Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.679.2025.2.MT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-29
Teza: Koszty uzyskania przychodów związane z wykorzystywaniem
garażu w działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: amortyzacja
działalność-działalność gospodarcza
eksploatacja
garaż
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z amortyzacji -
składniki majątku do 10.000 zł..
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22d-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22f-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22f-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 1-pkt 1
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 17
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go
    Pani pismem z 22 sierpnia 2025 r. (wpływ 25 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG pod
    numerem NIP: (...). W ramach tej działalności wykorzystuje Pani samochód osobowy
    użytkowany na podstawie umowy leasingu operacyjnego. Pojazd ten jest wykorzystywany
    zarówno w celach związanych z działalnością gospodarczą, jak i prywatnie. Używa go Pani
    m.in. do dojazdów na zajęcia z uczniami, do szkół oraz do transportu materiałów i pomocy
    dydaktycznych.

    W celu zapewnienia bezpiecznego przechowywania samochodu, zakupiła Pani garaż
    murowany wolnostojący o wartości 80.000 zł brutto. Garaż został nabyty ze środków
    firmowych i służy głównie przechowywaniu pojazdu po zakończeniu użytkowania,
    niezależnie od celu jazdy (firmowy/ prywatny). Zamierza Pani ująć garaż w ewidencji
    środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych.
    Ponosi Pani również bieżące koszty związane z jego utrzymaniem (media, podatek od
    nieruchomości, ewentualne opłaty eksploatacyjne).
    Zwróciła się Pani z prośbą o potwierdzenie, czy w opisanym stanie faktycznym możliwe
    jest:
        zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od garażu,
        oraz uwzględnienie proporcjonalnej części wydatków eksploatacyjnych jako
        kosztów firmowych, z uwagi na wykorzystywanie garażu do przechowywania
        pojazdu używanego również do celów prywatnych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego
    Wskazała Pani, że od 4 stycznia 2023 r. prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie
    udzielania korepetycji z chemii i biologii. Działalność gospodarcza opodatkowana jest w
    formie podatku liniowego. Dla celów rozliczeń podatku dochodowego prowadzi Pani
    podatkową księgę przychodów i rozchodów. Wniosek dotyczy roku podatkowego 2025.
    Nabyty garaż zamierza Pani zaklasyfikować pod symbolem KŚT 103 – Budynki
    gospodarcze, garaże, wiaty. Garaż został nabyty 13 czerwca 2025 r. i od dnia zakupu jest
    przez Panią używany. Garaż będzie używany przez Panią dłużej niż rok. Na dzień przyjęcia
    do używania był kompletny i zdatny do użytku. Jest Pani jedynym właścicielem nabytego
    garażu. Wydatki eksploatacyjne związane z utrzymaniem garażu, które zamierza Pani
    zaliczać do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej,
    obejmują:
    1. Amortyzację – odpisy amortyzacyjne od garażu zaklasyfikowanego do KŚT 103.
    2. Opłaty za energię elektryczną – związane z oświetleniem i ewentualnym użytkowaniem
      urządzeń w garażu.
    3. Podatek od nieruchomości – w części przypadającej na garaż.
    4. Ubezpieczenie garażu – umowa ubezpieczenia.
    5. Opłaty administracyjne / czynszowe.
    6. Koszty bieżących napraw i konserwacji garażu – np. naprawa lub wymiana drzwi
      garażowych, zamków, bramy, malowanie, uszczelnienia, naprawy instalacji
      elektrycznej w garażu.
    7. Koszty utrzymania czystości garażu – zakup środków czystości, wywóz odpadów w
      części przypadającej na garaż.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym ma Pani prawo do:
        zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od garażu
        będącego środkiem trwałym w działalności gospodarczej,
        zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów części wydatków eksploatacyjnych
        związanych z utrzymaniem garażu (w tym mediów i podatku od nieruchomości), w

        proporcji odpowiadającej wykorzystaniu garażu w działalności gospodarczej – w
        sytuacji, gdy garaż służy do przechowywania samochodu osobowego
        użytkowanego zarówno w celach firmowych, jak i prywatnych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że zakup garażu o wartości 80.000 zł, wykorzystywanego wyłącznie do
    przechowywania samochodu osobowego, który jest użytkowany zarówno w celach
    służbowych, jak i prywatnych, powinien być traktowany jako środek trwały w Pani
    działalności gospodarczej.
    W związku z tym:
        przysługuje Pani prawo do zaliczenia wydatku na zakup garażu do ewidencji
        środków trwałych oraz do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, które będą
        stanowiły koszt uzyskania przychodu proporcjonalnie do wykorzystania garażu na
        cele działalności gospodarczej.
        bieżące koszty eksploatacji garażu (w tym opłaty za energię elektryczną, podatek od
        nieruchomości oraz inne koszty utrzymania) również powinny być zaliczane do
        kosztów uzyskania przychodu, proporcjonalnie do stopnia wykorzystania garażu w
        działalności gospodarczej.
    Proporcję kosztów związanych z garażem ustala Pani na podstawie rzeczywistego
    wykorzystania pojazdu w działalności gospodarczej w stosunku do użytkowania
    prywatnego.
    Stanowisko to jest zgodne z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy:
      Źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.

    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej
    są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą
    działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub
    zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie
    podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między
    poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub
    zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego
    wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie
    może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu
    źródła przychodów.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 22a–22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych
      odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być
      w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości
      odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych,
      obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Art. 23 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia

      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 22a-22m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      # o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
        stanowią własność lub współwłasność podatnika,
        są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
        przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
        są wykorzystywane przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną
        przez niego działalnością gospodarczą.
    Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.
    Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Jednocześnie z art. 71 ust. 2
    wskazanej wyżej ustawy nowelizującej wynika, że:
      Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku
      dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.,
      zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków
      trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami
      mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość,
      spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do
      domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych
      przed dniem 1 stycznia 2022 r.
    Biorąc zatem pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, należy stwierdzić, że
    znowelizowany art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma
    zastosowania do budynków niemieszkalnych.
    W myśl art. 22d ust. 2 ww. ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka

      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Jak stanowi art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniemart. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Jedną z podstawowych kategorii decydujących o prawidłowości dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych jest właściwe określenie wartości początkowej środków trwałych, która
    stanowi podstawę dokonywania tych odpisów. Zasady ustalenia wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych określone zostały w art. 22g
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich
      nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były
      wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości
      rynkowej.
    W myśl art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Stosownie do art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za cenę
    nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, którą:
        powiększa się o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o
        koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu,
        instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat
        notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz
        pomniejsza się o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy
        zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku

        naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku
        o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od
        towarów i usług.
    Zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich
      ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych,
      których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Z cytowanego powyżej przepisu wynika więc, że jeżeli środek trwały zostaje ulepszony,
    powoduje to konieczność powiększenia jego wartości początkowej o sumę wydatków
    poniesionych w związku z tym ulepszeniem. W efekcie poniesione wydatki nie będą
    stanowiły bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.
    Przez ulepszenie środków trwałych należy rozumieć:
        przebudowę, czyli zmianę (poprawienie) istniejącego stanu środków trwałych na
        inny,
        rozbudowę, tj. powiększenie (rozszerzenie) składników majątkowych, w
        szczególności budynków i budowli, linii technologicznych itp.,
        rekonstrukcję, tj. odtworzenie zużytych całkowicie lub częściowo składników
        majątku,
        adaptację, tj. przystosowanie (przerobienie) składnika majątkowego do
        wykorzystania go w innym celu niż ten, do którego był pierwotnie przeznaczony
        albo nadania mu nowych cech użytkowych,
        modernizację, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Koszty uzyskania przychodów mogą natomiast stanowić wydatki poniesione na remont
    składnika majątku, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Od ulepszenia środka trwałego należy rozróżnić jego remont. Przepisy prawa
    podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w tym przypadku
    odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w szczególności w
    przepisach prawa budowlanego.
    Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    725 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
      stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i
    użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników

    technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej
    eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że
    przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika
    i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na
    nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość
    użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica między nakładami ponoszonymi na
    remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że
    remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest
    rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek
    trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji,
    zyskuje istotną zmianę cech użytkowych. Przy czym punktem odniesienia jest stan środka
    trwałego z dnia przyjęcia go do używania.
    Poniesione przez podatnika wydatki na remont środków trwałych, a więc odtworzenie
    (przywrócenie) pierwotnego stanu technicznego i wartości użytkowej oraz inne wydatki,
    które nie mają charakteru modernizacji, adaptacji, przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji
    (w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nie podlegają
    zaliczeniu do jego wartości początkowej (nie powiększają jej). Tym samym, mogą być
    zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość
    (decydujące znaczenie ma charakter wydatków).
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w ramach działalności gospodarczej
    wykorzystuje Pani samochód osobowy użytkowany na podstawie umowy leasingu
    operacyjnego. Pojazd ten jest wykorzystywany zarówno w celach związanych z
    działalnością gospodarczą, jak i prywatnie. W celu zapewnienia bezpiecznego
    przechowywania samochodu, 13 czerwca 2025 r. zakupiła Pani garaż murowany
    wolnostojący o wartości 80.000 zł brutto. Garaż został nabyty ze środków firmowych i
    służy głównie przechowywaniu pojazdu po zakończeniu użytkowania. Zamierza Pani ująć
    garaż w ewidencji środków trwałych i dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Nabyty garaż
    zamierza Pani zaklasyfikować pod symbolem KŚT 103 – Budynki gospodarcze, garaże,
    wiaty. Garaż będzie używany przez Panią dłużej niż rok. Na dzień przyjęcia do używania
    był kompletny i zdatny do użytku. Jest Pani jedynym właścicielem nabytego garażu.
    Ponadto wskazała Pani, że będzie ponosiła również koszty bieżących napraw i konserwacji
    garażu (np. naprawa lub wymiana drzwi garażowych, zamków, bramy, malowanie,
    uszczelnienia, naprawy instalacji elektrycznej w garażu).
    Pani wątpliwości dotyczą m. in. kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych od garażu oraz kosztów bieżących napraw i
    konserwacji garażu, proporcjonalnie do wykorzystywania garażu na cele działalności
    gospodarczej.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis stanu
    faktycznego należy stwierdzić, że ma Pani prawo do dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej zaliczonego do środków trwałych garażu
    stanowiącego odrębny środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej i który jest
    wykorzystywany w prowadzonej przez Panią działalności. Tym może Pani zaliczać te
    odpisy w pełnej wysokości (100%) od wartości początkowej garażu do kosztów uzyskania
    przychodów, mając na uwadze treść art. 22c pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, mówiący o tym, że grunty nie podlegają amortyzacji.
    Odnosząc się natomiast do kosztów bieżących napraw i konserwacji garażu, wskazać
    należy, że rozstrzygające znaczenie ma charakter prac wykonanych w obiekcie. O tym, czy
    poniesione nakłady stanowią wydatki na remont, bezpośrednio zaliczane do kosztów
    uzyskania przychodów, czy też będą uznane za nakłady na ulepszenie środka trwałego i
    będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne -
    zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami - decyduje zakres
    przeprowadzonych robót. Przy czym, przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont

    - należy brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny,
    mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych. Prace mające
    na celu przywrócenie stanu technicznego obiektu, będące rodzajem naprawy, wymiany
    zużytych elementów z uwzględnieniem postępu technicznego, można traktować jako
    prace remontowe.
    Zatem, poniesione wydatki na roboty budowlane takie jak: naprawa lub wymiana drzwi
    garażowych, zamków, bramy, malowanie, uszczelnienia, naprawy instalacji elektrycznej w
    garażu, mają charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie pierwotną zdolność
    użytkową tego środka (remont) – co uprawnia do zaliczenia ich w całości do kosztów
    uzyskania przychodów, bez względu na wielkość tych wydatków.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawne wskazać
    należy, że skoro poniesione wydatki na bieżące naprawy i konserwację garażu:
        będą zmierzały do odtworzenia stanu pierwotnego;
        nie zmienią charakteru tego obiektu;
        nie będą prowadziły do ulepszenia środka trwałego – nie zostanie dokonana
        zmiana przeznaczenia garażu;
        dokonane zmiany nie spowodują wzrostu wartości obiektu, gdyż będą miały one
        jedynie charakter odtworzeniowy;
        nie spowodują podwyższenia standardu obiektu
    - to mogą zostać zakwalifikowane w pełnej wysokości (100%) bezpośrednio w koszty
    uzyskania przychodów w prowadzonej działalności, stosownie do postanowień art. 22 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie podkreślić należy, że ciężar prawidłowego udokumentowania kosztu, jak i
    wykazania związku przyczynowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a uzyskaniem
    przychodu spoczywa na podatniku. Podatnik bowiem musi wykazać, że poniósł koszt
    celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym, stanowisko Pani w zakresie możliwości dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych od garażu oraz zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów bieżących
    napraw i konserwacji garażu, proporcjonalnie do wykorzystywania go na cele działalności
    gospodarczej należało uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się w dalszej kolejności do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów części wydatków eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem garażu w
    proporcji odpowiadającej wykorzystywaniu garażu w działalności gospodarczej należy
    wskazać, że w przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej
    nieruchomości (garażu), pomiędzy wydatkami związanymi z jej używaniem i eksploatacją,
    a prowadzoną działalnością należy wykazać istnienie związku przyczynowo-skutkowego, o
    którym mowa powyżej.
    Zgodnie z przytoczoną wyżej regulacją art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania
    przychodu uzależniona jest od obiektywnej, rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w
    świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej
    staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że
    wydatek ten spowoduje osiągnięcie przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodu, jakim jest w rozpatrywanym przypadku działalność gospodarcza. Na
    podatniku spoczywa nie tylko obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z
    uzyskiwanym przychodem, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, ale
    także obowiązek właściwego ich udokumentowania.

    Poniesione na opłaty wydatki nie zostały przez ustawodawcę wykazane jako wydatki,
    których nie uważa się za koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Mogą one zatem, co do zasady, stanowić koszt
    uzyskania przychodów.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że ze środków firmowych zakupiła Pani garaż
    wolnostojący, który służy głównie do przechowywania samochodu osobowego,
    wykorzystywanego zarówno w celach związanych z działalnością gospodarczą, jak i
    prywatnie. Ponosi Pani bieżące koszty związane z utrzymaniem garażu w postaci: opłat za
    energię elektryczną, podatku od nieruchomości, ubezpieczenia garażu, opłat
    administracyjnych/czynszowych, kosztów bieżących napraw i konserwacji garażu oraz
    kosztów utrzymania czystości garażu. Wydatki te zamierza Pani zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu
      kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te
      wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów
      pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych
      z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Przepis ten, jak wprost wynika z jego treści, dotyczy wydatków z tytułu eksploatacji
    samochodu osobowego wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej
    stanowiącego własność podatnika.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Z części II pkt 4 uzasadnienia do ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2159) wynika, że wszelkie
    wydatki związane z korzystaniem z samochodu osobowego służącego podatnikowi także
    do innych celów niż działalność gospodarcza podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów w wysokości 75% tych wydatków. Okoliczność, że samochód jest
    wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą powoduje,
    że z kosztów podatkowych należy wyłączyć 25% poniesionych przez podatnika wydatków z
    tytułu kosztów używania takiego samochodu. Możliwość zaliczenia do kosztów 100%
    takich wydatków dotyczy tylko wykorzystywania samochodu osobowego wyłącznie w
    prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym podatnik zobowiązany jest do
    prowadzenia ewidencji potwierdzającej wykorzystywanie samochodu osobowego
    wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika (wykorzystywana w tym zakresie jest
    ewidencja stosowana dla celów VAT). Przy czym, jeżeli podatnik nie ma obowiązku
    prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu dla celów podatku od towarów i usług, to
    również na gruncie podatku dochodowego dla zaliczenia wydatków eksploatacyjnych z
    tytułu używania samochodu osobowego zaliczonego do środków trwałych, nie jest
    wymagane prowadzenie takiej ewidencji. Sytuacja taka ma miejsce w przypadku, gdy
    podatnik nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, korzysta ze zwolnienia od tego
    podatku.

    Do wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego (wydatków
    eksploatacyjnych) można zaliczyć w szczególności wydatki ponoszone na: nabycie paliw
    silnikowych, serwis samochodu, wymianę opon, myjnię, naprawy i części zamienne,
    wymianę płynu hamulcowego oraz płynu do spryskiwaczy, opłaty parkingowe, opłaty za
    przejazd autostradą, opłaty rejestracyjne, badania diagnostyczne.
    Wobec powyższego, wydatki na garaż również podlegają limitowi wynikającemu z art. 23
    ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Limitowanie wydatków
    dotyczy tylko kosztów związanych z kosztami używania samochodu. Tak więc limitowaniu
    podlegają jedynie wydatki eksploatacyjne związane z utrzymaniem garażu, tj. opłaty za
    energię elektryczną, podatek od nieruchomości, ubezpieczenie garażu, opłaty
    administracyjne/czynszowe, koszty utrzymania czystości garażu. Jeżeli podatnik nabywa
    garaż, który będzie stanowił środek trwały, odpisy amortyzacyjne zaliczane są do kosztów
    uzyskania przychodów na ogólnych zasadach. Ograniczenie wynikające z art. 23 ust. 1 pkt
    46a nie ma zastosowania w tym przypadku.
    Mając na uwadze przywołane uprzednio przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny należy uznać, że wydatki eksploatacyjne związane z
    utrzymaniem garażu (tj. opłaty za energię elektryczną, podatek od nieruchomości,
    ubezpieczenie garażu, opłaty administracyjne/czynszowe, koszty utrzymania czystości
    garażu) podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w wysokości 75% tych
    wydatków, jeżeli zostaną racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz właściwie
    udokumentowane.
    W związku z powyższym, stanowisko Pani w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów części wydatków eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem
    garażu w proporcji odpowiadającej wykorzystywaniu garażu w działalności gospodarczej
    należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie jest ocena prawidłowości
    dokonanej przez Panią klasyfikacji budynku, o którym mowa we wniosku, opartej o
    Klasyfikację Środków Trwałych. Ww. przepisy nie stanowią bowiem przepisów prawa
    podatkowego i nie mogą tym samym być przedmiotem interpretacji indywidualnej. W
    konsekwencji wskazany przez Panią w uzupełnieniu wniosku symbol KŚT dla garażu, o
    którym mowa we wniosku, przyjęto jako niepodlegający ocenie element opisu sprawy.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna

      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.