Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.580.2024.1.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Koszty procesu nie mogą dla Wnioskodawcy stanowić kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie; koszt-koszty procesowe; koszt-koszty uzyskania przychodów; kredyt-kredyt hipoteczny; odsetki-odsetki ustawowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 4d; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 22

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy Koszty procesu stanowią/będą
    stanowić koszt uzyskania przychodów inny niż bezpośrednio związany z przychodami,
    potrącalny w dacie jego poniesienia. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Bank jest bankiem krajowym
    prowadzącym działalność na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe
    (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2488 z późn. zm. dalej: „Prawo bankowe”) oraz na podstawie
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych (t.j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 110) i jako specjalistyczny typ banku może wykonywać tylko czynności
    wymienione w tej ustawie. Głównym przedmiotem działalności Banku jest udzielanie
    kredytów zabezpieczonych hipoteką, sklasyfikowane pod pozycją 64.92.Z PKWiU.
    Działalność Banku podlega nadzorowi państwowego organu sprawującego nadzór nad
    rynkiem finansowym, którym jest Komisja Nadzoru Finansowego.
    Działalność kredytowa Wnioskodawcy
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Bank zawierał z osobami fizycznymi
    nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej: „Kredytobiorca”) umowy o kredyt na
    cele mieszkaniowe, niemieszkaniowe oraz na cele konsumpcyjne, denominowane i
    udzielane w walucie obcej, w szczególności franku szwajcarskim (dalej: „CHF”), dalej
    określane jako: „Umowy”.
    Wskazane Umowy obejmują kredyty udzielone przez Bank, który w latach ubiegłych
    funkcjonował pod wcześniejszymi firmami, tj. A. S.A. oraz B. S.A.
    Istotny wpływ na wskazaną działalność Banku i przedmiotowe Umowy ma wydane w dniu
    3 października 2019 roku przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”)
    orzeczenie w sprawie kredytu indeksowanego do CHF udzielonego przez inny bank. W
    orzeczeniu TSUE dokonał wykładni przepisów dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5
    kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich na
    kanwie umowy kredytu indeksowanego do CHF.
    TSUE wskazał skutki uznania ewentualnej abuzywności klauzul przeliczeniowych przez sąd
    krajowy, nie badając jednocześnie ewentualnej abuzywności postanowień umownych.
    TSUE nie przesądził, że w przypadku ustalenia przez sąd krajowy ewentualnej
    abuzywności automatycznie nastąpić powinno ustalenie przez sąd nieważności całej
    umowy. Ocena w tym zakresie pozostaje do rozstrzygnięcia przez sąd krajowy.
    Orzeczenie TSUE stanowi ogólne wytyczne dla polskich sądów. Ostateczne rozstrzygnięcia
    podejmowane są przez polskie sądy na podstawie przepisów UE interpretowanych
    zgodnie z wyrokiem TSUE, mając na uwadze przepisy prawa krajowego i analizę
    indywidualnych okoliczności każdej sprawy.
    Od dnia wydania orzeczenia TSUE obserwowany jest stały napływ do polskich sądów,
    pozwów kredytobiorców kwestionujących ważność umów kredytów denominowanych i
    indeksowanych do CHF, w tym części umów zawieranych z Bankiem. Jednocześnie w
    oparciu o dotychczasowe orzecznictwo polskich sądów można mówić o ukształtowaniu się
    linii orzeczniczej w sprawach kredytów hipotecznych w CHF, która co do zasady jest
    negatywna dla banków (w przeważającej mierze są to wyroki unieważniające umowy
    kredytu), przy czym nadal występują orzeczenia korzystne dla banków. Biorąc pod uwagę
    orzeczenia sądów powszechnych dotyczące umów kredytów denominowanych i

    indeksowanych do CHF, Bank był zobowiązany do bieżącego rozpoznawania konsekwencji
    podatkowych tych kredytów, o czym szerzej mowa poniżej.
    Pozycja podatkowa Wnioskodawcy
    W okresie obowiązywania Umów, Bank rozpoznawał przychody podatkowe, wynikające z
    zawartych Umów. Przychody te obejmowały między innymi odsetki, prowizje, inne opłaty
    związane z udzielonym finansowaniem oraz dodatnie różnice kursowe, w tym także z
    tytułu niezrealizowanych różnic kursowych.
    Zmiany w orzecznictwie TSUE oraz kwestionowanie klauzul walutowych, które były
    uznawane za nieuczciwe lub niedozwolone i wpisywane do rejestru klauzul zakazanych
    przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a także znacząca deprecjacja
    PLN, która negatywnie wpłynęła na sytuację Kredytobiorców, doprowadziły do rewizji
    praktyk bankowych dotyczących oferowania Umów.
    W wyniku tych zmian, niektórzy Kredytobiorcy decydowali się lub nadal decydują na
    podjęcie działań prawnych przeciwko Bankowi w ramach postępowania cywilnego.
    Roszczenia Kredytobiorców zasadniczo koncentrują się na dwóch kwestiach:
        uznania za abuzywne części klauzul zawartych w Umowie;
        uznania zawartej z Bankiem Umowy za nieważną w całości.
    Sądy uwzględniając przedmiotowe powództwa orzekają, że klauzule umowne zawarte w
    Umowach odnoszące się do tabel kursowych publikowanych przez Bank powinny być
    traktowane jako niedozwolone postanowienia umowne. W związku z tym, Bank rozróżnia
    dwa podstawowe typy orzeczeń sądowych: te, które stwierdzają nieważność Umów oraz
    te, które uznają klauzule zawarte w Umowach za abuzywne i w konsekwencji brak jest
    możliwości wykonywania takiej Umowy (dalej łącznie jako: „Wyroki”).
    W przypadku zakończenia sporu sądowego Wyrokiem niekorzystnym dla Banku,
    Wnioskodawca jest zobowiązany do pokrycia kosztów związanych z procesem sądowym,
    w tym:
        kosztów odsetek ustawowych naliczanych za opóźnienie w spełnieniu
        dochodzonego świadczenia głównego (dalej: „Odsetki ustawowe”);
        zwrotu kosztów postępowania sądowego, tj. zwrotu poniesionych przez
        Kredytobiorcę kosztów powiązanych z dochodzeniem jego praw, takich jak koszty
        sądowe lub koszty zastępstwa procesowego (dalej: „Zwrot kosztów procesu”).
    Odsetki ustawowe oraz Zwrot kosztów procesu będą dalej wspólnie określane jako
    „Koszty procesu”.
    Mając powyższe na uwadze, po stronie Wnioskodawcy powstała wątpliwość, czy
    poniesiony wydatek w postaci Kosztów procesu stanowi (ew. będzie stanowić w
    przyszłości) dla Banku koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 oraz ust. 4d
    ustawy o CIT (dalej: „KUP”), potrącalny w dacie jego poniesienia (ujmowany jako KUP w
    dniu ujęcia w księgach rachunkowych Banku).

## Pytanie

Czy Koszty procesu stanowią (ew. będą stanowić w przyszłości) dla Wnioskodawcy KUP
    inny niż bezpośrednio związany z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 1 oraz ust. 4d
    ustawy o CIT, potrącalny w dacie jego poniesienia (ujmowany jako KUP w dniu ujęcia w
    księgach rachunkowych Banku)?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy Koszty procesu stanowią (ew. będzie stanowić w przyszłości) dla
    Wnioskodawcy KUP inny niż bezpośrednio związany z przychodami w rozumieniu art. 15
    ust. 1 oraz ust. 4d ustawy o CIT, potrącalny w dacie jego poniesienia (ujęty jako KUP w
    dniu ujęcia w księgach rachunkowych Banku).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, KUP stanowią koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Za KUP uznaje się przy tym wydatki, które:
        zostały rzeczywiście poniesione przez podatnika (tzn. zostały faktycznie i
        definitywnie pokryte z majątku podatnika),
        pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        zostały poniesione w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
        zabezpieczenia źródła przychodów,
        są należycie udokumentowane,
        nie znajdują się w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
        (por. P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i
        rachunkowość. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2021, art. 15).
    W odniesieniu do opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zdaniem
    Wnioskodawcy powyższe warunki zostały spełnione w odniesieniu do Kosztów procesu.
    Spełnienie kryteriów uznania za KUP na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT
    Po pierwsze, Bank poniósł wydatek definitywnie - jest zobowiązany dokonywać zapłaty
    Kosztów procesu na podstawie Wyroków. Dokonanie zapłaty Kosztów procesu wiązało się
    z trwałym uszczupleniem majątku Banku, z uwagi na fakt, że Koszty procesu mają
    charakter bezzwrotny.
    Po drugie, wydatek ten wiązał się z prowadzoną przez Bank działalnością gospodarczą.
    Bank ponosi wskazane wydatki w związku z prowadzoną działalnością polegającą na
    udzielaniu kredytów, co należy do podstawowej działalności gospodarczej Banku
    stanowiącej główne źródło przychodów w postaci odsetek, prowizji i podobnych opłat.
    W związku z powyższym, wypełnienie obowiązku dokonania zapłaty Kosztów procesu było
    niezbędne dla zapewnienia kontynuacji działalności gospodarczej Banku na podstawie
    obowiązujących przepisów prawa, poprzez wykonanie Wyroku.
    Po trzecie, z powyższych względów wypełnienie obowiązku dokonania zapłaty Kosztów
    procesu zmierzało również do zachowania źródła przychodów Banku.
    Ponadto, dokonanie zapłaty Kosztów procesu przez Bank zostało należycie
    udokumentowane - Bank dysponuje bowiem potwierdzeniem dokonanego przelewu.
    Mając na względzie powyższe, zdaniem Wnioskodawcy wydatek miał charakter
    definitywny, pozostawał w związku z prowadzoną przez Bank działalnością gospodarczą,
    został poniesiony w celu zachowania źródła przychodów, a także był należycie
    udokumentowany.
    Należy równocześnie wskazać, że Koszty procesu nie zostały wymienione w katalogu
    wydatków wyłączonych z KUP na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, a w szczególności
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, bowiem nie dochodzi do sytuacji, w której Bank
    wykonałby swoje zobowiązanie w sposób wadliwy, skoro w trakcie trwania danej Umowy
    wykonywał swoje zobowiązania w sposób należyty i zgodny z prawem. Obowiązek zapłaty
    Kosztów procesu wynika bowiem bezpośrednio z nowego zdarzenia jakim jest wydanie
    Wyroku.

    Analogiczne stanowisko zostało równocześnie zaaprobowane w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia: 25
    kwietnia 2024 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.98.2024.1.SP, 12 lutego 2024 r., nr 0111-KDIB1-
    1.4010.746.2023.1.SG, 5 maja 2023 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.231.2023.1.SP, 10 lutego
    2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.902.2022.1.MBD, 12 września 2022 r. nr 0111-KDIB1-
    3,4010.172.2022.1.PC oraz 18 października 2022 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.530.2022.1.AW.
    Koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami
    W przypadku kwalifikacji danego wydatku jako KUP, należy również ustalić w jakim
    momencie dany wydatek jest potrącalny dla celów podatkowych. W tym zakresie
    decydujące znaczenie ma kwalifikacja wydatku jako kosztu bezpośrednio związanego z
    przychodami (w rozumieniu art. 15 ust. 4 ustawy o CIT) lub innego niż bezpośrednio
    związanego z przychodami (dalej: tzw. „pośrednie KUP” w rozumieniu art. 15 ust. 4d
    ustawy o CIT).
    Koszty bezpośrednio związane z przychodami to wydatki, które poniesione zostały w celu
    osiągnięcia konkretnych przychodów, do których należą koszty działalności danego
    rodzaju, w tym związane z konkretnymi transakcjami. Pośrednie KUP stanowią wydatki,
    których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, pomimo iż są one
    racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.
    Ocena wydatków jako kosztów bezpośrednio lub pośrednio związanych z przychodami
    powinna uwzględniać charakter działalności podatnika i warunki w jakich przedmiotowe
    wydatki są ponoszone.
    Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem organów podatkowych, „do kosztów pośrednich
    zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych
    przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu,
    jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty
    administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia. Tego
    rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają
    w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe
    ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający
    potrącenie takich kosztów”. (por. przykładowo interpretacja indywidualna Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 marca 2024 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.46.2024.1.
    PK).
    Mając na uwadze charakter wydatków w postaci Kosztów procesu, koszty takie ponoszone
    są w związku z przychodami, przy czym związek taki nie ma charakteru bezpośredniego,
    gdyż nie ma możliwości wskazania konkretnego przychodu uzyskanego dzięki poniesieniu
    wydatków w postaci Kosztów procesu, a wymóg ich poniesienia dotyczy całokształtu
    działalności Banku podlegającej nadzorowi państwowego organu nad rynkiem
    finansowym.
    Zważając na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, z uwagi na fakt, że: (i) Bank został
    zobowiązany do wpłacenia Kosztów procesu na podstawie Wyroku, jako kredytodawca, w
    celu zabezpieczenia źródła przychodu, oraz (ii) Koszty procesu dotyczą całokształtu
    działalności Banku - wydatki te stanowią KUP inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami, o jakich mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, potrącalne w dacie ich
    poniesienia (ujmowane jako KUP w dniu ujęcia w księgach rachunkowych Banku).
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy kwota dokonywanych przez Bank
    płatności z tytułu Kosztów procesu stanowi (ew. będzie stanowić w przypadku dalszych
    Kosztów procesu na skutek dalszych Wyroków) dla Wnioskodawcy KUP potrącalny w dacie
    jego poniesienia (ujmowany jako KUP w dniu ujęcia w księgach rachunkowych Banku) w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 oraz ust. 4d ustawy o CIT, ponieważ wydatek:
        został faktycznie i definitywnie pokryty z majątku Banku,

        pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Banku,
        został poniesiony w celu uzyskania zachowania źródła przychodów Banku,
        został należycie udokumentowany,
        nie znajduje się w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do przedstawionego opisu stanu faktycznego i
    zdarzenia przyszłego oraz zadanego pytania (wyznaczających zakres wniosku)
    przedmiotem niniejszej interpretacji jest wyłącznie kwestia ustalenia, czy stosownie do art.
    15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Koszty procesu (tj. Zwrot
    kosztów procesu, Odsetki ustawowe) mogą zostać uznane za koszty uzyskania
    przychodów Wnioskodawcy, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
    potrącalne w dacie ich poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d ww. ustawy. Zatem inne koszty
    i zwroty, nie objęte pytaniem, a związane ze skutkami spraw zakończonych
    prawomocnymi Wyrokami stwierdzającymi nieważność lub Wyrokami stwierdzającymi
    abuzywność, nie były przedmiotem niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „updop”),
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Z uwagi na brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, przesłanka celowości poniesionego
    wydatku ma fundamentalne znaczenie dla konstrukcji podatkowych kosztów uzyskania
    przychodów. Skoro bowiem podstawą opodatkowania zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT
    jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został
    osiągnięty, rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym, to tym samym pomiędzy podatkowym przychodem a
    podatkowym kosztem istnieje zależność tego rodzaju, iż poniesiony koszt musi w sposób
    bezpośredni albo pośredni wpływać na przychód podatkowy, jego osiągnięcie zachowanie
    albo zabezpieczenie. Stwierdzenie braku takiej zależności powoduje, że wydatek
    aczkolwiek poniesiony w sensie ekonomicznym i uwidoczniony w rachunku bilansowym,
    nie będzie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mógł zostać
    zaliczony do podatkowych kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego
    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek - nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą - jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia”. (por. wyrok
    NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn.
    akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym, „przy
    ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w
    ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego
    związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje,
    w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według
    zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por.

    wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 roku, sygn. akt II FSK 4009/13).
    Z wniosku wynika, że udzielali Państwo w przeszłości kredytów, w odniesieniu do których
    kredytobiorcy decydowali lub nadal decydują się na podjęcie działań prawnych przeciwko
    Państwu w ramach postępowania cywilnego. W przypadku zakończenia sporu sądowego
    wyrokiem niekorzystnym dla Państwa, są Państwo zobowiązani do pokrycia kosztów
    związanych z procesem sądowym (kosztów odsetek ustawowych naliczanych za
    opóźnienie w spełnieniu dochodzonego świadczenia głównego oraz zwrotu kosztów
    postępowania sądowego, tj. zwrotu poniesionych przez kredytobiorców kosztów
    powiązanych z dochodzeniem jego praw, takich jak koszty sądowe lub koszty zastępstwa
    procesowego), określanych dalej Kosztami procesu.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy stosownie do art. 15 ust. 1 updop Koszty
    procesu mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, potrącalne w dacie ich poniesienia zgodnie z art.
    15 ust. 4d updop.
    W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wymienione we wniosku wydatki nie
    wypełniają podstawowej przesłanki, jaką jest celowość poniesionego wydatku, czyli
    nakierowanie na osiągnięcie przychodów bądź też zachowanie albo zabezpieczenie źródła
    przychodów.
    Celem Kosztów procesu nie jest bowiem osiągnięcie przychodów ani też zachowanie albo
    zabezpieczenia źródła przychodów. Koszty procesu są przez Państwa ponoszone w
    przypadku sporów sądowych zakończonych wyrokiem niekorzystnym. Niekorzystne
    wyroki stwierdzają nieważność umów kredytowych lub brak możliwości wykonywania
    takiej umowy. Na moment dokonywania zwrotów Kosztów procesu, kredytobiorcy nie
    posiadają już zobowiązań w stosunku do banku z tytułu niniejszych kredytów, co oznacza,
    że bank z tytułu tych umów kredytowych nie osiągnie już żadnych przychodów
    podatkowych, w tym z tytułu odsetek, prowizji, różnic kursowych i innych pożytków
    wynikających z umowy kredytowej. W związku z tym ponoszone koszty z tytułu wypłaty
    klientom środków pieniężnych nie są ponoszone w celu osiągnięcia przez bank
    przychodów.
    Dalszej analizy wymaga więc spełnienie przesłanki związku z zachowaniem lub
    zabezpieczeniem źródła przychodów. Za koszty związane z zachowaniem źródła
    przychodów uznaje się koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła w
    dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej mogło istnieć. Natomiast za
    koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać te koszty, które zostały
    poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący
    bezpieczne jego funkcjonowanie. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne
    poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości (por.
    wyrok NSA z 25 listopada 2015 roku, sygn. akt II FSK 2217/13).
    Poza tymi ogólnymi stwierdzeniami, nie uzasadnili Państwo w jaki konkretny sposób zwrot
    Kosztów procesu pozwoli na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, czyli w
    jaki sposób przełoży się na to, żeby to źródło w ogóle mogło dalej istnieć i aby
    funkcjonowało w sposób bezpieczny. Inaczej mówiąc, nie uzasadnili Państwo, w jaki
    sposób brak poniesienia wymienionych kosztów zachwiałby źródłem przychodów - jakim
    jest działalność polegająca na świadczeniu usług bankowych, w tym w udzielaniu kredytów
    /pożyczek - lub wręcz doprowadziłby do jego utraty.
    Zwrot Kosztów procesu jest skutkiem nieprawidłowości po Państwa stronie podczas
    zawierania umów kredytowych. Błędy w umowach, skutkujące koniecznością poniesienia
    przez Państwa dodatkowych wydatków, takich jak Koszty procesu, nie mogą stanowić
    podstawy pomniejszenia dochodu do opodatkowania. Przyjęcie przeciwnego założenia

    prowadziłoby do sytuacji, w ramach której część odpowiedzialności za nieprawidłowości w
    działaniach podatników przejmowałby na siebie Skarb Państwa poprzez zmniejszenie
    wysokości przysługującej mu daniny.
    Uznanie za koszt uzyskania przychodu wydatków poniesionych w istocie z Państwa winy
    (na co wskazują wyroki, z których wynika obowiązek zwrotu Kosztów procesu) jest
    sprzeczne z analizowanymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, ich brzmieniem, jak i wyraźnie i jasno sprecyzowanym celem prawodawcy. Nie
    ulega wątpliwości, że ratio legis art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie obejmuje przenoszenia na
    Skarb Państwa konsekwencji, które z tego tytułu zarówno w sferze faktów gospodarczych,
    jak i skutków prawnych, wynikają dla podatnika.
    Podsumowując, Koszty procesu nie mogą dla Państwa stanowić kosztów uzyskania
    przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Państwa stanowisko w tym zakresie
    jest więc nieprawidłowe.
    Ze względu na fakt, że Koszty procesu nie stanowią dla Państwa kosztów uzyskania
    przychodów, rozpatrywanie momentu ich ujęcia w rachunku podatkowym stało się
    niezasadne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.