Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.703.2024.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-11
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca powadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz ustalenie miejsca świadczenia
usług, wykonywanych na rzecz Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie posiadania stałego miejsca powadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce oraz ustalenia miejsca świadczenia usług, wykonywanych na rzecz
    Wnioskodawcy. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 5 lutego
    2025 r. (wpływ 7 lutego 2025 r.) i pismem z 10 lutego 2025 r. (wpływ 10 lutego 2025 r.)
    oraz pismem z 14 lutego 2025 r. (wpływ 14 lutego 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu
    do wniosku z dnia 14 lutego 2025 r.)
    A. AB (dalej: „Wnioskodawca” lub „A.”) jest spółką kapitałową prawa szwedzkiego,
    zarejestrowaną dla celów VAT w Szwecji.
    Wnioskodawca jest spółką holdingową w międzynarodowej grupie spółek (dalej: „Grupa”).
    Przedmiotem działalności Grupy jest projektowanie, produkcja oraz montaż
    wielofunkcyjnych hal stalowych dla szerokiego zakresu branż i celów.
    1. Działalność A. w Szwecji oraz jej rola w Grupie.
    A. jako spółka holdingowa jest matką spółek z Grupy działających w siedmiu państwach
    europejskich: Szwecji, Norwegii, Niemczech, Polsce, Czechach, na Słowacji oraz Ukrainie.
    A. jako spółka holdingowa odpowiada za zarządzanie korporacyjne i rozwój działalności
    Grupy oraz określa ogólną strategię Grupy.
    A. zatrudnia fachowców w zakresie różnych aspektów prowadzenia biznesu (m.in.
    zarządzanie, finanse, IT, marketing, biznesowe wykorzystanie efektów prac badawczo-
    rozwojowych), których zadaniem jest bieżące wspieranie i ujednolicanie działalności całej
    Grupy, tak by w efekcie tych działań cała Grupa osiągała oczekiwane przez jej właścicieli
    (udziałowców) wskaźniki rentowności.
    A. zawarła ze spółkami z Grupy umowy o usługi wsparcia biznesowego. W ramach tych
    umów A. świadczy Centralne Usługi Wsparcia dla spółek z Grupy w Norwegii, Polsce,
    Czechach, Słowacji oraz na Ukrainie, tj. A. angażuje się w działania wspierające spółki z
    Grupy, m.in ogólne wsparcie w zakresie zarządzania, marketingu, IT, finansów, korzystania
    z efektów prac badawczych i rozwojowych, rozwoju biznesu i innych ogólnych działań
    administracyjnych.
    Świadczone dla spółek z Grupy przez A. usługi wsparcia biznesowego są i będą odrębnymi
    usługami od planowanych usług wskazanych poniżej w pkt 5 opisu stanu faktycznego.
    A. z terytorium Szwecji, za pośrednictwem swoich pracowników (fachowców w zakresie
    różnych aspektów prowadzenia biznesu m.in. zarządzania, finansów, IT, marketingu,
    biznesowego wykorzystania efektów prac badawczo-rozwojowych) - realizuje usługi
    wsparcia biznesowego dla spółek z Grupy. Przy realizacji usług wsparcia biznesowego
    wykorzystuje swoje pomieszczenia biurowe w Szwecji oraz znajdujący się w tych
    pomieszczeniach urządzenia, sprzęt (komputery, oprogramowanie, meble oraz
    wyposażenie biurowe, telefony etc.).
    Działalność gospodarcza A. na terytorium Polski ogranicza się tylko do świadczenia usług
    wsparcia biznesowego dla B.
    A. poza usługami wsparcia biznesowego dla spółek z Grupy, nie świadczy usług na rzecz
    innych podmiotów niż spółki z Grupy.
    A. nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Polski.

    Poza usługami nabywanymi od B. (pkt 4 i 5 opisu stanu faktycznego), A. na terytorium
    Polski:
        generalnie nie nabywa i nie będzie nabywać towarów;
        nabywa i będzie nabywać sporadycznie usługi wynajęcie sali konferencyjnej,
        cateringu;
    Te nabywane sporadycznie usługi nie są i nie będą wykorzystane w działalności
    gospodarczej A. na terytorium Polskie, ponieważ A. nie prowadzi i nie będzie prowadzić
    działalności gospodarczej na terytorium Polski; te same usługi - wynajęcie sali
    konferencyjnej, cateringu na okresowe spotkania dyrektorów Grupy - A. nabywa i będzie
    nabywać w innych państwach, w których mają siedzibę spółki z Grupy.
    A. nie angażuje się w bieżącą działalność operacyjną spółek z Grupy poza sytuacjami,
    kiedy wymagane są kluczowe decyzje biznesowe, mogące mieć wpływ na sytuację całej
    Grupy (np. kapitałochłonne inwestycje).
    2. Działalność B. sp. z o.o. (dalej: „B.”) w Polsce oraz jej rola w Grupie
    B. jest spółką kapitałową prawa polskiego oraz czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Całość
    udziałów w B. należy do A.
    B. jest jednym z lokalnych podmiotów Grupy, który operuje głównie na rynku polskim. B.
    zawiera z klientami (zasadniczo podmiotami niepowiązanymi) umowy, których łączny
    przedmiot obejmuje: wykonanie projektu, wyprodukowanie, dostarczenie i zmontowanie
    hali. Przy realizacji niektórych inwestycji w zakresie hal, A. czasami współpracuje z innymi
    spółkami z Grupy np. ze spółką z Ukrainy (dalej: „C.”). A. zajmuje się również produkcją
    elementów konstrukcyjnych hal dla spółek z Grupy oraz dla podmiotów zewnętrznych. A.
    posiada fabrykę z całkowicie zautomatyzowaną linią produkcyjną do ocynkowanych
    konstrukcji stalowych. Jednocześnie A. nabywa elementy konstrukcyjne, których sama nie
    produkuje, od spółki „siostry” ze Szwecji - D. AB.
    3. Współpraca A. oraz B. w zakresie projektowania, produkowania, dostarczania
    montowania hal
    Pomiędzy A. oraz B. nie ma bieżącej współpracy w zakresie projektowania, produkowania,
    dostarczania i montowania konkretnych hal. A. nie kupuje od B. tego rodzaju usług, ani ich
    nie sprzedaje do B.
    4. Współpraca A. oraz B. w zakresie prac badawczo rozwojowych oraz usług IT
    B. co miesiąc wystawia faktury na A. za prace badawczo rozwojowe (dalej: „prace B+R”)
    oraz usługi IT, realizowane przez B. dla A.
    Efekty świadczeń (prace B+R/usługi IT) zrealizowanych przez B., są przez A.
    wykorzystywane na potrzeby całej Grupy.
    A. nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobem osobowym B. zaangażowanym w
    prace B+R oraz usługi IT. Wielkość zasobu osobowego B. wykorzystywanego do prac B+R
    oraz usług IT, zależy od popytu na te prace-usługi. Im popyt jest większy, tym większy jest
    zasób osobowy B.
    Jeśli popyt jest niski, tzn. nie ma zapotrzebowania na prace B+R oraz usługi IT, to zespół
    ten jest osobowo pomniejszany przez B.
    B. samodzielnie decyduje jaka część zasobów osobowych B. jest wykorzystana do
    wykonania prac B+R oraz usług IT.
    W ramach omawianego zasobu osobowego B.:

        pracują fachowi inżynierowie/programiści, którzy samodzielnie określają działania,
        które powinni podjąć, żeby sprostać oczekiwaniom Zarządu całej Grupy;
        B. podejmuje najważniejsze decyzje formalno-organizacyjne dotyczące
        pracowników wykonujących usługi IT oraz prace B+R dla A.
    Pracownicy zasobu osobowego B. są udostępniani na rzecz A. Innymi słowy, A. płaci B. za
    dostępność do zasobu osobowego B., który realizuje prace B+R oraz usługi IT.
    Usługi świadczone przez B. na rzecz A., są usługami utrzymywania zasobu osobowego,
    którego zadaniem jest realizowanie wsparcia dla spółek z Grupy w zakresie prac B+R oraz
    usług IT.
    A. nie ustala wynagrodzenia, warunków czasu i miejsca pracy pracowników B.
    wykonujących prace B+R oraz usługi IT. A. nie dysponuje tymi pracownikami (zasobem) jak
    własnymi. Pracownicy (zasób) samodzielnie podejmują właściwe działania, w zależności od
    zadań B+R oraz usług IT, które w ramach Grupy ustalono jako pożądane. Na ten moment
    nie ma postanowień umownych w formie pisemnej, umowa jest w trakcie tworzenia.
    Wydzielenie przez B. zasobu osobowego do prac B+R oraz usług IT ma charakter stały, ale
    jego wielkość jest zmienna w zależności od liczby zadań realizowanych w danym czasie.
    W skład zasobu osobowego realizującego prace B+R oraz usługi IT wchodzą tylko
    pracownicy B.
    Pracownicy A. nie wchodzą w skład tego zasobu osobowego.
    Na datę składania wniosku o interpretacje, A. nie obciąża pozostałych spółek Grupy
    kosztami prac B+R oraz usług IT, które za wynagrodzeniem B. realizuje dla A.
    Prace B+R oraz usługi IT nie są związane z nieruchomościami i żadne nieruchomości nie
    stanowią elementu składowego tych świadczeń.
    5. Planowana współpraca A., C. oraz B. w zakresie tworzenia „grupowego zespołu
    projektowego” oraz tworzenia „grupowego zasobu rozwiązań badawczo - rozwojowych”.
    Planowane są działania opisane poniżej, w zakresie których nie podpisano jeszcze umowy.
    Pracownicy (projektanci/inżynierowie) B. wraz z pracownikami (projektantami/inżynierami)
    C. utworzą tzw. „grupowy zespół projektowy”. „Grupowy zespół projektowy” będzie
    zespołem specjalistów, których głównym zadaniem będzie realizowanie projektów
    konstrukcyjnych tj. wykonawczych poszczególnych rodzajów hal.
    Projekty konstrukcyjne (inaczej wykonawcze) tworzone przez „grupowy zespół
    projektowy”, będą zawierać instrukcje montażu poszczególnych elementów hal, ich
    parametry i rysunki techniczne.
    Projekty konstrukcyjne (wykonawcze) tworzone przez „grupowy zespół projektowy”, nie
    będą tożsame z projektami architektonicznobudowlanymi tj. technicznymi, które są
    zazwyczaj załącznikami do konkretnych pozwoleń na budowę i przedstawiają parametry
    oraz wygląd konkretnych hal, uwzględniają ukształtowanie terenu. Projekty
    architektoniczno-budowlane, we wskazanym w zdaniu poprzednim znaczeniu, pozostają
    w domenie działalności lokalnych spółek z Grupy z poszczególnych państw. Projekty
    konstrukcyjne (wykonawcze) tworzone przez „grupowy zespół projektowy”, będą ich
    uzupełnieniem (uszczegółowieniem).
    Celem powołanego zespołu będzie efektywniejsze wykorzystanie zasobów specjalistów w
    zakresie projektowania w ramach całej Grupy. Centralizacja zasobu specjalistów w
    zakresie projektowania da możliwość jego wykorzystania wówczas, gdy lokalna spółka z
    Grupy będzie realnie tego potrzebować, podczas gdy w tym samym czasie wystąpi
    obniżone zapotrzebowanie na prace projektowe w innej spółce z Grupy. W efekcie Grupa
    jako całość powinna ponosić niższe koszty na wykonanie projektów produkowanych i
    montowanych przez siebie hal.

    Prace w ramach „grupowego zespołu projektowego” będą realizowane w Polsce przez
    pracowników/zleceniobiorców (projektantów, inżynierów) B. oraz na Ukrainie przez
    pracowników/zleceniobiorców (projektantów, inżynierów) C.
    Następnie efekt tych prac będzie przesyłany elektronicznie przez B. z Polski oraz przez C. z
    Ukrainy do innych spółek z Grupy.
    A. nie będzie zarządzać oraz nie będzie nadzorować prac „grupowego zespołu
    projektowego” realizowanych przez pracowników/zleceniobiorców (projektantów,
    inżynierów) B. oraz C.
    A. nie ma i nie będzie mieć pracowników, zleceniobiorców z kompetencjami potrzebnymi
    do zarządzania oraz nadzoru nad pracami „grupowego zespołu projektowego”.
    Pracownikami, zleceniobiorcami A. są i będą głównie managerowie zarządzający,
    ekonomiści, fachowcy od IT oraz osoby kompetentne w zakresie biznesowego
    wykorzystania efektów prac badawczo - rozwojowych, nie ma wśród nich projektantów
    /inżynierów.
    B. oraz C. we własnym zakresie, za pośrednictwem swoich pracowników/ zleceniobiorców
    (projektantów, inżynierów) z odpowiednimi kompetencjami, będą zarządzać i nadzorować
    realizację prac związanych z tworzeniem projektów konstrukcyjnych (wykonawczych)
    przez „grupowy zespół projektowy”.
    B. oraz C. na potrzeby prac w ramach „grupowego zespołu projektowego”, wykorzystają
    własne zaplecze personalne i techniczne. Zaplecze to będzie wykorzystane również w
    bieżącej działalności gospodarczej B. oraz C. tj. do wykonania projektów,
    wyprodukowania, dostarczenia i zmontowania hal dla zewnętrznych kontrahentów.
    Ze wsparcia „grupowego zespołu projektowego” zasadniczo skorzystają lokalne spółki z
    Grupy w sytuacji, gdy ich lokalne zasoby projektowe będą w pełni obciążone.
    Jeśli z „grupowego zespołu projektowego” nie skorzystają lokalne spółki z Grupy,
    albowiem ich lokalne zasoby projektowe nie będą w pełni obciążone, to „grupowy zespół
    projektowy” zrealizuje prace badawczo-rozwojowe, tworząc w efekcie „grupowy zasób
    rozwiązań badawczo-rozwojowych”, który będzie wykorzystany w ramach Grupy w
    rozwoju: produktów (profile, blachy, łączniki itp.), technologii produkcji i montażu oraz
    narzędzi projektowania.
    W ramach Grupy, A. będzie dysponować (zarządzać) „grupowym zasobem rozwiązań
    badawczo - rozwojowych”. Sposób dysponowania (zarządzania) „grupowym zasobem
    rozwiązań badawczo - rozwojowych” przez A., będzie zależeć od zakresu (wielkości) tego
    zasobu, na co wpływać będzie liczba zamówień na wsparcie projektowe od lokalnych
    spółek z Grupy. Im więcej zamówień na wsparcie projektowe od lokalnych spółek z Grupy,
    tym mniej czasu, który „grupowy zespół projektowy” przeznaczy na tworzenie „grupowego
    zasobu rozwiązań badawczo - rozwojowych”. Z kolei, im mniej zamówień na wsparcie
    projektowe od lokalnych spółek z Grupy, tym więcej czasu, który „grupowy zespół
    projektowy” przeznaczy na tworzenie „grupowego zasobu rozwiązań badawczo -
    rozwojowych”. Tym samym, ilość (wielkość) zamówień na wsparcie projektowe od
    lokalnych spółek z Grupy, wpłynie na zakres (wielkość) „grupowego zasobu rozwiązań
    badawczo - rozwojowych”, którym będzie zarządzać (dysponować) A.
    Pytania (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu do wniosku z dnia 14 lutego 2025 r.)
    1. Czy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym we
      wniosku zaistniałym stanie faktycznym, w związku z usługami świadczonymi dla
      Wnioskodawcy przez B. w zakresie prac B+R oraz usług IT, Wnioskodawca nie posiada
      na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla
      potrzeb VAT i w konsekwencji usługi świadczone przez B. dla Wnioskodawcy nie

      podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce z uwagi na fakt, że miejscem ich świadczenia
      jest miejsce, w którym usługobiorca (tj. Wnioskodawca) posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, tj. Szwecja?
    2. Czy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym we
      wniosku przyszłym (planowanym) stanem faktycznym, w związku z usługami
      świadczonymi dla Wnioskodawcy przez B. w zakresie tworzenia „grupowego zespołu
      projektowego” oraz tworzenia „grupowego zasobu rozwiązań badawczo -
      rozwojowych”, Wnioskodawca nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb VAT i w konsekwencji
      usługi świadczone przez B. dla Wnioskodawcy nie będą podlegać opodatkowaniu VAT
      w Polsce z uwagi na fakt, że miejscem ich świadczenia będzie miejsce, w którym
      usługobiorca (tj. Wnioskodawca) posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj.
      Szwecja?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu do wniosku z
    dnia 14 lutego 2025 r.)
    1. Prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym we wniosku
      zaistniałym stanie faktycznym, w związku z usługami świadczonymi dla Wnioskodawcy
      przez B. w zakresie prac B+R oraz usług IT, Wnioskodawca nie posiada na terytorium
      Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb VAT i w
      konsekwencji usługi świadczone przez B. dla Wnioskodawcy nie podlegają
      opodatkowaniu VAT w Polsce z uwagi na fakt, że miejscem ich świadczenia jest
      miejsce, w którym usługobiorca (tj. Wnioskodawca) posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, tj. Szwecja.
    2. Prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym we wniosku
      przyszłym (planowanym) stanem faktycznym, w związku z usługami świadczonymi dla
      Wnioskodawcy przez B. w zakresie tworzenia „grupowego zespołu projektowego” oraz
      tworzenia „grupowego zasobu rozwiązań badawczo - rozwojowych”, Wnioskodawca
      nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej dla potrzeb VAT i w konsekwencji usługi świadczone przez B. dla
      Wnioskodawcy nie będą podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce z uwagi na fakt, że
      miejscem ich świadczenia będzie miejsce, w którym usługobiorca (tj. Wnioskodawca)
      posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. Szwecja.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. „zasada terytorialności”, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl
    definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT rozumie się terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a, który nie ma zastosowania w omawianym stanie
    faktycznym.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki

    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy, na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
    1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
      za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art.
      5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego
      rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług
    w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z cytowanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego te usługi są
    świadczone.
    Wskazać należy, że dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca
    opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem Rozporządzenia
    282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez
    określenie przepisów wykonawczych do Dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w
    odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji
    podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust.
    4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest

    konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego
    bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób
    najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że aby zapewnić jednolite stosowanie zasad
    dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić
    pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu.
    Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno
    ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy
    2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne
    miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w
    art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania następujących
    artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce -
    inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10
    niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje:
    a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
    b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
    c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
    d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 192a
    dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
    jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    Rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym
    zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można

    mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to
    trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że
    stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym
    stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w
    tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna
    określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność
    w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również
    przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w
    sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia
    działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury
    technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone
    czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
        1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
          w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
          względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
          nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
          świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
          do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka jest spółką kapitałową prawa szwedzkiego,
    zarejestrowaną dla celów VAT w Szwecji, a także spółką holdingową w międzynarodowej
    grupie spółek (Grupa). Przedmiotem działalności Grupy jest projektowanie, produkcja oraz
    montaż wielofunkcyjnych hal stalowych dla szerokiego zakresu branż. Spółka odpowiada

    za zarządzanie korporacyjne i rozwój działalności Grupy oraz określa ogólną strategię
    Grupy. Spółka zatrudnia fachowców w zakresie różnych aspektów prowadzenia biznesu
    (m.in. zarządzanie, finanse, IT, marketing, biznesowe wykorzystanie efektów prac
    badawczo-rozwojowych), których zadaniem jest bieżące wspieranie i ujednolicanie
    działalności całej Grupy, tak by w efekcie tych działań cała Grupa osiągała oczekiwane
    przez jej udziałowców wskaźniki rentowności.
    Spółka zawarła ze spółkami z Grupy umowy o usługi wsparcia biznesowego, w ramach
    których świadczy z terytorium Szwecji Centralne Usługi Wsparcia dla spółek z Grupy w
    Norwegii, Polsce, Czechach, Słowacji oraz na Ukrainie. Przy realizacji tych usług
    wykorzystuje swoje pomieszczenia biurowe w Szwecji oraz znajdujący się w tych
    pomieszczeniach urządzenia, sprzęt (komputery, oprogramowanie, meble oraz
    wyposażenie biurowe, telefony, etc.).
    Działalność gospodarcza Spółki na terytorium Polski ogranicza się tylko do świadczenia
    usług wsparcia biznesowego dla B. sp. z o.o. (B.), spółki kapitałowej prawa polskiego,
    będącej czynnym podatnikiem VAT w Polsce. Spółka nie angażuje się w bieżącą działalność
    operacyjną spółek z Grupy poza sytuacjami, kiedy wymagane są kluczowe decyzje
    biznesowe, mogące mieć wpływ na sytuację całej Grupy (np. kapitałochłonne inwestycje).
    Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Polski i nie świadczy usług na
    rzecz innych podmiotów niż spółki z Grupy. Spółka na terytorium Polski generalnie nie
    nabywa i nie będzie nabywać towarów, sporadycznie będzie nabywać usługi wynajęcie sali
    konferencyjnej, cateringu na okresowe spotkania dyrektorów Grupy.
    B. jest jednym z lokalnych podmiotów Grupy, który operuje głównie na rynku polskim,
    zawierającym z niepowiązanymi kontrahentami umowy obejmujące: wykonanie projektu,
    wyprodukowanie, dostarczenie i zmontowanie hali. B. zajmuje się również produkcją
    elementów konstrukcyjnych hal dla spółek z Grupy oraz dla podmiotów zewnętrznych,
    posiada także fabrykę z całkowicie zautomatyzowaną linią produkcyjną do ocynkowanych
    konstrukcji stalowych.
    Pomiędzy Spółką oraz B. nie ma bieżącej współpracy w zakresie projektowania,
    produkowania, dostarczania i montowania konkretnych hal. Spółka nie kupuje od B. tego
    rodzaju usług, ani ich nie sprzedaje do B.
    B. świadczy na rzecz Spółki usługi utrzymywania zasobu osobowego, którego zadaniem
    jest realizowanie wsparcia dla spółek z Grupy w zakresie prac badawczo-rozwojowych
    (pace B+R) oraz usług IT. B. co miesiąc wystawia faktury na rzecz Spółki za prace B+R oraz
    usługi IT, realizowane przez B. dla Spółki. Efekty świadczeń (prace B+R/usługi IT)
    zrealizowanych przez B., są wykorzystywane na potrzeby całej Grupy.
    Spółka planuje nawiązanie współpracy z B. oraz spółką z Ukrainy, należącą do Grupy (C.) w
    zakresie tworzenia „grupowego zespołu projektowego” oraz tworzenia „grupowego
    zasobu rozwiązań badawczo - rozwojowych”. Celem powołanego zespołu będzie
    efektywniejsze wykorzystanie zasobów specjalistów w zakresie projektowania w ramach
    całej Grupy. Pracownicy (projektanci/inżynierowie) B. wraz z pracownikami (projektantami
    /inżynierami) C. utworzą tzw. „grupowy zespół projektowy”, czyli zespół specjalistów,
    których głównym zadaniem będzie realizowanie projektów konstrukcyjnych, tj.
    wykonawczych poszczególnych rodzajów hal, zawierającym instrukcje montażu
    poszczególnych elementów hal, ich parametry i rysunki techniczne. Projekty
    konstrukcyjne nie będą tożsame z projektami architektonicznobudowlanymi, tj.
    technicznymi, które są zazwyczaj załącznikami do konkretnych pozwoleń na budowę.
    Projekty architektonicznobudowlane pozostają w domenie działalności lokalnych spółek z
    Grupy z poszczególnych państw. Projekty konstrukcyjne (wykonawcze) będą ich
    uzupełnieniem.
    Prace w ramach „grupowego zespołu projektowego” będą realizowane w Polsce przez
    pracowników/ zleceniobiorców (projektantów, inżynierów) B. oraz na Ukrainie przez
    pracowników/ zleceniobiorców (projektantów, inżynierów) C. Spółka nie będzie zarządzać

    oraz nie będzie nadzorować prac „grupowego zespołu projektowego”. B. oraz C. na
    potrzeby prac w ramach „grupowego zespołu projektowego”, wykorzystają własne
    zaplecze personalne i techniczne. Zaplecze to będzie wykorzystane również w bieżącej
    działalności gospodarczej B. oraz C. tj. do wykonania projektów, wyprodukowania,
    dostarczenia i zmontowania hal dla zewnętrznych kontrahentów. Ze wsparcia „grupowego
    zespołu projektowego” zasadniczo skorzystają lokalne spółki z Grupy w sytuacji, gdy ich
    lokalne zasoby projektowe będą w pełni obciążone.
    Jeśli z „grupowego zespołu projektowego” nie skorzystają lokalne spółki z Grupy,
    albowiem ich lokalne zasoby projektowe nie będą w pełni obciążone, to „grupowy zespół
    projektowy” zrealizuje prace badawczo-rozwojowe, tworząc w efekcie „grupowy zasób
    rozwiązań badawczo-rozwojowych”, który będzie wykorzystany w ramach Grupy w
    rozwoju: produktów (profile, blachy, łączniki itp.), technologii produkcji i montażu oraz
    narzędzi projektowania. Spółka będzie dysponować (zarządzać) „grupowym zasobem
    rozwiązań badawczo - rozwojowych” w ramach Grupy. Sposób dysponowania
    (zarządzania) „grupowym zasobem rozwiązań badawczo - rozwojowych” przez A., będzie
    zależeć od zakresu (wielkości) tego zasobu, na co wpływać będzie liczba zamówień na
    wsparcie projektowe od lokalnych spółek z Grupy. Im więcej zamówień na wsparcie
    projektowe od lokalnych spółek z Grupy, tym mniej czasu, który „grupowy zespół
    projektowy” przeznaczy na tworzenie „grupowego zasobu rozwiązań badawczo -
    rozwojowych”. Z kolei, im mniej zamówień na wsparcie projektowe od lokalnych spółek z
    Grupy, tym więcej czasu, który „grupowy zespół projektowy” przeznaczy na tworzenie
    „grupowego zasobu rozwiązań badawczo - rozwojowych”, zarządzanego przez Spółkę.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w okolicznościach przedstawionych we
    wniosku, Wnioskodawca, w związku ze świadczonymi na jego rzecz przez B. pracami B+R,
    usługami IT oraz usługami w zakresie tworzenia „grupowego zespołu projektowego” oraz
    „grupowego zasobu rozwiązań badawczo-rozwojowych”, nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności w Polsce, w związku z czym świadczone na rzecz Spółki usługi
    będą podlegać opodatkowaniu w miejscu jej siedziby, tj. na terytorium Szwecji.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby

      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
          /WE;
        c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla

    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności jest to, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi,
    lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5
    ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu
    wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi, czy też dokonywał dostaw
    towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość
    odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym innego podmiotu, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno

    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Warto w tym miejscu przywołać wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, z
    którego wynika, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że A. AB nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Jak sami
    wskazaliście Państwo we wniosku działalność Spółki na terytorium Polski ogranicza się
    tylko do świadczenia usług wsparcia biznesowego dla B., do których wykorzystuje swoje
    pomieszczenia biurowe oraz znajdujący się w nich sprzęt w Szwecji. Spółka na terytorium
    Polski będzie jedynie sporadycznie nabywać usługi wynajęcia sali konferencyjnej oraz
    cateringu na okresowe spotkania dyrektorów Grupy. Spółka nabywa od B. prace B+R oraz
    usługi IT, które są wykorzystywane na potrzeby całej Grupy, jednak co istotne nie sprawuje
    bezpośredniej kontroli nad zasobem osobowym B. zaangażowanym w świadczenie tych
    usług, nie ustala jego wynagrodzenia, warunków, czasu i miejsca pracy, nie dysponuje
    tymi zasobami jak własnymi, pracownicy Spółki nie wchodzą w skład tego zasobu
    osobowego. B. samodzielnie decyduje jaka część zasobów osobowych B. jest
    wykorzystana do wykonania prac B+R oraz usług IT oraz podejmuje najważniejsze decyzje
    formalno-organizacyjne dotyczące pracowników wykonujących usługi IT oraz prace B+R
    dla Spółki. W skład zasobu osobowego realizującego prace B+R oraz usługi IT wchodzą
    tylko pracownicy B. Spółka nie dysponuje tymi pracownikami (zasobem) jak własnymi.
    Podobnie w przypadku tworzenia „grupowego zespołu projektowego” Spółka nie będzie
    zarządzać oraz nie będzie nadzorować prac tego zespołu. Spółka nie ma i nie będzie mieć
    pracowników, ani zleceniobiorców z kompetencjami potrzebnymi do zarządzania oraz
    nadzoru nad pracami „grupowego zespołu projektowego”. Na potrzeby prac „grupowego
    zespołu projektowego” B. oraz C. wykorzystają własne zaplecze personalne oraz
    techniczne. W przypadku gdy „grupowy zespół projektowy” nie będzie wykorzystywany
    przez lokalne spółki z Grupy, wykona prace badawczo-rozwojowe w zakresie produktów,
    technologii produkcji i montażu oraz narzędzi projektowania, tworząc w efekcie „grupowy
    zasób rozwiązań badawczo-rozwojowych”.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych zasobów

    osobowych i technicznych. Nie ma też kontroli nad zasobami B. i C., które wykorzystywane
    są do świadczenia usług na jej rzecz, jak nad zasobami własnymi. W analizowanej sytuacji
    nie sposób uznać, że Spółka jest w stanie w sposób niezależny i samodzielny prowadzić
    części działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające
    się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać
    umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na
    dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie, pomimo
    dysponowania przez Spółkę „grupowym zasobem rozwiązań badawczo-rozwojowych”,
    który powstanie w efekcie prac badawczo-rozwojowych zrealizowanych przez „grupowy
    zespół projektowy”, działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się
    samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby
    Spółki. Jak już wskazano wcześniej Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej na
    terytorium Polski, gdyż jej działalność ogranicza się tylko do świadczenia usług wsparcia
    biznesowego dla B. (wykonywanego przy użyciu zasobów zlokalizowanych w Szwecji).
    W konsekwencji nie są spełnione przesłanki do uznania, że Spółka na terytorium Polski
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 11
    ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT. Jak Spółka wskazuje
    prace B+R oraz usługi IT nie są związane z nieruchomościami i żadne nieruchomości nie
    stanowią elementu składowego tych świadczeń, a zatem do nabywanych usług w zakresie
    prac B+R, usług IT oraz usług zakresie tworzenia „grupowego zespołu projektowego” i
    „grupowego zasobu rozwiązań badawczo - rozwojowych” nie będą miały zastosowania
    szczególne przepisy odnośnie miejsca świadczenia usług. Skoro Spółka posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w Szwecji oraz - jak ustaliłem powyżej - nie posiada w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to miejsce świadczenia usług na
    rzecz Spółki należy ustalić na zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.
    Tym samym usługi świadczone na rzecz Spółki są opodatkowane w kraju siedziby Spółki,
    tj. w Szwecji.
    W konsekwencji stanowisko Spółki - zgodnie z którym w opisanym we wniosku zaistniałym
    stanie faktycznym, w związku z usługami świadczonymi dla Wnioskodawcy przez B. w
    zakresie prac B+R, usług IT oraz usług zakresie tworzenia „grupowego zespołu
    projektowego” oraz tworzenia „grupowego zasobu rozwiązań badawczo - rozwojowych”,
    Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla potrzeb VAT i w konsekwencji usługi świadczone przez B. dla
    Wnioskodawcy nie podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce z uwagi na fakt, że miejscem
    ich świadczenia jest miejsce, w którym usługobiorca (tj. Wnioskodawca) posiada siedzibę
    działalności gospodarczej, tj. Szwecja - należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślamy, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja

        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.