Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.397.2025.1.ANK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-01
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
dokonanej zapłaty dla Y wraz z odsetkami ustawowymi za
opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu sądowego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
opłata
przetarg
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku
    jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Z Sp. z o. o. (dalej również: „Spółka”) jest przedsiębiorstwem (...). Spółka jest również
    przedsiębiorstwem (...). W celu świadczenia podstawowych usług swojej działalności (...)
    Podstawowa działalność Spółki generuje koszty operacyjne, w tym koszty (...), które
    stanowią istotną pozycję rachunku wyników. By zoptymalizować wysokość tych kosztów w
    okresie szczególnie dużej dynamiki cen (...) na rynku makroekonomicznym, (...) upoważniła
    spółkę (...) do przygotowania i przeprowadzenia postępowań o udzielenie zamówień
    publicznych na zakup (...). Zakres umowy obejmował (...).
    Postępowanie przetargowe zostało podzielone na kilka części w zależności od przedmiotu
    zamówienia. Dla części (...) – (...).
    W dniu X zawiadomiła Wnioskodawcę o złożeniu najkorzystniejszej oferty przez Y. W
    międzyczasie zmieniła się sytuacji prawna na rynku (...) w związku z procedowaniem
    ustawy o ograniczenie cen (...) w roku (...) do kwoty (...) , której zakres obejmowałby
    również spółkę (...) jako podmiot mający status odbiorcy uprawnionego. Skutkowało to
    obniżeniem ceny (...), która na datę podpisania umowy była już niższa niż cena, z jaką
    rozstrzygnięty został przetarg. W tej sytuacji spółka (...) wstrzymała się z podpisaniem
    umowy z Y. na zakup, powołując się na wystąpienie ważnego interesu publicznego, co
    uzasadniała zmianą ceny (...) – oferta przedstawiona przez spółkę Y przewyższała znacząco
    ceny możliwe do uzyskania od innych dostawców. W odpowiedzi Y zażądało zapłaty przez
                      4Z kwoty (...) zł na podstawie art. 70 § 2 k.c., zgodnie z którym to przepisem uczestnik
    postępowania przetargowego, którego oferta została wybrana, w przypadku uchylania się
    organizatora przetargu od zawarcia umowy może żądać zapłaty podwójnego wadium albo
    naprawienia szkody. Spółka Z odmówiła wykonania tego roszczenia, stąd też Y wniosła
    pozew o zapłatę do sądu. Wyrokiem z (...) Sąd (...) nakazał stronie pozwanej zapłatę na
    rzecz strony powodowej kwotę (...) zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od
    (...) do dnia zapłaty, a także zwrot kosztów procesu sądowego.
    Sąd uznał, iż strona pozwana nie wykazała żadnej usprawiedliwionej podstawy uchylenia
    się od zawarcia umowy, a w konsekwencji, wobec bezspornego uchylenia się od zawarcia
                                            4umowy, zwrotowi podlega (...) wpłaconego wadium na podstawie art. 70 § 2 k.c. z
    odsetkami za opóźnienie zgodnie z art. 455 k.c. w zw. z art. 481 § 1 i 2 k.c., a także zwrot
    kosztów procesu w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c. W (...) roku spółka Z dokonała wpłaty w
    łącznej kwocie (...) zł na rzecz Y.
    Obecny Zarząd Spółki, na podstawie uchwały podjętej przez Zgromadzenie Wspólników,
    zamierza złożyć wniosek o naprawienie szkody powstałej w majątku Spółki w ramach
    ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej członków władz spółki, wyrządzonej przy
    sprawowaniu zarządu przez ówczesnego Prezesa Zarządu. Zarzuty skierowane do organu
    zarządzającego obejmują niezachowanie należytej staranności wynikającej z zawodowego
    charakteru jego działalności przy przygotowaniu przetargu, niewłaściwe udzielenie
    pełnomocnictwa dla X oraz odmowę podpisania umowy z Y w sytuacji, gdy obowiązek ten
    wynikał z ustawy Prawo Zamówień Publicznych.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów dokonaną zapłatę
                4na podstawie art. 70 § 2 k.c. dla Y wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz
      zwrot kosztów procesu sądowego w łącznej kwocie (...) zł?
    2. Czy w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, kwota odszkodowania w
      wysokości (...) zł otrzymana z ubezpieczenia OC członków władz spółki na pokrycie
      straty w majątku spółki Z, może korzystać ze zwolnienia art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1)

                                      4Zdaniem Wnioskodawcy, zapłacona dla Y na podstawie art. 70 § 2 k.c. kwota (...) zł wraz z
    odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu mogą zostać zaliczone
    do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT, gdyż wydatek ten
    jako koszt pośredni został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zabezpieczenia
    albo zachowania źródła przychodu. Wydatek ten:
    a) został poniesiony przez podatnika i pokryty z jego zasobów majątkowych,
    b) jest definitywny, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w
      jakikolwiek sposób zwrócona (do dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji
      indywidulanej spółka Z nie otrzymała decyzji od ubezpieczyciela w sprawie
      ewentualnej wypłaty odszkodowania na pokrycie roszczenia o naprawienie szkody
      wyrządzonej spółce),
    c) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    d) poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    e) nie znajduje się w grupie wydatków wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT.
    Decyzja Zarządu o niepodpisywaniu umowy na zakup (...) z oferentem wyłonionym w
    postępowaniu przetargowym była uzasadniona z punktu widzenia finansowego i miała na
    celu uniknięcie straty wynikającej z wyższych cen (...) w stosunku do cen, jakie można było
    uzyskać na rynku w dniu podpisania umowy, obniżonych w związku z ustawowym
    wprowadzeniem ceny maksymalnej za (...). W dniu ogłoszenia postępowania
    przetargowego Zarząd Spółki nie miał informacji o planowanych zmianach prawnych w
    tym zakresie, stąd też kwota przeznaczona na realizację zamówienia została ustalona w
    oparciu o przewidywaną wówczas cenę rynkową, istotnie wyższa od rzeczywistych cen w
                                        4późniejszym okresie. Zapłacona dla Y kwota na podstawie art. 70 § 2 k.c. nie została
    wymieniona w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT jako wydatek wyłączony z kosztów uzyskania
    przychodów. Wydatku tego nie można uznać za stratę (koszt) powstałą w wyniku utraty
    dokonanych przedpłat (zaliczek, zadatków) w związku z niewykonaniem umowy (ich
    uwzględniania w kosztach zabrania art. 16 ust. 1 pkt 56 ustawy CIT).
    Z kolei kary umowne i odszkodowania, które są wyłączone z kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT, muszą wynikać z zawartej
    umowy, a w analizowanej sytuacji do tego nie doszło. Podobne stanowisko zajął Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej nr 0114-KDIP2-
    1.4010.704.2024.1.PK z dnia 29 stycznia 2025 r.
    Ad 2)
    W przypadku uznania przez Dyrektora Krajowej Informacji Krajowej, że kwota zapłacona
                  4dla Y na podstawie art. 70 § 2 k.c. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i zwrotem
    kosztów sądowych nie stanowi kosztów uzyskania przychodów, zdaniem Wnioskodawcy
    otrzymane odszkodowanie z OC członków władz spółki na pokrycie roszczenia o
    naprawienie szkody w majątku spółki Z powstałej z tytułu powyższej wypłaty, będzie
    stanowiło zwrot innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów i na
    podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie
    będzie stanowił przychodu podatkowego. Na podstawie uchwały Nadzwyczajnego
    Zgromadzenia Wspólników Z w sprawie wystąpienia z roszczeniem przeciwko byłemu
    prezesowi Spółki o naprawienie szkody wyrządzonej Spółce, kwota wnioskowanego
    roszczenia ustalona została w wysokości (...) zł w oparciu o kwoty rzeczywiście wypłacone
    dla Spółki Y. Wydatek poniesiony będzie zatem odpowiednikiem wydatku zwróconego.
    Tym samym w przypadku braku możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów,
    wydatek ten spełnia definicję „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a
    ustawy o CIT, a otrzymane środki pieniężne z tytułu odszkodowania z polisy
    ubezpieczeniowej, będą stanowiły na podstawie tego przepisu zwrot innych wydatków

    niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów i tym samym będą wyłączone z
    przychodów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Z przepisu tego wynika, że poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie są
    kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z przychodami
    (tzn. wydatki takie są uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ w
    rezultacie ich poniesienia podatnik może oczekiwać zwiększenia swoich przychodów), w
    tym służą zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Co istotne również, muszą
    być to wydatki, dzięki którym podatnik może osiągnąć przychód podlegający
    opodatkowaniu.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Pierwsza z wymienionych przesłanek odnosi się do możliwości przypisania faktu
    poniesienia kosztu do osoby podatnika. Kosztem uzyskania przychodu mogą być
    wyłącznie koszty obciążające samego podatnika – wartość ciężarów, jakie ponosi podatnik
    w toku prowadzenia działalności (funkcjonowania). Poniesienie kosztu w rozumieniu
    omawianej ustawy jest świadomym, celowym działaniem podatnika. Polega na faktycznym
    i definitywnym przesunięciu określonej wartości z jego majątku do majątku innego
    podmiotu. W szczególności, może mieć postać wydatkowania środków pieniężnych bądź
    przekazania innych wartości majątkowych.
    Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy
    pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania

    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w
    postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne
    jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać
    takiego efektu.
    Enumeratywnie wymieniony w art. 16 ust. 1 ww. ustawy katalog kosztów niestanowiących
    kosztów podatkowych nie oznacza bowiem, że inne koszty w nim niewymienione tymi
    kosztami nie mogą być. W takim przypadku należy badać, czy dany koszt poniesiony został
    w celu uzyskania przychodów (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów).
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest
    wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków,
    których charakter budzi wątpliwości.
    Generalnie należy więc przyjąć, że kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    której celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, w tym
    także dla zagwarantowania jego funkcjonowania.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje również pojęć: „źródła
    przychodów”, „zachowanie źródła przychodów”, „zabezpieczenie źródła przychodów.
    Korzystając z zasad wykładni językowej, można jednak wskazać, że zgodnie ze znaczeniem
    tych pojęć funkcjonującym na gruncie języka powszechnego (tak: http://sjp.pwn.pl;
    Słownik języka polskiego. Tom III., pod red. M. Szymczaka, Państwowe Wydawnictwo
    Naukowe, Warszawa 1981; A. Dąbrówka, E. Geller, R. Turczyn, Słownik synonimów,
    Warszawa 2001):
    · mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”; „przyczyna czegoś”;
      synonimami tego pojęcia są m.in. zarzewie, czynnik sprawczy, powód, pochodzenie;
    · „zachować”, „zachowywać” oznacza „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „podtrzymać, utrzymać coś”;
    · „zabezpieczać”, „zabezpieczyć” to „zapewnić ochronę przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynić bezpiecznym”, „zapewnić utrzymanie się czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „uczynić coś mocniejszym, trwalszym, odpornym na
      szkodliwe działanie czegoś”, „zapobiec niszczeniu czegoś”.
    Wobec powyższego, źródłem przychodu w rozumieniu ww. ustawy są wszelkie stany,
    zdarzenia lub czynności (a także zespoły zdarzeń lub czynności), które powodują
    uzyskiwanie przychodu – są przyczyną jego powstawania. Źródło przychodów można
    określić szeroko, w sposób ogólny (np. rodzaj działalności prowadzonej przez podatnika),
    jak i w sposób bardziej precyzyjny (np. stosunek prawny, którego stroną jest podatnik;
    składnik majątku podatnika). W szczególności, źródłami przychodów są stany, zdarzenia
    lub czynności będące powodem (podstawą, przyczyną) uzyskania przez podatnika
    przysporzeń i wartości wymienionych w art. 12 ust. 1 tej ustawy. Zachowaniem albo
    zabezpieczeniem tych źródeł są natomiast działania podejmowane przez podatnika
    odpowiednio w celu ich utrzymania (zapobieżenia ich utracie) albo zapobieżenia ich
    niszczeniu.
    Należy przy tym podkreślić, że sam fakt poniesienia danego wydatku w związku z
    prowadzoną działalnością nie jest decydujący dla uznania, że spełnia on przesłankę
    celowości, wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

    Nie każdy bowiem wydatek ponoszony - co oczywiste - w ramach prowadzonej
    działalności ma na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich
    źródła.
    Katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów zawarty w art. 16 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma charakter zamknięty. Ujęte w nim
    wyłączenia mają różny charakter i pełnią różne funkcje, w szczególności, część spośród
    nich prowadzi do bezwzględnego wyłączenia określonych rodzajów kosztów z kategorii
    kosztów podatkowych, część służy limitowaniu wysokości rozpoznawanych przez
    podatników rodzajów kosztów uzyskania przychodów (uniemożliwia zaliczenie do kosztów
    podatkowych wartości przewyższających ustalony przez ustawodawcę poziom wydatków),
    część – „przesunięciu” momentu rozpoznawania określonych kosztów, wykluczeniu ich
    związku albo powiązaniu ich z konkretnym przychodem lub momentem podatkowym.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kar umownych i odszkodowań z
      tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
      dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
      wykonanych robót i usług.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 56 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat (kosztów) powstałych w wyniku
      utraty dokonanych przedpłat (zaliczek, zadatków) w związku z niewykonaniem
      umowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia zadatku czy
    wadium.
                                        4Zadatek i wadium są zdefiniowane odpowiednio w art. 394 i art. 70 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 1071).
    Zgodnie z brzmieniem art. 394 § 1 Kodeksu cywilnego:
      W braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy
      zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze
      stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić
      i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie
      wyższej.
                  4Natomiast zgodnie z art. 70 Kodeksu cywilnego:
      § 1. W warunkach aukcji albo przetargu można zastrzec, że przystępujący do aukcji
      albo przetargu powinien, pod rygorem niedopuszczenia do nich, wpłacić
      organizatorowi określoną sumę albo ustanowić odpowiednie zabezpieczenie jej
      zapłaty (wadium).
      § 2. Jeżeli uczestnik aukcji albo przetargu, mimo wyboru jego oferty, uchyla się od
      zawarcia umowy, której ważność zależy od spełnienia szczególnych wymagań
      przewidzianych w ustawie, organizator aukcji albo przetargu może pobraną sumę
      zachować albo dochodzić zaspokojenia z przedmiotu zabezpieczenia. W pozostałych
      wypadkach zapłacone wadium należy niezwłocznie zwrócić, a ustanowione
      zabezpieczenie wygasa. Jeżeli organizator aukcji albo przetargu uchyla się od
      zawarcia umowy, ich uczestnik, którego oferta została wybrana, może żądać zapłaty
      podwójnego wadium albo naprawienia szkody.
    Należy zatem zauważyć, iż istota i funkcja jaką pełni wadium w procesie przetargu wynika,
    że wadium stanowi warunek udziału w przetargu. Wykonanie prawa zatrzymania wadium
    połączone jest na wzór zadatku z odstąpieniem od umowy przedwstępnej.

    Jeśli od zawarcia umowy finalnej uchyla się zwycięski oferent, zatrzymanie wadium przez
    zamawiającego stanowi jedyną konsekwencję tego uchybienia.
    Zatem zastrzeżenie wadium co do zasady wyłącza możliwość dochodzenia zawarcia
    umowy przez organizatora lub uczestnika przetargu. Zachowanie przedmiotu wadium
    stanowi zastępcze zaspokojenie organizatora i wyłącza dalszą odpowiedzialność
    majątkową oferenta. Skutki wpłacenia wadium są zbliżone do skutków zadatku, ale
    wpłacenie wadium nie wyłącza roszczenia o naprawienie szkody.
    Z opisu sprawy wynika, że w wyniku postępowania przetargowego (...) roku spółka X
    zawiadomiła Wnioskodawcę o złożeniu najkorzystniejszej oferty przez Y. W międzyczasie
    zmieniła się sytuacji prawna na rynku (...) w związku z procedowaniem ustawy o
    ograniczenie cen (...). Skutkowało to obniżeniem ceny (...), która na datę podpisania
    umowy była już niższa niż cena, z jaką rozstrzygnięty został przetarg. W tej sytuacji spółka
    Z wstrzymała się z podpisaniem umowy z Y na zakup, powołując się na wystąpienie
    ważnego interesu publicznego, co uzasadniała zmianą ceny(...) – oferta przedstawiona
    przez spółkę Y przewyższała znacząco ceny możliwe do uzyskania od innych dostawców.
                                            4W odpowiedzi Y zażądało zapłaty przez Z kwoty (...) zł na podstawie art. 70 § 2 k.c (...)
    Wyrokiem (...) sąd nakazał stronie pozwanej zapłatę na rzecz strony powodowej kwotę (...)
    W wyroku Sąd uznał, że strona pozwana (Wnioskodawca) nie wykazała żadnej
    usprawiedliwionej podstawy uchylenia się od zawarcia umowy.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów dokonaną przez Państwo zapłatę na
              4podstawie art. 70 § 2 k.c. dla Y wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz zwrot
    kosztów procesu sądowego nie można zakwalifikować jako kar umownych i odszkodowań
    z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w
    dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo
    wykonanych robót i usług w myśl przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Kwota ta nie będzie to również stratą (kosztem) powstałym w wyniku utraty dokonanych
    przedpłat (zaliczek, zadatków) w związku z niewykonaniem umowy zgodnie z art. 16 ust. 1
    pkt 56 ustawy o CIT.
    Spółka w opisie sprawy nie wskazuje, że doszło do utraty (zatrzymania wadium) tylko do
                    4wypłaty kwoty z tytułu art. 70 § 2 Kodeksu cywilnego na rzecz uczestnika, którego oferta
    została wybrana, w wysokości zapłaty podwójnego wadium wraz z odsetkami i kosztami
    procesu sądowego.
    Należy zauważyć, że sam fakt niezaliczenia wydatku w postaci kwoty, wypłaconej na rzecz
    uczestnika przetargu tj. Y, o której mowa we wniosku, do zamkniętego katalogu wydatków
    niestanowiących kosztów podatkowych (zawartego w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), nie
    decyduje jeszcze o tym, czy wydatek ten jest kosztem uzyskania przychodów. Wydatek taki
    musi bowiem spełniać ogólną zasadę zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. winien
    zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów. W niniejszej sprawie, w ocenie organu, nie zostanie wypełniona żadna
    z powyższych przesłanek. W tym miejscu należy wyraźnie oddzielić cel ekonomiczny
    poniesienia kosztu od poniesienia wydatku w celu osiągnięcia przychodów podatkowych.
    Należy podkreślić, że podatkowa kategoria kosztów ponoszonych przez podatnika, na
    określenie której prawo podatkowe utworzyło własny termin: „koszty uzyskania
    przychodów”, jest odrębną kategorią kosztów, której nie należy wprost wiązać z kategorią
    kosztów w prawie rachunkowym i nauce ekonomii. Z punktu widzenia prawa
    rachunkowego (bilansowego) oceniany jest bowiem związek kosztu z prowadzoną
    działalnością gospodarczą i funkcjonowaniem podmiotu, natomiast z punktu widzenia
    prawa podatkowego ocenie podlega związek poniesionego wydatku (uznawanego za
    koszt) z efektem działalności podatnika mierzonym wielkością przychodu, który w
    określonych konkretnie okolicznościach potencjalnie może być osiągnięty.

    W przedmiotowej sprawie, cel wskazany przez ustawodawcę jako osiągnięcie przychodów
    podatkowych poprzez uchylenie się od zawarcia umowy nie zostanie uzyskany – Nie
    można, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym uznać, że wydatek
    poniesiony na zapłacenie kwoty (...) został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów,
    ponieważ niepodpisanie umowy żadnego przysporzenia nie przyniosło, nie wygenerowało
    przychodu. Jak sami Państwo wskazaliście, celem decyzji o niepodpisaniu umowy na
    zakup (...) z oferentem było uniknięcie straty wynikającej z wyższych cen (...) w stosunku do
    cen jakie można by uzyskać na rynku w dniu podpisania umowy. Aby uznać dany wydatek
    za koszt podatkowy winien być on poniesiony „w celu osiągnięcia przychodów”. Cel –
    osiągnięcie przychodów – musi być znany na moment poniesienia wydatków. I tylko w
    takich wypadkach, nawet jeśli nie dojdzie później do osiągnięcia przychodów, wydatek
    może być uznany za koszt uzyskania przychodów.
    Jak wskazaliście Państwo w opisie sprawy, podejmując decyzję o rezygnacji z zawarcia
    umowy powołaliście się na wystąpienie ważnego interesu publicznego, co uzasadnialiście
    zmianą ceny (...) – oferta przedstawiona przez spółkę Y przewyższała znacząco ceny
    możliwe do uzyskania od innych dostawców.
    W ocenie organu, przedstawiony przez Spółkę cel (uniknięcie straty wynikającej z wyższych
    cen (...) i „ważny interes publiczny”) nie mieści się w ustawowym pojęciu „zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów”. W tym miejscu warto wskazać na wyrok WSA w
    Poznaniu z 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1369/08, w którym Sąd stwierdził: Jednak
    zapłaty przedmiotowej kary umownej w celu uniknięcia konieczności poniesienia
    większych wydatków nie można uznać za „działanie w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów” w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Podzielić
    tutaj należy pogląd Organu podatkowego wyrażony w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z
    którym sama chęć zapobieżenia jeszcze większej stracie niż zapłacona kara umowna,
    która mogłaby wystąpić w przypadku realizacji inwestycji, nie przesądza jeszcze, że jest to
    działanie w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów oraz wyrok z 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Po 748/10, zgodnie z którym:
    Przepis art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. nie przewiduje możliwości wpisywania w ciężar kosztów
    podatkowych odszkodowań, które ponoszone są w celu uniknięcia strat. Celem
    poniesionego kosztu wyartykułowanym w tym przepisie jest jedynie osiąganie
    przychodów. Jedynie de lege ferenda celowe byłoby wprowadzenie takich regulacji
    prawnych, które umożliwiałyby zaliczenie do kosztów podatkowych wydatków z tytułu
    zapobiegania czy też zminimalizowania strat. Jednakże de lege lata proponowana przez
    stronę skarżącą wykładnia analizowanego przepisu nie jest możliwa (por. A. Bartosiewicz,
    R. Kubacki, t. 25 do art. 22 w PIT. Komentarz, Lex, 2009). W innym orzeczeniu ten sam Sąd
    zauważył: Jednocześnie samo działanie polegające na ograniczeniu uszczuplenia majątku
    podatnika nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do uznania, iż mamy do czynienia
    z zabezpieczeniem źródła przychodów (wyrok z 2 września 2010 r. sygn. akt I SA/Po 436
    /10). Należy zwrócić uwagę na tezę zawartą w wyroku NSA z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II
    FSK 460/10, gdzie Sąd uznał, że: „Z analizy treści tego przepisu (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT
    – przypis organu) wynika, że nie obejmuje on swoją dyspozycją działań „negatywnych”
    zmierzających do ograniczenia straty lecz wyłącznie działania o charakterze pozytywnym
    zmierzające do uzyskania przychodu ewentualnie do zachowania lub zabezpieczenia jego
    źródeł. Orzeczeniem, które potwierdza stanowisko organu zawarte w interpretacji
    indywidualnej jest m.in. wyrok NSA z 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 460/10, wydanym
    w tożsamej sprawie, co będąca przedmiotem wniosku, w którym Sąd stwierdził (...) nie
    można racjonalne powiązać wydatków poniesionych na wypłatę odszkodowania z tytułu
    wcześniejszego rozwiązania umowy najmu z przychodami, jakie Spółka zamierza osiągnąć
    w przyszłości bądź z zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów. Nawet w przypadku,
    gdy odstąpienie od umowy miało na celu zapobieżenie wystąpieniu straty lub jej
    ograniczenie taki związek nie zachodzi i dlatego wypłacone z tego tytułu odszkodowanie
    czy też kara umowna nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT.

    Źródłem przychodów na gruncie ustawy o CIT jest działalność gospodarcza, w rozumieniu
    formy organizacyjno-prawnej stanowiącej zespolenie materialnej strony ze sferą
    instytucjonalną, związaną z funkcjonowaniem podmiotu gospodarczego. Zarówno sfera
    materialna, związana z posiadanymi urządzeniami, maszynami, ogólnie zasobami
    majątkowymi, aktywami, jak i sfera instytucjonalna związana z organizacją źródła
    przychodów, dla sprawnego funkcjonowania źródła przychodów, wymaga ponoszenia
    kosztów jej zabezpieczenia i zachowania. Wydatki na zachowanie lub zabezpieczenie
    źródła przychodów w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej to wydatki
    związane z samym funkcjonowaniem firmy jako całości. Do kosztów podatkowych można
    zaliczyć te koszty zachowania i zabezpieczenia firmy, jako podmiotu przynoszącego
    dochody, które są wynikiem gospodarczych potrzeb źródła przychodu, związanych z jego
    eksploatacją w sferze materialnej i organizacyjnej, tak aby utrzymać ciągłość tego źródła
    przychodu w znaczeniu zapewnienia podatnikowi możności osiągania z niego trwale
    zysków. Do tej grupy kosztów można zaliczyć wszelkie wydatki na ubezpieczenia,
    doradztwo, badania rynkowe, usługi księgowe, usługi prawne, wydatki na przekształcenia
    gospodarcze i wiele innych. Zatem koszty ponoszone w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, to koszty ponoszone w celu utrzymania w sprawności
    źródła przychodów, jego uchowania i uchronienia tak, aby mogło funkcjonować i dawać
    przychody w przyszłości. To także koszty ponoszone w celu podtrzymania istnienia źródła
    przychodów, skutecznej realizacji przedsięwzięć, uczynienia źródła przychodów mocnym i
    trwałym, odpornym na działanie czynników obniżających jego sprawność.
    W ocenie tut. organu podatkowego, wewnętrznie sprzeczna jest teza, że uchylenie się od
    podpisania umowy do której zobowiązany był Wnioskodawca odrębnymi przepisami ma
    na celu zabezpieczenie/zachowanie źródła przychodów. Nie można zasadnie twierdzić, że
    zapłacona kwota miała na celu zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów, skoro
    nie można jej powiązać z żadnym ze źródeł przychodów poza ogólną działalnością Spółki.
    Z uwagi bowiem na konstrukcję przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, nie każdy wydatek
    dokonany przez przedsiębiorcę może być uznany za koszt podatkowy. Należy wobec tego
    wyrazić pogląd, że odszkodowania będące następstwem wycofania się z wcześniejszego
    zobowiązania do podpisania umowy najmu, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów
    ze względu na brak określonej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT przesłanki działania „w celu
    osiągnięcia przychodu (por. analogicznie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30
    listopada 2006 r. w sprawie II FSK 1388/05, publ. LEX nr 263871). Mając na względzie
    powyższe należy podkreślić, że samo działanie polegające na odstąpieniu od podpisania
    umowy najmu celem zmniejszenia straty ekonomicznej, nie stanowi wystarczającej
    podstawy do uznania, że mamy do czynienia z zabezpieczeniem źródła przychodów.
    Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionuje sensu ekonomicznego poniesionego
    wydatku, czy też racjonalności podejmowanych przez przedsiębiorcę decyzji
    gospodarczych i ich efektywności, dokonuje natomiast oceny celowości wydatku w
    granicach wyznaczonych przez art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, tj. czy konkretny wydatek został
    poniesiony w związku z dążeniem do osiągnięcia przychodu (zachowania lub
    zabezpieczenia jego źródła).
    W opisanej sprawie Spółka ponosi ryzyko gospodarcze decydując się na przystąpienie do
    przetargu, której zapisy (w świetle cywilistycznej zasady swobody umów) nie przyznają jej
    prawa do odstąpienia od tej umowy bez konieczności zapłaty podwójnego wadium albo
    naprawienia szkody wobec uczestnika/wykonawcy, gdyby okazało się, że byłaby ona dla
    Spółki niekorzystna pod względem ekonomicznym. Należy podkreślić, że poniesienie
    kosztów stanowiących efekt podjętego ryzyka gospodarczego podatnik nie może sobie
    rekompensować za pomocą przepisów podatkowych. Nie wszystkie bowiem wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, nawet ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty
    uzyskania przychodów. W przeciwnym wypadku każde ryzyko związane z prowadzeniem
    działalności gospodarczej można by przenosić przy użyciu przepisów podatkowych na
    Skarb Państwa, poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania
    (por. wyrok NSA z 12 marca 1999 r. sygn. akt I SA/Po 1362/98, wyrok NSA z 30 listopada

    2006 r. sygn. akt II FSK 1388/05, wyrok NSA w Krakowie z 18 maja 1995 r. sygn. akt SA/Kr
    1768/94).
                                              4Zatem, wydatek w postaci zapłaty kwoty odszkodowania na podstawie art. 70 § 2 k.c. dla
    Y wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu sądowego był
    poniesiony w celu uchylenia się od podpisania umowy, a wypłacona kwota zabezpieczała
    wykonawcę i jego źródło przychodów, a nie Wnioskodawcy.
                                        4Podsumowując, zapłata przez Wnioskodawcę na podstawie art. 70 § 2 k.c. dla Y wraz z
    odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz zwrot kosztów procesu sądowego nie spełnia
    przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i w konsekwencji nie może być
    uznany za koszt uzyskania przychodu.
    Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Ad 2.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu. Poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w
    kolejnych ustępach art. 12 ust. 1 ustawodawca określa jedynie zdarzenia, których
    wystąpienie powoduje powstanie obowiązku podatkowego. Na podstawie tego przepisu
    można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodzącą do majątku
    podatnika, powiększającą jego aktywa, mającą definitywny charakter, którą może on
    rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego
    uzyskania przez podatnika, czyli wpływu, bezpośrednio do majątku podatnika względnie
    na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie
    podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawa o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody,
      choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
      towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Przychodem jest zatem ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może
    powiększyć jego aktywa. Otrzymanymi pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi są zatem
    tylko takie wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a więc którymi może
    on rozporządzać jak własnymi.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
      kosztów uzyskania przychodów.
    Z powyższej regulacji wynika, że wydatki, które zostają zwrócone podatnikowi, a nie
    zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, w niektórych okolicznościach
    korzystają z powyższego wyłączenia.
    Na gruncie językowym pojęcie „zwrot” oznacza „zwrócenie czegoś”, zaś „zwrócić” to
    „oddać komuś jego własność” (Słownik języka polskiego, wersja internetowa https://sjp.
    pwn.pl).
    Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w
    art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16 tej ustawy oraz, aby
    wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi.
    Tak więc, „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.

    We wniosku wskazali Państwo, obecny Zarząd Spółki, na podstawie uchwały podjętej
    przez Zgromadzenie Wspólników, zamierza złożyć wniosek o naprawienie szkody
    powstałej w majątku Spółki w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej członków
    władz spółki, wyrządzonej przy sprawowaniu zarządu przez ówczesnego Prezesa Zarządu.
    Zarzuty skierowane do organu zarządzającego obejmują niezachowanie należytej
    staranności wynikającej z zawodowego charakteru jego działalności przy przygotowaniu
    przetargu, niewłaściwe udzielenie pełnomocnictwa dla X oraz odmowę podpisania umowy
    z Y w sytuacji, gdy obowiązek ten wynikał z ustawy Prawo Zamówień Publicznych.
    Państwa wątpliwość w zakresie pytania nr 2 dotyczy ustalenia, czy kwota odszkodowania
    w wysokości (...) zł którą Spółka otrzyma z ubezpieczenia OC członków władz spółki na
    pokrycie straty w majątku, może korzystać ze zwolnienia art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Jak wskazano powyżej, wykładnia językowa przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy CIT
    prowadzi do wniosku, że wydatek zwrócony, to ten sam, a nie taki sam wydatek który
    został poniesiony. Zwróconym innym wydatkiem nie jest zatem uzyskana przez Państwa,
    w związku z powstałą szkodą w majątku spółki, kwota uzyskana z ubezpieczenia OC
    członków władz. Pomimo, że wartość otrzymanej kwoty odpowiada wartości poniesionego
                        4wydatku z tytułu wskazanego w art. 70 § 2 Kodeksu cywilnego – kwota ta nie stanowi
    zwrotu poniesionego wydatku.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenia w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który w wyroku z 11 października 2022 r. II FSK 397/20 Sąd stwierdził,
    że „w przepisie chodzi o taką sytuację, gdy podatnik dokonuje świadczenia na rzecz
    określonego podmiotu, a następnie ten sam podmiot podatnikowi to świadczenie
    zwraca”. Zatem, by mówić o zwróconych wydatkach w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 4
    pkt 6a ustawy o CIT, należy oczekiwać, że zostaną one zwrócone przez podmioty, na rzecz
    których poniesiono te wydatki.
    Tak więc, tylko wydatki zwrócone przez podmioty, na których rzecz dokonano świadczenia
    mogłyby zostać uznane za „zwrócone inne wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów”. W Państwa sprawie taki zwrot nie następuje.
    Bowiem otrzymana przez Państwa kwota będzie stanowić odszkodowanie z polisy OC
    członków władz.
    Zatem „wydatek zwrócony”, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy CIT, to ten sam,
    a nie taki sam wydatek który został poniesiony. Zwróconym innym wydatkiem nie jest
    uzyskana przez Państwa kwota odszkodowania, która tylko odpowiada wartości
    poniesionego wydatku, lecz nie stanowi jego zwrotu.
    Państwa stanowisko, zgodnie z którym w związku z regulacją art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o
    CIT otrzymane środki pieniężne z tytułu odszkodowania z polisy ubezpieczeniowej, będą
    stanowiły na podstawie tego przepisu zwrot innych wydatków niezaliczonych do kosztów
    uzyskania przychodów i tym samym będą wyłączone z przychodów podatkowych -
    należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy,
    że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji

    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego. Ponadto interpretacja ta dotyczy odmiennego niż będący przedmiotem
    niniejszej interpretacji stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo
      zastosować do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.