Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.794.2021.1.RR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-11-30
Teza: skutki podatkowe uznania przez bank reklamacji
Słowa kluczowe: banki; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; przychód; reklamacje; zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 sierpnia 2021 r. (data wpływu 31 sierpnia 2021 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych uznania przez bank reklamacji **– jest prawidłowe.**

**UZASADNIENIE**

W dniu 31 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych uznania przez bank reklamacji.

**We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:**

23 lutego 2021 r. (…) (dalej: „Bank”) wystawił i przesłał do Wnioskodawcy (dalej także: „Klient”) formularz PIT-11 za 2020 r., który wykazywał wysokość przychodów z innych źródeł wymienionych w sekcji F tego formularza. W pozycji 76 PIT-11 Bank określił przychody jako uznanie reklamacji dotyczącej zajęcia egzekucyjnego w kwocie 993,78 zł. 30 kwietnia 2021 r. pismem przesłanym do Banku Wnioskodawca wystąpił o wystawienie korekty PIT-11 za 2020 r., gdyż uważa, że uznana przez Bank reklamacja nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W Jego przypadku faktycznie nastąpiło zajęcie konta bankowego przez komornika sądowego, jednak Bank 6 sierpnia 2020 r. mylnie potrącił kwotę 993,78 zł z rachunku bankowego ze środków wolnych od zajęcia. W tym samym dniu Wnioskodawca stwierdził błąd w przekazaniu środków do komornika. Po złożeniu przez Wnioskodawcę reklamacji, Bank uznał ją i zwrócił mylnie przekazaną kwotę 993,78 zł na Jego konto 13 sierpnia 2020 r. W swoim piśmie do Banku z 30 kwietnia 2021 r. Wnioskodawca wskazał, że na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2187 ze zm.) środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie:**

Czy kwota uznanej reklamacji zwróconej przez Bank z powodu mylnej decyzji Banku na konto właściciela rachunku bankowego stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1446 ze zm.)?

**Zdaniem Wnioskodawcy,** w przypadku Jego sytuacji Bank niesłusznie (mylnie) przekazał organowi egzekucyjnemu nienależną kwotę ze środków wolnych od zajęcia, tym samym naraził Wnioskodawcę na zmniejszenie kwoty którą mógł dysponować pomimo zajęcia egzekucyjnego. Obowiązki ustawowe banku w zakresie egzekucji z rachunków bankowych określone zostały w Kodeksie postępowania cywilnego (dalej: „k.p.c.”), w części trzeciej poświęconej postępowaniu egzekucyjnemu, w dziale III regulującym egzekucję z rachunków bankowych.

Stosownie do art 889 § pkt 1 k.p.c., w celu dokonania egzekucji z wierzytelności z rachunku bankowego komornik przesyła do banku zawiadomienie o zajęciu. Jednak na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawartych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy.

W związku z powyższym, to bank powinien pilnować prawidłowego przekazania środków z rachunku bankowego klienta w trakcie zajęcia organu egzekucyjnego. Obowiązki powyższe bardzo dokładnie zostały przedstawione w piśmie (…).

Potrącenie kwoty 993,78 zł z kwoty wolnej było błędem Banku, do czego Bank się przyznał, zwracając środki na konto Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy, Bank nie jest zobowiązany do wystawienia informacji PIT-11, ponieważ wypłacone na rzecz Klienta świadczenie nie ma charakteru przychodu, a stanowi jedynie rekompensatę mającą na celu pokrycie strat w majątku Klienta, powstałych w wyniku błędu Banku. Z uwagi na powyższe po stronie Klienta nie dochodzi do powstania przychodu w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „u.p.d.o.f.”), nie znajdzie również zastosowania art. 42a u.p.d.o.f.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.**

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z kolei art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną. Każde bowiem przysporzenie majątkowe, które uzyskują osoby fizyczne podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wyjątki od opodatkowania ww. przysporzeń zostały wyraźnie wymienione w ustawie i jest to katalog zamknięty.

Katalog źródeł przychodu ustawodawca zawarł w art. 10 ust. 1 pkt 1-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Bank wystawił i przesłał do Wnioskodawcy formularz PIT-11 za 2020 r., który wykazywał wysokość przychodów z innych źródeł wymienionych w sekcji F tego formularza. W pozycji 76 PIT-11 Bank określił przychody jako uznanie reklamacji dotyczącej zajęcia egzekucyjnego w kwocie 993,78 zł. 30 kwietnia 2021 r. pismem przesłanym do Banku Wnioskodawca wystąpił o wystawienie korekty PIT-11 za 2020 r., gdyż uważa, że uznana przez Bank reklamacja nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Po złożeniu przez Wnioskodawcę reklamacji, Bank uznał ją i zwrócił mylnie przekazaną kwotę 993,78 zł na Jego konto.

Zauważyć należy, że uzyskany przez Wnioskodawcę na podstawie uznanej reklamacji zwrot kwoty 993,78 zł nie stanowi dla Niego przychodu z żadnego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Innymi słowy, zwrócona Wnioskodawcy kwota, to nie kwota otrzymana z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy.

Ponadto ww. zwrot nie stanowi również przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl bowiem art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności”, definicja przychodów z innych źródeł ma charakter przykładowy i otwarty, zatem do tej kategorii należy zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe.

Stosownie do art. 42a ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

W przedstawionej sprawie zwrot środków pieniężnych przez Bank na rzecz Wnioskodawcy na podstawie uznanej reklamacji dotyczącej zajęcia egzekucyjnego nie doprowadził do powstania po Jego stronie przysporzenia majątkowego i tym samym nie może być uznany za przychód podatkowy w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli bowiem zwrot ten miał na celu jedynie przywrócenie stanu majątku Wnioskodawcy sprzed dokonanego zajęcia egzekucyjnego, to zwrot środków przez Bank nie doprowadził do powiększenia majątku Wnioskodawcy, a jedynie do odzyskania przez Niego własnych środków pieniężnych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis zaistniałego stanu faktycznego oraz powołane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że o ile rzeczywiście dokonany przez Bank na rzecz Wnioskodawcy na podstawie uznanej reklamacji dotyczącej zajęcia egzekucyjnego zwrot kwoty 993,78 zł był jedynie działaniem o charakterze restytucyjnym, czyli przywracającym stan sprzed dokonania tego zajęcia, to nie spowodował on po stronie Wnioskodawcy przysporzenia majątkowego, a tym samym nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w rozumieniu w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie znajdzie również zastosowania art. 42a ust. 1 tej ustawy.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego**,** za pośrednictwem organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.