Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.57.2025.1.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-20
Teza: W zakresie ustalenia kosztu wytworzenia odłączonej części
środka trwałego na potrzeby art. 16g ust. 16 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: części-część składowa
koszt-koszt wytworzenia
pożar
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
związane ze składnikami majątku
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 16

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowy od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”) jest polskim rezydentem
    podatkowym, opodatkowanym od całości swoich dochodów w Polsce. Spółka podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (CIT) na zasadach ogólnych.
    Przedmiotem działalności Spółki jest (...).
    Spółka jest właścicielem zabudowanej nieruchomości oznaczonej numerem działki (...).
    Nieruchomość została zakwalifikowana jako teren przemysłowy (BA) i jest wykorzystywana
    na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Na terenie
    nieruchomości znajduje się siedziba Spółki oraz budynki pełniące funkcje produkcyjne i
    biurowe.
    W 2019 r. Spółka na opisanym wyżej gruncie wybudowała halę produkcyjną, która została
    ujawniona jako środek trwały pod nazwą „Hala magazynowo-produkcyjna z zapleczem
    socjalno-biurowym” (...). W budynku zainstalowano linię produkcyjną wykorzystywaną w
    działalności produkcyjnej Spółki (środek trwały: „Linia ...).
    Budynek obejmuje dwie kondygnacje, jego kubatura wynosi około 44 175 m3,
    powierzchnia użytkowa 9 408,43 m2. W ewidencji środków trwałych jest to jeden obiekt,
    niemniej funkcjonuje on faktycznie jako dwie niezależne części (tj. część biurowa i część
    produkcyjna), które nie mają bezpośrednio ani pośrednio wpływu na siebie w znaczeniu
    funkcjonalnym (mogą istnieć niezależnie i służą realizacji innych zadań z perspektywy
    działalności Spółki).
    W dniu (...) w budynku wybuchł pożar, którego przyczyny nie są znane (postępowanie
    prokuratorskie jest w toku). W wyniku zdarzenia budynek został w istotnej części
    całkowicie zniszczony (tj. cała część stanowiąca halę produkcyjną). Z tytułu szkód
    wynikających z tego zdarzenia Spółce wypłacono odszkodowanie (ostatnia rata została
    wypłacona ...). Odszkodowanie rekompensuje szkody na majątku trwałym oraz utratę
    zysku.
    Część biurowa budynku, która nie została doszczętnie spalona, wymagała poniesienia
    znacznych nakładów remontowych (naprawa zniszczonych ścian, tynków, instalacji itp.).
    Obecnie ta część jest użytkowana jako biura i zaplecze socjalne. Choć technicznie cały
    budynek stanowił jeden obiekt, jego części (hala produkcyjna i pomieszczenia biurowe)
    miały zupełnie inny charakter i specyfikę użytkowania.
    Spółka nie ma możliwości jednoznacznego przypisania określonej części kosztów
    wytworzenia środka trwałego (budynku) przypadających wyłącznie na spaloną część
    środka trwałego (halę produkcyjną). Większość kosztów dotyczy bowiem całego obiektu.
    Ustalenie właściwej części kosztów możliwe jest przez zastosowanie np. klucza
    powierzchniowego lub opartego o kubaturę budynku. Istnieje też możliwość dokonania na
    podstawie istniejącej dokumentacji wyceny kosztów przez biegłego rzeczoznawcę
    majątkowego powołanego przez Spółkę. W tym kontekście należy wskazać, że Spółka nie
    jest w stanie jednoznacznie określić czy koszt przeciętny powstania metra kwadratowego
    powierzchni hali był podobny do kosztu powstania metra biurowej części budynku.
    W miejscu całkowicie zniszczonej hali magazynowo-produkcyjnej prowadzona jest budowa
    nowej hali. Nowa hala produkcyjna, budowana w tym samym miejscu co spalona, będzie
    wyposażona w bardziej innowacyjną linię produkcyjną niż poprzednia (linia produkcyjna
    stanowi odrębny środek trwały). Jednocześnie, hala ta będzie odrębnym od pozostałej po
    pożarze części budynku środkiem trwałym Spółki.
    Spółka musi określić sposób uwzględnienia utraty części środka trwałego w wyniku pożaru
    przy ustalaniu wartości początkowej pozostałej części budynku. Konieczne jest ustalenie
    prawidłowej wartości środka trwałego na potrzeby dokonywania dalszych odpisów
    amortyzacyjnych oraz korekty dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych dotyczących
    zniszczonej części budynku. Spółka musi także prawidłowo ustalić wartość kosztu
    uzyskania przychodów w związku z częściowym zniszczeniem środka trwałego na skutek
    pożaru (pozostałości spalonej części budynku - tj. hali produkcyjnej - zostały w całości
    rozebrane i zutylizowane, ponieważ nie nadawały się do użytku).
    Pytania

    1. Czy prawidłowe jest stanowisko, że trwałe zniszczenie istotnej części budynku (środka
      trwałego) na skutek pożaru, należy uznać za odłączenie części składowej tego środka
      trwałego w rozumieniu art. 16g ust. 16 ustawy o CIT?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko, że w celu ustalenia kosztu wytworzenia odłączonej
      części środka trwałego na potrzeby art. 16g ust. 16 ustawy o CIT, wobec braku
      jednoznacznych danych i metod określonych w przepisach podatkowych, Spółka może
      zastosować dowolną metodę, w tym określając ten koszt na podstawie opinii biegłego
      rzeczoznawcy majątkowego?
    3. Czy prawidłowe jest stanowisko, że w celu ustalenia kosztu wytworzenia odłączonej
      części środka trwałego na potrzeby art. 16g ust. 16 ustawy o CIT, wobec braku
      jednoznacznych danych i metod określonych w przepisach podatkowych, Spółka może
      zastosować dowolną metodę, w tym określając ten koszt na podstawie proporcji
      ustalonej w odniesieniu do powierzchni użytkowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 16g ust. 16 ustawy o CIT, w razie trwałego odłączenia od danego środka
    trwałego części składowej lub peryferyjnej wartość początkową tego środka zmniejsza się,
    od następnego miesiąca po odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem
    wytworzenia) odłączonej części a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą
    odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki
    amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka
    trwałego.
    Analizowany przepis art. 16g ust. 16 ustawy o CIT, nie definiuje ani pojęcia „część
    składowa”, ani „część peryferyjna”.
    Wobec powyższego, należy odwołać się do definicji zawartej w ustawie z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, z późn. zm.). Zgodnie z
    treścią art. 47 § 2 powołanej ustawy, częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może
    być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia
    lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.
    Trwałe, definitywne odłączenie części składowej lub peryferyjnej od środka trwałego
    będzie zatem skutkowało trwałym uszkodzeniem środka trwałego lub istotną zmianą
    środka trwałego albo trwałym uszkodzeniem przedmiotu odłączonego lub trwałą istotną
    zmianą przedmiotu odłączanego. Z powyższego wynika, że z trwałym odłączeniem części
    składowej nie mamy do czynienia w sytuacji, gdy nastąpi wymiana odłączonej części
    składowej na inną, natomiast trwałe odłączenie części składowej wystąpi zawsze, gdy
    przedmiot odłączony zostanie trwale uszkodzony lub zmieni się.
    Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodu strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych,
    jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. W
    analizowanym stanie faktycznym ograniczenie to nie ma jednak zastosowania.
    W opinii Spółki, zasadne jest zastosowanie przepisu art. 16g ust. 16 ustawy o CIT,
    dotyczącego odłączenia części składowej.
    Nie ma wątpliwości, że część budynku stanowi jego część składową w przedstawionym
    wyżej rozumieniu. Spalona część budynku została definitywnie unicestwiona, co oznacza,
    że nie istnieje możliwość jej naprawy lub remontu. W miejsce zniszczonej hali możliwe jest
    jedynie wybudowanie nowego budynku. Spółka buduje taki budynek i — co istotne —
    będzie on stanowił nowy środek trwały. Istniejący obecnie środek trwały funkcjonuje
    natomiast w formie zmienionej w stosunku do formy pierwotnej w stopniu, który można
    określić niewątpliwie jako istotny (wystarczy wskazać, że powierzchnia użytkowa budynku
    zmniejszyła się o ponad połowę).

    Całkowite zniszczenie części budynku (hali produkcyjnej) jest wynikiem działania siły
    wyższej, tj. pożaru, i ma charakter trwały.
    W przedstawionym stanie faktycznym, nie doszło również do zmiany rodzaju działalności
    Spółki, co wyklucza zastosowanie ograniczenia wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    CIT.
    Mając na uwadze powyższe w przedstawionym stanie faktycznym trwałe zniszczenie
    części budynku na skutek działania siły wyższej, tj. pożaru, należy zakwalifikować zgodnie z
    art. 16g ust. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako odłączenie części
    składowej środka trwałego.
    Ad. 2
    Przepis art. 16g ust. 16 ustawy o CIT, określa sposób ustalenia wartości początkowej
    środka trwałego, który pozostał po trwałym odłączeniu części składowej albo peryferyjnej
    tego środka. Dla prawidłowego zastosowania art. 16g ust. 16 ustawy o CIT, należy określić
    następujące wartości i dane:
    1. Cenę nabycia lub koszt wytworzenia odłączonej części składowej lub peryferyjnej — jest
      to początkowa wartość danej części, która została odłączona od środka trwałego.
    2. Sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych dotyczących odłączonej części — należy
      obliczyć łączną wartość odpisów amortyzacyjnych przypadających na odłączoną część
      w okresie jej użytkowania jako części składowej lub peryferyjnej środka trwałego.
      Uwzględnia się tu metodę i stawkę amortyzacji stosowaną dla całego środka trwałego.
    3. Różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej części a sumą odpisów
      amortyzacyjnych — różnica ta określa wartość, o którą należy zmniejszyć wartość
      początkową środka trwałego.
    4. Data trwałego odłączenia części składowej lub peryferyjnej — wartość początkową
      środka trwałego zmniejsza się od miesiąca następującego po miesiącu odłączenia. W
      związku z tym należy jednoznacznie ustalić moment, w którym doszło do odłączenia. W
      analizowanym stanie faktycznym jest to data pożaru, czyli 27 czerwca 2023 r.
    W opinii Spółki, brak jest przepisów jednoznacznie określających metodę ustalenia sumy
    odpisów amortyzacyjnych oraz kosztów wytworzenia przypadających na odłączoną część
    środka trwałego. Brak takiej regulacji w ocenie Spółki stanowi istotną trudność w
    zastosowaniu analizowanej regulacji w przedstawionym stanie faktycznym. Koszty
    ponoszone przez Spółkę na wytworzenie środka trwałego dotyczyły całego środka, a nie
    wyłącznie odłączonej części składowej. W ocenie Spółki, istnieją dwa potencjalne podejścia
    do określenia tych wartości: zastosowanie odpowiednich kluczy alokacyjnych lub
    sporządzenie wyceny przez rzeczoznawcę majątkowego.
    Zgodnie ze stanowiskiem Spółki, dopuszczalnym sposobem ustalenia kosztu wytworzenia
    odłączonej części składowej środka trwałego jest sporządzenie wyceny przez
    rzeczoznawcę majątkowego. Taka wycena powinna obejmować określenie kosztu
    wytworzenia odłączonej części m. in. na podstawie dokumentacji księgowej Spółki, z
    zastosowaniem obiektywnych metod stosowanych przez rzeczoznawców majątkowych.
    Na podstawie wyceny rzeczoznawcy Spółka będzie mogła ustalić sumę dokonanych
    odpisów amortyzacyjnych dotyczących odłączonej części, stosując proporcję kosztu
    wytworzenia tej części do całej wartości początkowej środka trwałego.
    Sporządzenie wyceny jest metodą, którą Spółka może, ale nie musi zastosować w celu
    prawidłowej realizacji obowiązków podatkowych.
    Stosując powyższą metodę, w celu prawidłowej realizacji obowiązków i zobowiązań
    podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka powinna:
    1. począwszy od 1 lipca 2023 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca następującego po
      miesiącu odłączenia części składowej środka trwałego pod nazwą „Hala magazynowo-
      produkcyjna z zapleczem socjalno-biurowym” (nr ewidencyjny ...) dokonywać odpisów
      amortyzacyjnych od wartości początkowej tego środka trwałego pomniejszonej o
      różnicę między kosztem wytworzenia odłączonej części (tj. spalonej części budynku) a

      przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną
      przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy
      obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego,
    2. w celu zastosowania powyższej regulacji ustalić tę wartość na podstawie opinii biegłego
      rzeczoznawcy,
    3. wartość sumy odpisów amortyzacyjnych przypadających na odłączoną część składową
      środka trwałego ustalić na podstawie proporcji kosztu wytworzenia części odłączonej
      do całej wartości początkowej środka trwałego,
    4. rozpoznać w dacie pożaru jako jednorazowy koszt uzyskania przychodu ustaloną
      powyższą metodą różnicę między kosztem wytworzenia odłączonej części (tj. spalonej
      części budynku) a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów
      amortyzacyjnych.
    Ad. 3
    Drugim możliwym podejściem jest zastosowanie klucza powierzchni użytkowej. Klucz
    powierzchniowy polega na proporcjonalnym podziale kosztów oraz odpisów
    amortyzacyjnych na podstawie stosunku powierzchni użytkowej odłączonej części do
    całkowitej powierzchni środka trwałego.
    W ocenie Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym nie ma przeciwwskazań do
    zastosowania klucza powierzchniowego i jest to jedna z możliwych i poprawnych metod.
    Stosując powyższą metodę, w celu prawidłowej realizacji obowiązków i zobowiązań
    podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych, Spółka powinna:
    1. począwszy od 1 lipca 2023 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca następującego po
      miesiącu odłączenia części składowej środka trwałego pod nazwą „Hala magazynowo-
      produkcyjna z zapleczem socjalno-biurowym” (nr ewidencyjny ...) dokonywać odpisów
      amortyzacyjnych od wartości początkowej tego środka trwałego pomniejszonej o
      różnicę między kosztem wytworzenia odłączonej części (tj. spalonej części budynku) a
      przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną
      przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy
      obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego,
    2. w celu zastosowania powyższej regulacji ustalić tę wartość w oparciu o opisaną
      proporcję, tj. jako 54,04% kosztu wytworzenia (tj. wartości początkowej) środka
      trwałego przed odłączeniem części składowej,
    3. wartość sumy odpisów amortyzacyjnych przypadających na odłączoną część składową
      środka trwałego ustalić na podstawie opisanej proporcji, tj. jako 54,04% dokonanych
      odpisów amortyzacyjnych,
    4. rozpoznać w dacie pożaru jako jednorazowy koszt uzyskania przychodu ustaloną
      powyższą metodą różnicę między kosztem wytworzenia odłączonej części (tj. spalonej
      części budynku) a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów
      amortyzacyjnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej „updop”, „ustawa o CIT”),

      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Wydatki te w momencie ich poniesienia nie stanowią zatem bezpośrednio kosztów
    uzyskania przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT,
      odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku
      spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do
      grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane
      zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z
      tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik
      finansowy jednostki.
    Pojęcie środków trwałych, podlegających amortyzacji, zostało określone w art. 16a
    omawianej ustawy podatkowej.
    Według art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Natomiast zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,

      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Z kolei w myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych, która stanowi podstawę
    obliczenia odpisów amortyzacyjnych określa art. 16g ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych. Prawidłowe ustalenie wartości początkowej środków trwałych jest bardzo
    istotne, ponieważ jej wysokość kształtować będzie wartość odpisów amortyzacyjnych.
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT,
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Stosownie do art. 16g ust. 4 ustawy o CIT,
      za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Zgodnie z brzmieniem art. 16g ust. 16 ustawy o CIT,
      w razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części składowej lub
      peryferyjnej wartość początkową tego środka zmniejsza się, od następnego miesiąca
      po odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej
      części a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych
      obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej
      przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego.
    Mając na uwadze powołane przepisy stwierdzić należy, że wartość początkowa środków
    trwałych, od której naliczane są odpisy amortyzacyjne, może być zmieniona w sytuacji
    odłączenia części składowych lub peryferyjnych.
    W razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części składowej lub peryferyjnej
    wartość początkową tego środka zmniejsza się, od następnego miesiąca po odłączeniu.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia „części
    składowej”. Wobec powyższego, należy odwołać się do definicji zawartej w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 47 § 2 ww. ustawy:
      częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Trwałe, definitywne odłączenie części składowej od środka trwałego będzie zatem
    skutkowało:

    - trwałym uszkodzeniem środka trwałego lub istotną zmianą środka trwałego albo
    - trwałym uszkodzeniem przedmiotu odłączonego lub trwałą istotną zmianą przedmiotu
      odłączanego.
    Z powyższego wynika, że z trwałym odłączeniem części składowej nie mamy do czynienia
    w sytuacji, gdy nastąpi wymiana odłączonej części składowej na inną, natomiast trwałe
    odłączenie części składowej wystąpi zawsze, gdy przedmiot odłączony zostanie trwale
    uszkodzony lub zmieni się.
    Przepisy podatkowe nie definiują również pojęcia „części peryferyjnej”, która – o ile
    traktować ją jako przynależność w rozumieniu art. 51 Kodeksu cywilnego – jest rzeczą
    odrębną od rzeczy głównej, pozostającą z nią w stosunku gospodarczego
    przyporządkowania, o charakterze pomocniczym.
    Zatem, w sytuacji opisanej we wniosku, gdy w wyniku pożaru budynek w części hali
    produkcyjnej został całkowicie zniszczony, a w jej miejscu zostanie wybudowana nowa
    hala, która będzie odrębnym od pozostałej po pożarze części budynku środkiem trwałym,
    to wówczas trwałe, a nie czasowe odłączenie spowoduje, że będzie miał zastosowanie art.
    16g ust. 16 updop.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy trwałe zniszczenie istotnej
    części budynku (środka trwałego) na skutek pożaru, należy uznać za odłączenie części
    składowej tego środka trwałego w rozumieniu art. 16g ust. 16 updop, uznałem za
    prawidłowe.
    W przypadku trwałego odłączenia od danego środka trwałego części składowej lub
    peryferyjnej wartość początkową tego środka zmniejsza się, od następnego miesiąca po
    odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej części a
    przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy
    zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu
    odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego, tj. kwotę równą wartości
    niezamortyzowanej środka trwałego przypadającą na odłączoną część.
    Zatem, w celu obniżenia wartości początkowej środka trwałego będącej podstawą
    dalszych odpisów amortyzacyjnych podatnik powinien:
    - po pierwsze - ustalić wartość początkową odłączanego elementu oraz wartość odpisów
      amortyzacyjnych dokonanych do czasu odłączenia;
    - po drugie - obliczyć wartość netto odłączanego elementu poprzez odjęcie od wartości
      początkowej elementu odłączanego wartości dokonanych odpowiednio w tej części
      odpisów amortyzacyjnych.
    Ustalona w ten sposób wartość netto odłączanego elementu będzie pomniejszała wartość
    początkową całego środka trwałego.
    We wniosku wskazali Państwo, że Koszty ponoszone przez Spółkę na wytworzenie środka
    trwałego dotyczyły całego środka, a nie wyłącznie odłączonej części składowej.
    Państwa zdaniem, dopuszczalnym sposobem ustalenia kosztu wytworzenia odłączonej
    części składowej środka trwałego jest sporządzenie wyceny przez rzeczoznawcę
    majątkowego. Taka wycena powinna obejmować określenie kosztu wytworzenia
    odłączonej części m. in. na podstawie dokumentacji księgowej Spółki, z zastosowaniem
    obiektywnych metod stosowanych przez rzeczoznawców majątkowych. Na podstawie
    wyceny rzeczoznawcy Spółka będzie mogła ustalić sumę dokonanych odpisów
    amortyzacyjnych dotyczących odłączonej części, stosując proporcję kosztu wytworzenia tej
    części do całej wartości początkowej środka trwałego.
    Drugim możliwym podejściem jest zastosowanie klucza powierzchni użytkowej. Klucz
    powierzchniowy polega na proporcjonalnym podziale kosztów oraz odpisów
    amortyzacyjnych na podstawie stosunku powierzchni użytkowej odłączonej części do
    całkowitej powierzchni środka trwałego.
    Ustawa o CIT nie zawiera szczególnych regulacji, które określałyby sposób ustalenia
    wartości początkowej części środka trwałego.

    W wielu sytuacjach nie jest możliwe ustalenie dokładnej wartości początkowej
    odłączanego elementu. Metodą ustalania wartości początkowej składnika majątku po jego
    odłączeniu, będzie wykorzystanie odrębnej wyceny jego poszczególnych elementów
    składowych. Jeśli będzie to niemożliwe należy zastosować inne metody pozwalające na
    najdokładniejsze ustalenie wartości początkowej odłączanej części.
    W związku z powyższym, skoro przedstawione przez Państwa metody pozwalają na
    ustalenie wartości początkowej środka trwałego który pozostał po trwałym odłączeniu, to
    w ustawie o CIT nie ma przeciwskazań dla stosowania tych metod. W rezultacie winni
    Państwo skorzystać z metody która pozwala na najdokładniejsze ustalenie wartości
    początkowej budynku pozostałego po pożarze tj. części biurowej.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:
    - w celu ustalenia kosztu wytworzenia odłączonej części środka trwałego na potrzeby art.
      16g ust. 16 updop, wobec braku jednoznacznych danych i metod określonych w
      przepisach podatkowych, Spółka może zastosować dowolną metodę, w tym określając
      ten koszt na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego,
    - w celu ustalenia kosztu wytworzenia odłączonej części środka trwałego na potrzeby art.
      16g ust. 16 updop, wobec braku jednoznacznych danych i metod określonych w
      przepisach podatkowych, Spółka może zastosować dowolną metodę, w tym określając
      ten koszt na podstawie proporcji ustalonej w odniesieniu do powierzchni użytkowej,
    uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.