Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.248.2024.12.AN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-17
Teza: Za lata podatkowe 2018; 2023, Spółka jest uprawniona do
obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków
trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021
r. i złożenia w związku z tym odpowiedniej korekty zeznania
CIT; 8 za każdy rok objęty tą zmianą.
Słowa kluczowe: korekta
stawka-stawka amortyzacyjna
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2024 r. (za pośrednictwem systemu e-PUAP) wpłynął Państwa wniosek z 23
    kwietnia 2024 r., o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy w
    opisanym stanie faktycznym, za lata podatkowe 2018-2023, Spółka jest uprawniona do
    obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych wprowadzonych
    do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. i złożenia w związku z tym odpowiedniej korekty
    zeznania CIT-8 za każdy rok objęty tą zmianą. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

/zdarzenia przyszłego
    Spółka z o.o. (dalej jako: „Spółka”, „Wnioskodawca”), ma siedzibę na terytorium Polski i
    podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób
    prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji części (...) na terenie
    Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: „SSE”), na podstawie trzech zezwoleń, korzystając
    ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Po wyczerpaniu puli pomocy publicznej
    wynikającej z ww. zezwoleń Spółka planuje korzystać ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy
    o CIT, dla dochodu wygenerowanego z nowej inwestycji objętej posiadaną Decyzją o
    wsparciu wydaną w oparciu o przepisy ustawy z 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych
    inwestycji. Spółka wykorzystuje w prowadzonej działalności, w tym w działalności
    zwolnionej, różnego typu środki trwałe, od których dokonuje odpisów amortyzacyjnych
    zgodnie z art. 16a-16m ustawy o CIT.
    Wnioskodawca planuje obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych dla wybranych
    środków trwałych wykorzystywanych w działalności zwolnionej prowadzonej na
    podstawie posiadanych zezwoleń, a w przyszłości na podstawie decyzji o wsparciu,
    wprowadzonych do ewidencji, o której mowa w art. 16d ust. 2 ustawy o CIT, przed 1
    stycznia 2021 r. Obniżone stawki Spółka planuje zastosować dla okresów przeszłych, z
    uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych, tj. za jeden lub
    więcej lat w okresie 2018-2023. Obniżenie stawek nastąpiłoby za cały rok podatkowy
    objęty taką zmianą. Obniżenie stawek amortyzacji za dany rok będzie skutkowało
    korektą zeznania CIT-8 za dany rok. Rok podatkowy Spółki jest równy rokowi
    kalendarzowemu.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, za lata podatkowe 2018-2023, Spółka jest uprawniona
    do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla wybranych środków trwałych wprowadzonych
    do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. i złożenia w związku z tym odpowiedniej korekty
    zeznania CIT-8 za każdy rok objęty tą zmianą?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla
    wybranych środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. za
    poszczególne lata podatkowe w okresie 2018-2023 i złożenia związanych z tym korekt
    zeznań CIT-8 za odpowiednie lata.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Natomiast, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania
    przychodów są co do zasady odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.
    Stosownie do treści art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków
    trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek
    amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa
    w art. 16h ust. 1 pkt 1. Niemniej, zgodnie z brzmieniem art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
    podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
    poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w
    którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego. Przywołanego przepisu nie stosuje się jednak do środków
    trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają
    zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego
    zwolnienia, o czym stanowi art. 16i ust. 8 ustawy o CIT.
    1. Możliwość obniżenia stawek dla środków trwałych wykorzystywanych w działalności
    zwolnionej:
    Jak wynika z przepisów ustawy o CIT, obniżenie stawek amortyzacyjnych nie dotyczy
    środków trwałych, które są wykorzystywane w działalności prowadzonej na terenie
    specjalnych stref ekonomicznych na podstawie zezwolenia (a także działalności
    prowadzonej na podstawie decyzji o wsparciu), gdyż dochody z takiej działalności
    podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Należy jednak zauważyć, że art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, został wprowadzony na podstawie
    art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r., poz. 2123; dalej: „ustawa
    zmieniająca”), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2021 r. Zgodnie z art. 14 ustawy
    zmieniającej, przepisy art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, w brzmieniu nadanym ustawą
    zmieniającą mają zastosowanie do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych po dniu 31 grudnia 2020 r.
    Zatem, w przedmiotowej sytuacji ograniczenie wynikające z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, nie
    znajdzie zastosowania, bowiem Wnioskodawca planuje dokonać obniżenia stawek
    amortyzacyjnych w stosunku środków trwałych wprowadzonych do ewidencji środków
    trwałych przed 1 stycznia 2021 r., a więc przed datą graniczną określoną w przepisach
    przejściowych.
    2. Moment obniżenia stawek amortyzacyjnych:
    Przepisy ustawy o CIT stanowią, iż zmiany stawek dokonuje się od pierwszego miesiąca
    roku podatkowego. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przepis art. 16i ust. 5 ustawy o
    CIT, nakazuje jedynie, by obniżenie stawek amortyzacyjnych dotyczyło odpisów za cały rok
    podatkowy. Przepis ten określa więc wyłącznie okres, jakiego dotyczy zmiana stawki, a nie
    moment w czasie, w którym takiej zmiany należy dokonać.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z wykładnią językową, sformułowanie użyte w treści
    tego przepisu oznacza, że zmiana stawek dotyczy zarówno przyszłych, jak i przeszłych
    rozliczeń podatkowych. A więc podatnik w dowolnym momencie ma prawo do zmiany
    (obniżenia) stawki amortyzacyjnej dotychczas stosowanej. Zmieniona stawka musi jednak
    obowiązywać od pierwszego miesiąca wybranego roku podatkowego - w przypadku
    Wnioskodawcy będzie to zawsze styczeń każdego roku (lub wybranych lat) z okresu 2018-

    2023. Ustawodawca nie przewiduje żadnych dodatkowych obostrzeń, w szczególności nie
    wskazuje w jakichkolwiek regulacjach obowiązujących na gruncie ustawy o CIT, że zmiana
    wysokości stawek amortyzacyjnych musi następować każdorazowo od pierwszego
    miesiąca roku podatkowego następnego po roku bieżącym.
    Regulacja art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie odnosi się bowiem do momentu, w którym
    podatnik jest uprawniony do zmiany stawek amortyzacyjnych, tj. w którym momencie
    można wprowadzić zmianę stawek w księgach podatkowych podatnika, ani do tego czy
    zmiany tej można dokonać wyłącznie w odniesieniu do przyszłych okresów
    rozliczeniowych. Ustawodawca w przepisach dotyczących amortyzacji w żaden sposób nie
    odnosi się do „okresów”, czyli przedziałów czasu, w których taka zmiana mogłaby zostać
    dokonana. Z tych powodów przedmiotowej zmiany można dokonać zarówno „na bieżąco”
    - korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów, jak i „wstecz” - za okresy
    wcześniejsze, z uwzględnieniem terminu przedawnienia.
    Art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie wprowadza w jakikolwiek sposób bezpośredniego zakazu
    dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby ustawodawca
    zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób
    niebudzący wątpliwości w ustawie. Takiego zakazu nie można bowiem domniemywać. Na
    podstawie art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2023 r. poz. 2383, dalej: „Ordynacja podatkowa”), jeżeli odrębne przepisy nie stanowią
    inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Z
    kolei, zgodnie z art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej, skorygowanie deklaracji następuje przez
    złożenie deklaracji korygującej. Z powyższych przepisów wynika zatem, że zasadą
    przewidzianą na gruncie polskiego prawa podatkowego jest możliwość dokonania korekty
    uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero wyraźnie uregulowany w
    ustawie podatkowej wyjątek wyłącza możliwość dokonania takiej korekty. Granicą prawa
    do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego.
    Za słusznością stanowiska Spółki przemawia wreszcie fakt, że wsteczna zmiana stawek
    amortyzacji podatkowej w istocie stanowi jedynie techniczną zmianę rozliczenia kosztu w
    czasie. Nie spowoduje ona, że Spółka uzyska w rozliczeniu globalnym wyższy koszt
    podatkowy, ponieważ górną granicą sumy odpisów amortyzacyjnych pozostaje wartość
    początkowa środka trwałego podlegającego amortyzacji. Brak zatem racjonalnego
    uzasadnienia do odmowy retrospektywnej zmiany (zwiększenia lub zmniejszenia) stawek
    amortyzacji.
    Argumenty przytoczone przez Spółkę potwierdza ugruntowana linia orzecznicza sądów
    administracyjnych, przykładowo:
    - WSA w Opolu w wyroku z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. I SA/Op 299/23, wskazał, że:
    „wobec nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu należy uznać, że jego brzmienie pozwala
    podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu
    zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. Oznacza to, że
    dokonana w zaskarżonej interpretacji wykładnia art. 16i ust. 5 PDOPrU jest przede
    wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Językowe znaczenie
    powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że podatnicy mogą obniżyć stosowane
    stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w
    czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych”.
    - NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1413/19, podkreślił, iż: „Powyższe
    stanowisko zgodne jest z art. 81 § 1 OrdPU, który dopuszcza możliwość dokonania
    korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero wyraźnie
    uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie dokonania takiej
    korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie
    zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 PDOPrU nie uregulowano wprost ani
    zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki
    amortyzacji dokonaną „wstecz”), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian
    stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby ustawodawca zdecydował się na

    wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości
    w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą
    domniemywać”.
    - WSA w Lublinie w wyroku z dnia 6 maja 2022 r., sygn. I SA/Lu 91/22, wskazał, iż
    „wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. uprawnia do dokonania modyfikacji stawki
    amortyzacyjnej w stosunku do uprzednich okresów rozliczeniowych w ramach
    dokonywanych korekt rozliczeń podatkowych, przy uwzględnieniu regulacji dotyczących
    przedawnienia zobowiązań podatkowych czy też prawa do dokonania korekty przy
    wykazywanej stracie podatkowej”.
    - WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. I SA/Gl 1288/22, zaznaczył, że:
    „intencją ustawodawcy było udzielenie podatnikom możliwości elastycznej modyfikacji
    stawek amortyzacyjnych w zależności od ich wyboru. Taka interpretacja wyklucza
    zawężające podejście, zgodnie z którym taka modyfikacja mogłaby zostać przykładowo
    dokonywana jedynie od pierwszego miesiąca roku następującego po bieżącym (tj. roku,
    w którym podjęto decyzję o modyfikacji wysokości stawek amortyzacyjnych)”.
    Na prawidłowość prezentowanego stanowiska wskazuje również wykładnia celowościowa
    przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, która prowadzi do wniosku, że wolą ustawodawcy
    było i jest pozostawienie podatnikowi prawa do podjęcia indywidualnej i swobodnej
    decyzji w zakresie możliwości zmiany stawek amortyzacyjnych. Jak wynika bowiem z treści
    uzasadnienia projektu nowelizacji ustawy o CIT, z dnia 27 lipca 2002 r., w szczególności
    dotyczącej zmian w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT: „Wprowadzono też możliwość
    zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym
    przez podatnika momencie (...) podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat
    podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do
    stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym
    odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”.
    Z powołanego uzasadnienia projektu ustawy wynika zatem, że intencją ustawodawcy było
    umożliwienie podatnikom elastycznej modyfikacji stawek amortyzacyjnych, w zależności
    od ich wyboru. Taka interpretacja wyklucza zawężające podejście, zgodnie z którym
    modyfikacja stawek mogłaby zostać przykładowo dokonywana jedynie od pierwszego
    miesiąca roku następującego po bieżącym (tj. roku, w którym podjęto decyzję o
    modyfikacji wysokości stawek amortyzacyjnych).
    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy dla wybranych środków trwałych
    wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. Spółka jest uprawniona do
    obniżenia stawek amortyzacyjnych wstecznie, dla rozliczeń za wszystkie lub wybrane lata
    podatkowe okresie 2018-2023 i złożenia w związku z tym odpowiednich korekt deklaracji
    CIT-8 za lata objęte tą zmianą.
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 24 czerwca 2024 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-3.4010.248.2024.1.AN, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 24 czerwca 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 3 lipca 2024 r., które wpłynęło do Organu 8 lipca 2024 r., wnieśli Państwo skargę
    na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
    Formułując zarzuty skargi, wnieśli Państwo o:
    1. uchylenie skarżonej Interpretacji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art.
      146 § 1 PPSA,
    2. zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej na podstawie art. 200 PPSA zwrotu
      kosztów postępowania,
    3. rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.

    Pismem z 5 sierpnia 2025 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.248.2024.2.AN udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił interpretację indywidualną -
    wyrokiem z 9 października 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 647/24.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 lipca 2025 r., sygn. akt II FSK 295
    /25 oddalił ww. skargę kasacyjną Organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny 8 lipca 2025 r. i
    wpłynął do mnie 31 października 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
    wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    podatku dochodowego od osób prawnych - stwierdzam, że stanowisko, które
    przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazuję, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 października 2024 r. sygn. akt I SA
    /Kr 647/24 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2025 r., sygn. akt II FSK 295
    /25.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania skażonej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.