Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.705.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-02
Teza: Nieuznanie Państwa za podatnika podatku od towarów i usług
w odniesieniu do transakcji wniesienia do Spółki aportem
niezabudowanej działki.
Słowa kluczowe: aport
budownictwo-budownictwo mieszkaniowe
gospodarka-gospodarka komunalna
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Państwa za
    podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do transakcji wniesienia do Spółki
    aportem niezabudowanej działki.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    (dalej: VAT) zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153, ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym), gmina wykonuje
    zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jednocześnie, w myśl art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, do zakresu działania gminy należą
    wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz
    innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy, do zadań własnych gminy należy
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, obejmujących sprawy gminnego
    budownictwa mieszkaniowego.
    Na potrzeby realizacji ww. zadania własnego Gmina, wraz z innymi jednostkami
    samorządu terytorialnego, działając, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26
    października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1273) oraz na podstawie art. 7a ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym
    Zasobie Nieruchomości (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 834 ze zm.), utworzyła spółkę (...) Sp. z o.
    o. (dalej: Spółka). Gmina posiada (...) udziałów w kapitale zakładowym Spółki.
    Spółka posiada odrębną od Gminy osobowość prawną oraz posiada status Społecznej
    Inicjatywy Mieszkaniowej w rozumieniu ustawy o społecznych formach rozwoju
    mieszkalnictwa.
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest budowanie domów mieszkalnych oraz
    ich eksploatacja na zasadach najmu, zgodnie z przepisami ustawy o społecznych formach
    rozwoju mieszkalnictwa, w tym w szczególności budowanie mieszkań na wynajem o
    umiarkowanym czynszu.
    Zgodnie z dokonanymi pomiędzy Gminą a Spółką ustaleniami, Spółka zrealizuje inwestycję
    w zakresie budowy budynku mieszkalnego w (...).
    Inwestycja będzie realizowana na niezabudowanej działce (...) (dalej: Nieruchomość),
    której Gmina jest właścicielem. Działka jest objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług (...).
    Gmina planuje w listopadzie 2025 r. dokonać aportu Nieruchomości, na której będzie
    realizowana ww. inwestycja tak, aby Spółka mogła w pełni administrować wybudowanym
    budynkiem. Wartość transakcji będzie skalkulowana wyłącznie na podstawie wartości
    samej działki.

## Pytanie

Czy w sytuacji wniesienia przez Gminę aportu w postaci wymienionej w stanie faktycznym
    Nieruchomości, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, skutkujący
    uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działa jako podatnik VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji wniesienia przez Gminę aportu w postaci opisanej
    Nieruchomości, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, skutkujący
    uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działa jako podatnik VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast, przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się wszelkie czynności, polegające na
    przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    Ponadto, w myśl przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym
    również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
    formę, w jakiej dokonano tej czynności.
    O opodatkowaniu VAT danej czynności można mówić wówczas, gdy spełnione są
    następujące przesłanki:
    - wchodzi ona w przedmiotowy zakres ustawy o VAT (kryterium przedmiotowe) oraz
    - jest wykonywana przez podatnika VAT działającego w takim charakterze (kryterium
      podmiotowe).
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, za podatników uznaje się osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza – jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT – obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje, w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zapis cytowanego powyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT jest odzwierciedleniem art. 13
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu

    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r. Nr 347, str. 1, z późn. zm.), zgodnie z
    którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Z przedstawionych powyżej przepisów wynika, że kryterium rozróżniającym działanie
    jednostki samorządu terytorialnego w charakterze organu władzy publicznej od działania
    w charakterze podatnika VAT jest to, czy podmiot ten działa jako organ władzy, czy też
    zachowuje się jak przedsiębiorca. Tym samym, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego
    realizuje swoje zadania przy wykorzystaniu narzędzi i uprawnień nadanych jej w drodze
    aktów prawnych, nie jest uznawana za podatnika VAT. W przypadku natomiast, gdy dane
    zadanie jest realizowane przez jednostkę samorządu terytorialnego na warunkach i w
    okolicznościach typowych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą –
    jednostka taka będzie traktowana jako podatnik VAT. W przeciwnym razie dochodziłoby
    bowiem do zakłócenia konkurencji – organ władzy publicznej, wykonujący ten sam rodzaj
    działalności co przedsiębiorca byłby na uprzywilejowanej podatkowo pozycji względem
    innych przedsiębiorców.
    Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego
    spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a
    tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 tejże ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ
    dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
    odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
    otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem
    jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów, w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT.
    Należy przy tym podkreślić, że opodatkowanie VAT ma miejsce wówczas, jeżeli spełnione
    zostaną jednocześnie przesłanki o charakterze:
    - przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis
      art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,
    - podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu VAT zostanie dokonana
      przez osobę (lub jednostkę organizacyjną), będącą podatnikiem, w rozumieniu art. 15
      ust. 1 ustawy o VAT, działającą w takim charakterze.
    Jednym z podstawowych zadań władz publicznych, które zostało zapisane w Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: „Konstytucja RP”), jest
    prowadzenie polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W
    szczególności ma to się przejawiać w przeciwdziałaniu bezdomności, wspieraniu rozwoju
    budownictwa socjalnego oraz popieraniu działań obywateli zmierzających do uzyskania
    własnego mieszkania (art. 75 ust. 1 Konstytucji RP).
    Rozwinięciem powołanych przepisów Konstytucji RP jest art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    samorządzie gminnym, który stanowi, że zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty
    samorządowej w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego należy do zadań
    własnych gminy. W tym zakresie gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w
    ustawie o ochronie praw lokatorów, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także
    zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach, np.
    wypłacając im dodatki mieszkaniowe. W ramach obowiązku zaspokajania potrzeb

    mieszkaniowych na gminie ciąży także obowiązek utrzymania substancji mieszkaniowej w
    należytym stanie.
    Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, formy prowadzenia gospodarki
    gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej
    określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz.
    679, z późn. zm.; dalej: „ustawa o gospodarce komunalnej”).
    Ustawa o gospodarce komunalnej przewiduje, że gmina może prowadzić gospodarkę
    komunalną w formie samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa
    handlowego (art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej), może tworzyć spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także przystępować do takich spółek (art. 9 ust. 1
    ustawy o gospodarce komunalnej).
    Na podstawie aktów prawa miejscowego, Gmina w celu realizacji jej zadań ma zamiar
    wnieść wkład niepieniężny w postaci Nieruchomości. Tym samym, Gmina, jako
    udziałowiec Spółki, ma realny wpływ na realizację – za jej pośrednictwem – zadań z
    zakresu komunalnego budownictwa mieszkaniowego, nałożonych na Gminę na podstawie
    ustawy o samorządzie gminnym.
    W związku z powyższym, zdaniem Gminy, w opisanej sytuacji nie będzie ona działać jako
    podatnik VAT, w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, wnosząc do Spółki aport. Za
    pośrednictwem Spółki, Gmina wykonywać będzie bowiem swoje zadania własne, w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym, art. 9 ust. 1 i 3 tej ustawy i
    art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Czynność wniesienia wkładu niepieniężnego nie
    znajdzie się w konsekwencji w ogóle w zakresie opodatkowania VAT.
    Gmina jest udziałowcem Spółki, której zadaniem, jak i głównym celem funkcjonowania jest
    budowa mieszkań/domów na wynajem. Celem Spółki jest realizacja zadań własnych
    jednostki samorządu terytorialnego – gmin wspólników, wynikających z ustawy z dnia 8
    marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
    Spółka ma za zadanie realizować wyłącznie zadanie własne jednostek samorządu
    terytorialnego. Misją i celem strategicznym działalności Spółki jest zaspokajanie potrzeb
    mieszkaniowych lokalnej wspólnoty samorządowej poprzez budowanie mieszkań
    społecznych dla osób i rodzin, które nie mają własnego mieszkania ani możliwości jego
    zakupu z powodu braku zdolności kredytowej.
    Wszystkie, stanowiące własność Spółki, lokale mieszkalne stanowić będą mieszkaniowy
    zasób Gminy, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o
    ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego –
    dalej: ustawa o ochronie praw lokatorów.
    Gmina podkreśla, że realizacja przez Nią programu mieszkalnictwa społecznego jest
    podyktowana niewystarczającymi zasobami lokalowymi w odniesieniu do
    zarejestrowanych potrzeb mieszkaniowych rodzin, co w zderzeniu z niskim standardem
    lokali powoduje wydłużenie czasu oczekiwania na mieszkanie oraz skutkuje brakiem
    możliwości szybkiego reagowania na potrzeby rodzin wymagających wsparcia. Realizacja
    przez Spółkę inwestycji na Nieruchomości ma na celu poprawę sytuacji mieszkaniowej w
    Gminie.
    Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana do działalności gospodarczej Gminy, w
    rozumieniu ustawy VAT. Nie była i nie jest również przedmiotem odpłatnych czynności
    cywilnoprawnych (np. nie jest objęta umową dzierżawy lub najmu). Reasumując,
    zamiarem Gminy jest wniesienie do Spółki gruntu, niewykorzystywanego do celów
    działalności gospodarczej Gminy.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Gminy, w ramach transakcji wniesienia aportu do
    Spółki, nie działa Ona w charakterze przedsiębiorcy, lecz w charakterze
    publicznoprawnym. Tym samym, Spółka nie działa na rynku na zasadach konkurencji z
    innymi prywatnymi podmiotami gospodarczymi, gdyż powierzenie realizacji omawianych

    zadań, na zasadach, jak w niniejszej sprawie, może nastąpić tylko na rzecz szczególnego
    podmiotu, jakim jest Spółka. Tym samym, brak opodatkowania aportu Nieruchomości
    przez Gminę do Spółki w celu realizacji powierzonych Jej zadań nie prowadzi do naruszeń
    konkurencji, ponieważ Spółka nie jest podmiotem biorącym udział w wolnej grze
    rynkowej, ale działa w zakresie powierzonych Jej zadań własnych Gminy, a więc w zakresie,
    w którym nie mogą funkcjonować inne podmioty. Zadaniem Spółki nie będzie
    maksymalizacja zysku, a wniesienie aportu do Niej nie ma na celu jej dokapitalizowania,
    lecz związane jest z realizacją zadania własnego. Zasadnicza odmienność między
    gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że
    gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach
    działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań
    własnych Gminy, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań
    użyteczności publicznej).
    W tym kontekście, należy wskazać, że Społeczne Inicjatywy Mieszkaniowe (SIM) – w tym
    także Spółka – to spółki non-profit, których zasady funkcjonowania reguluje ustawa o SIM,
    a ich działalność wpisuje się w ramy zadań własnych Gminy z zakresu gminnego
    budownictwa mieszkaniowego.
    Powyżej prezentowane stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w aktualnej linii
    orzeczniczej.
    Stanowisko Gminy potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku z
    dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 682/23. W wyroku tym Sąd wskazał, że:
    „zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w świetle przedstawionego stanu faktycznego należy
    uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem GIS – wykonuje ona swoje
    zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k.).
    Skoro zatem Gmina za pośrednictwem GIS wykonuje zadania własne w postaci gminnego
    budownictwa mieszkaniowego to nie może być uznana za podatnika podatku od towarów
    i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Gminę z GIS nie łączy umowa o powierzeniu
    wykonania zadań. Wykonywanie działalności przez ww. Spółkę jest całkowicie
    podporządkowane Gminie, jako jej właścicielowi. Wniesienie aportu do spółki nie miało na
    celu jej dokapitalizowanie, lecz związane było w realizacją zadania własnego z art. 7 ust. 1
    pkt 7 u.s.g.”.
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2025 r.,
    sygn. akt I SA/Rz 223/25, również potwierdza stanowisko Gminy. W wyroku tym WSA
    wskazał, że: „W świetle przedstawionych argumentów wykonywanie samorządowych
    zadań gminnego budownictwa mieszkaniowego za pośrednictwem SIM nie skutkuje
    uznaniem Gminy za podatnika podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy VAT. W
    konsekwencji, należało zgodzić się ze stanowiskiem Gminy, że dokonując opisanego
    aportu nieruchomości na rzecz spółki nie wystąpi ona jako podatnik VAT, ponieważ będzie
    realizowała swoje zadania własne (bez nastawienia na uzyskanie zysku), wspierające
    budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i
    ustawowych organu władzy publicznej. Ponadto, wnosząc przedmiotowy aport, Gmina nie
    będzie wykonywała czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej
    wszystkim podmiotom”.
    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października
    2022 r., sygn. akt I SA/Sz 375/22, Sąd podkreślał, że: „W niniejszej sprawie Gmina podała,
    że utworzyła STBS, której ma 100% udziałów. Przedmiotem działania STBS jest tworzenie
    budownictwa społecznego. Jak wskazano we wniosku, STBS, jako spółka gminna buduje i
    eksploatuje mieszkania przeznaczone na wynajem dla osób, które ze względu na dochody
    nie mogą zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych poprzez najem na wolnym rynku lub
    budowę czy kupno własnego mieszkania, ale które stać na opłacenie kosztów eksploatacji
    tego mieszkania. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w świetle przedstawionego stanu
    faktycznego należy uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem STBS –
    wykonuje ona swoje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3

    u.s.g. i art. 2 u.g.k.). Skoro zatem Gmina za pośrednictwem STBS wykonuje zadania własne
    w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego to nie może być uznana za podatnika
    podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.”.
    Podobne stanowisko wyrażono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Olsztynie z dnia 22 stycznia 2025 r. – sygn. akt: I SA/Ol 446/24 – „W świetle
    przedstawionych argumentów w ocenie Sądu wykonywanie samorządowych zadań
    gminnego budownictwa mieszkaniowego za pośrednictwem SIM nie skutkuje zatem
    uznaniem Gminy za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.
    W konsekwencji, należało zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że Gmina dokonując
    opisanego aportu nieruchomości na rzecz Spółki nie wystąpi jako podatnik VAT, ponieważ
    będzie realizowała swoje zadania własne (bez nastawienia na uzyskanie zysku),
    wspierające budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków
    konstytucyjnych i ustawowych organu władzy publicznej. Ponadto, wnosząc przedmiotowy
    aport, Gmina nie będzie wykonywała czynności charakterystycznej dla obrotu
    gospodarczego i dostępnej wszystkim podmiotom. Z uwagi na powyższe rozważania Sąd
    za zasadne uznał podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego”.
    Identyczne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z
    dnia 18 marca 2025 r. – sygn. akt I SA/Gd 1031/24 – „W świetle przedstawionego stanu
    faktycznego należy uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem Spółki
    wykonuje ona swoje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3
    u.s.g. i art. 2 u.g.k. Skoro zatem Gmina za pośrednictwem Spółki wykonuje zadania własne
    w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego to nie może być uznana za podatnika
    podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Wniesienie aportu do spółki
    nie miało bowiem na celu jej dokapitalizowanie, lecz związane było wyłącznie z realizacją
    zadania własnego. Warto przy tym podkreślić, że Gmina nabyła ww. nieruchomość w
    drodze komunalizacji i w związku z tym, nie była uprawniona do odliczenia VAT
    naliczonego”.
    Dodatkowo Gmina zwraca uwagę na wyrok z dnia 8 maja 2025 r. Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-615/23 skierowanej do Trybunału przez
    Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku tym TSUE również podkreślał niegospodarczy
    charakter transakcji pomiędzy spółką komunalną a jednostką samorządu terytorialnego.
    Gmina zwraca również uwagę na wydany w składzie siedmiu sędziów wyrok Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2025 r. zapadły w sprawie o sygn. I FSK 678/21.
    W konsekwencji, Gmina, dokonując opisanego aportu Nieruchomości na rzecz Spółki, nie
    będzie dla tej transakcji występowała jako podatnik VAT, gdyż w tym przypadku realizuje
    swoje zadania własne (bez nastawienia na zysk), wspierające budownictwo mieszkaniowe
    realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy
    publicznej. Ponadto, wnosząc aportem Nieruchomość do Spółki, Gmina nie wykonuje
    czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej wszystkim
    podmiotom. W konsekwencji, błędnym byłoby uznanie, że ww. transakcja prowadzi do
    zakłóceń konkurencji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W ujęciu tego przepisu, pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich dostawa jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    - wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
      rozporządzania określonymi składnikami majątku,
    - w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające określoną
      wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego, co
    jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i
    gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność podlegającą opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez
    podmiot, który w ramach tej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z cyt. wyżej art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie przewidziane w tym przepisie
    dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz odnosi się tylko do tych czynności,
    które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa, do
    realizacji których zostały one powołane.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1, ze zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 6 ustawy, należy rozgraniczyć
    sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług od
    sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów, organy powinny być
    traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub
    transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca
    uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w
    oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu
    wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym
    działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we własnym imieniu i na własny
    rachunek.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań, jednostki samorządu terytorialnego, na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:

    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie odrębnymi
      przepisami prawa, oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnego budownictwa
      mieszkaniowego.
    W świetle art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
      przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz
      nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być
      przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem
      sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub
      dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane
      ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do
      spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych
      oraz jako majątek tworzonych fundacji.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Gmina realizuje zadanie własne obejmujące zaspokajanie zbiorowych
    potrzeb wspólnoty, w zakresie spraw gminnego budownictwa mieszkaniowego. Gmina
    wraz z innymi jednostkami samorządu terytorialnego, działając, na podstawie art. 23 ust.
    1 pkt 1 ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa oraz na podstawie art. 7a
    ust. 1 ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości, utworzyła spółkę (...) Sp. z o.o. Gmina
    posiada (...) udziałów w kapitale zakładowym Spółki. Spółka posiada odrębną od Gminy
    osobowość prawną oraz posiada status (...) w rozumieniu ustawy o społecznych formach

    rozwoju mieszkalnictwa. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest budowanie
    domów mieszkalnych oraz ich eksploatacja na zasadach najmu, zgodnie z przepisami
    ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, w tym w szczególności budowanie
    mieszkań na wynajem o umiarkowanym czynszu. Zgodnie z dokonanymi pomiędzy Gminą
    a Spółką ustaleniami, Spółka zrealizuje inwestycję w zakresie budowy budynku
    mieszkalnego. Inwestycja będzie realizowana na niezabudowanej działce nr (...), której
    Gmina jest właścicielem. Działka jest objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usług (...). Gmina
    planuje w listopadzie 2025 r. dokonać aportu Nieruchomości, na której będzie
    realizowana ww. inwestycja tak, aby Spółka mogła w pełni administrować wybudowanym
    budynkiem. Wartość transakcji będzie skalkulowana wyłącznie na podstawie wartości
    samej działki.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w sytuacji wniesienia przez Gminę aportu w
    postaci Nieruchomości, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6 ustawy, skutkujący
    uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działa jako podatnik VAT.
    Pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności
    podlegające opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie szeroko. Działalność
    gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych widocznych
    efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności). Charakterystyka ta pozwala na
    uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma wymiar
    autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych regulujących
    stosunki prawnopodatkowe.
    Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy
    organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez
    względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza
    nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.
    W opisanej sytuacji w przypadku transakcji wniesienia aportu do Spółki wyczerpane
    zostaną przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 ustawy –
    transakcja zbycia nieruchomości w drodze aportu jest niewątpliwie czynnością
    cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną). Jak bowiem wynika z opisu sprawy, planują
    Państwo wniesienie wkładu niepieniężnego (aportu) do Spółki obejmującego działkę o nr
    (...).
    Jak wskazano wyżej, gmina – w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – jako
    osoba prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W związku z
    tym planowana przez Państwa czynność, objęta zakresem wniosku, będzie miała
    charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jednocześnie wskazania wymaga, że opisana we wniosku czynność nie będzie podlegała
    wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Organy władzy publicznej
    nie są uznawane za podatników w zakresie czynności, które mieszczą się w ramach zadań,
    dla realizacji których zostały one powołane, dodatkowo pod warunkiem, że czynności te
    nie będą wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W przypadku
    dostawy nieruchomości za odpłatnością (w tym wniesienia aportu) nie są realizowane
    zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Działania Państwa są w tym
    przypadku tożsame z działaniami każdego innego podmiotu dokonującego dostawy
    nieruchomości. Tym samym, uznanie, że aport wskazanych nieruchomości do Spółki
    będzie wyłączony z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy prowadziłoby do
    znaczących zakłóceń konkurencji w stosunku do innych podmiotów gospodarczych, dla
    których aport jest czynnością podlegającą opodatkowaniu.

    Braku podlegania opodatkowaniu ww. czynności nie można wywodzić traktując czynności
    wykonywane przez Spółkę jako Państwa zadania własne w zakresie gminnego
    budownictwa mieszkaniowego.
    W tym zakresie należy powołać wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22
    lutego 2018 r. w sprawie C-182/17. TSUE w wyroku tym wskazał:
      „1) Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.
      należy interpretować w ten sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd
      odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca
      przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      niektórych zadań publicznych gminy zgodnie z umową zawartą między tą spółką a
      gminą stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem
      od wartości dodanej na mocy tego przepisu.
      2) Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że – z
      zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i
      prawa krajowego – działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym,
      polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na
      mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą
      nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie
      wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9
      ust. 1 tej dyrektywy”.
      a następnie stwierdził, że:
      „Jako że [...] została bowiem utworzona przez gminę [...] w formie spółki z
      ograniczoną odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede
      wszystkim osobą prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym
      podlega, pewną autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie
      funkcjonowania i bieżącego własnego zarządzania. Chociaż zakres autonomii [...] jest
      oczywiście ograniczony ze względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby
      prywatne nie mogą objąć udziałów, jest w 100% własnością gminy [...], inne czynniki
      mogą wskazywać na to, że owa gmina nie jest w stanie wywierać decydującego
      wpływu na działalność [...]”.
    Tym samym, nie można uznać, że za pośrednictwem Spółki świadczą Państwo zadania
    własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego.
    Zatem, planowane przez Państwa wniesienie do Spółki w formie aportu niepieniężnego
    składnika majątkowego w postaci Nieruchomości będzie stanowiło czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy, a Państwo wystąpią w tym przypadku w roli podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, wykonującego działalność gospodarczą, o której mowa w
    art. 15 ust. 2 ustawy, a nie jako organ władzy publicznej korzystający z wyłączenia, o
    którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Podsumowując, w opisanym zdarzeniu przyszłym, polegającym na wniesieniu do Spółki
    przez Gminę aportu w postaci Nieruchomości, stanowiącej niezabudowaną nieruchomość
    gruntową, nie znajduje zastosowania przepis art. 15 ust. 6 ustawy. Z tytułu wniesienia
    działki (...) w formie aportu do Spółki, będą Państwo występowali w charakterze podatnika
    podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, wykonującego działalność gospodarczą,
    o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego,
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Informuję również, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy, będącej przedmiotem
    Państwa wniosku (zapytania), w zakresie ustalenia, czy w sytuacji wniesienia przez Gminę
    aportu w postaci Nieruchomości, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6 ustawy,
    skutkujący uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działa jako podatnik VAT. Inne kwestie
    przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku, które nie zostały objęte
    pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Dotyczy to w szczególności kwestii zwolnienia od podatku VAT czynności wniesienia
    aportem do Spółki w zamian za udziały działki niezabudowanej nr (...).
    Ponadto, nie kwestionując orzecznictwa jako cennego źródła w zakresie wskazywania
    kierunków wykładni norm prawa podatkowego – należy stwierdzić, że wyroki sądów
    administracyjnych wiążący charakter mają w konkretnej sprawie i ściśle określonym stanie
    faktycznym. Tylko do tych konkretnych elementów odnosi się moc wiążąca orzeczenia
    sądu administracyjnego. W konsekwencji, odniesienie jakiegokolwiek orzeczenia
    sądowego – czy też uzasadnienia wyroku do innej sytuacji, nie nadaje powołanej sytuacji
    mocy wiążącej orzeczenia. Nie można zatem w szeregu orzeczeń sądowych, ich
    rozstrzygnięć odnosić do własnej sprawy, bowiem dotyczą one konkretnych powstałych
    już zdarzeń.
    Jednocześnie wskazania wymaga, że orzecznictwo w ww. zakresie nie jest jednolite.
    Przykładowo można powołać (również nieprawomocny) wyrok WSA w Gliwicach z 9 lipca
    2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1537/23, w którym Sąd oddalając skargę na interpretację
    indywidualną w podobnej sprawie wskazał m.in.:
      „Należy zauważyć również, że jak wskazano we wniosku S. do której Gmina ma
      wnieść aport nie pozostaje pod wyłączną kontrolą wnioskodawczyni, ani też innych
      jednostek samorządu terytorialnego. Oprócz 10 jednostek samorządu
      podstawowego stopnia podziału terytorialnego kraju (wnioskodawczyni i 9 innych
      gmin), jednym z udziałowców spółki jest Skarb Państwa. Z tego względu trudno
      kwalifikować spółkę jako spółkę komunalną, będącą pod pełną kontrolą jednej
      jednostki samorządu terytorialnego. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się, że
      spółka kontrolowana przez konkretną jednostkę samorządu terytorialnego może być
      uznana za formę bezpośredniego jej działania w sferze gospodarki komunalnej (por.
      wyrok WSA w Gdańsku z 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 682/23). Nadto
      realizacja zadania publicznego odbywać ma się na podstawie umowy (art. 33p ust. 2
      u.s.f.r.m.) łączącej Gminę z S. Spółka traktowana jest zatem jako podmiot zewnętrzny
      wobec Gminy, działający na jej zlecenie w oparciu o umowę obejmującą realizacją
      zadań nałożonych na Gminę odrębnymi przepisami.
      Ze względów przedstawionych wcześniej, zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15
      ust. 6 u.p.t.u. okazał się chybiony”.
    Podobnie rozstrzygnięto w wyroku z 5 września 2023 r. sygn. akt I SA/Go 150/23, w którym
    wskazano, że:

      „(...) z uwagi na przytoczone wcześniej argumenty, przy czynności wniesienia
      aportem nieruchomości do spółki gmina wystąpi w charakterze podatnika w
      rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Art. 15 ust. 6 u.p.t.u. nie będzie miał zastosowania”.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.