Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.566.2024.2.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Ustalenie, czy dokonując wypłaty odsetek z tytułu pożyczki
udzielonej przez Z 2 Wnioskodawca był uprawniony do
zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 11 ust
2 polsko holenderskiej UPO, przy uwzględnieniu koncepcji
„look through approach”, tj. stawki właściwej dla beneficjenta
rzeczywistego.
Słowa kluczowe: odsetki
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2024 r. za pośrednictwem platformy ePUAP, wpłynął Państwa wniosek
    z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku
    dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy dokonując wypłaty odsetek
    z tytułu pożyczki udzielonej przez Z 2 Wnioskodawca był uprawniony do zastosowania
    stawki podatku u źródła wynikającej z art. 11 ust 2 polsko holenderskiej UPO, przy
    uwzględnieniu koncepcji „look through approach”, tj. stawki właściwej dla beneficjenta
    rzeczywistego.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie Organu – 11 grudnia 2024 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    I. Opis Wnioskodawcy i Grupy B
    X sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „X” lub „Płatnik”) jest zarejestrowaną w Polsce
    spółką prawa handlowego, polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego od
    osób prawnych. Udziałowcem Wnioskodawcy jest spółka A GmbH z siedzibą w Austrii.
    Wnioskodawca działa w branży nieruchomościowej, należy do Grupy Y, będącej częścią
    globalnej Grupy Z. Na czele Grupy B stoi holenderska spółka B („B”).
    B jest spółką zarejestrowaną od 2006 roku w Niderlandach pod prawem holenderskim
    jako odpowiednik polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. B jest jednostką
    dominującą w Grupie B, która oprócz funkcji spółki holdingowej, działa również jako
    spółka zajmująca się finansowaniem wewnątrzgrupowym oraz zewnętrznym dla
    podmiotów z Grupy. W ramach swojej działalności B jest odpowiedzialna za organizacje i
    udzielanie finansowania poprzez zawieranie umów kredytowych z podmiotami
    powiązanymi i niepowiązanymi oraz wykonywanie związanych z tym czynności, takich jak
    zarządzanie umowami, pobieranie i wypłacanie odsetek, monitorowanie płatności i ryzyka
    podejmowanego w wyniku zawierania umów kredytowych przez podmioty z Grupy.
    B jest właścicielem pośrednim szeregu spółek zależnych, których głównymi aktywami były
    lub są nieruchomości, w tym między innymi nieruchomości w Polsce.
    W strukturze organizacyjnej Grupy B, od 2019 roku figurują także dwa holenderskie
    pomioty holdingowe, tj.:
    i. „Z 1”, której 100% udziałowcem jest B oraz
    ii. „Z 2” której 100% udziałowcem jest Z 1.
    Z 1 posiada 100% udziałów w A. Tym samym, B jest w pośrednim posiadaniu udziałów w
    kapitale X sp. z o.o.
    Struktura Grupy B została ukształtowana w powyższy sposób na życzenie różnych
    finansujących instytucji kredytowych i znajduje uzasadnienie z holenderskiej perspektywy
    finansowej i operacyjnej - jej obecna forma zabezpiecza podmioty udzielające
    finansowania tej spółce i umożliwia łatwiejsze dochodzenie roszczeń w przypadku
    niewywiązania się ze zobowiązań przez B. W szczególności, struktura ta miała umożliwiać
    instytucją finansującym ustanowienie zabezpieczeń na udziałach spółek z grupy na
    różnym ich poziomie. Obecna struktura ma także wpływ na kwestie zobowiązania z tytułu
    finansowania wewnątrzgrupowego, które X Sp. z o.o. otrzymała od B, opisane w dalszej
    części niniejszego wniosku.
    Obecnie, na gruncie holenderskiego prawa podatkowego, B, Z 1 i Z 2 tworzą podatkową
    grupę w kraju swojej rezydencji (Fiscal Unity), będącą odpowiednikiem polskiej kapitałowej
    grupy podatkowej, uregulowanej w Polsce w ustawie o CIT. Tym samym, w Niderlandach
    B, Z 1 i Z 2 figurują jako jeden podatnik dla celów podatku dochodowego od osób

    prawnych. W praktyce, podatek dochodowy oraz zaliczki na ten podatek są obliczane,
    pobierane i wpłacane przez B jako spółkę dominującą. B nie korzysta ze zwolnienia z
    podatku dochodowego od osób prawnych i posiada rezydencję podatkową w
    Niderlandach.
    Podsumowując, w ramach Grupy B:
    a) B jest jedyną spółką prowadzącą aktywną działalność gospodarczą, która korzysta z
      profesjonalnych usług zarówno doradców zewnętrznych jak i wsparcia ze strony spółek
      Z,
      W szczególności, jedna ze spółek zależnych Grupy Z, której to częścią jest także Grupa
      B, udziela kompleksowego wsparcia na rzecz B, Z 1 i Z 2 w zakresie zarządzania,
      administracji oraz finansów.
    b) Z 1 i Z 2 to spółki działające wyłącznie w formie spółek holdingowych w Grupie B jako
      spółki zależne od B nie prowadzą żadnych operacji gospodarczych i nie posiadają
      personelu. Spółki zostały utworzone na okoliczność uzgodnionej struktury finansowej
      Grupy B w celu zabezpieczenia ewentualnych roszczeń podmiotów finansujących i
      ustanowienia na ich rzecz zabezpieczeń.
    c) W świetle holenderskiego prawa podatkowego, B, Z 1 i Z 2 figurują jako jeden podatnik
      podatku dochodowego od osób prawnych w Niderlandach.
    II. Informacje o udzielonym finansowaniu
    W (...) roku B otrzymała finansowanie zewnętrzne na podstawie zawartej przez tę spółkę
    umowy pożyczki z zewnętrznymi instytucjami finansowymi. Przedmiotowa umowa została
    następnie zastąpiona umową pożyczki zawartą w (...) roku przez B, Z (tj. inny podmiot z
    grupy Z) oraz zewnętrzne instytucje finansowe (tzw. refinansowanie). W rezultacie umowy
    zawartej w 2018 roku oraz związanych z nią warunków ze strony zewnętrznych instytucji
    finansowych, doszło do zmian reorganizacyjnych w strukturze Grupy B i przepływach
    finansowych wewnątrz tej Grupy, poprzez utworzenie w (...) roku dwóch holenderskich,
    zależnych od B, spółek holdingowych (Z 1 i Z 2). B wówczas wniosła posiadane przez siebie
    udziały w spółkach zależnych (tj. udziały w (...) z posiadanych (...) spółek (z różnych
    jurysdykcji) do Z 2 (w tym udziały w A oraz udziały w Z 2 do Z 1. W obu przypadkach -
    wniesienie udziałów do Z 2 i Z 1 - nastąpiło za kapitał zapasowy. Tym samym, pomimo
    braku działalności operacyjnej, zarówno Z 1 jak i Z 2 wykazują w swoich bilansach
    materialne wartości kapitału własnego (kapitał zapasowy).
    Zewnętrzne instytucje finansowe zdecydowały o konieczności ustanowienia Z 1 i Z 2 na
    okoliczność:
    · zapewnienia im możliwości dochodzenia roszczeń wobec spółek z Grupy B poprzez
      zastaw na udziałach w Z 1 oraz Z 2. W przeciwnym razie, w przypadku, gdyby nie
      doszło do utworzenia spółek holdingowych, podmioty te (pożyczkodawcy) w przypadku
      konieczności podjęcia działań egzekucyjnych przeciwko Grupie B, musieliby dochodzić
      swoich roszczeń w kilku jurysdykcjach. Przy obecnej strukturze, w przypadku
      niewywiązywania się ze zobowiązań przez B, pożyczkodawcy mają możliwość
      dochodzenia należności poprzez przejęcie udziałów w Z 1 i Z 2;
    · jednocześnie jest to powszechnie stosowana forma zabezpieczenia pożyczkodawców
      (zabezpieczenie w postaci akcji spółek holdingowych) wykorzystywane w zakresie
      finansowania komercyjnego.
    W świetle powyższych okoliczności oraz mając jednocześnie na uwadze, iż większość
    spółek zależnych B (w tym X) to spółki nieruchomościowe - płatności wewnątrzgrupowe
    zostały uzgodnione w strukturze kaskadowej, by finansować działalność tychże spółek (w
    tym działalność X).
    W rezultacie zmian w strukturze finansowej:
    · B udzieliła pożyczki do Z 1,
    · Z 1 udzieliła pożyczki do Z 2,
    · Z 2 udzieliła pożyczki do X.

    III. Spłata zobowiązań finansowych
    W (...) 2024 roku, X dokonało częściowej spłaty pożyczki udzielonej przez Z 2. Spłata
    dotyczyła kwoty głównej wraz z naliczonymi od tej kwoty odsetkami. Następnie, Z 2
    dokonało spłaty pożyczki udzielonej tej spółce przez Z 1 (w zakresie kwoty głównej
    pożyczki wraz z odsetkami), a następnie Z 1 spłacił swoje zobowiązanie (kwoty głównej
    pożyczki wraz z odsetkami) wobec B.
    Podkreślenia wymaga okoliczność, że zarówno Z 2 (winno być: Z 1) jak i Z 2 są umowne i
    były faktycznie zobowiązane do przekazania płatności z tytułu funduszy z tytułu pożyczek i
    odsetek wypłaconych przez X- ani Z 1 ani Z 2 nie są i nie były decyzyjne w zakresie
    dysponowania środkami otrzymanymi od X.
    W świetle polskich przepisów podatkowych, Z 1, Z 2 oraz B są odbiorcami należności z
    tytułu spłaty części pożyczki i w świetle obowiązującego w Polsce prawa podatkowego,
    Xjako płatnik podatku u źródła, był zobowiązany do weryfikacji każdego z odbiorców tych
    należności w zakresie jego rezydencji podatkowej i statusu odbiorcy rzeczywistego.
    Biorąc pod uwagę strukturę organizacyjną i finansową Grupy B, a także całokształt
    informacji uzyskanych przez X dotyczących rzeczywistej działalności gospodarczej B,
    zależności spółek holdingowych od B w ramach struktury kaskadowej pożyczek (oraz w
    szczególności oświadczenia rzeczywistego właściciela, a także certyfikat rezydencji
    podatkowej) Wnioskodawca przyjął, iż właścicielem rzeczywistym (odbiorcą ostatecznym)
    omawianych należności od X jest B.
    W świetle przedstawionych okoliczności, celem niniejszego wniosku jest potwierdzenie,
    czy Wnioskodawca słusznie zastosował do określenia właściwej umowy w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i stawki podatku u źródła tzw. podejście "look-
    through". Wnioskodawca pragnie potwierdzić, czy w przedmiotowej sprawie właściwą do
    zastosowania była polsko-holenderska umowa w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania ("UPO"), a stawka podatku u źródła w podatku dochodowym od
    wypłacanych przez X odsetek wynosiła 5%.
    Celem niniejszego zapytania interpretacyjnego nie jest potwierdzenie czy B spełnia
    warunki dla uznania tego podmiotu za beneficjenta rzeczywistego odsetek i okoliczność tę
    należy przyjąć jako część stanu faktycznego.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca dokonując wypłaty odsetek z tytułu pożyczki udzielonej przez Z 2 był
    uprawniony do zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 11 ust 2 polsko-
    holenderskiej UPO, przy uwzględnieniu koncepcji „look through approach”, tj. stawki
    właściwej dla beneficjenta rzeczywistego, którym zdaniem Wnioskodawcy jest B, biorąc
    pod uwagę, że B dostarczyła Wnioskodawcy certyfikat rezydencji oraz stosowne
    oświadczenie beneficjenta rzeczywistego oraz oświadczenie w zakresie podlegania
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Niderlandach i nie korzystaniu tam ze
    zwolnień z opodatkowania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując wypłaty odsetek z tytułu pożyczki udzielonej przez
    Z 2, Wnioskodawca był uprawniony do zastosowania stawki podatku u źródła w
    wysokości 5%, na podstawie art. 11 ust. 2 UPO, przy uwzględnieniu koncepcji „look
    through approach”.
    UZASADNIENIE
    Wnioskodawca opiera swoje stanowisko na podstawie:
    (i) przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
      prawnych (Dz. U. 2023 r., poz. 2805; dalej: "Ustawa o CIT") oraz

    (ii) Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą
      Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
      zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu
      (dalej: "UPO").
    I. Opodatkowanie odsetek wypłacanych na rzecz nierezydenta
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy niemający w Polsce siedziby lub zarządu,
    podlegają opodatkowaniu tylko od dochodów, które zostały przez nich uzyskane w
    Polsce. Innymi słowy - są to podatnicy (nierezydenci) posiadający ograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Polski przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
    (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
    wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
    siedzibę lub zarząd na terytorium Polski, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
    wykonania świadczenia.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT, za dochody (przychody), o których mowa w art. 3
    ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust.
    1 tej ustawy, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-
    4 tej ustawy.
    W świetle art. 21 ust. 1 pkt 1) ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Polski przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z
    odsetek ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Z kolei, stosownie do art. 22a ustawy o CIT, przepisy art. 20-22 tej ustawy stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Polska.
    Tym samym, w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Polski siedziby lub
    zarządu a uzyskuje na terytorium Polski przychód - w kwestii sposobu opodatkowania
    tego przychodu - pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Przed rozważeniem możliwości zastosowania zasad opodatkowania wynikających z
    właściwej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, w pierwszej
    kolejności należy ustalić podatnika. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych podlega podatnik osiągający przychody na terytorium Polski i to w stosunku
    do tego podmiotu mogą znaleźć zastosowanie warunki takiej umowy.
    Nie ulega wątpliwości, że odsetki wypłacone przez X stanowią dochód (przychód)
    wymieniony w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    W analizowanej sprawie należy jednak zwrócić uwagę na okoliczność, że wypłata
    odsetek przez X dokonana została na rzecz Z 2, która razem z Z 1 i B figuruje jako jeden
    podatnik dla celów podatku dochodowego od osób prawnych w Niderlandach - tym
    samym, zgodnie z opisem stanu faktycznego, przychody (dochody) tych trzech
    podmiotów są sumowane i wykazywane w ramach jednej deklaracji składanej przez B
    jako spółkę dominującą.
    Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że podatnikiem, który wykaże
    dochód (przychód) z tytułu otrzymanych od X odsetek nie będzie co do zasady
    bezpośredni odbiorca należności (Z 2), lecz B.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące

    przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21
    ust. 1 (odsetek) są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i
    2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat.
    Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania
    siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika (i) certyfikatem
    rezydencji oraz (ii) potwierdzeniem statusu właściciela rzeczywistego. Jednocześnie,
    przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
    ust. 1 ustawy o CIT na podstawie przepisów właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
    ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
    prowadzonej przez płatnika oraz powiązania, w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika
    z podatnikiem.
    Zgodnie z przedstawioną strukturą Grupy B, X, B, Z 1 i Z 2 to podmioty powiązane, w
    rozumieniu przepisów ustawy o CIT. Dodatkowo, działające jako jeden podatnik. B, Z 1 i
    Z 2 posiadają holenderskie certyfikaty rezydencji podatkowej, a więc niezależnie od
    tego, która ze spółek posiada status właściciela rzeczywistego omawianych należności -
    zdaniem Wnioskodawcy, właściwą do zastosowania w omawianym przypadku była
    polsko-holenderska umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Wnioskodawca wypłacił odsetki od pożyczki do Z 2. Niemniej jednak, zgodnie z
    kaskadową strukturą finansowania Grupy B, Z 2 pozyskała środki na udzielenie pożyczki
    Wnioskodawcy od swojego udziałowca, tj. Z 1. Jednocześnie, środki przekazane Z 1 na
    rzecz Z 2 zostały pozyskane od B. Tym samym, zgodnie z przedstawionym stanem
    faktycznym, należności z tytułu odsetek od przedmiotowych pożyczek ostatecznie
    należały do B.
    II. Zastosowanie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    W świetle okoliczności przedstawionych w stanie faktycznym, B, Z 1 i Z 2 są podmiotami
    zarejestrowanymi w Niderlandach i figurują w Niderlandach jako jedna grupa
    podatkowa (tj. jeden podatnik) reprezentowana przez B (co, zważywszy na rolę B w
    Grupie B jest w pełni uzasadnione). B podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od całości osiąganych dochodów (tj. dochodów osiąganych przez B, Z 1 i Z 2) w kraju
    swojej siedziby - dlatego w niniejszym przypadku zastosowanie znajdą przepisy polsko-
    niderlandzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, tj. UPO.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej
    umowy (tu 5%) możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika
    do celów podatkowych uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji wydanym przez
    właściwy organ administracji podatkowej.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 UPO, odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i
    są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
    Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Jednocześnie art. 11 ust. 5 UPO definiuje, jakiego rodzaju dochody należy uznać za
    odsetki. Zgodnie z tym przepisem, użyte w tym artykule określenie "odsetki" oznacza
    dochód z wszelkiego rodzaju wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i
    niezabezpieczonych hipoteką, lecz niedających prawa do uczestniczenia w zyskach
    dłużnika, a w szczególności dochody z państwowych papierów wartościowych oraz
    dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami
    związanymi z takimi papierami wartościowymi, obligacjami lub skryptami dłużnymi.
    Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki, w rozumieniu tego
    artykułu.
    Na mocy art. 11 ust. 2 UPO, odsetki mogą być także opodatkowane w tym
    Umawiającym się Państwie, w którym powstają (w przedmiotowym przypadku będzie to

    miało miejsce w Polsce), i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli osoba
    uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym
    się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty
    brutto tych odsetek.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że z powyższego przepisu UPO wprost wynika, że
    zastosowanie stawki podatku u źródła na mocy tej umowy możliwe jest wyłącznie przez
    podmiot uprawniony do ich otrzymania (zgodnie z brzmieniem przepisu: osoba
    uprawniona) - tj. podmiot ten musi spełniać definicję właściciela rzeczywistego
    (beneficial owner).
    Dodatkowo, analizując powyższe, zdaniem Wnioskodawcy należy zwrócić uwagę na
    tekst Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku (dalej:
    "Konwencja") stanowiącej wzór umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie komentarza do niej (dalej:
    "Komentarz"). Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania
    zawartych w nich postanowień. Co prawda, Konwencja, jak i Komentarz nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zatem obowiązki
    podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach powinny być rozpatrywane z
    uwzględnieniem postanowień odpowiedniej UPO oraz Konwencji wraz z Komentarzem.
    Powołując się dodatkowo więc na treść Komentarza, należy podkreślić, iż
    postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie dotyczącym
    odsetek mają zastosowanie jedynie w przypadku, gdy podmiot uzyskujący odsetki
    posiada status rzeczywistego odbiorcy (osoby uprawnionej, "beneficial owner"), co
    jednocześnie w przypadku umowy zawartej między Polską a Niderlandami wprost
    wynika z art. 11 ust. 2 tej umowy.
    III. Status rzeczywistego odbiorcy płatności
    Zgodnie z definicją art. 4a pkt 29 ustawy o CIT pod pojęciem "rzeczywistego właściciela"
    należy rozumieć podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:
    · otrzymuje daną należność dla własnej korzyści, w tym samodzielnie decyduje o jej
      przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej
      części;
    · nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
      zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi;
    · prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
      uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy
      ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się
      charakter i oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie
      otrzymanej należności.
    Dla zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania względem stawki tego podatku określonej w art. 21 ust. 1
    ustawy o CIT - płatnik podatku u źródła ma obowiązek weryfikacji wszystkich ww.
    warunków.
    Jednocześnie, jak podsumowano w projekcie z 25 września 2023 r. Objaśnień
    podatkowych dotyczących poboru podatku u źródła ("Objaśnienia"), zgodnie z
    międzynarodowym znaczeniem tego pojęcia:
    (i) zwrot rzeczywisty właściciel nie powinien być rozumiany w wąskim, technicznym
      znaczeniu, ale mieć takie znaczenie, które pozwala zapobiegać unikaniu
      opodatkowania z wykorzystaniem UPO lub dyrektyw unijnych, oraz

    (ii) przy interpretacji warunku rzeczywistego właściciela należy zastosować podejście
      ekonomiczne.
    Zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego, krajowa definicja tego pojęcia ma
    zastosowanie do płatności podlegających polskiemu podatku u źródła.
    Jak dodatkowo zostało potwierdzone w Objaśnieniach, podejście to odzwierciedlają
    polskie przepisy ustawy o CIT. Podsumowując, status właściciela rzeczywistego
    uzależniony jest od trzech wzajemnie zależnych przesłanej, tj.
    (i) otrzymania danej należności dla własnej korzyści,
    (ii) pośrednika oraz
    (iii) prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej.
    Zgodnie z Objaśnieniami, rzeczywistym właścicielem nie może być podmiot
    podstawiony wyłącznie do dalszego transferu płatności. Zgodnie z podejściem
    ekonomicznym rzeczywisty właściciel należności dysponuje nie tyle ścisłym formalnym
    władztwem prawnym, lecz władztwem ekonomicznym nad należnością. Pojęcia to
    odnosi się do podmiotu, który w rzeczywistości i efektywnie korzysta z danej płatności.
    Przesłanka "otrzymania danej należności dla własnej korzyści" jest więc konsekwencją
    wymogu braku zobowiązania do przekazania płatności. Odwołuje się ona do aspektów
    rzeczywistego właściciela określanych także jako pełne władztwo i kontrola nad
    funduszami, co odróżnia go od podmiotu utrzymującego jedynie tymczasowe fizyczne
    władztwo. Bywa ona także określana jako test znaczącej własności ekonomicznej.
    Odwołując się jeszcze do Komentarza, status „beneficial owner” oznacza, że podmiot,
    który otrzymuje odsetki, nie jest jedynie formalnym odbiorcą płatności, ale ma
    rzeczywiste prawo do dysponowania tymi środkami. Taki podmiot musi mieć pełną
    kontrolę nad otrzymanymi płatnościami oraz podejmować decyzje co do ich dalszego
    wykorzystania, a nie działać wyłącznie jako pośrednik przekazujący płatność do innego
    podmiotu.
    Przekładając powyższe na grunt analizowanej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, to B
    jest podmiotem, który w rzeczywistości i efektywnie korzysta z płatności z tytułu
    odsetek wypłaconych przez X. Z kolei, Z 1 i Z 2 to podmioty, których rola ogranicza się
    wyłącznie do tymczasowego posiadania tych należności w związku z obowiązkiem
    przekazania ich dalej w ten sposób, że Z 2 przekazuje płatność do Z 1, a Z 1 przekazuje
    ją do B.
    Jak wskazano w Objaśnieniach, podmiot jest zobowiązany do przekazania należności
    także, kiedy uzyskanie przez niego przychodu jest uzależnione od obowiązku jego
    przekazania.
    Z treści Komentarza wynika z kolei wprost, że „spółka podstawiona nie może normalnie
    być uważana za osobę uprawnioną, ponieważ, mimo iż jest formalnym właścicielem
    dochodu, to w praktyce dysponuje ona bardzo ograniczonymi uprawnieniami, które
    czynią z niej powiernika lub zwykłego zarządcę działającego na rachunek
    zainteresowanych stron”.
    W świetle przedstawionego stanu faktycznego, a w szczególności opisanej struktury
    finansowania w Grupie B, okoliczności faktyczne potwierdzają, iż ani Z 1 ani Z 2 nie
    otrzymywałyby przychodu z tytułu odsetek otrzymanych od X, gdyby nie istniejący
    obowiązek przekazania tych funduszy dalej. Dodatkowo, są to spółki istniejące
    wyłącznie w celu zabezpieczenia ryzyka, które faktycznie ponosi B, co również wyklucza
    możliwość przypisania tym podmiotom statusu rzeczywistego właściciela.
    Dodatkowo, w świetle przedstawionego stanu faktycznego, B jako jedyna spełnia
    przesłankę prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej.

    O elementach działalności gospodarczej warunkujących uznanie jej za rzeczywistą
    decyduje cel tej działalności, zazwyczaj zbieżny z formą organizacyjno-prawną danego
    podmiotu. W praktyce, różne więc będą przesłanki prowadzenia rzeczywistej
    działalności gospodarczej prowadzonej np. przez spółki produkcyjne i spółki zajmujące
    się szeroko rozumianą działalnością finansową tak jak w przypadku B. Niemniej jednak,
    w pewnych zakresach kryteria prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej
    pozostają uniwersalne - tj. kwestia posiadania własnego majątku, posiadania biura w
    sensie materialnym, zatrudniania personelu, opłacania rachunków związanych z
    bieżącą działalnością (np. media, prąd, wynajem), zatrudniania (posiadania w zarządzie)
    osób z wystarczającym doświadczeniem i wiedzą w zakresie wykonywanych transakcji
    itp.
    Podsumowując, zważając strukturę finansowania Grupy B, w tym na pełnione przez
    poszczególne podmioty funkcje i posiadane przez nich uprawnienia, środki z tytułu
    odsetek wypłaconych przez X choć przekazywane są w pierwszej kolejności do Z 2 (a
    następnie do Z 1), to finalnie ich odbiorcą ostatecznym jest B.
    B jako właściciel rzeczywisty, zdaniem Wnioskodawcy, jest podmiotem uprawnionym do
    odsetek wypłacanych przez X. Zgodnie z opisem stanu faktycznego, B posiada siedzibę
    w Niderlandach, substancję biznesową oraz udokumentowaną ważnym certyfikatem
    rezydencji holenderską rezydencję podatkową.
    IV. Koncepcja look-through approach
    W polskim orzecznictwie i interpretacjach organów podatkowych pojawia się tak zwana
    koncepcja „look-through approach” (dalej: "LTA"), która pozwala na zastosowanie
    opodatkowania wynikającego z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    zawartego pomiędzy Polską a krajem siedziby rzeczywistego właściciela odbiorcy
    płatności, nawet w sytuacji, gdy płatność ta dokonywana jest poprzez pośrednika -
    podmiot niestanowiący rzeczywistego właściciela, w tym znajdujący się w innym niż
    rzeczywisty właściciel kraju.
    Co istotne, podejście to wynika z rozumienia klauzuli rzeczywistego właściciela, a nie
    wprost z przepisów. W świetle wyroku TSUE w sprawie N Luxembourg 1 oraz po wyroku
    NSA z 26 lipca 2022 r. (sygn. akt II FSK 1230/21), należy uznać, że organy podatkowe nie
    są - co do zasady - zobowiązane do stosowania tej koncepcji jednak powinna być ona
    stosowana w przypadku, gdy łącznie spełnione są następujące przesłanki:
    · wykorzystanie spółki pośredniczącej pomiędzy państwem płatnika a państwem
      odbiorcy należności będącego rzeczywistym beneficjentem nie skutkuje obniżeniem
      podatku u źródła pobieranym w państwie płatnika;
    · występuje tożsamość płatności co do rodzaju w relacji płatnik - zagraniczna spółka
      pośrednicząca - zagraniczny odbiorca płatności będący rzeczywistym beneficjentem;
    · całość struktury lub dana płatność nie jest sztuczna w rozumieniu art. 22c ustawy o
      CIT.
    Założeniem więc koncepcji LTA, jest ustalenie rzeczywistego odbiorcy należności, na
    rzecz którego ich bezpośredni odbiorca, przekazuje daną płatność. Jest to zatem
    koncepcja, zgodnie z którą wiąże się możliwość zastosowania umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania właściwej dla państwa siedziby rzeczywistego właściciela
    tej należności, a nie jej bezpośredniego odbiorcy.
    W oparciu o stan faktyczny niniejszej sprawy, zastosowanie koncepcji LTA wiąże się w
    pierwszej kolejności z ustaleniem właściciela rzeczywistego odsetek wypłacanych przez
    X w celu możliwości zastosowania właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania. W analizowanym przypadku, w stosunku do odbiorcy bezpośredniego
    płatności (Z 1, Z 2) jak i odbiorca rzeczywistego (B) zastosowanie znajdzie polsko-
    holenderska umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. Niemniej jednak, w

    przypadku gdyby odbiorca bezpośredni podlegał innej jurysdykcji niż odbiorca
    rzeczywisty, należałoby kierować się przepisami właściwymi dla umowy właściwej dla
    odbiorcy rzeczywistego (tj. B). Możliwość zastosowania przepisów umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania powinno być wówczas udokumentowane ważnym
    certyfikatem rezydencji.
    Możliwość zastosowania koncepcji LTA jest powszechnie akceptowana i potwierdzona
    przez orzecznictwo oraz praktykę polskich organów podatkowych. Sądy
    administracyjne wielokrotnie wskazywały, że płatnik ma prawo badać, jaki podmiot
    powinien być uznany za rzeczywistego właściciela należności i stosować odpowiednią
    stawkę podatku właściwą dla tego podatnika, jeśli wypłata jest dokonywana za
    pośrednictwem innego podmiotu, który nie spełnia definicji rzeczywistego odbiorcy
    należności (beneficial owner). Ponadto, również organy podatkowe coraz częściej
    powołują się w wydawanych interpretacjach na koncepcje look through approach
    wskazując, że koncepcja ta ma zastosowanie, gdy płatność jest dokonywana do
    pośrednika, który przekazuje ją bezpośrednio na rzecz podmiotu, który spełnia definicję
    rzeczywistego właściciela. Koncepcja LTA w przedstawionym wyżej rozumieniu była
    także stosowana wcześniej przez wojewódzkie sądy administracyjne, choć nie była
    określana tym mianem.
    Należy mieć na uwadze, że zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi z 18 czerwca 2015 r. (sygn.
    akt I SA/Łd 551/15): „w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika
    będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność
    ostatecznemu odbiorcy, państwo, w którym powstaje dana płatność, nie jest
    zobowiązane do zastosowania, wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania. Nie wyłącza to jednak możliwości zastosowania
    postanowień umowy wobec ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny
    odbiorca jest «osobą uprawnioną do odsetek», mającą prawo do czerpania z nich
    korzyści i nie musi być w tej sytuacji odbiorcą bezpośrednim, ale może otrzymać odsetki
    za pośrednictwem Agenta (jak w analizowanym przypadku)”.
    W celu dodatkowego potwierdzenia możliwości zastosowania postanowień UPO przy
    zastosowaniu koncepcji LTA, Wnioskodawca przykładowo wskazuje:
    · wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2015 r. (sygn. akt II FSK 215/13),
      w którym Sąd stwierdził, że: „w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz
      pośrednika będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje
      tę płatność ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie
      jest zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o
      unikaniu podwójnego opodatkowania (wyrok NSA z 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II
      FSK 2873/11). Nie oznacza to natomiast braku możliwości zastosowania
      postanowień umowy wobec ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny
      odbiorca jest „osobą uprawnioną do odsetek”. Cechą „osoby uprawnionej do
      odsetek” (beneficial owner of the interest) jest ostateczne czerpanie korzyści z
      prawa do odsetek. Nie chodzi więc o to, aby „odbiorca odsetek” był odbiorcą
      bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca faktyczny (a nie pośrednik) był „osobą
      uprawnioną” do odsetek. Dotyczy to zarówno możliwości zastosowania obniżonej
      stawki podatku w państwie źródła odsetek (art. 11 ust. 2 polsko-niemieckiej umowy
      w sprawie unikania podwójnego opodatkowani) (analogicznie przepis art. 11 ust. 2
      UPO w analizowanym przypadku), jak też możliwości opodatkowania określonego
      rodzaju odsetek wyłącznie w państwie, w którym beneficjent ma miejsce
      zamieszkania lub siedzibę (...);
    · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 lutego 2020 r., sygn.
      akt I SA/Gl 1488/19 (orzeczenie prawomocne), w którym Sąd stwierdził, co
      następuje: „Zdaniem Sądu rozumienie pojęcia „odbiorca odsetek jest ich
      właścicielem” należy rozumieć w ten sposób, że podmiot ostatecznie otrzymujący
      odsetki jest równocześnie ich właścicielem. Rozumienie takie wynika z założenia, że

      pod pojęciem tym nie może mieścić się sytuacja, w której odbiorca odsetek
      otrzymuje je nie dla własnej korzyści a jako podmiot zobowiązany do ich
      przekazania w całości lub części innemu podmiotowi, w tym takiemu, który ma
      siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie trzecim. Innymi słowy, aby doszło do
      spełnienia przesłanki wynikającej z ww. przepisu właściciel odsetek powinien być
      równocześnie ich odbiorcą końcowym. Nie chodzi więc o to, aby „odbiorca odsetek”
      był odbiorcą bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca faktyczny (a nie pośrednik) był
      ich właścicielem, a zatem „osobą uprawnioną” do odsetek. Innymi słowy, by ostatni
      podmiot w łańcuchu transakcji przelewów „odsetek” był jego właścicielem i ma
      siedzibę na terenie drugiego z umawiających się Państw.”;
    · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 30 stycznia 2020 r. (sygn.
      akt I SA/Gl 1491/19) (orzeczenie prawomocne), w którym Sąd wskazał, że „Wymaga
      bowiem zauważenia, że pojęcie „osoby uprawnionej do odsetek”, w OECD określane
      jako „beneficial owner”, jest różnie tłumaczone, zarówno w poszczególnych
      umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, jak i w piśmiennictwie - jako
      „faktyczny właściciel”, „rzeczywisty odbiorca” czy właśnie „osoba uprawniona do
      odsetek”;
    · interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 września 2021 r. (Znak:
      113-KDIPT2- 3.4011.551.2021.2.IR), w której Organ potwierdził, że Wnioskodawca
      „ma prawo do stosowania mechanizmu look through approach, tj. każdorazowego
      poszukiwania beneficjenta rzeczywistego wypłacanych odsetek. (...) W konsekwencji,
      kwalifikacja podatkowa wypłacanych przez Spółkę odsetek powinna zostać
      przeprowadzona na gruncie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
      zawartej pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a państwem siedziby rzeczywistego
      właściciela odsetek. Reasumując, należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że w
      przypadku przyszłej wypłaty odsetek od pożyczek do (...), Spółka jako płatnik będzie
      mogła zastosować stawkę podatku u źródła wynikającą z umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania właściwej dla danego rzeczywistego właściciela (...).”;
    · interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 21 września 2019 r. (Znak:
      0114-KDIP2-1.4010.241.2019.2.AJ), w której wskazano, że: „Organ interpretacyjny
      zgadza się bowiem z poglądem zgodnie z którym co do zasady rzeczywisty właściciel
      (uprawniony odbiorca) odsetek ma prawo do skorzystania z preferencji
      wynikających z danej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nawet w
      przypadku, gdy pomiędzy wypłacającym a uprawnionym do odsetek występuje
      pośrednik (przedstawiciel, powiernik) - bezpośredni odbiorca. Wynika to wprost z
      postanowień pkt 11 Komentarza do art. 11 Modelowej Konwencji OECD w sprawie
      podatku od dochodu i majątku”.
    W analizowanym przypadku operacje finansowe dotyczą spółek holenderskich, które w
    kraju swojej siedziby figurują jako jeden podmiot dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych.
    Jednocześnie, Z 2 jako podmiot zobowiązany do przekazania odsetek otrzymanych od X
    do B nie może zostać uznany za ich rzeczywistego odbiorcę. Takim rzeczywistym
    odbiorcą nie jest również Z 1, który jest zobowiązany przekazać odsetki do B.
    W rezultacie, zdaniem Wnioskodawcy, X dokonując wypłat odsetek na rzecz Z 2 była
    zobowiązana do zastosowania podejścia look-through a tym samym uprawniona do
    zastosowania stawki w podatku u źródła na podstawie art. 11 ust. 2 UPO (tj. 5%), w
    przypadku przyjęcia, że rzeczywistym właścicielem należności odsetkowych
    wypłacanych przez X jest B.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
    podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT,
    za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z
    tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
    potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
    wykonania świadczenia;
    W świetle art. 3 ust. 5 ww. ustawy,
    za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
    wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o
    których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich
    lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów
    zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie
    tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia
    handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) – ustala się w wysokości
    20% przychodów.
    Regulacja art. 21 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że
    przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
    podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot
    polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób
    jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone
    należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o
    CIT.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT,
    osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów

    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki
    podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków
    niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter,
    skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust.
    1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Należy mieć także na uwadze postanowienia art. 26 ust. 2e ustawy o CIT, który stanowi, że
    jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1
    oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym
    obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego
    samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z
    zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od
    tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od
    nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
        podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania.
    Z kolei art. 26 ust. 7a ww. ustawy wskazuje, że
    przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
      1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
        zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
        uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
        zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
        wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
        opodatkowania.
    Mając na uwadze fakt, że zgodnie z art. 21 ust. 2 ww. ustawy, przepisy art. 21 ust. 1 ustawy
    o CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska zasadne jest odwołanie się w
    omawianej sprawie do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania, podpisana w
    Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 216, poz. 2120, dalej: „konwencja
    polsko-holenderska”, „UPO PL-NL”) oraz postanowień Protokołu między Rzecząpospolitą
    Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się
    od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2022 r., poz. 906).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 UPO PL-NL Konwencji:

      1. Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej
        miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
        opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w Umawiającym się
        Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli
        osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
        Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może
        przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych odsetek.
    Stosownie do art. 11 ust. 3 UPO PL-NL,
    Bez względu na postanowienia ustępu 2, odsetki, o których mowa w ustępie 1, podlegają
    opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca odsetek ma
    miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą uprawnioną do odsetek i
    jeżeli takie odsetki są wypłacane:
    a) z tytułu jakiegokolwiek rodzaju pożyczki udzielonej, zabezpieczonej lub gwarantowanej
    przez instytucję publiczną promującą eksport, której właścicielem jest Umawiające się
    Państwo lub która jest przez nie kontrolowana;
    b) w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego;
    c) w związku z jakąkolwiek pożyczką udzieloną przez bank;
    d) w związku z obligacjami, skryptami dłużnymi lub innymi podobnymi obligacjami
    emitowanymi przez Rząd Umawiającego się Państwa, jego jednostkę terytorialną lub
    organ lokalny;
    e) drugiemu Umawiającemu się Państwu lub jego jednostce terytorialnej albo jego
    organowi lokalnemu;
    f) uznawanemu funduszowi emerytalnemu drugiego Umawiającego się Państwa, który jest
    co do zasady zwolniony z podatku w tym drugim Umawiającym się Państwie.
    W myśl art. 11 ust. 4 , UPO PL-NL
    Użyte w tym artykule określenie "odsetki" oznacza dochód z wszelkiego rodzaju
    wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką, lecz
    niedających prawa do uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z
    państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych,
    włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami wartościowymi,
    obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa
    się za odsetki w rozumieniu tego artykułu.
    Zgodnie z art. 11 ust. 5 UPO PL-NL,
    Postanowienia ustępów 1, 2 i 3 tego artykułu nie mają zastosowania, jeżeli osoba
    uprawniona do odsetek, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się
    Państwie, prowadzi w drugim Państwie, w którym powstają odsetki, działalność
    gospodarczą poprzez zakład tam położony, bądź wykonuje wolny zawód w oparciu o stałą
    placówkę, która jest w nim położona, i jeżeli wierzytelność, z tytułu której płacone są
    odsetki, jest faktycznie związana z takim zakładem lub stałą placówką. W takim przypadku
    stosuje się postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.
    Dokonując interpretacji ww. przepisów należy zwrócić również uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane
    w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się
    tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Z Komentarza do Konwencji Modelowej OECD wynika, że postanowienia umów
    (konwencji) o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie dotyczącym odsetek mają
    zastosowanie jedynie w przypadku, gdy to podmiot uzyskujący odsetki posiada status
    rzeczywistego odbiorcy („beneficial owner”), czyli jest podmiotem, którego prawo do
    dysponowania otrzymaną płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru. W związku
    z powyższym, w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika będącego
    rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność ostatecznemu
    odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane do
    zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Przy czym na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych definicja
    rzeczywistego właściciela została określona w art. 4a pkt 29 ustawy o CIT,
    ilekroć w ustawie jest mowa o rzeczywistym właścicielu – oznacza to podmiot, który
    spełnia łącznie następujące warunki:
    a) otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej
    przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej części,
    b) nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem
    zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
    c) prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są
    uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy ocenie,
    czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się charakter oraz
    skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie otrzymanej należności.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że należycie Państwo do
    Grupy A, na czele której działa holendserska spółka B. W strukturze organizacyjnej grupy,
    która została ukształtowana (...), figurują także dwa holenderskie podmioty holdingowe Z
    1 oraz Z 2. B jest jedyną spółką prowadzącą aktywną działalność gospodarczą, która
    korzysta z profesjonalnych usług zarówno doradców zewnętrznych jak i wsparcia ze
    strony spółek Z. Obecnie, na gruncie holenderskiego prawa podatkowego, B, Z 1 i Z 2
    tworzą podatkową grupę w kraju swojej rezydencji (Fiscal Unity), będącą odpowiednikiem
    polskiej kapitałowej grupy podatkowej, uregulowanej w Polsce w ustawie o CIT. Tym
    samym, w Holandii B, Z 1 i Z 2 figurują jako jeden podatnik dla celów podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    Z uwagi na to, że większość spółek zależnych B (w tym X) to spółki nieruchomościowe -
    płatności wewnątrzgrupowe zostały uzgodnione w strukturze kaskadowej, by finansować
    działalność tychże spółek (w tym działalność Y).
    W rezultacie zmian w strukturze finansowej:
    · B udzieliła pożyczki do Z 1,
    · Z 1 udzieliła pożyczki do Z 2,
    · Z 2 udzieliła pożyczki do X.
    W (...) 2024 roku, X dokonało częściowej spłaty pożyczki udzielonej przez Z 2. Spłata
    dotyczyła kwoty głównej wraz z naliczonymi od tej kwoty odsetkami. Następnie, Z 2
    dokonało spłaty pożyczki udzielonej tej spółce przez Z 1 (w zakresie kwoty głównej
    pożyczki wraz z odsetkami), a następnie Z 1 spłacił swoje zobowiązanie (kwoty głównej
    pożyczki wraz z odsetkami) wobec B.
    Właścicielem rzeczywistym (odbiorcą ostatecznym) omawianych należności od X jest B.
    Kwestia do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy dokonując wypłaty
    odsetek z tytułu pożyczki udzielonej przez Z 2 byliscie Państwo uprawnieni do
    zastosowania stawki podatku u źródła wynikającej z art. 11 ust 2 polsko holenderskiej
    UPO, przy uwzględnieniu koncepcji „look through approach”, tj. stawki właściwej dla
    beneficjenta rzeczywistego, którym Państwa zdaniem jest B.

    Uwzględniając treść powołanych przepisów wskazać należy, że w dniu dokonania wypłaty
    na rzecz Z 2 odsetek od udzielonej Państwu przez ten holenderski podmiot pożyczki, po
    Państwa stronie jako Spółce dokonującej wypłaty należności wskazanej w art. 21 ust. 1 pkt
    1 ustawy o CIT, powstał obowiązek podatkowy wobec ww. holenderskiej spółki Z 2, jako
    podatnika. To bowiem holenderska spółka Z 2 osiągnęła na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej dochód, w myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT a co za tym idzie jest podatnikiem,
    o którym mowa jest w art. 3 ust. 2 ww. ustawy.
    Bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność, iż jak wskazaliście Państwo w opisie stanu
    faktycznego, spółka Z 2 razem z Z 1 oraz B (która jak wynika z opisu sprawy jest
    rzeczywistym właścicielem wypłaconych odsetek), figurują jako jeden podatnik dla celów
    podatku dochodowego od osób prawnych w Niderlandach. Na gruncie polskich przepisów
    prawa podatkowego (przepisów ustawy o CIT) podatnikiem jest bowiem holenderska
    spółka Z 2, która uzyskała dochód na na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a nie
    wskazana wyżej podatkowa grupa kapitałowa utworzona na gruncie holenderskiego
    prawa podatkowego.
    Ponadto zauważyć należy, że spółka Z 2 jest w omawianej sprawie podatnikiem, gdyż
    decyduje o tym fakt uzyskania przez nią przychodów z tytułu wypłacanych odsetek, nie zaś
    posiadanie statusu tzw. beneficjenta owner wobec tych należności. Podatnikiem jest
    bowiem podmiot, który uzyskuje przychód z tytułu odsetek, nie zawsze będąc
    rzeczywistym beneficjentem/właścicielem należności.
    Zatem, w opisanej we wniosku sytuacji podatnikiem wobec wypłacanych przez Państwa
    odsetek jest Z 2, gdyż to temu podmiotowi wypłacone zostały odsetki od udzielonej
    Państwu pożyczki. Zatem jedynie wobec Z 2 jako podatnika możliwe byłoby rozpatrywanie
    zasad opodatkowania wypłacanych odsetek, w tym z ewentualnym uwzględnieniem
    zapisów właściwej polsko-holenderskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Jak jednak wskazano wyżej, postanowienia umów (konwencji) o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie dotyczącym odsetek mają zastosowanie jedynie w przypadku,
    gdy to podmiot uzyskujący odsetki (podatnik) posiada status rzeczywistego odbiorcy
    („beneficial owner”), czyli jest podmiotem, którego prawo do dysponowania otrzymaną
    płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru. Tymczasem w omawianej sprawie
    będąca podatnikiem holenderska spółka Z 2, nie jest rzeczywistym odbiorcą wypłaconych
    przez Państwa odsetek.
    W opisanych we wniosku okolicznościach, uzyskującym przychody z tytułu odsetek, od
    zaciągniętej przez Państwa pożyczki jest HP 2. Rzeczywistym właścicielem ww. odsetek (co
    wyraźnie wskazaliście Państwo w opisie stanu faktycznego) jest natomiast B, tj. podmiot
    po stronie którego doszło do uzyskania realnego przysporzenia z tytułu otrzymanych
    odsetek. Skoro zatem w przedstawionym przez Państwa we wniosku stanie faktycznym
    uzyskujący przychód z tytułu odsetek nie jest ich rzeczywistymi właścicielami, to do
    wypłaconych przez Państwa odsetek nie mogą znaleźć zastosowania preferencyjne
    warunki opodatkowania wynikające z art. 11 ust. 2 UPO PL-NL.
    Przy czym dalsza forma dystrybucji ww. odsetek (w tym przekazanie ich B, tj. spółce
    będącej ich beneficjentem rzeczywistym) pozostaje bez znaczenia dla możliwości
    zastosowania do wypłaconej przez Państwa ww. należności, preferencyjnej stawki
    wynikającej z art. 11 ust. 2 UPO PL-NL.
    Uwzględniając powyższe, Państwa stanowisko zgodnie z którym, dokonując wypłaty
    odsetek z tytułu pożyczki udzielonej przez Z 2, byliście Państwo uprawnieni do
    zastosowania stawki podatku u źródła w wysokości 5%, na podstawie art. 11 ust. 2 UPO PL-
    NL, przy uwzględnieniu koncepcji „look through approach” – jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy wskazać,
    że dotyczą one konkretnych i indywidualnych spraw podatników w określonym stanie
    faktycznym (zdarzeniu przyszłym) i w tych konkretnych sprawach rozstrzygnięcia w nich
    zawarte są wiążące.
    Odnosząc się natomiast do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych
    wskazać należy, że nie są one wiążące dla organu podatkowego. Orzeczenia te dotyczą
    tylko konkretnych, indywidualnych spraw, osadzonych w określonych stanach faktycznych
    /zdarzeniach przyszłych i tylko w tych sprawach wydane rozstrzygnięcia są wiążące. W
    związku z tym, organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów, jednak nie stosują wprost tych
    rozstrzygnięć także i z tego powodu, że nie stanowią one materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.