Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-331/08/HD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2008-08-01
Teza: Czy lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość oraz garaż stanowiący odrębną nieruchomość, stanowiące współwłasność majątkową małżeńską podatników, które zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu poza zakresem działalności gospodarczej podatników, mogą być amortyzowane, a odpisy amortyzacyjne stanowić będą koszt uzyskania przychodów z najmu tych lokali?
Słowa kluczowe: amortyzacja; amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; garaż; koszt-koszty uzyskania przychodów; lokal-lokal mieszkalny; najem; stawka-stawka amortyzacyjna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 10 czerwca 2008 r. (data wpływu 17 czerwca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 czerwca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych.

**W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.**

Na podstawie aktu notarialnego z dnia 19 marca 2008 r. nabyła Pani wraz z mężem prawo odrębnej własności lokalu mieszkalnego oraz prawo odrębnej własności lokalu stanowiącego garaż, położonego w tym samym budynku. Z ww. prawami związane są udziały we współwłasności gruntu w odpowiedniej części. Akt notarialny stwierdza cenę nabycia lokalu mieszkalnego oraz garażu wraz z udziałem we współwłasności gruntu.

W marcu 2008 r. lokale zostały wynajęte. Czynsz najmu lokalu mieszkalnego wynosi 1.900 zł miesięcznie, zaś garażu – 400 zł miesięcznie. Najemca został zobowiązany także do ponoszenia kosztów za prąd, gaz, wodę, czynsz dla zarządcy i inne koszty eksploatacji mieszkania i garażu, które uiszcza wynajmujący, a następnie najemca dokonuje zapłaty równowartości tych wydatków.

Na zakup lokalu mieszkalnego zaciągnięty został kredyt, w związku z czym co miesiąc uiszczana jest rata kapitałowa oraz odsetkowa. Rata odsetkowa wliczana jest w koszty uzyskania przychodu.

Rozliczanie podatku dochodowego z tytułu ww. źródła przychodu odbywa się na zasadach ogólnych – Pani i małżonek rozlicza po 50% przychodów, kosztów i dochodów. Dodatkowo prowadzą Państwo działalność gospodarczą – małżonek rozlicza się na zasadach ogólnych, Pani pozostaje w stosunku pracy, a z działalności gospodarczej rozlicza się w sposób liniowy. W ramach rozliczania ze stosunku pracy nie korzysta Pani od stycznia 2008 r. z odliczenia kwoty wolnej od podatku.

W dniu nabycia nieruchomości, tj. 19 marca 2008 r., wprowadzili Państwo do ewidencji środków trwałych dwa środki trwałe: lokal mieszalny oraz garaż, które są amortyzowane.

Wartości środków trwałych zostały przyjęte w wysokości równej cenie nabycia po dodaniu wynagrodzenia notarialnego oraz kosztów opłat sądowych (po odjęciu odpowiedniej części przypadającej na nabycie praw do gruntu) po pomniejszeniu o wartość udziału we współwłasności gruntu (odpowiednio związanej własnością mieszkania oraz garażu), według wyceny sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę w marcu 2008 r. Zgodnie z wykazem stawek amortyzacyjnych roczna stawka amortyzacji lokalu mieszkalnego wynosi 1,5%, natomiast garażu – 2,5%.

Od kwietnia 2008 r. rozpoczęto dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. W dniu 20 maja 2008 r. strony umowy najmu rozwiązały ten stosunek prawny. Wynajmujący dokonali odpisu w maju pełnej wysokości. W lipcu ponownie zostanie nawiązana umowa najmu, w związku z czym od lipca 2008 r. ponownie rozpoczną Państwo zaliczanie w koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych.

Odpisy naliczane są w wysokości 1/12 rocznej kwoty odpisu za każdy miesiąc użytkowania ww. lokali na podstawie umowy najmu.

W związku z powyższym, dochód każdego z Państwa od czerwca 2008 r. z tytułu najmu nie przekroczył kwoty wolnej od podatku, a zatem nie powstał obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość oraz garaż stanowiący odrębną nieruchomość, stanowiące współwłasność majątkową małżeńską podatników, które zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu poza zakresem działalności gospodarczej podatników, mogą być amortyzowane, a odpisy amortyzacyjne stanowić będą koszt uzyskania przychodów z najmu tych lokali?

Zdaniem Wnioskodawcy, postępowanie polegające na dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych od lokalu mieszkalnego oraz garażu i zaliczanie go do kosztów uzyskania przychodów z tytułu najmu w wysokości 1/12 odpisu rocznego liczonego od stawki 1,5% oraz odpowiednio 2,5% w każdym miesiącu najmowania tych lokali (oprócz miesiąca, w którym nabyto te środki trwałe) jest prawidłowe.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.**

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) źródłem przychodu jest m.in. najem (z wyjątkiem najmu składników majątku związanych z działalnością gospodarczą).

Stosownie do art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem, wszelkie wydatki poniesione w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby przynosiło przychody także w przyszłości, są kosztami uzyskania przychodów. Jak wynika z powyższego, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć zarówno koszty bezpośrednio jak i pośrednio związane z uzyskanym przychodem pod warunkiem, że nie zostały wskazane w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z treści art. 22a wynika zatem, że odpisy amortyzacyjne od wynajmowanego lokalu mieszkalnego, stanowią koszt uzyskania przychodu w trakcie trwania umowy najmu. Natomiast gdy środek trwały nie jest przedmiotem najmu odpisy amortyzacyjne dokonywane od tego środka nie powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów. Jednakże w świetle powołanego na wstępie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy podkreślić, że skoro kosztem uzyskania przychodu mogą być wszelkie wydatki poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby przynosiło ono dochody w przyszłości, to w przypadku czasowego zaprzestania wynajmu lokalu, jeżeli w istocie czynione były starania dla pozyskania najemców, czyli nie zrezygnowano z najmu, odpisy amortyzacyjne dokonane w tym okresie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. W razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie (art. 22g ust. 11 ww. ustawy).

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, stosownie do treści art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 22i ust. 1 ustawy odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik Nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, budynki mieszkalne (grupa 01, podgrupa 11) amortyzuje się przy zastosowaniu stawki 1,5%, natomiast budynki niemieszkalne (grupa 01, podgrupa 10) według stawki 2,5%. Zatem dla określenia prawidłowej stawki amortyzacyjnej istotne jest ustalenie charakteru budynku tj. właściwe określenie Grupy Rodzajowej Środków Trwałych.

We wniosku o interpretację indywidualną podaje Pani, że wraz z małżonkiem (istnieje między Państwem współwłasność majątkowa) zakupiliście lokal mieszkalny oraz garaż będące przedmiotem odrębnej własności, które następnie zostały oddane do używania na podstawie umowy najmu, poza zakresem prowadzonych działalności gospodarczych. Rozliczanie podatku dochodowego z tytułu ww. źródła przychodu odbywa się na zasadach ogólnych – Pani i małżonek rozlicza po 50% przychodów, kosztów i dochodów. Lokale te są amortyzowane – stosowana roczna stawka amortyzacji lokalu mieszkalnego wynosi 1,5%, natomiast garażu – 2,5%, a odpisy amortyzacyjne zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów z tytułu najmu tych lokali.

Odnosząc przedstawiony stan prawny do opisu stanu faktycznego należy stwierdzić, iż prawidłowe jest zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od właściwie określonej wartości początkowej ww. środków trwałych.

Jednocześnie mając na uwadze, iż ww. nieruchomości są wspólną własnością Pani i małżonka, zaznacza się, że niniejsza interpretacja dotyczy również małżonka, z tym, że zgodnie z art. 14k § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zastosowanie się do niej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego tę interpretację nie może szkodzić – również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej – tylko Wnioskodawcy.

Małżonek chcąc uzyskać interpretację indywidualną winien wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie.

Ponadto należy zauważyć, iż przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest wyłącznie kwestia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, ponieważ zarówno Pani pytanie jak i zawarte względem niego stanowisko odnosiły się tylko do tego zagadnienia. W ramach bowiem wydawanej interpretacji indywidualnej organ ocenia stanowisko Wnioskodawcy, przytaczając w tym zakresie właściwe przepisy prawa podatkowego (art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej). W takim też zakresie została udzielona interpretacja indywidualna. Tutejszy organ nie oceniał zatem prawidłowości ustalenia przez Panią wysokości odpisów amortyzacyjnych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.