Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/4512-544/15/ES
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-08-07
Teza: sprzedaż działek
Słowa kluczowe: działki; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; osoba-osoby fizyczne; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 25 czerwca 2015 r. (data wpływu 26 czerwca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 czerwca 2015 r. do tyt. organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W 1999 r. Wnioskodawca kupił od osób fizycznych działkę o powierzchni 3523 m.kw. (593/2) w sołectwie S. w gminie B. w Powiecie B. Wnioskodawca kupił działkę z myślą o realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych. Działka była przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego gminy w części (około 1456 m.kw.) pod tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy. Resztę działki (w planie zagospodarowania jako tereny upraw polowych) Wnioskodawca planował zagospodarować w formie ogrodu i sadu. Dlatego Wnioskodawca nie wnioskował do gminy o przekształcenie tego terenu w całości na potrzeby budowlane. Działka spodobała się Wnioskodawcy, gdyż jest położona w spokojnej okolicy, co było ważne dla Wnioskodawcy jako osoby mieszkającej całe życie na największym osiedlu dużego miasta.

W 2001 r. Wnioskodawca dokonał rozgraniczenia nieruchomości oraz uzgodnień branżowych dotyczących mediów biegnących w drodze z myślą o budowie domu. Wnioskodawca nigdy nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nigdy nie był i nie jest podatnikiem podatku VAT, więc działka nie stanowiła nigdy dla Wnioskodawcy źródła dochodu, bardziej czynnik obciążeń podatkowych, a miała służyć realizacji marzeń osobistych o własnym domu.

Jednak późniejsza sytuacja rodzinna (śmierć matki w 2005 r., opieka nad chorym, 76-letnim wówczas ojcem) spowodowała, że Wnioskodawca zaprzestał dalszych działań związanych z budową domu. Wnioskodawca nigdy nie występował więc o decyzje o warunkach zabudowy czy o pozwolenie na budowę domu.

W 2009 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński, a w następnym roku urodziła się córka. Wnioskodawca z żoną postanowili, że myśląc o dalszym rozwoju rodziny nie chcieliby jednak mieszkać w S., z dala od rodziny, szczególnie z dala od liczniejszej rodziny żony Wnioskodawcy. Wnioskodawca z żoną podjęli decyzję, że w przyszłości przeprowadzą się do żony rodzinnych W. w Powiecie B., gdzie będą chcieli kupić działkę i wybudować dom, żeby być bliżej rodziny. W 2011 r. Wnioskodawca wraz z żoną postanowili o sprzedaży działki w S., aby uzyskane środki finansowe przeznaczyć na zakup działki i budowę domu w W.

Działkę w S. Wnioskodawca usiłuje sprzedać już od kilku lat. Dotychczas Wnioskodawca chciał ją sprzedać w takim stanie, w jakim ją kupił, czyli w całości. Wnioskodawca ustawił tablicę informacyjną na działce, korzystał z usług biur nieruchomości umieszczających ogłoszenia o sprzedaży w internecie, sam zamieszczał ogłoszenia na tablicach informacyjnych w centrach handlowych, dawał ogłoszenia do prasy lokalnej. Jednak ze względu na dużą powierzchnię działki wszystkie te działania okazały się nieskuteczne. Na rynku nieruchomości Wnioskodawca obserwuje zainteresowanie małymi działkami na potrzeby mieszkaniowe. Nie ma zapotrzebowania na zakup w tym celu dużych działek.

Stąd decyzja o podziale działki na cztery mniejsze wraz z wydzieleniem drogi dojazdowej do nich, ze względu na usytuowanie i kształt działki, z myślą o ich skuteczniejszej sprzedaży i o przeznaczeniu uzyskanych środków finansowych na spłatę kredytu za kupioną w międzyczasie w listopadzie 2014 r. działkę w W. i na budowę domu. Istnieje uzasadniona nadzieja, że podział dużej działki na mniejsze spowoduje większe zainteresowanie ich nabyciem. Wnioskodawca nigdy nie wnioskował o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym znajduje się działka w S. Jednak w maju 2014 r. rada gminy B. podjęła uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. - sołectwo S., na mocy której cała działka Wnioskodawcy stała się terenem przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług.

Dotychczas działka nie była w ogóle użytkowana, jako teren prywatny była utrzymywana w formie terenu zielonego. Nie była przedmiotem ani najmu, ani dzierżawy.

Nowe działki powstałe z podziału dotychczasowej Wnioskodawca będzie starał się sprzedać wykorzystując już stosowane przez niego wcześniej przy sprzedaży dużej działki metody sprzedaży nieruchomości.

Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości do sprzedaży. Dotychczas też nie sprzedawał żadnych innych nieruchomości, ani nie kupował nieruchomości z myślą o ich sprzedaży.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy po podziale dużej działki w S. na cztery mniejsze działki i po ich kolejnej sprzedaży w zależności od zainteresowania potencjalnych kupców będzie Wnioskodawcy naliczony podatek od towarów i usług za sprzedaż tych działek (czy Wnioskodawca będzie potraktowany jako podatnik VAT)? Wnioskodawca prosi o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie uznania, czy z tytułu sprzedaży nowo powstałych działek będzie podlegał lub nie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie Wnioskodawcy naliczony podatek od towarów i usług za sprzedaż czterech mniejszych działek powstałych po podziale dużej działki w S. Wnioskodawca chce podzielić dużą działkę w S. na cztery mniejsze z myślą o ich skutecznej sprzedaży i o przeznaczeniu uzyskanych środków finansowych na budowę domu dla swojej rodziny na działce w W. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej i sprzedaż tych działek nie jest elementem takiej działalności z myślą o uzyskaniu zysku, lecz chęcią zrealizowania własnych, rodzinnych potrzeb mieszkaniowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 7 ust. 1 cyt. ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

W myśl art. 15 ust. 1 ww. ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku gruntów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód i jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności nie noszą znamion działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2, podmiotu dokonującego tych czynności nie można uznać za podatnika VAT.

Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę majątku prywatnego. Majątek taki nabywany jest bowiem na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności gospodarczej, w tym handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że w 1999 r. Wnioskodawca kupił od osób fizycznych działkę z myślą o realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych. Działka była przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego gminy w części pod tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy, a w części jako tereny upraw polowych (tę część Wnioskodawca planował zagospodarować w formie ogrodu i sadu), dlatego Wnioskodawca nie wnioskował do gminy o przekształcenie tego terenu w całości na potrzeby budowlane. W 2001 r. Wnioskodawca dokonał rozgraniczenia nieruchomości oraz uzgodnień branżowych dotyczących mediów biegnących w drodze z myślą o budowie domu. Wnioskodawca nigdy nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nigdy nie był i nie jest podatnikiem podatku VAT, więc działka nie stanowiła nigdy dla Wnioskodawcy źródła dochodu (bardziej czynnik obciążeń podatkowych), a miała służyć realizacji marzeń osobistych o własnym domu.

Jednak późniejsza sytuacja rodzinna (śmierć matki w 2005 r., opieka nad chorym, 76-letnim wówczas ojcem) spowodowała, że Wnioskodawca zaprzestał dalszych działań związanych z budową domu. Wnioskodawca nigdy nie występował więc o decyzje o warunkach zabudowy czy o pozwolenie na budowę domu.

W 2009 r. Wnioskodawca zawarł związek małżeński, w następnym roku urodziła się córka, a myśląc o dalszym rozwoju rodziny i nie chcąc mieszkać z dala od rodziny żony Wnioskodawcy, małżonkowie podjęli decyzję, że w przyszłości przeprowadzą się do rodzinnej miejscowości żony Wnioskodawcy, tam kupią działkę i wybudują dom. W 2011 r. Wnioskodawca postanowił więc o sprzedaży należącej do Wnioskodawcy działki, aby uzyskane środki finansowe przeznaczyć na zakup działki i budowę domu w rodzinnej miejscowości żony Wnioskodawcy. Wnioskodawca zamierzał sprzedać działkę w takim stanie, w jakim ją kupił, czyli w całości, ustawił zatem tablicę informacyjną na działce, korzystał z usług biur nieruchomości umieszczających ogłoszenia o sprzedaży w internecie, sam zamieszczał ogłoszenia na tablicach informacyjnych w centrach handlowych, dawał ogłoszenia do prasy lokalnej. Ponieważ ze względu na dużą powierzchnię działki wszystkie te działania okazały się nieskuteczne, Wnioskodawca podjął decyzję o podziale działki na cztery mniejsze wraz z wydzieleniem drogi dojazdowej do nich (ze względu na usytuowanie i kształt działki), z myślą o ich skuteczniejszej sprzedaży i o przeznaczeniu uzyskanych środków finansowych na spłatę kredytu za kupioną w listopadzie 2014 r. działkę i na budowę domu w rodzinnej miejscowości żony Wnioskodawcy. Wnioskodawca nigdy nie wnioskował o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym znajduje się przeznaczona do sprzedaży działka, jednak w maju 2014 r. Rada Gminy podjęła uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, na mocy której cała działka Wnioskodawcy stała się terenem przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług.

Dotychczas działka nie była w ogóle użytkowana, jako teren prywatny była utrzymywana w formie terenu zielonego. Nie była przedmiotem ani najmu, ani dzierżawy.

Nowe działki powstałe z podziału dotychczasowej Wnioskodawca będzie starał się sprzedać wykorzystując już stosowane przez niego wcześniej przy sprzedaży dużej działki metody sprzedaży nieruchomości.

Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości do sprzedaży. Dotychczas też nie sprzedawał żadnych innych nieruchomości, ani nie kupował nieruchomości z myślą o ich sprzedaży.

Ponieważ planowana w przedmiotowej sprawie sprzedaż dotyczy nieruchomości, należy wziąć pod uwagę treść orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczących tej tematyki.

Z orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE wydanych w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Wymienione we wniosku czynności wykonane przez Wnioskodawcę wskazują, iż w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie wykazał aktywności w rozporządzaniu nieruchomością, wykraczającej poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Nic nie wskazuje na zaangażowanie środków ze strony Wnioskodawcy, które mogłyby kwalifikować jego działania jako zbliżone do podejmowanych przez podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem nieruchomościami.

Z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika aktywność Wnioskodawcy, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W niniejszej sprawie Wnioskodawca nie podjął bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Wskazane przez Wnioskodawcę uzgodnienia branżowe dotyczące mediów w drodze zostały podjęte w związku z planowaną przez Wnioskodawcę budową domu na posiadanej działce. Natomiast podział tej działki na 4 mniejsze działki został dokonany ze względu na brak możliwości sprzedaży działki w całości.

Powyższe działania były pojedynczymi czynnościami wymienionymi w powołanym wyżej wyroku TSUE, które nie mogą świadczyć o tym, że w sprawie mamy do czynienia z ciągiem okoliczności, o których mowa w tym wyroku.

Wnioskodawca jest właścicielem działki od 16 lat i przez cały ten okres nie wykorzystywał jej do żadnej działalności gospodarczej i nie uzyskiwał z niej żadnych obrotów.

Wnioskodawca nie sprzedawał też w przeszłości żadnych działek ani nie ma innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.

A zatem, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 tej ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie, iż nastąpiła dostawa towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnik podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż Wnioskodawca dokonując sprzedaży 4 działek nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, iż sprzedaż przez Wnioskodawcę ww. działek będzie stanowić zwykłe wykonywanie prawa własności, a zbywane działki stanowią majątek prywatny Wnioskodawcy. Skutkiem powyższego sprzedaż przez Wnioskodawcę 4 działek, o których mowa we wniosku nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, iż nie będzie Wnioskodawcy naliczony podatek od towarów i usług za sprzedaż czterech mniejszych działek powstałych po podziale jednej dużej działki, należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.