Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/436-249/08-4/MZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-10-07
Teza: Czy w razie dokonania nieodpłatnej cesji praw i obowiązków z umowy ubezpieczenia na ubezpieczonego, który w chwili dokonanej cesji nie jest już pracownikiem ubezpieczającego, mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn? Jeśli tak, to co stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn środków będących przedmiotem umowy cesji: czy kwota odpowiadająca wartości jednostek uczestnictwa zgromadzonych na indywidualnym rachunku w dniu zawarcia umowy cesji, czy też wspomniana kwota pomniejszona o stawkę opłaty likwidacyjnej obowiązującej w dniu podpisania umowy cesji? Czy w razie dokonania całkowitego wykupu z umowy ubezpieczenia przez ubezpieczonego, na którego zostało scedowane prawo, jest on zobowiązany zapłacić podatek od przychodów kapitałowych, którego podstawą jest kwota stanowiąca różnicę pomiędzy wartością umowy w momencie wykonania cesji a ostateczną wartością wypłaty, czy też kwota stanowiąca różnicę pomiędzy sumą wszystkich składek wpłaconych przez cały okres obowiązywania umowy ubezpieczenia (również w czasie kiedy prawa do środków należały się do ubezpieczającego) a ostateczną wartością wypłaty? Czy ubezpieczający będący osobą fizyczną powinien dokonać w momencie cesji praw z umowy ubezpieczenia na ubezpieczającego zapłaty podatku od przychodów kapitałowych, którego podstawą jest kwota stanowiąca różnicę między sumą wpłaconych przez ubezpieczającego składek a kwotą przekazaną ubezpieczonemu w wyniku cesji?
Słowa kluczowe: cesja; obowiązek-obowiązek podatkowy; opodatkowanie-przedmiot opodatkowania; podatek-podatek od spadków i darowizn; umowa-umowa ubezpieczenia
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 1-art. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 17.06.2008 r. (data wpływu 27.06.2008 r.) oraz piśmie z dnia 15.09.2008 r. (data wpływu 22.09.2008 r.) uzupełniającym braki formalne na wezwanie Nr IPPB2/436-249/08-2/MZ z dnia 08.09.2008 r. (data nadania 09.09.2008 r., data doręczenia 15.09.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie opodatkowania cesji praw z umowy ubezpieczenia - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27.06.2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie opodatkowania cesji praw z umowy ubezpieczenia.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

T oferuje zawieranie umów ubezpieczenia w oparciu o Ogólne Warunki Ubezpieczenia z Ubezpieczeniowym Funduszem Kapitałowym Program Inwestycyjny Firma (\`(...)\`). W ramach umowy ubezpieczenia ubezpieczający (pracodawcy), ubezpieczają życie ubezpieczonych (pracowników). W tym celu wpłacają regularne składki ubezpieczeniowe, które z dniem zapłacenia stają się aktywami T. Do czasu dokonania cesji praw albo praw i obowiązków z umowy ubezpieczenia przez ubezpieczającego na ubezpieczonego, prawa do jednostek uczestnika ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych przysługują ubezpieczającemu. W drodze nieodpłatnej umowy cesji ubezpieczający przenoszą na ubezpieczonych prawa do środków zgromadzonych na indywidualnych rachunkach, ale również mogą przenieść obowiązki opłacania składek regularnych w wysokości zadeklarowanej we wniosku o zawarcie umowy ubezpieczenia.

Przez 10 pierwszych lat obowiązywania umowy ubezpieczenia T, w razie dokonania częściowego albo całkowitego wykupu z indywidualnego rachunku, pobiera opłaty likwidacyjne. Stawka opłaty jest ustalana procentowo i zmniejsza się w miarę upływu okresu obowiązywania umowy ubezpieczenia, aż do całkowitego jej zniesienia po 10 roku obowiązywania umowy.

Pismem z dnia 08 września 2008 r. Nr IPPB2/436-249/08-2/MZ i Nr IPPB2/415-991/08-2/SR wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez:

*   podanie w części I. pkt 55 wniosku ORD-IN imienia i nazwiska osoby upoważnionej do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego,

*   przedłożenie wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika sposób reprezentacji Spółki bądź doręczenie pełnomocnictwa lub innego dokumentu, z którego wynika prawo do występowania w imieniu wnioskodawcy z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego.

Wnioskodawca w terminie uzupełnił wniosek.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w razie dokonania nieodpłatnej cesji praw i obowiązków z umowy ubezpieczenia na ubezpieczonego, który w chwili dokonanej cesji nie jest już pracownikiem ubezpieczającego, mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn? Jeśli tak, to co stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn środków będących przedmiotem umowy cesji: czy kwota odpowiadająca wartości jednostek uczestnictwa zgromadzonych na indywidualnym rachunku w dniu zawarcia umowy cesji, czy też wspomniana kwota pomniejszona o stawkę opłaty likwidacyjnej obowiązującej w dniu podpisania umowy cesji?
2.  Czy w razie dokonania całkowitego wykupu z umowy ubezpieczenia przez ubezpieczonego, na którego zostało scedowane prawo, jest on zobowiązany zapłacić podatek od przychodów kapitałowych, którego podstawą jest kwota stanowiąca różnicę pomiędzy wartością umowy w momencie wykonania cesji a ostateczną wartością wypłaty, czy też kwota stanowiąca różnicę pomiędzy sumą wszystkich składek wpłaconych przez cały okres obowiązywania umowy ubezpieczenia (również w czasie kiedy prawa do środków należały się do ubezpieczającego) a ostateczną wartością wypłaty?
3.  Czy ubezpieczający będący osobą fizyczną powinien dokonać w momencie cesji praw z umowy ubezpieczenia na ubezpieczającego zapłaty podatku od przychodów kapitałowych, którego podstawą jest kwota stanowiąca różnicę między sumą wpłaconych przez ubezpieczającego składek a kwotą przekazaną ubezpieczonemu w wyniku cesji?

Odpowiedź w zakresie podatku od spadków i darowizn stanowi przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej. Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie rozpatrzony w odrębnej interpretacji indywidualnej.

Zdaniem wnioskodawcy:

W ocenie T, w razie dokonania nieodpłatnej cesji z umowy ubezpieczenia na ubezpieczonego, który w chwili dokonania cesji nie jest już pracownikiem ubezpieczającego, mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn. Natomiast podstawą opodatkowania tym podatkiem jest suma scedowanych środków pomniejszona o stawkę opłaty likwidacyjnej obowiązującą w dniu wykonania umowy cesji, tj. w dniu powstania obowiązku podatkowego.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 ze zm.) podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

1.  dziedziczenia, zapisu, dalszego zapisu, polecenia testamentowego;
2.  darowizny, polecenia darczyńcy;
3.  zasiedzenia;
4.  nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
5.  zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
6.  nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.

Instytucję przelewu (cesji) regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 509 § 1 k. c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew wierzytelności jest swoistą konstrukcją prawną, przewidzianą w ogólnych zasadach zobowiązań prowadzącą do zmiany osoby wierzyciela podczas, gdy przedmiot zobowiązania pozostaje ten sam. Umowy cesji wierzytelności należą do czynności prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umowy przenoszącej własność. Dodać należy, że cesja nie ma formy samoistnej umowy, dlatego też dla jej realizacji musi być dokonana czynność cywilnoprawna, na podstawie której nastąpi przeniesienie wierzytelności.

Z treści art. 510 § 1 k.c. wynika, że czynnością stanowiącą podstawę cesji może być umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inne umowy zobowiązujące do przeniesienia wierzytelności.

Stosownie do art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę darowizny rozumie się zobowiązanie darczyńcy do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Oświadczenie darczyńcy, zgodnie z art. 890 Kodeksu cywilnego, powinno być złożone w formie aktu notarialnego, przy czym umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. Przedmiotem darowizny mogą być rzeczy, prawa i inne świadczenia. Należy jednak zaznaczyć, iż podatkowi od spadków i darowizn podlega wyłącznie nabycie w drodze darowizny własności rzeczy lub praw majątkowych.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisie zdarzenia przyszłego wynika, że ubezpieczający (pracodawcy) ubezpieczają życie ubezpieczonych (pracowników). W tym celu wpłacają regularne składki ubezpieczeniowe, które z dniem zapłacenia stają się aktywami T Ubezpieczeniowego.

Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że ubezpieczającego (pracodawcę) łączył z ubezpieczonym (pracownikiem) stosunek pracy. W związku z tym ww. nieodpłatne świadczenia z tytułu ubezpieczenia należy zakwalifikować do przychodów określonych w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Z treści art. 12 ust. 1 ww. ustawy wynika bowiem, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Reasumując stwierdza się, iż w powyższej sytuacji będzie miał zastosowanie art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z powyższym nie będzie miał zastosowania art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej powoduje, że niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.