Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP1/443-1616/14/KM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-03-19
Teza: Sposób dokumentowania obciążenia kosztami związanymi z przesunięciem instalacji w ramach reklamacji oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury otrzymanej od podwykonawcy.
Słowa kluczowe: koszt-zwrot kosztów; odliczenia-prawo do odliczenia; odszkodowania; reklamacje
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 17 grudnia 2014 r. (data wpływu 23 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania obciążenia kosztami związanymi z przesunięciem instalacji w ramach reklamacji oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury otrzymanej od podwykonawcy – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania obciążenia kosztami związanych z przesunięciem instalacji w ramach reklamacji oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury otrzymanej od podwykonawcy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą jako deweloper. Firma projektowa wykonała na rzecz Wnioskodawcy projekt, zgodnie z którym wykonano prace budowlane uzbrojenia budynku. Na pewnym etapie budowy okazało się, że pewne elementy (instalacje) były zaprojektowanie niewłaściwie i zachodzi konieczność ich przeprojektowania i przesunięcia. Na podstawie porozumienia stron firma projektowa miałaby w ramach reklamacji poprawić dokumentację oraz na własny koszt poprawić prace instalacyjne (dokonać ich przesunięcia). Porozumienie przewiduje możliwość zlecenia wykonania tych prac za pośrednictwem Wnioskodawcy, co gwarantuje wybór sprawdzonego wykonawcy - podmiotu wyspecjalizowanego.

Powyższe prace nie będą miały charakteru wykonania zastępczego, będą natomiast zlecone Wnioskodawcy przez firmę projektową w ramach reklamacji. Innymi słowy prace zostaną wykonane na podstawie postanowień porozumienia oraz na podstawie zlecenia wystawionego na Wnioskodawcę w ramach reklamacji na koszt firmy projektowej. Powyższe prace Wnioskodawca będzie wykonywał w charakterze podwykonawcy w stosunku do firmy projektowej, Wnioskodawca może zaś zlecić prace dalszemu podwykonawcy.

Dalszy podwykonawca wystawi na rzecz Wnioskodawcy, jako podatnik podatku VAT, fakturę tytułem zleconego przez Wnioskodawcę przesunięcia instalacji. Wnioskodawca w związku z poniesieniem kosztów związanych z przesunięciem instalacji na koszt firmy projektowej wystawi na jej rzecz, jako podatnik podatku VAT, fakturę tytułem zleconego przez firmę projektową przesunięcia instalacji.

Wnioskodawca i firma projektowa oraz dalszy podwykonawca są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy w związku z otrzymaną od dalszego podwykonawcy fakturą VAT, dokumentującą przesunięcie instalacji, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego wykazanego w tej fakturze?
2.  Czy Wnioskodawca w związku z poniesieniem kosztów związanych z przesunięciem instalacji na koszt firmy projektowej będzie mógł wystawić na jej rzecz, jako podatnik podatku VAT, fakturę tytułem zleconego przez firmę projektową przesunięcia instalacji?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 powołanej ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

1.  w następstwie zobowiązania, w wyniku którego usługa jest świadczona, druga strona jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
2.  świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Oba powołane powyżej warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie móc traktować jako usługę opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Aby czynność - dostawa towarów lub świadczenie usługi - podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi istnieć związek pomiędzy otrzymanym świadczeniem wzajemnym a świadczoną usługą, co w ten sposób stanowi rzeczywiste wynagrodzenie. Otrzymana zapłata powinna być następstwem wykonania świadczenia, a zatem wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

W przedstawionym stanie faktycznym, w ocenie Wnioskodawcy, występuje związek pomiędzy płatnością a wykonanym świadczeniem.

Należy jednak rozważyć, czy nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług, czyli ocenić, czy nie zachodzi przypadek tzw. refakturowania usług. Co prawda art. 8 ust. 2a powołanej ustawy o podatku od towarów i usług zaczął obowiązywać dopiero z dniem 1 kwietnia 2011 r., lecz kwestię refakturowania usług rozwiązywano poprzez odwołanie się wprost do zapisów art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Refakturowanie usług polega na tym, że podatnik, działając we własnym imieniu, lecz na rachunek innej osoby, bierze udział w świadczeniu usługi, gdyż nabywa on usługę, a następnie „odprzedaje ją” ostatecznemu nabywcy. Przez refakturowanie usług - obok czynności odprzedaży usług - niekiedy rozumie się również poniesienie określonych kosztów na rzecz klienta, którymi jest on następnie obciążany. Nie następuje wówczas „kupno” ani „odprzedaż” usługi przez pośrednika, lecz poniesienie (czy też nawet wyłożenie) przez pośrednika kosztów zakupu usługi świadczonej na rzecz odbiorcy.

Należy również rozważyć kwestię odszkodowań, którą regulują przepisy art. 361-363 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Odszkodowanie jest zapłatą za wyrządzone szkody, poniesione przez kogoś straty. Na mocy art. 361 § 1 i § 2 kodeksu cywilnego, zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika.

Świadczenie pieniężne, do którego zobowiązany jest podwykonawca w związku z niewywiązaniem się z jego warunków nie stanowi wynagrodzenia za wykonaną usługę, lecz ma charakter sankcyjno-odszkodowawczy. W powyższych okolicznościach nie znajduje zastosowania art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, o czym orzekł m.in. w dniu 29 czerwca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I FSK 1013/10. W orzeczeniu swoim Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż istotną okolicznością dla oceny, czy mamy do czynienia z refakturowaniem usług jest to, kto jest finalnym (rzeczywistym) nabywcą usługi, a w sytuacji, gdy takim podmiotem nie jest zobowiązany do sfinansowania świadczenia, nie sposób przyjąć, że dochodzi do świadczenia na jego rzecz usługi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu, gdy strona zobowiązania na skutek niesolidności wykonawcy zleca wykonanie robót osobom trzecim, nie dochodzi do wykonania usługi na rzecz niesolidnego wykonawcy ani przez stronę zobowiązania, ani przez wykonawcę zastępczego.

W myśl art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą m.in.: dokonanie sprzedaży. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania w przedmiocie obciążenia kosztami wykonania zastępczego, należy stwierdzić, iż Wnioskodawca nie powinien dokumentować kosztów związanych z usunięciem usterek przez wykonawcę zastępczego, fakturą VAT lecz notą obciążeniową.

Odnosząc się do powyższych kwestii należy stwierdzić, że przedmiotowe prace nie będą miały charakteru wykonania zastępczego, będą natomiast zlecone Wnioskodawcy przez firmę projektową w ramach reklamacji. W ocenie Wnioskodawcy, nie może być też mowy o refakturowaniu przedmiotowych usług.

Do wykonania przedmiotowych prac zobowiązane jest biuro projektowe, które jednak nie posiada doświadczenia w prowadzeniu robót budowlanych i z tego względu w ramach porozumienia zleci prace Wnioskodawcy. Zaznaczyć przy tym należy, że biuro projektowe może skorzystać z dowolnego podwykonawcy. Z uwagi jednak na zamiar zachowania najwyższej jakości wykonania prac budowlanych strony zdecydowały o powierzeniu wykonania zlecenia Wnioskodawcy będącego gwarantem doboru doświadczonych i specjalizujących się w danej dziedzinie dalszych podwykonawców.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w opisanym stanie faktycznym doszło do zlecenia świadczenia usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

W okolicznościach stanu faktycznego obciążenie biura projektowego kosztami poniesionymi w związku z przesunięciem instalacji w ramach reklamacji przez podmiot trzeci za pośrednictwem Wnioskodawcy stanowi obciążenie biura projektowego pracami, które zgodnie z postanowieniami porozumienia wykonane zostanę na koszt biura projektowego w ramach reklamacji.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego przez podmiot niebędący czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających temu podatkowi.

W okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego poniesienie wydatku ma ścisły związek z usługami, które świadczy Wnioskodawca, a które to usługi są czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że będzie mu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach dokumentujących przesunięcie instalacji, jako usługi związanej z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, dokonywanymi przez Wnioskodawcę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają, odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast przez świadczenie usług - w świetle art. 8 ust. 1 ustawy - rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Definicja świadczenia usług ma zatem charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

*   w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
*   świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, iż oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Aby dana czynność (dostawa towarów czy też usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.

Z przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy wynika, że firma projektowa wykonała na rzecz Wnioskodawcy projekt, zgodnie z którym wykonano prace budowlane uzbrojenia budynku. Z uwagi na to, że pewne elementy (instalacje) były zaprojektowanie niewłaściwie i zachodzi konieczność ich przeprojektowania i przesunięcia, firma projektowa w ramach reklamacji poprawi dokumentację oraz dokona przesunięcia instalacji. Prace te zostaną wykonane na podstawie postanowień porozumienia stron oraz na podstawie zlecenia wystawionego na Wnioskodawcę w ramach reklamacji na koszt firmy projektowej. Z kolei Wnioskodawca może zlecić prace dalszemu podwykonawcy, który wystawi na rzecz Wnioskodawcy, jako podatnik podatku VAT, fakturę tytułem zleconego przez Wnioskodawcę przesunięcia instalacji.

W tym miejscu wskazać należy, że zapłata za wyrządzone szkody, poniesione przez kogoś straty, jest w świetle regulacji Kodeksu cywilnego odszkodowaniem. Kwestię odszkodowań regulują przepisy art. 361-363 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Z ww. przepisów wynika, iż:

*   zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (art. 361 § 1 i 2 k.c.).
*   jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron (art. 362 k.c.).
*   naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili (art. 363 § 1 i 2 k.c.).

Należy również zauważyć, że w myśl art. 471 k.c., dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Mając zatem na uwadze przedstawiony powyżej zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz przepisy regulujące kwestię odszkodowań należy stwierdzić, że w przedmiotowym zakresie nie mieści się przeniesienie kosztów niewłaściwego wykonania usługi, a co za tym idzie kosztów wynagrodzenia wypłaconego innemu wykonawcy (osobie trzeciej) za usunięcie wad (przesuniecie instalacji), jakich dopuściła się firma projektowa, która wykonała na rzecz Wnioskodawcy projekt, zgodnie z którym wykonano prace budowlane uzbrojenia budynku.

Wnioskodawca angażując „dalszego podwykonawcę”, nie czyni tego w celach zarobkowych, lecz w celu usunięcia skutków niesolidnego wykonania umowy przez firmę projektową.

Zatem w przypadku zaistnienia takiej sytuacji Wnioskodawca występuje do firmy projektowej z żądaniem zwrotu poniesionych kosztów wynikających z konieczności „zatrudnienia” dalszego podwykonawcy. Powyższe ma charakter rekompensaty dla Wnioskodawcy – nabywcy usług - z tytułu wadliwie wykonanych usług, a zatem wykracza poza zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie wypełnia dyspozycji przytoczonych powyżej przepisów, gdyż nie stanowi żadnej z czynności w nich wskazanych. Konieczność poniesienia przez firmę projektową wydatków w celu usunięcia powstałych wad i usterek ma wyłącznie charakter odszkodowawczy w zamian za poniesione przez Wnioskodawcę koszty i nie łączy się z wykonaniem żadnej czynności opodatkowanej, ani żadnego wzajemnego świadczenia.

Tym samym Wnioskodawca obciążając firmę projektową kosztami poniesionymi w związku z niewłaściwym wypełnieniem przez nią obowiązków, nie wykonuje - w świetle cytowanej ustawy o VAT - żadnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Obciążenie wykonawcę kosztami, jakie poniósł Wnioskodawca wskutek niewłaściwego wykonania zobowiązania, wiąże się zwykle z odpowiedzialnością odszkodowawczą (art. 471 k.c.) lub wynika z zawartej umowy.

Wobec tego wskazana kwota, jako stanowiąca należność o charakterze odszkodowawczym i niewiążąca się ze świadczeniem usług, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnośnie natomiast kwestii dokumentowania opisanej w stanie faktycznym czynności przez Wnioskodawcę należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, obowiązującym do 31 grudnia 2013 r., podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Natomiast w myśl art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2014 r., podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

*   sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
*   sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju i sprzedaż wysyłkową na terytorium kraju na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
*   wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;
*   otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4.

W konsekwencji wcześniejszych rozważań i uznania, iż czynność której dotyczy zapytanie Wnioskodawcy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy stwierdzić, iż Wnioskodawca nie może dokumentować powyższej czynności fakturą.

Brak jest natomiast, przeciwwskazań na gruncie przepisów dotyczących podatku VAT dla udokumentowania tej czynności poprzez wystawienie noty obciążeniowej, niemniej należy zauważyć, iż nota obciążeniowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy regulujące opodatkowanie podatkiem od towarów i usług i jako taka nie jest objęta regulacją tych przepisów.

Odnosząc się natomiast do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury otrzymanej od podwykonawcy należy mieć na uwadze przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Natomiast w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy - kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, a towary i usługi, przy nabyciu których podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi, z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Z uwagi na fakt, iż wskazaną kwotę, tj. zwrot kosztów usunięcia wad i usterek, należy uznać jako należność o charakterze odszkodowawczym, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podatek naliczony wykazany na fakturze wystawionej przez podwykonawcę nie wiąże się z czynnościami opodatkowanymi.

Wobec powyższego - wbrew stanowisku przedstawionemu we wniosku - Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku we wskazanych okolicznościach.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70 - 561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.