Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.331.2025.1.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Dodatkowy, zwiększony odpis (dodatkowe zasilenie rachunku
Funduszu) pochodzący ze środków z bieżącej działalności
operacyjnej Spółki będzie kosztem uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: fundusz-Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych
fundusz-odpisy na ZFŚS
koszt-koszty uzyskania przychodów
odpisy
rachunki
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek, z 26 maja 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie (...), jest zarejestrowanym
    podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Ponadto, zatrudnia ponad 50
    pracowników, wobec czego zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym
    funduszu świadczeń socjalnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 288), ma obowiązek tworzenia
    Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (dalej: „ZFŚS”). Działalność socjalna Spółki
    uregulowana jest przede wszystkim w Regulaminie ZFŚS. Ponadto, kwestie związane z
    odpisami, ich wysokością oraz innymi zasileniami Funduszu unormowane są w
    Regulaminie Wynagradzania. Oba dokumenty stanowią odrębne akty prawa
    wewnętrznego Spółki, zaakceptowane oraz podpisane przez Zarząd Spółki.
    Z uwagi na sytuację gospodarczą na rynku, Spółka postanowiła zgodnie z art. 4 ustawy o
    ZFŚS, o ustaleniu odpisu podstawowego na poziomie niższym niż ustawowy tj. aktualnie
    wynosi 28 % przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku
    poprzednim lub drugim półroczu roku poprzedniego, jeżeli przeciętne wynagrodzenie z
    tego okresu stanowiło kwotę wyższą. W sytuacji, kiedy ustalony odpis podstawowy nie
    będzie wystarczający do wypełnienia celów przewidzianych przy tworzeniu ZFŚS,
    Wnioskodawca postanowił, że będzie go zasilał środkami pochodzącymi z bieżącej
    działalności.
    Mając na uwadze powyższe, wnioskodawca w dniu 3 grudnia 2024 r. zasilił rachunek
    Funduszu dodatkową wpłatą ze środków pochodzących z bieżącej działalności operacyjnej
    Spółki. Decyzję w tym zakresie podjął Zarząd. Kwota została zarachowana jako odpis
    zgodnie z ustawą o ZFŚS. W dniu podjęcia decyzji oraz dokonania przelewu obowiązywały
    następujące regulacje:
    - zgodnie z zapisami Regulaminu Wynagradzania oraz Regulaminu Zakładowego
      Funduszu Świadczeń Socjalnych, opisującymi finansowanie Funduszu: „Fundusz
      tworzony jest z odpisów obowiązkowych (odpis podstawowy) oraz nieobowiązkowych
      odpisów dodatkowych, w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami”, a
      następnie: „Fundusz może być zasilany także: dodatkowymi wpłatami ze środków
      pochodzących z bieżącej działalności operacyjnej Spółki, odpisami z zysku netto,
      darowiznami oraz innymi prawnie dopuszczalnymi dochodami tego Funduszu”. Wyżej
      wymienione regulacje funkcjonują w tożsamym kształcie zarówno w Regulaminie
      Wynagradzania, jak i Regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.
    Mając na uwadze powyższe, w Regulaminie Wynagradzania na dzień podjęcia decyzji o
    dodatkowym zasileniu Funduszu znalazły się zapisy umożliwiające nadprogramowe (poza
    odpisami podstawowymi) wsparcie tego Funduszu. Wnioskodawca w przyszłości, o ile
    zajdzie taka potrzeba, przewiduje następne, dodatkowe zasilanie rachunku Funduszu
    wpłatami ze środków pochodzących z bieżącej działalności operacyjnej Spółki, gdyż takie
    zasilenia wykorzystywane są w celu zapewnienia pracownikom lepszej dostępności do
    benefitów, świadczeń z Funduszu, wypełnienia celu dla którego powstał Fundusz.

## Pytanie

Czy dodatkowy, zwiększony odpis (dodatkowe zasilenie rachunku Funduszu) pochodzący
    ze środków z bieżącej działalności operacyjnej Spółki będzie kosztem uzyskania
    przychodu?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dodatkowy odpis, stanowiący zasilenie funduszu
    środkami z bieżącej działalności, jest kosztem uzyskania przychodu na takich samych
    zasadach, jak odpisy podstawowe.
    Niniejsze stanowisko Wnioskodawcy wynika z następujących rozważań:
    Rozpocząć należy od definicji kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „Ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 (...).
    Jak podkreśla się w wydanych dotychczas interpretacjach podatkowych, aby wydatek
    poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być
    spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podsumowując, wszelkie poniesione wydatki, z wyłączeniem wyjątków z art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku z
    osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Ponadto, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy o CIT, nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez
    podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak: odpisy i zwiększenia, które w
    rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty
    działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i
    zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.
    Zasady tworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz zasady
    gospodarowania środkami tego funduszu określa ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o
    zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (dalej: „ustawa o ZFŚS”).
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ZFŚS, u pracodawców, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 1c,
    układ zbiorowy pracy może dowolnie kształtować wysokość odpisu na Fundusz; może
    również postanawiać, że Fundusz nie będzie tworzony. Idąc dalej, ust. 2 określa iż u w/w
    pracodawców, u których pracownicy nie są objęci układem zbiorowym pracy,
    postanowienia w sprawach, o których mowa w ust. 1, może zawierać regulamin
    wynagradzania.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ZFŚS, odpisy i zwiększenia, o których mowa w art. 3-5 i 6a,
    oraz kwoty wypłaconych świadczeń urlopowych, o których mowa w art. 3, obciążają koszty
    działalności pracodawcy. Przepis ten odnosi się również do odpisów ustalonych na
    podstawie art. 4 ust. 1 ww. ustawy o ZFŚS.
    Analizując zarówno art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b) ustawy o CIT jak i art. 6 ust. 1 ustawy o ZFŚS
    należy stwierdzić, że o ile z wewnątrzzakładowych aktów prawnych (w szczególności z

    Regulaminu wynagradzania) wynika możliwość tworzenia odpisów dodatkowych
    zasilanych z rachunku bieżącego Spółki, a środki pieniężne stanowiące równowartość tych
    odpisów są wpłacone na odrębny rachunek Funduszu, powinno być to zaliczone jako
    koszt uzyskania przychodów.
    Przypomnieć należy, że zarówno z funkcjonującego w Spółce Regulaminu Zakładowego
    Funduszu Świadczeń Socjalnych jak i Regulaminu wynagradzania wynika możliwość
    dokonywania w/w dodatkowych odpisów.
    Powyższe rozważania potwierdza m.in. interpretacja indywidualna z dnia 28 grudnia 2023
    r. w sprawie o sygn. akt: 0111-KDIB1-1.4010.731.2023.1.AND.
    Wobec powyższego, dla celów podatkowych, dodatkowe odpisy tworzone zgodnie z
    Regulaminem Wynagradzania, obciążają koszty działalności pracodawcy i stanowią koszt
    uzyskania przychodu na takich samych zasadach jak odpis podstawowy (zakładając że
    zostały rzeczywiście przelane na rachunek Funduszu).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów pod warunkiem, że
    wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich
    poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu bądź
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Tak więc, kosztami uzyskania
    przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie
    lub zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.
    Aby zatem wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, muszą być
    spełnione następujące warunki:
    - wydatek musi być definitywnie poniesiony;
    - wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodów, ewentualnie w celu
      zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;
    - wydatek powinien mieć związek z działalnością gospodarczą podatnika;
    - wydatek powinien być właściwie udokumentowany;
    - wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
      uzyskania przychodów.
    Z ustawowej definicji kosztu podatkowego wynika, że warunki uznania konkretnego
    kosztu (wydatku) za koszt podatkowy muszą być spełnione równocześnie.

    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju
      fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak:
        a) podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich
          tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy,
        b) odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu
          świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki
          pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone
          na rachunek Funduszu.
    Zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i
    zasady gospodarowania środkami tego funduszu, przeznaczonego na finansowanie
    działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z
    funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie
    zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania
    przedszkolnego określa ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń
    socjalnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 288, dalej: „ustawa o ZFŚS”).
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ZFŚS,
      odpisy i zwiększenia, o których mowa w art. 3-5 i 6a, oraz kwoty wypłaconych
      świadczeń urlopowych, o których mowa w art. 3, obciążają koszty działalności
      pracodawcy.
    W świetle powyższego, w przypadku odpisów i zwiększeń, które w rozumieniu przepisów o
    ZFŚS obciążają koszty działalności pracodawcy, może on zaliczyć je do kosztów
    podatkowych działalności.
    Z przytoczonego wyżej art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o CIT wynika, że odpisy i zwiększenia na
    zakładowy fundusz świadczeń socjalnych mogą zostać uznane za koszt podatkowy w
    momencie ich naliczenia i faktycznego przekazania środków pieniężnych na wydzielony
    rachunek funduszu.
    Ustawa stawia więc tylko dwa warunki, które powinny być spełnione łącznie, aby uznać
    przedmiotowy odpis za koszt uzyskania przychodu:
    1) przepisy ustawy o ZFŚS powinny wprost określać, że dany odpis lub zwiększenie jest
      kosztem dla pracodawcy,
    2) środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów muszą być wpłacone na
      wyodrębniony rachunek funduszu.
    Jak wynika z opisu sprawy, Spółka zatrudnia ponad 50 pracowników, wobec czego ma
    obowiązek tworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Działalność socjalna
    Spółki uregulowana jest przede wszystkim w Regulaminie ZFŚS. Ponadto, kwestie
    związane z odpisami, ich wysokością oraz innymi zasileniami Funduszu unormowane są w
    Regulaminie Wynagradzania. Oba dokumenty stanowią odrębne akty prawa
    wewnętrznego Spółki, zaakceptowane oraz podpisane przez Zarząd Spółki.
    Spółka postanowiła zgodnie z art. 4 ustawy o ZFŚS, o ustaleniu odpisu podstawowego na
    poziomie niższym niż ustawowy tj. aktualnie wynosi 28 % przeciętnego wynagrodzenia
    miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub drugim półroczu roku
    poprzedniego, jeżeli przeciętne wynagrodzenie z tego okresu stanowiło kwotę wyższą. W
    sytuacji, kiedy ustalony odpis podstawowy nie będzie wystarczający do wypełnienia celów
    przewidzianych przy tworzeniu ZFŚS, Spółka będzie go zasilać środkami pochodzącymi z
    bieżącej działalności.

    W dniu 3 grudnia 2024 r. Spółka zasiliła rachunek Funduszu dodatkową wpłatą ze środków
    pochodzących z bieżącej działalności operacyjnej Spółki. Kwota została zarachowana jako
    odpis zgodnie z ustawą o ZFŚS.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy dodatkowy, zwiększony odpis
    (dodatkowe zasilenie rachunku Funduszu) pochodzący ze środków z bieżącej działalności
    operacyjnej Spółki może być kosztem uzyskania przychodu.
    Przenosząc powyższe na grunt przepisów ustawy o CIT, wskazać należy, że aby odpis i
    zwiększenie na ZFŚS stanowił koszt uzyskania przychodów powinien on obciążać koszty
    działalności pracodawcy (w rozumieniu ustawy o ZFŚS) oraz zostać wpłacony na rachunek
    ZFŚS.
    Zatem, w analizowanej sprawie, ww. warunki zostały wypełnione.
    Tym samym, Państwa stanowisko, zgodnie z którym dodatkowy odpis, stanowiący
    zasilenie funduszu środkami z bieżącej działalności, jest kosztem uzyskania przychodu na
    takich samych zasadach, jak odpisy podstawowe, należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje
    przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących
    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.