Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.175.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-02
Teza: Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz prawo do odliczenia podatku
naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
działalność-działalność handlowa
odliczenia-prawo do odliczenia
spółki-spółka zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnili go
    Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 15 kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej też jako: Spółka DE) jest spółką kapitałową prawa niemieckiego
    GmbH z siedzibą w Niemczech, posiadającą osobowość prawną. Spółka jest niemieckim
    rezydentem podatkowym. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik podatku od wartości
    dodanej VAT w Niemczech i jednocześnie Spółka zarejestrowała się do celów VAT w Polsce
    i uzyskała polski nr NIP. Głównym przedmiotem działalności Spółki DE jest działalność
    polegająca na handlu (...) (dalej jako Towary).
    Spółka kupuje Towary od producentów (...) na terenie krajów całej Unii Europejskiej
    (Niemcy, Polska, Węgry, Rumunia, Słowacja, Czechy itd.) oraz poza obszarem Unii
    Europejskiej (tu raczej rzadsze przypadki). Sprzedaż odbywa się przy udziale podmiotów, z
    którymi Spółka DE podpisała umowy na świadczenie usług pośrednictwa handlowego w
    poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Spółka DE zawarła umowę na świadczenie usług
    pośrednictwa handlowego na terytorium Polski i z terytorium Polski ze spółką z
    ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce (dalej jako Pośrednik PL). Zgodnie z
    umową Pośrednik PL podejmuje czynności zmierzające do pozyskania Klientów na Towary
    na terenie Polski oraz innych krajów Unii Europejskiej. W tym celu Pośrednik PL zatrudnia
    7 pracowników, którzy delegowani są do świadczenia pracy związanej z pozyskaniem
    Klientów na Towary Spółki DE. Pośrednik prowadzi działania marketingowe dotyczące
    Towarów, prezentuje Towary potencjalnym Klientom, przedstawia warunki cenowe
    (ustalone/narzucone przez Spółkę DE), następnie jeśli dojdzie do sprzedaży organizuje
    transport Towarów z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia, wystawia faktury,
    obsługuje proces reklamacyjny. Transport zlecany jest przewoźnikom - podmiotom
    trzecim. Transport organizuje Pośrednik PL. Faktury przewoźnik wystawia na
    Wnioskodawcę. Towary nie są nigdzie składowane, magazynowane czy rozpakowywane i
    przepakowywane. Towary są kupowane z terytorium różnych państw członkowskich Unii
    Europejskiej i sprzedawane do innych krajów Unii Europejskiej w tym do Polski, za
    pośrednictwem Pośrednika Pl. Klientami Towarów Spółki DE są m.in. (...) – tj. podatnicy
    zarejestrowani dla celów VAT w Polsce oraz nierezydenci polscy, zarejestrowani do celów
    VAT w Polsce. Innymi słowy Pośrednik PL poszukuje w Polsce klientów na zakup Towarów.
    Współpraca jaką nawiązała Spółka DE z Pośrednikiem PL zakłada współpracę długoletnią.

    Spółka DE dokonuje również na terytorium Polski zakupów Towarów (o których mowa w
    treści wniosku), a także usług pośrednictwa handlowego, usług transportowych, usług
    spedycyjnych etc.
    Spółka DE nie zatrudnia obecnie w Polsce żadnych pracowników i nie posiada w Polsce
    własnej placówki – w postaci biura (biuro i personel posiada Pośrednik PL) czy magazynu
    do składowania Towarów (bo nie ma takiej potrzeby). Decyzje dotyczące działalności
    Spółki DE podejmowane są poza granicami Polski, w szczególności takie czynności jak:
    zawieranie umów. Przy czym realizacja sprzedaży, negocjowanie umów w granicach
    wskazanych przez Spółkę DE, są objęte zakresem działania Pośrednika Pl.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
        1. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki
          DE w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez
          wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak
          Spółka DE prowadzi działalność w Niemczech np. czy działalność w kraju
          siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, w sposób ogólny jakie
          zasoby osobowe i techniczne Spółka DE posiada w kraju siedziby itp.);
    Spółka DE posiada w kraju swojej siedziby biuro, zatrudnia personel, jest podzielona na
    dział handlowy, dział realizacji, księgowość. Posiada wszelkie zasoby do prowadzenia
    działalności handlowo-biurowej.
        2. czy Spółka DE posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi
          Pośrednika PL wykorzystywanymi do świadczenia usług pośrednictwa
          handlowego na Państwa rzecz, w tym należało wskazać/opisać na czym ta
          kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy jest porównywalna
          do kontroli jaką Spółka DE sprawuje nad własnym zapleczem personalnym;
    Współpraca Spółki DE z Pośrednikiem PL polega na prawidłowej realizacji usług, tak, aby
    zapewnić sprzedaż na odpowiednim poziomie. Spółka DE w taki sposób ma wpływ na
    personel zatrudniony u Pośrednika PL, że sprawdza zakres wykonywanych czynności
    pracownika (zatrudnionego u Pośrednika PL) oraz efekty jego pracy poprzez obowiązkowe
    raporty miesięczne wysyłane do Spółki DE, przez Pośrednika PL. Spółka DE nie ma takiego
    nadzoru nad personelem Pośrednika PL, jak nad swoim. Cały zespół osobowo-sprzętowy
    /techniczny Pośrednika PL jest utrzymywany wyłącznie na potrzeby pełnienia funkcji
    pośrednika sprzedaży dla Spółki DE.
        3. czy Spółka DE ma wpływ na czas pracy zasobów osobowych Pośrednika PL
          oraz czy Spółka DE ma wpływ, które zasoby osobowe Pośrednika PL mają
          realizować usługi pośrednictwa handlowego na rzecz Spółki DE, należało
          wyjaśnić;
    Decyzje co do zatrudnienia personelu u Pośrednika PL, podejmuje Pośrednik PL. Przy
    czym zwrócić należy uwagę, że ilość pracowników jest przedmiotem uzgodnień ze Spółką
    DE, biorąc pod uwagę, zakres planowanych i realizowanych czynności przez Pośrednika
    PL. Spółka DE może wskazać również personel, który ma realizować czynności
    sprzedażowe u Pośrednika PL.
        4. czy Spółka DE posiada bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi oraz
          rzeczowymi Pośrednika PL wykorzystywanymi do świadczenia usług
          pośrednictwa handlowego na rzecz Spółki DE, w tym należało wskazać/opisać
          na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy kontrola
          ta jest porównywalna do kontroli jaką Spółka DE sprawuje nad własnym
          zapleczem technicznym/rzeczowym;
    Pośrednik PL posiada dostęp do systemu informatycznego Spółki – stanowiący własność
    Spółki DE, umieszczony na niemieckich serwerach danych. Oprócz tego Spółka DE
    wskazuje Pośrednikowi PL, jakie zasoby sprzętowe są niezbędne do prawidłowego

    świadczenia usług przez Pośrednika PL. Cały zespół osobowo-sprzętowy/techniczny
    Pośrednika PL jest utrzymywany wyłącznie na potrzeby pełnienia funkcji pośrednika
    sprzedaży dla Spółki DE.
        5. czy Spółka DE ma wpływ która część zasobów technicznych / rzeczowych
          Pośrednika PL jest wykorzystywana do świadczenia usług pośrednictwa
          handlowego na Państwa rzecz;
    Cały zespół osobowo-sprzętowy/techniczny Pośrednika PL jest utrzymywany wyłącznie na
    potrzeby pełnienia funkcji pośrednika sprzedaży dla Spółki DE. Zasoby te są między
    podmiotami uzgadniane w celu prawidłowej realizacji usług pośrednictwa.
        6. gdzie faktycznie rozpoczyna i kończy się transport towarów w ramach
          nabywanych przez Spółkę DE usług transportowych, należało wyjaśnić, w tym
          w szczególności wskazać czy transport ten jest wykonywany w całości poza
          terytorium Unii Europejskiej;
    6. Transport jest wykonywany tylko i wyłącznie na terenie Unii Europejskiej. Można
    wyróżnić 2 rodzaje transportu:
      a. Transport krajowy – zaczyna się i kończy na terytorium Polski.
      b. Transport międzynarodowy - Zaczyna się w Polsce – może kończyć się na terenie
        Niemiec/Czech/ Węgier/Słowacji/Austrii/Holandii/ Włoch lub Danii – z
        kontrahentami z tych krajów spółka współpracuje.
        7. czy Spółka DE wykonuje (rozpoznaje w zakresie podatku od towarów i usług)
          czynności opodatkowane na terytorium Polski, które nie podlegają
          zwolnieniu z opodatkowania oraz czy istnieje związek nabywanych usług i
          materiałów z czynnościami opodatkowanymi.
    Spółka DE rozpoznaje VAT z tytułu nietransakcyjnego przemieszczenia własnych towarów
    z terytorium Niemiec na terytorium Polski, które nie podlegają zwolnieniu z
    opodatkowania i istnieje związek nabywanych towarów i usług z czynnościami
    opodatkowanymi.
    Pytania (ostatecznie sprecyzowane w odpowiedzi na wezwanie)
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym należy uznać, że Spółka DE posiada w
      Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów ustawy o
      VAT?
    2. Czy w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, Spółce DE przysługuje
      prawo do obniżenia należnego o naliczony podatek VAT wynikający z faktur za usługi
      i towary nabyte przez Wnioskodawcę na potrzeby stałego miejsca prowadzenia
      działalności gospodarczej w Polsce?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W przedstawionym stanie faktycznym należy uznać, że Spółka DE posiada w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów o VAT.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w
    przepisach ustawy o VAT, w przepisach wykonawczych do ustawy o VAT, ani w przepisach
    Dyrektywy 2006/112/ WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej.
    Definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wprowadziło Rozporządzenie
    wykonawcze Rady (UE) 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze
    do dyrektywy 2006/112/WE (dalej: Rozporządzenie wykonawcze) bazując w dużej mierze
    na linii argumentacji wypracowanej przez TSUE. Stosownie do brzmienia art. 11 oraz art.
    53 Rozporządzenia wykonawczego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to

    miejsce, które nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, przy czym
    charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by:
      1. umożliwić podatnikowi odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
        potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub
      2. umożliwić mu świadczenie określonych usług, które wykonuje,
      3. umożliwić mu dokonanie dostawy towarów oraz świadczenie usług, w których
        uczestniczy.
    Przytoczone powyżej kryteria, które nakreślają pojęcie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej znajdują również swoje potwierdzenie i rozwinięcie w
    orzecznictwie TSUE (przykładowo w sprawach: C-168/84, Gunter Bcrkholz; C-231/94,
    Faaborg-Gelting Linien; 190/95, ARO Lease BV).
    Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności w innym państwie niż państwo
    siedziby podatnika występuje wówczas, gdy w odniesieniu do danej działalności
    gospodarczej łącznie spełnione zostaną następujące warunki:
      1. istnieje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego,
      2. istnieje odpowiednie wyposażenie techniczne (infrastruktura),
      3. prowadzona w tym miejscu działalność nosi znamiona stałości oraz jest samodzielna
        w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących
        dostaw realizowanych z tego miejsca/dla potrzeb tego miejsca.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym. Jeśli dany podmiot posiada w danym państwie personel i
    strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Bez znaczenia pozostaje -
    czy pracownicy są bezpośrednio zatrudnieni przez ten podmiot, czy podmiot ma „własną”
    infrastrukturę. Orzecznictwo TSUE wyraźnie wskazuje, że korzystanie z obcego personelu i
    infrastruktury może również prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności w tym kraju.
    Wymóg posiadania struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która
    powinna być „odpowiednia” zawęża ramy pojmowania pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot
    posiada w kraju innym niż kraj swojej siedziby - przykładowo w Polsce, odpowiednią
    strukturą osobowo-rzeczową, występującą w sposób stały (tzn. powtarzalny i
    nieprzemijający), tzn. posiada w kraju zarówno personel ludzki, jak i infrastrukturę
    techniczną, przy wykorzystaniu których jest w stanie w sposób zorganizowany oraz ciągły
    prowadzić działalność, w ramach której dokonuje on czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Ta struktura nie może być tylko odbiorcą usług
    świadczonych dla potrzeb „centrali” podatnika. Wspomniane usługi mają być świadczone
    dla potrzeb tej struktury. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    uznać, że nie jest ona stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej podatnika.
    Jednocześnie, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno posiadać
    możliwość świadczenia sprzedawanych usług/towarów.
    W związku z powyższym należy przyjąć, iż dla uznania, iż Spółka DE posiada na terytorium
    kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca powinien
    posiadać w Polsce zarówno personel, jak i zasoby techniczne, potrzebne dla
    samodzielnego wykonywania działalności, jak i konsumowania dostarczanych towarów.

    W przekonaniu Wnioskodawcy posiada on odpowiednią strukturę na terytorium kraju, co
    prawda, nie własną – Spółka DE bowiem nie zatrudnia swoich pracowników, ale poprzez
    Pośrednika PL – na tyle zorganizowaną, stałą i liczebną by mogła zapewnić stałe dostawy
    Towarów. Pośrednik PL zatrudnia 7 pracowników, co stwarza na tyle zorganizowaną
    strukturę, by zapewnić stałe dostawy Towarów. To pracownicy Pośrednika PL
    odpowiedzialni są za usługi marketingowe na rzecz Wnioskodawcy, za zbieranie zamówień
    na sprzedaż Towarów, wystawianie faktur oraz podejmowanie czynności reklamacyjnych
    (jeśli takie zaistnieją). W przedmiotowej sprawie w stworzonej strukturze działalności
    Wnioskodawcy w Polsce, kryterium stałości (rozumiane jako fakt, że podmiot posiadający
    takie miejsce ma zamiar prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny)
    wynika z zaangażowania w zadania związane ze sprzedażą Towarów wystarczających
    zasobów osobowych oraz technicznych. Podmiot, aby mógł posiadać stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce musi, oprócz wspomnianego powyżej
    zaplecza personalnego, dysponować również wyposażeniem technicznym, którego
    charakter i rozmiar pozwoli wykonywać działalność gospodarczą w danej branży. Jak
    wskazano w opisie wniosku stanu faktycznego Wnioskodawca nie posiada tytułu
    prawnego do nieruchomości w Polsce, przy czym tytuł do nieruchomości posiada
    Pośrednik PL, za pośrednictwem którego Spółka DE ma możliwość pozyskiwania Klientów i
    de facto prowadzenia działalności na terytorium kraju.
    Porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym Usługodawcy jak nad
    własnym.
    W tym miejscu należałoby powołać się na stanowisko TSUE, wyrażone w szczególności w
    wyroku w sprawie C-605/12 Welmory, zaakceptowane i rozwijane obecnie w poglądach
    organów podatkowych oraz w orzecznictwie krajowych sądów administracyjnych, w myśl
    którego do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u
    niego zatrudniony oraz zapleczem technicznym, które jest jego własnością, jednakże
    podatnikowi musi przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca
    działalności - kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.
    Dodatkowo, należałoby również wziąć pod uwagę długoterminową współpracę z
    Pośrednikiem PL. Zdaniem sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. III SA/Wa 3741/14,
    postępowanie zakończone wyrokiem NSA z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. I FSK 1379/15 –
    gdzie oddalono skargę kasacyjną skarżącej spółki) podatnik mający siedzibę działalności
    gospodarczej w jednym państwie członkowskim, który korzysta z usług świadczonych
    przez drugiego podatnika z siedzibą w innym państwie członkowskim, powinien być
    uważany za posiadającego w tym innym państwie członkowskim „stałe miejsce
    prowadzenia działalności” w rozumieniu przepisów dyrektywy VAT, jeżeli to stałe miejsce
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór usług i wykorzystywanie ich do
    celów jego działalności gospodarczej. Dodatkowo, zdaniem Wnioskodawcy, bez znaczenia
    pozostaje, że działalność Wnioskodawcy jest kierowana z siedziby w Niemczech, gdzie
    podejmowane są kluczowe czynności z punktu widzenia działalności gospodarczej, takie
    jak zawieranie umów, bowiem stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    można utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, jak również z decyzjami zarządczymi, które nie
    mają miejsca w kraju. Idąc za stanowiskiem sądów administracyjnych (por . wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. I FSK 393/13) dla
    uznania, że mamy do czynienia ze stałym miejscem prowadzenia działalności
    gospodarczej, kwestie związane z podejmowaniem decyzji i zarządzaniem działalnością
    gospodarczą mają drugorzędne znaczenie, a decydującym czynnikiem jest stałość oraz
    istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.

    W świetle powyższych uwag należy zatem stwierdzić, że w niniejszej sprawie są spełnione
    kryteria posiadania minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej się określonym
    poziomem stałości, w której ma miejsce obecność zasobów ludzkich i technicznych,
    koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy w zakresie dostaw
    Towarów. Tym samym wykorzystanie posiadanej w Polsce infrastruktury technicznej oraz
    personelu do wykonywania części prowadzonej działalności gospodarczej Spółki DE, w
    sposób zorganizowany oraz ciągły, kwalifikuje aktywność Wnioskodawcy na terytorium
    kraju jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym
    miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Spółka DE stoi na stanowisku, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, miejsce świadczenia usług należy wobec tego ustalić zgodnie z art.
    28b ust. 2 ustawy o VAT. Usługi będą więc podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w
    Polsce.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
    Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
    podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z
    wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi. Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek
    pozytywnych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Przepis ten, określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

    Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jeśli zatem podmiot
    działający w charakterze podatnika VAT, zarejestrowany jako czynny podatnik VAT
    dokonuje wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi, to posiadając fakturę,
    ma prawo do odliczenia naliczonego VAT wynikającego z tego dokumentu (w terminach
    określonych przez ustawodawcę).
    Spółka DE stoi na stanowisku, iż posiada stałe miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT, zatem w przypadku
    nabycia towarów i usług dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, Spółce DE będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur na
    podstawie 86 ust. 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z opisu sprawy wynika, że głównym przedmiotem działalności Spółki DE jest działalność
    polegająca na handlu (...) („Towary”). Spółka kupuje Towary od producentów (...) na terenie
    krajów całej Unii Europejskiej oraz poza obszarem Unii Europejskiej. Sprzedaż odbywa się
    przy udziale podmiotów, z którymi Spółka DE podpisała umowy na świadczenie usług
    pośrednictwa handlowego w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Na terytorium
    Polski Spółka DE zawarła umowę na świadczenie usług pośrednictwa handlowego z
    Pośrednikiem PL. Zgodnie z umową Pośrednik PL podejmuje czynności zmierzające do
    pozyskania Klientów na Towary na terenie Polski oraz innych krajów Unii Europejskiej.
    Pośrednik prowadzi działania marketingowe dotyczące Towarów, prezentuje Towary
    potencjalnym Klientom, przedstawia warunki cenowe (ustalone/narzucone przez Spółkę
    DE), następnie jeśli dojdzie do sprzedaży organizuje transport Towarów z miejsca nadania
    do miejsca przeznaczenia, wystawia faktury, obsługuje proces reklamacyjny. Towary nie są
    nigdzie składowane, magazynowane czy rozpakowywane i przepakowywane. Towary są
    kupowane z terytorium różnych państw członkowskich Unii Europejskiej i sprzedawane do
    innych krajów Unii Europejskiej w tym do Polski, za pośrednictwem Pośrednika PL. Innymi
    słowy Pośrednik PL poszukuje w Polsce klientów na zakup Towarów.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    Spółka DE posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT (pytanie nr 1).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931
    /19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20 oraz I SA
    /Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który

    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W analizowanej sprawie istotny jest natomiast wyrok z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20.
    Dotyczy on sytuacji, w której spółka Berlin Chemie AG z siedzibą w Niemczech
    sprzedawała w Rumunii produkty farmaceutyczne. Berlin Chemie AG zawarła ze swoją
    rumuńską spółką zależną (95% udziałów), mającą w tym kraju siedzibę, umowę
    marketingową, regulacyjną, reklamową i o świadczenie usług reprezentacji na mocy której
    spółka rumuńska zobowiązała się aktywnie promować produkty spółki niemieckiej na
    terytorium Rumunii. Spółka niemiecka była przy tym jedynym klientem spółki rumuńskiej.
    Badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki
    niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej,
    Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie

    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE i przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka DE nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium
    kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Spółka
    prowadzi działalność gospodarczą polegającą na handlu (...) („Towary”). Spółka kupuje
    Towary od producentów (...) na terenie krajów całej Unii Europejskiej oraz poza obszarem
    Unii Europejskiej. Na terytorium Polski Spółka DE zawarła umowę na świadczenie usług

    pośrednictwa handlowego z Pośrednikiem PL. Zgodnie z umową Pośrednik PL podejmuje
    czynności zmierzające do pozyskania Klientów na Towary na terenie Polski oraz innych
    krajów Unii Europejskiej. Pośrednik prowadzi działania marketingowe dotyczące Towarów,
    prezentuje Towary potencjalnym Klientom, przedstawia warunki cenowe (ustalone
    /narzucone przez Spółkę DE), następnie jeśli dojdzie do sprzedaży organizuje transport
    Towarów z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia, wystawia faktury, obsługuje proces
    reklamacyjny. Innymi słowy Pośrednik PL poszukuje w Polsce klientów na zakup Towarów.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka DE nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników i nie
    posiada w Polsce własnej placówki – w postaci biura czy magazynu do składowania
    Towarów. Co prawda Pośrednik PL posiada dostęp do systemu informatycznego Spółki –
    stanowiącego własność Spółki DE i umieszczonego na niemieckich serwerach danych,
    jednakże zaplecze to nie jest wystarczające do prowadzenia samodzielnej i niezależnej
    działalności w zakresie handlu Towarami przez Pośrednika PL. Zatem mając na uwadze
    powyższe należy uznać, że Spółka DE nie posiada na terytorium żadnego własnego
    zaplecza osobowego ani technicznego.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika,
    że Spółka DE nabywa na terytorium Polski usługi pośrednictwa handlowego od
    Pośrednika PL. Pośrednik PL zatrudnia 7 pracowników, którzy delegowani są do
    świadczenia pracy związanej z pozyskaniem Klientów na Towary Spółki DE. Jednakże
    Spółka DE nie ma takiego nadzoru nad personelem Pośrednika PL, jak nad swoim. Spółka
    DE sprawdza jedynie zakres wykonywanych czynności pracownika (zatrudnionego u
    Pośrednika PL) oraz efekty jego pracy poprzez obowiązkowe raporty miesięczne wysyłane
    do Spółki DE, przez Pośrednika PL. Spółka DE wskazuje także Pośrednikowi PL jakie zasoby
    sprzętowe są niezbędne do prawidłowego świadczenia usług. Jednakże kontrola i
    weryfikacja jakości świadczeń wykonywanych przez Pośrednika PL stanowi standardową
    relację pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą polegającą na kontroli przestrzegania
    warunków umownych w ramach łączącego strony stosunku zobowiązaniowego i nie może
    być uważana za przejaw kontroli nad zapleczem usługodawcy. W konsekwencji należy
    uznać, że Spółka nie posiada również na terytorium Polski kontroli nad zapleczem
    Pośrednika PL porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby
    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest
    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
    działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
    działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów
    technicznych i nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników, jak również nie posiada
    kontroli nad zapleczem Pośrednika PL porównywalnej do tej jaką sprawuje nad
    własnym zapleczem. Dodatkowo wszelkie decyzje dotyczące działalności Spółki DE

    podejmowane są poza granicami Polski, w szczególności takie czynności jak: zawieranie
    umów. Zatem, skoro Spółka DE nie posiada na terytorium Polski odpowiednich
    zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności w
    zakresie handlu Towarami nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości,
    bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022
    r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że
    to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie
    powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu,
    przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu.
    Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że Pośrednik PL świadczy na
    rzecz Spółki DE określone usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów
    personalnych jak i technicznych Pośrednika PL byłoby wykorzystywane zarówno do
    świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem
    TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności. W kontekście omawianego wyroku bez znaczenia
    pozostaje również fakt, że zespół osobowy oraz sprzętowo/techniczny Pośrednika PL
    jest utrzymywany wyłącznie na potrzeby pełnienia funkcji pośrednika sprzedaży dla
    Spółki DE. W powołanym wyroku Trybunał bowiem wskazał, jak już powyżej cytowano,
    że „spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na
    to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze
    techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności,
    usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć
    bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”. Zatem fakt, że Pośrednik PL wykorzystuje
    swoje zaplecze personalne i techniczne wyłącznie na rzecz Spółki DE nie powoduje
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE Spółka DE nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Tym samym, skoro uznałem, że Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest
    nieprawidłowe, wskazać należy, że nie wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 2,
    gdyż interpretacji w tym zakresie oczekiwaliście Państwo w przypadku uznania, że w
    przedstawionym stanie faktycznym Spółka DE posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków mających potwierdzić
    prawidłowość stanowiska Spółki co do posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej trzeba zauważyć, że w ostatnich latach sposób rozumienia
    pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ewoluował w kolejnych
    orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzeczeniach Naczelnego
    Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (m.in. wyrok z 3
    czerwca 2021 r. w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie
    C- 333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-
    232/22 (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22
    (SC Adient Ltd & Co. KG, oraz I FSK 1194/20, I FSK 1679/20 oraz I SA/Gl 521/23).
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że wyroki są wydawane w indywidualnych sprawach i
    nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest zrozumiałe zważywszy na różnorodność
    i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw
    podlegających rozstrzygnięciu. Powołane przez Państwa wyroki rozstrzygają w stanie

    faktycznym/zdarzeniu przyszłym odmiennym od opisu stanu faktycznego
    przedstawionego we wniosku. Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej należy oceniać przez pryzmat konkretnego przypadku, bowiem ze względu
    na branżę w jakiej działa dany podmiot wymagane/wykorzystywane zaplecze techniczne i
    organizacyjne będzie inne. Zatem powołane przez Wnioskodawcę we własnym stanowisku
    wyroki, wydane dla innych podmiotów w ich indywidualnej sprawie, nie mogą być
    podstawą do zaakceptowania stanowiska Spółki, że posiada w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.