Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.123.2018.3.JŻ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-05-18
Teza: Określenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; czynności-wykonywanie czynności-miejsce wykonywania czynności; dostawa-dostawa towarów; odliczenia-odliczenie podatku; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 17; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 17a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 20 lutego 2018 r. (data wpływu 2 marca 2018 r.), uzupełnionym w dniu 23 kwietnia 2018 r. (data wpływu 27 kwietnia 2018 r.), na wezwanie tut. Organu z dnia 9 kwietnia 2018 r. (skutecznie doręczone w dniu 16 kwietnia 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

*   określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – **jest nieprawidłowe,**

*   prawa do odliczenia podatku naliczonego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 marca 2018 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Wniosek został uzupełniony w dniu 23 kwietnia 2018 r. (data wpływu 27 kwietnia 2018 r.), na wezwanie tut. Organu z dnia 9 kwietnia 2018 r. (skutecznie doręczone w dniu 16 kwietnia 2018 r.)

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (Spółka) jest słoweńską spółką, zarejestrowaną na potrzeby VAT w Polsce i Słowenii. Wnioskodawca jest spółką wchodzącą w skład grupy (dalej: „Grupa”). W ramach Grupy działalność prowadzi również spółka powiązana ze Spółką – G. PL, będąca czynnym podatnikiem VAT, zarejestrowanym w Polsce.

Biorąc pod uwagę swoją strategię biznesową, w celu zwiększenia efektywności oraz uproszczenia procesu planowania sprzedaży, Grupa podjęła decyzję o wprowadzeniu nowego modelu dystrybucyjnego na rynek polski.

Obecny model dystrybucyjny.

Od stycznia 2018 r. wprowadzony został nowy model dystrybucyjny, który zakłada, że:

*   Spółka dokonuje nabycia towarów od niepowiązanej spółki, polskiego podatnika VAT (dalej „Dostawca”), z którym łączy ją umowa na zakup towarów;

*   następnie Spółka dokonuje dostawy towarów na rzecz G. PL, z którą łączy ją umowa na sprzedaż towarów;

*   docelowo towary sprzedawane są przez G. PL do odbiorców końcowych znajdujących się na terenie Polski (na bazie ustaleń dokonanych pomiędzy G. PL i tymi odbiorcami).

Realizacja nowego modelu odbywa się w ten sposób, że na podstawie zamówień zgłaszanych przez pracownika G. PL do Spółki, Spółka dokonuje zamówienia odpowiednich towarów od Dostawcy. Towary od Dostawcy nabywa Spółka, a po ich nabyciu są one od razu odsprzedawane do G. PL. Towary transportowane są bezpośrednio od Dostawcy do magazynu G. PL (mogą wystąpić także sytuacje, w których to towar dostarczany jest bezpośrednio przez Dostawcę do odbiorcy końcowego).

Przedmiotowe dostawy dokumentowane są fakturami wystawianymi przez Dostawcę na rzecz Spółki, a następnie przez Spółkę na G. PL. W ramach tych transakcji towary nie są wywożone poza terytorium Polski. W momencie, gdy towary znajdą się już w magazynie należącym do G. PL, stają się one własnością podmiotu polskiego.

Kwestie dot. zakupu towarów w ramach nowego modelu dystrybucyjnego są zarządzane w całości przez Spółkę. G. PL nie bierze udziału w komunikacji lub negocjacjach z Dostawcą. To Spółka decyduje na jakich warunkach dokonywane są zakupy (np. po jakiej cenie, czy też w jakich terminach opłacane będą faktury zakupu). Spółka ustala również warunki sprzedaży towarów na rzecz G. PL. Spółka jest odpowiedzialna wobec G. PL za kwestie reklamacji ilościowych czy jakościowych dotyczących towarów, które sprzedawane są do G. PL.

Podział funkcji.

G. PL pełni funkcję podmiotu odpowiedzialnego za dystrybucję towarów na rzecz odbiorców końcowych na terenie Polski. W ramach tej funkcji dokonuje zamówień u Spółki zgodnie z zapotrzebowaniem zgłaszanym jej przez odbiorców końcowych oraz prowadzi komunikację i obsługę w odniesieniu do dostaw towarów do odbiorców końcowych.

Z kolei Wnioskodawca (Spółka) jest odpowiedzialny za:

*   jakość dostarczanych towarów,

*   obsługę reklamacji towarów zgłaszanych przez ich ostatecznych nabywców do G. PL, które następnie zgłasza reklamacje do Wnioskodawcy (G. PL odpowiada za jakość towarów wobec odbiorców końcowych, a Spółka odpowiada za jakość towarów wobec G. PL),

*   ustalanie cen towarów z Dostawcą.

Umowy pomiędzy Dostawą a Wnioskodawcą oraz Wnioskodawcą a G. PL.

Szczegółowe warunki dotyczące dostaw pomiędzy poszczególnymi podmiotami w łańcuchu dostaw, tj. pomiędzy Dostawcą a Spółką (na dostawę towarów do Spółki) oraz pomiędzy Spółką a G. PL (na dostawę towarów do G. PL) unormowane zostały w odpowiednich umowach zawartych pomiędzy tymi podmiotami.

Spółka posiada kontrolę nad ilością, jakością i rodzajem dostarczanych produktów. Co do zasady, zgodnie z umową pomiędzy Dostawcą a Spółką, zastosowanie znajduje zasada Incoterms CIP (magazyn wskazany przez Spółkę, co w praktyce oznacza, że jest to magazyn znajdujący się w Polsce, prowadzony przez/znajdujący się pod kontrolą G. PL).

Powyższe umowy opisują także zasady ubezpieczenia oraz zakres odpowiedzialności za towary, która ponoszona jest na każdym etapie dostaw, jak również opis procedury zgłaszania roszczeń przez nabywcę (w zależności od umowy: Wnioskodawcę albo G. PL) co do wadliwości towarów. W oparciu o umowy, w nowym modelu dystrybucji, wszelkie zastrzeżenia dotyczące wadliwości towarów (powstałej przed ich dostawą do końcowego nabywcy) są kierowane do sprzedawcy towarów. Oznacza to, że klient ostateczny zgłasza reklamację wyłącznie do G. PL, G. PL do Spółki, a Spółka dopiero do Dostawcy.

W efekcie klient nabywający towar w Polsce od G. PL (ostateczny nabywca) może nawet nie mieć świadomości udziału Wnioskodawcy lub Dostawcy w łańcuchu dostaw. W razie ewentualności zgłoszenia reklamacji bezpośrednio do Spółki lub Dostawcy, taka reklamacja będzie nieskuteczna.

W nowym modelu dystrybucji Spółka pozostaje właścicielem towarów przez bardzo krótki okres czasu, niemniej ponosi ryzyka z nimi związane (w tym dotyczące wad towarów). Taki model ma na celu zoptymalizowanie zarządzania zasobami i dostawami. W tym systemie tytuł prawny do towarów przenoszony jest przez Dostawcę na Wnioskodawcę w momencie dostarczenia towarów do magazynu G. PL lub (w przypadku bezpośredniego dostarczenia przez Dostawcę towarów do końcowego nabywcy, tj. z pominięciem magazynu G. PL) na moment przed przeniesieniem tego prawa przez G. PL na rzecz tychże klientów. Jednocześnie, zgodnie z postanowieniem zawartym w umowie pomiędzy Spółką a G. PL, w momencie wystawienia faktury na rzecz G. PL przeniesiona zostaje własność dostarczanych towarów. Zgodnie z ustalonymi warunkami CIP faktura wystawiana jest w momencie przekazania towarów przewoźnikowi, który dokonuje przewozu towarów od Dostawcy do magazynu wskazanego przez Spółkę, tj. magazynu znajdującego się w Polsce, który prowadzony jest przez/znajduje się pod kontrolą G. PL). W tym samym momencie, tj. w momencie przekazania towaru przewoźnikowi, na G. PL zostają przeniesione wszelkie ryzyka związane z towarami.

Fakturowanie.

Dokumentacja dostaw towarów wygląda w następujący sposób:

*   Dostawca wystawia fakturę z polskim podatkiem VAT na rzecz Spółki;

*   Spółka wystawia fakturę z polskim podatkiem VAT na rzecz G. PL,

*   G. PL wystawia fakturę z VAT na rzecz ostatecznych odbiorców (wg zasad wynikających z przepisów o VAT).

Zaplecze personalne.

Wnioskodawca nie posiada własnego zaplecza personalnego w Polsce. Pracownicy G. PL nie świadczą też usług dla Wnioskodawcy.

Niemniej, w związku z wprowadzonym modelem dostaw towarów do G. PL, w Polsce działać będzie na niezależny kontraktor tj. osoba nadzorująca jakość produktów, tzn. quality person (dalej: „QP”), który wynagradzany będzie przez Spółkę za swoje usługi. Z punktu widzenia formalnego zostanie on zatrudniony na podstawie umowy z agencją pracy, która następnie obciąży kosztami zatrudnienia Spółkę. Za szczegóły dotyczące charakteru zatrudnienia odpowiedzialny będzie Dział Jakości zlokalizowany w Słowenii. G. PL na żadnym etapie nie będzie odpowiedzialna za kwestie zatrudnienia QP.

QP, w zakresie swoich usług na rzecz Spółki, będzie odpowiedzialny wyłącznie za kontrolę jakości produktów marki. Podkreślenia wymaga, że nie będzie on przebywał w siedzibie G. PL oraz nie będzie miał jakichkolwiek powiązań umownych z G. PL. Nie będzie on uprawiony do wywierania wpływu na działalność G. PL lub też jej pracowników, tj. nie będzie uprawniony do wydawania jakichkolwiek instrukcji pracownikom. Wyniki jego pracy będą dostępne wyłącznie dla Spółki. QP nie będzie odpowiedzialny za zawieranie kontraktów czy też składanie zamówień (działanie to będzie dokonywane bezpośrednio ze Słowenii).

Czynności wykonywane przez QP będą występowały na zasadzie działań doraźnych, tj. wyłącznie w przypadku, gdy Spółka zadecyduje o konieczności przeprowadzenia kontroli jakości produktów. Oznacza to, że usługi QP nie będą świadczone w sposób ciągły. Zadaniem QP będzie dokonywanie kontroli produktów przed ich wysłaniem. W rezultacie będzie on także upoważniony do zatrzymania transportu w sytuacji, gdy zostaną zauważone jakiekolwiek nieprawidłowości. Dodatkowo, czynności wykonywane przez QP będą nadzorowane przez Managera ds. jakości zatrudnionego przez Spółkę. Dodatkowo Manager ds. jakości przeszkoli QP w celu prawidłowego wykonywania jego zadań.

Na marginesie warto dodać, że w Polsce przebywa pracownik Spółki, ale jego obecność wynika z faktu oddelegowania go do G. PL w celu pełnienia funkcji jej dyrektora zarządzającego. Jego obecność nie ma związku z działalnością Wnioskodawcy w Polsce (tj. nie wykonuje on żadnych usług czy czynności na rzecz, czy też w imieniu Spółki). Jego zadaniem jest zarządzanie G. PL i to polska spółka korzysta z jego aktywności oraz ponosi koszty należnego mu wynagrodzenia.

Zaplecze techniczne

Spółka nie posiada w Polsce żadnej infrastruktury ani nie korzysta z zaplecza technicznego innego podmiotu (np. maszyn, magazynów, etc.). Wnioskodawca nie jest również stroną żadnej umowy na świadczenie usług związanych ściśle z produkcją lub dystrybucją produktów w Polsce (z wyjątkiem sytuacji, w której G. PL przygotowuje na rzecz Spółki rozliczenia VAT; czynności te obejmują przygotowanie deklaracji VAT oraz innych dokumentów związanych ze sprawozdawczością VAT w Polsce).

Może się zdarzyć, że Spółka nabywa w Polsce pewne narzędzia / maszyny wykorzystywane do produkcji (tools), które stają się jej własnością na terytorium Polski (transakcja zakupu podlega opodatkowaniu VAT w Polsce). Narzędzia te nie opuszczają terytorium Polski, albowiem powierzone są Dostawcy w celu produkcji towarów nabywanych następne przez Spółkę.

W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca poinformował, że działalność Wnioskodawcy na terenie Słowenii polega na produkcji oraz hurtowym handlu sprzętami gospodarstwa domowego. Spółka swoją działalność realizuje poprzez dostawy swoich produktów do dystrybutorów zlokalizowanych w poszczególnych państwach (zarówno Unii Europejskiej, jak i poza Unią Europejską), którzy następnie oferują i sprzedają produkty marki do nabywców końcowych.

W ramach modelu dystrybucji, który został opisany we Wniosku, Spółka dokonuje zakupu okapów kuchennych, które są następnie sprzedawane nabywcom końcowym za pośrednictwem dystrybutorów. Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż we Wniosku został opisany wyłącznie model sprzedaży odnoszący się do dostawy okapów kuchennych.

Spółka zawarła z Dostawcą „umowy na zakup towarów” (dalej jako „Umowa”), w ten sposób, że Umowa podlega automatycznemu przedłużeniu w następujących po sobie okresach rocznych. Umowa może zostać rozwiązana po upływie 120 dni od dnia złożenia wypowiedzenia w formie pisemnej przez którąkolwiek ze stron.

Zgodnie z postanowieniami Umowy, Dostawca jest zobowiązany do dostarczania Spółce produktów spełniających określone wymogi jakości, a Spółka jest zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia za zakupione towary. Jak zostało wskazane w Umowie, Dostawca jest również odpowiedzialny za organizację transportu, jak również za ubezpieczenie dostarczonych towarów. W ramach współpracy pomiędzy stronami, na podstawie odrębnego, pisemnego porozumienia pomiędzy Spółką a Dostawcą możliwa jest sytuacja, w której Wnioskodawca przekaże należące do niego narzędzia (formy) na wyłączny użytek Dostawcy w celu wyprodukowania spersonalizowanych produktów zgodnie z wytycznymi Spółki (narzędzia oraz formy pozostaną własnością Spółki). Co więcej, Dostawca jest uprawniony do dokonywania produkcji z użyciem narzędzi (form) Spółki wyłącznie na podstawie zamówień Spółki oraz wyłącznie na jej rzecz. W rezultacie, Dostawca nie jest uprawniony do używania narzędzi/form do celów produkcji towarów na rzecz innych nabywców.

Jak zostało wskazane powyżej, Spółka na mocy zawartej Umowy jest zobowiązana do składania zamówień na towary oraz dokonywania zapłaty za nie. Wnioskodawca jest uprawniony do sprawdzania jakości otrzymywanych towarów, jak również wskazywania miejsca ich transportu dokonywanego przez Dostawcę (tj. do magazynu G. PL lub do nabywcy końcowego). Jak zostało wskazane we Wniosku, Spółka jest zobowiązana również do rozpatrywania reklamacji składanych przez G. PL podczas gdy sam Dostawca jest zobowiązany do rozpatrywania reklamacji składanych przez Spółkę.

Jak zostało wskazane we Wniosku oraz powyżej, Dostawca jest zobowiązany do rozpatrywania reklamacji składanych przez Spółkę. Jednocześnie, jak wskazują postanowienia Umowy, Dostawca jest odpowiedzialny za organizację transportu, jak również za ubezpieczenie towarów dostarczanych w określonej w zamówieniach liczbie i z zachowaniem określonego terminu.

Dostawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej produkuje sprzęt gospodarstwa domowego - okapów kuchennych.

Spółka jest jednym z nabywców towarów produkowanych przez Dostawcę. Towary oferowane przez Dostawcę są sprzedawane również innym nabywcom. Należy jednak podkreślić, iż Spółka nie posiada dokładnej wiedzy na temat przedmiotu działalności Dostawcy.

Wnioskodawca wskazuje, że Spółka kupuje towary wyłącznie dostarczane przez Dostawcę.

Spółka pragnie wskazać, że nie posiada dokładnej wiedzy na temat tego, czy Dostawca produkuje wyłącznie towary nabywane przez Spółkę. Zgodnie z posiadanymi informacjami, niektóre z towarów produkowanych przez Dostawcę są sprzedawane wyłącznie do Wnioskodawcy, a niektóre towary są sprzedawane zarówno do Spółki, jak i innych nabywców.

Spółka wskazuje, że w przyjętym modelu dystrybucji towarów posiada ona kontrolę nad zakresem i częstotliwością produkcji wyłącznie w zakresie, w jakim związana jest ona ze złożonym przez Spółkę zamówieniem (oznacza to, że np. Spółka będąca nabywcą zamawianych towarów ma prawo do weryfikowania czy liczba otrzymanych towarów zgadza się z zamówieniem), ale Spółka nie posiada w żadnym stopniu wpływu na stosowane przez Dostawcę metody produkcji. Jakikolwiek posiadany wpływ na produkcję będzie więc wynikał wyłącznie ze wskazanego wolumenu produkcji, określonej w złożonym zamówieniu.

Zgodnie z Umową, Spółka nie posiada wpływu lub wiedzy na temat metod produkcji stosowanych przez Dostawcę. Wnioskodawca zamawia towary zgodnie z ustalonymi umownie terminami oraz specyfikacją zamówienia.

W odniesieniu do ilości oraz typu dostarczanych towarów Spółka wskazuje, iż posiada kontrolę wyłącznie co do ilości oraz typu zamawianych towarów, tj. Spółka zna liczbę zamówionych produktów i jest w stanie zweryfikować liczbę produktów otrzymanych od Dostawcy. W odniesieniu do jakości, Spółka wymaga określonej jakości towarów, zgodnie z ogólnie przyjętymi standardami marki.

W związku z tym jest ona uprawniona do weryfikowania jakości towarów otrzymywanych od Dostawcy. W tym celu, Spółka angażuje niezależnego kontraktora (,,QP”), który dokonuje weryfikacji jakości towarów w miejscach ich produkcji.

Spółka zawarła z G. PL „umowy na sprzedaż towarów” (dalej jako „Umowa z GPL”) na okres jednego roku. Umowa z G. PL podlega automatycznemu przedłużeniu w następujących po sobie okresach rocznych. Umowa z G. PL może zostać rozwiązana po upływie 3 miesięcy od dnia złożenia wypowiedzenia w formie pisemnej przez którąkolwiek ze stron.

W zakresie w jakim Umowa z G. PL została opisana we Wniosku, dotyczy ona jedynie modelu dystrybucyjnego, w którym przedmiotem Umowy z G. PL jest dostawa okapów kuchennych. Jednakowoż Spółka pragnie nadmienić, iż umowa ta ma znacznie szerszy zakres i zakłada ona dostawy szeroko pojętego sprzętu gospodarstwa domowego (RTV/AGD), nie tylko dostawy okapów kuchennych. Towary nabywane przez Spółkę od Dostawców w Polsce mogą podlegać dalszym dostawom w Polsce lub innym kraju na całym świecie, aczkolwiek Spółka sprzedaje swoje towary wyłącznie na rzecz G. PL, które jest wyłącznym dystrybutorem produktów marki w Polsce.

W związku z powyższym należy podkreślić, że model dystrybucyjny opisany we Wniosku jest jedynie wycinkiem obowiązującej umowy z GPL, która w swej treści przewiduje również dostawę innych towarów na rzecz G. PL aniżeli wyłącznie okapów kuchennych (dostawy innych towarów nie są jednak przedmiotem Wniosku).

Zgodnie z postanowieniami Umowy z G. PL, Wnioskodawca jest odpowiedzialny za dostawę towarów uwzględnionych w załączniku do zawartej z G. PL Umowy. Jednakowoż jak zostało wskazane powyżej, to Dostawca jest odpowiedzialny za zorganizowanie transportu (jego opłacenie), jak również za ubezpieczenie dostarczanych towarów. Oprócz tego, Spółka jest zobowiązana również do rozpatrywania reklamacji składanych przez G. PL

G. PL jest zobowiązane do zapłaty wynagrodzenia za zamówione towary.

Przedmiotem działalności G. PL jest sprzedaż hurtowa towarów marki na terenie Polski.

Towary marki są dostarczane do 90 krajów na całym świecie. Jednocześnie należy wskazać, że produkty dostarczane do Polski są dostarczane wyłącznie do G. PL, która jest jedynym dystrybutorem produktów marki w Polsce.

Zgodnie ze stosowanym modelem dystrybucji, G. PL może nabywać i następnie sprzedawać towary marki w Polsce jako wyłączny dystrybutor produktów marki.

Spółka dokonuje okazjonalnych, przeprowadzanych ad hoc weryfikacji przed wysyłką towarów, które to weryfikacje dokonywane są poprzez czynności wykonywane przez QP (jak zostało wskazane we Wniosku, QP nie jest zatrudniony przez Spółkę lub G. PL a przez agencję pracy). QP jest odpowiedzialny za dokonywanie wyrywkowych sprawdzeń jakości produkowanych przez Dostawców towarów, tak, by była ona zgodna z wymogami zakładanymi przez Spółkę.

Manager ds. jakości, pracujący na stałe w Słowenii, dokonuje weryfikacji okazjonalnie przez jeden lub dwa dni w czasie trwającego sprawdzania jakości towarów. Co do zasady jego działania będą miały miejsce nie częściej niż raz na kwartał (jego obecność będzie zależała od etapu, na którym znajduje się weryfikowany projekt).

Dyrektor zarządzający G. PL pełni swoją funkcję na podstawie oddelegowania przez Spółkę. Jednakowoż należy podkreślić, iż działa on wyłącznie na rzecz G. PL i nie pełni żadnych funkcji związanych z działalnością Wnioskodawcy w Polsce.

Jedynymi narzędziami, które przekazywane są przez Spółkę na rzecz Dostawców są narzędzia/formy, które opisane zostały we Wniosku. Przekazanie przedmiotowych narzędzi/form jest spowodowane koniecznością wyprodukowania na rzecz Spółki produktu dostosowanego do szczególnego zamówienia Wnioskodawcy.

Spółka nie nabywa w Polsce żadnych innych usług, tj. np. usług transportowych lub magazynowych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy zgodnie z opisanym stanem faktycznym Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego?
2.  Czy Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów, które następnie odsprzedawane są do G. PL?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Ad. 1

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w zaprezentowanym stanie faktycznym nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego.

Ad. 2

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów, które następnie odsprzedawane są do G. PL.

UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY:

Ad. 1

Na wstępie Spółka pragnie wskazać na przepis art. 3 ust. 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym, w przypadku podatników nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju - właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego.

Z kolei, zgodnie z § 9a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (t.j. Dz. U. 2017 poz. 122), w sprawach opodatkowania podatkiem od towarów i usług w przypadku, gdy podatnicy nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, posiadają na tym terytorium stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, właściwość organów podatkowych ustala się według tego stałego miejsca prowadzenia działalności.

Wobec powyższego, Spółka pragnie wskazać, że poprzez złożenie wniosku w zakresie pytania nr 1, tj. dotyczącego ustalenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, Wnioskodawca zmierza do ustalenia czy właściwym dla niego jest urząd skarbowy właściwy dla podmiotów nieposiadających siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej czy też winien być dla niej właściwy organ podatkowy właściwy dla stałego miejsca prowadzenia działalności.

Ponadto, zgodnie z art. 28b ust. 1-2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz.U. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: „ustawa o VAT”), miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Natomiast w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Odpowiedź na pytanie 1 ma zatem dać Spółce odpowiedź, czy w przypadku nabywania usług związanych z opisywanymi dostawami towarów, np. usług QP, Spółka powinna żądać faktur bez polskiego podatku VAT, czy też powinna oczekiwać faktur z wykazanym podatkiem od towarów i usług.

Ustawodawstwa krajowe, zwłaszcza ustawa o VAT, nie zawiera legalnej definicji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie to należy zatem analizować w oparciu o regulację zawartą w Rozporządzeniu wykonawczym, które jest aktem bezpośrednio obowiązującym w Polsce, a także przez pryzmat orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”).

Wskazać należy, że z części wstępnej (preambuły) Rozporządzenia wykonawczego - punkt (4) - wynika, że podstawowym celem ww. rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy VAT, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) preambuły Rozporządzenia wykonawczego stwierdzono, że aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

Wskazać przy tym należy, że art. 11 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego zawierają definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Obydwa przepisy wskazują, iż stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce, które nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, przy czym musi charakteryzować się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by:

*   zgodnie z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego, umożliwić podatnikowi odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje;

*   na podstawie art. 53 Rozporządzenia wykonawczego, umożliwić podatnikowi dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Ponadto art. 11 Rozporządzenia wykonawczego w ustępie 3 stanowi, że posiadanie numeru identyfikacyjnego VAT w danym kraju samo w sobie nie powoduje istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.

Przytoczone powyżej kryteria, które nakreślają pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej znajdują również swoje potwierdzenie i rozwinięcie w orzecznictwie TSUE, przykładowo w sprawach: C-168/84, Gunter Berkholz; C-231/94, Faaborg-Gelting Linien; C-190/95, ARO Lease BV.

Dzięki przedstawionej wyżej definicji z Rozporządzenia wykonawczego uzupełnionej o dorobek orzeczniczy powszechnie przyjmuje się, że o posiadaniu stałego miejsca prowadzenia działalności w innym państwie niż państwo siedziby podatnika można mówić, gdy w stosunku do takiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej kumulatywnie spełnione zostaną następujące warunki:

1.  charakteryzuje się ono odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego;
2.  posiada ono odpowiednie zaplecze techniczne (infrastrukturę);
3.  jego działalność nosi znamiona stałości oraz jest samodzielna/niezależna w takim, stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących usług świadczonych z tego miejsca lub o odbiorze/wykorzystywaniu usług świadczonych na własne potrzeby.

Brak spełnienia któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak powstania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.

Należy zatem przeanalizować, czy działalność Spółki charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz odpowiednim poziomem stałości i samodzielności, aby mogła zostać uznana za powodującą powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki w Polsce.

1.1. Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego

Wymóg posiadania struktury w zakresie zaplecza personalnego, która powinna być „odpowiednia”, zawęża ramy pojmowania pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający swojej siedziby w danym kraju - przykładowo w Polsce, dysponuje w tym kraju zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do wykonywania działalności gospodarczej w danej branży.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku należy zwrócić uwagę na fakt, że Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników na podstawie umowy o pracę lub innych rodzajów umów pracowniczych i tym samym nie posiada własnego zaplecza personalnego w Polsce.

W stosowanym modelu działalności spółka polska nie wykonuje także żadnych usług na rzecz Wnioskodawcy z wykorzystaniem własnych pracowników.

W Polsce znajduje się tylko jeden z pracowników Spółki, ale jego obecność wynika z faktu oddelegowania go do G. PL w celu pełnienia funkcji jej dyrektora zarządzającego. Jego obecność nie ma związku z działalnością Wnioskodawcy w Polsce (tj. nie wykonuje on żadnych usług czy czynności na rzecz, czy też w imieniu Spółki), jego zadaniem jest zarządzanie G. PL i to polska spółka korzysta z jego aktywności i ponosi koszty należnego mu wynagrodzenia. W konsekwencji, w ocenie Spółki nie istnieje jakikolwiek realny związek pomiędzy funkcjonowaniem ww. dyrektora w Polsce, a wykonywaną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Stąd, nie sposób twierdzić, że przebywanie w Polsce przez dyrektora zarządzającego może wpłynąć na istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez Spółkę.

Jeśli chodzi o personel G. PL to Wnioskodawca wskazuje, że nie ma on wpływu na decyzje dotyczące zatrudniania pracowników G. PL, a także na zakres przydzielanych im obowiązków. Dodatkowo, nie jest on uprawniony do wydawania pracownikom spółki polskiej jakichkolwiek instrukcji lub poleceń. Ponadto, pracownicy Spółki nie odbywają wizyt w Polsce celem kontrolowania pracowników G. PL. Nie sposób więc uznać, że Spółka dysponuje w Polsce nawet innym personelem niż własnym, na którym miałby kontrolę porównywalnym jak nad własnym personelem.

W Polsce działać może również niezależny kontraktor - QP, który będzie odpowiedzialny wyłącznie za kontrolę jakości produktów marki. Nie będzie on przebywał w siedzibie G. PL oraz nie będzie miał jakichkolwiek powiązań umownych z G. PL. Nie będzie on uprawiony do wywierania wpływu na działalność G. PL lub też jej pracowników, tj. nie będzie uprawniony do wydawania jakichkolwiek instrukcji pracownikom. Wyniki jego pracy będą dostępne wyłącznie dla Spółki. QP nie będzie natomiast odpowiedzialny za zawieranie kontraktów czy też składanie zamówień (działanie to będzie dokonywane bezpośrednio ze Słowenii). Czynności wykonywane przez QP mogą występować na zasadzie działań doraźnych, tj. wyłącznie w przypadku, gdy Spółka zadecyduje o konieczności przeprowadzenia kontroli jakości produktów. Oznacza to, że usługi QP nie będą świadczone w sposób ciągły.

Mając na uwadze powyższe, nie sposób twierdzić, że obecność QP wypełnia przesłankę dysponowania odpowiednimi zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do wykonywania działalności gospodarczej w danej branży. Rola QP sprowadza się bowiem jedynie do kontroli jakości towarów przed ich wysłaniem do nabywcy, podczas gdy nie ma on wpływu na pozostałe kwestie, które mogłyby determinować uznanie jego obecności za sposób wykonywania działalności gospodarczej w Polsce np. nie ma uprawnień do decydowania o ilości sprzedawanych towarów, asortymencie, czy zawierania umów. Wszelkie instrukcje i czynności determinujące sposób prowadzenia działalności podejmowane są z siedziby Spółki w Słowenii. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że osoba ta nie będzie zatrudniona przez Spółkę, a działania QP będą podejmowane ad hoc, wobec czego nie sposób uznać, że jego działalność na rzecz Wnioskodawcy ma charakter stały.

W świetle powyższego, pierwszy z warunków kumulatywnie statuujących istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, jakim jest posiadanie odpowiedniego zaplecza personalnego, nie może zostać uznany za spełniony.

1.2. Odpowiednie wyposażenie techniczne (infrastruktura)

W celu stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce podmiot musi dysponować również wyposażeniem technicznym, którego charakter pozwoli na wykonywanie działalności gospodarczej w danej branży.

W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny (w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r. nr akt I FSK 2004/13) wskazał, że dla ustalenia, czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne były własnością tego podmiotu. Niemniej jednak, istotne jest, aby podmiot ten miał nad tymi środkami faktyczne władztwo, tj. aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i wykorzystywaniu usług, bądź przy ich świadczeniu.

W opinii Wnioskodawcy, podobnie, jak w przypadku zaplecza personalnego, Wnioskodawca we wskazanym modelu w żadnym stopniu nie dysponuje w Polsce zasobami technicznymi pozwalającymi na prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium Polski. W szczególności Spółka nie posiada w Polsce żadnej infrastruktury ani nie korzysta z zaplecza technicznego innego podmiotu (np. maszyn, magazynów, etc.). Wnioskodawca nie jest również stroną żadnej umowy na świadczenie usług związanych ściśle z produkcją lub dystrybucją produktów w Polsce.

Dodatkowo Spółka nie posiada również stałej infrastruktury takiej jak pojazdy, budynki, czy inne nieruchomości. Spółka nie wynajmuje również żadnego biura, budynku lub powierzchni w Polsce. Innymi słowy, Spółce nie przysługuje tytuł prawny (własność, najem, leasing) do żadnego z wyżej wymienionych rodzajów infrastruktury, tym samym nie posiada ona także faktycznego władztwa nad zapleczem technicznym pozwalającym mu wykonywać czynności opodatkowane w Polsce, w tym także zapleczem należącym do innego podmiotu (np. G. PL czy Dostawcy), nad którym Spółka miałaby kontrolę porównywalną do własnego zaplecza.

Powyższego nie zmienia również fakt, że Spółka nabywa w Polsce pewne narzędzia / maszyny wykorzystywane do produkcji (tools), które powierzone są Dostawcy w celu produkcji towarów nabywanych następne przez Spółkę.

Zdaniem Wnioskodawcy, fakt zakupu, a następnie powierzania części ruchomych (w postaci narzędzi/maszyn wykorzystywanych do produkcji) nie powinien determinować możliwości uznania ich za odpowiednie zaplecze techniczne do prowadzenia działalności. W ocenie Wnioskodawcy, istnienie powierzanych części jedynie uzupełnia zaplecze techniczne, którym dysponuje Dostawca produkujący towary, które trafiają ostatecznie do konsumentów.

Zatem również drugi z warunków kumulatywnie statuujących istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie został spełniony w analizowanym przypadku. Wnioskodawca we wskazanym modelu nie dysponuje i nie będzie dysponować w Polsce żadnymi zasobami technicznymi, które pozwalałyby na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w Polsce.

1.3. Stałość prowadzonej działalności oraz jej samodzielność/niezależność w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących dostaw realizowanych z tego miejsca/dla potrzeb tego miejsca

Pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje również konieczność zaangażowania określonego zaplecza personalnego (zasobów ludzkich) i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest tymczasowa.

Jak zauważył TSUE w pkt 54 wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sari v. Bundeszentralamt fur Steuem: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (zob. wyrok z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie 168/84 Berkholz, Rec. str. 2251, pkt 18; ww. wyrok w sprawie DFDS, pkt 20 oraz wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease, Rec. str. 1-4383, pkt 15). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (zob. ww. wyrok w sprawie ARO Lease, pkt 16).”

Jak podkreśla TSUE w wyroku C-190/95 w sprawie ARO Lease „przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie”.

Jak wskazał TSUE, stałość wiąże się również z niezależnością w tym znaczeniu, że zorganizowane trwale zaplecze personalne i techniczne jest w stanie niezależnie funkcjonować w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Powyższe potwierdza wyrok w sprawie C-231/94 pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg (Niemcy), w którym TSUE wskazał, że jedną z przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i personel, który samodzielnie może świadczyć określone czynności.

Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. Powstała struktura musi być wyposażona zatem w zdolność do samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.

W interpretacji indywidualnej z dnia 16 grudnia 2015 r. nr IPPP3/4512-777/15-4/JŻ organ podatkowy wskazał, że kryterium stałości zostanie spełnione nawet w sytuacji, gdy to podmiot trzeci będzie posiadać powierzchnie magazynowe oraz zasoby ludzkie i techniczne w Polsce, jeżeli tylko podatnik korzystający z tych powierzchni i zasobów ma zamiar prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 25 października 2012 r., sygn. IPPP3/443-784/12-4/KC, wskazał, iż „/\`(...)\`/ „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (\`(...)\`) ”.

W opinii Wnioskodawcy, w jego sytuacji kryterium stałości nie zostało spełnione z uwagi na to, że zakres jego działalności w Polsce nie zapewnia struktury umożliwiającej samodzielnego podejmowania decyzji dotyczącej prowadzenia działalności. Wnioskodawca nie posiada w szczególności wystarczającego zaplecza personalnego, a tym bardziej nie posiada wystarczającego zaplecza technicznego, za pomocą którego planuje prowadzić działalność gospodarczą w przyszłości (czego Spółka dowiodła powyżej). Tym samym, działaniom Wnioskodawcy na terytorium Polski nie można przypisać atrybutu stałości ani niezależności.

W rezultacie, należy uznać, że również trzeci warunek determinujący istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności nie został spełniony.

1.4. Podsumowanie

W zakresie pytania 1, w świetle powyższych argumentów, Spółka stoi na stanowisku, iż jej działalność wykonywana na terytorium Polski nie cechuje się posiadaniem odpowiedniego zaplecza personalnego, technicznego, ani stałością i samodzielnością, a więc nie zostały spełnione przesłanki wymagane do uznania, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby rozliczenia podatku VAT w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego.

Ad. 2

2.1. Prawo do rozporządzania towarami jak właściciel

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przez rozporządzanie towarami jak właściciel należy rozumieć możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym, gdyż istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa własności rozumianego w ścisłym znaczeniu prawa cywilnego (prawo dysponowania jak właściciel). W tym kontekście znaczenia nabiera pojęcie własności ekonomicznej czyli sytuacji, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy (jej dysponenta). Na gruncie ustawy o VAT dostawa towarów ma miejsce w przypadku przejścia własności ekonomicznej. Potwierdza to orzecznictwo rozporządzania towarami jak właściciel” TSUE określił w wyroku w sprawie C-320/88 (Wyrok TSUE z dnia 8 lutego 1990 r. w sprawie Staatssecretaris van Financien przeciwko Sliipping and Forwarding Enterprise Safe BV, sygn. C-320/88) stwierdzając, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym, że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności.

W tym orzeczeniu, odnosząc się do dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że w istocie rzeczy kluczowym elementem jest przeniesienie praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Trybunał również w wyroku w sprawie C-78/12 odniósł się do kwestii „dostawy towarów” i uznał, że transakcję można uznać za dostawę towarów, jeżeli w drodze tej transakcji podatnik przekazuje rzecz, upoważniając w rzeczywistości drugą stronę do rozporządzania nią, jakby była jej właścicielem, a sposób nabycia prawa własności owej rzeczy nie ma przy tym znaczenia.

Innymi słowy pojęcie „przeniesienie praw a do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. Należy wskazać, że czynności przejścia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.

Należy również podkreślić, że przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel jest powiązane ze szczególnym skutkiem dokonania sprzedaży towarów (ich dostawy), a jest nim przejście na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej jego utraty lub uszkodzenia. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru, jest, co do zasady, wydanie towaru. Jednakowoż nie istnieją przeszkody, by postanowienia umów sprzedażowych zawartych pomiędzy poszczególnymi podmiotami odmiennie określały moment przejścia korzyści i ryzyk na nabywającego, jak np. moment wystawienia faktury na rzecz nabywcy.

2.2. Prawo do rozporządzania towarami jak właściciel w transakcjach pomiędzy Dostawcą a Spółką oraz pomiędzy Spółką a G. PL

Jak wskazano w stanie faktycznym niniejszego wniosku, szczegółowe warunki dotyczące dostaw pomiędzy poszczególnymi podmiotami w łańcuchu dostaw, tj. pomiędzy Dostawcą, a Spółką oraz pomiędzy Spółką, a G. PL unormowane zostały w umowach sprzedażowych zawartych pomiędzy tymi podmiotami.

Jak zostało wskazane powyżej, procedura zamówień odbywa się z udziałem spółki, która posiada kontrolę na ceną, ilością, jakością i rodzajem dostarczanych produktów. Co do zasady, zgodnie z umową pomiędzy Dostawcą a Spółką zastosowanie znajduje zasada Incoterms CIP (magazyn wskazany przez Spółkę, co w praktyce oznacza, że jest to magazyn znajdujący się w Polsce, prowadzony przez/znajdujący się pod kontrolą G. PL).

Powyższe umowy opisują także zasady ubezpieczenia oraz zakres odpowiedzialności za towary, która ponoszona jest na każdym etapie dostawy, jak również opis procedury zgłaszania roszczeń przez nabywcę (w zależności od umowy: Wnioskodawcę albo G. PL) co do wadliwości towarów. W oparciu o umowy, w omawianym modelu dystrybucji, wszelkie zastrzeżenia dotyczące wadliwości towarów (powstałej przed ich dostawą do końcowego nabywcy), są kierowane do sprzedawcy towarów. Oznacza to, że klient ostateczny zgłasza reklamację wyłącznie do G. PL, G. PL do Spółki, a Spółka dopiero do Dostawcy.

W efekcie, klient nabywający towar w Polsce od G. PL (ostateczny nabywca może nawet nie mieć świadomości udziału Wnioskodawcy lub Dostawcy w łańcuchu dostaw. W razie ewentualności zgłoszenia reklamacji bezpośrednio do Spółki lub Dostawcy, taka reklamacja będzie nieskuteczna).

Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe okoliczności wskazują, że Wnioskodawca staje się podmiotem, który może rozporządzać prawem do tych towarów jak właściciel (tj. że przechodzą na niego wszelkie ciężary i korzyści związane z towarami), o czym decyduje szereg ww. okoliczności m.in.: decyzyjność co do warunków zakupu i sprzedaży, proces zgłaszania wad dot. towarów przez G. PL nie bezpośrednio do Dostawcy, lecz do Spółki, czy też bezskuteczność ewentualnego zgłoszenia wad przez konsumenta bezpośrednio do Spółki.

Powyższego, tj. nabywanie przez Spółkę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, nie zmienia okoliczność, iż Spółka będzie uzyskiwała prawa do rozporządzania tymi towarami jedynie na bardzo krótki okres czasu.

Wskazać należy, że w przeciwnym wypadku zastosowania nie mógłby mieć przepis art. 7 ust. 8 ustawy o VAT. Zgodnie ze wskazanym przepisem, w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach.

W efekcie, należy uznać, że ww. przepis reguluje właśnie taką sytuację jak w sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku, albowiem pierwszy z podmiotów, tj. Dostawca wydaje towar bezpośrednio ostatniemu z podmiotów, tj. G. PL lub (rzadziej) ostatecznemu klientowi, a mimo to dostawy pomiędzy Wnioskodawcą a G. PL, a także pomiędzy G. PL a ostatecznym konsumentem występują transakcje opodatkowane VAT.

W konsekwencji uznać należy, że okoliczność, iż prawo do rozporządzania towarami jak właściciel przysługuje Spółce przez krótki okres czasu i zostanie następnie przeniesione na G. PL, nie wpływa na kwalifikację tych transakcji jako dostaw towarów opodatkowanych VAT, a co więcej ma również poparcie w obowiązujących przepisach.

W związku z powyższym, nie ulega wątpliwości, że w omawianym modelu dostaw Wnioskodawca staje się podmiotem mającym prawa do rozporządzania towarami (nabywanymi od Dostawcy) jak właściciel.

2.3. Prawo do odliczenia z tytułu faktur otrzymywanych od Dostawcy

Spółka nabywa od Dostawcy w Polsce towar celem jego dalszej dostawy do G. PL, która podlega opodatkowaniu VAT w Polsce.

Powyższe ma również wpływ nie tylko na konieczność zapłaty podatku VAT z tytułu dostawy dokonywanej na rzecz G. PL czy wystawienia przez Spółkę faktury celem prawidłowego udokumentowania transakcji, ale również na możliwość skorzystania z prawa do odliczenia podatku wykazanego na fakturach otrzymanych przez Spółkę od Dostawcy.

Zgodnie z regulacjami art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ww. Ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy o VAT.

W świetle regulacji art. 86 ustawy o VAT, prawo podatnika do obniżenia podatku należnego wynikającego z faktur kosztowych, otrzymanych od dostawców nabywanych przez tego podatnika towarów i usług, jest uwarunkowane wykorzystaniem tych towarów i usług na potrzeby wykonywania przez podatnika czynności opodatkowanych.

W ocenie Spółki, na gruncie opisanego stanu faktycznego Spółka, w sposób oczywisty, spełnia ten podstawowy warunek uprawniający ją do skorzystania przez nią z prawa do odliczenia. Spółka bowiem wykorzystuje te towary do ich dalszej odsprzedaży, która stanowi czynność opodatkowaną VAT w postaci dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Na marginesie, wskazać przy tym należy, że nie dochodzi do spełnienia żadnego z przypadków, w którym prawo to zostałoby wyłączone np. art. 88 ustawy, który nie dopuszcza możliwości skorzystania z prawa do odliczenia z faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący albo dokumentującej czynności, która nie miała miejsca lub była nieopodatkowana.

Podsumowując, w zakresie pytania 2, w świetle powyższych argumentów, Spółka stoi na stanowisku, że przysługuje jej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów, które następnie odsprzedawane są do G. PL.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie:

*   **określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest nieprawidłowe,**
*   **prawa do odliczenia podatku naliczonego jest prawidłowe.**

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1.  dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku dostawy towarów innych niż gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej, podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
2.  nabywcą jest:
    1.  w przypadku nabycia gazu w systemie gazowym, energii elektrycznej w systemie elektroenergetycznym, energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej - podmiot zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4 lub art. 97 ust. 4,
    2.  w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana zgodnie z art. 97 ust. 4,
3.  dostawa towarów nie jest dokonywana w ramach sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy – w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.

Przepisy ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 stosuje się również, w przypadku gdy usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów, jeżeli usługodawca lub dokonujący dostawy towarów posiada takie inne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, nie uczestniczy w tych transakcjach (art. 17 ust. 1a ustawy).

Natomiast, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Przy czym, na podstawie art. 28b ust. 2 ustawy, w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca, słoweńska spółka zarejestrowana na potrzeby VAT w Polsce i Słowenii, wchodzi w skład grupy. Działalność Wnioskodawcy na terenie Słowenii polega na produkcji oraz hurtowym handlu sprzętami gospodarstwa domowego. Spółka swoją działalność realizuje poprzez dostawy swoich produktów do dystrybutorów zlokalizowanych w poszczególnych państwach (zarówno Unii Europejskiej, jak i poza Unią Europejską), którzy następnie oferują i sprzedają produkty marki do nabywców końcowych. W ramach Grupy działalność prowadzi również spółka powiązana G. PL., będąca czynnym podatnikiem VAT, zarejestrowanym w Polsce. Przedmiotem działalności G. PL jest sprzedaż hurtowa towarów marki na terenie Polski. W celu zwiększenia efektywności oraz uproszczenia procesu planowania sprzedaży, Grupa podjęła decyzję o wprowadzeniu od stycznia 2018 r., nowego modelu dystrybucyjnego na rynek polski który zakłada, że Spółka dokonuje nabycia towarów od niepowiązanej spółki (Dostawcy), a następnie Spółka dokonuje dostawy towarów na rzecz G. PL.

Wątpliwości Wnioskodawcy sformułowane w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia czy posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego.

Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, stosowanego w tym zakresie od dnia 1 lipca 2011 r. zwanego dalej „rozporządzeniem”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia, na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:

1.  art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
2.  począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
3.  do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
4.  art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.

Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 11 ust. 3 rozporządzenia).

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia, na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg -Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Jednocześnie, przy określaniu stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, konieczność odwołania się do wyroków TSUE, wielokrotnie podkreślały polskie sądy administracyjne. Przykładowo, NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13, odwołując się do wyroku TSUE C-260/95 stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W ocenie NSA, podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach. Z kolei, WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 563/09 stwierdził, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na terytorium kraju infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podobnie, tezy zawarte w wyrokach WSA sygn. akt III SA/Wa 3332/14 i III SA/Wa 3741/14 uwzględniające dorobek orzeczniczy TSUE, są pomocne dla analizy kwestii określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Z uwagi na ww. definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia wykonawczego 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności, w ocenie tut. Organu, nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.

Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie swój personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w innym kraju.

Co istotne, do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony i zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Wystarczy, że podmiot korzysta zarówno z zaplecza personalnego jak i technicznego innych podmiotów, tak, że umożliwia mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności. Niezbędna jest jedynie struktura organizacyjna konieczna do prowadzenia danego rodzaju działalności, natomiast zasoby ludzkie niezbędne do jej wykonywania mogą być pozyskiwane z zasobów zewnętrznych. Również zasoby techniczne nie muszą należeć do podatnika (tzn. być jego własnością). Wystarczające jest bowiem ich wynajęcie czy też zapewnienie w inny sposób.

Analizując powyższe przepisy oraz biorąc pod uwagę okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Wnioskodawca bowiem spełnia przesłanki do uznania opisanej w stanie faktycznym działalności za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które cechuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego.

Jak wynika z wniosku, Spółka dokonuje nabycia towarów od Dostawcy, z którym łączy ją umowa na zakup towarów, która podlega automatycznemu przedłużeniu w następujących po sobie okresach rocznych, a następnie dokonuje dostawy towarów na rzecz G. PL, z którą łączy ją umowa na sprzedaż towarów zawarta na okres jednego roku, która podlega automatycznemu przedłużeniu w następujących po sobie okresach rocznych. Na podstawie zamówień zgłaszanych przez pracownika G. PL do Spółki, Spółka dokonuje zamówienia odpowiednich towarów od Dostawcy. Towary od Dostawcy nabywa Spółka, a po ich nabyciu są one od razu odsprzedawane do G. PL. W ramach transakcji towary nie są wywożone poza terytorium Polski. Spółka pozostaje właścicielem towarów przez bardzo krótki okres czasu, niemniej ponosi ryzyka z nimi związane (w tym dotyczące wad towarów). Tytuł prawny do towarów przenoszony jest przez Dostawcę na Wnioskodawcę w momencie dostarczenia towarów do magazynu G. PL lub (w przypadku bezpośredniego dostarczenia przez Dostawcę towarów do końcowego nabywcy, tj. z pominięciem magazynu G. PL) na moment przed przeniesieniem tego prawa przez G. PL na rzecz tychże klientów. Wnioskodawca kupuje towary wyłącznie dostarczane przez Dostawcę. Dostawca jest również odpowiedzialny za organizację transportu, jak również za ubezpieczenie dostarczonych towarów. Kwestie dot. zakupu towarów w ramach nowego modelu dystrybucyjnego są zarządzane w całości przez Spółkę. Spółka decyduje na jakich warunkach dokonywane są zakupy (np. po jakiej cenie, czy też w jakich terminach opłacane będą faktury zakupu). Co więcej, Spółka posiada kontrolę nad zakresem i częstotliwością produkcji wyłącznie w zakresie, w jakim związana jest ona ze złożonym przez Spółkę zamówieniem. Spółka wymaga określonej jakości towarów, zgodnie z ogólnie przyjętymi standardami marki. W związku z tym jest uprawniona do weryfikowania jakości towarów otrzymywanych od Dostawcy. W tym celu, Spółka angażuje niezależnego kontraktora (QP), który dokonuje weryfikacji jakości towarów w miejscach ich produkcji. Niezależny kontraktor zostanie zatrudniony na podstawie umowy z agencją pracy, która następnie obciąży kosztami zatrudnienia Spółkę. Za szczegóły dotyczące charakteru zatrudnienia odpowiedzialny będzie Dział Jakości zlokalizowany w Słowenii. QP, w zakresie swoich usług na rzecz Spółki, będzie odpowiedzialny wyłącznie za kontrolę jakości produktów marki. Czynności wykonywane przez QP będą występowały na zasadzie działań doraźnych, tj. wyłącznie w przypadku, gdy Spółka zadecyduje o konieczności przeprowadzenia kontroli jakości produktów. Oznacza to, że usługi QP nie będą świadczone w sposób ciągły. Zadaniem QP będzie dokonywanie kontroli produktów przed ich wysłaniem. W rezultacie będzie on także upoważniony do zatrzymania transportu w sytuacji, gdy zostaną zauważone jakiekolwiek nieprawidłowości. Dodatkowo, czynności wykonywane przez QP będą nadzorowane przez Managera ds. jakości zatrudnionego przez Spółkę. Dodatkowo Manager ds. jakości przeszkoli QP w celu prawidłowego wykonywania jego zadań. QP odpowiedzialny jest za dokonywanie wyrywkowych sprawdzeń jakości produkowanych przez Dostawców towarów, tak, by była ona zgodna z wymogami zakładanymi przez Spółkę. Manager ds. jakości, pracujący na stałe w Słowenii, dokonuje weryfikacji okazjonalnie przez jeden lub dwa dni w czasie trwającego sprawdzania jakości towarów. Jego działania będą miały miejsce nie częściej niż raz na kwartał (jego obecność będzie zależała od etapu, na którym znajduje się weryfikowany projekt). Ponadto, w Polsce przebywa pracownik Spółki, ale jego obecność wynika z faktu oddelegowania go do G. PL w celu pełnienia funkcji jej dyrektora zarządzającego. Jego zadaniem jest zarządzanie G. PL i to polska spółka korzysta z jego aktywności oraz ponosi koszty należnego mu wynagrodzenia. Może się zdarzyć, że Spółka nabywa w Polsce pewne narzędzia/maszyny wykorzystywane do produkcji (tools), które stają się jej własnością na terytorium Polski (transakcja zakupu podlega opodatkowaniu VAT w Polsce). Narzędzia te nie opuszczają terytorium Polski, albowiem powierzone są Dostawcy w celu produkcji towarów nabywanych następne przez Spółkę. W ramach współpracy pomiędzy stronami, na podstawie odrębnego, pisemnego porozumienia pomiędzy Spółką a Dostawcą możliwa jest sytuacja, w której Wnioskodawca przekaże należące do niego narzędzia (formy) na wyłączny użytek Dostawcy w celu wyprodukowania spersonalizowanych produktów zgodnie z wytycznymi Spółki (narzędzia oraz formy pozostaną własnością Spółki). Co więcej, Dostawca jest uprawniony do dokonywania produkcji z użyciem narzędzi (form) Spółki wyłącznie na podstawie zamówień Spółki oraz wyłącznie na jej rzecz. W rezultacie, Dostawca nie jest uprawniony do używania narzędzi/form do celów produkcji towarów na rzecz innych nabywców. Przekazanie przedmiotowych narzędzi/form jest spowodowane koniecznością wyprodukowania na rzecz Spółki produktu dostosowanego do szczególnego zamówienia Wnioskodawcy. Towary nabywane przez Spółkę od Dostawców w Polsce mogą podlegać dalszym dostawom w Polsce lub innym kraju na całym świecie, aczkolwiek Spółka sprzedaje swoje towary wyłącznie na rzecz G. PL, która jest wyłącznym dystrybutorem produktów marki w Polsce. G. PL pełni funkcję podmiotu odpowiedzialnego za dystrybucję towarów na rzecz odbiorców końcowych na terenie Polski. Umowa z GPL dotyczy jedynie modelu dystrybucyjnego, w którym przedmiotem Umowy z G. PL jest dostawa okapów kuchennych. W ramach tej funkcji dokonuje zamówień u Spółki zgodnie z zapotrzebowaniem zgłaszanym jej przez odbiorców końcowych oraz prowadzi komunikację i obsługę w odniesieniu do dostaw towarów do odbiorców końcowych. Z kolei Wnioskodawca jest odpowiedzialny za jakość dostarczanych towarów, obsługę reklamacji towarów zgłaszanych przez ich ostatecznych nabywców do G. PL, która następnie zgłasza reklamacje do Wnioskodawcy. Spółka ustala również warunki sprzedaży towarów na rzecz G. PL. Spółka jest odpowiedzialna wobec G. PL za kwestie reklamacji ilościowych czy jakościowych dotyczących towarów, które sprzedawane są do G. PL. Ponadto G. PL przygotowuje na rzecz Spółki rozliczenia VAT; czynności te obejmują przygotowanie deklaracji VAT oraz innych dokumentów związanych ze sprawozdawczością VAT w Polsce.

Zatem z wniosku wynika, że swoją działalność w Polsce Wnioskodawca realizuje poprzez nabycie towarów (okapów kuchennych produkowanych na indywidualne zlecenie Wnioskodawcy) wraz z usługą transportową oraz ubezpieczeniową towarów, nabycie usług przygotowania rozliczeń oraz dokonywanie czynności opodatkowanych przez znany Wnioskodawcy i umownie określony okres czasu. Jednocześnie z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca dysponuje w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego świadczącą o posiadaniu przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności. Wnioskodawca bowiem w celu nabycia, jak i dostawy towarów korzysta na terytorium kraju zarówno z zasobów zewnętrznych/obcych, tj. zasobów Dostawcy oraz G. PL w postaci aktywów i personelu, jak i zasobów własnych. Spółka angażuje niezależnego kontraktora, który dokonuje weryfikacji jakości towarów w miejscach ich produkcji. Niezależny kontraktor zostanie zatrudniony na podstawie umowy z agencją pracy, która następnie obciąży kosztami zatrudnienia Spółkę. Dodatkowo, jego czynności będą nadzorowane przez Managera ds. jakości zatrudnionego przez Spółkę. Jednocześnie, Spółka nabywa w Polsce pewne narzędzia/maszyny wykorzystywane do produkcji (tools), które następnie powierzone są Dostawcy w celu produkcji towarów z uwzględnieniem wymogu wyprodukowania produktu dostosowanego do szczególnego zamówienia Wnioskodawcy. Zatem, cechy i skala posiadanego w kraju zaplecza personalnego i technicznego umożliwiają Wnioskodawcy prowadzenie niezależnej działalności. Wnioskodawca będzie dysponował niezbędną infrastrukturą w celu dostawy towarów na rzecz G. PL, w tym będzie w stanie nabywać wyprodukowane według indywidualnego zamówienia towary i usługi dla potrzeb prowadzenia opodatkowanej działalności gospodarczej. Przy tym, kwestie dotyczące zakupu towarów w ramach nowego modelu dystrybucyjnego są zarządzane w całości przez Spółkę. Spółka posiada kontrolę nad zakresem i częstotliwością produkcji w zakresie, w jakim związana jest ona ze złożonym przez Spółkę zamówieniem. Jednocześnie, Spółka ustala warunki sprzedaży towarów na rzecz G. PL. Spółka jest odpowiedzialna wobec G. PL za kwestie reklamacji ilościowych czy jakościowych dotyczących towarów, które sprzedawane są do G. PL. Nie bez znaczenia przy tym pozostaje, że w Polsce przebywa pracownik Spółki, którego zadaniem jest zarządzanie G. PL, która to dokonuje wyłącznej dystrybucji towarów na rzecz Wnioskodawcy. Zatem, Wnioskodawca pomimo, że prowadzi działalność w Słowenii w zakresie produkcji oraz hurtowym handlu sprzętami gospodarstwa domowego, czynności produkcji i sprzedaży okapów kuchennych dokonuje na terytorium Polski. Przy tym, realizuje ww. czynności w Polsce w sposób permanentny, angażując w zadania związane z produkcją, nabyciem i sprzedażą zasoby osobowe oraz techniczne. Zatem, biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że Wnioskodawca na terytorium kraju posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto należy podnieść, że jak już wskazano w treści niniejszej interpretacji, do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile dostępność innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego - podatnikowi musi przysługiwać porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Istotne jest w tym przypadku ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. W tym zakresie uprawnione jest stanowisko Organu, że Wnioskodawca decydując się na produkcję, nabycie i sprzedaż towarów w Polsce, w tym ich transport w ramach współpracy z Dostawcą oraz G. PL, z wykorzystaniem ich zaplecza technicznego i personalnego, zleca im, w tym ich pracownikom, realizację wszelkich czynności w celu obrotu towarami. Tym samym, z punktu widzenia prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności na terytorium kraju polegającej na obrocie towarami istotne jest posiadanie ww. zasobów technicznych i personalnych – zarówno tych zewnętrznych, jak i należących do Wnioskodawcy – niezbędnych do prowadzenia części działalności gospodarczej na terytorium kraju. Nie bez znaczenia również pozostaje, że Wnioskodawca choć posiada siedzibę działalności w Słowenii, decyduje o produkcji, nabyciu i sprzedaży towarów, które odbywają się w Polsce oraz ma istotny wpływ na sposób wykonania przedmiotu zamówienia określonego w umowach. Przykładem jest wskazanie przez Wnioskodawcę w opisie sprawy, że zakupy towarów w ramach nowego modelu dystrybucyjnego są zarządzane w całości przez Spółkę oraz Spółka posiada kontrolę nad ilością, jakością i rodzajem dostarczanych produktów. Ponadto Wnioskodawca powierza Dostawcy pewne narzędzia/maszyny, które ten wykorzystuje do produkcji okapów na rzecz Wnioskodawcy. Tym samym, na podstawie powyższego opisu, należy stwierdzić, że zaplecze którym dysponuje Wnioskodawca, umożliwiają mu prowadzenie niezależnej działalności na terytorium kraju.

Biorąc pod uwagę przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności sprawy należy stwierdzić, że zostały spełnione przez Wnioskodawcę kryteria posiadania minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej się określonym poziomem stałości, w której ma miejsce obecność zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika. Tym samym należy stwierdzić, że wykorzystanie posiadanej w Polsce infrastruktury technicznej oraz personelu do wykonywania części prowadzonej działalności Spółki w sposób zorganizowany oraz ciągły kwalifikuje prowadzoną aktywność Spółki na terytorium kraju jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce należało uznać za nieprawidłowe.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów, które następnie odsprzedawane są do G. PL.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona generalna zasada odliczenia podatku wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze – w części dotyczącej tych czynności.

Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Natomiast w myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Jak wskazał Wnioskodawca jest zarejestrowany na potrzeby VAT w Polsce. Spółka dokonuje w Polsce nabycia towarów od polskiego Dostawcy, a następnie dokonuje dostawy towarów na rzecz G. PL. Dostawca wystawia fakturę z polskim podatkiem VAT na rzecz Spółki, natomiast Spółka wystawia fakturę z polskim podatkiem VAT na rzecz G. PL. Spółka pozostaje właścicielem towarów przez bardzo krótki okres czasu, niemniej ponosi ryzyka z nimi związane (w tym dotyczące wad towarów). Tytuł prawny do towarów przenoszony jest przez Dostawcę na Wnioskodawcę w momencie dostarczenia towarów do magazynu G. PL lub (w przypadku bezpośredniego dostarczenia przez Dostawcę towarów do końcowego nabywcy, tj. z pominięciem magazynu G. PL) na moment przed przeniesieniem tego prawa przez G. PL na rzecz tychże klientów. Jednocześnie, zgodnie z postanowieniem zawartym w umowie pomiędzy Spółką a G. PL, w momencie wystawienia faktury na rzecz G. PL przeniesiona zostaje własność dostarczanych towarów. Zgodnie z ustalonymi warunkami CIP faktura wystawiana jest w momencie przekazania towarów przewoźnikowi, który dokonuje przewozu towarów od Dostawcy do magazynu wskazanego przez Spółkę, tj. magazynu znajdującego się w Polsce, który prowadzony jest przez/znajduje się pod kontrolą G. PL. W tym samym momencie, tj. w momencie przekazania towaru przewoźnikowi, na G. PL zostają przeniesione wszelkie ryzyka związane z towarami.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności sprawy w kontekście prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku spełnione są przesłanki uprawniające do odliczenia podatku naliczonego, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy – towary nabywane przez Wnioskodawcę (zarejestrowanego podatnika podatku VAT) od Dostawcy są związane z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Wnioskodawcę. Jak wynika z wniosku Wnioskodawca nabywa towary od polskiego Dostawcy, a następnie dokonuje dostawy towarów na rzecz G. PL. Tym samym spełnione są przesłanki pozytywne wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy umożliwiające odliczenie podatku naliczonego, jak również nie wystąpią przesłanki negatywne, o których mowa w art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy. W konsekwencji, Wnioskodawca na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów, które następnie odsprzedawane są do G. PL.

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów od G. PL, należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych na poparcie własnego stanowiska, należy zauważyć, że pogląd rozumienia stałego miejsca prowadzenia działalności ewoluował w kolejnych orzeczeniach Trybunału oraz orzeczeniach WSA i NSA. Na podstawie aktualnego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz sądów krajowych wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. Podatnik może "stworzyć" wymaganą infrastrukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach. W świetle aktualnych orzeczeń w literaturze przedmiotu prezentowana jest teza, że kryterium posiadania odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych dla celów istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności będzie spełnione również w przypadku, gdy podatnik nie będzie w danym kraju zatrudniał pracowników niezbędnych do produkcji towarów i nie będzie posiadał nieruchomości.

Jednocześnie, należy zwrócić uwagę na fakt, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających rozstrzygnięciu. Interpretacje powołane przez Wnioskodawcę rozstrzygają w odmiennym stanie od stanu faktycznego przedstawionego we wniosku przez Spółkę.

Tymczasem, posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności należy oceniać przez pryzmat konkretnego przypadku. Przy rozstrzyganiu posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności niezbędna "struktura organizacyjna" różni się w zależności od sektora, którego sprawa dotyczy. Inne jest zaplecze techniczne i organizacyjne niezbędne dla sprzedaży okapów kuchennych, o których mowa w niniejszej interpretacji, zaś inne dla zakresu działalności prowadzonej przez podmioty, dla których wydano interpretacje przywołane przez Wnioskodawcę.

Tym samym powołane przez Spółkę we własnym stanowisku interpretacje nie mogą stanowić poparcia stanowiska Spółki, że nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.