Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.431.2025.1.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Skutki podatkowe ugody z bankiem
Słowa kluczowe: banki
kredyt
ugody
umorzenie
zaniechanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 14 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 17 czerwca 2025 r. (wpływ 17 czerwca 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni (zwana dalej „Kredytobiorcą”), polska rezydentka, podlegająca
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, zawarła wraz z drugim
    współkredytobiorcą w dniu 7 sierpnia 2009 r. z bankiem X, którego następcą prawnym jest
    bank Y (dalej jako: „Bank”) umowę kredytu mieszkaniowego waloryzowanego kursem CHF
    (dalej „Umowa kredytu”).
    W dniu 15 kwietnia 2019 r. Sąd Okręgowy rozwiązał małżeństwo współkredytobiorców. W
    związku z powyższym Wnioskodawczyni oraz drugi współkredytobiorca zawarli w dniu 3
    grudnia 2020 r. w formie aktu notarialnego przedwstępną umowę o podział majątku
    wspólnego pod warunkiem. Z treści ww. umowy wynika, że strony przyjmowały dwa
    warianty podziału kredytowanej nieruchomości. Strony zdecydowały się na drugi z
    wariantów, tj. iż Wnioskodawczyni po przejęciu kredytowanej nieruchomości i zwolnieniu
    byłego małżonka z długu względem Banku wraz z zapłatą na jego rzecz kwoty 140.000 zł
    tytułem spłaty sama wystąpi na drogę postępowania sądowego przeciwko Bankowi.
    Z uwagi na powyższe, Wnioskodawczyni oraz jej były małżonek aktem notarialnym z dnia
    26 lipca 2022 r. dokonali całościowego podziału majątku wspólnego. Z ww. aktu wynika m.
    in., że:
    · Wnioskodawczyni nabyła kredytowaną nieruchomość na wyłączną własność
      zobowiązując się do spłaty na rzecz współkredytobiorcy kwoty 140.000 zł (§ 4 aktu);
    · Wnioskodawczyni oraz jej były małżonek oświadczyli, że z tytułu dokonanego podziału
      majątku wspólnego nie mają względem siebie żadnych innych poza opisanymi w § 5
      aktu roszczeń ani nie będę ich mieć w przyszłości i podział ten uznają za ostateczny (§
      4 aktu).
    Roszczenia z § 5 aktu dotyczą tego, iż:
    · w ramach dokonanego podziału majątku wspólnego Wnioskodawczyni:
    a) przejmuje dług współkredytobiorcy z tytułu umowy kredytowej z dnia 7 sierpnia 2009
      r.,
    b) zobowiązuje się do spłaty wszystkich zobowiązań z tytułu umowy kredytu,
    c) oświadcza, że jest odpowiedzialna względem drugiego współkredytobiorcy za to, że
      wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia,
    d) zobowiązuje się do uzyskania zgody wierzyciela - Bank na powyższe przejęcie długu,
    e) zawarcia umowy o zwolnienie z długu z wierzycielem i drugim współkredytobiorcą.
    Drugi współkredytobiorca został zwolniony z długu jako współdłużnik solidarny na
    podstawie aneksu nr 4 do umowy kredytu z dnia 26 lipca 2022 r.
    Bank udzielił Kredytobiorcom kredytu przeznaczonego na zaspokojenie własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Bank wypłacił Kredytobiorcom łącznie 481.840,00 PLN, co stanowiło
    równowartość 182.804,26 CHF. Na dzień 21 września 2022 r., tj. na ostatni dzień objęty w
    wyliczeniach Wnioskodawczyni sporządzonych na potrzeby pozwu, zadłużenie
    Wnioskodawczyni z tytułu niespłaconego kredytu wynosiło 81.283,76 CHF, co po
    przeliczeniu na PLN po kursie Banku z dnia 21 września 2022 r. wynosiło 407.142,23 PLN.
    Wnioskodawczyni pozwała Bank w dniu 7 listopada 2022 r. przed Sądem Okręgowym (...),
    Wydział Cywilny oraz wniosła o:
    1) ustalenie przez tutejszy Sąd nieistnienia lub nieważności Umowy Kredytu;
    2) zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty:
    a) 452.574,57 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt dwa tysiące pięćset siedemdziesiąt cztery
      złotych 57/00) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia
      wniesienia pozwu do dnia zapłaty,
    b) 51.061,83 CHF ( słownie: pięćdziesiąt jeden tysięcy, sześćdziesiąt jeden 83/00 CHF).

    W okresie objętym żądaniem pozwu, tj. do dnia 21 września 2022 roku Wnioskodawczyni
    wpłaciła łącznie tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych w wykonaniu Umowy kredytu
    kwotę 452.574,57 PLN i 51.061,83 CHF. Wnioskodawczyni w dniu 13 lipca 2023 roku
    otrzymała postanowienie o zabezpieczeniu na podstawie którego nie była zobowiązana do
    uiszczania dalszych rat kapitałowo-odsetkowych na podstawie Umowy kredytu do dnia
    prawomocnego zakończenia sporu. W okresie nieobjętym żądaniem pozwu,
    Wnioskodawczyni wpłaciła łącznie kwotę 18.582,93 PLN.
    Łącznie z tytułu wykonywania Umowy kredytu Kredytobiorca wpłacił na rzecz Banku kwotę
    471.157,50 PLN i 51.061,83 CHF, która to kwota po przeliczeniu według kursu średniego
    NBP na dzień złożenia niniejszego wniosku wyniosła 236.155,86 PLN przy udostępnionej
    kwocie kapitału w wysokości 481.840,00 PLN. Spowodowało to, że po stronie
    Wnioskodawczyni powstała nadpłata ponad udostępniony kapitał w wysokości 225.473,36
    PLN.
    W toku postępowania sądowego Bank przedstawił Wnioskodawczyni propozycję ugody
    pozasądowej („Ugoda”), zakładającej, że strony potwierdzają, że Umowa była ważna, że
    dochodzi do jej wygaśnięcia, po rozliczeniu według następujących zasad:
    1. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
      podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia 7
      sierpnia 2009 roku stanowił kredyt Złotowy udzielony na warunkach, o których mowa
      w § 1 ust. 6, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z
      Umowy, tj. okresu kredytowania - 419 miesięcy licząc od daty zawarcia Umowy oraz
      formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2)
      poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych.
    2. Po zmianie waluty zadłużenia na walutę polską, w wyniku przeprowadzonych
      negocjacji Strony uzgadniają, iż [...], pozostałe do spłaty zadłużenie Kredytobiorcy
      wobec Banku z tytułu Umowy, na dzień zawarcia Ugody wynosi 0,00 złotych.
    3. Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie
      347.165,33 złotych (kwota wyliczona na dzień 3 kwietnia 2025 roku), a Kredytobiorca
      dokonane zwolnienie z długu przyjmuje.
    4. Bank w terminie 21 dni od dnia zawarcia ugody wypłaci Kredytobiorcom kwotę
      dodatkową 166.000,00 zł na rachunek bankowy Kredytobiorców.
    5. Bank uznaje kredyt za spłacony i nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do
      Kredytobiorcy w związku z Umową.
    Na skutek Ugody Wnioskodawczyni ma wycofać pozew o stwierdzenie nieważności
    Umowy. Wnioskodawczyni podkreśla, że chodzi o ugodę sądową, która nie została jeszcze
    podpisana. Dokładna kwota umorzenia będzie wynikała z oznaczonego w Ugodzie kursu
    NBP wymiany PLN-CHF z dnia poprzedzającego podpisanie Ugody, wskazać jednak należy,
    że kwoty te będą różniły się zapewne nieznacznie od kwot wskazanych w niniejszym
    wniosku. Wnioskodawcy nie ma wpływu na treść pozostałych postanowień zawartych w
    Ugodzie.
    W treści Ugody zaproponowanej przez Bank, Strony mają potwierdzić, że Umowa jest
    ważna, Kredytobiorczyni odstąpi od roszczeń o stwierdzenie nieważności Umowy oraz, że
    zamiarem Stron jest zakończenie sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę Umowy w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy.
    W treści Ugody Bank informuje Wnioskodawczynię, że Kredytobiorca przyjmuje do
    wiadomości, że w wyniku zwolnienia z części długu (umorzenia) zgodnie z § 1 ust. 9
    powstaje po jej stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego
    (tj. sporządzenie informacji PIT-11) oraz, że Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w
    celu zastosowania do osiągniętego przychodu z tytułu zwolnienia z części długu
    (umorzenia) regulacji rozporządzenia Ministra Finansów dotyczącego zaniechania poboru

    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, niezbędne jest spełnienie przez
    Kredytobiorcę warunków wskazanych w tym rozporządzeniu.
    Istotą wątpliwości Wnioskodawczyni jest to, czy Kwota umorzenia oraz kwota dodatkowa
    jaką otrzyma od Banku, bez względu na to jaka będzie jej docelowa wysokość będą
    podlegały opodatkowaniu. Wnioskodawczyni ma wątpliwości co do skutków podatkowych
    ww. sposobu rozliczenia Stron, w szczególności ma wątpliwość co do skutków
    podatkowych otrzymania kwoty dodatkowej, dlatego składa niniejszy wniosek, aby w
    zależności od stanowiska organu podatkowego, podjąć decyzję co do zawarcia Ugody.
    Wnioskodawczyni oświadcza, że:
    · kredyt z Umowy został zaciągnięty na własne potrzeby mieszkaniowe;
    · kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki kaucyjnej i zwykłej na kredytowanej
      nieruchomości;
    · nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w
      niniejszym wniosku inwestycji.
    Wnioskodawczyni kredyt mieszkaniowy będący przedmiotem niniejszej sprawy pozyskała
    na cele budowy i wykończenia domu jednorodzinnego.
    Niezależnie od powyższego kredytu, Wnioskodawczyni w kwietniu 2021 roku wzięła
    kolejny kredyt na kwotę 300.000 złotych na zakup wybudowanego i gotowego do
    zamieszkania domu jednorodzinnego. Środki z drugiego kredytu nie były w żaden sposób
    przeznaczone na pokrycie kosztów wcześniejszego kredytu ani też nie były w żaden
    sposób przeznaczone na nieruchomość zakupowaną za środki z pierwszego kredytu.
    Pytania
    1) Czy do uzyskanego przez Wnioskodawczynię przychodu związanego z umorzeniem
      części wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zastosowanie znajdzie zaniechanie
      poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia
      Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania podatku
      dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, a zatem Wnioskodawczyni nie będzie
      zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego
      przychodu?
    2) Czy Kwota dodatkowa, którą Bank ma wypłacić Wnioskodawczyni będzie stanowiła po
      stronie Wnioskodawczyni przychód?
    3) Jeśli stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie ww. pytania nr 1 jest nieprawidłowe, to
      Wnioskodawczyni zadaje pytanie, czy Kwota dodatkowa będzie objęta zaniechaniem
      poboru podatku, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11
      marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
      dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
      mieszkaniowe?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    W Pani ocenie, kwota umorzonego zobowiązania po stronie Wnioskodawczyni będzie
    objęta zaniechaniem poboru podatku określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe.
    UZASADNIENIE

    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 102):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
    w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
    mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
    udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do
    waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego
    oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
    kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
    ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w
    ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
    gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa
    w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
    inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające
    zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z
    każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w
    rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (Dz.U. z 2021 r. poz. 1043).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
    gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo
    jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami
    stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne,
    zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie
    do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć
    kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
    nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie,
    lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim
    prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w
    takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się
    wydatki poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na
    nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub
    udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
    takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w
    takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa
    użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z
    rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w
    gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w
    okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod
    budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
    mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
    budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
    pomieszczenia niemieszkalnego
    - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym
    do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej - warunek ten został
    spełniony przez Wnioskodawczynię;

    2. kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw - umowa kredytu została zawarta w
    dniu 7 sierpnia 2009 roku;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie - tak, kredyt został wpisany do księgi wieczystej
    nieruchomości objętej umową kredytową;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu
    na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie - Wnioskodawczyni nie
    korzystała wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele
    mieszkaniowe zabezpieczone hipotecznie.
    W związku z powyższym, uznać należy, że Wnioskodawczyni spełnia wszelkie warunki
    pozwalające jej na skorzystanie z zaniechania poboru podatku.
    Ad. 2.
    Kwota wypłaty nie stanowi przychodu Wnioskodawczyni.
    UZASADNIENIE
    Pojęcie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w zw. z art. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 w zw. z art.
    11 ust. 1 PIT wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością
    wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 PIT mogą być tylko takie
    świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego.
    Kwota dodatkowa obejmuje zwrot środków pieniężnych, które Wnioskodawczyni
    wcześniej wpłaciła Bankowi w trakcie trwania umowy kredytu. W ocenie Wnioskodawczyni
    dochodzi wówczas do powrotu w tym zakresie do wcześniej istniejącego stanu posiadania.
    Kredytobiorca nie otrzyma niczego, czego wcześniej sam nie posiadał. Nie dojdzie zatem
    do przysporzenia w majątku Wnioskodawczyni. Nie będzie przychodu po stronie
    Wnioskodawczyni.
    Podsumowując, Wnioskodawczyni otrzyma świadczenie będące ekwiwalentem wydatków,
    które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Kwota dodatkowa otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w majątku
    Wnioskodawczyni. Wypłata ta jest dla Wnioskodawczyni neutralna podatkowo.
    Ad. 3.
    Kwota dodatkowa będzie objęta zaniechaniem poboru podatku, o którym mowa w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    UZASADNIENIE
    Kwota dodatkowa spełnia warunki uznania jej za kwotę umorzenia, o której mowa w § 1
    ust. 1. lit. 1 rozporządzenia. Zdaniem Wnioskodawczyni zmiana do Umowy wprowadzana
    poprzez Ugodę w istocie stanowi, że dochodzi do umorzenia nie tylko w zakresie Kwoty
    umorzenia (która jako jeszcze niezapłacona przez Kredytobiorcę, nie miałaby być jak
    zwrócona przez Bank), ale także w zakresie Kwoty dodatkowej. Różnica polega jedynie na
    tym, że Kwotę dodatkową Kredytobiorca zdążył już wpłacić Bankowi i dlatego Bank
    dokonuje czynności faktycznej w postaci dokonania jej zwrotu. Sens ekonomiczny i
    logiczny pozostaje jednak wobec tych kwot taki sam - tj. Bank umarza Wnioskodawczyni
    swoją wierzytelność wynikającą z Umowy zarówno co do Kwoty dodatkowej, jak i co do
    niezapłaconej jeszcze Bankowi pozostałej części Kredytu (Kwota umorzenia).
    Zwracana przez Bank kwota stanowić więc w istocie będzie umorzenie wierzytelności z
    tytuły kredytu mieszkaniowego na realizację inwestycji mieszkaniowej Wnioskodawczyni i
    tym samym mieści się zdaniem Wnioskodawczyni w dyspozycji przepisów rozporządzenia.

    Jednocześnie spełnione są także pozostałe przesłanki zaniechania poboru podatku
    określone w Rozporządzeniu. Kredyt został przeznaczony na zakup domu
    jednorodzinnego mieszczącego się w Polsce, w którym nadal Wnioskodawczyni mieszka -
    czyli kredyt został przeznaczony na inwestycję, której celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb mieszkaniowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.

    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności od
    kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Pana, wskazuję, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
          kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
              a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
              mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
              mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na
              realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
              b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
              korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
              wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
              realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do
            zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
            dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki
          inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
          podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn.
          zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności
          z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu
          mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej
          ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
          refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny,
          zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę
          wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
          odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,
          rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1
            ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z
            2023 r. poz. 1774 i 1843).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
          gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
          mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
          wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
          inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
          osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
          zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
          podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
          uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
          regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
          nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
          prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
          udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
          lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
              a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
              budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość
              lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w
              gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w
              takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
              b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
              mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu
              jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim
              prawie,
              c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w
              takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub
              udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową

              budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w
              gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
              prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
              zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
              d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego
              budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
              e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele
              mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części,
              własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia
              niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
    - do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych
      na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
    - do kredytów udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,
    - do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    - a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz
    - w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
      korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a)
      inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Z analizowanej sprawy wynika, że w 2009 r. bank udzielił Pani i Pani byłemu mężowi
    kredyt. Celem kredytu była budowa i wykończenie domu jednorodzinnego. Dnia 26 lipca
    2022 r. dokonali Państwo całościowego podziału majątku wspólnego. Z ww. aktu wynika m.
    in., że Pani nabyła kredytowaną nieruchomość na wyłączną własność zobowiązując się do
    spłaty na rzecz współkredytobiorcy kwoty 140.000 zł. W ramach dokonanego podziału
    majątku wspólnego Pani przejęła dług współkredytobiorcy z tytułu umowy kredytowej z
    dnia 7 sierpnia 2009 r. i zobowiązała się do spłaty wszystkich zobowiązań z tytułu umowy
    kredytu.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzam, że udzielony Pani kredyt wypełnia przesłanki do
    uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
    Należy mieć na uwadze, że z literalnego brzmienia cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3
    rozporządzenia wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są
    kwoty kapitału, odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu
    mieszkaniowego, zaś „koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń” nie mogą
    z tego zaniechania skorzystać.
    Dlatego do kwoty umorzonej wierzytelności w odniesieniu do części kredytu
    przeznaczonej na składki ubezpieczeniowe, które są wyłączone z zaniechania na
    podstawie ww. przepisu rozporządzenia, nie znajdzie zastosowanie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie ww. rozporządzenia.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku i jego uzupełnieniu opis zdarzenia oraz
    przywołane przepisy prawa stwierdzam, że umorzenie przez Bank części kwoty kredytu
    zaciągniętego przez Panią w 2009 r., stanowić będzie dla Pani przychód w rozumieniu art.

    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego do kwoty umorzonej wierzytelności w
    części, w jakiej kwota kredytu zaciągnięta została na sfinansowanie przez Bank ceny
    budowy i wykończenia domu jednorodzinnego, zastosowanie znajdzie zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe. Będzie Pani bowiem spełniać wszystkie przesłanki umożliwiające
    zastosowanie ww. zaniechania w odniesieniu do tej części umorzonego kredytu i w
    konsekwencji nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego z
    rzeczonego tytułu.
    Zaniechanie to nie będzie dotyczyło kwoty umorzonej wierzytelności w odniesieniu do
    części kredytu przeznaczonej na składki ubezpieczeniowe. Zatem od tej części umorzonej
    kwoty, w jakiej zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami stanowi ona dla Pani przychód, winna
    Pan zapłacić podatek dochodowy.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych zwrotu ustalonej w ugodzie dodatkowej
    kwoty wyjaśniam, że z definicji przychodu zawartej w art. 11 ust. 1, wywieść można, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    – co już wcześniej zauważono – można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to
    na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Z opisu zdarzenia wynika, że w ramach ugody Bank dodatkowo zaproponował wypłatę na
    Pani rzecz kwoty w wysokości 166 000,00 zł, która to kwota stanowiła jedynie zwrot części
    środków pieniężnych, które wcześniej przekazała Pani na rzecz Banku.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzyma Pani zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz Banku. A zatem otrzyma Pani
    środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych
    środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    W konsekwencji, wypłata przez Bank Kwoty dodatkowej nie będzie stanowiła dla Pani
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem nie będzie Pani miała obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez Bank kwoty.
    Tym samym, skoro Kwota dodatkowa nie będzie stanowiła ww. przychodu, to nie będzie
    objęta zaniechaniem poboru podatku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.