierwotnym”.
    Pyt.: Czy zaciągnięty kredyt został przeznaczony wyłącznie na zakup wskazanego we
    wniosku lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność, czy środkami z tego
    kredytu został również sfinansowany zakup miejsca parkingowego posiadającego odrębną
    księgę wieczystą?
    Odp.: Zaciągnięty kredyt został przeznaczony na zakup wskazanego we wniosku lokalu
    mieszkalnego oraz zakup miejsca parkingowego posiadającego odrębną księgę wieczystą.
    Pyt.: Czy ww. kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na
    nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu
    lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu
    mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w
    spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie? Na jakiej konkretnie nieruchomości
    (prawie majątkowym) kredyt został zabezpieczony hipoteką?
    Odp.: Kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki kaucyjnej ustanowionej na
    kredytowanej nieruchomości (położonej w W. na ul. B.).
    Pyt.: Co składa się na kwotę objętą ugodą – kwotę, w stosunku do której Państwo, jako
    kredytobiorcy, zostaliście zwolnieni z długu (kwotę umorzenia), tj. czy jest to kwota
    kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych, kwota tzw. odsetek karnych (odsetek od
    zadłużenia przeterminowanego) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorców było
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
    szczególności ubezpieczeń? Jeżeli w skład ww. kwoty wchodziła kwota odsetek karnych
    (odsetek od zadłużenia przeterminowanego), to czy w zawartej umowie kredytu określone
    zostały jednoznacznie, wiążące dla stron umowy, zasady naliczenia takich odsetek? Proszę
    o udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, wybierając spośród wskazanych
    kwot.
    Odp.: Na kwotę umorzenia składa się kwota kapitału i odsetek.
    Pyt.: Czy opisana we wniosku kwota zwrotu, którą bank Państwu wypłaci jest: zwrotem
    środków, które zostały wpłacone przez Państwa do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek
    (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku
    ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego w
    ugodzie zostaną uznane za nadpłatę kredytu nienależną bankowi albo zwrotem środków
    wpłaconych przez Państwa wcześniej do banku tytułem spłaty kapitału, odsetek (rat
    kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem i które w wyniku ugody
    stały się nienależne bankowi (z jakiego powodu)? Albo świadczeniem z tytułu kredytu
    mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania?
    Odp.: Opisana we wniosku kwota zwrotu, którą bank wypłaci Wnioskodawcom, jest
    zwrotem środków, które zostały wpłacone przez Wnioskodawców do banku tytułem spłaty
    kapitału, odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a
    które w wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty
    przyjętego w ugodzie zostaną uznane za nadpłatę kredytu nienależną bankowi.

    Pytania
      1. Czy Wnioskodawcom przysługuje prawo do zaniechania poboru podatku
        dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
        hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe uregulowanego w § 1, § 2 oraz § 3
        rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w związku z art. 22 § 1
        pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z
        planowanym podpisaniem ugody?
      2. Czy kwota, która zostanie zwrócona przez Bank na rzecz Wnioskodawców, stanowić
        będzie przychód podatkowy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca
        1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Zainteresowanych, spełniają Oni wszystkie przesłanki do skorzystania z
    przedmiotowego zwolnienia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która
    wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
    Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z

    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym
    z innych źródeł będziemy mówić zatem w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią
    realne korzyści majątkowe.
    W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 2439
    z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
    Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę kapitału na podstawie ugody należy zakwalifikować do
    przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – mającego
    zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 r.
    – została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2022 r. poz. 592).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe:
    1.Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1)umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku gdy:
    a)kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
    w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b)osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej;
    2)otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
    udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
    waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania.

    2.Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1)kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2)odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3)opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
    kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
    ubezpieczeń.
    3.W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4.W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
    gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa
    w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5.Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1)jednego gospodarstwa domowego albo
    2)więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
    zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
    każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
    rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).
    6.Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo
    prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek
    mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią
    zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7.W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie
    do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    W myśl § 3 ww. rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe:
    Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć
    kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
    nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie,
    lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim
    prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w
    takim prawie, oraz

    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
    Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
    poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na
    nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
    udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
    takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w
    takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa
    użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z
    rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w
    gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w
    okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod
    budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
    mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
    budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
    pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym
    do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Należy wskazać, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    zrezygnowano z wymogu zaciągnięcia kredytu na „własne” cele mieszkaniowe ze względu
    na fakt, że zabezpieczone hipotecznie kredyty na cele mieszkaniowe zaciągane były
    niejednokrotnie przez osoby blisko ze sobą spokrewnione (np. rodzice na rzecz dzieci, w
    tym w charakterze współkredytobiorców, bez zamiaru zamieszkiwania razem z dziećmi).
    Określając kredyt mieszkaniowy objęty zaniechaniem, rozporządzenie odwołuje się do
    wydatków, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przy czym zaniechanie nie powinno przysługiwać
    osobom, które zaciągnęły kredyt/kredyty na wiele odrębnych lokali, przeznaczonych na
    wynajem, czy też zaspokajających potrzeby różnych gospodarstw domowych.
    Z powyższego wynika bowiem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iż przysługuje Im prawo
    do skorzystania ze zwolnienia od całości umorzonej przez bank kwoty.
    Ad 2
    Tak jak zawarte zostało w Ad. 1, podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2024.226 t. j. z dnia

    2024.02.21) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9
    ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku. W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c,
    art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
    przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
    Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym
    z innych źródeł będziemy mówić zatem w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią
    realne korzyści majątkowe. Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą
    natomiast obowiązki informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

    W myśl tego przepisu:
    Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
    organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
    dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem
    dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego
    podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o
    wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika
    wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a,
    urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
    sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega, co do zasady,
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Po stronie Wnioskodawców nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego. W
    związku z podpisaniem ugody Wnioskodawcy otrzymają zwrot środków pieniężnych, które
    wcześniej na mocy umowy przekazali na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego
    kredytu hipotecznego. A zatem, otrzymali środki będące ekwiwalentem wydatków, które
    były uprzednio poniesione z ich własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody
    z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Ich majątku. Zwrot ten będzie dla
    Wnioskodawców neutralny podatkowo. W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty
    uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił dla
    Wnioskodawców przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Zatem, Wnioskodawcy nie mają obowiązku zapłaty podatku od kwoty
    zwróconej przez bank.
    W analogicznych stanach faktycznych interpretacje, które uzyskiwali podatnicy
    indywidualnie w zakresie zwrotów są korzystne, tutaj przykład: interpretacja indywidualna
    dyrektora KIS z 1 sierpnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ.
    W powyższej Dyrektor KIS wskazał następujący ku temu argument:
    „Dlatego stwierdzam, że zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego (tj. będącej przedmiotem Pani zapytania kwoty
    dodatkowej) nie będzie stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu

    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem, nie będzie Pani miała obowiązku
    zapłaty podatku od wypłaconej Pani przez bank ww. kwoty dodatkowej”.
    Jeżeli chodzi o zwroty, to wskazanie, że taki zwrot zawsze powinien być zwolniony z PIT
    znajdziemy w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia
    16 lutego 2024 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1078.2023.2.AC. Jest to interpretacja wydana
    na rzecz banku (w zakresie obowiązku informacyjnego w podatku dochodowym od
    zwrotów).
    W opisanym stanie faktycznym bank zwrócił się do Dyrektora KIS z dwoma pytaniami:
    „1. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, dokonanie pomniejszenia kwoty pierwotnego
    zobowiązania kredytowego walutowego i jego spłat o kwotę wyliczonego nowego
    zobowiązania kredytowego Złotowego i jego spłat zgodnie z zawartą Ugodą i tym samym
    ustalenie kwoty zwrotu nienależnie wpłaconego zobowiązania kredytowego, nie stanowi
    przychodu podatkowego po stronie Kredytobiorcy i nie będzie skutkować obowiązkiem
    sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT?
    Oraz wyraził następujące stanowisko:
    Ad 1. W Państwa ocenie, dokonanie pomniejszenia kwoty pierwotnego zobowiązania
    kredytowego walutowego i jego spłat o kwotę wyliczonego nowego zobowiązania
    kredytowego złotowego i jego spłat zgodnie z zawartą Ugodą i tym samym ustalenie kwoty
    zwrotu nienależnie wpłaconego zobowiązania kredytowego, nie stanowi przychodu
    podatkowego po stronie Kredytobiorcy i nie będzie skutkować obowiązkiem sporządzenia
    przez Państwa informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT.
    A w drugim pytaniu:
    2. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym, dokonanie umorzenia wierzytelności kredytowej w
    ramach zawartej Ugody i złożeniu przez Kredytobiorcę oświadczenia, iż spełnia warunki
    do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego, nie będzie skutkowało
    obowiązkiem sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w art. 42a ust. 1
    ustawy o PIT?
    Ad 2. W Państwa ocenie, dokonanie umorzenia wierzytelności kredytowej w ramach
    zawartej Ugody opisanej w stanie faktycznym i złożeniu przez Kredytobiorcę oświadczenia,
    iż spełnia warunki do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego, nie
    będzie skutkowało obowiązkiem sporządzenia przez Państwa informacji, o której mowa w
    art. 42a ust. 1 ustawy o PIT”.
    Należy podkreślić, że nie jest prawem Banku oceniać, czy dana wypłata będzie stanowić
    przychód podatkowy podatnika czy nie. Uprawnienia do takiej oceny mają jedynie organy
    skarbowe, w szczególności tutejszy Organ (w ramach kontroli abstrakcyjnej stosowania
    prawa). W obecnym stanie prawnym powstała rozbieżność, w której niektóre banki
    uważają zwróconą kwotę za przychód podatnika, a inne, powołując się na uzyskane
    interpretacje indywidualne – już nie.
    W tym kontekście należy w szczególności podkreślić fundamentalną rolę gwarancyjną
    ustawy zasadniczej:
    Art. 32. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej:
    1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez
    władze publiczne.
    2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym
    z jakiejkolwiek przyczyny.

    O ile pierwszy ustęp ogranicza się do władz publicznych, o tyle drugi ma charakter szerszy.
    Wskazać należy, iż uznaniowe zakwalifikowanie zwrotów z tytułu ugód bankowych, po
    wcześniejszym stosowaniu klauzul abuzywnych przez te instytucje, należy uznać za
    złamanie zasady równości w życiu gospodarczym. W sytuacji, w której spójna linia
    interpretacyjna potwierdza brak podatku dochodowego od otrzymywanych w toku ugód
    zwrotów, działanie jednego banku wbrew tej linii, należy uznać za dyskryminujące,
    niezgodne z obowiązującym prawem oraz krzywdzące dla tych podatników, będących
    klientami tego konkretnego banku.
    Przy czym, zdaniem Wnioskodawców, określenia, którymi posługuje się bank w treści
    ugody, różne w zależności od poszczególnego banku, nie powinny mieć znaczenia na
    interpretację skutków podatkowych ugody. Niezależnie, czy zwrot na rzecz klienta
    określamy mianem zwrotu, korekty, zwrotu nadpłaty, zwrotu kapitału, wypłaty
    dodatkowej czy wynagrodzenia albo zwrotu nienależnie pobranych kwot, to różnice są
    głównie na gruncie semantycznym, natomiast bez wpływu na sens i prawno-podatkowy
    kontekst wydarzenia podatkowego, jakim jest zawarcie ugody.
    Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iż kwota zwrócona nie
    będzie stanowiła przychodu podatkowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia
    26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
        52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
      · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
        właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
        Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
        uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka

      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane

      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Umorzenie wierzytelności
    Przystępując do oceny skutków podatkowych planowanego umorzenia Państwu przez
    bank wierzytelności od zaciągniętego w 2008 r. kredytu hipotecznego, wskazać należy, że
    instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Instytucja zwolnienia z długu uregulowana została w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem
    wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył
    zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do
    czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem
    zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do
    zwolnienia z długu.
    Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku
    ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie
    umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik)
    zwolnienie z długu.
    Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie z długu jest
    przysporzenie po stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego
    majątku. Skoro zatem dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on
    przychód, bowiem uzyskuje on przysporzenie.
    Wobec tego na skuteczne zwolnienie z długu, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego, składają
    się dwa elementy:
      1) oświadczenie woli wierzyciela o umorzeniu zobowiązania,
      2) akceptacja tego oświadczenia przez dłużnika.
    Przy czym wskazuje się, że zwolnienie z długu może odnosić się do wierzytelności
    istniejących. Dopuszczalne jest także zwolnienie z długu przyszłego.

    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Poprawność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10, w którym Sąd wskazał, że
    „gdy dochodzi do umorzenia wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u
    podstaw uzyskanego nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też
    decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma
    bowiem to, że w następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty
    zadłużenia. Po jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość
    umorzonej kwoty zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela.
    Faktyczna rezygnacja wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania
    przychodu, podobnie jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w
    każdym z tych przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnienia świadczenia.
    Należy bowiem zauważyć, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy”.
    Tym samym stwierdzam, że wartość umorzonych Państwu kwot wierzytelności z tytułu
    kredytu hipotecznego (kwoty kapitału i odsetek), na podstawie ugody z bankiem, którą
    zawrą Państwo w 2025 r., będzie stanowić przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże, zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 1672):
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;

      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z
        tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje
        do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 oraz z 2025 r. poz.769
        i 1064).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
        mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
        wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
      1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki
        określone w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
        lub udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Wobec powyższego, ww. zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych
    hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt

    mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w
    przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Zgodnie z przedstawionym przez Państwa opisem sprawy, 26 lutego 2008 r. zawarli
    Państwo w banku umowę o kredyt hipoteczny, którego celem był zakup na rynku
    pierwotnym odrębnej własności lokalu mieszkalnego. Nieruchomość posiada przylegającą
    komórkę. Miejsce parkingowe znajduje się w tej samej bryle budynku, co przedmiotowe
    mieszkanie, ale posiada inną księgę wieczystą. Zaciągnięty kredyt został przeznaczony na
    zakup ww. lokalu mieszkalnego oraz miejsca parkingowego posiadającego odrębną księgę
    wieczystą.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatkiem
    uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. nabycie lokalu mieszkalnego.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu
    mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów
    ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).
    Stosownie do art. 2 ust. 2 ww. ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.
    W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska
    są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości
    uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią
    lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy wynika, że lokal mieszkalny i miejsce
    parkingowe, mają oddzielne księgi wieczyste. Nie można więc uznać, że miejsce
    parkingowe spełnia definicję „pomieszczenia przynależnego” nierozerwalnie związanego z
    zakupionym odrębnie lokalem mieszkalnym. Pomimo tego, że wspomniane miejsce
    parkingowe znajduje się w tej samej bryle budynku, co zakupiony przez Państwa lokal
    mieszkalny, to jednak w żadnym wypadku nie jest lokalem mieszkalnym, a więc nie służy
    zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Podsumowując, stwierdzam, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2008 r., która zostanie Państwu umorzona przez bank (kwota kapitału i

    odsetek) w 2025 r., w przypadku zawarcia ugody z bankiem, będzie stanowić dla Państwa
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z
    tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    W stosunku do tego przychodu, który uzyskają Państwo w wyniku planowanej ugody, w
    związku z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu sfinansowania tym kredytem zakupu
    odrębnej własności lokalu mieszkalnego, znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe i w związku z powyższym nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu powstałego w związku z
    umorzeniem tej części kredytu hipotecznego.
    Przy czym podkreślam, że wobec treści § 4 cytowanego rozporządzenia, zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do tego przychodu
    będzie miało zastosowanie tylko wówczas, gdy ugoda z bankiem, na mocy której dojdzie
    do ww. umorzenia wierzytelności, zostanie zawarta w okresie obowiązywania
    rozporządzenia, tj. do 31 grudnia 2026 r.
    Zatem, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.
    Natomiast, w stosunku do przychodu, który uzyskają Państwo w związku z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego w części odpowiadającej kwocie
    wierzytelności z tytułu sfinansowania tym kredytem zakupu miejsca parkingowego, nie
    znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    W konsekwencji, od przychodu, który powstanie w przypadku zawarcia ugody z bankiem,
    w związku z umorzeniem tej części kredytu hipotecznego, będą Państwo zobowiązani do
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Zatem, w tej części Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu nadpłaty przez bank
    Jak stanowi art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Jak to wskazano powyżej, otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych
    w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, bank w przedstawionej Państwu propozycji ugody
    zaproponował wypłatę kwoty pieniędzy stanowiącej zwrot środków, które zostały
    wpłacone przez Państwa do banku tytułem spłaty kapitału i odsetek (rat kapitałowo-
    odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w wyniku ponownego
    przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego w ugodzie, zostaną
    uznane za nadpłatę kredytu nienależną bankowi.
    Wobec powyższego, skoro powyższa kwota będzie zwrotem wpłaconych uprzednio do
    banku kwot w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i ww. kwota nie będzie
    stanowiła przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu hipotecznego, to
    stwierdzam, że zwrot ten nie będzie stanowił dla Państwa przychodu.
    Czynność ta nie spowoduje uzyskania przez Państwa przysporzenia majątkowego, wzrostu
    Ich majątku. Otrzymana kwota będzie stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które wpłacili
    Państwo wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie będą Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, nie będą mieli Państwo obowiązku
    rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów podatkowych.
    W tym zakresie Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu
    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, podkreślić należy,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych, co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.