Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4014.242.2025.1.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-07
Teza: Sprzedaż monet ze złota dewizowego nie korzysta ze
zwolnienia, o którym mowa w art. 9 pkt 1 ustawy o podatku
od czynności cywilnoprawnych.
Słowa kluczowe: dewizy
prawo-prawo dewizowe
skup
waluta
waluta-skup walut
złoto
Zagadnienia: Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia od podatku-Zwolnienia
przedmiotowe-Umowa sprzedaży-Rzeczy ruchome do
1000 zł
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 4-art. 9-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie podatkowych skupu monet ze
    złota dewizowego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca – (...) jest spółką kapitałową z siedzibą na terytorium Polski. Spółka
    prowadzi działalność kantorową w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 w zw. z art. 11 ust. 1
    ustawy Prawo dewizowe. Prowadzony przez spółkę kantor został wpisany przez Prezesa
    Narodowego Banku Polskiego do rejestru działalności kantorowej. W ramach działalności
    kantorowej Wnioskodawca m.in. skupuje w drodze zawarcia umowy sprzedaży od
    klientów, niebędących podatnikami podatku od towarów i usług ani niedziałających jako
    podatnik podatku od towarów i usług, monety będące poza krajem (poza Rzeczpospolitą
    Polską) prawnym środkiem płatniczym, w szczególności dolary amerykańskie, dolary
    kanadyjskie, dolary australijskie, euro, funty brytyjskie, korony szwedzkie, korony duńskie,
    jeny japońskie, południowoafrykańskie Krugerrandy. Powyższe monety są wykonane ze
    złota dewizowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 13 Prawa dewizowego. W umowach
    sprzedaży zawieranych z klientami Wnioskodawca występuje jako kupujący. Do zawarcia
    transakcji dochodzi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także w momencie zawarcia
    transakcji rzeczy będące przedmiotem transakcji znajdują się na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.

## Pytanie

Czy zawarcie umowy sprzedaży monet opisanych we wniosku podlega zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 1
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zawarcie umowy sprzedaży, której przedmiotem jest zakup od osób
    fizycznych złotych monet, opisanych we wniosku, podlega zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 1 ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych.
    Wskazali Państwo, że zgodnie z brzmieniem art. 9 pkt 1 ww. ustawy, zwalnia się od
    podatku od czynności cywilnoprawnych sprzedaż walut obcych.
    Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie zawiera definicji „walut obcych”.
    Pojęcie to definiuje ustawa z 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe. Zgodnie z art. 2 pkt 10
    tejże ustawy walutami obcymi są znaki pieniężne (banknoty i monety) będące poza krajem
    prawnym środkiem płatniczym, a także wycofane z obiegu, lecz podlegające wymianie; na
    równi z walutami obcymi traktuje się wymienialne rozrachunkowe jednostki pieniężne
    stosowane w rozliczeniach międzynarodowych, w szczególności jednostkę rozrachunkową
    Międzynarodowego Funduszu Walutowego (SDR).
    Biorąc zatem pod uwagę to, że złote monety, będące przedmiotem umów sprzedaży
    zawieranych przez Państwa, są prawnym środkiem płatniczym w krajach, w których
    zostały wybite, należy uznać, że spełniają one definicję „walut obcych” w rozumieniu art. 2

    ust. 1 pkt 10 Prawa dewizowego. Tym samym ich sprzedaż jest zwolniona z
    opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 9 pkt 1
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
    Tożsamy stan faktyczny jak w przedmiotowym zapytaniu, jak i tożsame stanowisko wyraża
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 stycznia 2025 r. (sygnatura sprawy − III FSK
    154/23). Poniżej zamieszczone są fragmenty uzasadnienia powyższego wyroku. W art. 9
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych został sformułowany katalog czynności
    cywilnoprawnych zwolnionych z opodatkowania. Zgodnie z brzmieniem art. 9 ust. 1 cyt.
    ustawy zwalnia się od podatku od czynności cywilnoprawnych sprzedaż walut obcych.
    Przy czym brak jest definicji pojęcia „walut obcych” w ustawie o podatku od czynności
    cywilnoprawnych, zarówno w przytoczonym art. 9 pkt 1 ww. ustawy, jak również w innym
    przepisach. Należy odwołać się w ramach wykładni systemowej do treści art. 2 pkt 10
    Prawa dewizowego, gdzie wskazano, że walutami obcymi są znaki pieniężne (banknoty i
    monety) będące poza krajem prawnym środkiem płatniczym, a także wycofane z obiegu,
    lecz podlegające wymianie. Na równi z walutami obcymi traktuje się wymienialne
    rozrachunkowe jednostki pieniężne stosowane w rozliczeniach międzynarodowych, w
    szczególności jednostkę rozrachunkową Międzynarodowego Funduszu Walutowego (SDR).
    Obrót tego typu znakami pieniężnymi nie generuje obowiązku podatkowego w podatku
    od czynności cywilnoprawnych. Błędną jest wykładania – pozbawiona podstaw prawnych −
    że zakwalifikowanie monet wykonanych ze złota do kategorii „złota dewizowego” zgodnie
    z art. 2 ust. 1 pkt 13 Prawa dewizowego wyklucza możliwość uznania ich za „waluty obce”.
    Teza taka nie znajduje uzasadnienia prawnego zarówno w treści art. 2 ust. 1 pkt 10 i pkt
    13 Prawa dewizowego, jak i w treści art. 9 pkt 1 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych. Z treści art. 2 ust. 1 pkt 10 Prawa dewizowego nie wynika żadna
    wzmianka o tym, że jeżeli znaki pieniężne (monety lub banknoty) będące poza krajem
    prawnym środkiem płatniczym (co stanowi wystarczającą przesłankę do uznania ich za
    waluty obce) posiadają jednocześnie cechy kwalifikujące je do „złota dewizowego” to,
    wyłącza je to z możliwości uznania za „waluty obce”. Jeżeli wolą racjonalnego
    ustawodawcy było wyłączenie z zakresu „walut obcych” tych należących także do kategorii
    „złota dewizowego”, to dałby temu wyraz w treści przepisu. A jeżeli takiego zastrzeżenia
    nie ma w treści omawianego przepisu, to należy uznać, że wolą ustawodawcy było objęcie
    wszystkich monet i banknotów będących poza krajem środkami płatniczymi zakresem
    definicji „waluty obce” bez względu na to, czy te środki płatnicze posiadają jednocześnie
    status „złota dewizowego”. Równocześnie należy przyjąć, iż za przełamaniem wykładni
    językowej art. 9 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz art. 2 ust. 1
    pkt 10 Prawa dewizowego nie przemawiają żadne argumenty o charakterze systemowym,
    funkcjonalnym ani celowościowym. Za racjonalnością ustawodawcy, który celowo, nie
    widząc potrzeby zawężania zakresu zastosowania omawianego zwolnienia, przemawia
    również fakt, że nie wyraził w treści tegoż przepisu (jak również całego artykułu ani
    ustawy) żadnych wyłączeń, zawężeń ani ograniczeń. Kolejnym argumentem za
    potwierdzającym powyższe stanowisko są poglądy prezentowane w doktrynie, iż
    dekodowanie norm zawartych w wymienionych przepisach przez zastosowanie wykładni
    językowej, która ma pierwszeństwo, prowadzi do wniosków, że wolą ustawodawcy była
    świadoma rezygnacja z dodatkowych parametrów determinujących przedmiot zwolnienia
    od czynności cywilnoprawnych. Za niezasadne należy uznać również twierdzenie Organu
    wskazujące na to, że cecha wymienialności walut ma jakiekolwiek znaczenie dla
    możliwości zastosowania omawianego zwolnienia podatkowego. Gdyby wolą
    ustawodawcy było nadanie tej okoliczności prawnie doniosłego znaczenia, z pewnością
    znalazłoby to swój wyraz w treści omawianego przepisu. Również Sąd I instancji w
    uzasadnieniu wyroku w wyczerpujący sposób wyjaśnił i uzasadnił, dlaczego wolą
    ustawodawcy było umożliwienie zastosowania zwolnienia podatkowego względem
    wszystkich „walut obcych”, bez możliwości zawężenia tej kategorii, a także to, jakie

    działania zostałyby podjęte przez racjonalnego ustawodawcę, gdyby jego wolą było
    ograniczenie wprowadzenia przedmiotowego zwolnienia. Stąd Naczelny Sąd
    Administracyjny zgadza się z poglądem, iż przepis art. 2 ust. 1 pkt 10 Prawa dewizowego
    nie wyłącza z zakresu „walut obcych” tych walut obcych, które zostały wykonane ze złota
    dewizowego, a art. 9 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie ogranicza
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych sprzedaży walut
    obcych tylko względem tych walut obcych, które nie są wykonane ze złota dewizowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295 ze zm.):
      Podatkowi podlegają umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.
    W myśl art. 1 ust. 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:
      Czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, jeżeli ich
        przedmiotem są:
      a) rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe
        wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
      b) rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w
        przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na
        terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania
      czynności cywilnoprawnej.
    Z art. 4 pkt 1 tejże ustawy wynika natomiast, że:
      Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży – przy umowie sprzedaży – na
      kupującym.
    W myśl art. 5 cyt. ustawy:
      Obowiązek zapłaty podatku ciąży na podatnikach tego podatku.
    Art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych statuuje, że:
      Podstawę opodatkowania stanowi – przy umowie sprzedaży – wartość rynkowa
      rzeczy lub prawa majątkowego.
    Jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:
      Stawki podatku – przy umowie sprzedaży – wynoszą:
      a) nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego,
        własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego
        prawa do lokalu użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa
        spółdzielczego: prawa do domu jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym
        domu mieszkalnym – 2%,
      b) innych praw majątkowych – 1%.

    Niezależnie jednak od powyższego, ustawodawca przewidział w art. 9 ustawy o podatku
    od czynności cywilnoprawnych szereg zwolnień przedmiotowych z zakresu tego podatku.
    Stosownie do art. 9 pkt 1 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż walut obcych.
    Pkt 6 tegoż przepisu stanowi natomiast, że:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż rzeczy ruchomych, jeżeli podstawa opodatkowania
      nie przekracza 1000 zł.
    Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie obejmuje swoim zakresem definicji
    walut obcych. W celu jej ustalenia koniecznym jest więc, aby sięgnąć do ustawy z dnia 27
    lipca 2002 r. Prawo dewizowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1131 ze zm.).
    Art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo dewizowe stanowi, że:
      W rozumieniu ustawy walutami obcymi są znaki pieniężne (banknoty i monety)
      będące poza krajem prawnym środkiem płatniczym, a także wycofane z obiegu, lecz
      podlegające wymianie; na równi z walutami obcymi traktuje się wymienialne
      rozrachunkowe jednostki pieniężne stosowane w rozliczeniach międzynarodowych,
      w szczególności jednostkę rozrachunkową Międzynarodowego Funduszu
      Walutowego (SDR).
    Z art. 2 ust. 1 pkt 13 tejże ustawy wynika natomiast, że:
      Złotem dewizowym i platyną dewizową jest złoto i platyna w stanie nieprzerobionym
      oraz w postaci sztab, monet bitych po 1850 r., a także półfabrykatów, z wyjątkiem
      stosowanych w technice dentystycznej; złotem dewizowym i platyną dewizową są
      również przedmioty ze złota i platyny zazwyczaj niewytwarzane z tych kruszców.
    Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że prowadzą Państwo
    działalność kantorową w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy
    Prawo dewizowe. W ramach działalności kantorowej m.in. skupują Państwo w drodze
    zawarcia umowy sprzedaży od klientów niebędących podatnikami podatku od towarów i
    usług ani niedziałających jako podatnik podatku od towarów i usług monety będące poza
    krajem (poza Rzeczpospolitą Polską) prawnym środkiem płatniczym, w szczególności
    dolary amerykańskie, dolary kanadyjskie, dolary australijskie, euro, funty brytyjskie,
    korony szwedzkie, korony duńskie, jeny japońskie czy południowoafrykańskie
    krugerrandy. Powyższe monety są wykonane ze złota dewizowego w rozumieniu art. 2 ust.
    1 pkt 13 Prawa dewizowego. W umowach sprzedaży zawieranych z klientami występują
    Państwo jako kupujący. Do zawarcia transakcji dochodzi na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, a także w momencie zawarcia transakcji rzeczy będące przedmiotem transakcji
    znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Państwa zdaniem, opisane umowy sprzedaży korzystają ze zwolnienia na mocy art. 9 ust.
    1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
    Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Na tle tak przedstawionego zdarzenia stwierdzić należy, że w tej sprawie kwestia do
    rozstrzygnięcia sprowadza się do kwestii, czy można uznać czynności, które Państwo
    wykonują za sprzedaż (skup) walut obcych, czy też raczej za skup złota dewizowego.
    Z treści wniosku wynika, że skupują Państwo monety wykonane ze złota dewizowego.
    Ustawa Prawo dewizowe wyraźnie różnicuje pojęcia „waluty obce” i „złoto dewizowe”. Pod
    pojęciem „złoto dewizowe” ustawodawca zawarł także monety bite po 1850 r. Skoro
    skupowane przez Państwa monety wykonane są ze złota dewizowego, to zgodnie z
    przywołanymi przepisami nie mogą być zaliczane do tzw. walut obcych, o których mowa w
    ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych.

    Nie można więc zgodzić się z Państwem, że opisana we wniosku umowa sprzedaży monet
    korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 9 pkt 1 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych. Pomimo bowiem pełnionej przez wymienione we wniosku monety
    także roli środków płatniczych w wybranych krajach, za przeważającą należy jednak uznać
    cechę wykonania danej monety ze złota dewizowego, co czyni ją przede wszystkim złotem
    dewizowym w rozumieniu ustawy Prawo dewizowe, nie zaś walutami obcymi. Z tego
    względu ciąży na Państwu obowiązek podatkowy w podatku od czynności
    cywilnoprawnych w związku z nabywaniem monet ze złota dewizowego, każdorazowo,
    kiedy kwota zakupu przekroczy wartość 1000 zł.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanego przez Państwa wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
    wskazać należy, że orzeczenia dotyczą konkretnych spraw osadzonych w określonym
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcie w nich zawarte
    jest wiążące. Organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami organów podatkowych oraz sądów, to nie mają
    możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, iż nie stanowią one materialnego
    prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.); dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (art.
    54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia
    interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
    /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.