Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.774.2025.1.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Brak obowiązku naliczenia podatku VAT należnego w związku
z przekazaniem usług cateringowych pracownikom oraz prawa
do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług
cateringowych.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
pracownik-wydatki na rzecz pracowników
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
stołówka-stołówka pracownicza
usługi-usługi kateringowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 1-pkt 4-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie:
      - braku obowiązku naliczenia podatku VAT należnego w związku z przekazaniem usług
        cateringowych pracownikom, przy założeniu, że przysługuje Państwu prawo do
        odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych,
      - prawa do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych,
      - braku obowiązku naliczenia podatku VAT należnego w związku z przekazaniem usług
        cateringowych pracownikom, przy założeniu, że nie przysługuje Państwu prawo do
        odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług,
    spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) prowadzącą
    działalność w branży automotive. Działalność Wnioskodawcy obejmuje wyłącznie
    czynności opodatkowane VAT.
    Ze względu na brak lokali gastronomicznych w pobliżu zakładu Wnioskodawcy, na terenie
    zakładu uruchomiona została stołówka pracownicza, której celem jest zapewnienie
    pracownikom oraz osobom zatrudnionym na podstawie umów cywilnoprawnych (dalej
    łącznie: Pracownicy) obiadów spożywanych w przerwach w pracy.
    Wnioskodawca nie jest zobligowany do świadczenia Pracownikom posiłków przepisami
    prawa pracy jak również przepisami BHP. W tym zakresie:
      · finansowanie posiłków stanowi wprawdzie działanie dobrowolne, podyktowane
        chęcią lepszego zorganizowania pracy oraz zminimalizowania czasu, jaki dotychczas
        przeznaczany był przez Pracowników na spożywanie posiłków, jednak
      · brak finansowania posiłków może nie przynieść planowanego przez Wnioskodawcę
        rezultatu w postaci spożywania przez pracowników posiłków na stołówce
        pracowniczej i zakładanych przez Wnioskodawcę celów.
    W tym miejscu należy wskazać, że:
      · odległość z zakładu Spółki do najbliższego lokalu lub sklepu, w którym możliwe jest
        nabycie posiłku wynosi ok. 2-2,5 km,
      · Pracownicy pracują w systemie zmianowym na trzech zmianach: I poranna, II
        popołudniowa, III nocna,
      · Pracownicy na produkcji mają ustalone przerwy o stałych godzinach, w których mogą
        spożywać posiłek,
      · Pracownicy biurowi mają większą elastyczności w przerwie w pracy, ale w zakresie
        posiłków mają ustalone stałe godziny, o których mogą je spożywać w stołówce,
      · stołówka jest miejscem wyznaczonym do spożywania posiłków przez Pracowników w
        zakładzie Spółki,
      · Pracownicy mają ograniczony wybór jaki posiłek spożyją danego dnia do czterech
        różnych dań dostępnych w menu dnia.
    Wszystkie powyższe względy motywowały Spółkę do uruchomienia stołówki.
    Uruchomienie stołówki pozwoliło na:
      · ograniczenie braku dostępności Pracowników, w związku z ewentualną potrzebą
        oddalenia się od zakładu Spółki (ok. 2-2,5 km) w celu nabycia posiłku danego dnia,
      · lepszą organizację pracy w związku ze spożywaniem przez Pracowników posiłków o
        stałych godzinach, w wyznaczonym przez pracodawcę miejscu,

      · poprawę wydajności Pracowników, bo Pracownik, który spożywa w trakcie dnia
        pełnowartościowy posiłek zapewniany w stołówce może być bardziej skupiony na
        obowiązkach pracowniczych (nie rozprasza go ewentualny głód),
      · poprawę konkurencyjności Wnioskodawcy na rynku pracy ze względu na wyróżniające
        się na lokalnym rynku pracy zaplecze socjalne (poprawa konkurencyjności o
        najlepszych pracowników dostępnych na rynku).
    Podkreślenia wymaga, że:
      • Pracownicy nie mają pełnej dowolności co do czasu spożywania posiłku w stołówce,
        bo ramy czasowe określa pracodawca,
      • Pracownicy nie mają dowolności co do miejsca spożywania posiłku, bo pracodawca
        określa, że spożycie posiłku powinno być realizowane na stołówce,
      • Pracownicy nie mają pełnego wyboru rodzaju spożywanego posiłku, tj. każdego dnia
        są dostępne cztery różne posiłki, aby zapewnić poprawę organizacji pracy –
        ograniczona liczba dostępnych posiłków danego dnia pozwala na ich szybkie
        przygotowanie, wydanie i powrót Pracowników do pracy (w odróżnieniu od
        posiłków serwowanych w restauracji, gdzie na przygotowanie dania z szerokiej karty
        należy czekać dłużej).
    Dodatkowo należy wskazać, że w przypadku braku organizacji stołówki Wnioskodawca i
    tak musiałby zorganizować Pracownikom kuchnię w zapleczu socjalnym, co jednak nie
    przyczyniłoby się do osiągnięcia zakładanych przez Spółkę celów (m.in. poprawa
    organizacji pracy).
    Zgodnie z modelem funkcjonowania stołówki:
      • Spółka nabywa od zewnętrznej firmy usługi cateringowe i organizacji stołówki
        polegające na dowiezieniu gotowych posiłków do stołówki oraz wydawaniu ich
        Pracownikom,
      • za usługi cateringowe Spółka otrzymuje od usługodawcy fakturę opiewającą na część
        ceny obiadów dla Pracowników,
      • pozostałą częścią ceny obciąża Pracowników – sprzedaż rejestrowana jest przez firmę
        cateringową na kasie rejestrującej, a w momencie odbioru posiłku, Pracownikom
        wydawane są paragony fiskalne.
    Korzystanie z obiadów odbywa się w ustalonych godzinach w trakcie dnia pracy. Zakup
    usług cateringowych jest finansowany ze środków obrotowych Spółki.
    Pytania
    1. Czy w związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników opisanym w stanie
      faktycznym, przy założeniu, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego
      od zakupu tych usług, Spółka jest zobowiązana naliczyć podatek VAT należny?
    2. Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług
      cateringowych opisanych w stanie faktycznym?
    3. W przypadku uznania, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego
      od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym, czy Spółka jest
      zobowiązana naliczyć podatek VAT należny w związku z nabywaniem usług cateringu
      na rzecz Pracowników?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. W związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników opisanym w stanie
      faktycznym, przy założeniu, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego
      od zakupu tych usług, Spółka nie jest zobowiązana do naliczenia podatku VAT
      należnego.
    2. Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług
      cateringowych opisanych w stanie faktycznym.

    3. W przypadku uznania, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego
      od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym, Spółka nie jest
      zobowiązana do naliczenia podatku VAT należnego w związku z nabywaniem usług
      cateringu na rzecz Pracowników.
    Ad 1.
    VAT należny:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT).
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
    • użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż
      działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi
      przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów
      lub ich części składowych;
    • nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym
      byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i
      ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków
      stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż
      działalność gospodarcza podatnika.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nabywanie usług cateringu na rzecz Pracowników nie będzie
    spełniało żadnej z przesłanek uznania go za odpłatne świadczenie usług zgodnie z
    powyższym artykułem, ponieważ:
    • nie stanowi ono użycia towarów stanowiących część przedsiębiorstwa do celów innych
      niż działalność gospodarcza Wnioskodawcy, gdyż:
      - nabyte usługi cateringowe w ocenie Spółki nie są towarem,
      - a dodatkowo nie są one wykorzystywane do celów innych niż działalność gospodarcza
        Spółki;
    • nie stanowi ono świadczenia usług na cele osobiste Pracowników, ani nie jest w żadnej
      mierze świadczeniem usług do celów innych niż działalność gospodarcza
      Wnioskodawcy.
    Aby stwierdzić, czy dojdzie do odpłatnego świadczenia usług na podstawie art. 8 ust. 2
    ustawy o VAT, kluczowe jest zatem określenie, czy użycie towarów (z którym w ocenie
    Wnioskodawcy nie mamy do czynienia w podanym stanie faktycznym) bądź nieodpłatne
    świadczenie usług dokonywane jest do celów innych niż działalność gospodarcza
    Wnioskodawcy.
    W sytuacji Wnioskodawcy nie można mówić o celach innych niż działalność gospodarcza.
    Celem zapewnienia Pracownikom obiadów stołówkowych przez Spółkę jest bowiem:
      • chęć poprawy warunków i atmosfery pracy, dzięki czemu Wnioskodawca może
        oczekiwać wzrostu efektywności prowadzonej działalności opodatkowanej,
      • lepsze zorganizowanie pracy oraz zminimalizowanie czasu, jaki dotychczas
        przeznaczany był przez Pracowników na spożywanie posiłków, a w efekcie
        zwiększenie wydajności pracy Pracowników,
      • uatrakcyjnienie zatrudnienia u Wnioskodawcy dla potencjalnych lub obecnych
        Pracowników,
      • przekładające się na osiągane przez Wnioskodawcę przychody.
    Rozwijając powyższe cele Wnioskodawca pragnie wskazać co następuje. Celem nabywania
    przez Wnioskodawcę usług cateringowych jest realizacja w jak największym stopniu

    polityki firmy zakładającej zapewnienie jak najlepszej efektywności wykonywanej pracy
    przy równoczesnym zmniejszeniu wpływów czynników zewnętrznych na organizację
    pracy. Do czynników tego rodzaju można zaliczyć m.in. opuszczanie przez Pracowników w
    godzinach obiadowych zajmowanych miejsc pracy celem nabycia posiłków w oddalonych
    sklepach i stołówkach.
    Należy bowiem podkreślić, że:
      · w otoczeniu zakładu Wnioskodawcy nie ma lokali gastronomicznych, w których
        Pracownicy mogliby spożyć posiłek,
      · a więc ewentualne wyjścia Pracowników na przerwę obiadową powodowałyby ich
        długą nieobecność,
      · co przekładałoby się na niższe obroty Spółki.
    W celu uniknięcia takiej sytuacji Wnioskodawca zdecydował o uruchomieniu stołówki.
    Spożywanie obiadów w stołówce pracowniczej nie następuje na cele osobiste i prywatne
    Pracowników, gdyż związane jest ze statusem Pracownika w przedsiębiorstwie
    Wnioskodawcy. Zapewnienie Pracownikom dostępu do posiłków w stołówce prowadzi do
    zwiększania wydajności Pracowników. To z kolei pozwoli szybciej i sprawniej zrealizować
    cele biznesowe założone przez Spółkę, co przyczynia się bezpośrednio do uzyskania
    obrotu. W przypadku braku stołówki Wnioskodawca musiałby zapewnić Pracownikom w
    pełni wyposażoną kuchnię, co naraziłoby go na dodatkowe koszty zakupu odpowiedniego
    sprzętu oraz usług firm sprzątających. Ponosiłby także ryzyko odniesienia przez
    Pracowników urazów w związku z przygotowywaniem posiłków na własną rękę. W
    przypadku korzystania przez Pracowników z kuchni o różnych porach nastąpiłaby
    dezorganizacja pracy. W interesie Spółki jest zatem aby zatrudnieni spożywali gotowe
    posiłki dostarczone przez firmę cateringową w wydzielonej do tego specjalnie przestrzeni
    stołówki, o wyznaczonych godzinach.
    Działania Wnioskodawcy polegające na udostępnieniu stołówki pracowniczej
    podyktowane są jego korzyścią biznesową, a nie zapewnieniem korzyści Pracownikom,
    dlatego Spółka decyduje się na sfinansowanie części ceny spożywanych przez
    Pracowników posiłków.
    Oferowanie pracownikom usług cateringowych co prawda nie jest obowiązkiem
    pracodawcy wynikającym z przepisów prawa pracy, ale nie oznacza to, że realizuje ono
    cele osobiste Pracowników. Spożywanie obiadów na terenie zakładu pozostaje w ścisłym
    związku z poprawą organizacji czasu pracy, jakością i efektywnością pracy osób
    zatrudnionych w Spółce. Nieprawidłowe jest powtarzane niekiedy w stanowiskach
    organów twierdzenie, jakoby nabywanie usług cateringowych na rzecz pracowników
    wykraczało poza cele biznesowe przedsiębiorcy. Największą bowiem korzyść z oferowania
    Pracownikom możliwości spożywania obiadów w Zakładzie uzyskuje Wnioskodawca, a nie
    sam zatrudniony. Absurdalne jest zatem twierdzenie, że podnoszenie efektywności pracy
    odbywa się na cele osobiste pracownika, tylko dlatego, że nie jest ono prawnym
    obowiązkiem pracodawcy.
    Należy dodać, że oprócz osiągnięcia wzrostu efektywności pracowników Wnioskodawca
    udostępnia obiady stołówkowe aby stworzyć zespół pracowników o odpowiednich
    kwalifikacjach. Zapewnienie pracownikom obiadów ma bowiem na celu zachęcenie do
    podjęcia i kontynuowania pracy u Wnioskodawcy.
    W ocenie Wnioskodawcy, tak samo należy ocenić nabywanie usług cateringowych na rzecz
    osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    W wyroku z dnia 16 października 1997 r. C-258/95 (Julius Fillibeck Söhne GmbH & Co. KG)
    Trybunał Sprawiedliwości doszedł do wniosku, że co do zasady, pracodawca, organizując
    dla pracowników dojazd do zakładu, świadczy nieodpłatną usługę na ich prywatny użytek.
    Pracodawca w normalnych warunkach nie ma obowiązku zapewnienia pracownikom
    dojazdu do miejsca pracy, a to w jaki sposób pracownik dostanie się do pracy jest jego
    indywidualną sprawą. Niemniej jednak, jeżeli z okoliczności wynika, że działalność

    prowadzona przez podatnika wymaga, aby pracodawca zapewnił transport pomiędzy
    domem a miejscem pracy, wówczas należy przyjąć, że usługa ta świadczona jest w celu nie
    innym niż działalność gospodarcza podatnika, natomiast prywatne korzyści pracownika
    wynikające z możliwości skorzystania z transportu mają znaczenie drugorzędne względem
    potrzeb podatnika.
    W drugim wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-371/07 (Danfoss and Astra
    Zeneca) Trybunał stwierdził, że co do zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych
    posiłków, służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 Szóstej
    Dyrektywy. Jeżeli natomiast ze szczególnych okoliczności wynika, że zapewnienie posiłków
    przez pracodawcę nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest
    dokonywane w celach innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, wtedy
    osobista korzyść, jaka wynika z tego dla pracowników, wydaje się mieć jedynie charakter
    uboczny względem potrzeb przedsiębiorstwa. Podobnie jak w pierwszym powołanym
    wyroku, także i w tym orzeczeniu Trybunał podkreślił znaczenie ścisłego związku pomiędzy
    działalnością gospodarczą podatnika, a świadczoną nieodpłatnie usługą. Wskazał ponadto,
    że usługa ta powinna służyć przede wszystkim interesom podatnika, a korzyść pracownika
    powinna mieć charakter uboczny.
    W świetle powyższego, oceniając, czy dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa
    podatnika, należy zbadać czyja korzyść jest dominująca. Jeżeli korzyść podatnika przeważa
    nad korzyścią pracownika, wówczas świadczenie to zachowuje swój nieodpłatny charakter
    i nie podlega opodatkowaniu.
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionej przez niego sytuacji dominującą korzyść
    uzyskuje bezsprzecznie Wnioskodawca. W konsekwencji nie będzie on obowiązany do
    naliczenia podatku VAT w związku z finansowaniem posiłków stołówkowych dla
    Pracowników na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zapewnienie obiadów stołówkowych pracownikom nie będzie
    także spełniało przesłanek decydujących o opodatkowaniu wynikających z art. 7 ust. 2
    ustawo o VAT.
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących
    do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
      • przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
        tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia,
      • wszelkie inne darowizny,
      • jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    W świetle ww. art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, należy odróżnić czynność przekazania od
    czynności użycia towarów. W myśl tego przepisu, opodatkowaniu podlega (zgodnie z pkt
    1) przekazanie lub użycie towarów na cele osobiste ściśle wymienionych osób, a na mocy
    pkt 2 tego przepisu, wszelkie inne darowizny. Skutkiem tak sformułowanych norm
    prawnych jest przyjęcie, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w trybie art. 7
    ust. 2 ustawy o VAT, podlega wszelkie przekazanie towarów, natomiast użycie – tylko na
    rzecz podmiotów wymienionych w pkt 1 tego przepisu.
    Nie podlegają zatem opodatkowaniu nieodpłatne czynności użycia towarów w przypadku,
    gdy beneficjentem jest osoba niebędąca pracownikiem, udziałowcem ani inną osobą
    wymienioną w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT (np. kontrahent przedsiębiorcy,
    zleceniobiorca). W ocenie Wnioskodawcy, zapewnianie obiadów stołówkowych
    Pracownikom nie kwalifikuje się jako przekazanie lub zużycie towarów. Jednak nawet w
    przypadku uznania nabywania usług cateringowych za przekazanie lub zużycie towarów

    nie może być ono kwalifikowane jako przekazanie lub zużycie na cele osobiste
    Pracowników, ze względów wskazanych wcześniej w odniesieniu do przesłanek z art. 8
    ust. 2 ustawy o VAT.
    W związku z powyższym czynności tych nie można uznać za czynności, które podlegają
    opodatkowaniu w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT.
    Ponadto w odniesieniu do osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych
    Wnioskodawca uważa, że zakup dla nich usług cateringowych nie podlega opodatkowaniu
    już z uwagi na fakt, że ta kategoria osób nie jest objęta normą przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1
    ustawy o VAT. Nie podlegają bowiem opodatkowaniu nieodpłatne czynności zużycia
    towarów w przypadku, gdy beneficjentem jest osoba niewymieniona w art. 7 ust. 2 pkt 1
    ustawy o VAT.
    Ad 2.
    Odliczenie VAT naliczonego:
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a
    ustawy o VAT).
    Z ww. regulacji wynika, że warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa
    do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku
    między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością. Związek
    dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter pośredni lub
    bezpośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić
    wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży.
    Natomiast ze związkiem pośrednim nabywanych towarów i usług z działalnością
    podatnika mamy do czynienia w sytuacji, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się
    bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz
    poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości (ich ponoszenie
    warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem VAT).
    W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym wyżej stanie faktycznym nabywane usługi mają
    związek (pośredni) z wykonaniem czynności opodatkowanych, bowiem poprzez wpływ na
    ogólne funkcjonowanie Spółki jako całości, przyczyniają się do generowania przez nią
    obrotu. Zakup usług cateringowych i organizacji stołówki pracowniczej:
      • w żadnym przypadku nie służy celom osobistym Pracowników, a realizowany
        ewentualnie interes prywatny Pracowników w postaci zaspokojenia głodu ma
        drugorzędne znaczenie,
      • służy celom biznesowym Spółki i realizuje przede wszystkim interes Spółki poprzez:
        - poprawę warunków i atmosfery pracy, dzięki czemu Wnioskodawca może
        oczekiwać wzrostu efektywności prowadzonej działalności opodatkowanej,
        - lepsze zorganizowanie pracy oraz zminimalizowanie czasu, jaki dotychczas
        przeznaczany był przez Pracowników na spożywanie posiłków, a w efekcie
        zwiększenie wydajności pracy Pracowników,
        - uatrakcyjnienie zatrudnienia u Wnioskodawcy dla potencjalnych lub obecnych
        Pracowników, przekładające się na osiągane przez Wnioskodawcę obroty.

    Dodatkowo za uznaniem nabywania usług cateringowych dla Pracowników za związane z
    działalnością opodatkowaną Wnioskodawcy przemawia argument, że:
      • skoro niewątpliwie odliczenie VAT przysługuje przedsiębiorcy od zakupu wyposażenia
        kuchni przeznaczonej dla pracowników, w celu przygotowania przez nich posiłków
        na własną rękę,
      • to dlaczego takie odliczenie nie mogłoby przysługiwać w przypadku nabywania usług
        cateringowych dla pracowników.
    Z punktu widzenia celu tych wydatków niczym się one od siebie nie różnią. Ponadto
    związek wydatków na usługi cateringowe z działalnością opodatkowaną zachodzi także ze
    względu na fakt, że:
      • przedmiotowe wydatki Wnioskodawcy poniesione na zakup usług cateringowych dla
        Pracowników mają na celu zwiększenie konkurencyjności Wnioskodawcy jako
        pracodawcy na rynku pracy,
      • zapewnienie Pracownikom obiadów ma na celu zachęcenie do podjęcia i
        kontynuowania pracy u Wnioskodawcy.
    Wymaga wyraźnego podkreślenia, że wprawdzie zapewnienie Pracownikom posiłków w
    zakładzie Spółki realizuje ich interes w postaci zaspokojenia głodu, jednak interes ten jest
    drugorzędny w kontekście w jakim posiłki są dystrybuowane.
    W opinii Spółki o zaspokojeniu interesu Pracowników w pierwszej kolejności można by
    mówić gdyby pracownicy mieli:
      • pełną dowolność, co do czasu spożycia posiłku;
      • dowolność co do miejsca spożycia posiłku;
      • dowolność co do rodzaju spożywanego posiłku – w takim przypadku bez wątpienia
        ewentualne finansowanie posiłków przez pracodawcę nie było by w jego interesie,
        ale w interesie Pracowników.
    Należy jednak zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie Pracownicy:
      - nie mają pełnej dowolności co do czasu spożycia posiłków, bo ramy czasowe określa
        pracodawca,
      - nie mają dowolności co do miejsca spożywania posiłku, bo pracodawca określa, że
        spożycie posiłku powinno być realizowane na stołówce,
      - nie mają pełnego wyboru rodzaju spożywanego posiłku, a ograniczenie menu pełni
        funkcję poprawy organizacji pracy – ograniczona liczba dostępnych posiłków
        danego dnia pozwala na ich szybkie przygotowanie, wydanie i powrót Pracowników
        do pracy (w odróżnieniu od posiłków serwowanych w restauracji, gdzie na
        przygotowanie dania z szerokiej karty należy czekać dłużej) – powyższe ograniczenia
        w zakresie wydawania posiłków ustalone przez Spółkę wskazują, że:
        * posiłki nie są zapewniane w sposób dowolny – w interesie Pracowników, ale
        * posiłki są zapewniane w ściśle określony sposób, aby realizować cele
        zaplanowane przez Spółkę.
    Jednocześnie wydatki na zakup opisanych usług cateringowych nie zostały wymienione
    wśród zakupów, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o podatek naliczony. W szczególności nie są to usługi gastronomiczne, o
    których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT. Wnioskodawca zamawia już
    przygotowane posiłki, które są dostarczane Pracownikom w stołówce, zatem bardziej
    odpowiednie jest zakwalifikowanie takich usług, jako usług cateringowych. Usługa
    gastronomiczna polega natomiast na przygotowaniu i podaniu posiłku w miejscu, w
    którym jest on przyrządzany, np. restauracji.
    Reasumując, Spółka może dokonać obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w związku z nabyciem usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym.
    Ad 3.
    Brak odliczenia i brak naliczenia VAT należnego:

    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku ewentualnego uznania, że Wnioskodawcy nie
    przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych
    opisanych w stanie faktycznym, należy uznać, że nie byłby on zobowiązany do naliczenia
    podatku VAT należnego w związku z zakupem usług cateringowych na rzecz Pracowników.
    Powyższe stanowisko wynika ze sformułowania przepisów art. 7 ust. 2 i 8 ust. 2 ustawy o
    VAT, które dla opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów oraz nieodpłatnego
    świadczenia usług podatkiem VAT jako jeden z warunków koniecznych wymieniają
    istnienie prawa do odliczenia z tytułu nabycia przekazywanych/zużywanych towarów.
    Warunek taki, mimo że nie został wprost wyrażony w ustawie, należy przyjąć także dla
    nieodpłatnego świadczenia usług, co potwierdzone jest w ugruntowanym już stanowisku
    organów podatkowych, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.559.2018.3.JO:
    „Ponadto należy wskazać, że istotną kwestią dla zastosowania przepisu art. 8 ust. 2
    ustawy jest ustalenie, czy występuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Takie
    podejście znajduje potwierdzenie w opinii Rzecznika Generalnego z dnia 23 października
    2008 r. w powołanej wyżej sprawie C-371/07, który stwierdził, że »(...) możliwość odliczenia
    podatku naliczonego stanowi wyraźną przesłankę jedynie dla zastosowania art. 5 ust. 6
    lub art. 6 ust. 2 lit. a, jednakże sądzę, że w art. 6 ust. 2 lit. b ma charakter bezwzględnie
    dorozumiany. Nie ma w tym przypadku charakteru wyraźnego zasadniczo z uwagi na to,
    że przepis ten odnosi się głównie do usług świadczonych przez pracowników, a koszty
    pracowników (w formie wynagrodzenia) nie są obciążone podatkiem VAT. Jednakże w
    przypadku, gdy kompleksowa dostawa winna być sklasyfikowana, jako dostawa usług,
    wykorzystane towary zazwyczaj będą podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a
    podstawą opodatkowania w odniesieniu do wszystkich transakcji wymienionych w art. 6
    ust. 2 stanowi suma wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług« (art. 11
    część A ust. 1 lit. c). Objęcie tą podstawą opodatkowania kosztu dostaw, od których
    podatek naliczony nie podlegał odliczeniu, byłoby sprzeczne nie tylko z systematyką art. 5
    ust. 6 i art. 6 ust. 2 w całości, ale również z fundamentalną zasadą neutralności podatku
    VAT dla podatników« – vide pkt 40 opinii. Mając zatem na uwadze powyższe należy uznać,
    że w przypadku nieodpłatnego świadczenia usług na cele osobiste podatnika lub jego
    pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy,
    członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
    członków stowarzyszenia, oraz wszelkiego innego nieodpłatnego świadczenia usług do
    celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwałoby
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wówczas
    zastosowanie znajdzie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy. Zatem brak prawa do odliczenia z uwagi
    na związek wydatków z czynnościami innymi niż działalność gospodarcza podatnika
    powoduje, że nie występuje obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    nieodpłatnego świadczenia usług”.
    Zatem:
      · skoro Wnioskodawcy miałoby nie przysługiwać prawo do odliczenia od zakupu usług
        cateringowych,
      · to w konsekwencji Wnioskodawca nie byłby zobowiązany do naliczenia podatku VAT w
        związku z zakupem tych usług na rzecz Pracowników.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
      - nieprawidłowe – w zakresie braku obowiązku naliczenia podatku VAT należnego w
        związku z przekazaniem usług cateringowych pracownikom, przy założeniu, że
        przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu usług
        cateringowych (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),
      - nieprawidłowe – w zakresie prawa do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług
        cateringowych (pytanie oznaczone we wniosku nr 2),

      - prawidłowe – w zakresie braku obowiązku naliczenia podatku VAT należnego w
        związku z przekazaniem usług cateringowych pracownikom przy założeniu, że nie
        przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu usług
        cateringowych (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy, który stanowi, że:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawa ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta
    wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku nie musi
    czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na
    potrzeby działalności opodatkowanej.
    Istotna jest intencja nabycia – jeśli dany towar (usługa) ma służyć wykonywaniu czynności
    opodatkowanych wówczas, po spełnieniu wymienionych w art. 86 ustawy wymogów
    formalnych, odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli nie wyłączają go inne
    przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.

    Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi,
    przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności
    gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach
    działalności opodatkowanej. Ta warunkowość realizacji określonego w art. 86 ust. 1
    ustawy prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony powoduje, że
    nieziszczenie się warunku pozytywnego, jakim jest wykorzystanie towaru lub usługi do
    realizacji czynności opodatkowanej podatnika, np. gdy okaże się, że zmieniono
    przeznaczenie towaru (usługi) i został on ostatecznie wykorzystany do czynności
    zwolnionych od VAT lub niepodlegających VAT – spowoduje konieczność weryfikacji
    uprzedniego odliczenia podatku naliczonego.
    Z uregulowań ustawy wyraźnie wynika, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku
    naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i
    usług, a prowadzoną działalnością opodatkowaną. Przy czym związek dokonywanych
    zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter bezpośredni lub pośredni.
    O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą można
    mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe
    lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług,
    będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami
    opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.
    Natomiast o związku pośrednim można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się
    z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mają pośredni związek z działalnością
    gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przez podatnika przychodami. Aby jednak
    można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z
    działalnością, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi
    zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych
    zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie
    przyczynia się bezpośrednio do uzyskania przychodu przez podatnika, np. poprzez ich
    odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości,
    przyczynia się do generowania przez dany podmiot obrotów.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do
      nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem
      nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników
      świadczących usługi przewozu osób.
    Reguła powyższa wyłącza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w odniesieniu do wszystkich wydatków ponoszonych w związku z nabyciem
    usług noclegowych oraz gastronomicznych, za wyjątkiem nabycia gotowych posiłków
    przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób.
    Należy wskazać, że ustawa nie definiuje pojęcia usług gastronomicznych. Posiłkując się
    zatem definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN przyjąć należy, że usługa
    gastronomiczna polega na przygotowaniu i podaniu posiłku w miejscu, w którym jest on
    przyrządzany, tj. w restauracji czy innym lokalu.
    Pojęcie „usług gastronomicznych” rozumiane jest wąsko. Jego zakres znaczeniowy
    pokrywa się z tym określonym w art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006

    /112; (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) dla „usług restauracyjnych”, które
    zdefiniowane zostały jako świadczone w lokalu należącym do usługodawcy usługi
    polegające na dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności i napojów, przeznaczonych
    do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi pozwalającymi
    na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów albo też żywności i
    napojów stanowić ma przy tym jedynie element większej całości, w której przeważać
    powinny usługi.
    Podobnie wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku w sprawie C-
    231/94 Faalborg-Gelting. W powyższym orzeczeniu TSUE udzielił odpowiedzi na pytanie,
    kiedy mamy do czynienia z usługą restauracyjną, a kiedy ze sprzedażą żywności „na
    wynos”, t.j. de facto z dostawą towarów. Jak zauważył TSUE, usługa restauracyjna jest
    rezultatem szeregu czynności, począwszy od gotowania potrawy do jej serwowania, przy
    czym jednocześnie do dyspozycji klienta pozostaje infrastruktura, w tym jadalnia z
    pomieszczeniami sąsiadującymi (np. szatnia), umeblowanie i zastawa stołowa. Osoby,
    które w ramach wykonywania swojego zawodu pracują w restauracjach, wykonują na
    rzecz nabywcy posiłków wiele czynności, takich jak nakrywanie do stołu, doradzanie
    klientowi i objaśnianie szczegółów dotyczących posiłków w menu, podawanie do stołu i
    sprzątanie po zakończeniu konsumpcji. Usługi restauracyjne charakteryzuje zatem cały
    zespół cech i czynności, przy czym dostawa posiłku jest jedynie częścią usługi, choć
    stanowi dominujący element. Zatem należy je klasyfikować dla celów VAT jako
    świadczenie usług. Jednocześnie TSUE podkreślił, że sytuacja wygląda odmiennie, jeśli
    transakcja dotyczy posiłków „na wynos” i nie obejmuje usługi mającej na celu uzyskanie
    wzrostu konsumpcji na miejscu przy odpowiednim podaniu potrawy. Wtedy mamy do
    czynienia z dostawą towarów (tj. żywności).
    Wprawdzie powyższy wyrok dotyczył rozstrzygnięcia kwestii miejsca opodatkowania
    określonych czynności, jednak zaprezentowany przez TSUE podział na usługi
    restauracyjne oraz dostarczanie żywności „na wynos” może być pomocny przy ustaleniu
    rzeczywistego charakteru cateringu. Wyrok ten w pośredni sposób pomaga odróżniać
    klasyczne usługi gastronomiczne od cateringu, rozumianego jako przygotowanie i
    dostarczenie żywności we wskazane miejsce.
    Ponadto, z art. 232 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (t. j. Dz. U. 2025 r. poz.
    277 ze zm.) wynika, że:
      Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym w warunkach
      szczególnie uciążliwych, nieodpłatnie, odpowiednie posiłki i napoje, jeżeli jest to
      niezbędne ze względów profilaktycznych. Rada Ministrów określi, w drodze
      rozporządzenia, rodzaje tych posiłków i napojów oraz wymagania, jakie powinny
      spełniać, a także przypadki i warunki ich wydawania.
                15Stosownie do art. 237 § 1 i § 2 Kodeksu pracy:
      § 1. Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki
      Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, ogólnie obowiązujące przepisy
      bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące prac wykonywanych w różnych gałęziach
      pracy.
      § 2. Ministrowie właściwi dla określonych gałęzi pracy lub rodzajów prac w
      porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej oraz Ministrem Zdrowia i Opieki
      Społecznej określą, w drodze rozporządzenia, przepisy bezpieczeństwa i higieny
      pracy dotyczące tych gałęzi lub prac.
    Przepisy wykonawcze regulujące powyższe obowiązki to:
    - rozporządzenie Rady Ministrów z 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i
      napojów (Dz. U. Nr 60 poz. 279 ze zm.),

    - rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie
      ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t j. Dz. U. z 2003 r. Nr 169 poz.
      1650 ze zm.).
    Z opisu sprawy wynika, że ze względu na brak lokali gastronomicznych w pobliżu Państwa
    zakładu, na terenie zakładu uruchomiona została stołówka pracownicza, której celem jest
    zapewnienie pracownikom oraz osobom zatrudnionym na podstawie umów
    cywilnoprawnych (dalej łącznie: Pracownicy) obiadów spożywanych w przerwach w pracy.
    Nie są Państwo zobligowani do świadczenia Pracownikom posiłków przepisami prawa
    pracy jak również przepisami BHP. W tym zakresie:
      · finansowanie posiłków stanowi wprawdzie działanie dobrowolne, podyktowane
        chęcią lepszego zorganizowania pracy oraz zminimalizowania czasu, jaki dotychczas
        przeznaczany był przez Pracowników na spożywanie posiłków, jednak
      · brak finansowania posiłków może nie przynieść planowanego przez Państwa
        rezultatu w postaci spożywania przez pracowników posiłków na stołówce
        pracowniczej i zakładanych przez Państwa celów.
    Ponadto wskazali Państwo, że:
      · odległość z Państwa zakładu do najbliższego lokalu lub sklepu, w którym możliwe jest
        nabycie posiłku wynosi ok. 2-2,5 km,
      · Pracownicy pracują w systemie zmianowym na trzech zmianach: I poranna, II
        popołudniowa, III nocna,
      · Pracownicy na produkcji mają ustalone przerwy o stałych godzinach, w których mogą
        spożywać posiłek,
      · Pracownicy biurowi mają większą elastyczności w przerwie w pracy, ale w zakresie
        posiłków mają ustalone stałe godziny, o których mogą je spożywać w stołówce,
      · stołówka jest miejscem wyznaczonym do spożywania posiłków przez Pracowników w
        Państwa zakładzie,
      · Pracownicy mają ograniczony wybór jaki posiłek spożyją danego dnia do czterech
        różnych dań dostępnych w menu dnia.
    Wszystkie powyższe względy motywowały Państwa do uruchomienia stołówki.
    Uruchomienie stołówki pozwoliło na:
      · ograniczenie braku dostępności Pracowników, w związku z ewentualną potrzebą
        oddalenia się od Państwa zakładu (ok. 2-2,5 km) w celu nabycia posiłku danego
        dnia,
      · lepszą organizację pracy w związku ze spożywaniem przez Pracowników posiłków o
        stałych godzinach, w wyznaczonym przez pracodawcę miejscu,
      · poprawę wydajności Pracowników, bo Pracownik, który spożywa w trakcie dnia
        pełnowartościowy posiłek zapewniany w stołówce może być bardziej skupiony na
        obowiązkach pracowniczych (nie rozprasza go ewentualny głód),
      · poprawę Państwa konkurencyjności na rynku pracy ze względu na wyróżniające się na
        lokalnym rynku pracy zaplecze socjalne (poprawa konkurencyjności o najlepszych
        pracowników dostępnych na rynku).
    Podkreślają Państwo, że:
      • Pracownicy nie mają pełnej dowolności co do czasu spożywania posiłku w stołówce,
        bo ramy czasowe określa pracodawca,
      • Pracownicy nie mają dowolności co do miejsca spożywania posiłku, bo pracodawca
        określa, że spożycie posiłku powinno być realizowane na stołówce,
      • Pracownicy nie mają pełnego wyboru rodzaju spożywanego posiłku, tj. każdego dnia
        są dostępne cztery różne posiłki, aby zapewnić poprawę organizacji pracy –
        ograniczona liczba dostępnych posiłków danego dnia pozwala na ich szybkie
        przygotowanie, wydanie i powrót Pracowników do pracy (w odróżnieniu od
        posiłków serwowanych w restauracji, gdzie na przygotowanie dania z szerokiej karty
        należy czekać dłużej).

    Dodatkowo wskazują Państwo, że w przypadku braku organizacji stołówki i tak musieliby
    Państwo zorganizować Pracownikom kuchnię w zapleczu socjalnym, co jednak nie
    przyczyniłoby się do osiągnięcia zakładanych przez Państwa celów (m.in. poprawa
    organizacji pracy).
    Zgodnie z modelem funkcjonowania stołówki:
      • Nabywają państwo od zewnętrznej firmy usługi cateringowe i organizacji stołówki
        polegające na dowiezieniu gotowych posiłków do stołówki oraz wydawaniu ich
        Pracownikom,
      • za usługi cateringowe otrzymują Państwo od usługodawcy fakturę opiewającą na
        część ceny obiadów dla Pracowników,
      • pozostałą częścią ceny usługodawca obciąża Pracowników – sprzedaż rejestrowana
        jest przez firmę cateringową na kasie rejestrującej, a w momencie odbioru posiłku
        Pracownikom wydawane są paragony fiskalne.
    Korzystanie z obiadów odbywa się w ustalonych godzinach w trakcie dnia pracy. Zakup
    usług cateringowych jest finansowany z Państwa środków obrotowych.
    Państwa wątpliwości dotyczą m.in. kwestii czy przysługuje Państwu prawo do odliczenia
    VAT naliczonego od zakupu ww. usług cateringowych.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że decydujące znaczenie dla
    oceny istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego ma zamierzony (deklarowany)
    związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Przy czym związek ten
    może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Jak już wcześniej wskazano, aby jednak
    można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z
    działalnością podmiotu, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy
    dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia „potrzeb
    osobistych”. Za Słownikiem Języka Polskiego uznać należy, że potrzebami „osobistymi” są
    takie potrzeby, które „dotyczą danej osoby” i które są jej potrzebami „prywatnymi”, tj.
    potrzebami niezwiązanymi z prowadzoną przez tą osobę działalnością gospodarczą,
    statusem pracownika, czy pełnioną funkcją.
    Zatem można przyjąć, że potrzebami osobistymi są te, których realizacja nie jest związana
    ze stosunkiem pracy, a więc potrzeby osobiste to te, których zaspokojenie wynika z dobrej
    woli pracodawcy. Natomiast potrzeby pracownicze to te, których spełnienie nie wynika z
    autonomii woli stron, ale do zaspokajania których pracodawca jest zobowiązany na
    podstawie przepisów prawa, np.: przepisów Kodeksu pracy, przepisów o bezpieczeństwie i
    higienie pracy itp.
    Analiza przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujących w tym
    zakresie przepisów prawa podatkowego pozwala stwierdzić, że zapewnienie pracownikom
    oraz osobom zatrudnionym na podstawie umów cywilnoprawnych obiadów spożywanych
    w przerwach pracy – służy zaspokajaniu osobistych, prywatnych potrzeb pracowników i
    odbywa się bez związku z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą.
    Ponadto, jak Państwo wskazali, nie są Państwo zobligowani do świadczenia Pracownikom
    posiłków przepisami prawa pracy jak również przepisami BHP. Jak wynika z opisu sprawy
    finansowanie posiłków stanowi działanie dobrowolne, podyktowane chęcią lepszego
    zorganizowania pracy oraz zminimalizowania czasu, jaki dotychczas przeznaczony był
    przez Pracowników na spożywanie posiłków.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-371
    /07 Danfoss i AstraZeneca przeciwko Skatteministeriet Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej zaznaczył, że:
      Poza sporem jest, że zwykle do pracownika należy wybór rodzaju, dokładnego czasu
      lub miejsca spożywania posiłku. Pracodawca w tym zakresie nie interweniuje,
      ponieważ obowiązkiem pracownika jest jedynie powrót do miejsca pracy o
      odpowiedniej porze i wykonywanie swoich zwykłych zajęć. (...) Wydawanie posiłków

      pracownikom ma co do zasady na celu zaspokojenie potrzeb prywatnych i należy do
      sfery wyboru pracownika, w której pracodawca nie interweniuje (...). (pkt 57 wyroku).
    Stanowisko to zostało zaakceptowane przez krajowe sądy administracyjne.
    Przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2022 r. sygn. akt I
    FSK 2134/19 Sąd stwierdził, że dostarczenie posiłku służy zaspokojeniu osobistych potrzeb
    pracownika, którego prywatna korzyść (w relacji do potrzeb przedsiębiorstwa) ma
    charakter dominujący. Tym samym, oferowanie pracownikom/współpracownikom
    artykułów spożywczych do swobodnej konsumpcji w ogólnodostępnym pomieszczeniu
    socjalnym w normalnym toku pracy nie wykazuje związku z działalnością gospodarczą
    spółki, który uprawniałby ją do dokonywania odliczeń podatku naliczonego od wydatków
    na zakup danych produktów w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
    Analogiczny pogląd został również zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu z 23 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Op 189/18 (orzeczenie
    prawomocne), w którym Sąd potwierdził, że wydawanie posiłków pracownikom ma co do
    zasady na celu zaspokojenie potrzeb prywatnych i należy do sfery wyboru pracownika, w
    której pracodawca nie interweniuje. W rezultacie co do zasady brak jest możliwości
    skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktur
    dokumentujących nabycie posiłków na potrzeby osobiste pracowników.
    Należy wskazać, że uruchomienie stołówki pracowniczej, której celem jest zapewnienie
    pracownikom oraz osobom zatrudnionym na podstawie umów cywilnoprawnych obiadów
    spożywanych w przerwach pracy nie wynika z żadnych przepisów, jak również nie jest
    niezbędne dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem pracownicy są
    zobowiązani świadczyć pracę niezależnie od możliwości skorzystania z miejsca jakie daje z
    własnej woli pracodawca, a gdzie mogą oni skonsumować zrobione przez siebie posiłki. To
    do pracownika należy decyzja czy skorzysta ze stołówki oraz kiedy, zatem zależy ona
    wyłącznie od woli pracownika i nie przekłada się na Państwa (Pracodawcy) działalność
    opodatkowaną.
    Zatem uruchomienie stołówki pracowniczej, której celem jest zapewnienie pracownikom
    oraz osobom zatrudnionym na podstawie umów cywilnoprawnych obiadów spożywanych
    w przerwach pracy – ma na celu zaspokojenie ich potrzeb prywatnych, zatem nie ma
    związku ze sprzedażą opodatkowaną Spółki. A zatem nie można zgodzić się z Państwem,
    że analizowane wydatki na posiłki dla Pracowników spełniają podstawowy warunek
    wynikający z art. 86 ust. 1 ustawy, uprawniający Państwa do odliczenia VAT naliczonego, tj.
    pozostają w pośrednim związku z wykonywaną działalnością.
    Podnoszone przez Państwa argumenty, że zakup usług cateringowych i organizacji
    stołówki pracowniczej służy Państwa celom biznesowym i realizuje przede wszystkim
    Państwa interes poprzez:
        - poprawę warunków i atmosfery pracy, dzięki czemu mogą Państwo oczekiwać
        wzrostu efektywności prowadzonej działalności opodatkowanej,
        - lepsze zorganizowanie pracy oraz zminimalizowanie czasu, jaki dotychczas
        przeznaczany był przez Pracowników na spożywanie posiłków, a w efekcie
        zwiększenie wydajności pracy Pracowników,
        - uatrakcyjnienie zatrudnienia u Państwa dla potencjalnych lub obecnych
        Pracowników, przekładające się na osiągane przez Państwa obroty,
    są zbyt daleko idące. Umożliwienie przez Państwa korzystania z obiadów w stołówce
    pracowniczej stanowi raczej prywatną korzyść dla Pracowników, natomiast korzyści
    przedsiębiorcy (Państwa) mają tu znaczenie drugorzędne. Wskazać należy, że Pracownik
    ma swobodę w korzystaniu z takich usług, nie są to usługi konieczne i niezbędne dla
    zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Spółki, a Państwo nie mają obowiązku
    prawnego zabezpieczenia Pracownikom takich usług. W związku z powyższym nie można
    przyjąć by mogli Państwo traktować takie usługi jako element kalkulacyjny swojej
    działalności.

    Poprawę warunków i atmosfery pracy, lepsze zorganizowanie pracy oraz
    zminimalizowanie czasu, jaki dotychczas przeznaczany był przez Pracowników na
    spożywanie posiłków, nie wpływa na wzrost efektywności pracy, przez co nie ma związku z
    Państwa czynnościami opodatkowanymi. Spożywanie posiłków przez Pracowników
    stanowi prywatną korzyść Pracowników. Pracownicy mogą skorzystać z oferowanych
    posiłków albo w ogóle nie być zainteresowanymi spożyciem posiłku w tej formie.
    Pracownicy sami decydują, czy będą spożywać posiłek i w jakiej formie (czy przyniosą go z
    domu, kupią po drodze do pracy, czy skorzystają z obiadu w stołówce). Korzystanie z
    obiadów w stołówce pracowniczej przez Pracowników nie świadczy o ich efektywności w
    pracy. Oznacza to, że Pracownicy, którzy nie skorzystają z posiłku w tej formie nie są mniej
    efektywni w pracy od pracownika korzystającego z zapewnionego przez Państwa posiłku.
    Pracownicy są obowiązani świadczyć pracę bez względu na to, czy Państwo umożliwią im
    korzystanie z obiadów czy też nie. Zatem poniesione przez Państwa wydatki na catering
    dla Pracowników nie są niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania Państwa
    przedsiębiorstwa.
    Również Państwa argument, że zakup usług cateringowych i organizacji stołówki
    pracowniczej uatrakcyjnienie zatrudnienia u Państwa dla potencjalnych lub obecnych
    Pracowników, pozostają bez wpływu na opisaną sprawę, gdyż jak już wyżej wskazano
    powyżej Pracownicy mają obowiązek świadczyć prace bez względu na to, czy Państwo
    umożliwią im korzystanie z obiadów w stołówce, czy też nie.
    W analizowanym przypadku ww. wydatki, które Państwo ponoszą, nie są więc związane ze
    sprzedażą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług w ramach prowadzonej przez
    Państwa działalności gospodarczej, lecz służą do zaspokojenia prywatnych potrzeb
    Pracowników.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy
    stwierdzić, że nie przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktur dokumentujących zakup usług cateringowych opisanych we
    wniosku, gdyż jak wskazano powyżej służą one do zaspokojenia potrzeb prywatnych
    Państwa pracowników jak i osób zatrudnionych przez Państwa na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Podsumowując, nie przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    związanego z zakupem usług cateringowych.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest
    nieprawidłowe.
    Ponadto, w rozpatrywanej sprawie Państwa wątpliwości budzi również kwestia naliczenia
    podatku VAT należnego w związku z przekazaniem usług cateringowych pracownikom.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o
    podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą
    towarów. Z powyższego jednoznacznie wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje,
    których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są
    one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy dla uznania, że świadczenie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bezwzględnym warunkiem jest
    „odpłatność” za daną czynność.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym i odbiorcą, a w zamian za wykonanie świadczenia zostaje wypłacone
    wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem i przekazanym
    za nie wynagrodzeniem. Wypłacający wynagrodzenie otrzymuje w zamian świadczenie
    przynoszące mu korzyść.
    Podkreślić jednak należy, że w ściśle określonych przypadkach, również nieodpłatne
    świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług,
    które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Przepisy ustawy formułują zatem zasadę, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega co do zasady odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie
    traktuje się jako odpłatne w przypadkach określonych w ww. art. 8 ust. 2 ustawy.
    Dla stwierdzenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na
    mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 ustawy, istotne jest ustalenie celu takiego
    świadczenia.
    Aby nieodpłatne świadczenie uznać za odpłatne świadczenie usług, tj. za podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być ono świadczone na cele inne niż działalność

    gospodarcza podatnika. Konsekwentnie opodatkowaniu podlegają te nieodpłatne usługi,
    które nie mają związku z prowadzoną działalnością, a więc nie mają wpływu na przyszłe
    obroty przedsiębiorstwa, jego zyski, wizerunek, odbiór przez kontrahentów. Są to zatem
    te wszystkie nieodpłatne świadczenia usług, które odbywają się bez związku z potrzebami
    prowadzonej działalności. W przypadku nieodpłatnych świadczeń realizowanych na rzecz
    pracowników będą to także świadczenia, które nie są związane ze stosunkiem pracy ale
    zaspakajają prywatne/osobiste potrzeby pracownika, a ich zaspokojenie przez
    pracodawcę wynika wyłącznie z jego dobrej woli.
    Jeżeli natomiast nieodpłatne świadczenie będzie się wpisywało w cel prowadzonej
    działalności gospodarczej, tzn. nieodpłatne świadczenie usług będzie wykonane w związku
    z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podatnika, potrzebami związanymi z
    funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa, wtedy przesłanka uznania takiej
    nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie
    zostanie spełniona.
    W wyroku z dnia 16 października 1997 r. C-258/95 (Julius Fillibeck Söhne GmbH & Co. KG)
    Trybunał Sprawiedliwości doszedł do wniosku, że co do zasady, pracodawca, organizując
    dla pracowników dojazd do zakładu, świadczy nieodpłatną usługę na ich prywatny użytek.
    Pracodawca w normalnych warunkach nie ma obowiązku zapewnienia pracownikom
    dojazdu do miejsca pracy, a to w jaki sposób pracownik dostanie się do pracy jest jego
    indywidualną sprawą. Niemniej jednak, jeżeli z okoliczności wynika, że działalność
    prowadzona przez podatnika wymaga, aby pracodawca zapewnił transport pomiędzy
    domem a miejscem pracy, wówczas należy przyjąć, że usługa ta świadczona jest w celu nie
    innym niż działalność gospodarcza podatnika, natomiast prywatne korzyści pracownika
    wynikające z możliwości skorzystania z transportu mają znaczenie drugorzędne względem
    potrzeb podatnika.
    W świetle powyższego, oceniając, czy dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa
    podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja
    korzyść jest dominująca. Jeżeli korzyść podatnika przeważa nad korzyścią pracownika,
    wówczas świadczenie to zachowuje swój nieodpłatny charakter i nie podlega
    opodatkowaniu.
    W drugim wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-371/07 (Danfoss and Astra
    Zeneca) Trybunał stwierdził, że co do zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych
    posiłków, służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 Szóstej
    Dyrektywy. Jeżeli natomiast ze szczególnych okoliczności wynika, że zapewnienie posiłków
    przez pracodawcę nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest
    dokonywane w celach innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, wtedy
    osobista korzyść, jaka wynika z tego dla pracowników, wydaje się mieć jedynie charakter
    uboczny względem potrzeb przedsiębiorstwa. Podobnie jak w pierwszym powołanym
    wyroku, także i w tym orzeczeniu Trybunał podkreślił znaczenie ścisłego związku pomiędzy
    działalnością gospodarczą podatnika, a świadczoną nieodpłatnie usługą. Wskazał ponadto,
    że usługa ta powinna służyć przede wszystkim interesom podatnika, a korzyść pracownika
    powinna mieć charakter uboczny.
    Zatem za usługi dokonane do celów działalności gospodarczej należy uznać takie, które
    mają związek z potrzebami tej działalności. Związek z działalnością gospodarczą mają
    natomiast takie czynności, których wykonanie jest celowe dla osiągnięcia bądź
    poprawienia efektów tej działalności. Ta celowość istnieć może również wtedy, gdy taka
    usługa nieodpłatna nie jest niezbędna do osiągnięcia efektu działalności gospodarczej, ale
    obiektywnie może na te efekty wpływać.
    Mając na uwadze kryteria wynikające z powołanego orzecznictwa TSUE można wywieść
    wniosek, że co do zasady takie usługi, w których zasadniczą korzyść odnoszą pracownicy,
    należałoby uznać za świadczone na ich osobiste cele, a w konsekwencji usługi te będą
    podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy. Z drugiej jednak strony, jeżeli
    usługa taka nie jest świadczona przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego

    działalności lub ma z nią luźny związek, to można mówić o świadczeniu usługi nie tyle na
    cele osobiste, lecz przede wszystkim w ramach innej działalności. W tym przypadku
    również czynność ta objęta jest opodatkowaniem zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy.
    Ponadto należy wskazać, że istotną kwestią dla zastosowania przepisu art. 8 ust. 2 ustawy
    jest ustalenie, czy występuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Takie podejście
    znajduje potwierdzenie w opinii Rzecznika Generalnego z dnia 23 października 2008 r. w
    powołanej wyżej sprawie C-371/07, który stwierdził, że:
      (...) możliwość odliczenia podatku naliczonego stanowi wyraźną przesłankę jedynie
      dla zastosowania art. 5 ust. 6 lub art. 6 ust. 2 lit. a, jednakże sądzę, że w art. 6 ust. 2
      lit. b ma charakter bezwzględnie dorozumiany. Nie ma w tym przypadku charakteru
      wyraźnego zasadniczo z uwagi na to, że przepis ten odnosi się głównie do usług
      świadczonych przez pracowników, a koszty pracowników (w formie wynagrodzenia)
      nie są obciążone podatkiem VAT. Jednakże w przypadku, gdy kompleksowa dostawa
      winna być sklasyfikowana, jako dostawa usług, wykorzystane towary zazwyczaj będą
      podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a podstawą opodatkowania w odniesieniu
      do wszystkich transakcji wymienionych w art. 6 ust. 2 stanowi „suma wydatków
      poniesionych przez podatnika na wykonanie usług” (art. 11 część A ust. 1 lit. c).
      Objęcie tą podstawą opodatkowania kosztu dostaw, od których podatek naliczony
      nie podlegał odliczeniu, byłoby sprzeczne nie tylko z systematyką art. 5 ust. 6 i art. 6
      ust. 2 w całości, ale również z fundamentalną zasadą neutralności podatku VAT dla
      podatników – vide pkt 40 opinii.
    Mając zatem na uwadze powyższe należy uznać, że w przypadku nieodpłatnego
    świadczenia usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych
    pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich
    domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
    oraz wszelkiego innego nieodpłatnego świadczenia usług do celów innych niż działalność
    gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwałoby prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wówczas zastosowanie znajdzie art. 8
    ust. 2 pkt 2 ustawy.
    Zatem brak prawa do odliczenia z uwagi na związek wydatków z czynnościami innymi niż
    działalność gospodarcza podatnika powoduje, że nie występuje obowiązek
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego świadczenia usług.
    Mając na uwadze fakt, że jedną z przesłanek opodatkowania nieodpłatnego przekazania
    usług jest, aby podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z
    tytułu dokonywanych zakupów, a w przedmiotowej sprawie – jak już wcześniej wskazano –
    nie przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z
    nabyciem usług od firmy cateringowej na rzecz Pracowników, to przekazując na rzecz
    Pracowników nabyte uprzednio od firmy cateringowej usługi (Państwo ponoszą część
    kosztów obiadów zapewnianych pracownikom, otrzymując od Spółki cateringowej fakturę
    na część ceny) nie są Państwo zobowiązani naliczyć podatku VAT należnego w związku z
    przekazaniem tych usług Pracownikom.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie:
      - pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest nieprawidłowe,
      - pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (stanu
    faktycznego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.