Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.832.2024.1.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-07
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego oddanej w użytkowanie wieczyste przed 30 kwietnia 2004 r. , opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego oddanej w użytkowanie wieczyste po 30 kwietnia 2004 r.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie:
      - braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz
        użytkownika wieczystego w części dotyczącej działki 1, oddanej w użytkowanie
        wieczyste przed 30 kwietnia 2004 r. ,
      - opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz
        użytkownika wieczystego w części dotyczącej działki 2, oddanej w użytkowanie
        wieczyste po 30 kwietnia 2004 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina planuje realizację roszczenia o sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej
    na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, w trybie przepisów epizodycznych
    Działu IVA: art. 198g – 198l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145).
    Użytkownik wieczysty – Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wystąpił z wnioskiem o
    nabycie prawa własności nieruchomości.
    Decyzją Wojewody państwowa jednostka organizacyjna stała się z dniem 05.12.1990 r., z
    mocy prawa użytkownikiem wieczystym nieruchomości i właścicielem budynków na niej
    posadowionych, z przeznaczeniem na działalność usługową, z zastrzeżeniem praw osób
    trzecich. Prawo użytkowania wieczystego ustanowione zostało na okres 40 lat, tj. do dnia
    05.12.2030 r.
    Umową sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa prawo użytkowania
    wieczystego ww. nieruchomości gruntowej oraz własność położonych na niej budynków
    nabyła Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej Spółka).
    Na skutek podziału przeprowadzonego na zlecenie Spółki i transakcji sprzedaży, pozostała
    działka. Obecna jej powierzchnia wynika z przeprowadzonej modernizacji ewidencji
    gruntów i budynków.
    W dniu 16.05.2011 r. Spółka umową ustanowienia użytkowania wieczystego i sprzedaży
    nabyła od Gminy, w trybie bezprzetargowym, na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami – z przeznaczeniem na poprawienie warunków
    zagospodarowania posiadanej nieruchomości przyległej, prawo użytkowania wieczystego
    działki oraz własność obiektów budowlanych na niej posadowionych. Ww. umową
    zmieniono również okres trwania prawa użytkowania wieczystego i ujednolicono go do
    dnia 05.12.2089 r., dla obu opisanych wyżej działek. Wymieniona transakcja, a tym samym

    opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego działki podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wg stawki wynoszącej 23%. Natomiast opłaty roczne z
    tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, objętej ww. decyzją z dnia
    01.02.1992 r. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Użytkownik wieczysty z tytułu posiadanego prawa ponosi opłaty roczne, ustalone przy
    zastosowaniu stawki procentowej w wysokości 2% wartości nieruchomości gruntowej,
    składającej się z dwóch działek, użytkowanych jako całość gospodarcza, stanowiących
    jedną nieruchomość w ujęciu wieczystoksięgowym.
    Nabycie prawa własności nieruchomości gruntowej przez jej użytkownika wieczystego
    nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, w związku z realizacją przysługującego mu roszczenia o sprzedaż w
    trybie art. 198 g powołanego na wstępie Działu VIA ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 235 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz.
    1061) budynki i inne urządzenia wzniesione lub nabyte wraz z nieruchomością gruntową
    przez użytkownika wieczystego stanowią jego własność. W związku z tym przedmiotem
    przyszłego zdarzenia będzie sprzedaż wyłącznie prawa własności nieruchomości
    gruntowej.
    W myśl art. 198h ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami – „W odniesieniu do
    nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego cenę
    nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty
    stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
    użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
    zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
    określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.”
    Wartość nieruchomości gruntowej określana jest w operacie szacunkowym sporządzanym
    przez rzeczoznawcę majątkowego.
    Na podstawie uchwały, która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2023 r., Prezydent
    zobowiązany został do indywidualnego określania warunków sprzedaży w trybie
    przepisów epizodycznych nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników
    wieczystych.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, biorąc pod uwagę treść art. 7 ust. 1 ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361),
    sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika
    wieczystego na podstawie art. 198g – 198l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145) sprzedaż nieruchomości
    gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, w części dotyczącej:
      - działki 1, oddanej w użytkowanie wieczyste przed dniem 30 kwietnia 2004 r. stanowi
        czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      - działki 2, w stosunku do której prawo użytkowania wieczystego powstało na
        podstawie umowy notarialnej z dnia 16.05.2011 r., stanowi czynność podlegającą
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego, która jako wspólnota samorządowa na
    podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz.
    1465) obejmuje swoim zakresem działania wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
    lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Gmina posiada

    osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność. Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
    2024 r., poz. 361) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (art. 7 ust. 1 pkt 6).
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 wymienionej ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w ww. art. 7 ust. 1.
    Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się
    do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie
    należy utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.
    „Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel, czyli
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Chwilą
    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego
    przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co oznacza, że
    może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie
    korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w
    przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na
    inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie te regulują przepisy dotyczące wieczystego użytkowania w ustawie z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061) – art. 233 oraz następne.
    W myśl art. 235 Kodeksu cywilnego budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie
    Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich
    związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy
    budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi
    przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Przysługująca użytkownikowi wieczystemu własność budynków i urządzeń na
    użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w
    odniesieniu do części nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę 1 miało miejsce przed
    dniem 30 kwietnia 2004 r. i nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    gdyż na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od
    towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50) grunt nie był
    towarem i jego sprzedaż lub ustanowienie użytkowania wieczystego nie stanowiło
    dostawy towarów. Natomiast w odniesieniu do części nieruchomości gruntowej,
    stanowiącej działkę 2, dla której prawo użytkowania wieczystego ustanowione zostało na
    podstawie umowy zawartej w dniu 16.05.2011 r., czynność ta podlegała opodatkowaniem
    podatkiem od towarów i usług.
    Przy realizacji roszczenia użytkownika wieczystego o nabycie prawa własności
    nieruchomości gruntowej mają zastosowanie przepisy działu VIA ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1145), w szczególności:
      - art. 37 ust. 2 pkt 5 – nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jej
        sprzedaż następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.

      - art. 198g ust. 1 – użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12
        miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
        samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
        ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
        cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z
        żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
      - art. 198g ust. 2 – Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
        1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31
          grudnia 1997 r.,
        2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie
          o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste,
        3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich
          w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i
          przystaniach morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261),
        4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu
          działkowego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o
          rodzinnych ogrodach działkowych,
        5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
      - art. 198g ust. 4 – Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania
        wieczystego powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
        notarialnego.
      - art. 198h ust. 2 – W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek
        samorządu terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
        opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
        gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
        wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      - art. 198l – Przepisy działu VIa stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy
        publicznej. Udzielenie pomocy publicznej wymaga spełnienia warunków udzielenia
        pomocy de minimis określonych we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej
        dotyczących pomocy de minimis.
    Mając na uwadze powyższe, w przedstawionym stanie faktycznym sprawy, sprzedaż
    nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego, w odniesieniu do jej części,
    dla której ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło z mocy prawa na dzień
    05.12.1990 r. i potwierdzone zostało decyzją z dnia 01.02.1992 r. nie będzie stanowić
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, transakcja ta pozostaje poza
    zakresem ustawy o VAT.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi bowiem, że przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W przedmiotowej sprawie
    przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak
    właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Sprzedaż ww. części nieruchomości gruntowej na rzecz Spółki nie może być traktowana
    jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja
    art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7
    ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.
    W związku z powyższym, sprzedaż nieruchomości gruntowej, w odniesieniu do jej części
    ograniczonej ewidencyjnie do działki na rzecz użytkownika wieczystego, odpowiadająca w
    istocie przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości

    stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości i nie wpływa na „władztwo
    rzeczy”, które pierwotny użytkownik wieczysty – państwowa jednostka organizacyjna nabył
    z dniem 05.12.1990 r, na podstawie decyzji Wojewody.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż do dnia 30 kwietnia 2004 r., tj. w okresie obowiązywania
    powołanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym czynność
    ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług zmieniła się zarówno definicja towaru, jak i zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Dostawa towarów rozumiana jako
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT)
    obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę,
    która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była
    właścicielem tego dobra.
    Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w odniesieniu do ww. części
    nieruchomości gruntowej, w stosunku do której prawo użytkowania wieczystego powstało
    przed dniem 30 kwietnia 2004 r. (z dniem 05.12.1990 r. na podstawie ww. decyzji)
    użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością,
    jak gdyby był jej właścicielem. Zatem w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług zbycie prawa własności ww. części nieruchomości gruntowej,
    stanowiącej teren działki 1, na rzecz jej użytkownika wieczystego nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji podlegająca zapłacie przez dotychczasowego użytkownika wieczystego
    kwota stanowiąca część ceny nieruchomości gruntowej, odpowiadająca powierzchni
    działki 1 nie będzie podlegać opodatkowaniu jako ponowna dostawa towarów, ani żadna
    inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. Powyższe stanowisko znalazło
    potwierdzenie w wydanych interpretacjach indywidualnych z zakresu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług:
      - sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.504.2024.1.WK z dnia 05.09.2024 r.,
      - sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.514.2024.1.JKU z dnia 05.09.2024 r.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25.05.2022 r., sygn. akt I FSK 147/20,
    rozpatrując w innym stanie faktycznym sprawę opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, realizowaną na podstawie
    art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznał, iż ww. sprzedaż w świetle
    przepisów ustawy o VAT stanowi dostawę towaru i jest opodatkowana podatkiem VAT.
    Natomiast sprzedaż nieruchomości gruntowej na podstawie przepisów epizodycznych
    ustawy o gospodarce nieruchomościami, w części odpowiadającej działce 2, oddanej w
    użytkowanie wieczyste po dniu 30 kwietna 2004 r., z przeznaczeniem na poprawę
    warunków zagospodarowania działki macierzystej, stanowić będzie czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wobec powyższego udokumentowanie realizowanej przez Gminę transakcji sprzedaży
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, w postaci faktury VAT
    powinno dotyczyć wyłącznie części ceny nieruchomości gruntowej ustalonej
    proporcjonalnie dla działki 2.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
      - prawidłowe w zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
        nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego w części dotyczącej
        działki 1, oddanej w użytkowanie wieczyste przed 30 kwietnia 2004 r.

      - nieprawidłowe w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości
        gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego w części dotyczącej działki 2, oddanej
        w użytkowanie wieczyste po 30 kwietnia 2004 r.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy (np. gminę) są zadaniami, dla których zostały
    powołane w ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższe oznacza, że decydującą
    przesłanką przesądzającą o uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za
    podatnika tego podatku jest zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej,
    bądź jako podatnika w stosunku do określonych świadczeń.

    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników
    ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
      1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
      2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań
        nałożonych na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on
        powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu Cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do § 2 tego artykułu:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 ww. Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Z art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Według art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Na podstawie art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania

        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
        określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
        nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
        przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
        wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Przepis art. 69a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi, że:
      W przypadku nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia
      działalności gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, za dzień
      udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień zawarcia umowy sprzedaży. Wartość
      pomocy publicznej odpowiada różnicy między wartością nieruchomości gruntowej a
      ceną tej nieruchomości.
    Z przepisu art. 69a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      W przypadku gdy wartość pomocy publicznej przekracza limit pomocy de minimis,
      pomocy udziela się do tego limitu i stosuje się dopłatę do wartości nieruchomości
      gruntowej przyjętej do ustalenia jej ceny. Wysokość dopłaty jest ustalana w umowie
      sprzedaży nieruchomości gruntowej.
    Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    Na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Jak stanowi art. 71 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    Zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    Vla Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych

      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
      sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    Jak stanowi art. 198g ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    W myśl art. 198g ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Na podstawie art. 198h ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
      Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
        ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy
        o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
        nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
        niektórych innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki
        sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych
        albo zobowiąże, w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego
        określania tych warunków w drodze zarządzenia.
      2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
        ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
        2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych
        formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
        ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw
        użytkownik wieczysty przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu

        użytkowania wieczystego zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie
        odmówił aktualizacji tej opłaty na żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia
        ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu
        przyjmuje się wartość nieruchomości, która była podstawą ustalenia
        zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
        dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
        samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
        ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
        cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została
        określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste
    gruntu jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce
    nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę
    oraz opłaty roczne.
    Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od
    towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1
      maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po
      wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i
      usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani
      też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    Należy zatem stwierdzić, że użytkownik wieczysty otrzymuje prawo do faktycznego
    dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Zatem sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do

    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz
    użytkownika wieczystego.
    Wobec tego sprzedaż nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
    nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa
    natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał i nie może być
    traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Należy podkreślić, że czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu
    będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono przed 1 maja 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, w analizowanej sprawie sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, w części dotyczącej działki 1, oddanej w użytkowanie
    wieczyste przed dniem 30 kwietnia 2004 r. nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w części dotyczącej działki 1 uznałem za
    prawidłowe.
    Natomiast, odnosząc się do działki 2, mimo że czynność przekształcenia prawa
    użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności gruntów, dla których prawo to
    ustanowiono po wejściu w życie ustawy o VAT, tj. po 30 kwietnia 2004 r., nie podlega
    opodatkowaniu jako ponowna dostawa towaru, ani żadna inna czynność podlegająca
    opodatkowaniu podatkiem VAT (jest to kontynuacja dokonanej już dostawy towarów), to
    jednak kwota należna z tytułu przekształcenia prawa własności gruntu podlega
    opodatkowaniu, jako element ceny za jego dostawę. Wszystkie zatem kwoty należne
    właścicielowi gruntu (np. jednostce samorządu terytorialnego) pobrane z tytułu
    ustanowienia i trwania prawa użytkowania wieczystego, w tym również za jego
    przekształcenie w prawo własności, podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    Analiza okoliczności sprawy prowadzi zatem do wniosku, że sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, w części dotyczącej działki
    2 – dla której ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło po 30 kwietnia 2004
    r. (w analizowanym przypadku 16 maja 2011 r.) - nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług jako ponowna dostawa towaru. Natomiast, wynagrodzenie
    należne Państwu od użytkownika wieczystego ww. działki, z tytułu jej sprzedaży na
    własność, jako pozostająca do zapłaty część kwoty, stanowiącej należność z tytułu
    ustanowienia prawa użytkowania wieczystego działki, będzie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem VAT według stawki podatku, jaka obowiązywała w momencie ustanowienia
    prawa użytkowania wieczystego.
    Uważają Państwo, że sprzedaż nieruchomości gruntowej w części odpowiadającej działce
    2, oddanej w użytkowanie wieczyste po dniu 30 kwietna 2004 r., stanowić będzie czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jednak jak wskazano powyżej,
    sama transakcja sprzedaży tego prawa nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    VAT, bowiem nie stanowi nowej, odrębnej dostawy towarów. Transakcją, która podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    na rzecz użytkowników w 2011 r.
    Tym samym Państwa stanowisko, w części dotyczącej działki 2, z uwagi na odmienną
    argumentację, uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnośnie natomiast powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważam,
    że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i
    należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.