Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1221/08-2/MW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-10-28
Teza: Czy istnieje możliwość zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodu Spółki? Czy nadwyżka ponad kwotę 2.280,00 zł będzie przychodem byłego pracownika?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; leki; pracownik-były pracownik; przychód; spółki; wydatek; zakup
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 21.08.2008r. (data wpływu 26.08.2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup lekarstwa dla byłego pracownika Spółki - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26.08.2008r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku na zakup lekarstwa dla byłego pracownika Spółki.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka planuje zakup drogiego lekarstwa w kwocie około 20.000,00 zł dla byłego pracownika firmy, który w zeszłym roku zachorował na nowotwór. Jak podkreśla Spółka, jest to ostatnia deska ratunku po operacji i chemioterapii. Renta tego pracownika nie pozwala mu na indywidualne sfinansowanie tak drogiego leku (terapia nie refundowana przez NFZ). Spółka w ten sposób chce pomóc byłemu pracownikowi, który znalazł się w trudnej sytuacji.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy istnieje możliwość zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodu Spółki?
2.  Czy nadwyżka ponad kwotę 2.280,00 zł będzie przychodem byłego pracownika?

Zdaniem Spółki istnieje możliwość zaliczenia tego wydatku w koszty uzyskania przychodu Spółki. Osoba ta była długoletnim pracownikiem Spółki. Zachorowała na chorobę ciężką, przewlekłą (nowotwór). Istnieje ostatnia szansa na zatrzymanie choroby. Jest to świadczenie jednorazowe dla osoby, która znalazła się w trudnej sytuacji życiowej. Spółka stoi na stanowisku, iż pomoc dla byłego pracownika wpływa korzystnie na wizerunek firmy i morale pracowników.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Przywołana regulacja wskazuje, iż definicja kosztów uzyskania przychodów – dla celów podatku dochodowego – składa się z dwóch podstawowych elementów, które łącznie tworzą swego rodzaju normatywną klauzulę generalną.

Pierwszy z tych elementów określić można mianem przesłanki pozytywnej, zakładającej spełnienie łączne dwóch warunków, tj.:

*   konieczność faktycznego – co do zasady – poniesienia wydatku,

*   poniesienie wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Drugi z tych elementów określić można mianem przesłanki negatywnej, zgodnie z którą ponoszony wydatek nie został ujęty w zamkniętym katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów określony w art. 16 ust. 1.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 15 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód). Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącym ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 tejże ustawy. Zatem, o sposobie klasyfikacji kosztów decyduje sam podatnik i to on ponosi odpowiedzialność za zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów. Uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodów podatnik musi jednoznacznie wykazać, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Mając na uwadze wyżej cytowane przepisy należy stwierdzić, iż wydatek Spółki na zakup lekarstwa dla byłego pracownika nie spełnia powyższych przesłanek.

Przedmiotowy wydatek, nie przekłada się na przychody Spółki z prowadzonej działalności gospodarczej i nie ma związku z przychodami Spółki oraz z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie zostały, więc spełnione przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, o tym jakie wydatki zostaną zaliczone do kosztów uzyskania przychodów decyduje podatnik, jednakże muszą one być uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia. W przedmiotowej sprawie nie ma żadnych podstaw aby twierdzić, iż w wyniku sfinansowania zakupu leku dla byłego pracownika, Spółka uzyska jakiekolwiek korzyści ekonomiczne.

Należy zauważyć, iż Spółka nie powinna uzależniać zakupu drogiego lekarstwa dla byłego pracownika wyłącznie od możliwości zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Skoro, więc, zdaniem Spółki, pomoc dla byłego pracownika w czasie choroby wpływa korzystnie na wizerunek firmy i morale pracowników, to tym bardziej w gestii Spółki winno być wsparcie długoletniego pracownika, bez konieczności uzależniania pomocy od wymiernych korzyści ekonomicznych.

W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydana odrębna interpretacja.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go maja 10, 09-402 Płock.