Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.633.2024.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-21
Teza: Zastosowanie stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy
towarów na podstawie posiadanych dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumentacja
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
specyfikacja
stawka-stawka zerowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie
towarów - dokumenty
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Warunki
zastosowania stawki podatku 0% przy
wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów -
dokumentowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 listopada 2024 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek z 18 listopada
    2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania stawki podatku
    VAT w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na podstawie
    posiadanych dokumentów. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka A (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa brytyjskiego,
    zarejestrowaną w Polsce jako czynny podatnik VAT. Spółka jest (...) dla różnych branż.
    W ramach prowadzonej działalności na terytorium Polski Spółka dokonuje m.in. dostaw
    wewnątrzwspólnotowych oraz eksportu towarów do krajów trzecich (poza obszar celny
    Unii Europejskiej). Spółka dokonuje ponadto dostaw towarów (...), a także dostaw i
    zakupów lokalnych.
    W toku swojej działalności gospodarczej, Spółka nawiązuje współpracę z podatnikami
    posiadającymi siedzibę w innych krajach Unii Europejskiej (dalej: „UE”), zarejestrowanymi
    do celów rozliczania podatku od wartości dodanej (dalej: „Kontrahenci”). Spółka dokonuje
    na rzecz Kontrahentów wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (dalej: „WDT”), o
    których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT. Kontrahenci posiadają właściwe i ważne
    numery identyfikacyjne dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadane przez właściwe
    państwa członkowskie oraz zawierające dwuliterowy kod stosowany dla podatku od
    wartości dodanej. Kontrahenci w ramach ww. transakcji posługują się wymienionymi
    numerami identyfikacyjnymi przekazując je Spółce. Ponadto, Wnioskodawca jest
    zarejestrowany na potrzeby rozliczania transakcji wewnątrzwspólnotowych, a realizowane
    dostawy wykazuje w informacjach podsumowujących za stosowne okresy rozliczeniowe.
    Miejscem rozpoczęcia transportu towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich
    przeznaczenia (tj. zakończenia transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego
    UE. Towary dostarczane w ramach WDT nie są nowymi środkami transportu w myśl
    przepisów o VAT.
    Celem zastosowania stawki VAT 0% dla opisanych WDT, zgodnie z dyspozycją przepisu z
    art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT Spółka gromadzi dokumenty mające potwierdzać, że
    towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do odbiorcy na terytorium innego

    państwa członkowskiego UE niż Polska. Spółka gromadzi ww. dokumentację przed
    upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy.
    Dla potrzeb udokumentowania transakcji WDT Spółka dysponuje dokumentami, które
    mogą zostać pogrupowane w następujące zestawy:
    1. Zestaw 1:
        faktura dokumentująca dokonanie WDT, zawierającą:
        dane nabywcy i Spółki, w tym właściwe i ważne numery identyfikacyjne Spółki
        oraz nabywcy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
        numer i datę wystawienia faktury,
        adres wysyłki,
        nazwę/opis/kod towaru, a co za tym idzie specyfikację poszczególnych sztuk
        ładunku,
        ilość towaru,
        numer zamówienia oraz dokumentu dostawy albo sprzedaży (tzw. Customer PO
        Reference/sales order),
        kwit wagowy zawierający:
        numer i datę wystawienia pomiaru,
        godzinę pomiaru,
        wskazanie kontrahenta, którego dotyczy pomiar,
        wskazanie towaru oraz jego masy brutto, tara i netto,
        wskazanie wystawiającego kwit wagowy oraz odbierającego,
        a także informacje dot. kierowcy i numeru rejestracyjnego pojazdu,
        Collection Note - dokument, zawierający wskazanie Spółki i Kontrahenta,
        specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, numer zamówienia, a także informacje
        dotyczące przewoźnika (kierowca, numery rejestracyjne pojazdu, osoba
        dokonująca załadunku wraz z datą i godziną załadunku) i podpis nabywcy z godziną
        i datą odebrania towaru.
    2. Zestaw 2:
        faktura dokumentująca dokonanie WDT, zawierającą:
        dane nabywcy i Spółki, w tym właściwe i ważne numery identyfikacyjne Spółki
        oraz nabywcy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
        numer i datę wystawienia faktury,
        adres wysyłki,
        nazwę/opis/kod towaru, a co za tym idzie specyfikację poszczególnych sztuk
        ładunku,
        ilość towaru,
        numer zamówienia oraz dokumentu dostawy albo sprzedaży (Customer PO
        Reference/sales order),
        Goods receipt confirmation - oświadczenie Kontrahenta zawierające dane Spółki i
        Kontrahenta oraz informacje dotyczące zamówienia takie jak: jego numer, data
        dostawy i miejsce dostawy, a także posiadające podpis odbierającego towar

        (czasem z pieczątką Kontrahenta) i datę jego zamieszczenia pod dokumentem. Za
        pomocą tego dokumentu, i w nawiązaniu do odpowiedniego zamówienia,
        Kontrahent poświadcza podpisem odbiór towarów na terytorium innego niż Polska
        kraju UE.
    Dokumenty pogrupowane w ramach ww. zestawów są przez Wnioskodawcę otrzymywane
    w formie skanów - za wyjątkiem faktur, które są wystawiane przez Spółkę.
    W odniesieniu do poszczególnych transakcji Spółka najczęściej dysponuje również listami
    przewozowymi CMR, które są podpisane przez przewoźnika oraz odbiorcę towarów.
    Zdarzają się jednak sytuacje, w których dokument CMR nie zostanie przez Wnioskodawcę
    uzyskany lub też jest uzyskany, ale nie jest podpisany - wówczas Spółka dysponuje jedynie
    dokumentacją z jednego z ww. zestawów. W konsekwencji, przedmiotem niniejszego
    wniosku jest potwierdzenie prawidłowości stanowiska Spółki, zgodnie z którym
    gromadzone przez Spółkę wyszczególnione zestawy dokumentów - innych niż listy
    przewozowe CMR - będą uprawniać Spółkę do stosowania stawki VAT 0% dla WDT.
    Wobec powyższego, Wnioskodawca powziął wątpliwości wobec możliwości stosowania
    stawki VAT 0% dla transakcji stanowiących WDT, na podstawie wyżej opisanej
    dokumentacji.

## Pytanie

Czy w przypadku WDT, dla którego gromadzona jest dokumentacja w zakresie opisanym
    w jednym z dwóch przypadków (Zestaw 1 i 2) wskazanych w przedstawionym stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym - w świetle art. 42 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 3 i ust. 11
    ustawy o VAT - Wnioskodawca jest/będzie uprawniony do zastosowania stawki VAT 0%?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku WDT, dla którego gromadzona jest dokumentacja
    w zakresie opisanym w jednym z dwóch przypadków (Zestaw 1 i 2) wskazanych w
    przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym - w świetle art. 42 ust. 1 w
    związku z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT - Wnioskodawca jest/będzie uprawniony do
    zastosowania stawki VAT 0%.
    UZASADNIENIE
    1. Uwagi wstępne
    Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez WDT rozumie się wywóz towarów z
    terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju - z pewnymi zastrzeżeniami. Dodatkowo, dla
    zaistnienia WDT niezbędne jest wypełnienie przesłanek o charakterze podmiotowym
    wskazanych w przepisie z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, tj. nabywca towarów jest:
        podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
        niż terytorium kraju,
        osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
        w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z

        przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
        lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą,
        podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Kontrahenci są
    każdorazowo zidentyfikowani na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na
    terytorium państwa członkowskiego, w którym otrzymują towary dostarczane przez
    Wnioskodawcę. Nadto, w ramach dostaw będących przedmiotem niniejszego wniosku,
    towary są każdorazowo dostarczane przez Spółkę z Polski na terytorium innego państwa
    członkowskiego UE. Tym samym nie powinno ulegać wątpliwości, że analizowane dostawy
    stanowią WDT w myśl przepisu z art. 13 ustawy o VAT.
    Przedmiotem niniejszego wniosku jest zagadnienie dot. zastosowania stawki VAT 0% dla
    WDT realizowanych przez Wnioskodawcę.
    2. Warunki dla zastosowania 0% stawki VAT w WDT
    Należy podkreślić, że zasadniczo transakcje WDT podlegają opodatkowaniu VAT stawką
    0%. Treść art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje przesłanki, które należy spełnić, by móc
    skorzystać z ww. preferencyjnej stawki, tj.:
        podatnik dokonał dostawy towarów na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i
        ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi,
        podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju,
        podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Dodatkowo, stawka 0% nie będzie mogła mieć zastosowania dla WDT jeżeli:
        podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1 (czyli nie złoży informacji podsumowującej), lub
        złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących
        wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w
        art. 100 ust. 8 - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie
        naczelnikowi urzędu skarbowego.
    Do wymogów dokumentacyjnych Wnioskodawca odniesie się w dalszej części niniejszego
    uzasadnienia, niemniej już w tym miejscu zasadne jest podnieść, że stosowanie stawki 0%
    w przypadku WDT nie powinno być traktowane jako odstępstwo, a jako generalna zasada,
    dopiero od której ustawodawca przewidział wyjątek przy braku spełniania wymaganych
    przesłanek.

    Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 12 pkt 2 ustawy o VAT, jeżeli warunek dotyczący posiadanej
    przez podatnika dokumentacji potwierdzającej dokonanie dostarczenia towarów do
    nabywcy na terytorium innego państwa UE, nie został spełniony przed upływem terminu
    do złożenia deklaracji podatkowej za okres miesięczny podatnik nie wykazuje danej
    dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za ten okres; podatnik wykazuje tę
    dostawę w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za kolejny po następnym okresie
    rozliczeniowym okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na
    terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik za ten
    kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie posiada dowodów,
    o których mowa w ust. 1 pkt 2. W konsekwencji, konstrukcja oraz usystematyzowanie
    przepisów z art. 42 ust. 1, 1a i 12 pkt 2 ustawy o VAT sugerują, że to ewentualne
    zastosowanie stawki krajowej jest wyjątkiem, który ma miejsce, gdy nie zostaną spełnione
    określone warunki, wynikające z powyższego przepisu.
    Takie rozumienie zostało potwierdzone przez orzecznictwo krajowych sądów
    administracyjnych, w tym przez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z dnia 16 stycznia 2012 r. (sygn. akt III SA/Wa 1220/11), który stwierdził, że
    „dostawy powinny być opodatkowane stawką 0%, która w kontekście WDT nie jest
    preferencyjna, lecz podstawowa”.
    Jak wyjaśniono w opisie stanu faktycznego Kontrahenci, dla których Spółka dokonuje
    dostaw wewnątrzwspólnotowych, posiadają prawidłowy i ważny numer identyfikacyjny
    VAT dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, przyznany przez właściwe państwo
    członkowskie. Dodatkowo, Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE, a
    realizowane dostawy wykazuje w informacjach podsumowujących za stosowne okresy
    rozliczeniowe. W rezultacie zasadne jest stwierdzić, że warunki określone w art. 42 ust. 1
    pkt 1 i 3 oraz ust. 1a są spełnione w analizowanym przypadku i tym samym
    rozstrzygnięcie w zakresie tych przesłanek pozostaje poza sferą zainteresowania
    Wnioskodawcy oraz niniejszego wniosku.
    W związku z powyższym, aby ocenić, czy Spółka ma prawo do stosowania stawki VAT 0% w
    odniesieniu do realizowanych dostaw, konieczna jest analiza spełnienia przez
    Wnioskodawcę warunku z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dotyczącego posiadania przez
    Spółkę dokumentacji potwierdzającej wywóz towarów z terytorium Polski oraz ich
    dostarczenie do nabywcy (lub do miejsca przez niego wskazanego) na terytorium innego
    państwa członkowskiego.
    Polskie regulacje dotyczące dokumentowania wywozu towarów poza granice kraju i ich
    dostarczenia do nabywcy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w ramach
    WDT zostały określone w art. 42 ust. 3-5 oraz ust. 11 ustawy o VAT. W tym miejscu
    Wnioskodawca pragnie przypomnieć, że towary dostarczane przez Spółkę w ramach WDT
    nie są nowymi środkami transportu zgodnie z przepisami o VAT.
    W myśl art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2
    ustawy o VAT, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie
    towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, tj.:
        dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego
        za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
        zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego innego niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów
        jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi);
        specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.

    Dodatkowo, przepis z art. 42 ust. 4 statuuje, że w przypadku wywozu towarów będących
    przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika
    dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka
    transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3
    pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:
        imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca
        zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
        oraz nabywcy tych towarów;
        adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres
        siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
        określenie towarów i ich ilości;
        potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt
        1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
        terytorium kraju;
        rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary,
        lub numer lotu-w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu
        lotniczego.
    Jednocześnie, art. 42 ust. 11 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku gdy dokumenty, o
    których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy
    znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju
    towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty
    wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
        korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
        dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
        dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
        dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Warto zwrócić uwagę, że wyżej wymieniony wykaz tzw. dowodów uzupełniających,
    określonych w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, jest katalogiem otwartym. Wskazuje na to
    zwłaszcza użycie sformułowania „w szczególności” w treści przepisu. Oznacza to, że
    podatnik ma możliwość potwierdzenia faktu dokonania WDT na rzecz innego podatnika
    również za pomocą innych dowodów niż te wymienione w wyżej przywołanych przepisach,
    o ile tylko będą one potwierdzać, że towary będące przedmiotem WDT zostały
    dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE.
    Podkreślone to zostało również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego
    (dalej: „NSA”), w uchwale wydanej dnia 11 października 2010 r. (sygn. I FPS 1/10). W
    powołanej uchwale poszerzony skład siedmiu sędziów NSA - odnosząc się do wykładni
    gramatycznej, celowościowej i prounijnej art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy o VAT - stwierdził, że
    „dla zastosowania stawki 0 % przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie

    potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju”. W tej samej uchwale NSA podniósł, że
    przepisy wskazane w art. 42 ustawy o VAT powinny być stosowane z uwzględnieniem
    normy określonej w art. 180 § 1 Ordynacji Podatkowej, w świetle której „jako dowód
    należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest
    sprzeczne z prawem”.
    Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT nie
    mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego też w przypadku, gdy podatnik nie
    dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, bądź
    posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne, może on posłużyć się innymi
    dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej.
    W tej samej uchwale stwierdzono także, iż „dla zastosowania stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał
    jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione
    dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt
    wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju”.
    W związku z powyższym Spółka stoi na stanowisku, iż dla zastosowania stawki 0% VAT w
    kontekście dokonywanych transakcji WDT nie jest obligatoryjne posiadanie wszystkich
    dokumentów, o których stanowi art. 42 ust. 3 ustawy o VAT. Posiadanie jednego z
    wymienianych przez przepis wraz z innymi, wynikającymi z treści art. 42 ust. 11 ustawy o
    VAT lub innymi, łącznie, potwierdzać będą dostawę do Kontrahentów na terytorium
    innego niż Polska państwa członkowskiego.
    Należy przy tym zaznaczyć również, że zgodnie z dominującym w praktyce i orzecznictwie
    poglądem posiadanie specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku w postaci odrębnego od
    faktury dokumentu nie jest konieczne do zastosowania stawki 0% VAT z tytułu WDT. Gdy
    faktura zawiera informacje wymagane w specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, takie
    jak, m.in., nazwa i ilość towarów, wówczas taka faktura pełnić będzie również funkcję
    specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. Przedstawioną tezę potwierdził, przykładowo,
    Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 9 czerwca 2014 r.
    (ILPP4/443-117/14-2/BA), w której to wskazano, że „w związku z tym, że faktura jaką
    Spółka posiada w swojej dokumentacji zawiera treść wypełniającą znamiona specyfikacji,
    to dokument, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy (specyfikacja poszczególnych
    sztuk ładunku) nie musi być przez nią sporządzony oddzielnie”.
    Należy mieć również na uwadze, że przepisy art. 42 ust. 2 i ust. 11 ustawy o VAT nie
    zawierają wymogu, by dokumentacja potwierdzająca dokonanie wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów gromadzona była wyłącznie w formie papierowej. W konsekwencji,
    dopuszczalne jest, aby niektóre dokumenty dodatkowe przyjęły formę elektroniczną, bądź
    też były przesyłane w formie elektronicznej. Warto podkreślić, iż taki wniosek można
    wysnuć analizując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w
    Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 1909/08), w którym Sąd stwierdził,
    iż: „z przywołanych przepisów nie wynika wymóg, aby dokumenty potwierdzające
    wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji miały formę papierową. Biorąc pod uwagę, że
    nigdzie nie stanowi się o formie dokumentów, zasadniczo dopuszczalna będzie każda
    forma, byle uprawdopodobniona była autentyczność tych dokumentów. Zgodzić się zatem
    należy z twierdzeniem, że dowodem może być także dokument w formie elektronicznej
    lub przesłany faksem”.
    Również Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 17
    lipca 2015 r. (IBPP4/4512-191/15/EK), wskazał, iż: „zauważyć należy, że powołane powyżej

    przepisy nie stanowią o formie dokumentów. Zasadniczo dopuszczalna jest każda forma
    dokumentu, byle uprawdopodabniała ona wywóz towarów z terytorium kraju i ich
    dostarczenie na terytorium innego państwa członkowskiego. W dobie szeroko rozumianej
    komunikacji technicznej nie ma podstaw do odmawiania mocy dowodowej dokumentowi
    przesyłanemu w formie elektronicznej, skanem czy faxem”.
    W jednakowym tonie wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji
    indywidualnej z dnia 13 stycznia 2012 r. (IPTPP2/443-624/11-7/JN) podnosząc, że:
    „Wskazać należy również, że prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku VAT
    nie jest uzależnione od posiadania oryginałów dowodów w formie papierowej. Skoro
    przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować, że każda forma jest
    dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została
    uprawdopodobniona”.
    Stanowisko to zostało także zaakceptowane w interpretacji indywidualnej z dnia 2
    listopada 2009 r. (IBPP3/443-596/09/IK), w której Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
    zaznaczył, że „dowodami potwierdzającymi, że towary będące przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do
    nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju są: kopia
    faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku oraz dokumenty przewozowe
    otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów. Jeżeli te dokumenty
    łącznie w sposób jednoznaczny nie potwierdzają dostarczenia towarów do miejsca
    przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, istnieje
    możliwość stosowania dodatkowych dowodów, określonych w art. 42 ust. 11 ustawy.
    Dokumenty te mogą być również przesłane faksem lub mailem, jeżeli łącznie z
    dokumentami określonymi w art. 42 ust. 3 pkt 1-3, potwierdzają dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy
    znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju”.
    Podobne stanowisko zajął również Dyrektor Krajowej Izby Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 12 lipca 2018 r. (0113-KDIPT1-2.4O12.348.2O18.1.KT) podnosząc, że
    „w dobie szeroko rozumianej komunikacji technicznej nie ma podstaw do odmawiania
    mocy dowodowej dokumentowi otrzymanemu z opisanego systemu śledzenia przesyłki.
    Tym samym zgromadzone przez Wnioskodawcę dowody - tj. wystawiona faktura VAT,
    specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, dokument transportowy, a w przypadku
    dokumentu przewozowego bez podpisu nabywcy, wydruk ze strony internetowej, na
    której znajduje się usługa „śledzenia” przesyłki, potwierdzający status otrzymania towarów
    przez nabywcę - na podstawie których można jednoznacznie uznać, ze towar został
    doręczony do miejsca docelowego poza terytorium Polski, łącznie uprawdopodabniają
    przemieszczenie towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa
    członkowskiego oraz ich dostarczenie do odbiorcy znajdującego na terytorium państwa
    członkowskiego innym niż terytorium kraju”.
    Mając na uwadze powyższe, organy podatkowe konsekwentnie od wielu lat wskazują, że
    skan jest akceptowalną formą dokumentacji, o której mowa w art. 42 ustawy o VAT.
    Znamienne jest jedynie by autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi
    została wystarczająco uprawdopodobniona. Tym samym nie powinno podlegać
    wątpliwości, że otrzymywane przez Spółkę skany dokumentów gromadzonych w ramach
    zestawów 1 i 2 stanowią dowód, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.
    3. Analiza dokumentacji gromadzonej przez Spółkę
    W odniesieniu do transakcji stanowiących WDT i zastosowania stawki VAT 0%, Spółka, w
    ramach poszczególnych zestawów dokumentów, nie dysponuje międzynarodowym listem
    przewozowym CMR. Mając jednak na uwadze co podniesiono wyżej, z uwagi na katalog
    otwarty dowodów, określony w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, brak dokumentu CMR nie
    będzie okolicznością wyłączającą możliwość stosowania stawki VAT 0%.

    Takie podejście podkreślił także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w
    interpretacji indywidualnej z dnia 17 listopada 2022 r. (0114-KDIP1-2.4012.462.2022.1.GK):
    „(...) Nie można (...) uzależniać prawa do zastosowania preferencyjnej stawki VAT od
    posiadania konkretnych dokumentów (przykładowo dokumentu CMR). W konsekwencji,
    brak posiadania dokumentu CMR nie wpływa w rozpatrywanym przypadku na
    uprawnienie do zastosowania stawki 0%”.
    3.1. Zestaw 1
    Zestaw ten obejmuje trzy rodzaje dokumentów: faktura zawierająca specyfikację
    poszczególnych sztuk ładunku, kwit wagowy oraz dokument Collection Note, który oprócz
    specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, zawiera także informacje o osobie
    odpowiedzialnej za załadunek, informacje o pojeździe (numer rejestracyjny pojazdu),
    numer zamówienia, a także podpis odbiorcy wraz z datami - stanowi on zatem
    potwierdzenie przez Kontrahenta, iż towary (identyfikowane poprzez podane w Collection
    Note numery zamówienia oraz specyfikację towarów) zostały do niego dostarczone.
    Oświadczenie to, w ocenie Spółki, spełnia tym samym przesłanki dokumentu, o którym
    mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, a wraz z fakturą oraz kwitem wagowym stanowić
    będzie podstawę do zastosowania stawki VAT 0%.
    W konsekwencji, w ocenie Spółki, przedmiotowy dokument, tj. przesłany drogą
    elektroniczną skan podpisanego przez Kontrahenta Collection Note, mający charakter
    oświadczenia o odebraniu konkretnej partii towarów podpisanego przez Kontrahenta,
    wraz z fakturą i specyfikacją sztuk ładunku, ale również z dodatkowym dokumentem tj.
    kwitem wagowym potwierdzają jednoznacznie, iż towary będące przedmiotem dostawy
    zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Zatem te dokumenty powinny zostać uznane za relewantne dla
    zastosowania stawki 0% w transakcjach WDT.
    Prawidłowość podejścia Spółki w tym zakresie zostało potwierdzone m.in. w
    następujących interpretacjach indywidualnych:
        W interpretacji indywidualnej z dnia 20 listopada 2017 r. (0111-KDIB3-
        3.4012.115.2017.1.PK), DKIS zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, zgodnie z
        którym „będąc w posiadaniu kopii faktury zawierającej specyfikację poszczególnych
        sztuk ładunku oraz zbiorczego zestawienia dostaw podpisanego przez Kontrahenta
        bądź skanu zbiorczego zestawienia dostaw podpisanego przez Kontrahenta” będzie
        on uprawniony do zastosowania stawki VAT 0% w stosunku do
        wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
        W interpretacji indywidualnej z dnia 23 lutego 2021 r. (sygn. 0111-KDIB3-
        3.4012.718.2020.2.JS) DKIS podniósł, że: „Spółka wskazała, że będzie w posiadaniu
        kopii faktury zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, faktury od
        przewoźnika towarów oraz zbiorczego poświadczenia odbioru przez nabywcę w
        formie e-mail lub w formie skanu podpisanego dokumentu dołączonego do
        wiadomości e-mail, zawierającego m.in. odniesienie do numeru dostawy, który
        pozwala na powiązanie z miejscem dostawy i fakturą za towar oraz datę dostawy.
        (...) Podobnie jak w poprzednim wariancie, zestawienie zrealizowanych dostaw
        będzie przesyłane Kontrahentowi drogą elektroniczną. Kontrahent będzie odsyłał
        potwierdzenie dokonanych dostaw również drogą elektroniczną w postaci
        wiadomości e-mail lub w formie skanu podpisanego dokumentu dołączonego do
        wiadomości e-mail. (...) Tym samym, w ocenie Organu, opisany zestaw

        dokumentacji zgromadzonej w przypadku nr 7 potwierdzającej łącznie, że towary
        będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do
        nabywcy w UE pozwala na stwierdzenie, że Wnioskodawca będzie uprawniony do
        opodatkowania WDT opisanej w wariancie siódmym stawką VAT w wysokości 0%.
        Stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 7 należy zatem uznać za prawidłowe”.
        W interpretacji indywidualnej z dnia 7 czerwca 2017 r. (0112-KDIL1-
        3.4012.117.2017.1.KB) DKIS zgodził się ze stanowiskiem Spółki, zgodnie z którym
        dokumentacja WDT w postaci: kopii faktury zawierającej specyfikację
        poszczególnych sztuk załadunku oraz otrzymanego drogą elektroniczną zbiorczego
        potwierdzenia odbioru towarów zawierającego wykaz faktur dokumentujących
        dostawy dokonane na rzecz nabywcy w danym okresie, będącego oświadczeniem,
        iż towary zostały otrzymane przez nabywcę na terytorium innego państwa
        członkowskiego, podpisanym przez osobę upoważnioną przez nabywcę - jest
        wystarczająca do zastosowania stawki 0% dla WDT.
        W interpretacji indywidualnej z dnia 24 kwietnia 2024 r. (0114-KDIP1-
        2.4012.35.2024.3.GK), DKIS wskazał, iż „kopia faktury oraz specyfikacja
        poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub stanowiącej osobny
        dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz otrzymanego drogą elektroniczną skanu
        zbiorczego potwierdzenia odbioru towarów (przykładowo w formie PDF),
        zawierającego (i) wykaz faktur dokumentujących dostawy dokonane na rzecz
        Kontrahenta w danym okresie, (ii) oświadczenie, iż towary zostały dostarczone do
        miejsca ich przeznaczenia na terytorium innego państwa członkowskiego oraz (iii)
        podpis osoby upoważnionej ze strony Kontrahenta do potwierdzenia odbioru
        towarów (...) stanowią/stanowić będą dowody dokonania dostawy
        wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie
        potwierdzają/będą potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w konsekwencji upoważniają/będą
        upoważniały (...) (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do
        zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT)”.
        W interpretacji indywidualnej z dnia 19 lutego 2020 r. (0111-KDIB3-
        3.4012.470.2019.1.MK) DKIS wskazał, że dokumentacja zawierająca kopię faktury
        oraz „zestawienia zrealizowanych dostaw - wysłane samodzielnie przez nabywcę do
        Spółki (drogą elektroniczną bądź pocztą tradycyjną) lub wygenerowane przez
        Spółkę z portalu nabywcy (Spółka ma dostęp do systemu/portalu nabywcy i może
        monitorować, kiedy dane towary zostały otrzymane przez nabywcę, jak również
        pobrać potwierdzenia zrealizowanych dostaw). Przedmiotowe zestawienia
        zawierają m.in. numer faktury/delivery note, datę otrzymania towaru przez
        nabywcę i miejsce dostawy. Niektóre z zestawień otrzymanych od nabywców
        zawierają podpis lub pieczęć nabywcy, niektóre nie zawierają. Ponadto z
        zestawienia może wynikać bezpośrednio, co ono dokumentuje np. zestawienie

        zawiera adnotację, że dokument ten stanowi certyfikat/potwierdzenie otrzymania
        towarów lub może nie zawierać takiej informacji (w takim przypadku informacja ta
        wynika z wiadomości e-mail, do której zestawienie stanowi załącznik - Spółka w
        takiej sytuacji również gromadzi przedmiotowe wiadomości elektroniczne).
        Jednocześnie Wnioskodawca we własnym stanowisku wskazał, że nabywcy w ww.
        zestawieniu zrealizowanych dostaw oświadczają, iż towary będące przedmiotem
        WDT (identyfikowane za pomocą podanych w tym zestawieniu numerów faktur
        /delivery note) zostały do niego dostarczone” uprawnia wnioskodawcę do
        zastosowania opodatkowania stawką VAT 0% (przy spełnieniu pozostałych
        warunków z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT).
        W interpretacji indywidualnej z dnia 26 marca 2024 r. (0111-KDIB3-
        3.4012.47.2024.1.AW) DKIS potwierdził, iż „tabelaryczne zestawienia zrealizowanych
        transakcji na rzecz Kontrahenta i wysyłane przez Kontrahenta, także drogą
        elektroniczną - będą potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Kontrahenta na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju”.
        W interpretacji indywidualnej wydanej przez DKIS z dnia 3 września 2021 r. (0114-
        KDIP1-2.4012.462.2022.1.GK): „Zatem mając na uwadze powołane przepisy prawa
        oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że wskazane zbiorcze potwierdzenie
        dostawy oraz specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku umożliwiająca
        identyfikację towaru będącego przedmiotem dostaw znajdująca się na wystawionej
        fakturze stanowią dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej
        potwierdzające dostarczenie towarów będących przedmiotem
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do kontrahenta na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu
        pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) upoważniają Wnioskodawcę do
        stosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych
        wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów”.
    3.2. Zestaw 2
    W ramach zestawu 2 Spółka otrzymuje od Kontrahenta Goods Receipt Confirmation,
    będący oświadczeniem, w treści którego zawarte jest potwierdzenie odbioru towaru przez
    Kontrahenta. Dodatkowo dysponuje fakturą zawierającą specyfikację towarów
    (jednakowo jak w przypadku zestawu 1). Jak wspomniano wcześniej, Goods Receipt
    Confirmation zawiera dane Spółki, takie jak nazwa, adres oraz numer NIP i dane
    Kontrahenta, będącego odbiorcą, takie jak nazwa firmy i jej adres. Oprócz wspomnianych,
    na dokumencie znajduje się również data dostawy, numer dostawy tj. delivery note,
    miejsce dostawy, informacja o osobie przewożącej towar oraz podpis odbierającego
    towar, w imieniu Kontrahenta, pieczęć i data sporządzenia podpisu.
    Mając na uwadze powyższe informacje, a przede wszystkim datę i miejsce dostawy
    (wskazany jest dokładny adres firmy oraz miejsce dostawy w innym państwie
    członkowskim), dane Kontrahenta oraz numer dokumentu dot. dostawy (podany jako
    delivery note), Spółka potrafi wskazać, jakie konkretnie towary były przedmiotem
    transakcji WDT oraz jest w stanie powiązać dostawę tych towarów z fakturą.

    Otrzymany dokument Goods Receipt Confirmation, który zawiera dane Spółki oraz dane
    pozwalające na jednoznaczną identyfikację wskazanych dostaw (tj. np. numer dokumentu
    powiązanego z dostawą), potwierdzony następnie przez Kontrahenta, jednoznacznie
    dowodzi, że dane towary zostały odebrane przez Kontrahenta w miejscu przeznaczenia.
    Umieszczenie podpisu/pieczęci na dokumencie zawierającym zestawienie dostaw
    niewątpliwie potwierdza/będzie potwierdzać, że do nabywcy dostarczono towary będące
    przedmiotem WDT.
    Spółka pragnie podkreślić, iż konkluzja, zgodnie z którą za potwierdzenie otrzymania
    towarów będących przedmiotem WDT może być uznane stosowne oświadczenie nabywcy,
    została potwierdzona m.in. w:
        interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 24 kwietnia 2024 r. (0114-KDIP1-
        2.4012.35.2024.3.GK), gdzie za prawidłowe uznano stanowisko wnioskodawcy,
        który dla realizowanych dostaw WDT oprócz kopii faktury oraz specyfikacji
        poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub stanowiącej osobny
        dokument) posiadał/będzie posiadał w swojej dokumentacji również oświadczenie
        przewoźnika (zawierające m.in. informację o odebraniu przez przewoźnika towarów
        wraz z pieczątką przewoźnika, miejsce rozładunku, datę dostawy, nr przewozowy),
        wskazujące, że towary będące przedmiotem WDT zostały przez przewoźnika
        wywiezione z terytorium Polski oraz dostarczone do odbiorcy na terytorium innego
        niż Polska państwa członkowskiego (tzn. dostarczone do Kontrahenta)
    - w tym zakresie Spółka pragnie podkreślić, że oświadczenia, którymi dysponuje
    Wnioskodawca są podpisane zarówno przez przewoźnika, jak i też przez nabywcę. O ile
    zatem w wymienionej interpretacji uznane zostało, że pieczątka przewoźnika jest
    wystarczająca, tak w sytuacji Spółki taka dokumentacja - z uwagi na dodatkowo
    posiadanie podpisu/pieczątki nabywcy - posiada jeszcze silniejszą moc dowodową,
        interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 26 marca 2024 r. (0111-KDIB3-
        3.4012.47.2024.1.AW), w której organ podniósł, że „faktury (lub jej kopii)
        zawierającej specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz potwierdzenia
        odbioru towaru przez Kontrahenta, a w przypadku braku międzynarodowego listu
        przewozowego CMR lub braku podpisu na tym liście przez odbiorcę, gromadzicie
        /zamierzacie Państwo gromadzić dodatkową dokumentację potwierdzającą
        dokonanie WDT w postaci potwierdzenia odbioru towarów otrzymywanego od
        Kontrahenta będzie uprawniała Państwa do zastosowania stawki podatku VAT w
        wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów
        (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy). (...) Należy
        zauważyć, że przedstawione przez Państwa dokumenty umożliwiają
        zidentyfikowanie towarów (faktura zawiera specyfikację towarów), wskazują adres
        dostawy (miejsce przeznaczenia) w innym kraju Unii Europejskiej, również w
        przypadku gdy jest inny niż adres Kontrahenta, a także zawierają potwierdzenie, że
        towary zostały dostarczone do Kontrahenta w danym państwie Unii Europejskiej
        innym niż Polska. Zatem posiadana dokumentacja opisana w Wariantach I-III
        będzie stanowiła dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które (jak
        wynika z opisu sprawy) łącznie będą potwierdzały dostarczenie towarów będących

        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Kontrahenta na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju”.
    Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż Spółka ma możliwość połączenia danego
    zamówienia z fakturą i potwierdzenia, zwłaszcza w postaci Goods Receipt Confirmation, że
    towary zostały dostarczone do Kontrahenta. Dokument przesłany do Spółki jest
    oświadczeniem podpisanym przez Kontrahenta i wskazuje, że towary będące
    przedmiotem WDT zostały dostarczone na terytorium innego niż Polska państwa
    członkowskiego (tzn. dostarczone do Kontrahenta) w konkretnym terminie.
    Mając na względzie przedstawioną argumentację, Spółka stoi na stanowisku, że wszystkie
    powyżej wymienione formy potwierdzenia otrzymania towarów przez Kontrahenta,
    jednoznacznie potwierdzają dostarczenie towarów do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju i tym samym wypełnia
    warunek określony w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, co z kolei przesądza o możliwości
    zastosowania stawki 0% dla WDT udokumentowanych w sposób wskazany w Zestawach 1
    i 2.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej (...).
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
      towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:

      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
      w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
      dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Spółka jest spółką prawa brytyjskiego,
    zarejestrowaną w Polsce jako czynny podatnik VAT. Spółka jest (...) dla różnych branż. W
    ramach prowadzonej działalności na terytorium Polski Spółka dokonuje m.in. dostaw
    wewnątrzwspólnotowych oraz eksportu towarów do krajów trzecich (poza obszar celny
    Unii Europejskiej). Spółka dokonuje ponadto dostaw towarów (...), a także dostaw i
    zakupów lokalnych. W toku swojej działalności gospodarczej, Spółka nawiązuje
    współpracę z podatnikami posiadającymi siedzibę w innych krajach Unii Europejskiej,
    zarejestrowanymi do celów rozliczania podatku od wartości dodanej. Spółka dokonuje na
    rzecz Kontrahentów wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, o których mowa w art. 13
    ust. 1 ustawy o VAT. Kontrahenci posiadają właściwe i ważne numery identyfikacyjne dla
    transakcji wewnątrzwspólnotowych nadane przez właściwe państwa członkowskie oraz
    zawierające dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. Kontrahenci w
    ramach ww. transakcji posługują się wymienionymi numerami identyfikacyjnymi
    przekazując je Spółce. Ponadto, Spółka jest zarejestrowana na potrzeby rozliczania
    transakcji wewnątrzwspólnotowych, a realizowane dostawy wykazuje w informacjach
    podsumowujących za stosowne okresy rozliczeniowe. Miejscem rozpoczęcia transportu
    towarów jest terytorium Polski, a miejscem ich przeznaczenia (tj. zakończenia transportu)
    jest terytorium innego państwa członkowskiego UE. Towary dostarczane w ramach WDT
    nie są nowymi środkami transportu w myśl przepisów o VAT. Celem zastosowania stawki
    VAT 0% dla opisanych WDT, zgodnie z dyspozycją przepisu z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    VAT Spółka gromadzi dokumenty mające potwierdzać, że towary zostały wywiezione z

    kraju i dostarczone do odbiorcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE niż
    Polska. Spółka gromadzi ww. dokumentację przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy.
    Dla potrzeb udokumentowania transakcji WDT Spółka dysponuje dokumentami, które
    mogą zostać pogrupowane w następujące zestawy:
    4. Zestaw 1:
        faktura dokumentująca dokonanie WDT, zawierającą:
        dane nabywcy i Spółki, w tym właściwe i ważne numery identyfikacyjne Spółki
        oraz nabywcy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
        numer i datę wystawienia faktury,
        adres wysyłki,
        nazwę/opis/kod towaru, a co za tym idzie specyfikację poszczególnych sztuk
        ładunku,
        ilość towaru,
        numer zamówienia oraz dokumentu dostawy albo sprzedaży (tzw. Customer PO
        Reference/sales order),
        kwit wagowy zawierający:
        numer i datę wystawienia pomiaru,
        godzinę pomiaru,
        wskazanie kontrahenta, którego dotyczy pomiar,
        wskazanie towaru oraz jego masy brutto, tara i netto,
        wskazanie wystawiającego kwit wagowy oraz odbierającego,
        a także informacje dot. kierowcy i numeru rejestracyjnego pojazdu,
        Collection Note - dokument, zawierający wskazanie Spółki i Kontrahenta,
        specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, numer zamówienia, a także informacje
        dotyczące przewoźnika (kierowca, numery rejestracyjne pojazdu, osoba
        dokonująca załadunku wraz z datą i godziną załadunku) i podpis nabywcy z godziną
        i datą odebrania towaru.
    5. Zestaw 2:
        faktura dokumentująca dokonanie WDT, zawierającą:
        dane nabywcy i Spółki, w tym właściwe i ważne numery identyfikacyjne Spółki
        oraz nabywcy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
        numer i datę wystawienia faktury,
        adres wysyłki,
        nazwę/opis/kod towaru, a co za tym idzie specyfikację poszczególnych sztuk
        ładunku,
        ilość towaru,
        numer zamówienia oraz dokumentu dostawy albo sprzedaży (Customer PO
        Reference/sales order),
        Goods receipt confirmation - oświadczenie Kontrahenta zawierające dane Spółki i
        Kontrahenta oraz informacje dotyczące zamówienia takie jak: jego numer, data

        dostawy i miejsce dostawy, a także posiadające podpis odbierającego towar
        (czasem z pieczątką Kontrahenta) i datę jego zamieszczenia pod dokumentem. Za
        pomocą tego dokumentu, i w nawiązaniu do odpowiedniego zamówienia,
        Kontrahent poświadcza podpisem odbiór towarów na terytorium innego niż Polska
        kraju UE.
    Dokumenty pogrupowane w ramach ww. zestawów są przez Spółkę otrzymywane w
    formie skanów - za wyjątkiem faktur, które są wystawiane przez Spółkę. W odniesieniu do
    poszczególnych transakcji Spółka najczęściej dysponuje również listami przewozowymi
    CMR, które są podpisane przez przewoźnika oraz odbiorcę towarów. Zdarzają się jednak
    sytuacje, w których dokument CMR nie zostanie przez Spółkę uzyskany lub też jest
    uzyskany, ale nie jest podpisany - wówczas Spółka dysponuje jedynie dokumentacją z
    jednego z ww. zestawów.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy dostawy,
    udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Zestawach 1 i 2 wskazanych w
    przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, są/powinny być opodatkowane
    stawką VAT 0%.
    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020
    r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4
    grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912.
    Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
      domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
      członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale
      na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
      niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
      posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
      których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które
      są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca
      jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3
      lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności
      dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport,
      które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie
      nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
      lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz
      nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie
      pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz
      adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w
      przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków
      transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz

      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
      mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
      pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek
      pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w
      ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
      dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
      nabywcy.
      Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b)
      ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
      nastąpiła dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
      transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak
      podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz
      lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;
      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
      dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
      notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
      przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
      członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie
      członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
      numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
      państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
      stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany
      okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
      przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
      kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
      jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
      pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
      dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
      których mowa w art. 100 ust. 8
      - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
      odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
      wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium
      państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz
      towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony),
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
      4) (uchylony),
      - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jak stanowi art. 42 ust. 4 ustawy:
      W przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub
      przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy,
      podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać
      dokument zawierający co najmniej:

      1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub
      miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy
      towarów oraz nabywcy tych towarów;
      2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres
      siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
      3) określenie towarów i ich ilości;
      4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w
      pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
      terytorium kraju;
      5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary,
      lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu
      lotniczego.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy
      dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej
      formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie
      zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie

    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”.
    Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem
    potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został
    wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III
    Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów
    (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest
    niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji
    Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej
    umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony
    dowód przeciwny.
    Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na
    ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama
    Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie
    przewozu towarów tylko do listu przewozowego.
    Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1
    ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego
    jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i
    dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno

    tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i
    potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma
    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail
    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została
    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.
    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.
    Jak wynika z opisu sprawy, Spółka w związku z dokonywanymi wewnątrzwspólnotowymi
    dostawami towarów do Kontrahentów zidentyfikowanych na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych w innych niż Polska państwach Unii Europejskiej posiada/będzie
    posiadała dokumenty opisane w Zestawie 1 i 2, w postaci:

    1. Zestaw 1:
        faktura dokumentująca dokonanie WDT, zawierającą:
        dane nabywcy i Spółki, w tym właściwe i ważne numery identyfikacyjne Spółki
        oraz nabywcy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
        numer i datę wystawienia faktury,
        adres wysyłki,
        nazwę/opis/kod towaru, a co za tym idzie specyfikację poszczególnych sztuk
        ładunku,
        ilość towaru,
        numer zamówienia oraz dokumentu dostawy albo sprzedaży (tzw. Customer PO
        Reference/sales order),
        kwit wagowy zawierający:
        numer i datę wystawienia pomiaru,
        godzinę pomiaru,
        wskazanie kontrahenta, którego dotyczy pomiar,
        wskazanie towaru oraz jego masy brutto, tara i netto,
        wskazanie wystawiającego kwit wagowy oraz odbierającego,
        a także informacje dot. kierowcy i numeru rejestracyjnego pojazdu,
        Collection Note - dokument, zawierający wskazanie Spółki i Kontrahenta,
        specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, numer zamówienia, a także informacje
        dotyczące przewoźnika (kierowca, numery rejestracyjne pojazdu, osoba
        dokonująca załadunku wraz z datą i godziną załadunku) i podpis nabywcy z godziną
        i datą odebrania towaru.
    2. Zestaw 2:
        faktura dokumentująca dokonanie WDT, zawierającą:
        dane nabywcy i Spółki, w tym właściwe i ważne numery identyfikacyjne Spółki
        oraz nabywcy dla transakcji wewnątrzwspólnotowych,
        numer i datę wystawienia faktury,
        adres wysyłki,
        nazwę/opis/kod towaru, a co za tym idzie specyfikację poszczególnych sztuk
        ładunku,
        ilość towaru,
        numer zamówienia oraz dokumentu dostawy albo sprzedaży (Customer PO
        Reference/sales order),
        Goods receipt confirmation - oświadczenie Kontrahenta zawierające dane Spółki i
        Kontrahenta oraz informacje dotyczące zamówienia takie jak: jego numer, data
        dostawy i miejsce dostawy, a także posiadające podpis odbierającego towar
        (czasem z pieczątką Kontrahenta) i datę jego zamieszczenia pod dokumentem. Za

        pomocą tego dokumentu, i w nawiązaniu do odpowiedniego zamówienia,
        Kontrahent poświadcza podpisem odbiór towarów na terytorium innego niż Polska
        kraju UE.
    Należy uznać, że gromadzone przez Spółkę dokumenty wymienione w Zestawie 1 i 2
    stanowią/stanowić będą dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które
    zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają/będą potwierdzały
    dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    do Kontrahentów na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Tym samym, ww. dokumenty wskazane przez Spółkę we wniosku w Zestawie 1 i 2, przy
    spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy upoważniają/będą upoważniały
    Spółkę do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WDT).
    Zatem Państwa stanowisko, zgodnie z którym dostawy dokumentowane przy pomocy
    dokumentów opisanych w Zestawie 1 i 2 powinny być w świetle art. 42 ust. 1 w związku z
    art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, opodatkowane 0% stawką VAT należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informujemy, że wydając interpretację nie przeprowadzamy postępowania dowodowego i
    opieramy się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Wszystkie
    gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego
    kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
    Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.