Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.157.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce, miejsce opodatkowania usług oraz
prawo do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: deklaracje-obowiązek składania deklaracji
działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
oddział
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
odliczenia-prawo do odliczenia
Zagadnienia: naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego w
przypadku dostawy towarów i świadczenia usług przez
podatnika poza terytorium kraju
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 89-ust. 1-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 89-ust. 1a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 89-ust. 1b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy posiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, miejsca opodatkowania usług oraz prawa do
    odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie -
    pismem przesłanym za pośrednictwem ePAUP z 18 kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest spółką prawa luksemburskiego i posiada siedzibę swojej działalności
    gospodarczej w Luksemburgu.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w sektorze usług finansowych,
    świadcząc kompleksowe usługi dla szerokiej gamy funduszy inwestycyjnych, w tym
    przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe [fundusze

    (...)] oraz alternatywnych funduszy inwestycyjnych z siedzibą w różnych krajach. Usługi
    oferowane przez Spółkę obejmują administrowanie funduszami, obsługę inwestorów, jak
    również usługi w zakresie raportowania dotyczącego inwestorów, funduszy oraz ich
    portfolio (tj. zestawów papierów wartościowych), w szczególności:
        wycenę i rozliczanie portfolio, obliczanie wartości aktywów netto (NAV);
        usługi rejestrowe, agencji transferowej i obsługi inwestorów;
        usługi przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy (AML) i badania należytej
        staranności (due diligence) związane z inwestorami i aktywami;
        usługi dotyczące ustalania miejsca dokonywania inwestycji i usługi biurowe;
        usługi związane ze sprawozdaniami finansowymi;
        usługi dotyczące raportowania związane z obsługą portfolio i inwestorów;
        raportowanie, zgodnie z wymogami regulacyjnymi, związane z funduszami
        inwestycyjnymi i portfoliami;
        rozwiązania typu front office;
        usługi „middle office”;
        zarządzanie danymi dotyczącymi papierów wartościowych;
        analiza wydajności;
        usługi zarządzania w kontekście aspektów środowiskowych, społecznych i
        korporacyjnych (ESG).
    Powyższe usługi zwane będą dalej łącznie jako: „Usługi zarządzania funduszami”.
    Wnioskodawca świadczy Usługi zarządzania funduszami na rzecz klientów z państw
    członkowskich Unii Europejskiej, głównie z Luksemburga, Francji i Szwecji. Spółka nie
    świadczy usług na rzecz polskich klientów. Spółka zatrudnia około (...) pracowników na
    terenie Europy.
    (...) 2023 r. Spółka założyła w Polsce swój oddział (...) Oddział w Polsce (NIP: (...); dalej jako:
    „Oddział”), którego siedziba znajduje się w (...).
    Oddział został utworzony w celu świadczenia usług na rzecz swojej centrali w
    Luksemburgu (czyli dla Wnioskodawcy) i funkcjonuje jako przedłużenie funkcji
    wykonywanych przez Wnioskodawcę, o ile pozwalają na to wymogi prawne. Oddział
    podlega wszystkim politykom, procedurom oraz instrukcjom roboczym Centrali. Czynności
    wykonywane przez Oddział mają na celu wsparcie Usług zarządzania funduszami
    inwestycyjnymi, które są oferowane przez Spółkę dla jej klientów.
    Oddział obecnie wykonuje następujące czynności na rzecz Spółki:
        obsługa klienta;
        czynności Customer Due Diligence;
        finanse i księgowość przedsiębiorstw;
        usługi w zakresie zgodności i wydajności funduszy;
        aplikacje IT i integracja systemów IT;
        usługi prawne i pomocnicze;
        operacje związane z papierami wartościowymi i „middle office”;
        księgowość funduszy;
        agencja transferowa i obsługa akcjonariuszy;
        usługi z zakresu Compliance;

        raportowanie w ramach MSSF (Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości
        Finansowej).
    Spółka rozważa również potencjalne rozwinięcie następujących czynności w Oddziale w
    przyszłości, przykładowo (lecz nie wyłącznie):
        infrastruktura i operacje IT;
        rozwój usług IT;
        cyberbezpieczeństwo i zarządzanie ryzykiem IT;
        raportowanie finansowe;
        sprawozdawczość regulacyjna;
        audyt wewnętrzny.
    W tym momencie celem Spółki jest, aby do końca roku finansowego 2028, 40% jej
    całkowitego personelu była zlokalizowana w Oddziale.
    Wnioskodawca jest zdania, że Oddział nie byłby w stanie przygotować samodzielnie usług
    świadczonych na rzecz klientów Spółki. Czynności wykonywane przez Oddział stanowią
    bowiem (oraz będą w przyszłości) mniejszość czynności wykonywanych przez Spółkę jako
    całość (Centrala + Oddział), licząc na podstawie zasobów osobowych zlokalizowanych w
    Oddziale i nie obejmują wszystkich funkcji składających się na kompleksową usługę
    zarządzania funduszami inwestycyjnymi. Pierwotnym celem utworzenia Oddziału było
    stworzenie Spółce możliwości dostarczania swoim klientom takich samych usług z dwóch
    różnych lokalizacji, przy zastosowaniu tej samej technologii, procedur i struktury kontroli,
    stosowanych w Centrali, jednak obecnie Oddział jest w stanie jedynie w ograniczonym
    stopniu wspierać kompleksowe usługi świadczone przez Spółkę.
    Członkowie personelu zlokalizowanego w Oddziale są całkowicie zintegrowani z działami i
    kierownictwem Centrali i za swoją pracę odpowiadają przed kierownictwem w
    Luksemburgu. Oddział nie stworzy własnych polityk, procedur czy instrukcji roboczych, a
    jednostka Centrali odpowiedzialna za wewnętrzną kontrolę rozszerzy swoją działalność,
    tak aby pokryć również czynności wykonywane przez Oddział.
    Oddział nie posiada działu sprzedaży, a zatrudnieni pracownicy nie posiadają uprawnień
    do podejmowania decyzji w imieniu Spółki, zawierania umów z klientami, negocjowania
    umów ani przyjmowania zamówień od klientów. To centrala Wnioskodawcy posiada
    pełnię decyzyjności, podejmuje wszelkie decyzje biznesowe i świadczy usługi
    bezpośrednio na rzecz swoich klientów, zaś Oddział nie jest uwzględniany ani w procesach
    decyzyjnych, ani w umowach sprzedaży zawieranych przez Spółkę. Ryzyko związane ze
    świadczonymi na rzecz klientów usługami ponosi wyłącznie Wnioskodawca. Zatem
    wszelkie istotne decyzje dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski są
    podejmowane w Luksemburgu.
    Niemniej jednak, w przyszłości planowane jest umieszczenie w Oddziale lokalnego
    managera, który będzie reprezentantem uprawnionym m.in. do podpisywania (wraz z
    innym managerem z biura w Luksemburgu) umów z pracownikami. Lokalny manager
    będzie podlegał instrukcjom osób z Centrali oraz nie będzie miał żadnej autonomii
    decyzyjnej w kwestiach biznesowych.
    Oddział obecnie wynajmuje biuro w (...) i zatrudnia własnych pracowników (docelowo
    planuje się zatrudnienie w wysokości około 125 pracowników do końca roku finansowego
    2025). Pracownicy są i będą zatrudniani bezpośrednio przez Oddział, podczas gdy w
    procesie rekrutacji oraz szkolenia uczestniczą zarówno Oddział, jak i Spółka. Pracownicy są
    (i będą) zatrudnieni na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony (początkowo
    otrzymują umowę na okres 6 miesięcy, która następnie jest przedłużana na czas
    nieokreślony).

    Jedynym odbiorcą/beneficjentem czynności wykonywanych przez Oddział jest Spółka.
    Wynagrodzenie dla Oddziału jest obliczane poprzez zastosowanie mechanizmu cen
    transferowych.
    Koszty zatrudnienia pracowników i wynajmu biura stanowią główne wydatki Oddziału.
    Oddział dokonuje w szczególności nabycia następujących usług i towarów:
    a. z zakresu kosztów pracowniczych:
      - ochrona zdrowia dla pracowników i inne bonusy takie jak karty (...), ubezpieczenia,
        zwroty kosztów okularów;
      - wydatki na podróże służbowe: bilety lotnicze i kolejowe, taksówki, diety;
      - usługi kadrowe (HR), płacowe, związane z rekrutacją;
      - wydarzenia związane z budową zespołu, koszty reprezentacji (m.in. usługi
        restauracyjne);
      - usługi BHP, szkoleniowe;
      - podpisy elektroniczne;
    b. z zakresu pozostałych kosztów ogólnych:
      - usługi prawne i konsultingowe, tłumaczenia;
      - koszty utrzymania sprzętu (komputerów) i usługi instalacyjne;
      - audyt i doradztwo podatkowe;
    c. z zakresu kosztów biura:
      - najem biura;
      - opłaty za prąd;
      - wyposażenie biura, karty dostępu, materiały biurowe;
    d. z zakresu kosztów pozostałych:
      - obowiązkowe składki takie jak CSSF;
    - dalej łącznie jako „Nabycia”.
    To Oddział jest stroną umów zawieranych w związku z nabywaniem towarów i usług na
    terytorium Polski. Towary i usługi nabywane na terytorium Polski są wykorzystywane dla
    potrzeb Oddziału, związanych z wykonywaniem czynności na rzecz Centrali. Osoba
    działająca w imieniu Oddziału podpisuje umowy dotyczące zakupów.
    Część Nabyć, takich jak wynajem biura i nabywanie usług konsultingowych,
    dokonywanych przez Oddział, jest finansowo wspierana przez Spółkę.
    Okazjonalnie, Spółka wysyła własny sprzęt IT (np. laptopy, smartfony) z terytorium
    Luksemburga lub Niemiec do Oddziału w Polsce. Sprzęt IT jest wykorzystywany w
    działalności Oddziału. W związku z tymi przemieszczeniami, Spółka planuje dokonać
    rejestracji jako podatnik VAT w Polsce, w celu rozliczenia wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o VAT.
    Spółka przekazuje również pracownikom Oddziału różnego rodzaju benefity (np. karty
    wstępu do klubów sportowych).
    Wnioskodawca nie nabywa i nie będzie nabywał w Polsce żadnych usług w zakresie
    pozyskiwania klientów, prowadzenia działań marketingowych oraz prowadzenia akcji
    informacyjnych o usługach Spółki.
    Jednocześnie Wnioskodawca deklaruje, że będzie posiadał odpowiednią dokumentację,
    potwierdzającą związek podatku VAT naliczonego w Polsce, z Usługami zarządzania
    funduszami świadczonymi przez Spółkę.

    Spółka nie jest członkiem grupy VAT w Polsce.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    1. czy Oddział nabywając towary i usługi dokonuje nabycia jako zarejestrowany czynny
      podatnik podatku VAT, jeśli nie to czy Oddział dokonując odliczenia będzie miał status
      zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT;
    Obecnie Spółka nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku VAT w Polsce.
    Zdaniem Spółki Oddział nie jest odrębnym podatnikiem VAT - podatnikiem z punktu
    widzenia VAT jest Spółka, która obecnie nie odlicza VAT naliczonego od dokonywanych w
    Polsce nabyć.
    Jednocześnie, jak zaznaczono we wniosku, okazjonalnie Spółka wysyła własny sprzęt IT
    (np. laptopy, smartfony) z terytorium Luksemburga lub Niemiec do Oddziału w Polsce.
    Sprzęt IT jest wykorzystywany w działalności Oddziału. W związku z tymi
    przemieszczeniami, Spółka planuje dokonać rejestracji jako podatnik VAT w Polsce, w celu
    rozliczenia wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o
    VAT.
    Jednocześnie Spółka oświadcza, że będzie posiadała status zarejestrowanego czynnego
    podatnika podatku VAT, dokonując odliczenia podatku VAT (jeśli Organ w wydanej na
    Wniosek interpretacji indywidualnej stwierdzi, że Spółka jest uprawniona do odliczenia
    podatku VAT w Polsce).
    2. czy w państwie siedziby Centrala w ramach działalności gospodarczej wykonuje tylko
      czynności opodatkowane, które uprawniają do odliczenia podatku naliczonego czy też
      zarówno czynności opodatkowane, które uprawniają do odliczenia podatku
      naliczonego jak i czynności opodatkowane, które nie uprawniają do odliczenia
      podatku naliczonego;
    Wnioskodawca w państwie siedziby Centrali, tj. w Luksemburgu, wykonuje zarówno
    czynności podlegające opodatkowaniu VAT (uprawniające do odliczenia podatku
    naliczonego), jak i czynności zwolnione z VAT (nie dające prawa do odliczenia podatku
    naliczonego). Występuje zatem tzw. działalność mieszana, obejmująca działalność
    uprawniającą do odliczenia podatku VAT, a także czynności, które nie są objęte prawem
    do odliczenia.
    3. jeśli w państwie siedziby Centrala w ramach działalności gospodarczej wykonuje
      zarówno czynności opodatkowane, które uprawniają do odliczenia podatku
      naliczonego jak i czynności opodatkowane, które nie uprawniają do odliczenia
      podatku naliczonego należało wskazać konkretnie czy działalność Oddziału polegająca
      na wsparciu Centrali (w związku z którą dokonywane są na terytorium kraju zakupy
      (Nabycia)) służy wykonywaniu przez Centralę na terytorium Luksemburga czynności
      opodatkowanych, które nie uprawniają do odliczenia podatku naliczonego;
    Czynności wykonywane przez Oddział w Polsce mają na celu wsparcie Centrali w całej
    działalności gospodarczej Centrali, tj. są świadczone zarówno w odniesieniu do czynności
    Centrali podlegających opodatkowaniu VAT (uprawniających do odliczenia podatku
    naliczonego), jak i czynności Centrali zwolnionych z VAT (nie dających prawa do odliczenia
    podatku naliczonego).
    4. czy działalność Oddziału polegająca na wsparciu Centrali (w związku z którą
      dokonywane są na terytorium Polski zakupy (Nabycia)) służy wykonywaniu przez
      Centralę na terytorium Luksemburga czynności opodatkowanych, które uprawniają do
      odliczenia podatku naliczonego;
    Jak wskazała Spółka w odpowiedzi na pytanie nr 3, czynności wykonywane przez Oddział w
    Polsce mają na celu wsparcie Centrali w całej działalności gospodarczej Centrali, tj. są

    świadczone zarówno w odniesieniu do czynności Centrali podlegających opodatkowaniu
    VAT (uprawniających do odliczenia podatku naliczonego), jak i czynności Centrali
    zwolnionych z VAT (nie dających prawa do odliczenia podatku naliczonego).
    5. czy Spółka należy do Grupy VAT utworzonej poza terytorium kraju, jeśli tak należało
      wskazać:
        a. od kiedy należy do Grupy VAT,
        b. jakim numerem NIP posługuje się Grupa VAT,
        c. czy w rozliczeniach z innymi podatnikami Państwa Spółka posługuje się numerem
        NIP należącym do Grupy VAT,
    - należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia.
    Spółka informuje, że nie jest członkiem Grupy VAT utworzonej poza terytorium kraju.
    Pytania
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w opisanym we Wniosku
      stanie faktycznym, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w zakresie dokonywanej sprzedaży, w rozumieniu art. 11 ust. 2
      Rozporządzenia, na terytorium Polski i w związku z tym usługi świadczone przez
      Spółkę nie powinny być raportowane w polskich deklaracjach VAT Spółki?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w opisanym we Wniosku
      stanie faktycznym, Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej w zakresie dokonywanych zakupów, w rozumieniu art. 11 ust. 1
      Rozporządzenia, na terytorium Polski i w związku z tym miejsce świadczenia usług
      objętych regulacją art. 28b ustawy o VAT, wykonywanych na rzecz Oddziału przez
      polskich usługodawców (nabycia dokonywane przez Oddział) powinno być ustalane
      zgodnie z regułą wynikającą z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, tj. usługi te są
      opodatkowane na terytorium Polski?
    3) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w opisanym we Wniosku
      stanie faktycznym, Spółka ma prawo do odliczenia VAT naliczonego w pełnej
      wysokości z tytułu Nabyć, na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1
    Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie
    dokonywanej sprzedaży, w rozumieniu art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, na terytorium Polski
    i w związku z tym usługi świadczone przez Spółkę nie powinny być raportowane w
    polskich deklaracjach VAT Spółki.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2
    Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie
    dokonywanych zakupów, w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na terytorium Polski
    i w związku z tym miejsce świadczenia usług objętych regulacją art. 28b ustawy o VAT,
    wykonywanych na rzecz Oddziału przez polskich usługodawców (nabycia dokonywane
    przez Oddział) powinno być ustalane zgodnie z regułą wynikającą z art. 28b ust. 2 ustawy
    o VAT, tj. usługi te są opodatkowane na terytorium Polski.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3
    Spółka ma prawo do odliczenia VAT naliczonego w pełnej wysokości z tytułu Nabyć, na
    podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 1
    1. Wnioskodawca oraz Oddział jako jeden podatnik VAT

    Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w
    Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 470 z późn. zm.),
    zwanej dalej ustawą o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych
    osób zagranicznych.
    Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców
    zagranicznych i innych osób zagranicznych, dla wykonywania działalności gospodarczej na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich
    mogą tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Pojęcie „oddział” zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 4 ustawy o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych, jako wyodrębniona i
    samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywana przez
    przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania
    działalności.
    Na podstawie art. 15 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych), przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może
    wykonywać działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność
    za granicą.
    W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i
    innych osób zagranicznych, przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest
    obowiązany używać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy
    zagranicznego wraz z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy
    oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”.
    Oddział posiada więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur
    firmy macierzystej), natomiast nie dysponuje możliwością prowadzenia działalności
    gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona działalność
    stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego.
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 1 sierpnia 2023
    r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.190.2023.2.RD: „W świetle powołanych regulacji prawnych,
    podmiot zagraniczny prowadzący działalność na terytorium Polski w formie oddziału,
    zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług, traktowany jest jako jeden
    podmiot - przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego oddziału jest jednoznaczna z
    rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada więc jedynie samodzielność
    organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej), natomiast nie posiada
    możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny
    rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej
    przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym działalność w Polsce
    pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce, przedsiębiorca
    zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy stwierdzić, że
    oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki macierzystej, lecz jest jej
    częścią.”
    Nie ulega zatem wątpliwości, że Spółkę i Oddział na gruncie niniejszej sprawy należy
    traktować jako jednego podatnika VAT.
    Praktycznym skutkiem takiego podejścia jest również uznanie, że czynności wykonywane
    przez Oddział na rzecz Spółki (Centrali) nie stanowią samoistnych usługi podlegających
    opodatkowaniu VAT.
    2. Koncepcja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” dla celów VAT
    1) Uwagi ogólne

    Stosownie do treści art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Zasadą jest zatem, że miejsce świadczenia usług, poza przypadkami usług enumeratywnie
    wymienionych w ustawie o VAT, determinuje miejsce, w którym usługobiorca posiada
    siedzibę, czyli miejsce w którym wykonywane są funkcje naczelne zarządu
    przedsiębiorstwa, tj. zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania
    przedsiębiorstwem, znajduje się adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa i
    znajduje się miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa (art. 10 Rozporządzenia).
    Jak już wskazano, Oddział nie stanowi na gruncie VAT odrębnego od Spółki podatnika.
    Wobec tego zaznaczyć należy, że usługi świadczone przez polskich dostawców
    niewątpliwie świadczone są na rzecz podatnika - tj. Spółki. Cześć z tych usług (np. najem
    biura) będzie opodatkowana polskim VAT zgodnie z regulacją szczególną art. 28e ustawy o
    VAT (opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości). Jednocześnie, znaczna część
    usług stanowiących Nabycia, będzie podlegała regule ogólnej z art. 28b ustawy o VAT.
    Poprzestanie na prostej konstatacji, że Wnioskodawca posiada siedzibę działalności
    gospodarczej poza terytorium Polski - w Luksemburgu - nie wyczerpuje istoty zagadnienia
    poddanego interpretacji. Zgodnie bowiem z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku,
    gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej,
    miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zatem dla przyjęcia prawidłowych zasad opodatkowania VAT usług należy przeanalizować,
    czy konkretny usługobiorca, działając przy nabyciu danych świadczeń w charakterze
    podatnika, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, dla
    którego świadczone byłyby te usługi.
    Dopiero wykluczenie tej okoliczności pozwala na ustalenie miejsca świadczenia zgodnie z
    regułą wynikającą z przepisu art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, tj. w oparciu o miejsce siedziby
    nabywcy usługi.
    Ze względu na fakt, że Wnioskodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej na
    terytorium kraju, dla ustalenia miejsca świadczenia usług nabywanych przez
    Wnioskodawcę za pośrednictwem Oddziału, konieczne jest zweryfikowanie, czy będzie on
    posiadał na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Powyższe natomiast warunkowane jest dokonaniem prawidłowej wykładni pojęcia „stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” dla celów VAT.
    2) Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej sformułowana w
    Rozporządzeniu oraz w orzecznictwie TSUE
    Art. 11 Rozporządzenia
    Przepisy ustawy o VAT, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie definiują pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie to jest pojęciem prawa
    Unii Europejskiej, zdefiniowanym w art. 11 Rozporządzenia dla celów przepisów
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r. ze zm.; dalej:
    „Dyrektywa VAT”), a zatem w istocie dla celów przepisów krajowych stanowiących
    transpozycję Dyrektywy VAT do porządków prawnych poszczególnych państw
    członkowskich - w przypadku Polski dla celów ustawy o VAT. W tym zakresie natomiast nie
    można zapominać, że przepisy Rozporządzenia stosuje się bezpośrednio we wszystkich
    państwach członkowskich Unii Europejskiej, można tym samym powoływać się na nie
    wprost przed organami władzy publicznej, w tym organami podatkowymi danego państwa.

    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. zakupowe stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dalej również jako: „zakupowe FE”).
    Przy czym podkreślenia wymaga, że w efekcie transpozycji do polskiego systemu
    prawnego ww. art. 44 Dyrektywy VAT, miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika
    działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę
    swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu
    innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby
    lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług
    jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub
    zwykłe miejsce pobytu) są powoływane powyżej przepisy art. 28b ust 1 i 2 ustawy o VAT.
    Ponadto stosownie do art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, na potrzeby przepisów art. 45, art.
    56 ust. 2 akapit 2 oraz art. 192a Dyrektywy VAT, „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje (tzw. sprzedażowe stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, dalej również jako: „sprzedażowe FE”).
    Powołana powyżej definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    zawarta w Rozporządzeniu stanowi, w istocie, usankcjonowanie ugruntowanego
    stanowiska prezentowanego w odniesieniu do koncepcji stałego miejsca prowadzenia
    działalności na przestrzeni lat w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”). Powyższe potwierdza jednoznacznie chociażby motyw 14
    preambuły do Rozporządzenia, zgodnie z którym wyjaśnienie pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej służyć ma zapewnieniu jednolitego stosowania
    zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu i powinno
    uwzględniać orzecznictwo TSUE.
    Orzecznictwo Trybunału
    Analiza orzecznictwa Trybunału wskazuje, że TSUE wielokrotnie orzekał w kwestii stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, pozwalając na sformułowanie przesłanek,
    które, w przypadku ich łącznego wystąpienia, uzasadniają stwierdzenie, iż podatnik
    posiada w danym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez TSUE w pkt 18 orzeczenia w sprawie 168
    /84 (Gunter Berkholz), aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą
    można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą być
    łącznie spełnione następujące warunki: (i) miejsce to musi się charakteryzować pewną
    minimalną skalą działalności, oraz (ii) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz
    techniczne konieczne do wykonywania działalności.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) Trybunał stwierdził, że stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w
    sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii)
    podejmowania decyzji o charakterze zarządczym (por. pkt 16 wyroku). Analogiczne
    stanowisko Trybunał zajął w wyroku w sprawie C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA), w
    którym stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie

    członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się
    wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz
    podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa,
    mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w
    tym państwie”.
    Podobnie wnioski wypływają z wyroku w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg SarI), w
    którym Trybunał podkreślił, że „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie
    podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez
    zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia
    określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień
    trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w
    stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.
    Jednocześnie, jak wskazuje Trybunał, dla zaistnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w danym państwie Unii Europejskiej nie jest konieczne
    posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile dostępność innego
    zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego (tak np. TSUE wyroku w
    sprawie C-605/12, Welmory sp. z o.o.).
    Jak wynika z powyższego, powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w każdym przypadku będzie stanowiło rezultat działalności gospodarczej
    podatnika. Jednakże nie oznacza to, że każdy rodzaj działalności gospodarczej
    automatycznie będzie skutkował powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT. Samo prowadzenie takiej działalności na terenie danego
    kraju nie powoduje bowiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, w sytuacji, gdy łącznie kilka kluczowych cech wyodrębnionych przez TSUE
    nie będzie charakteryzowało obecności danego podmiotu w tym państwie.
    Kierując się definicją stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawartą w
    Rozporządzeniu oraz biorąc pod uwagę przywołane powyżej orzecznictwo TSUE, należy
    wskazać, że przesłanki, których łączne zaistnienie powoduje, iż można mówić o powstaniu
    „sprzedażowego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w odniesieniu do
    danego podatnika, obejmują w szczególności:
    A. obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktury własnej lub
    zapewnionej przez podmiot zewnętrzny),
    B. określony poziom stałości prowadzenia działalności gospodarczej, wyrażony jako
    zamiar podatnika co do prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny.
    Na wymienione powyżej cechy stałego miejsca działalności gospodarczej wskazują
    również polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA
    /Wa 1979/16, wpisujący się w aktualną linię orzeczniczą organów podatkowych oraz
    sądów, w który WSA słusznie podsumował:
    „(...) Z orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-190/95 Aro Lease, C-168/84 Berkholz,
    C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA
    /Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach
    dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”, użytego w art. 11 Rozporządzenia
    Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:
    1. wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności,
      niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i
      osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić
      łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,

    2. pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania
      w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia
      szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej
      działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce,
      ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,
    3. orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego
      zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych
      wyroków, sygn. C- 168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza
      zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad
      pracownikami wykonującymi usługę,
    4. okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla
      zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w
      kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11
      Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie
      dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w
      ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada
      miejsce stałej działalności, nie należy ujmować łącznie zasobów związanych wyłącznie
      z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą.”
    3. Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce w zakresie
    dokonywanej sprzedaży („sprzedażowego FE”)
    Biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    zawartą w Rozporządzeniu, jak również kryteria sformułowane w orzecznictwie TSUE,
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym nie posiada w
    Polsce sprzedażowego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów
    VAT. Za takim stanowiskiem przemawia analiza kryteriów zaistnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ad A Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych
    Aby obecność danego podatnika w kraju innym niż kraj jego siedziby można było uznać za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jego zaangażowanie powinno
    przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, tj. powinno się przejawiać w istnieniu w
    tym państwie odpowiedniej struktury osobowo-rzeczowej występującej w sposób stały
    (tzn. powtarzalny i nieprzemijający). Wspomniana struktura ma nie być tylko odbiorcą
    usług świadczonych dla potrzeb Centrali podatnika. Usługi faktycznie mają być świadczone
    dla potrzeb tej struktury.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności. Problematyka ta została poruszona przez Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyroku z dnia 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, w którym „To, czy posiadane w
    danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
    kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności.”

    Powyższe oznacza, że dla uznania, iż Spółka posiada na terytorium kraju stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca powinien posiadać w Polsce
    zarówno personel, jak i zasoby rzeczowe, potrzebne dla samodzielnego wykonywania
    działalności, jak i konsumowania dostarczanych usług. Tymczasem analiza okoliczności
    faktycznych niniejszej sprawy wskazuje, że taka sytuacja nie będzie miała miejsca w
    odniesieniu do Spółki. Żadna z czynności wykonywanych przez Oddział na rzecz Spółki nie
    będzie autonomiczna, wszystkie będą miały bowiem charakter pomocniczy względem
    działalności Wnioskodawcy i będą stanowiły tylko część finalnej usługi oferowanej
    klientowi.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Oddział w ramach swojej działalności wspiera
    przygotowanie usług świadczonych przez Centralę na rzecz jej klientów, polegających na
    kompleksowym zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi.
    Biorąc pod uwagę ilość oraz rodzaj czynności wykonywanych przez Oddział, Spółka uważa,
    że świadczone przez Spółkę Usługi zarządzania funduszami są w głównej mierze
    przygotowywane w Luksemburgu. Świadczy o tym fakt, że większość końcowego efektu
    usługi nadal przygotowywana jest przez Centralę, podczas gdy polski Oddział pełni jedynie
    funkcje uzupełniające. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Oddział nie byłby w
    stanie przygotować samodzielnie usług świadczonych na rzecz klientów Spółki.
    Usługi zarządzania funduszami są wyjątkowo złożone i składają się z wielu różnych funkcji,
    które musi wykonywać usługodawca. Tymczasem działalność Oddziału ogranicza się do
    wybranych operacji, niestanowiących jednej spójnej całości w postaci gotowego do
    przekazania klientowi efektu świadczonej usługi. Powyższe świadczy o tym, że Oddział nie
    dysponuje siłami i środkami w zakresie zaplecza personalno-technicznego, które
    umożliwiałyby świadczenie usług sprzedawanych przez Spółkę.
    Jak zauważył Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia
    1 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.543.2022.2.JO, stwierdził, że „Ponadto, jak
    wynika z okoliczności sprawy działalność Przedstawicielstwa Spółki w Polsce, jest
    działalnością w zakresie reklamy i promocji, która ma jedynie charakter pomocniczy dla
    działalności Spółki. Tym samym prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie
    powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast
    zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej
    struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenia działalności gospodarczej odbiór
    i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i
    techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą”.
    Podobny pogląd wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.613.2021.2.RST, w
    której organ stwierdził, że „Zakres usług wykonywanych przez pracowników Spółki do
    października 2019 r., a następie po reorganizacji przez pracowników Zainteresowanego
    ma charakter pomocniczy w stosunku do działalności centrali w Niemczech. Natomiast
    prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie powoduje powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zaplecze personalne i techniczne
    powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu
    miejscu prowadzenie działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie nabywanych usług
    dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie
    prowadzić działalność gospodarczą.”
    Organy podatkowe nie pozostawiają zatem wątpliwości, że wykonywanie działalności o
    charakterze pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Natomiast jak już wykazano, Oddział w Polsce będzie prowadził
    wyłącznie działalność pomocniczą względem działalności wykonywanej przez
    Wnioskodawcę. Spółka przesunie część czynności wykonywanych w ramach działalności
    gospodarczej, które mogą być wykonywane w sposób zdalny spoza kraju siedziby, do
    Polski, i pozostawi je w kompetencjach Oddziału. Natomiast w żadnym przypadku nie

    będzie to działalność wyłącznie wykonywana przez Oddział - każda czynność będzie w
    dużym stopniu wykonywana przez Spółkę w Luksemburgu, zaś jedynie w pozostałej części
    będzie dopełniana przez polski Oddział.
    Kontynuując analizę argumentacji przedstawionej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w przytoczonych interpretacjach, należy stwierdzić, że z całą pewnością
    zaplecze personalne i techniczne, którym będzie dysponował Oddział, nie będzie w stanie
    prowadzić samodzielnej działalności gospodarczej.
    Zatrudnieni przez Oddział pracownicy będą wykonywali jedynie wybrane czynności
    spośród wszystkich wykonywanych przez Wnioskodawcę i to do Spółki będzie należało
    władztwo dotyczące tego, jakie czynności mają być wykonywane przez Oddział. To
    Wnioskodawca będzie zlecał wykonywanie konkretnych czynności pracownikom Oddziału
    przebywającym w Polsce ze względu na fakt, że Oddział nie będzie dysponował kadrą
    zarządzającą ani osobami umocowanymi do podejmowania jakichkolwiek decyzji
    biznesowych w imieniu Spółki. Od pewnego momentu w Oddziale będzie na stałe
    przebywał lokalny manager, któremu będą podlegać pracownicy Oddziału, jednak on sam
    również będzie otrzymywał wytyczne z Centrali w Luksemburgu.
    Co równie istotne, Oddział nie będzie posiadał działu sprzedaży, a pracownicy w nim
    zatrudnieni nie będą mieli prawa do negocjowania ani zawierania umów, a także
    akceptowania zamówień klientów. Wszystkie te decyzje pozostaną w wyłącznej
    kompetencji centrali Wnioskodawcy w Luksemburgu. W efekcie, Oddział nie będzie w
    stanie samodzielnie świadczyć usług na rzecz klientów zewnętrznych. Należy podkreślić,
    że usługi świadczone przez Wnioskodawcę charakteryzują się wysokim stopniem
    złożoności - jest to kompleksowa obsługa finansowa najczęściej bardzo dużych
    podmiotów (funduszy). Oddział, w zakresie wykonywanych przez niego czynności
    opisanych w stanie faktycznym, które będą stanowiły jedynie część wspomnianej
    kompleksowej obsługi finansowej, nie mógłby całkowicie zaspokoić zapotrzebowania
    danego klienta na taką usługę. Dopiero w połączeniu z rozbudowaną działalnością centrali
    Wnioskodawcy, czynności wykonywane przez Oddział złożą się na finalną usługę
    oferowaną klientom Spółki.
    Na konieczność odniesienia czynności wykonywanych przez strukturę zaplecza
    personalnego i technicznego do charakteru usług, których wyświadczenie jest celem
    działalności, ponownie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w
    prawomocnym wyroku z dnia 3 grudnia 2021 r. (sygn. akt I SA/Gl 1179/21): „ (...) to czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług, bowiem siły i środki mają być odpowiednie
    do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie
    usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje,
    zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze
    personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać
    za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio -
    stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby
    było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do
    sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.”
    Wobec powyższego nie można uznać, że Oddział będzie w stanie prowadzić działalność
    gospodarczą przy użyciu posiadanego zaplecza personalnego i technicznego, gdyż jak
    dowiedziono powyżej, nie byłby w stanie ani zawrzeć umów z klientami, ani wytworzyć
    usługi przez nich pożądanej.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że nie można byłoby uznać wykonywania czynności
    pomocniczych przez Oddział, za które Oddziałowi będzie przysługiwało wynagrodzenie
    zgodnie z mechanizmem cen transferowych, za świadczenie usług na rzecz Wnioskodawcy
    opodatkowane VAT. Jak bowiem wskazano we wstępnej części uzasadnienia, Oddział i
    Wnioskodawca na gruncie VAT są jednym podatnikiem, nie zaś dwoma odrębnymi. W
    konsekwencji, czynności wykonywane pomiędzy Oddziałem a Wnioskodawcą będą miały

    charakter tzw. czynności wewnątrzzakładowych, co będzie skutkowało uznaniem tych
    czynności za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Takie
    podejście zostało potwierdzone m.in. w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.190.2023.2.RD. Zatem
    chybione byłyby próby uznania możliwości samodzielnego wykonywania przez Oddział
    czynności na rzecz Wnioskodawcy, do wykonywania których został powołany, za argument
    przemawiający za spełnieniem przesłanki odpowiedniego zaplecza personalnego i
    technicznego.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on dysponował w Polsce
    wystarczającą strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która
    uprawniałaby do wniosku, że Spółka posiada lub będzie posiadała stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Polski. Czynności wykonywane przez
    Oddział wprawdzie będą wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej, jednak
    Oddział nie może zostać uznany za nawet hipotetycznie zdolny do samodzielnego
    świadczenia usług, które świadczone są przez Wnioskodawcę na rzecz klientów.
    Brak mu bowiem zaplecza personalnego, które umożliwiałoby świadczenie usług klientom
    zewnętrznym, w szczególności kadry umocowanej do podejmowania decyzji biznesowych,
    niezbędnych dla samodzielnego funkcjonowania przedsiębiorstwa. Pracownicy Oddziału
    będą wykonywali jedynie wybrane czynności, których w oderwaniu od czynności
    wykonanych w centrali Spółki w Luksemburgu, nie sposób uznać za usługę, którą Oddział
    mógłby zaoferować potencjalnym klientom. Co więcej, zaplecze techniczne w postaci,
    głównie, wyposażenia IT, będzie w zdecydowanej większości zapewnione przez centralę w
    Luksemburgu, Oddział nie będzie posiadał nad nim żadnego władztwa, nie kupi go ani nie
    będzie go wynajmował.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że Oddział w Polsce, świadcząc jedynie czynności
    pomocnicze względem usług oferowanych przez Spółkę swoim klientom, nie byłby w
    stanie samodzielnie prowadzić działalności gospodarczej, w związku z czym podstawowe
    kryterium posiadania odpowiednich zasobów ludzkich oraz technicznych nie może zostać
    uznane za spełnione.
    Ad B Kryterium niezależności prowadzonej działalności gospodarczej
    Abstrahując od faktu, że sam brak odpowiedniej struktury osobowo-rzeczowej w Polsce
    przekreśla możliwość posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenie
    działalności gospodarczej na terytorium kraju w zakresie dokonywanej sprzedaży, Spółka
    chciałaby również podkreślić, że w analizowanej sprawie nie zostanie spełniona
    przesłanka niezależności działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę w
    Polsce.
    Jak wskazano powyżej, zgodnie z orzecznictwem TSUE stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej musi bowiem przejawiać się w posiadaniu w danym państwie
    infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych - tj.
    niezależności decyzyjnej. Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez
    tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego
    podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności
    opodatkowanych VAT.
    Powyższe podejście podzielają także polskie sądy administracyjne. Przykładowo, w
    orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 czerwca 2009 r.
    (sygn. III SA/Wa 110/09), powołując wyroki Trybunału, WSA stwierdził, że „ETS zdefiniował
    pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności jako to, gdzie podmiot posiada zasoby
    ludzkie, zasoby techniczne a także infrastrukturę umożliwiającą zawieranie umów i
    podejmowanie decyzji zarządczych. Nadto, powyższe zasoby i infrastruktura muszą
    charakteryzować się pewną stałością oraz umożliwiać świadczenie usług w sposób
    niezależny.”

    Tymczasem na terytorium Polski Wnioskodawca nie posiada żadnych osób, które byłyby
    uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących sprzedaży świadczonych
    przez Spółkę usług, zawierania umów, przyjmowania zleceń, zobowiązywania się do
    dokonywania jakichkolwiek czynności opodatkowanych - czyli osób, które mogłyby
    oferować produkty Spółki i podejmować decyzje odnośnie do nawiązania relacji
    biznesowych z ewentualnymi nabywcami, co zasadniczo warunkuje możliwość
    rozpoczęcia świadczenia usług. Oddział nie będzie również posiadał działu sprzedaży,
    który w sposób autonomiczny oferowałby usługi klientom zewnętrznym. Wszelkie decyzje,
    które będą miały wpływ na działalność gospodarczą wykonywaną w Polsce, będą
    podejmowane przez pracowników zatrudnionych w centrali Spółki w Luksemburgu, gdyż
    to oni będą przekazywać instrukcje i zadania pracownikom Oddziału. Co więcej, również
    wszelkie decyzje biznesowe, tj. zawieranie umów, kształtowanie strategii biznesowej,
    inwestycje etc. będą podejmowane przez Wnioskodawcę z biura w Luksemburgu, zaś
    polski Oddział nie będzie miał w tych decyzjach żadnego udziału.
    Wprawdzie Spółka planuje zatrudnienie w polskim Oddziale lokalnego managera, któremu
    podlegać będą pracownicy Oddziału, jednak nie będzie to osoba o jakiejkolwiek autonomii
    decyzyjnej, w związku z czym nie wpłynie ona na wysunięty wyżej wniosek o braku
    niezależności decyzyjnej Oddziału.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia
    3 grudnia 2021 r. (sygn. akt I SA/Gl 1179/21): „Również decyzje podejmowane za granicą z
    oczywistych względów nie mogą kreować zdolności decyzyjnej po stronie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.”
    Powyższe wyjaśnia bezsprzecznie, że absolutnie konieczne dla uznania przesłanki
    niezależności działalności gospodarczej za spełnioną, jest występowanie pewnej zdolności
    decyzyjnej po stronie Oddziału. W omawianym stanie faktycznym, taka zdolność decyzyjna
    nie wystąpi. Mimo, że Oddział będzie zatrudniał pracowników wykonujących czynności,
    które będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę do prowadzonej działalności, trudno
    uznać, że Oddział będzie w stanie prowadzić działalność gospodarczą w Polsce w sposób
    niezależny w sytuacji, gdy nie będzie uczestniczył w podejmowaniu jakichkolwiek decyzji
    dotyczących bieżącej działalności, sprzedaży, jak i długofalowej wizji rozwoju Spółki.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że działalność Oddziału na terytorium Polski
    ma charakter całkowicie zależny od centrali zlokalizowanej w Luksemburgu, co wyklucza
    możliwość uznania, iż ta struktura zasobów personalnych i technicznych kreuje
    Wnioskodawcy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w
    Polsce w zakresie dokonywanej sprzedaży.
    Ad C Kryterium stałości prowadzonej działalności gospodarczej
    Jak wynika z samego pojęcia, „stały” to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny - stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym
    określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność
    prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.
    W tym kontekście, w ocenie Wnioskodawcy, działalność prowadzona przez Oddział będzie
    nosiła znamiona „stałości” ze względu na wynajmowanie biura i zatrudnianie
    pracowników, którzy co prawda nie będą uczestniczyć w decyzjach biznesowych
    Wnioskodawcy ani sprzedaży usług (negocjowaniu czy zawieraniu umów, akceptowaniu
    zamówień), jednak będą zatrudnieni na stałe przez Oddział w Polsce. Dlatego, w ocenie
    Wnioskodawcy, można mówić o pewnej stałości prowadzonej przez Oddział działalności.
    Należy jednak stanowczo zaznaczyć, że, jak wskazano wyżej, Oddział, ze względu na swoje
    ograniczone kompetencje i wykonywanie jedynie pomocniczych czynności względem
    działalności Wnioskodawcy, nie będzie w stanie prowadzić samodzielnej działalności

    gospodarczej. Trudno zatem mówić o spełnieniu warunku „stałości prowadzonej
    działalności gospodarczej”, skoro dowiedziono ponad wszelką wątpliwość, że Oddział nie
    będzie prowadził działalności gospodarczej odrębnej od działalności Spółki.
    W przywoływanym już wyroku w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg SarI) Trybunał
    podkreślił, że „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie
    stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych
    zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa
    minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
    punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie
    danych usług w sposób niezależny”.
    Tymczasem trudno rozpatrywać „stałość” takich zasobów ludzkich i technicznych, które,
    jak wykazano na gruncie przedstawionego stanu faktycznego, wcale nie umożliwiają
    Oddziałowi świadczenia usług w sposób niezależny. Podstawowym bowiem aspektem
    wskazanym przez Trybunał jest charakterystyka zasobów ludzkich i technicznych,
    umożliwiająca świadczenie usług w sposób niezależny, zaś dopiero w dalszej kolejności
    wskazuje się, że owe zasoby mają odznaczać się pewną trwałością i stałością.
    Mając powyższe na uwadze, w opisanym stanie faktycznym rozważanie istnienia
    przesłanki „stałości prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać za bezzasadne.
    Jak wskazuje TSUE w orzeczeniu z dnia 7 maja 2020 r. (C-547/18) w sprawie, która
    dotyczyła polskiej spółki Dong Yang Electronics sp. z.o.o., „Z powyższych uwag wynika, że
    usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie
    trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie
    członkowskim spółkę zależną.”. Jak zauważył Trybunał w powyższym orzeczeniu, gdy
    mamy do czynienia z podmiotami będącymi w stosunku zależności, istotna jest analiza
    stosunków umownych między rzeczoną spółką, a jej spółką zależną w celu określania czy
    pierwsza z nich posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym
    państwie członkowskim. Co więcej, podejście to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie
    polskich organów podatkowych, gdzie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji z dnia 5 października 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.342.2023.2.RST,
    zgodził się z następującą oceną wnioskodawcy: „W konsekwencji, w Państwa ocenie sam
    fakt rejestracji Oddziału nie będzie przesądzał o konieczności uznania, że posiada ona na
    terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów Ustawy o VAT w związku z przepisem art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011.”
    Należy więc uwzględnić szereg kryteriów w celu ustalenia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej usługobiorcy.
    Podsumowując, zważywszy na wskazane okoliczności, w ocenie Wnioskodawcy nie można
    uznać, że w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada lub będzie posiadał stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w zakresie
    dokonywanej sprzedaży. Nie zostaną bowiem spełnione przesłanki pozwalające na
    uznanie, że Wnioskodawca posiada w Polsce miejsce charakteryzujące się (A) odpowiednią
    strukturą osobowo-techniczną oraz (B) umożliwiającą mu świadczenie usług w sposób
    niezależny. W ocenie Wnioskodawcy również stałość prowadzenia działalności na
    terytorium Polski nie będzie wystarczająca do spełnienia kryterium stałości prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    4. Brak konieczności raportowania Usług w polskich rozliczeniach VAT Spółki
    Końcowo wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności. Jak zaś wskazuje ust. 2 tego artykułu, działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób

    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W przypadku gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności wykorzystuje się
    jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie
    należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów
    lub świadczenia usług. W przypadku gdy podatnik wystawia jednak fakturę, posługując się
    numerem identyfikacyjnym VAT nadanym mu przez państwo członkowskie, w którym ma
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce to uznaje się za
    uczestniczące w realizacji tej dostawy towarów lub świadczenia usług w tym państwie
    członkowskim, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, usługi świadczone przez Spółkę są
    przygotowywane w głównej mierze przez Centralę, a jedynie wspierane przez Oddział.
    Pomimo, że Oddział wykonuje czynności będące częściami składowymi usług zarządzania
    funduszami inwestycyjnymi, takie jak m.in. księgowość, compliance, due diligence,
    obsługę klienta czy prace na konkretnych portfelach inwestycyjnych, nie można
    powiedzieć, że powoduje to, iż Oddział niezależnie świadczy usługi na rzecz klientów.
    Wciąż to Wnioskodawca jest stroną umów z klientami oraz samodzielnie przygotowuje
    przeważającą część kompleksowych usług zarządzania funduszami. Co więcej, to Centrala
    wystawia z tytułu świadczonych usług faktury VAT podlegające przepisom luksemburskim.
    Na podstawie powyższego należy stwierdzić, że mimo iż Oddział ma swój udział w wielu
    czynnościach związanych z zasadniczą działalnością gospodarczą Spółki (zarządzaniem
    funduszami inwestycyjnymi), udział ten ma jedynie charakter pomocniczy i nie stanowi
    całości usług świadczonych przez Spółkę. Trudno zatem nie zgodzić się ze stwierdzeniem,
    że to Centrala w Luksemburgu w sensie zarówno prawnym, jak i faktycznym, świadczy
    usługi na rzecz klientów Spółki. Tymczasem Oddział, poprzez wykonywanie czynności
    pomocniczych, wspiera Centralę w przygotowywaniu usług zarządzania funduszami w
    określonym zakresie.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że to Centrala powinna być uważana za
    rzeczywistego usługodawcę i powinna wykazywać świadczenie usług na rzecz swoich
    kontrahentów w deklaracjach VAT w Luksemburgu. Oddział zaś, jako świadczący usługi
    wyłącznie na rzecz Centrali będącej na gruncie VAT tym samym podatnikiem, nie powinien
    być zobligowany do raportowania jakichkolwiek czynności w polskich rozliczeniach VAT.
    Końcowo Wnioskodawca pragnie skonstatować, że jego zdaniem Spółka nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie dokonywanej
    sprzedaży, w rozumieniu art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, na terytorium Polski i w związku z
    tym usługi świadczone przez Spółkę nie powinny być raportowane w polskich deklaracjach
    VAT Spółki.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2
    Jak już wcześniej wskazano, żeby obecność danego podatnika w kraju innym niż kraj jego
    siedziby można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    zakresie dokonywanych zakupów („zakupowe FE”), jego zaangażowanie powinno przybrać
    konkretny wymiar osobowo- rzeczowy, tj. powinno się przejawiać w istnieniu w tym
    państwie odpowiedniej struktury osobowo- rzeczowej występującej w sposób stały (tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający). Wspomniana struktura ma nie być tylko odbiorcą usług
    świadczonych dla potrzeb Centrali podatnika. Usługi faktycznie mają być świadczone dla
    potrzeb tej struktury. Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że kryteria dotyczące
    „zakupowego FE” należy traktować oddzielnie od kryteriów przeznaczonych dla
    rozstrzygania o ewentualnym „sprzedażowym FE”.
    Odnosząc się do usług nabywanych przez Spółkę w Polsce (tj. Nabyć), należy wskazać, że
    wszystkie Nabycia są dokonywane bezpośrednio na potrzeby Oddziału. Są to m.in. usługi
    niezbędne do obsługi pracowników (usługi kadrowe, płacowe, szkoleniowe), koszty

    utrzymania sprzętu IT czy doradztwo podatkowe. Żadne z Nabyć nie jest dokonywane na
    potrzeby Centrali, ponieważ będąc zlokalizowana w Luksemburgu i stamtąd wykonująca
    wszystkie swoje funkcje, Centrala nie potrzebuje nabywać w Polsce usług innych niż usługi
    wewnątrzzakładowe świadczone przez Oddział.
    W konsekwencji, nabywane usługi są konsumowane wyłącznie przez Oddział, którego
    funkcjonowanie bez Nabyć byłoby niemożliwe. Konieczne jest w szczególności
    zapewnienie pracownikom przestrzeni biurowej poprzez nabywanie usług najmu, usługi
    kadrowe obejmujące pracowników Oddziału itd. Są to typowe wydatki biurowe, z których
    Oddział nie może zrezygnować, aby móc dalej wykonywać swoją działalność. Co więcej, w
    przyszłości planuje się zatrudnienie w Oddziale lokalnego managera, który jako
    zwierzchnik pozostałych pracowników, będzie dodatkowo nadzorował lub koordynował
    dokonywane Nabycia.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że Spółka posiada na terytorium Polski odpowiednie
    zaplecze personalno- techniczne, które umożliwia jej odbiór usług nabywanych od
    polskich kontrahentów. Nabywane usługi są bowiem w całości konsumowane przez
    Oddział i służą do wykonywania działalności gospodarczej Oddziału.
    Zatem, na terytorium Polski, poprzez Oddział jest prowadzona część działalności Spółki i w
    tym celu zostało zorganizowane odpowiednie zaplecze personalne (pracownicy Oddziału)
    oraz techniczne (wynajęte biuro), aby umożliwić odbiór nabywanych usług. Tym samym
    Spółka spełnia kryterium posiadania zaplecza technicznego i personalnego na terytorium
    Polski, w związku z czym zdaniem Spółki posiada ona stałe miejsce prowadzenia
    działalności w Polsce w zakresie dokonywanych nabyć, w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia.
    Tym samym, zważywszy na fakt, że miejsce świadczenia usług, które będą realizować
    polscy usługodawcy na rzecz Oddziału, określane jest zgodnie z regułami wynikającymi z
    art. 28b ustawy o VAT, nie ulega wątpliwości, że wobec utworzenia stałego miejsca
    prowadzenia działalności w Polsce, dla którego świadczone są te usługi, miejsce ich
    świadczenia powinno być określane zgodnie z przepisem art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    Miejscem świadczenia tych usług będzie zatem miejsce, gdzie Spółka jako usługobiorca
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności, na rzecz którego dokonywane są Nabycia
    - czyli Polska.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 3
    Zgodnie z generalną zasadą wynikającą z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik jest
    uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124) w zakresie, w
    jakim towary i usługi są przez niego wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych VAT.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że prawo do odliczenia podatku VAT jest jednym
    z podstawowych elementów konstrukcji podatku VAT obowiązującego w Unii Europejskiej.
    Zasadą jest, że podatek VAT ma być neutralny dla podatników, a wyrazem tej zasady jest
    właśnie prawo do odliczenia podatku VAT. Tym samym przepisy dotyczące prawa do
    odliczenia podatku VAT powinny być interpretowane w taki sposób, żeby prawo to nie
    było bezpodstawnie ograniczane.
    Powszechnie wskazuje się, że: „(...) możliwość odliczenia podatku naliczonego nie stanowi
    żadnego przywileju dla podatnika, lecz jest jego fundamentalnym i podstawowym
    uprawnieniem, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku
    od wartości dodanej. Takie rozumienie prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    bardzo istotną wytyczną przy wykładni dyrektyw VAT w orzecznictwie ETS. W wielu
    orzeczeniach bowiem interpretowano regulacje dyrektyw VAT (co wpływało na rozumienie
    przepisów krajowych) w taki sposób, aby osiągnięta była neutralność podatku dla
    podatników” (A. Bartosiewicz, Komentarz. VAT, uwagi do art. 86 ustawy o VAT, cyt. za LEX).

    W drugiej kolejności należy zauważyć, że prawo do odliczenia przysługuje, jeśli nabywane
    towary lub usługi są związane z działalnością opodatkowaną VAT. W konsekwencji prawo
    do odliczenia podatku VAT nie przysługuje, jeśli nabywane towary lub usługi są związane z
    działalnością zwolnioną z VAT albo niepodlegającą opodatkowaniu VAT.
    Należy również podkreślić, iż za dające prawo do odliczenia podatku naliczonego uznaje
    się również czynności, które chociaż z uwagi na miejsce świadczenia nie są opodatkowane
    polskim podatkiem VAT, to podlegałyby opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyby miejsce ich
    świadczenia było w Polsce. Zgodnie z treścią art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT podatnik ma
    również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o
    której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy
    towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te
    mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a
    podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi
    czynnościami.
    Jak wskazuje się powszechnie w orzecznictwie organów podatkowych, istotną przesłanką
    możliwości zastosowania dyspozycji art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT jest, aby usługi
    świadczone przez podatnika poza terytorium kraju stanowiły usługi podlegające
    opodatkowaniu VAT na terytorium kraju. W taki sposób wypowiedział się przykładowo
    DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 25 września 2020 r. (sygn. 0111-KDIB3-
    3.4012.369.2020.1.PJ): ,,Przepis art. 86 ust. 8 pkt 1 wprowadza dwa podstawowe warunki,
    których łączne spełnienie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług
    związanych z usługami świadczonymi poza terytorium kraju:
        pierwszym z nich jest to, aby hipotetycznie - w przypadku świadczenia takich
        samych usług w kraju podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku
        naliczonego. Co do zasady zatem świadczenie usług poza terytorium kraju powinno
        mieć charakter sprzedaży opodatkowanej;
        drugi z tych warunków dotyczy posiadania przez podatnika dokumentów, z których
        wynika związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza
        terytorium kraju. Powinny to być dokumenty potwierdzające dokonanie
        określonych czynności opodatkowanych poza terytorium kraju i ich związek z
        importem lub nabyciem towarów i usług na terytorium kraju, które będą
        jednocześnie opisywać te czynności”.
    W podobny sposób wypowiadają się przedstawiciele doktryny, przykładowo: „Zgodnie z tą
    regulacją podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub
    świadczenia usług przez podatnika poza terytorium Polski, jeżeli kwoty te mogłyby być
    odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada
    dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami. Regulacja
    ta wydaje się dosyć skomplikowana, niemniej jednak tworzy w rzeczywistości proste i
    zasadne rozstrzygnięcie. Głównym, choć nie wyłącznym, jej adresatem są usługodawcy,
    którzy wykonują usługi na rzecz osób mających siedzibę bądź miejsce zamieszkania za
    granicą, a usługi te uważane są, na podstawie art. 28b-28o VATU, za wykonane poza
    terytorium kraju. W konsekwencji nie podlegają one opodatkowaniu polskim podatkiem.
    W braku regulacji zawartej w art. 86 ust. 8 pkt 1, jeżeli podatnik dokonałby zakupów
    (importu) towarów lub usług w celu wykonania usług niepodlegających opodatkowaniu,
    rozliczenie podatku naliczonego podlegałoby podstawowej regule określonej w art. 86 ust.
    1. Oznacza to, iż podatnik ten nie mógłby odliczyć podatku naliczonego ze względu na to,
    iż zakupy (import) nie byłyby związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych.
    Właśnie dlatego, aby uniknąć takiego, wysoce niepożądanego, obciążenia polskich

    usługodawców, ustawodawca wprowadził rozwiązanie szczególne, umożliwiające
    podatnikom odliczenie podatku naliczonego przy nabyciu (imporcie) towarów i usług
    związanych z wykonywaniem poza terytorium kraju czynności, które w Polsce byłyby
    opodatkowane. Dotyczy to nie tylko usług, ale także dostaw towarów poza terytorium
    Polski. Warunkiem odliczenia jest posiadanie przez podatnika dokumentów, „z których
    wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami” (tak T. Michalik (w:) VAT.
    KOMENTARZ, Legalis 1004221, art. 86).
    Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Spółka świadczy
    Usługi zarządzania funduszami na rzecz klientów z siedzibą poza Polską (w Luksemburgu i
    innych państwach członkowskich UE). Zgodnie ze stanowiskiem do pytania nr 1, poprzez
    brak „sprzedażowego FE” i, w konsekwencji, brak raportowania sprzedaży opodatkowanej
    w polskich deklaracjach VAT, Spółka nie będzie mogła skorzystać z regulacji art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT w celu oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia VAT naliczonego.
    Z tego względu, w celu oceny, czy Spółka uzyska prawo do odliczenia polskiego podatku
    VAT, wynikające z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, należy ustalić, czy gdyby usługi
    świadczone przez Spółkę za granicą tj. (mające miejsce opodatkowania za granicą) byłyby
    wykonywane w Polsce, to czy wówczas Spółce przysługiwałoby prawo do odliczenia.
    Zakładając hipotetycznie, z punktu widzenia celu regulacji art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o
    VAT, że miejsce opodatkowania tych usług znajdowałoby się w Polsce, to wówczas należy
    ocenić czy tego rodzaju usługi uprawniałyby Spółkę do odliczenia polskiego VAT od
    wydatków związanych z takimi usługami.
    W tym miejscu należy przywołać interpretację ogólną Ministra Finansów z dnia 2 września
    2021 r. (sygn. PT6.8101.2.2021), w której stwierdzono: „Uwzględniając powyższe, ze
    zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a i b)
    ustawy o VAT mogą korzystać czynności zarządzania funduszami z siedzibą w Polsce. W
    konsekwencji, powyższe zwolnienie nie znajdzie zastosowania do funduszy mających
    siedzibę zagranicą.”
    Co do zasady zatem, usługi zarządzania funduszami są na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 12
    zwolnione od opodatkowania VAT, a zatem podatek naliczony związany z tymi usługami
    nie podlegałby odliczeniu. Zwolnienie to nie ma natomiast zastosowania, w przypadku gdy
    odbiorcą usługi jest fundusz zagraniczny.
    Przekładając powyższe na dany stan faktyczny, stwierdzić należy, że Usługi zarządzania
    funduszami przez Spółkę, w przypadku gdyby miejsce ich wykonywania znajdowało się w
    Polsce, nie mogłyby być objęte zwolnieniem od VAT, jako że odbiorcą tych usług są
    fundusze zagraniczne.
    W konsekwencji, Spółka stoi na stanowisku, że jest ona uprawniona do odliczenia VAT w
    pełnej wysokości od Nabyć tj.:
        usług opodatkowanych polskim VAT, z uwagi na miejsce położenia nieruchomości
        (art. 28e ustawy o VAT) - najem biura,
        usług opodatkowanych polskim VAT z uwagi na ich świadczenie w odniesieniu do
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, tj. „zakupowego
        FE” (art. 28b ust. 2 ustawy o VAT).
    Nabycia są bowiem związane ze świadczeniem przez Spółkę Usług zarządzania
    funduszami, które gdyby były wykonywane w Polsce, podlegałyby opodatkowaniu
    polskiemu VAT. Jednocześnie, Spółka posiada dokumenty wskazujące na związek Nabyć z
    Usługami zarządzania Funduszami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji,
    podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Powyższy przepis jest odzwierciedleniem art. 44 Dyrektywy 112, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest
      miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej.
      Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego
      siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub
      zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady miejscem świadczenia usług na rzecz
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą jest miejsce, w którym podatnik ten
    posiada swoją siedzibę. Odstępstwem od tej ogólnej zasady jest opodatkowanie
    świadczonej temu nabywcy usługi z uwzględnieniem jego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym kraju niż jego siedziba.
    A zatem bardzo istotne jest dla prawidłowego ustalenia miejsca świadczenia danej usługi
    przez usługodawcę zbadanie kwestii czy usługobiorca danej usługi posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i czy nabyta usługa jest wykorzystywana dla celów
    prowadzenia działalności gospodarczej przez to miejsce.
    Dla ujednolicenia zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających
    opodatkowaniu, w rozporządzeniu 282/2011 została zawarta definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby

      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w sektorze
    usług finansowych, świadcząc kompleksowe usługi dla szerokiej gamy funduszy
    inwestycyjnych, w tym przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery
    wartościowe [fundusze (...)] oraz alternatywnych funduszy inwestycyjnych z siedzibą w
    różnych krajach. Usługi oferowane przez Spółkę obejmują administrowanie funduszami,
    obsługę inwestorów, jak również usługi w zakresie raportowania dotyczącego inwestorów,
    funduszy oraz ich portfolio (dalej „Usługi zarządzania funduszami”). Wnioskodawca
    świadczy Usługi zarządzania funduszami na rzecz klientów z państw członkowskich Unii
    Europejskiej, głównie z Luksemburga, Francji i Szwecji. Spółka nie świadczy usług na rzecz
    polskich klientów. Spółka (...) 2023 r. założyła w Polsce swój Oddział, którego siedziba
    znajduje się w (...). Oddział został utworzony w celu świadczenia usług na rzecz swojej
    centrali w Luksemburgu (czyli dla Wnioskodawcy) i funkcjonuje jako przedłużenie funkcji
    wykonywanych przez Wnioskodawcę, o ile pozwalają na to wymogi prawne. Oddział
    podlega wszystkim politykom, procedurom oraz instrukcjom roboczym Centrali. Czynności
    wykonywane przez Oddział mają na celu wsparcie Usług zarządzania funduszami
    inwestycyjnymi, które są oferowane przez Spółkę dla jej klientów.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z
    którym:
      - Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie
        dokonywanej sprzedaży, w rozumieniu art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, na terytorium
        Polski i w związku z tym usługi świadczone przez Spółkę nie powinny być
        raportowane w polskich deklaracjach VAT Spółki (pytanie nr 1),
      - Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie
        dokonywanych zakupów, w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na terytorium

        Polski i w związku z tym miejsce świadczenia usług objętych regulacją art. 28b
        ustawy o VAT, wykonywanych na rzecz Oddziału przez polskich usługodawców
        (nabycia dokonywane przez Oddział) powinno być ustalane zgodnie z regułą
        wynikającą z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, tj. usługi te są opodatkowane na
        terytorium Polski (pytanie nr 2).
    Należy wskazać, że dla celów VAT podmiot zagraniczny prowadzący działalność na
    terytorium Polski w formie oddziału, zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i
    usług, traktowany jest jako jeden podmiot - przedsiębiorca zagraniczny. Rejestracja tego
    oddziału jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. Oddział posiada
    więc jedynie samodzielność organizacyjną (jest wydzielony ze struktur firmy macierzystej),
    natomiast nie posiada możliwości prowadzenia działalności gospodarczej we własnym
    imieniu i na własny rachunek, zaś prowadzona działalność stanowi jedynie część
    działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego. Zatem podmiotem prowadzącym
    działalność w Polsce pozostaje, pomimo utworzenia i funkcjonowania oddziału w Polsce,
    przedsiębiorca zagraniczny. W kontekście posiadanej podmiotowości prawnej należy
    stwierdzić, że oddział nie jest odrębnym podmiotem w stosunku do jednostki
    macierzystej, lecz jest jej częścią.
    Natomiast na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie
    wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r.
    w sprawie C- 931/19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20
    (Berlin Chemie A. Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C#232/22
    (Cabot Plastics Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C#533/22 (SC
    Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK
    1679/20, I SA/Gl 521/23.
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać w powiązaniu z
    definicją działalności gospodarczej, wskazaną w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym
    przepisem:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy.
    Jak wskazał WSA w wyroku sygn. akt III SA/Wa 2074/20 „ W kwestii ustalania miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika nie można pominąć też regulacji art. 53
    ust. 1 i 2 Rozporządzenia, który odnosi się do obowiązku podatkowego podatnika
    mającego stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa
    członkowskiego. Przepisy te stanowią, że na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006
    /112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się
    wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie
    dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy (ust. 1). W przypadku gdy
    podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa
    członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w
    rozumieniu art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i
    personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane
    przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu
    transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie
    członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie (ust. 2).”
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, który porusza kwestię „samowystarczalności”
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że: „To, czy posiadane
    w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w
    kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być
    odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo
    świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie
    konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje
    zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy
    ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie
    siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w
    odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia
    działalności”.
    W analizowanej sprawie Spółka utworzyła w Polsce Oddział, który zatrudnia własnych
    pracowników (docelowo planuje się zatrudnienie w wysokości około 125 pracowników do
    końca roku finansowego 2025). Pracownicy są i będą zatrudniani bezpośrednio przez
    Oddział, podczas gdy w procesie rekrutacji oraz szkolenia uczestniczą zarówno Oddział,
    jak i Spółka. Pracownicy są (i będą) zatrudnieni na podstawie umowy o pracę na czas
    nieokreślony (początkowo otrzymują umowę na okres 6 miesięcy, która następnie jest
    przedłużana na czas nieokreślony). Dodatkowo w przyszłości planowane jest umieszczenie

    w Oddziale lokalnego managera, który będzie reprezentantem uprawnionym m.in. do
    podpisywania (wraz z innym managerem z biura w Luksemburgu) umów z pracownikami.
    Ponadto Oddział obecnie wynajmuje również biuro w (...). Okazjonalnie, Spółka wysyła
    również własny sprzęt IT (np. laptopy, smartfony) z terytorium Luksemburga lub Niemiec
    do Oddziału w Polsce. Sprzęt IT jest wykorzystywany w działalności Oddziału.
    Ponadto Oddział dokonuje nabycia na terytorium Polski różnego rodzaju usług i towarów
    w związku z realizacją świadczeń na rzecz Centrali. To Oddział jest stroną umów
    zawieranych w związku z nabywaniem towarów i usług na terytorium Polski. Towary i
    usługi nabywane na terytorium Polski są wykorzystywane dla potrzeb Oddziału,
    związanych z wykonywaniem czynności na rzecz Centrali. Osoba działająca w imieniu
    Oddziału podpisuje umowy dotyczące zakupów. Zakupione usługi („Nabycia”) nie są
    przedmiotem dalszej odsprzedaży, usługi te wykorzystywane są na potrzeby własne
    Oddziału. Struktura (Oddział - biuro i personel) jaką Spółka zorganizowała na terytorium
    Polski jest w stanie odbierać usługi jednakże usługi te nie są wykorzystywane celów
    prowadzenia działalności gospodarczej przez ten oddział ponieważ Oddział takiej
    działalności nie prowadzi nie ma nawet możliwości takiego prowadzenia. Wszystkie
    zakupy są realizowane po to aby wykonywać pomocnicze czynności na rzecz Spółki
    macierzystej, a zatem czynności niepodlegające opodatkowaniu na terytorium Polski.
    Jednocześnie w analizowanym przypadku znaczenie ma, że wszelkie istotne decyzje
    dotyczące działalności Spółki na terytorium Polski są podejmowane w Luksemburgu.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że działalność Spółki (...) w Polsce w sektorze
    usług finansowych realizowana poprzez Oddział nie spełnia przesłanki do uznania jej za
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, bowiem
    Oddział takiej działalności dla celów podatku VAT nie wykonuje. Oddział został utworzony
    w celu świadczenia usług na rzecz swojej centrali w Luksemburgu (czyli dla Wnioskodawcy)
    i funkcjonuje jako przedłużenie funkcji wykonywanych przez Wnioskodawcę, o ile
    pozwalają na to wymogi prawne. Oddział podlega wszystkim politykom, procedurom oraz
    instrukcjom roboczym Centrali. Czynności wykonywane przez Oddział mają na celu
    wsparcie Usług zarządzania funduszami inwestycyjnymi, które są oferowane przez Spółkę
    dla jej klientów. Należy wskazać, że prowadzenie działalności gospodarzącej jest
    czynnikiem konstytuującym powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Nieprowadzenie działalności, czy też prowadzenie działalności jedynie o
    charakterze przygotowawczym lub pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności. Podatnik będzie miał stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski, jeżeli przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej
    oraz zasobów osobowych dostępnych na terytorium kraju, w sposób zorganizowany oraz
    ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wykorzystywana infrastruktura techniczna
    i zasoby personalne muszą więc pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, aby wypełnić
    kryteria wskazane w definicji działalności gospodarczej.
    Podsumowując, aktywność Spółki na terytorium kraju, posiadającej opisane we wniosku
    zaplecze techniczne i personalne nie kwalifikuje prowadzonej działalności Oddziału jako
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W konsekwencji,
    posiadany w Polsce przez Spółkę Oddział nie stanowi dla celów podatku VAT stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce.
    Odnośnie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11
    ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 282/2011 na co zwracacie Państwo uwagę w pytaniach
    przedstawionych we wniosku, należy zauważyć, że nie można uznać, że ten sam podmiot,
    w przedmiotowej sprawie - w ramach utworzonego Oddziału, nie posiada „stałego miejsca
    prowadzenia działalności” w rozumieniu art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011, natomiast
    posiada „stałe miejsce prowadzenia działalności” w rozumieniu art. 11 ust. 1

    rozporządzenia 282/2011, tj. miejsca umożliwiającego odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb. Jak stwierdziłem działalność Spółki realizowana
    poprzez Oddział w Polsce nie spełnia przesłanki do uznania jej za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które cechuje się stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, aby
    realizować usługi lub dokonywać dostaw towarów opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług w Polsce.
    Zatem za nieprawidłowe uznaję Państwa stanowisko, że Spółka posiada w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011, zaś nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 11 ust. 2 ww.
    Rozporządzenia.
    Jednocześnie przedmiotem Państwa wątpliwości zawartych w pytaniu nr 1 jest również
    kwestia ustalenia czy usługi świadczone przez Spółkę powinny być raportowane w
    polskich deklaracjach VAT Spółki.
    Mając na uwadze opis sprawy wskazać należy, że Spółka (Centrala) świadczy Usługi
    zarządzania funduszami na rzecz klientów z państw członkowskich Unii Europejskiej,
    głównie z Luksemburga, Francji i Szwecji. Spółka nie świadczy usług poprzez swój Oddział
    na rzecz polskich lub zagranicznych klientów. Jak wynika z wniosku Centrala wystawia z
    tytułu świadczonych usług faktury VAT podlegające przepisom luksemburskim. Czynności
    wykonywane przez Oddział mają natomiast na celu wsparcie Usług zarządzania
    funduszami inwestycyjnymi, które są oferowane przez Spółkę dla jej klientów. Jedynym
    odbiorcą/beneficjentem czynności wykonywanych przez Oddział jest Spółka. Zatem to
    Centrala z Luksemburga jest rzeczywistym usługodawcą i świadczenia realizujące na rzecz
    klientów z państw członkowskich Unii Europejskiej, głównie z Luksemburga powinna
    raportować w deklaracjach składanych w kraju siedziby. Jak z wniosku wynika, Oddział nie
    jest zarejestrowanym polskim podatnikiem podatku VAT.
    Dodatkowo należy wskazać, że Oddział nie stanowi odrębnego podatnika podatku od
    towarów i usług. Mimo, że na terytorium kraju funkcjonuje Oddział, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług pozostaje przedsiębiorca zagraniczny tj. Centrala prowadząca
    działalność za pośrednictwem utworzonego w tym celu Oddziału. W konsekwencji
    czynności wykonywane pomiędzy Oddziałem a Centralą mają charakter tzw. czynności
    wewnątrzzakładowych (realizowanych na rzecz jednostki macierzystej), co skutkuje
    uznaniem tych czynności za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. W świetle art. 8 ustawy, czynności wykonywanych w ramach jednego podmiotu
    gospodarczego będącego osobą prawną, nie można uznać za świadczenie usług, gdyż nie
    jest możliwe świadczenie usług „samemu sobie”. Wyjątkiem jest sytuacja gdy transakcje są
    dokonywane pomiędzy podmiotami które należą do grupy VAT i tymi nie należącymi do
    tej grupy. Natomiast w Państwa przypadku taka sytuacja nie występuje.
    Wobec tego skoro w okolicznościach niniejszej sprawy czynności pomiędzy Oddziałem a
    Spółką nie są zdarzeniami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT, to tym samym z
    tego tytułu Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do ich uwzględniania w polskich
    rozliczeniach z zakresu podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko, że usługi świadczone przez Spółkę nie powinny być
    raportowane w polskich deklaracjach VAT Spółki jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 2 dotyczą także ustalenia czy miejsce
    świadczenia usług objętych regulacją art. 28b ustawy o VAT, wykonywanych na rzecz
    Oddziału przez polskich usługodawców (nabycia dokonywane przez Oddział) powinno być
    ustalane zgodnie z regułą wynikającą z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, tj. usługi te powinny
    być opodatkowane na terytorium Polski.
    Oddział w celu świadczenia usług na rzecz Centrali w Luksemburgu dokonuje na
    terytorium Polski nabycia od polskich usługodawców szeregu świadczeń („Nabycia”).

    Jednakże nabywane usługi nie są wykorzystywane dla potrzeb działalności gospodarczej
    wykonywanej na terytorium Polski przez ten Oddział. Oddział wykonuje wyłącznie
    czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji,
    do Nabyć nie będzie mieć zastosowania art. 28b ust. 2 ustawy.
    A zatem nieprawidłowe jest Państwa stanowisko, że miejsce świadczenia usług
    wykonywanych na rzecz Oddziału przez polskich usługodawców (nabycia dokonywane
    przez Oddział) powinno być ustalane zgodnie z regułą wynikającą z art. 28b ust. 2 ustawy
    o VAT, tj. usługi te powinny być opodatkowane przez nabywców na terytorium Polski.
    Przepis ten wyraźnie wskazuje, że w okolicznościach gdy podmiot gospodarczy prowadzi
    działalność gospodarczą na terytorium danego kraju członkowskiego innego niż kraj jego
    siedziby i dokonuje zakupów towarów i usług służących tej działalności własnej
    wykonywanej w kraju posiadania tego stałego miejsca prowadzenia działalności to
    wówczas nabycie usług traktowane jest jako nabycie dla celów prowadzenia działalności
    poprzez to stałe miejsce. Jak z wniosku wynika oddział nie jest ustanowiony do
    prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę na terenie Polski. Świadczenia
    wykonywane przez Oddział służą jedynie wsparciu działalności Centrali.
    Natomiast Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia czy Spółka ma
    prawo do odliczenia VAT naliczonego w pełnej wysokości z tytułu Nabyć, na podstawie art.
    86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe państwa wątpliwości wskazać należy, ze zgodnie z art. 86 ust.
    1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z treści art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, których następstwem jest określenie podatku należnego
    (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Podkreślić należy, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi
      dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium
      kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art. 113b ust.
      1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na
      terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek
      odliczonego podatku z tymi czynnościami.

    Uprawnienie wynikające z powyższego przepisu odnosi się do podatników, którzy
    dokonują dostaw towarów bądź świadczenia usług opodatkowanych poza terytorium
    kraju, a zakupy, jakich dokonują, są związane właśnie z tymi czynnościami. Warunkiem do
    odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami dokonywanymi poza
    terytorium kraju jest to, aby - hipotetycznie - w przypadku wykonywania tych samych
    czynności w kraju podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Powołany przepis wymaga ponadto, aby podatnik posiadał dokumenty, z których wynikać
    będzie związek odliczonego podatku z czynnościami wykonywanymi poza terytorium
    kraju. Powinny to być przede wszystkim dokumenty potwierdzające dokonanie
    określonych czynności poza terytorium kraju, które będą jednocześnie opisywać te
    czynności.
    Zauważyć również należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Zatem w sytuacji, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu
    albo jest zwolniona od podatku podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku
    należnego o podatek naliczony wykazany w tej fakturze.
    Ponadto zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96,
      z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Należy także wskazać, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      W odniesieniu do podmiotów nieposiadających siedziby działalności gospodarczej,
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano
      transakcji gospodarczych, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu
      na terytorium kraju, niedokonujących sprzedaży na terytorium kraju, mogą być
      zastosowane zwroty podatku na warunkach określonych w ust. 1a-1g oraz w
      rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 2, 3 i 5.
    Natomiast stosownie do art. 89 ust. 1a ustawy:
      Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą ubiegać się o zwrot podatku w
      odniesieniu do nabytych przez nie na terytorium kraju towarów i usług lub w
      odniesieniu do towarów, które były przedmiotem importu na terytorium kraju, jeżeli
      te towary i usługi były przez te podmioty wykorzystywane do wykonywania czynności
      dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      na terytorium państwa, w którym rozliczają one podatek od wartości dodanej lub
      podatek o podobnym charakterze, innym niż terytorium kraju.
    Jednocześnie zgodnie z art. 89 ust. 1b ustawy:
      W przypadku gdy towary lub usługi, od których podatnik podatku od wartości dodanej
      lub innego podatku o podobnym charakterze ubiega się o zwrot podatku, były
      wykorzystywane tylko częściowo do wykonywania czynności dających prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na terytorium
      państwa, w którym rozlicza on podatek od wartości dodanej lub podatek o podobnym

      charakterze, innym niż terytorium kraju - podatnikowi przysługuje zwrot podatku w
      proporcji, w jakiej towary lub usługi związane są z wykonywaniem czynności dających
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Podatnik
      ubiegający się o zwrot podatku jest obowiązany w składanym wniosku przy określaniu
      wnioskowanej kwoty zwrotu podatku uwzględnić proporcję obliczoną zgodnie ze
      zdaniem pierwszym.
    Przy czym, na podstawie art. 89 ust. 1c ustawy:
      Podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie przysługuje zwrot podatku w
      odniesieniu do kwot podatku:
      1) zafakturowanych niezgodnie z przepisami ustawy oraz przepisami wykonawczymi
        wydanymi na jej podstawie;
      2) dotyczących czynności, o których mowa w art. 2 pkt 8 lit. b i art. 13;
      3) w odniesieniu do których, zgodnie z przepisami ustawy oraz przepisami
        wykonawczymi wydanymi na jej podstawie, nie przysługuje podatnikom, o których
        mowa w art. 15, prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego.
    Natomiast zgodnie z § 2 pkt 1, 2 i 4 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki
    Regionalnej w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom z dnia
    20 października 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1982), zwane dalej „rozporządzeniem”:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
      - zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot podatku od towarów i usług
      naliczanego przy nabyciu towarów lub usług lub imporcie towarów przez podmiot
      uprawniony z państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub przez podmiot
      uprawniony z państwa trzeciego,
      - podmiocie uprawnionym z państwa członkowskiego Unii Europejskiej - rozumie się
      przez to osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niemającą
      osobowości prawnej, które w okresie, za który występują o zwrot podatku, nie
      posiadały siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych, stałego miejsca
      zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu na terytorium kraju, ubiegające się o zwrot
      podatku - posiadające siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju,
      - państwie członkowskim siedziby - rozumie się przez to terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium kraju, na którym podmiot uprawniony z państwa
      członkowskiego Unii Europejskiej posiada siedzibę działalności gospodarczej.
    Z kolei przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że:
      zwrot podatku przysługuje podmiotowi uprawnionemu z państwa członkowskiego Unii
      Europejskiej lub podmiotowi uprawnionemu z państwa trzeciego, w przypadku gdy
      podmiot ten:
      1) jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej, o którym mowa w
      art. 2 pkt 11 ustawy, w państwie członkowskim siedziby lub podatnikiem podatku od
      wartości dodanej albo podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby;
      2) nie wykonuje na terytorium kraju, w okresie, za który występuje o zwrot podatku,
      sprzedaży, o której mowa w art. 2 pkt 22 ustawy (...).
    Należy w tym miejscu zaznaczyć, że dla podmiotów nieposiadających na terytorium Polski
    siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego
    dokonywano transakcji gospodarczych, niedokonujących sprzedaży na terytorium kraju (z
    wyjątkami wymienionymi w rozporządzeniu), mogą być zastosowane zwroty podatku na
    warunkach określonych ww. art. 89 ust. 1a-1g oraz ww. rozporządzeniu z 20 października
    2021 r. Zwrot podatku, o którym mowa powyżej ma zastosowanie w przypadku gdy

    miejscem świadczenia a zarazem opodatkowania danej usługi/towaru jest terytorium
    Polski.
    Zatem odnosząc powyższe przepisy do analizowanej sprawy należy wskazać, że w
    przypadku Nabyć Spółka nie posiada prawa do odliczenia podatku naliczonego. Wskazać
    należy, że Spółka nie jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku VAT w Polsce,
    posiada siedzibę działalności gospodarczej w Luksemburgu i jednocześnie jak w niniejszej
    interpretacji ustaliłem Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. W konsekwencji Spółka nie ma prawa do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu Nabyć.
    Przy czy wskazać należy, że zwroty podatku na warunkach określonych w art. 89 ustawy
    dotyczą podmiotów: nieposiadających siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych
    oraz niedokonujących sprzedaży na terytorium kraju. Dodatkowo podmiot może ubiegać
    się o zwrot podatku w odniesieniu do nabytych na terytorium kraju towarów i usług jeżeli
    te towary i usługi były przez ten podmiot wykorzystywane do wykonywania czynności
    dających prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na
    terytorium państwa, w którym rozlicza podatek od wartości dodanej lub podatek o
    podobnym charakterze, innym niż terytorium kraju (art. 89 ust. 1a ustawy).
    Natomiast w przypadku gdy towary lub usługi, od których podatnik podatku od wartości
    dodanej lub innego podatku o podobnym charakterze ubiega się o zwrot podatku, były
    wykorzystywane tylko częściowo do wykonywania czynności dających prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na terytorium państwa, w którym
    rozlicza on podatek od wartości dodanej lub podatek o podobnym charakterze, innym niż
    terytorium kraju - podatnikowi przysługuje zwrot podatku w proporcji, w jakiej towary lub
    usługi związane są z wykonywaniem czynności dających prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (art. 89 ust. 1b ustawy).
    Wskazane w opisie sprawy Nabycia których miejsce opodatkowania ustala się zgodnie z
    art. 28e ustawy (najem biura) są opodatkowana w kraju położenia nieruchomości, w
    analizowanym przypadku w Polsce. W konsekwencji w przypadku gdy Spółka -
    zarejestrowany podatnik podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim siedziby
    (Luksemburg) nie będzie wykonywał na terytorium Polski (w okresie, za który wystąpi o
    zwrot podatku) sprzedaży, o której mowa w art. 2 pkt 22 ustawy (tj. odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług na terytorium Polski, eksportu towarów oraz
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów), będzie miał prawo do zwrotu podatku, na
    podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 89 ust. 1a i 1b ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia

    przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.