Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-520/09/BW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-09-30
Teza: - Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca ma prawo do wystawiania dwóch faktur w miesiącu, które obejmują odpowiednio wszystkie dostawy surowca wraz z transportem w danym miesiącu. - Czy Wnioskodawca w wystawianej fakturze może jako datę sprzedaży określić miesiąc i rok dokonania sprzedaży.
Słowa kluczowe: dokumentowanie; dostawa; fakturowanie; podatek-podatek od towarów i usług; usługi-usługi o charakterze ciągłym
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.)

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 8 czerwca 2009r. (data wpływu 2 lipca 2009r.), uzupełnionym pismem z dnia 14 września 2009r. (data wpływu 17 września 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług zakresie uznania czy:

*   w świetle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca ma prawo do wystawiania dwóch faktur w miesiącu, które obejmują odpowiednio wszystkie dostawy surowca wraz z transportem w danym miesiącu oraz
*   Wnioskodawca w wystawianej fakturze może jako datę sprzedaży określić miesiąc i rok dokonania sprzedaży

\-**jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 lipca 2009r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czy:

*   w świetle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca ma prawo do wystawiania dwóch faktur w miesiącu, które obejmują odpowiednio wszystkie dostawy surowca wraz z transportem w danym miesiącu oraz
*   Wnioskodawca w wystawianej fakturze może jako datę sprzedaży określić miesiąc i rok dokonania sprzedaży.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 14 września 2009r., przesłanym w związku z wezwaniem tut. organu z dnia 2 września 2009r., znak: IBPP2/443-520/09/BW.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy (Spółki) jest między innymi dostawa surowca drzewnego oraz świadczenie usług transportowych. Wnioskodawca zawiera umowy, na mocy których zobowiązuje się do zapewnienia dostaw uzgodnionych surowców w określone miejsce, a odbiorca zobowiązuje się surowiec odebrać, pod warunkiem zapewnienia przez Spółkę ustalonej ilości surowca. Wnioskodawca pośredniczy w sprzedaży drewna, kupując surowiec od małych dostawców i zapewnia ciągłość dostaw do swojego odbiorcy.

W związku z tak skonstruowanym przedmiotem umowy na Wnioskodawcy ciążą następujące obowiązki:

*   zapewnienie ciągłości dostaw surowca oraz
*   dostarczenie surowca (transport) w określone miejsce.

Surowiec dostarczany przez Wnioskodawcę do odbiorcy jest wykorzystywany w procesie produkcyjnym, który ma charakter stały i ciągły (kilkanaście dostaw dziennie). Dlatego właśnie aby zapewnić ciągłość procesu produkcyjnego dla odbiorców surowca, Wnioskodawca musi zagwarantować odbiorcy oraz dokonywać na bazie ciągłej dostawy surowców wraz z transportem.

Wnioskodawca wskazał, że rozlicza się z odbiorcą surowca dwa razy w miesiącu wystawiając dwie zbiorcze faktury VAT w miesiącu w następujący sposób: pierwsza faktura wystawiana 15 dnia danego miesiąca obejmuje dostawy dokonane od 1 do 15 dnia miesiąca włącznie, druga faktura wystawiana ostatniego dnia danego miesiąca obejmuje dostawy od 16 dnia miesiąca do końca miesiąca. Termin płatności pierwszej faktury ustalany jest na koniec miesiąca, natomiast w przypadku drugiej do 15 dnia miesiąca następnego. Ponadto Wnioskodawca stwierdził, iż deklaruje podatek należny z tytułu dokonanej sprzedaży na podstawie faktur sprzedaży wystawianych w wyżej wymieniony sposób.

Natomiast w piśmie z dnia 14 września 2009r. Wnioskodawca wskazał, że:

*   faktury, których dotyczy wniosek dokumentują dokonanie przez Spółkę na rzecz danego kontrahenta dostawy towarów w postaci surowca drzewnego (np. trocin tartacznych, zrębek iglastych, zrzyn iglastych),
*   cena metra przestrzennego surowca drzewnego ujęta na fakturze zawiera cenę surowca (towaru) razem z kosztem transportu do wskazanego przez kontrahenta miejsca.

Uzgodnione warunki dostawy to DDP i koszt transportu nie jest osobno wykazywany.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

*   Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca ma prawo do wystawiania dwóch faktur w miesiącu, które obejmują odpowiednio wszystkie dostawy surowca wraz z transportem w danym miesiącu.
*   Czy Wnioskodawca w wystawianej fakturze może jako datę sprzedaży określić miesiąc i rok dokonania sprzedaży.

Zadając powyższe pytania Wnioskodawca wskazał, iż zamierza stosować następujący sposób fakturowania: faktura wystawiana 15 dnia danego miesiąca będzie obejmowała dostawy dokonane od 1 do 15 dnia danego miesiąca oraz faktura wystawiana ostatniego dnia miesiąca obejmująca dostawy od 16 do ostatniego dnia danego miesiąca.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, dostawa surowca wraz z transportem jest czynnością ciągłą, dlatego możliwe jest wystawianie jednej zbiorczej faktury za ustalony w umowie okres rozliczeniowy z podaniem wyłącznie miesiąca i roku dokonania sprzedaży. Wnioskodawca stwierdził, iż ma prawo do wystawiania dwóch faktur sprzedaży w miesiącu. Przyjęty przez niego sposób fakturowania nie powoduje zaniżenia podatku należnego, ponieważ wszystkie dostawy dokonane w danym miesiącu są ujęte w dwóch fakturach VAT, które deklarowane są w rozliczeniu za miesiąc wystawienia faktur VAT. Taki sposób dokumentowania sprzedaży daje gwarancję terminowego i prawidłowego deklarowania obowiązku podatkowego z tytułu dokonanej sprzedaży.

Jako uzasadnienie swojego stanowiska Wnioskodawca wskazał:

1.  Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy w 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535) \[ustawa o VAT\] podatnicy są zobowiązani do wystawiania faktur stwierdzających w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy.
2.  Stosownie do art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru, czy wykonania usługi.
3.  Rozporządzenie zawiera szczegółowe przepisy dotyczące wystawiania faktur, w szczególności terminów w jakich powinny być one wystawione, danych jakie powinny zawierać oraz sposobu i okresu ich przechowywania. W § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wskazano, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej „\`(...)\` dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury.” Z kolei zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia „w przypadku, gdy podatnik, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4, wykazuje na fakturze wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży (tzn. wystawia fakturę dokumentującą sprzedaż ciągłą), fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży."
4.  Jak wynika z powyższych regulacji w przypadku sprzedaży ciągłej faktury dokumentujące tego rodzaju sprzedaż mogą być wystawiane raz w miesiącu, nie później niż 7. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży.
5.  Ustawa o VAT nie zawiera definicji sprzedaży ciągłej, w związku z tym należy ją określić za pomocą obowiązujących przepisów i ich wykładni literalnej. Art. 2 pkt 22 ustawy o VAT stwierdza, że sprzedażą jest odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Pojęcie ciągłości nie zostało zdefiniowane w ustawie o VAT, zatem uprawnione jest kierowanie się ogólnymi regułami wykładni językowej i potocznego pojęcia ciągłości. Zgodnie z Uniwersalnym Słownikiem Języka Polskiego ciągłość to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś faktów lub procesów, działań". Przymiotnik ciągły oznacza z kolei tyle co „dziejący się, odbywający się, trwający stałe, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stały”. Dlatego też w ocenie Wnioskodawcy świadczenie należy uznać za ciągłe, kiedy składała się z następujących po sobie czynność tworzących funkcjonalną całość, mających to do siebie, że trwają w czasie i interes jednej ze stron jest zaspokojony dlatego, że zachowanie się drugiej strony ma charakter trwały.
6.  Powyższe stanowisko potwierdza również wykładnia organów podatkowych. Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu w postanowieniu z 28 maja 2007r. (sygn. PP II 443/1/117/50770/07) w następujący sposób definiuje sprzedaży ciągłą: W ocenie tut. Organu podatkowego, pojęcie to należy rozumieć zgodnie z jego wykładnią językową. Posługując się zatem definicją słowa „ciągły" zawartą w Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003r., tom 1, str. 453, zgodnie z którą pojęcie „ciągły definiowane jest jako: -„dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stały", -„stale, systematycznie się powtarzający", należy wskazać, iż świadczenia o charakterze ciągłym polegają na stałym i powtarzalnym zachowaniu się strony zobligowanej do ich świadczenia. Wobec powyższego, dokonując oceny przedmiotowych dostaw, należy zauważyć, iż mają one charakter ciągły, bowiem polegają na wykonywaniu powtarzalnych czynności w okresie obowiązywania umowy zawartej między stronami. W konsekwencji, w ocenie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu, Spółka prawidłowo kwalifikuje te dostawy jako sprzedaż o charakterze ciągłym.
7.  Mając więc na uwadze powyższe przepisy prawa oraz przytoczony stan faktyczny, z którego wynika, że interes kontrahentów Spółki jest w pełni zaspokojony w sytuacji, gdy Spółka będzie dostarczała surowiec w regularnych odstępach czasu, w ustalone miejsce, uzasadnione jest twierdzenie, że dostawy dokonywane przez Spółkę mają charakter ciągły.
8.  W ocenie Wnioskodawcy przepisy podatkowe dotyczące sprzedaży o charakterze ciągłym nie powinny odnosić się wyłącznie do świadczenia usług, jak się powszechnie uznaje (przede wszystkim biorąc pod uwagę brzmienie art. 19 ust. 5 ustawy o VAT dotyczącego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku częściowego wykonania usługi). Ustawodawca regulując w sposób cząstkowy sprzedaż ciągłą nie dokonuje podziału na sprzedaż ciągłą usług albo towarów. Dlatego, w ocenie Spółki pojęcie sprzedaży ciągłej ma charakter uniwersalny i obejmuje każdego rodzaju sprzedaż, zarówno usług jak i towarów. W ocenie Spółki, przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby prowadzić do wniosku, że podatnicy dokonujący sprzedaży towarów mają inne obowiązki w zakresie fakturowania niż podatnicy, którzy świadczą usługi. Takie rozróżnienie byłoby w ocenie Spółki sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa, w szczególności zasadą równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483).
9.  Z takim stanowiskiem zgadzają się również organy podatkowe. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie w postanowieniu z 12 marca 2007r. (sygn. IS.II/2-443/268/06) stwierdził, że dostawa ogumienia \[a więc dostawa towaru; uwaga Wnioskodawcy\] / jego wymiana na samochodach będących własnością kontrahenta nosi cechy świadczenia o charakterze ciągłym, a tym samym nie ma żadnych przeszkód prawnych uniemożliwiających wystawienie na koniec miesiąca faktury dokumentującej sprzedaż danego miesiąca, w której datę sprzedaży oznacza się przez wskazanie miesiąca i roku sprzedaży.
10.  Ponadto jak wskazano powyżej w przypadku, gdy podatnik określa w fakturze wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży. W ocenie Spółki oznacza to, iż faktura, w przypadku prowadzenia sprzedaży o charakterze ciągłym, powinna być wystawiona nie rzadziej niż raz w miesiącu. Zdaniem Wnioskodawcy przepis ten nie zabrania by faktura była wystawiana częściej tj. dotyczyła okresu krótszego niż miesiąc. Zgodnie bowiem z podstawową zasadą prawa ad maiore ad minus uprawnione jest wnioskowanie, że skoro przepisy pozwalają wystawiać faktury w okresie dłuższym (miesiąc) to tym bardziej dopuszczają sytuacje, w których będą one wystawiane w okresie krótszym (2 tygodnie).
11.  Niezależnie od zasad oraz terminu wystawiania faktur, Spółka jest zobowiązana do przestrzegania zasad terminowego i prawidłowego (zgodnie z przepisami) deklarowania obowiązku podatkowego. W przypadku działalności Spółki ponieważ sprzedaż powinna być potwierdzona fakturą VAT, obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o VAT. Biorąc pod uwagę przepisy dotyczące obowiązku podatkowego oraz stosowane przez Spółkę zasady fakturowania oraz praktykę dotyczącą deklarowania podatku należnego od sprzedaży należy uznać, że Spółka deklaruje podatek należny od sprzedaży na czas bez opóźnień i przyjęte zasady wystawiania faktur nie powodują zagrożenia zbyt późnego deklarowania podatku należnego.
12.  W związku z tym, zdaniem Spółki, uzasadnione jest uznanie, że dostawa towarów na podstawie zawartej z kontrahentem umowy to sprzedaż ciągła w rozumieniu ustawy o VAT oraz rozporządzenia. Spółka ma prawo wystawiać faktury zbiorcze dokumentujące sprzedaż surowca wraz z transportem w ustalonym okresie rozliczeniowym podając wyłącznie miesiąc i rok sprzedaży. Spółka prawidłowo dokumentuje dokonywaną sprzedaż za okresy 2 tygodniowe, które obejmują odpowiednio dostawy towarów i usług dokonane w ramach danego miesiąca. Fakturę Wnioskodawca powinien wystawić nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano ciągłej dostawy towarów i usług. Wnioskodawca ma prawo wystawiać faktury zbiorcze dokumentujące dostawy w okresie krótszym niż miesiąc – np. za okresy dwutygodniowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej również ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel – art. 7 ust. 1 ww. ustawy o VAT.

Natomiast świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy o VAT, to każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

W myśl art. 19 ust. 1 ww. ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi. Wyjątki od tej reguły zostały określone w przepisach art. 19 ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 ustawy.

W praktyce podstawowe znaczenie dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego ma art. 19 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Zauważa się, iż powyższe przepisy korespondują z przepisem art. 106 ustawy o VAT, z którego wynika, że podatnicy podatku od towarów i usług są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

W art. 106 ust. 8 pkt 1 ww. ustawy o VAT zawarto delegację, iż Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia określi szczegółowe zasady wystawiania faktur, dane które powinny zawierać oraz sposób ich przechowywania.

W oparciu, m. in., o powołaną wyżej delegację, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337).

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury.

W przypadku, gdy podatnik określa w fakturze, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4, wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).

Natomiast zgodnie z § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1-5 i 7-11, ust. 16a oraz ust. 16b ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego.

W powołanych wyżej przepisach ograniczono możliwość określenia daty sprzedaży poprzez podanie jedynie miesiąca i roku do przypadków sprzedaży o charakterze ciągłym.

Pojęcie sprzedaży ciągłej, o której mowa w ww. § 5 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia nie zostało zdefiniowane w przepisach podatkowych. Dlatego też, pojęcie ciągłości należy rozpatrywać zgodnie z zasadami prawa cywilnego, odnosząc je do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem (najem, dzierżawa itp.) lub nim nie oznaczone. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypływać obowiązki ciągłe lub okresowe. W zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenie samodzielne. W ujęciu słownikowym ciągłość oznacza: dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, ustawicznie, stale powtarzający się, stały.

W ujęciu § 5 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia, sprzedaż ciągła to świadczenie polegające na stałym, ciągłym, trwającym stale, powtarzalnym zachowaniu strony zobowiązanej do świadczenia. Chodzi tu więc o np.: najem, dzierżawę lub umowę o podobnym charakterze, codzienną dostawę towarów, dostawę energii elektrycznej. W przypadku sprzedaży ciągłej trudne jest, a czasem niemożliwe, wyodrębnienie konkretnego świadczenia strony, czyli jednoznacznego ustalenia momentu dostarczenia towaru lub wykonania usługi.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca zawiera umowy na mocy których zobowiązuje się do zapewnienia dostaw uzgodnionych surowców w określone miejsce, a odbiorca zobowiązuje się surowiec odebrać pod warunkiem zapewnienia przez niego ustalonej ilości surowca.

W związku z tak skonstruowanym przedmiotem umowy na Wnioskodawcy ciążą następujące obowiązki:

*   zapewnienie ciągłości dostaw surowca oraz
*   dostarczenie surowca (transport) w określone miejsce.

Wnioskodawca wskazał, że surowiec dostarczany przez niego do odbiorcy jest wykorzystywany w procesie produkcyjnym, który ma charakter stały i ciągły (kilkanaście dostaw dziennie). Dlatego właśnie aby zapewnić ciągłość procesu produkcyjnego dla odbiorców surowca, musi dokonywać na bazie ciągłej dostawy surowców wraz z transportem.

Mając na względzie powołane wyżej przepisy prawa, oraz biorąc pod uwagę wskazane przez Wnioskodawcę, w opisie stanu faktycznego, okoliczności, uzasadnionym jest stwierdzenie, iż opisane we wniosku warunki realizacji dostaw surowca, można uznać za sprzedaż o charakterze ciągłym.

Należy tutaj jednakże zauważyć, iż w świetle ww. przepisu § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym, zrealizowanej w danym miesiącu, należy udokumentować ją poprzez wystawienie tylko jednej faktury zbiorczej, wystawionej po zakończeniu miesiąca, w którym dokonano sprzedaży.

Żadne przepisy prawa nie określają natomiast, aby w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym można wystawiać faktury zbiorcze dokumentujące dostawy w okresie krótszym niż miesiąc.

Konsekwencją uznania, opisanych we wniosku, dostaw surowca drzewnego za sprzedaż o charakterze ciągłym jest konieczność stosowania przepisów regulujących kwestie dokumentowania takich usług, tj. przepisu § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, a zatem wystawienia za dany miesiąc jednej faktury, nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży i podania na tej fakturze tylko miesiąca i roku.

Mając na względzie powyższe, stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionym stanie faktycznym, dostawa surowca wraz z transportem jest czynnością ciągłą i dlatego możliwe jest wystawianie jednej zbiorczej faktury z podaniem wyłącznie miesiąca i roku dokonania sprzedaży należy uznać za prawidłowe.

Jednakże za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, że ma prawo do wystawiania dwóch faktur sprzedaży w miesiącu.

Oceniając zatem całościowo stanowisko Wnioskodawcy należało je więc uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy tutaj dodatkowo zauważyć, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Ponadto tut. organ pragnie wyjaśnić, iż interpretacje organów podatkowych wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny przedstawiony przez podatnika. Stąd też bez znaczenia dla sprawy pozostają powołane przez Wnioskodawcę postanowienia organów podatkowych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku–Białej ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.