Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.123.2025.2.ŻR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży działek niezabudowanych.
Słowa kluczowe: działki
obowiązek-obowiązek podatkowy
plan-plan zagospodarowania przestrzennego
podatnik
teren-teren budowlany
teren-teren niezabudowany
zadatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zaliczka, zadatek, przedpłata,
rata, wkład budowlany lub mieszkaniowy
1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
      nieprawidłowe – w zakresie nieuznania Państwa z podatnika podatku VAT w związku
      ze sprzedażą niezabudowanych działek,
      nieprawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży działek 3, 4, 5, 7, 8,
      11, 12, 13, 14, 15, 16, 19, 20, 21, 23, 28, 29, 31, 32, 33, 34, 35, 37,
      nieprawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży działek 22, 26,
      nieprawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży działek 7, 10, 18,
      25, 30, 38,
      nieprawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży działek 2, 9, 17,
      27, 36,
      nieprawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży działki 1,
      nieprawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży działki 24,

      prawidłowe – w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z
      tytułu sprzedaży ww. działek oraz otrzymania zadatku,
      prawidłowe – w zakresie prawa Spółki do odliczenia podatku naliczonego w związku
      z nabyciem ww. działek.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
      podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
      wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
      czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
      prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które
    prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    W tym miejscu wskazania również wymaga, że na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112
    /WE Rady:

      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność
    gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium
    dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie m.in. czy
    majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter
    uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów,
    które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym.
    Tym samym nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku
    osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w
    celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Skutkiem powyższego, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z
    okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla
    ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zawali Państwo przedwstępną umowę
    sprzedaży działek gruntu niezabudowanego (tj. od 1 do 30 oraz od 31 do 37 oraz działki
    gruntu numer 38. Początkowo, nabyte odpowiednio w 1999 i w 2006 r. działki (w drodze
    decyzji Wojewody i w drodze darowizny), nie miały żadnego planu ich zagospodarowania i
    długo szukano przeznaczenia na nie. Zaczęto na przestrzeni lat i wskutek ruchów
    własnościowych wydzielać działki. Część działek nabyły różne domy zakonne, klasztory i
    inne podmioty kościelne z całej Polski (celem sprzedaży była wyłącznie regulacja terenowo
    - prawna, dokonywana na wniosek osób zainteresowanych taką regulacją). Jednakże
    największy teren zachowała Archidiecezja (w tym działki będące przedmiotem wniosku). Z
    biegiem lat Archidiecezja postanowiła skomercjalizować teren. W tym celu zabiegano o
    uchwalenie odpowiedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
    umożliwiającego budowę na tym terenie domków rekreacyjnych z usługami i
    infrastrukturą. Docelowo bowiem po latach pojawił się pomysł, aby albo rozparcelować
    posiadane grunty i je uzbroić, a następnie sprzedać gotowy projekt albo przeprowadzić
    budowę samodzielnie i sprzedawać poszczególne domki z udziałami w drogach
    dojazdowych. Ponieważ znalazł się kupiec chętny na zakup całości działek (objętych
    niniejszym wnioskiem) i zrealizowanie własnej inwestycji, Archidiecezja postanowiła
    podpisać w grudniu 2023 r. umowę przedwstępną sprzedaży. Zgodnie z ustaleniami,
    kupujący w planowanej umowie sprzedaży ma wejść w prawa i obowiązki Archidiecezji
    wynikające z tych umów z projektantami, zwracając środki dotychczas zainwestowane
    przez Archidiecezję.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest
    spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie –
    czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest

    podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. gruntów) podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla
    określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży nieruchomości
    spełniacie Państwo przesłanki do uznania Państwa za podatnika podatku od towarów i
    usług.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów
    prawa prowadzi do wniosku, że nie cele prywatne a cele gospodarcze leżą u podstaw
    Państwa działania. Wobec czego planowana czynność przeniesienia własności ww.
    nieruchomości nie będzie stanowiła (wbrew Państwa stanowisku i powołanym przez
    Państwa wyrokom) rozporządzania majątkiem prywatnym, gdyż jako kościelna osoba
    prawna nie posiadacie Państwo majątku, jaki można by uznać za majątek prywatny.
    Wszelkie czynności, jakie podejmujecie Państwo w zakresie obrotu nieruchomościami,
    dokonywane są w sferze Państwa działalności gospodarczej. Zatem zbywany majątek
    nie może być wyłączony z opodatkowania jako majątek prywatny, osobisty, gdyż w
    żadnym przypadku takiemu rozporządzaniu majątkiem przez Państwa nie można
    przypisać przymiotu działania niezwiązanego z prowadzoną działalności gospodarczą.
    Trybunał Sprawiedliwości UE w wydanym orzeczeniu w sprawach połączonych C -180
    /10 i C-181/10 orzekł, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania
    sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj.
    wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania
    wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu
    przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Należy mieć na uwadze, że powołane wyżej orzeczenie TSUE w sprawach C-180/10 i C-
    181/10 stanowi przesłankę do analogicznego rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie w
    przypadku gdy mamy do czynienia z tożsamym stanem faktycznym, co niewątpliwie w
    przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Zatem powołane wyżej orzeczenie TSUE w
    sprawach C-180/10 i C -181/10 nie znajduje zastosowania w Państwa sprawie.
    Orzeczenie TSUE dotyczyło sprzedaży przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej działek wydzielonych z gruntu przeznaczonego pierwotnie zgodnie z
    planem zagospodarowania przestrzennego do produkcji rolnej i użytkowanego przez tę
    osobę na potrzeby działalności rolniczej w latach 1996–1998. W 1997 r. plan
    zagospodarowania przestrzennego uległ zmianie, w wyniku czego omawiany grunt

    został przeznaczony pod zabudowę letniskową. Wskutek tej zmiany właściciel podzielił
    grunt na 64 działki, które od 2000 r. zaczął kolejno sprzedawać osobom fizycznym.
    Natomiast Państwo jako kościelna osoba prawna nie dysponujecie majątkiem
    prywatnym, jak to ma miejsce w przypadku osób fizycznych.
    Ponadto w analizowanej sprawie nie można uznać, że w celu przygotowania działek do
    sprzedaży podjęliście Państwo wyłącznie jakąś jednostkową czynność, gdyż całokształt
    sprawy wskazuje na zorganizowany ciąg działań zmierzających do sprzedaży. Z
    okoliczności sprawy wynika bowiem, że nabyte odpowiednio w 1999 i w 2006 r. działki,
    nie miały żadnego planu ich zagospodarowania i długo szukano na nie przeznaczenia.
    Na przestrzeni lat zaczęto, wydzielać działki. Część działek nabyły różne domy zakonne,
    klasztory i inne podmioty kościelne z całej Polski, a największy teren jaki zachowała
    Archidiecezja postanowili Państwo skomercjalizować, poprzez jego sprzedaż bądź
    zabudowę. W tym celu zabiegali Państwo o uchwalenie odpowiedniego miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego, umożliwiającego budowę na tym terenie
    domków rekreacyjnych z usługami i infrastrukturą. Docelowo bowiem chcieli Państwo,
    aby albo rozparcelować posiadane grunty i je uzbroić, a następnie sprzedać gotowy
    projekt albo przeprowadzić budowę samodzielnie i sprzedawać poszczególne domki z
    udziałami w drogach dojazdowych. Ponadto podpisali Państwo dwie umowy z biurem
    architektonicznym na przygotowanie projektu budowlanego wraz z sieciami i
    infrastrukturą, a do działek, będących przedmiotem wniosku, doprowadzona jest
    energia elektryczna. Zgodnie z ustaleniami, kupujący w planowanej umowie sprzedaży
    ma wejść w prawa i obowiązki Archidiecezji wynikające z tych umów z projektantami,
    zwracając środki dotychczas zainwestowane przez Archidiecezję.
    Trudno uznać aby powyższych czynności dokonywali Państwo dla własnych celów i
    potrzeb, a nie w celu stworzenia sobie okoliczności do uzyskania korzyści z tytułu
    sprzedaży tych działek bądź wybudowanych domków rekreacyjnych.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie pomiędzy Finanzamt Ulzen a
    Dieter Armbrecht (sygn. C-291/92) stwierdził, że:
      w przypadku sprzedaży przez podatnika majątku, który był przeznaczony choćby w
      części na cele inne niż związane z prowadzoną działalnością (usługową) i którą to
      część traktował jako majątek osobisty realizujący cele prywatne, to w odniesieniu do
      sprzedaży tej części majątku nie występuje on jako podatnik, a transakcja taka nie
      podlega opodatkowaniu. TSUE uznał, że brak jest regulacji prawnej
      uniemożliwiającej podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą wyłączenie z
      systemu VAT części majątku przeznaczonego do celów prywatnych/osobistych. TSUE
      wskazał też jednak, że majątek prywatny to taki, który jest przez cały okres jego
      posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych.
    Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika zatem, że podatnik musi w całym
    okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania danej
    nieruchomości czy jej części w ramach majątku własnego, co w przedmiotowej sprawie,
    w mojej ocenie, nie miało miejsca, gdyż jak wynika z wniosku nabyte działki postanowili
    Państwo skomercjalizować, poprzez ich sprzedaż bądź zabudowę. W tym celu zabiegali
    Państwo o uchwalenie odpowiedniego miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego, umożliwiającego budowę na tym terenie domków rekreacyjnych z
    usługami i infrastrukturą. Zamierzali Państwo, aby albo rozparcelować posiadane
    grunty i je uzbroić, a następnie sprzedać gotowy projekt albo przeprowadzić budowę
    samodzielnie i sprzedawać poszczególne domki z udziałami w drogach dojazdowych.
    Ponadto podpisali Państwo dwie umowy z biurem architektonicznym na przygotowanie
    projektu budowlanego wraz z sieciami i infrastrukturą, a do działek, będących
    przedmiotem wniosku, doprowadzona jest energia elektryczna.
    Nie można więc uznać, że przedmiotowe działki są/będą wykorzystywane wyłącznie do
    celów własnych w ramach prowadzonej przez Państwa działalności w zakresie kultu
    religijnego.

    W przedmiotowej sprawie zasadnym jest również przywołanie innego orzecznictwa
    TSUE (w tym w sprawie C-280/10 jak również w sprawie C-400/98), z którego wynika, że:
      poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych z zamiarem rozpoczęcia przyszłej
      działalności gospodarczej należy uznać za działalność gospodarczą. Sam zamiar
      prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzony obiektywnymi dowodami
      przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet
      wtedy, gdy przewidywana transakcja gospodarcza, która miała prowadzić do
      transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana.
    W wyroku w sprawie C-280/10 Trybunał zwrócił uwagę, że zgodnie z orzecznictwem
    Trybunału na działalność gospodarczą może składać się wiele następujących po sobie
    czynności, a czynności przygotowawcze, takie jak nabycie towarów, powinny być
    zaliczane do działalności gospodarczej. Trybunał stwierdził również, że zasada
    neutralności podatku VAT w odniesieniu do obciążenia podatkowego przedsiębiorstwa
    wymaga, aby pierwsze wydatki inwestycyjne dokonane na potrzeby i cele
    przedsiębiorstwa były uznawane za działalność gospodarczą, oraz że z ową zasadą
    byłoby sprzeczne, gdyby rzeczona działalność rozpoczynała się dopiero w chwili, gdy
    towar jest faktycznie wykorzystywany, to znaczy gdy powstaje dochód podlegający
    opodatkowaniu. Jakakolwiek inna interpretacja prowadziłaby do obciążenia podmiotu
    gospodarczego podatkiem VAT w ramach jego działalności gospodarczej, nie stwarzając
    możliwości odliczenia tego podatku, i wprowadzałaby arbitralne rozróżnienie między
    wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi przed faktycznym wykorzystywaniem
    nieruchomości i w jego trakcie. W konsekwencji TSUE powołując się na wyrok w sprawie
    C-268/83 Rompelman uznał, że ktokolwiek dokonuje takich działań inwestycyjnych
    ściśle związanych z przyszłym wykorzystywaniem nieruchomości i koniecznych do tego
    celu, powinien być uważany za podatnika w rozumieniu szóstej dyrektywy.
    Nie można też pominąć istotnego wskazanego przez Państwa faktu, że dokonywali już
    Państwo sprzedaży nieruchomości, z tytułu których byli Państwo podatnikiem podatku
    VAT oraz posiadają Państwo inne działki. Wprawdzie na ten moment Archidiecezja nie
    ma zamiaru ani planu ich sprzedaży, co jednak nie wyklucza ich sprzedaży w przyszłości.
    Powyższe okoliczności w żaden sposób nie mogą świadczyć o wyłącznym działaniu
    Państwa zmierzającym do wykonywania jedynie prawa własności majątku w celu
    wykorzystania na potrzeby własne i dowodzą, że została wypełniona definicja
    prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwo działają
    jako podatnik VAT.
    W konsekwencji powyższego, w analizowanej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące
    podstawę do uznania Państwa za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy
    prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a sprzedaż działek
    gruntu niezabudowanego, objętych zakresem wniosku, będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za nieprawidłowe.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może być albo opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.
    in. w art. 43 ustawy.
    Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących
    danej dostawie. Zauważenia wymaga, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter
    wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość
    wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik
    uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez
    niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona

    ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku
    od towarów i usług.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości
    gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich
    opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego –
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo
    przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub
    różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww.
    plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod
    zabudowę.
    Ponadto podkreślenia wymaga, że przy dokonywaniu oceny, czy dany grunt jest
    przeznaczony pod zabudowę nie można kierować się wyłącznie jego podstawowym
    przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,
    lecz należy również wziąć pod uwagę jego przeznaczenie uzupełniające, wynikające z tego
    planu. Ustawodawca bowiem definiując w art. 2 pkt 33 ustawy teren budowlany wskazuje,
    że decydujące znaczenie mają m.in. zapisy miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego, nie zawężając przy tym, że chodzi wyłącznie o podstawowe przeznaczenie
    określone w tym planie.
    W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente
    Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany
    przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w

    świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na
    podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy.
    Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany
    uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33 ustawy, w zgodny sposób odpowiada zatem treści
    ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie
    określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
    Z okoliczności sprawy wynika, że wszystkie działki będące przedmiotem planowanej
    transakcji sprzedaży są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
    który określa, że:
      1) Działki gruntu 3, 4, 5, 7, 8, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 19, 20, 21, 23, 28, 29, 31, 32, 33, 34,
        35, 37 (łącznie 23 działki), są to grunty niezabudowane i wskazane tereny
        przeznaczone są jako teren zabudowy usługowej rekreacyjno-wypoczynkowej, z
        dopuszczeniem jako uzupełniającej funkcji mieszkaniowej (rodzaj zabudowy -
        budynki wolnostojące),
      2) Działki gruntu 22 oraz 26 (łącznie 2 działki), są to grunty niezabudowane i wskazane
        tereny przeznaczone są jako tereny zieleni urządzonej i rekreacji sportowej
        (dopuszcza się budowę/montaż nawierzchni utwardzonych, małej architektury,
        boisk i urządzeń sportowych do rekreacji, trawniki, gazony, rabaty, nasadzenia
        krzewów i drzew ozdobnych, niskich i wysokich oraz place zabaw dla dzieci).
        Ponadto na terenie 26 dopuszcza się budowę budynku usług sportowych: zaplecza
        sanitarnosocjalnego i/lub usług sportowych i/lub hali sportowej, możliwość budowy
        kortów tenisowych lub boiska wielofunkcyjnego, a na terenie 22 powierzchnia
        zabudowy wynosi 0%,
      3) Działki gruntu 6, 10, 18, 25, 30, 38 (łącznie 6 działek), są to grunty niezabudowane i
        wskazane tereny przeznaczone są jako tereny dróg wewnętrznych i korytarzy
        infrastruktury (przekrój poprzeczny każdej z dróg przewiduje: pas zieleni/chodnik
        /jezdnia/chodnik/pas zieleni lub pas zieleni/pieszo-jezdnię/pas zieleni, a dla działek
        25 i 38 - zakaz nadziemnej zabudowy kubaturowej),
      4) Działki gruntu 2, 9, 17, 27, 36 (łącznie 5 działek), są to grunty niezabudowane i
        wskazane tereny przeznaczone są jako tereny ciągów pieszych i korytarzy
        infrastruktury (przekrój poprzeczny każdego ciągu przewiduje: nawierzchnia
        utwardzona o szerokości 3,0 m w dowolnej technologii z dopuszczeniem
        nawierzchni gruntowej),

      5) Działka gruntu 1 (łącznie 1 działka), to grunt niezabudowany i wskazany jako teren
        wód otwartych płynących (zakaz zabudowy, zakaz grodzeń, ale dopuszcza się
        budowę kładki pieszej łączącej brzegi rowu w przedłużeniu ciągu
        pieszorowerowego),
      6) Działka gruntu 24 (łącznie 1 działka), jest to grunt niezabudowany i wskazany jako
        teren infrastruktury technicznej urządzeń kanalizacyjnych (powierzchnia zabudowy
        - bez wymogów). Dopuszcza się - podziemne przepompownie ścieków
        komunalnych, podziemne separatory wód opadowych, trawniki, nasadzenia
        krzewów i drzew ozdobnych, nawierzchnie utwardzone, ogrodzenie terenów o
        wysokości do 2,00 m, ale zakaz nadziemnej zabudowy kubaturowej).
    Ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 wskazuje jednoznacznie, że
    zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów)
    w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje
    możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest
    przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Przy ocenie, czy przedmiotowe tereny
    stanowią tereny budowlane, nie wystarczy analiza ich podstawowego przeznaczenia
    określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uwzględnić
    bowiem należy również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu.
    Sama możliwość wybudowania obiektów budowlanych oznacza, że grunty te stanowią
    grunty przeznaczone pod zabudowę. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawodawca
    nie uzależnił charakteru terenu od głównego celu, który będący przedmiotem
    opodatkowania VAT teren ma spełniać, lecz zwolnienie od opodatkowania VAT zależy od
    możliwości dokonania zabudowy wskazanego terenu.
    W związku z tym, że ustawa o VAT nie precyzuje, jakie tereny przeznaczone pod zabudowę
    korzystają ze zwolnienia od podatku, przyjąć trzeba, że pojęcie „tereny przeznaczone pod
    zabudowę” obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy.
    Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” należy odwołać się do definicji
    zawartych w ustawie z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze
    zm.).
    Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o:
      Budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w
      określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu
      budowlanego.
    Według art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o:
      Obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt
      małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania
      obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów
      budowlanych.
    W myśl art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o:
      Budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale
      związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych
      oraz posiada fundamenty i dach.
    Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący
      budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty,
      wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty
      antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia
      reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne,
      zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne,
      oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje
      oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu,

      budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń
      technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni
      wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod
      maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów
      składających się na całość użytkową.
    W świetle art. art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane:
      Przez obiekty małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w
      szczególności:
      a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,
      b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,
      c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice,
      huśtawki, drabinki, śmietniki.
    Z kolei w myśl art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć
      urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość
      użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia
      instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także
      przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
    Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.)
      Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz
      wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń
      wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i
      telekomunikacyjnych.
    Jak wcześniej wskazałem, elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż
    budowlane. Przy ocenie, czy przedmiotowy teren stanowi teren budowlany nie wystarczy
    analiza jego podstawowego przeznaczenia określonego w miejscowym planie
    zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że w treści art. 2 pkt 33 ustawy,
    który definiuje pojęcie terenu budowlanego, ustawodawca odwołał się do przeznaczenia
    terenu, które są zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w
    odniesieniu do konkretnej nieruchomości (działki), a nie do funkcji podstawowych
    przeznaczenia terenu, które są zawarte w miejscowym planie zagospodarowania
    przestrzennego w odniesieniu do konkretnej nieruchomości (działki).
    Ustawodawca nie uzależnił więc charakteru terenu od głównego celu, który będący
    przedmiotem opodatkowania VAT teren ma spełniać, lecz zwolnienie od opodatkowania
    VAT zależy od możliwości dokonania zabudowy wskazanego terenu. Uwzględnić bowiem
    należy również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu, w którym
    ustalono możliwość lokalizacji obiektów (np. obiekty i urządzenia infrastruktury
    technicznej dla potrzeb rolnictwa i mieszkańców wsi, obiekty małej architektury, obiekty
    infrastruktury technicznej, ścieżki rowerowe). Możliwość wybudowania na gruncie
    obiektów budowlanych, wynikająca z zapisów przeznaczenia dopuszczalnego terenu w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza, że grunt ten w
    rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy stanowi teren budowlany.
    Jak wynika z wniosku, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
    działki gruntu 3, 4, 5, 7, 8, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 19, 20, 21, 23, 28, 29, 31, 32, 33, 34, 35, 37
    przeznaczone są jako teren zabudowy usługowej rekreacyjno-wypoczynkowej, z
    dopuszczeniem jako uzupełniającej funkcji mieszkaniowe. Oznacza to, że ww. działki
    stanowią teren budowlany, zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie sprzedaż
    tych działek nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    9 ustawy.

    Natomiast przy ocenie czy niezabudowane działki 22, 26, 6, 10, 18, 25, 30, 38, 2, 9, 17, 27,
    36, 1 i 24 stanowić będą teren budowlany, nie wystarczy analiza ich podstawowego
    przeznaczenia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ale
    należy uwzględnić również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tych terenów,
    w którym wskazano dla poszczególnych działek:
      22, 26 na możliwość budowy/montażu nawierzchni utwardzonych, małej
      architektury, boisk i urządzeń sportowych do rekreacji, trawniki, gazony, rabaty,
      nasadzenia krzewów i drzew ozdobnych, niskich i wysokich oraz place zabaw dla
      dzieci). Ponadto na terenie 26 dopuszcza się budowę budynku usług sportowych:
      zaplecza sanitarnosocjalnego i/lub usług sportowych i/lub hali sportowej, możliwość
      budowy kortów tenisowych lub boiska wielofunkcyjnego, a na terenie 22
      powierzchnia zabudowy wynosi 0%,
      6, 10, 18, 25, 30, 38 na możliwość lokalizacji dróg wewnętrznych i korytarzy
      infrastruktury (pas zieleni/chodnik/jezdnia/chodnik/pas zieleni lub pas zieleni/pieszo-
      jezdnię/pas zieleni,
      2, 9, 17, 27, 36 na możliwość lokalizacji ciągów pieszych i korytarzy infrastruktury
      (nawierzchnia utwardzona o szerokości 3,0 m w dowolnej technologii z
      dopuszczeniem nawierzchni gruntowej),
      1 na możliwość budowy kładki pieszej łączącej brzegi rowu w przedłużeniu ciągu
      pieszo-rowerowego,
      24 na możliwość lokalizacji infrastruktury technicznej urządzeń kanalizacyjnych
      (powierzchnia zabudowy - bez wymogów). Dopuszcza się - podziemne
      przepompownie ścieków komunalnych, podziemne separatory wód opadowych,
      trawniki, nasadzenia krzewów i drzew ozdobnych, nawierzchnie utwardzone,
      ogrodzenie terenów o wysokości do 2,00 m.
    Zatem możliwość wybudowania na gruncie obiektów budowlanych, wynikająca z zapisów
    przeznaczenia dopuszczalnego terenu w miejscowym planie zagospodarowania
    przestrzennego oznacza, że grunty te w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy będą stanowiły
    teren budowlany.
    Tym samym, w świetle przywołanych przepisów i okoliczności sprawy, również transakcja
    sprzedaży działek nr 22, 26, 6, 10, 18, 25, 30, 38, 2, 9, 17, 27, 36, 1 i 24, nie będzie
    korzystała ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Dla dostawy nieruchomości niezabudowanych, które nie spełniają przesłanek do objęcia
    ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ustawodawca
    przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub

    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Zatem aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
      towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu
      ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym
    mowa w art. 136 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy, przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku
    na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub ustawy, co
    wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a
    więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika
    z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8
    grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do
    odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar, nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Jak wynika z wniosku – nabycie ww. działek nastąpiło w drodze decyzji Wojewody i w
    drodze darowizny. Tym samym nie można uznać, że nie przysługiwało Państwo prawo do
    odliczenia podatku VAT lub że takie prawo Państwu przysługiwało, skoro dostawa nie była
    objęta tym podatkiem. Przy nabyciu nieruchomości nie wystąpił podatek VAT, który
    mógłby podlegać odliczeniu. Nie jest zatem spełniony jeden z warunków określony w art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy niezbędnych do zastosowania przedmiotowego zwolnienia.
    Wobec powyższego sprzedaż ww. działek nie będzie korzystała również ze zwolnienia od
    podatku, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż ww. działek gruntu nr 3, 4, 5, 7, 8, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 19, 20,
    21, 23, 28, 29, 31, 32, 33, 34, 35, 37, 22, 26, 6, 10, 18, 25, 30, 38, 2, 9, 17, 27, 36, 1, 24
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem
    właściwej stawki podatku.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 -7 uznałem za nieprawidłowe.
    Stosownie do treści art. 19a ust. 1 ustawy:

      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Odnosząc się do powołanych wyżej przepisów wskazania wymaga, że w przypadku
    dostawy nieruchomości, obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z zasadą ogólną
    wynikającą z art. 19a ust. 1 ustawy. W ustawie brak jest szczególnego przepisu
    odnoszącego się do momentu powstania obowiązku podatkowego w tym zakresie, co
    oznacza to, że obowiązek podatkowy z tytułu dostawy nieruchomości powstaje z chwilą
    dokonania jej dostawy. Natomiast jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru otrzymano
    całość lub część zapłaty obowiązek podatkowy – zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy –
    powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Jak wyżej wskazałem sprzedaż działek gruntu niezabudowanego, objętych zakresem
    wniosku, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna
    dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazania wymaga, że zgodnie z cyt. wcześniej art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę
    towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się przy tym, że z punktu widzenia opodatkowania
    czynności podatkiem VAT istotne jest nie tyle przeniesienie prawa własności, lecz
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Zatem, chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym.
    Użycie określenia „jak właściciel” oznacza, że moment powstania obowiązku podatkowego
    nie jest uzależniony od przeniesienia prawa własności rzeczy, ale uzyskania możliwości
    ekonomicznego dysponowania rzeczą przez nabywcę. Definicję „dysponowania rzeczą jak
    właściciel”, należy rozumieć szeroko. Wydanie rzeczy rozumieć należy zatem w znaczeniu
    potocznym, tj. jako fizyczne umożliwienie dysponowania towarem. Niemniej jednak
    wydanie musi nastąpić w związku z dostawą towarów.
    Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia
    ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować
    podobnie jak właściciel. Konstruując definicję dostawy towarów dla celów podatku od
    towarów i usług, ustawodawca w art. 7 ustawy posłużył się celowo zwrotem
    „rozporządzania towarem jak właściciel”, wskazując, że dostawa towarów nie jest tożsama
    z przeniesieniem własności w cywilnego. Tym samym, przy klasyfikacji zdarzenia
    gospodarczego należy przeanalizować, czy doszło do przekazania kontroli ekonomicznej
    nad towarem w taki sposób, że nabywca może nim rozporządzać jak właściciel, a taka

    możliwość pojawia się dopiero z chwilą przekazania towaru, co w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku, nastąpiło z dniem wydania nieruchomości, również w sytuacji, gdy
    czynność ta będzie miała miejsce przed zawarciem umowy sprzedaży w formie aktu
    notarialnego.
    Powyższe znajduje odzwierciedlenie właśnie w przepisach regulujących powstanie
    obowiązku podatkowego. Treść cytowanego wyżej art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług świadczy o tym, że zdarzeniem, z wystąpieniem którego należy wiązać
    powstanie obowiązku podatkowego, jest - co do zasady - wydanie towaru lub wykonanie
    usługi. Przepis ten odzwierciedla regulacje przepisów wspólnotowych. Zgodnie z art. 63
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 2006 Nr 347, str. 1, z późn. zm.), zdarzenie
    powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny w
    momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług. Brzmienie przepisu
    wspólnotowego – który w odniesieniu do powstania obowiązku podatkowego (co określa
    się w dyrektywach jako wymagalność podatku) posługuje się pojęciem „dostarczenie” –
    uwidocznia jeszcze silniej faktyczny charakter czynności skutkującej opodatkowaniem.
    Zarówno w prawie krajowym, jak i w przepisach dyrektyw, zasadniczy skutek podatkowy
    przypisuje się więc faktycznym, ekonomicznym aspektom czynności.
    Tak w piśmiennictwie i orzeczeniach krajowych sądów administracyjnych, jak i w
    orzecznictwie TSUE podkreśla się ten właśnie faktyczny, ekonomiczny element jako istotny
    z punktu widzenia skutków podatkowych, wskazując, że pojęcia takie, jak „wydanie
    towaru”, czy „wykonanie usługi” należy rozumieć jako czynności faktyczne, pamiętając o
    autonomii prawa podatkowego, zwłaszcza w stosunku do prawa cywilnego. Wydania
    rzeczy nie można zatem utożsamiać z przeniesieniem własności rzeczy.
    Konsekwencją oderwania skutków podatkowych wydania od skutków cywilnoprawnych
    jest uznanie, że wydanie w rozumieniu art. 19a ust. 1 ustawy może nastąpić również
    wówczas, gdy dana czynność na gruncie prawa cywilnego jest nieważna. Tym samym,
    obowiązek podatkowy z tytułu dostawy nieruchomości może powstać także wtedy, gdy
    umowa jej sprzedaży została sporządzona bez zachowania formy aktu notarialnego.
    Należy podkreślić, że moment wydania należy zawsze oceniać, traktując tę czynność jako
    czynność faktyczną. Tym samym, w przypadku dostawy nieruchomości dla momentu
    powstania obowiązku podatkowego wydanie w rozumieniu ustawy o podatku od towarów
    i usług może nastąpić w momencie innym niż sporządzenie aktu notarialnego.
    Skoro dla opodatkowania danej czynności podatkiem VAT nie jest istotne zachowanie
    wszelkich warunków stanowiących, tj. czynności przez prawo cywilne, ale ekonomiczny
    efekt wykonania usługi lub przejścia faktycznego władztwa nad rzeczą, to konsekwentnie
    uzależnia się moment powstania obowiązku podatkowego nie od tego, kiedy doszło do
    przeniesienia własności, ale od chwili, w której nastąpiło faktyczne wydanie rzeczy
    odbiorcy.
    Zatem w analizowanym przypadku obowiązek podatkowy z tytułu dostawy
    niezabudowanych działek objętych wnioskiem powstanie z chwilą dokonania takiej
    dostawy, tj. z chwilą przeniesienia prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel.
    Co do zasady ma/będzie to miało miejsce w chwili podpisania aktu notarialnego. Jeśli
    jednak przed podpisaniem tego aktu ma/będzie miało miejsce wydanie przedmiotowych
    działek, obowiązek podatkowy powstanie z tym dniem.
    Ponadto z wniosku wynika, że z tytułu sprzedaży przedmiotowych działek w okresie 23-
    26.12.2023 oraz 29.03.2024, a także 31.03.2024 otrzymali Państwo zadatek, który ma
    zostać zaliczony na poczet ceny sprzedaży w przypadku, gdy umowa sprzedaży zostanie
    zawarta.
    Ustawodawca nie zamieścił w treści ustawy o podatku od towarów i usług definicji zaliczki
    /zadatku. Zgodnie z definicją zawartą w „Słowniku języka polskiego PWN” www.sjp.pwn.pl,

    zaliczka to część należności wpłacana lub wypłacana z góry przed faktyczną dostawą lub
    faktycznym wykonaniem usługi, natomiast zadatek to część należności wpłacana z góry
    jako gwarancja dotrzymania umowy.
    Zgodnie z powyższym, aby zapłatą na poczet przyszłej należności uznać zadatek musi on
    być powiązany z konkretną transakcją, co zostało potwierdzone także przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    W wyroku z 21 lutego 2006 r. w sprawie C-419/02 BUPA Hospitals Ltd. Goldsborough
    development Ltd. przeciwko Commisioners Of Customs Excise, TSUE stwierdził, że:
      w zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi VI Dyrektywy VAT, nie mieści się przedpłata
      dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie,
      który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i
      sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie
      umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości wykorzystaną
      przedpłatę. Należy wskazać, że art. 10 ust. 2 akapit drugi powyższej Dyrektywy
      stanowi, że w przypadku gdy zapłata następuje, przed wykonaniem dostawy
      towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny w momencie
      otrzymania płatności i od jej wysokości.
    W powyższym wyroku TSUE podkreślił, że:
      „(...) w przypadku dokonania płatności zaliczkowej obowiązek podatkowy w podatku
      VAT powstaje zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostaną wykonane. Aby
      obowiązek podatkowy powstał w takiej sytuacji, wszelkie okoliczności mające
      znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszła dostawa lub przyszłe
      świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w szczególności, (...) w momencie
      dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być szczegółowo określone”.
    Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 lipca 2009 r.
    sygn. akt I FSK 932/08. Sąd uznał, że:
      „dla uznania wpłaconej kwoty jako zaliczki na poczet wykonanych usług, w
      rozumieniu art. 19 ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
      usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), istotnym jest, aby przyszłe świadczenie było
      określone w sposób jednoznaczny co do rodzaju towaru bądź usługi, tzn. w sposób
      umożliwiający ich identyfikację, a dodatkowo strony tego świadczenia, w momencie
      wpłaty zaliczki, nie mają woli dokonywania jego zmian w przyszłości”.
    Zatem, aby zapłatę na poczet przyszłych należności uznać za zadatek, muszą zostać
    spełnione następujące przesłanki:
      zapłata musi zostać dokonana na poczet konkretnej transakcji, tj. przyszłe
      świadczenie powinno być określone co do rodzaju w sposób jednoznaczny
      (określone powinny być cechy identyfikujące rodzaj towaru bądź usługi),
      konkretyzacja przyszłego świadczenia powinna być wystarczająco dokładna dla
      określenia zasad opodatkowania świadczenia, tj. w szczególności należy móc określić
      miejsce świadczenia i stawkę opodatkowania,
      w momencie dokonania zadatku strony nie mają intencji zmiany świadczenia w
      przyszłości.
    W świetle przedstawionej treści wniosku i przywołanych przepisów stwierdzenia wymaga,
    że zadatek, który, w przypadku zawarcia umowy sprzedaży, zostanie zaliczony na poczet
    ceny mieści się w dyspozycji art. 19a ust. 8 ustawy i rodzi obowiązek podatkowy w
    podatku VAT. W chwili dokonania wpłaty zadatku możliwe będzie określenie przedmiotu
    dostawy, tj. towaru w postaci niezabudowanych działek, których sprzedaż – jak wyżej
    wskazałem – będzie opodatkowana podatkiem VAT.

    Zatem są Państwo zobowiązani do rozliczenia podatku należnego z chwilą otrzymania ww.
    zadatku.
    W konsekwencji, w związku ze sprzedażą działek objętych zakresem wniosku, obowiązek
    podatkowy powstaje zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z art. 19a ust. 1 ustawy, tj. z
    chwilą dokonania dostawy towarów. Natomiast dla otrzymanych przed dokonaniem
    dostawy towaru części zapłaty, obowiązek podatkowy – zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy –
    powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 8 uznałem za prawidłowe.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższymi przepisami, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą
    wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, a transakcja
    udokumentowana fakturą podlega opodatkowaniu i nie jest zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka – Zainteresowany niebędący stroną postępowania, jest
    czynnym zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług, a nabyte działki będą
    wykorzystywane przez Spółkę wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Ponadto – jak wyżej wskazałem - sprzedaż ww. działek gruntu będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem właściwej stawki podatku.
    Zatem mając powyższe na uwadze, skoro dostawa działek nr 3, 4, 5, 7, 8, 11, 12, 13, 14, 15,
    16, 19, 20, 21, 23, 28, 29, 31, 32, 33, 34, 35, 37, 22, 26, 6, 10, 18, 25, 30, 38, 2, 9, 17, 27, 36,

    1, 24 będzie podlegała opodatkowaniu oraz nie będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku VAT – będzie opodatkowana właściwą stawką podatku, to Kupujący – ... Spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, ma/będzie miał
    prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu ww. działek. Prawo do odliczenia
    podatku VAT przysługuje/będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 9
    uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał
      w dacie zaistnienia zdarzenia,
      zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
      obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że zgodnie z art. 14b § 1a ustawy Ordynacja podatkowa, od 1 lipca 2020 r. nie
    wydajemy interpretacji indywidualnych w zakresie określenia stawki podatku VAT dla
    towarów i usług. Kwestie określenia stawki podatku VAT dotyczące stanu prawnego od 1
    lipca 2020 r. rozstrzygane są w ramach odrębnej instytucji – wiążącej informacji
    stawkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zaznaczam ponadto, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan
    faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Odnośnie powołanych przez Państwa we wniosku wyroków wyjaśniam, że powołane
    wyroki zostały przeanalizowane i potraktowane jako element argumentacji, natomiast są
    to jednak rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku
    wyroki nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie, bowiem
    wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie
    rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej
    będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    ... (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.