Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.367.2025.3.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytu hipotecznego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe
koszt-koszty sądowe
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt refinansowy
podatek
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 29 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 5 sierpnia i 1
    października 2025 r. (daty wpływu 11 sierpnia i 6 października 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 21 grudnia 2007 r. będąc w małżeństwie (z A. A) zawarł Pan umowę kredytu
    hipotecznego z Bank Q z siedzibą w (...), waloryzowanego w CHF w kwocie 138.192,72 CHF,
    co w dniu postawienia do dyspozycji ww. środków stanowiło równoważność 291 992,28 zł.
    Kredyt ten został zaciągnięty na spłatę (refinansowanie) kredytu zaciągniętego wcześniej w
    Banku X przeznaczonego na cel mieszkaniowy, dotyczącego zakupu lokalu mieszkalnego
    położonego w A (...), przy ul. B 1, o nr ekw. (...). Kredyt został zaciągnięty na realizację
    jednej inwestycji mieszkaniowej, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych
    jednego gospodarstwa domowego.
    Nigdy nie korzystał Pan z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej niż wymieniona we wniosku. Kredyt został zabezpieczony
    hipotecznie, a „zabezpieczenie zostało ustanowione do 2015 r.”
    W dniu 3 kwietna 2023 r. złożył Pan wraz z żoną do Sądu Okręgowego w C pozew
    przeciwko Bank Y, który jest następcą prawnym pierwotnego kredytodawcy Bank Q z
    siedzibą w A, jedynie o ustalenie nieważności umowy kredytowej. W wyniku
    prowadzonych negocjacji bank przedstawił Panu do akceptacji projekt ugody, na mocy
    której obie strony rozliczają wzajemne roszczenia w wyniku przeksięgowania kredytu i
    umorzenia aktualnego salda kredytu w wysokości 81 724,91 CHF, co stanowi kwotę 370
    295,57 PLN i bank zapłaci na Pana rzecz kwotę nadpłaty nominalnej w wysokości 1 510,62
    zł, koszty zastępstwa procesowego 10 800,00 zł oraz zwrotu połowy wpisu sądowego od
    pozwu w wysokości 500,00 zł.
    W związku z wykonywaniem umowy kredytowej bank wypłacił Panu i żonie kwotę w
    wysokości 291 992,28 zł, Pan i żona zaś na rzecz banku spełniliście świadczenie w ratach w
    wysokości 293 502,90 zł. Nominalnie nadpłata na Pana i żony rzecz wyniosła 1 510,62 zł i
    również taką samą kwotę bank zobowiązał się wypłacić na Pana i żony rzecz wyniku
    przeksięgowania kredytu i umorzenia salda kredytu. Ugodą strony dokonują wzajemnych
    rozliczeń i umorzenie salda zadłużenia. W wyniku zawarcia ugody pozew zostanie cofnięty,
    strony zrzekną się wszelkich roszczeń związanych z umową kredytową, a postępowanie
    sądowe zostanie umorzone.
    Dodatkowo bank informuje klienta, że w wyniku zwolnienia z części długu (umorzenia)
    zgodnie z § 1 ust. 9, powstaje po jego stronie przychód, a na banku w związku ze stanem
    faktycznym w niniejszej sprawie nie będzie ciążył obowiązek wypełnienia obowiązku
    informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11).
    Kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlegała nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.
    Uzupełnienie wniosku
    Zgodnie z umową kredytową odpowiada Pan solidarnie (wraz z żoną) za spłatę kredytu.

    Jest Pan współwłaścicielem nieruchomości, w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej
    z A. A, na nabycie której został zaciągnięty wskazany we wniosku kredyt.
    Kwota objęta ugodą to kwota kapitału, kwota odsetek skapitalizowanych, opłaty
    niezbędne do zawarcia umowy kredytu.
    Otrzymana od Banku w związku z ugodą kwota będzie zwrotem dokonanych przez Pana
    spłat rat kapitału, odsetek oraz opłat związanych z kredytem.
    Planuje Pan zawrzeć ugodę z bankiem w związku z zaciągniętym kredytem hipotecznym
    jak tylko otrzyma interpretację indywidualną w przedmiotowej sprawie potwierdzającą
    Pana stanowisko.
    Kredyt został zabezpieczony na nieruchomości, tj. lokalu mieszkalnym w A przy ul. B 1.
    Wyjaśnił Pan, że zabezpieczenie wygaśnie w 2045 roku, we wniosku omyłkowo został
    wskazany rok 2015 zamiast prawidłowo 2045.
    Doprecyzował Pan, że umorzenie związane z kredytem udzielonym przez Bank Q (przejęty
    przez Bank Y.), nie będzie obejmowało opłat.
    Potwierdził Pan, że ugoda zostanie zawarta najpóźniej do dnia 31 grudnia 2026 r., jak tylko
    otrzyma Pan interpretację indywidualną w przedmiotowej sprawie potwierdzającą
    stanowisko.
    Kredyt zaciągnięty w Banku X przeznaczony na zakup lokalu mieszkalnego w A (...) przy ul.
    B 1 został zabezpieczony hipoteką na nieruchomości tj. lokalu mieszkalnym w A przy ul. B
    1 o nr ekw (...) oraz udziale w części wspólnej o nr ekw (...), udział nr 2/1, 3/1,.
    Odpowiadając na pytanie, czy zaciągnięty w Banku X kredyt dotyczył wyłącznie zakupu
    opisanego lokalu mieszkalnego? Jakich konkretnie wydatków dotyczył ten kredyt, w
    szczególności czy były to:
    a) prowizje lub inne opłaty niezbędne do zawarcia umowy kredytu (jakie konkretnie
      opłaty);
    b) koszty usług dodatkowych związanych z kredytem (jakie konkretnie koszty dodatkowe);
    c) inne (jakie)?
    wskazał Pan, że kredyt zaciągnięty w Banku X został udzielony w kwocie 246 278,55 zł, z
    czego wypłacano 236 278,55 zł na zakup przedmiotowego lokalu mieszkalnego od
    deweloperskiego, a kwotę 10 000,00 zł tytułem refinansowania kosztów z ostatnich 12
    miesięcy.
    Pytanie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy w związku z umorzeniem kwoty z kredytu hipotecznego w wysokości 81 724,91 CHF,
    co stanowi kwotę 370 295,57 PLN, zwrotu kwoty 1 510,62 zł, zapłaty kosztów zastępstwa
    procesowego w wysokości 10 800,00 zł oraz zwrotu połowy wpisu sądowego od pozwu w
    wysokości 500,00 zł przez bank w ramach planowanej ugody z bankiem, jest Pan
    zwolniony z podatku na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia
    2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.U.2024.1912 z dnia 2024.12.23), czy
    też kwoty te stanowią przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i czy musi Pan od nich zapłacić podatek?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od
    umorzenia i kwot, jakie miałby Pan otrzymać od Bank Y. w wyniku zawarcia ugody, jako że
    „umorzenie i uzyskane kwoty nie stanowią przychodu”.

    Skutki podatkowe zwrotu przez bank kwoty nadpłaty i kosztów procesu.
    Dochodem jest nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Kwota 1 510,62 zł nie przekracza kwoty
    wpłacanego przez bank kapitału kredytu, to zwrot tej kwoty dodatkowo przesądza, że nie
    stanowi ona dla Pana przychodu.
    Kwota 1 510,62 zł nie jest dla Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i jej uzyskanie nie skutkuje po Pana stronie
    powstaniem obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconej przez
    bank kwoty.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienia źródła przychodów, z których przychód podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Nadpłata świadczenia nie została uwzględniona jako
    źródło przychodu. W związku z tym kwoty tej nie można traktować w kategorii przychodu
    podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ w tej sytuacji nie następuje po Pana stronie żadne przysporzenie majątkowe.
    Również od kosztów zastępstwa procesowego i zwrotu połowy wpisu sądowego nie trzeba
    będzie zapłacić podatku od osób fizycznych. W wyniku procesu sądowego umowa
    kredytowa zostanie przeksięgowana i wykonana, a na mocy ugody wzajemne świadczenie
    skompensowane. Wytoczenie powództwa było konieczne, koszt zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego jest niższy niż wynagrodzenie pełnomocnika prowadzącego
    proces sądowy, wpis sądowy od pozwu wyniósł 1 000,00 zł, a bank zwróci połowę tej
    kwoty w wysokości 500,00 zł, w związku z powyższym po Pana stronie nie nastąpi
    przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu.
    Umorzenie wierzytelności
    Uzyskanie kredytu hipotecznego i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie
    kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych). Wartość umorzonych kwot wierzytelności z
    tytułu kredytu hipotecznego (kwoty kapitału), na podstawie ugody z bankiem, będzie
    stanowić przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    W stosunku do tego przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego zaciągniętego przez Pana i żonę w 2007 r. na refinansowanie kosztów
    nabycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność, zastosowanie znajdzie
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r.
    Zatem, w sytuacji przedstawionej we wniosku, nie jest Pan zobowiązany do zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu umorzenia w wyniku planowanego
    zawarcia przez bank, kwoty wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego (kwoty kapitału i
    odsetek).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:
      inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z

      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z
    tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego wyjaśnić należy, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Wedle bowiem instytucji zwolnienia z długu,
    uregulowanej w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Tym samym, kwotę wierzytelności umorzoną na podstawie ugody dotyczącej umowy o
    udzielenie kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:

      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego

        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Z powołanych przepisów wynika, że zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie
    do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    własne cele mieszkaniowe (wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych) i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych
    przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy
    hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Ponadto w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
    refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie
    obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub
    konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Jednocześnie zauważenia wymaga, że zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to
    zdarzenie rozumiane jako operacja pieniężna polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych
    funduszy pieniężnych w celu zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel.
    Pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame. Pojęcie kredyt
    refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później
    możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność
    refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia kredytu
    refinansowego.
    Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu
    hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości aktualnie posiadanej
    nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą
    na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych,
    które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie pierwotnie wydatkowane środki
    pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na
    refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów.
    Z treści wniosku wynika, że w dniu 21 grudnia 2007 r. zawarł Pan wraz z żoną umowę
    kredytu hipotecznego z Bank Q, waloryzowanego w CHF w kwocie 138.192,72 CHF, co w
    dniu postawienia do dyspozycji ww. środków stanowiło równoważność 291 992,28 zł.
    Kredyt ten został zaciągnięty na spłatę (refinansowanie) kredytu zaciągniętego wcześniej w
    Banku X przeznaczonego na cel mieszkaniowy, dotyczącego zakupu lokalu mieszkalnego
    (realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, której celem jest zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego). Doprecyzował Pan, że kredyt
    zaciągnięty w Banku X został zabezpieczony hipoteką na lokalu mieszkalnym w A przy ul. B
    1 i został udzielony w kwocie 246 278,55 zł, z czego wypłacano kwotę 236 278,55 zł na
    zakup przedmiotowego lokalu mieszkalnego, a kwotę 10 000.00 zł tytułem refinansowania
    kosztów z ostatnich 12 miesięcy.

    Wskazał Pan, że nigdy nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej niż wymieniona we wniosku.
    W dniu 3 kwietna 2023 r. złożył Pan wraz z żoną do Sądu Okręgowego w C pozew
    przeciwko Bank Y, który jest następcą prawnym pierwotnego kredytodawcy Bank Q z
    siedzibą w A o ustalenie nieważności umowy kredytowej.
    W wyniku prowadzonych negocjacji bank przedstawił Panu do akceptacji projekt ugody,
    na mocy której obie strony rozliczają wzajemne roszczenia w wyniku przeksięgowania
    kredytu i umorzenia aktualnego salda kredytu w wysokości 81 724,91 CHF, co stanowi
    kwotę 370 295,57 PLN i bank zapłaci na Pana rzecz kwotę nadpłaty nominalnej w
    wysokości 1 510,62 zł, koszty zastępstwa procesowego 10 800,00 zł oraz zwrotu połowy
    wpisu sądowego od pozwu w wysokości 500,00 zł.
    W związku z wykonywaniem umowy kredytowej nadpłata na Pana i żony rzecz wyniosła 1
    510,62 zł. Otrzymana od Banku w związku z ugodą ww. kwota będzie zwrotem
    dokonanych przez Pana spłat rat kredytu.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzona przez Bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego 21
    grudnia 2007 r. będzie stanowić dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Przechodząc do kwestii zaniechania poboru podatku dochodowego podkreślić jeszcze raz
    należy, że istotnym jest, żeby kredyt mieszkaniowy, który został zastąpiony kredytem
    refinansowym, został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w przypadku gdy kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie obejmuje kwotę
    wierzytelności z tytułu umorzenia kredytu refinansowego przeznaczonego na spłatę
    kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej dotyczy ona spłaty kredytu mieszkaniowego w
    odniesieniu do wydatków określonych w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy.
    Analizując przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego stwierdzić trzeba, że
    kredyt udzielony w dniu 21 grudnia 2007 r. przez Bank Q dotyczy spłaty zobowiązania, tj.:
    refinansowania kredytu zaciągniętego wcześniej w Banku X przeznaczonego w części na
    zakup lokalu mieszkalnego od dewelopera, a więc na wydatki, o których mowa w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w części tytułem
    refinansowania kosztów z ostatnich 12 miesięcy, a więc na wydatki inne niż określone w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy.
    Jak już wcześniej wskazano, aby umorzone kwoty wierzytelności z tytułu kredytu mogły
    korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r., umorzenie musi dotyczyć
    takiego kredytu refinansowego lub takiego kredytu konsolidacyjnego, który został
    zaciągnięty na spłatę kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w § 3 ust. 1 ww.
    rozporządzenia.
    Z § 1 ust. 4 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika bowiem, że w przypadku, gdy
    kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę
    został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie obejmuje odpowiednio kwotę
    wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Zatem, zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    powyższego rozporządzenia mogłoby mieć zastosowanie w sytuacji, gdyby umorzenie
    kwot wierzytelności z tytułu kredytu dotyczyło takiego kredytu refinansowego, który

    zastąpiłby bezpośrednio kredyt mieszkaniowy przeznaczony w całości na wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tymczasem w przedmiotowej sprawie kredyt hipoteczny udzielony 21 grudnia 2007 r.
    przez Bank Q dotyczył spłaty zobowiązania, tj.: refinansowania kredytu zaciągniętego
    wcześniej w Banku X, który w określonej części dotyczył refinansowania kosztów z
    ostatnich 12 miesięcy, a więc wydatków innych, niż wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt
    1 ww. ustawy
    Zatem zaproponowane przez Bank Y (następcę prawnego Bank Q) umorzenie
    wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego, zaciągniętego na spłatę wcześniej
    zaciągniętego kredytu w Banku X, tylko w części dotyczyć będzie kredytu mieszkaniowego,
    zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Wydatkami tymi są bowiem wyłącznie wydatki na zakup lokalu
    mieszkalnego.
    Tym samym, w Pana przypadku zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych będzie miało zastosowanie na zasadach wynikających § 1 ust. 4 w związku z ust.
    3 rozporządzenia, a więc wyłącznie w odniesieniu do tej części kwoty umorzonej
    wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu refinansowego udzielonego na spłatę
    tej części kredytu (udzielonego przez Bank X), jaka była zaciągnięta na sfinansowanie
    zakupu lokalu mieszkalnego, a więc wydatków poniesionych na cele określone w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w całkowitej kwocie
    zaciągniętego kredytu.
    Natomiast ww. zaniechanie nie będzie miało zastosowania, stosownie do dyspozycji § 1
    ust. 4 w związku z ust. 3 ww. rozporządzenia, do tej części kwoty umorzenia
    wierzytelności, która odpowiada udziałowi kredytu refinansowego udzielonego na spłatę
    tej części kredytu (udzielonego przez Bank X), jaka była zaciągnięta na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.
    refinansowanie kosztów z ostatnich 12 miesięcy, w całkowitej kwocie zaciągniętego
    kredytu.
    W konsekwencji, w związku z umorzeniem tej części kredytu hipotecznego, która odnosi
    się do spłaty kredytu zaciągniętego w Banku X w części, w jakiej został udzielony na
    refinansowanie kosztów z ostatnich 12 miesięcy, uzyska Pan przychód w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Tym samym, w tej części Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Odpowiadając na Pana wątpliwości, dotyczące zapłaty podatku dochodowego w
    przypadku dokonania przez Bank Y (następcę prawnego Bank Q) zapłaty na Pana rzecz
    nadpłaty nominalnej w wysokości 1 510,62 zł, wskazać należy, że skoro proponowana w
    ugodzie kwota w wysokości 1 510,62 zł będzie zwrotem środków pieniężnych na Pana
    rzecz i nie przekroczy nadpłaconych rat kredytu, to jej otrzymanie nie spowoduje po Pana
    stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    Tym samym, w przypadku wypłaty przez bank kwoty nadpłaty kredytu, wynikającej z
    opisanej ugody, po Pana stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również
    obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych otrzymania przez Pana zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego i zwrotu połowy wpisu sądowego od pozwu wskazać należy, że
    zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):

      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
      koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zwrotu
    kosztów postępowania nie będzie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda
    wydatków.
    W tym miejscu należy ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe
    uznaje się takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno
    zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które
    nie mają charakteru zwrotnego.
    Jak wskazał Pan w opisie sprawy, kwota, którą zwróci Panu bank na podstawie zawartej
    ugody jest zwrotem kosztów zastępstwa procesowego i zwrotem połowy wpisu sądowego
    od pozwu. Wobec tego takie świadczenie pieniężne nie spowoduje uzyskania przez Pana
    przysporzenia majątkowego, faktycznego przyrostu Pana majątku. Otrzymana przez Pana
    kwota stanowić będzie zwrot Pana własnych pieniędzy. Tym samym z tego tytułu nie
    powstanie po Pana stronie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta będzie zatem dla Pana neutralna
    podatkowo. Nie będzie miał Pan obowiązku jej rozliczenia dla celów podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Wobec braku przychodu do opodatkowania, nie będzie
    Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy jedynie Pana indywidualnej sprawy, tym
    samym nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. Pana żony).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie

    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis zdarzenia przyszłego przedstawionego
    we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.