Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.380.2025.1.JSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Uznanie, że Usługi, które Zainteresowany będzie świadczył na
rzecz Wnioskodawcy, nie doprowadzą do powstania stałego
miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w
konsekwencji Usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu
VAT na terytorium kraju
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że Usługi, które
    Zainteresowany będzie świadczył na rzecz Wnioskodawcy, nie doprowadzą do powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2
    ustawy o VAT, a w konsekwencji Usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu VAT na
    terytorium kraju (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    Państwa wniosek z 3 czerwca 2025 roku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący
    ustalenia czy świadczone Usługi doprowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji czy
    Usługi te będą podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium kraju, oraz w sytuacji jeśli
    Organ w odpowiedzi na pytanie nr 1 uzna, że Usługi będą podlegały opodatkowaniu na
    terytorium kraju, to czy Wnioskodawca - po zarejestrowaniu się jako czynny podatnik VAT
    w Polsce - będzie miał prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawianych przez
    Zainteresowanego za świadczenie Usług na zasadach ogólnych wynikających z ustawy o
    VAT; wpłynął 3 czerwca 2025 r. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        - A.;
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        - B. Sp. z o.o.

## Opis zdarzenia przyszłego

A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką prawa (...), która posiada siedzibę
    działalności oraz miejsce faktycznego zarządu na terytorium (...). Spółka jest częścią
    globalnej grupy C. (dalej: „Grupa”), zajmującej się dostawą produktów i usług dla
    przemysłu (...). Spółka jest (...) rezydentem podatkowym oraz posiada rejestrację dla celów
    podatku od wartości dodanej na terytorium (...), jak również innych krajów. Spółka była w
    przeszłości zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Polsce, ale w związku z
    zaprzestaniem wykonywania czynności opodatkowanych na terytorium kraju, w (...) r.
    została wykreślona z rejestru podatników VAT w Polsce.
    Grupa jest globalnym liderem w dziedzinie (...). Zajmuje się w szczególności produkcją i
    przetwarzaniem, dostarczeniem rozwiązań dla (...). Grupa dostarcza również produkty i
    rozwiązania w obszarach (1) i (2). Grupy (1) i (2) są podzielone między (...) a (...), przy czym
    obecnie Wnioskodawca pełni funkcję Centralnego Przedsiębiorcy dla działalności w
    obszarze (1), a D., spółka prawa (...) należąca do Grupy, pełni analogiczną funkcję dla
    obszaru (2).

    W zakresie swoich funkcji odpowiednio Wnioskodawca i D. zarządzają łańcuchem dostaw,
    od pozyskiwania (...) (1) w miejscu pochodzenia, aż po dostarczanie w skali globalnej
    produktów z (1) i (...), takich jak m.in. (...) (dalej łącznie jako „Towary”). Kluczowe decyzje
    biznesowe dotyczące obszaru (2) są podejmowane przez D. na terytorium (...), a dotyczące
    obszaru (1) - przez Spółkę na terytorium (...).
    Obecnie Spółka planuje wdrożenie nowego modelu operacyjnego w odniesieniu do
    Towarów (dalej: „Nowy Model”), do którego zostałby zaangażowany B. Sp. z o.o. (dalej: „B.”
    lub „Zainteresowany”), który posiada w Polsce siedzibę oraz jest zarejestrowany jako
    polski podatnik VAT.
    W ramach planowanego Nowego Modelu, kluczowe decyzje biznesowe dotyczące
    Towarów zostaną scentralizowane i będą podejmowane przez Spółkę, która tym samym
    stanie się Centralnym Przedsiębiorcą dla obu obszarów: (1) i (2).
    W nowym modelu operacyjnym Spółka będzie wspierana w zakresie sprzedaży przez
    pracowników lokalnych biur spółek z Grupy, którzy będą pełnić funkcję agentów
    wspierających działania Centralnego Przedsiębiorcy - czyli Spółki w odniesieniu do
    Towarów.
    W przypadku Polski, wsparcie to będzie zapewniane przez osoby zatrudnione przez B.
    (dalej: „Agenci”), które zostaną umocowane do reprezentowania Spółki. Agenci będą dz
    iałali w imieniu i na rzecz Spółki, nawiązując i finalizując umowy z klientami B2B na
    różnych rynkach, a także podejmując inne czynności wspierające sprzedaż jej produktów.
    Zakres działań realizowanych przez Agentów będzie obejmował szczególnie następujące
    aktywności dotyczące dostaw towarów:
    - negocjowanie cen oraz warunków dostawy z klientami w ramach ustalonych przez
      zespół ds. ustalania cen strategicznych i dział kontraktowy na poziomie Spółki,
    - zawieranie umów z klientami w imieniu i na rzecz Spółki, w tym uzgadnianie z klientem
      ceny (w ustalonych ramach), wolumenu, warunków (w ustalonych ramach) i
      warunków dostawy,
    - promowanie produktów oraz dostarczanie materiałów marketingowych,
    - utrzymywanie bieżących relacji z klientami,
    - gromadzenie i przekazywanie informacji o rynku, danych dotyczących klientów oraz
      kontynuowanie relacji biznesowych.
    Dostawy towarów będą realizowane bezpośrednio z magazynów zlokalizowanych w
    innych niż Polska krajach UE, z których zostaną dostarczone klientom. W związku z tym, w
    przypadku klientów zamawiających towary do Polski, transakcja będzie kwalifikowana jako
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) z odpowiednich krajów UE do Polski.
    Choć podstawowym obszarem działalności Agentów zatrudnionych przez B. będzie rynek
    polski, ich aktywność nie będzie ograniczona wyłącznie do tego terytorium. Agenci będą
    funkcjonować jako integralny element globalnej struktury operacyjnej Grupy, dlatego w
    praktyce możliwe będą sytuacje, w których będą oni nawiązywali współpracę z
    kontrahentami spoza kraju. Z drugiej strony klienci Spółki z Polski będą mogli być
    obsługiwani przez agentów działających na rzecz Spółki z innych krajów i zatrudnionych
    przez spółki inne niż B.
    W ramach Nowego Modelu Agenci będą upoważnieni do podejmowania czynności
    prawnych i faktycznych mających na celu zawieranie umów w imieniu Spółki, w tym do
    nawiązywania kontaktów z partnerami biznesowymi, prowadzenia negocjacji oraz
    finalizowania umów sprzedaży Towarów. Agenci będą formalnie zatrudnieni przez B.,
    jednak z ekonomicznego punktu widzenia będą przypisani do wspierania Spółki. Praca

    Agentów będzie koordynowana i nadzorowana przez Spółkę. B. nie będzie koordynować
    ani nadzorować czynności Agentów. Tym samym, B. nie będzie odpowiedzialny za wyniki
    czynności Agentów wykonywanych na rzecz Spółki.
    Jednocześnie, w przypadku ewentualnych sporów lub konieczności reprezentowania
    Spółki przed organami państwowymi bądź sądami, Spółka dopuszcza możliwość
    wyznaczenia dodatkowych przedstawicieli działających w ramach Grupy, np. z działu
    prawnego lub podatkowego lub, w razie konieczności, zaangażowania zewnętrznych
    podmiotów świadczących usługi profesjonalne.
    Zgodnie z założeniami Nowego Modelu, B. w związku z usługami na rzecz Spółki
    obejmującymi wsparcie Agentów (dalej: „Usługi”), będzie obciążał Spółkę kosztami
    wynagrodzeń tych Agentów.
    Wartość obciążeń będzie równa rzeczywistym kosztom wynagrodzeń Agentów,
    poniesionych przez B.
    Nowy Model został zaplanowany jako rozwiązanie długofalowe. Spółka nie planuje
    rejestrowania oddziału w Polsce ani posiadania własnego magazynu, biura czy
    przedstawicielstwa na terytorium kraju. Spółka nie wyklucza możliwości delegowania
    wybranych Agentów do innych krajów niż Polska, w których prowadzi działalność w
    ramach Grupy, w celu wsparcia operacyjnego i realizacji innych zadań.
    Po wdrożeniu Nowego Modelu Spółka nadal będzie koncentrować swoją działalność w (...).
    Żadne kluczowe decyzje nie będą zapadać w Polsce. Co do zasady, strategiczne decyzje
    dotyczące produkcji, sprzedaży, marketingu, rozwoju oraz całego asortymentu
    oferowanych towarów będą podejmowane przez personel zatrudniony w centrali w (...),
    gdzie będzie się znajdować kadra zarządzająca wysokiego szczebla. W związku z tym
    Spółka dysponuje w (...) rozbudowaną infrastrukturą obejmującą biura, obiekty
    produkcyjne, zaplecze logistyczne, magazyny oraz niezbędne urządzenia. Dodatkowo,
    działalność Spółki wspiera kadra zarządzająca i pracownicza, zapewniająca efektywne
    funkcjonowanie operacyjne nie tylko w odniesieniu do Towarów.
    Spółka nie będzie dysponować zasobami rzeczowymi ani technicznymi na terenie Polski.
    Nie będzie właścicielem ani najemcą nieruchomości w Polsce, a także nie będzie posiadać
    ani wynajmować ruchomości, takich jak maszyny, urządzenia, pojazdy czy sprzęt biurowy.
    Ponadto Spółka nie będzie uprawniona do korzystania z aktywów materialnych
    (ruchomych lub nieruchomych) należących do jej spółek zależnych, powiązanych,
    podwykonawców ani innych podmiotów w Polsce. Co do zasady, nie będzie również miała
    swobodnego ani regularnego dostępu do pomieszczeń tych podmiotów, przede
    wszystkim B. Może on wystąpić wyłącznie incydentalnie i w ograniczonym zakresie, np.
    podczas oficjalnych spotkań z przedstawicielami B.
    W ramach Nowego Modelu Spółka nie zatrudnia i nie planuje zatrudniać pracowników w
    Polsce. W ramach jego wdrożenia Spółka nie przewiduje też stałej ani okresowej
    obecności na terenie Polski pracowników zatrudnionych przez Spółkę w (...). Wszelkie
    działania operacyjne będą realizowane wyłącznie przy wsparciu zasobów ludzkich B.
    Agenci będą podlegać nadzorowi Spółki.
    Na obecnym etapie działalność Spółki w Polsce pozostanie ograniczona do założeń
    Nowego Modelu dotyczącego Towarów i nie obejmie innych dostaw towarów czy też
    usług. Nie można jednak wykluczyć, że w przyszłości zakres operacji Spółki na polskim
    rynku może ulec rozszerzeniu, w zależności od rozwoju strategii biznesowej i
    pojawiających się możliwości.
    Pytania
    1) Czy Usługi, które Zainteresowany będzie świadczył na rzecz Wnioskodawcy po wejściu
      w życie Nowego Modelu, doprowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia

      działalności gospodarczej Wnioskodawcy w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, a
      w konsekwencji - czy Usługi będą podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium kraju?
    2) Jeśli Organ Interpretacyjny w odpowiedzi na pytanie nr 1 uzna, że Usługi będą
      podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium kraju, czy Wnioskodawca - po
      zarejestrowaniu się jako czynny podatnik VAT w Polsce - będzie miał prawo do
      odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawianych przez Zainteresowanego za
      świadczenie Usług na zasadach ogólnych wynikających z ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Usługi, które Zainteresowany będzie świadczył na rzecz Wnioskodawcy po wejściu w
      życie Nowego Modelu, nie doprowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia
      działalności gospodarczej Wnioskodawcy w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, a
      w konsekwencji Usługi nie będą podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium kraju.
    2) Jeśli Organ Interpretacyjny w odpowiedzi na pytanie nr 1 uzna, że Usługi będą
      podlegały opodatkowaniu na terytorium kraju, Wnioskodawca - po zarejestrowaniu
      się jako czynny podatnik VAT w Polsce - będzie miał prawo do odliczenia VAT
      naliczonego z faktur wystawianych przez Zainteresowanego za świadczenie Usług na
      zasadach ogólnych wynikających z ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska
    1. Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 1
    1.1. Miejsce świadczenia usług na rzecz Spółki
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika
    VAT jest co do zasady miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności
    gospodarczej. Natomiast gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
    działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Powyższe regulacje stanowią tzw. ogólną zasadę określania miejsca świadczenia usług w
    relacjach B2B, mającą zastosowanie w przypadku, gdy usługobiorcą jest podatnik VAT. W
    opinii Wnioskodawcy i Zainteresowanego (dalej również łącznie jako: „Zainteresowani”)
    charakter usług, jakie mają być świadczone przez B. na rzecz Spółki, nie uzasadnia
    zastosowania żadnego z wyjątków od ww. reguły, wynikających z przepisów szczególnych
    ustawy o VAT.
    Tym samym, dla celów określenia miejsca świadczenia przedmiotowych usług, kluczowe
    znaczenie ma ustalenie, czy będą one świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej Spółki na terytorium Polski w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy
    o VAT, czy też wyłącznie na rzecz jej siedziby poza terytorium kraju.

    1.2. Pojęcie „stałego miejsca działalności gospodarczej”
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach
    polskiej ustawy o VAT. Również przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie zawierają
    definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Pojęcie to zostało zdefiniowane w
    Rozporządzeniu, które nie wymaga implementacji do krajowego systemu, mając charakter
    wiążący i podlegając bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich
    UE.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia, a więc to, w którym
    wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa - które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. pasywne stałe
    miejsce prowadzenia działalności - dopisek Wnioskodawcy).
    Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje (tzw.
    aktywne stałe miejsce prowadzenia działalności - dopisek Wnioskodawcy).
    Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.
    Przywołane wyżej przepisy zostały ustanowione w celu odzwierciedlenia dorobku
    orzeczniczego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) w sprawach
    dotyczących identyfikacji stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    potrzeby VAT. Orzecznictwo TSUE pozostaje istotnym punktem odniesienia przy
    interpretacji tego pojęcia.
    W wyroku z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 (Welmory), Trybunał wskazał,
    że aby można było uznać, że zagraniczna spółka posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności, musi ona dysponować odpowiednią strukturą, która umożliwi odbiór i
    wykorzystywanie tych usług do jej własnych potrzeb:
    Aby spółkę cypryjską, w okolicznościach takich jak w sprawie głównej, można było uważać
    za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu art. 44 dyrektywy
    VAT, powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się
    wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego

    (...) odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych
    potrzeb działalności gospodarczej (...)
    Analogiczne podejście Trybunał zaprezentował wcześniej również m.in w sprawach:
    - C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt;
    - C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s;
    - C-390/96, Plan Najmu Luksemburg SA;
    - C-73/06, Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt für Steuern.
    Ponadto, w rozstrzygnięciu TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease
    BV), Trybunał wskazał, że podatnik, który nie posiada w państwie członkowskim ani
    własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym
    stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i
    podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności w tym państwie.
    Warto również przywołać wyrok z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 (Dong Yang
    Electronics sp. z o.o.), w którym TSUE podkreślił, że ocena istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej nie może opierać się wyłącznie na formalnych
    relacjach z innym podmiotem (np. z powiązaną spółką), lecz musi uwzględniać materialne
    przesłanki, takie jak rzeczywista obecność odpowiedniego zaplecza technicznego i
    personalnego oraz możliwość niezależnego prowadzenia działalności w danym miejscu. W
    ocenie TSUE:
    (...) uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie
    może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu. W tym
    względzie, o ile możliwe jest, aby spółka zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej swej spółki dominującej (...), o tyle taka kwalifikacja zależy od
    materialnych przesłanek ustanowionych rozporządzeniem wykonawczym nr 282/2011, w
    szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości
    gospodarczej i handlowej. (...) nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną.
    Dodatkowych wskazówek w zakresie zasad ustalania czy podmiot posiadający siedzibę w
    jednym państwie ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w
    innym państwie dostarczył również wyrok TSUE wydany 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-
    333/20 (Berlin Chemie). Sprawa dotyczyła spółki mającej siedzibę w Niemczech, która
    sprzedawała produkty farmaceutyczne do Rumunii i w związku z tym zawarła umowę na

    świadczenie usług ze spółką z Rumunii. W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał
    m.in.:
    (...) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje
    wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne
    potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa
    struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji. (...) w sprawie w postępowaniu
    głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej
    przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na
    wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w
    Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na
    rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.
    Powyższy wyrok TSUE w sprawie Berlin Chemie wyraźnie podkreśla, że o istnieniu stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej decyduje sposób, w jaki ta infrastruktura
    jest wykorzystywana. Nie wystarczy, że zagraniczny podmiot nabywa usługi od lokalnej
    spółki, nawet jeśli współpraca ma charakter wyłączny i trwały. Jeżeli bowiem ta sama
    struktura techniczna i personalna służy wykonaniu usług przez usługodawcę, to nie może
    ona jednocześnie stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności usługobiorcy, która
    kreowałaby jego obecność gospodarczą w danym kraju. Tym samym na podstawie tego
    wyroku Trybunału można uznać, że wykluczona jest możliwość automatycznego
    przypisywania stałego miejsca wyłącznie na podstawie modelu współpracy, w którym
    usługobiorca nie dysponuje własnymi zasobami, a jedynie korzysta z usług świadczonych
    przez niezależny podmiot.
    Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego
    powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju
    przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22
    (Cabot Plastic Belgium). Sprawa dotyczyła spółki belgijskiej, która zawarła umowę o
    produkcję z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z powiązanym podmiotem
    posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii (zarejestrowanym dla celów VAT na
    terytorium (...)). W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:
    (...) z orzecznictwa Trybunału wynika, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (zob. podobnie wyrok z dnia 7
    kwietnia 2022 r., Berlin Chemie A. Menarini, C#333/20, EU:C:2022:291, pkt 54). Tymczasem
    w niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem oceny sądu odsyłającego, z akt sprawy
    przedłożonych Trybunałowi nie wynika, by możliwe było odróżnienie zaplecza
    stosowanego przez Cabot Plastics w odniesieniu do świadczenia przez nią usług w postaci
    produkcji z materiałów powierzonych od zaplecza, które byłoby zdaniem organu
    podatkowego wykorzystywane przez Cabot Switzerland do odbioru tych usług w (...) w

    ramach jej rzekomego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które
    zdaniem tego organu stanowi jedynie zaplecze należące do Cabot Plastics.
    Wyrok w sprawie Cabot potwierdza, że samo świadczenie usług na rzecz zagranicznego
    podmiotu - nawet o charakterze ciągłym i wyłącznym - nie przesądza o istnieniu po jego
    stronie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Jeżeli zaplecze techniczne i
    personalne wykorzystywane jest wyłącznie przez usługodawcę na potrzeby realizacji
    usługi i nie zostało realnie oddane do dyspozycji usługobiorcy, nie sposób uznać, że po
    stronie tego ostatniego istnieje struktura spełniająca przesłanki określone w art. 11
    Rozporządzenia. W szczególności, to samo zaplecze nie może jednocześnie służyć do
    świadczenia i do odbioru tych samych usług - a więc nie może tworzyć podstawy do
    przyjęcia, że usługa jest odbierana w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej usługobiorcy.
    Przesłanki uznania danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej znalazły również odzwierciedlenie w krajowym orzecznictwie sądów
    administracyjnych. W wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. I FSK 797/19, Naczelny Sąd
    Administracyjny (dalej: NSA) odwołał się do ugruntowanego stanowiska TSUE,
    podkreślając, że nie można uznać, że zagraniczny podmiot nabywający usługi w Polsce
    posiada tu stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli zaplecze techniczne
    i personalne, na które powołują się organy podatkowe, jest w istocie wykorzystywane
    przez krajowego usługodawcę do świadczenia usług na rzecz tego podmiotu. Sąd
    jednoznacznie wskazał, że ta sama infrastruktura nie może być podstawą zarówno do
    świadczenia, jak i do odbioru tych samych usług, co wyklucza możliwość przypisania
    zagranicznemu usługobiorcy statusu posiadacza stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego oraz
    art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    (...) nie można mówić o "stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej"
    zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w
    zw. z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które
    ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem
    organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka
    krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej - skarżącej.
    NSA konsekwentnie odwołuje się do dorobku orzeczniczego TSUE przy ocenie, czy w
    danym stanie faktycznym można mówić o istnieniu lub braku stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Przykładowo, w wyroku z dnia 3 października
    2019 r., sygn. I FSK 980/17, NSA wskazał:
    (...) stałe miejsce prowadzenia działalności jest to miejsce, które charakteryzuje się
    pewnym minimum stałości wynikającej ze stałej obecności zarówno osób, jak i zaplecza
    technicznego, która cechuje się dostatecznym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w

    których mogą być zawierane umowy. Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno
    być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że
    owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności.
    Podobne podejście prezentowane jest również w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS). Przykładowo, w
    interpretacji z dnia 24 maja 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.152.2023.1.MR, DKIS
    jednoznacznie wskazał, że stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju
    może powstać w sytuacji, w której podatnik - przy wykorzystaniu infrastruktury i
    personelu znajdujących się na terytorium Polski - w sposób zorganizowany i ciągły
    wykonuje czynności opodatkowane VAT. Jak podkreślono, infrastruktura techniczna oraz
    zaangażowanie osobowe muszą pozostawać w ścisłym związku z tymi czynnościami, przy
    czym nie jest konieczne, aby to sam podmiot faktycznie świadczył usługi lub dostarczał
    towary - istotne jest, aby istniała struktura umożliwiająca odbiór i korzystanie z usług na
    własne potrzeby:
    „(...) podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli
    przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób
    zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura
    techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z
    dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu
    zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy
    wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał
    dostaw towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała
    możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby”.
    Podsumowując, zarówno w orzecznictwie TSUE, jak i w wyrokach polskich sądów
    administracyjnych oraz interpretacjach indywidualnych DKIS, konsekwentnie podkreśla
    się, że dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju niezbędne jest łączne spełnienie następujących warunków:
    - działalność ma charakter trwały;

    - istnieje infrastruktura techniczna oraz zaplecze personalne, które realnie pozostają w
      dyspozycji zagranicznego podmiotu;
    - działalność jest wykonywana w sposób samodzielny i niezależny względem siedziby
      przedsiębiorstwa, tj. lokalna struktura pozwala na niezależne korzystanie z usług lub
      ich świadczenie.
    Brak któregokolwiek z tych elementów wyklucza możliwość uznania, że powstało stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    W szczególności jednak ta sama infrastruktura nie może jednocześnie służyć do
    świadczenia usług przez lokalny podmiot i stanowić podstawy do uznania, że zagraniczny
    usługobiorca odbiera te usługi w ramach swojego stałego miejsca prowadzenia
    działalności na terytorium kraju.
    W świetle powyższego, w ocenie Zainteresowanych, wdrożenie Nowego Modelu nie
    wpłynie na zmaterializowanie się przesłanek niezbędnych do powstania dla Spółki stałego
    miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia (tzw. pasywne stałe miejsce prowadzenia działalności. W konsekwencji,
    usługi nabywane przez Spółkę będą opodatkowane VAT zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o
    VAT, tj. poza terytorium kraju. Poniżej Zainteresowani przedstawiają szczegółowe
    argumenty odnoszące się do kryteriów oceny powstania stałego miejsca prowadzania
    działalności.
    1.3. Szczegółowa analiza kryteriów stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    A. Kryterium stałości oraz odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej niezbędne jest, aby zagraniczny podmiot posiadał na terytorium
    danego państwa członkowskiego strukturę o odpowiednim stopniu trwałości, obejmującą
    zaplecze techniczne i personalne, które umożliwia odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych na potrzeby własnej działalności gospodarczej.
    W ocenie Zainteresowanych, po wdrożeniu Nowego Modelu nie zaistnieją okoliczności
    pozwalające na stwierdzenie, że Spółka będzie dysponować na terytorium Polski
    jakimkolwiek zapleczem technicznym, które mogłoby zostać uznane za wystarczające do
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11
    ust. 1 Rozporządzenia. Spółka nie będzie posiadać w Polsce żadnej infrastruktury
    technicznej - zarówno własnej, jak i udostępnionej na podstawie umów z podmiotami
    trzecimi (w tym powiązanymi). Nie będzie także wykorzystywać jakichkolwiek aktywów
    materialnych (w szczególności: biur, powierzchni magazynowej, środków trwałych,

    wyposażenia technicznego), które mogłyby służyć prowadzeniu bieżącej działalności
    gospodarczej lub odbiorowi usług. Podstawowa działalność operacyjna Spółki, obejmująca
    m.in. sprzedaż, obsługę klientów, realizację dostaw oraz zarządzanie procesami
    logistycznymi i decyzyjnymi, będzie prowadzona wyłącznie z poziomu centrali
    zlokalizowanej w (...). Co istotne, Towary oferowane klientom zamawiającym je do Polski,
    będą wysyłane bezpośrednio z magazynów zlokalizowanych poza terytorium kraju, bez
    angażowania jakiejkolwiek infrastruktury na obszarze Polski. W konsekwencji, nie sposób
    uznać, że Spółka posiadać będzie w Polsce zaplecze techniczne o charakterze stałym,
    które umożliwiałoby prowadzenie działalności w sposób porównywalny do podmiotów
    lokalnych.
    Należy również podkreślić, że zasoby ludzkie wykorzystywane do działalności operacyjnej
    Spółki, w tym podejmowanie decyzji strategicznych dotyczących produkcji, sprzedaży,
    marketingu i rozwoju oferty (nie ograniczającej się do sprzedaży Towarów), pozostaną
    zlokalizowane w centrali w (...). Spółka nie zatrudnia ani nie planuje zatrudniać w związku z
    wprowadzeniem Nowego Modelu żadnych pracowników na terytorium Polski, ani też nie
    przewiduje obecności - stałej czy okresowej - personelu centrali w Polsce. Wsparcie
    operacyjne w zakresie sprzedaży na rynku polskim będzie zapewniane przez osoby
    zatrudnione przez podmiot trzeci - B. - które pełnić będą rolę agentów działających na
    rzecz Spółki, ale w praktyce nie będzie wykluczone, że również dla innych spółek z Grupy.
    Agenci, mimo że w opisanym zakresie będą umocowani do reprezentowania Spółki,
    pozostaną formalnie poza jej strukturą organizacyjną - będą zatrudnieni przez B. i
    podlegać jego wewnętrznym procedurom. Działalność Agentów będzie ograniczona do
    czynności związanych ze sprzedażą Towarów i będzie koordynowana przez Spółkę, jednak
    bez przypisania do Agentów kompetencji decyzyjnych w zakresie zarządzania działalnością
    gospodarczą Spółki w Polsce. W konsekwencji, zdaniem Zainteresowanych opisana forma
    współpracy z B. nie będzie umożliwiała uznania, że Spółka będzie posiadała zaplecze
    osobowe o odpowiednim stopniu trwałości i organizacyjnego podporządkowania, które
    byłoby wystarczające do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia.
    Podsumowując, w ocenie Zainteresowanych, na terytorium kraju Spółka nie będzie
    posiadać własnych zasobów materialnych ani osobowych umożliwiających zarządzanie
    działalnością gospodarczą - nie będzie właścicielem ani najemcą nieruchomości, nie
    będzie użytkować sprzętu ani zatrudniać pracowników. Spółka nie przewiduje stałej lub
    okresowej obecności na terenie Polski pracowników zatrudnionych przez siebie w (...).
    Zasadniczo nie będzie uprawniona do korzystania - w sposób zorganizowany i ciągły - z
    zasobów podmiotów działających na terytorium Polski, w tym spółek zależnych,
    kontrahentów czy podwykonawców. Nie będzie też miała swobodnego czy regularnego
    dostępu do pomieszczeń innych podmiotów, przede wszystkim B. Korzystanie z zasobów
    technicznych B. będzie mogło mieć miejsce w ograniczonym zakresie i co najwyżej
    incydentalnie, np. przy okazji uczestnictwa w ewentualnych spotkaniach biznesowych.
    Taki ewentualny dostęp, mający wyłącznie charakter przejściowy, nie będzie mógł zostać

    uznany za wystarczający, aby rozpatrywać go w kategoriach kryterium „stałości” w
    rozumieniu art. 11 Rozporządzenia. W odniesieniu do Agentów przypisanych do
    wspierania działalności Spółki w Polsce, chociaż będą oni wspierać sprzedaż jej Towarów,
    to w ocenie Zainteresowanych nie utworzą oni samodzielnie struktury personalnej o
    wystarczającym stopniu trwałości, która umożliwiałaby uznanie, że Spółka będzie
    odbierała za jej pośrednictwem usługi w Polsce w ramach własnego stałego miejsca
    prowadzenia działalności.
    B. Kryterium niezależności prowadzonej działalności
    W odniesieniu do kryterium funkcjonalnej niezależności działalności prowadzonej na
    terytorium Polski, należy jednoznacznie wskazać, że struktura operacyjna związana z
    obsługą sprzedaży Towarów nie będzie miała charakteru samodzielnego ani decyzyjnego.
    Całość zarządzania działalnością Spółki - w tym podejmowanie decyzji o kluczowym
    znaczeniu, takich jak kształtowanie oferty, strategii sprzedaży, polityki cenowej,
    marketingu oraz ogólny kierunek rozwoju działalności - będzie realizowana wyłącznie
    przez personel zatrudniony w centrali w (...), gdzie znajduje się również kadra zarządzająca
    wyższego szczebla.
    Wszelkie działania podejmowane lokalnie przez Agentów zatrudnionych przez B. będą
    miały charakter ściśle wykonawczy i odbywać się będą pod stałym nadzorem oraz zgodnie
    z wytycznymi centrali Spółki. Zakres udzielonych im pełnomocnictw ograniczony będzie do
    realizacji zadań sprzedażowych, takich jak kontakt z partnerami biznesowymi,
    negocjowanie i zawieranie umów sprzedaży. Agenci nie będą jednak posiadać
    kompetencji do nabywania towarów lub usług na rzecz Spółki ani do samodzielnego
    kształtowania relacji handlowych poza wyznaczonymi ramami operacyjnymi.
    W ocenie Zainteresowanych powyższe okoliczności jednoznacznie przesądzają, że
    struktura obecna w Polsce nie będzie spełniać kryterium funkcjonalnej niezależności ani
    zdolności do samodzielnego odbioru i wykorzystania usług dla celów działalności
    gospodarczej Spółki. Odbiór i faktyczne wykorzystywanie usług - zgodnie z rzeczywistym
    miejscem podejmowania decyzji gospodarczych - będzie następować wyłącznie w
    siedzibie Spółki w (...). W konsekwencji, również z tej perspektywy brak jest przesłanek
    pozwalających na uznanie, że w Polsce powstanie dla Spółki stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    C. Brak dopuszczalności jednoczesnego świadczenia i odbioru usług w ramach tej samej
    struktury

    Zdaniem Zainteresowanych, nie można uznać, że jakiekolwiek zasoby techniczne i
    personalne zaangażowane we wsparcie działalności Spółki w zakresie sprzedaży Towarów
    na rzecz klientów z Polski stanowiłyby podstawę do przyjęcia, że Spółka posiada w Polsce
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia - jeżeli to właśnie te zasoby byłyby wykorzystywane przez B. do
    świadczenia usług na rzecz Spółki. W ocenie Zainteresowanych, ta sama struktura nie
    może bowiem jednocześnie pełnić funkcji usługodawcy i stanowić podstawy do uznania,
    że usługobiorca dysponuje zapleczem umożliwiającym faktyczny odbiór i wykorzystanie
    świadczonych usług.
    Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem TSUE - w szczególności przywoływanym już
    wyrokiem w sprawie C-333/20 Berlin Chemie - ta sama infrastruktura nie może
    jednocześnie służyć lokalnemu usługodawcy do realizacji świadczeń oraz zagranicznemu
    usługobiorcy do odbioru tych samych usług w ramach własnego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W sytuacji, gdy zaplecze techniczne i personalne
    znajdujące się na terytorium Polski jest wykorzystywane przez podmiot krajowy wyłącznie
    w celu świadczenia usług na rzecz zagranicznego kontrahenta, nie sposób uznać, że to
    zaplecze może pozostawać jednocześnie w dyspozycji tego kontrahenta w takim zakresie,
    który pozwalałby na zakwalifikowanie go jako jego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Taka kwalifikacja skutkowałaby nieuzasadnionym przypisaniem
    jednej strukturze podwójnej funkcji - jako zaplecza wykonawczego realizującego usługę
    oraz jednocześnie infrastruktury dostępnej dla usługobiorcy, umożliwiającej odbiór i
    wykorzystanie tej samej usługi.
    Potwierdzenie powyższej argumentacji znajduje się również w krajowym orzecznictwie, m.
    in. w wyroku NSA z 3 października 2019 r. (sygn. I FSK 980/17), gdzie wskazano, że za stałe
    miejsce prowadzenia działalności można uznać wyłącznie taką strukturę, która faktycznie
    konsumuje nabywane usługi, czyli jest w stanie je odebrać i wykorzystać we własnej
    działalności gospodarczej. Jeśli - jak w niniejszym przypadku - struktura wykorzystywana
    jest przez inny podmiot (lokalnego usługodawcę) do świadczenia usług, a nie przez
    zagranicznego usługobiorcę do ich zużycia, nie sposób przypisać jej funkcji stałego miejsca
    prowadzenia działalności. Jak wskazano w przywołanym wyroku:
    (...) Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje,
    zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze
    personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać
    za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego, brak jest podstaw do
    uznania, że na terytorium Polski powstanie po stronie Spółki odpowiednio trwała,
    niezależna i dostępna struktura techniczna i personalna, która umożliwiałaby odbiór i

    wykorzystanie usług świadczonych na jej rzecz, a tym samym - brak jest podstaw do
    przyjęcia, że powstanie w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu przepisów VAT.
    Należy również zauważyć, że chociaż Nowy Model przewiduje trwałą obecność handlową
    Spółki na rynku polskim, samo kryterium „stałości” nie może być analizowane w
    oderwaniu od pozostałych przesłanek - przede wszystkim braku zaplecza technicznego i
    personalnego, a także braku samodzielności decyzyjnej.
    W świetle powyższych argumentów, w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego,
    wdrożenie Nowego Modelu nie doprowadzi do spełnienia przesłanek niezbędnych do
    uznania, że po stronie Spółki powstanie stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia. W
    konsekwencji, usługi nabywane przez Spółkę powinny podlegać opodatkowaniu VAT
    zgodnie z zasadą ogólną, określoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, tj. w miejscu siedziby
    usługobiorcy - poza terytorium kraju.
    2. Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania nr 2
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem wskazanych przepisów szczególnych.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma
    kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    - nabycia towarów i usług,
    - dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Natomiast w świetle art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, podatnik ma również prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jeżeli importowane lub nabyte
    towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
    terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w art.
    113b ust. 1 ustawy, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
    wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika
    związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Z powyższego wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie
    w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek - tj. gdy odliczenia dokonuje podatnik
    VAT, a nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności

    opodatkowanych. Przez czynności opodatkowane należy rozumieć takie, które skutkują
    lub mogłyby skutkować - w przypadku transakcji podlegających opodatkowaniu poza
    terytorium kraju - powstaniem podatku należnego w Polsce, a zatem generują obowiązek
    podatkowy w zakresie VAT.
    Ustawodawca nie określa wprost ani zakresu, ani charakteru powiązania, jakie musi
    występować pomiędzy nabywanymi towarami lub usługami a czynnościami
    opodatkowanymi, aby podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, że związek ten może mieć
    zarówno charakter bezpośredni, jak i pośredni. W przypadku związku pośredniego mamy
    do czynienia z sytuacją, w której ponoszone wydatki służą ogólnemu funkcjonowaniu
    przedsiębiorstwa i wspierają jego działalność gospodarczą, co w efekcie przekłada się na
    możliwość wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Kluczowe znaczenie ma
    istnienie funkcjonalnego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym
    kosztem a generowaniem obrotu opodatkowanego. Nawet jeśli wpływ ten nie jest
    bezpośredni, lecz przejawia się np. w poprawie efektywności operacyjnej, organizacyjnej
    lub wzmocnieniu stabilności finansowej, przekłada się na realizowanie przez podatnika
    czynności podlegających VAT. W praktyce wszelkie wydatki, które przyczyniają się do
    zapewnienia warunków dla prowadzenia działalności gospodarczej, powinny być uznane
    za związane z działalnością opodatkowaną - gdyż to one umożliwiają lub co najmniej
    warunkują osiąganie przychodów ze sprzedaży podlegającej opodatkowaniu VAT.
    W ramach Nowego Modelu Spółka będzie korzystać ze wsparcia w zakresie sprzedaży
    Towarów, świadczonego przez Agentów zatrudnianych przez B. Fizyczna realizacja dostaw
    będzie odbywać się bezpośrednio z magazynów zlokalizowanych w państwach
    członkowskich UE innych niż Polska, skąd Towary będą wysyłane do klientów. W
    przypadku dostaw realizowanych przy udziale Agentów, transakcje te będą co do zasady
    kwalifikowane jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT) z właściwego państwa
    członkowskiego do kraju przeznaczenia. W zależności od konkretnego przebiegu łańcucha
    dostaw, mogą również wystąpić przypadki lokalnej dostawy towarów lub eksportu.
    Niezależnie od ostatecznego scenariusza, miejscem opodatkowania przedmiotowych
    dostaw towarów z magazynów w innych krajach UE będzie terytorium inne niż Polska.
    Jeżeli zatem Usługi świadczone na rzecz Spółki przez B. zostałyby uznane - na podstawie
    art. 28b ust. 2 ustawy o VAT - za świadczone na terytorium Polski, Wnioskodawcy powinno
    przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawianych przez
    Zainteresowanego, zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 86 ust. 1 ustawy o
    VAT oraz art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy.
    Usługi będą wykorzystywane przez Spółkę do wykonywania czynności podlegających
    opodatkowaniu VAT poza terytorium Polski - w szczególności wewnątrzwspólnotowych
    dostaw towarów. Choć transakcje te nie będą skutkowały powstaniem zobowiązania
    podatkowego w Polsce, istotne jest, że gdyby były realizowane na terytorium kraju,

    stanowiłyby dla Spółki czynności opodatkowane. Usługi, obejmujące m.in. wspieranie
    procesu sprzedaży, nawiązywanie relacji handlowych oraz finalizowanie umów z klientami,
    mają bezpośredni i funkcjonalny związek z generowaniem czynności opodatkowanych po
    stronie Spółki. Wsparcie to stanowi nieodzowny element modelu operacyjnego, który
    umożliwia Spółce zwiększanie wolumenu sprzedaży Towarów, rozwój działalności i
    systematyczne osiąganie obrotów z transakcji podlegających opodatkowaniu. Tym samym
    Usługi pozostają w ścisłym związku z czynnościami opodatkowanymi, co zdaniem
    Wnioskodawcy przesądza o możliwości skorzystania przez niego z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego.
    W świetle powyższych argumentów, w ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego, jeśli
    Organ Interpretacyjny w odpowiedzi na pytanie nr 1 uzna, że Usługi będą podlegały
    opodatkowaniu na terytorium kraju, Wnioskodawca - po zarejestrowaniu się jako czynny
    podatnik VAT w Polsce - będzie miał prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur
    wystawianych przez Zainteresowanego za świadczenie Usług na zasadach ogólnych
    wynikających z ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie uznania, że Usługi, które
    Zainteresowany będzie świadczył na rzecz Wnioskodawcy, nie doprowadzą do powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2
    ustawy o VAT, a w konsekwencji Usługi te nie będą podlegały opodatkowaniu VAT na
    terytorium kraju (pytanie oznaczone we wniosku nr 1) jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
        kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
        1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
          a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której
            mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej
            działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z
            uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
          b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
            zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub
            podatku od wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
          nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
          świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
          do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla

    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Powołany przepis jest odzwierciedleniem art. 44 Dyrektywy 112, który stanowi, że:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze
      jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności
      gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym
      niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
      stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej
      siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem
      świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady miejscem świadczenia usług na rzecz
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą jest miejsce, w którym podatnik ten
    posiada swoją siedzibę. Odstępstwem od tej zasady ogólnej jest opodatkowanie usługi
    świadczonej temu nabywcy z uwzględnieniem jego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej znajdującego się w innym kraju niż jego siedziba. Zatem, dla
    prawidłowego ustalenia miejsca świadczenia danej usługi przez usługodawcę bardzo
    istotne jest zbadanie, czy usługobiorca danej usługi posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, oraz czy nabyta usługa jest wykorzystywana przez to miejsce
    dla celów prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z treści wniosku wynika, że A. jest spółką prawa (...), która posiada siedzibę działalności
    oraz miejsce faktycznego zarządu na terytorium (...). Spółka jest częścią globalnej grupy,
    zajmującej się dostawą produktów i usług dla przemysłu (...). Spółka jest (...) rezydentem
    podatkowym oraz posiada rejestrację dla celów podatku od wartości dodanej na
    terytorium (...), jak również innych krajów. Spółka była w przeszłości zarejestrowana jako
    podatnik VAT czynny w Polsce, ale w związku z zaprzestaniem wykonywania czynności
    opodatkowanych na terytorium kraju, w (...) r. została wykreślona z rejestru podatników
    VAT w Polsce.
    Grupa dostarcza produkty i rozwiązania w obszarach (1) i (2). Grupy (1) i (2) są podzielone
    między (...) a (...), przy czym obecnie A. pełni funkcję Centralnego Przedsiębiorcy dla
    działalności w obszarze (1), a D., spółka prawa (...) należąca do Grupy, pełni analogiczną
    funkcję dla obszaru (2).
    W zakresie swoich funkcji odpowiednio A. i D. zarządzają łańcuchem dostaw, od
    pozyskiwania (...) (1) w miejscu pochodzenia, aż po dostarczanie w skali globalnej
    produktów z (1) i (...). Kluczowe decyzje biznesowe dotyczące obszaru (2) są podejmowane
    przez D. na terytorium (...), a dotyczące obszaru (1) - przez Spółkę na terytorium (...).
    Obecnie Spółka planuje wdrożenie nowego modelu operacyjnego w odniesieniu do
    Towarów, do którego zostałby zaangażowany B., który posiada w Polsce siedzibę oraz jest
    zarejestrowany jako polski podatnik VAT.
    W ramach planowanego Nowego Modelu, kluczowe decyzje biznesowe dotyczące
    Towarów zostaną scentralizowane i będą podejmowane przez Spółkę, która tym samym
    stanie się Centralnym Przedsiębiorcą dla obu obszarów: (1) i (2).
    W nowym modelu operacyjnym Spółka będzie wspierana w zakresie sprzedaży przez
    pracowników lokalnych biur spółek z Grupy, którzy będą pełnić funkcję agentów
    wspierających działania Centralnego Przedsiębiorcy - czyli Spółki w odniesieniu do
    Towarów.
    W przypadku Polski, wsparcie to będzie zapewniane przez osoby zatrudnione przez B.
    (Agentów), które zostaną umocowane do reprezentowania Spółki. Agenci będą działali w

    imieniu i na rzecz Spółki, nawiązując i finalizując umowy z klientami B2B na różnych
    rynkach, a także podejmując inne czynności wspierające sprzedaż jej produktów.
    Państwa wątpliwości dotyczą m.in. kwestii ustalenia czy Usługi, które B. będzie świadczył
    na rzecz A. po wejściu w życie Nowego Modelu, doprowadzą do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej A. w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, a w
    konsekwencji - czy Usługi będą podlegały opodatkowaniu VAT na terytorium kraju.
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
          /WE;
        c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających

    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19 (Titanium),
    w którym Sąd uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje się
    wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania przez
    wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem
    nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne
    działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...).
    Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Natomiast w wyroku z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cobot Plastics TSUE orzekł,
    że „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się
    poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie
    członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem
    prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący
    usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu
    wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że A. nie będzie posiadał stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Nie zorganizuje on bowiem na

    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych um
    ożliwiających samodzielne prowadzenie działalności w zakresie usług obejmujących
    wsparcie Agentów, które B. będzie świadczył na rzecz A.
    Jak wynika z wniosku, zakres działań realizowanych przez Agentów będzie obejmował:
    - negocjowanie cen oraz warunków dostawy z klientami w ramach ustalonych przez
      zespół ds. ustalania cen strategicznych i dział kontraktowy na poziomie Spółki,
    - zawieranie umów z klientami w imieniu i na rzecz Spółki, w tym uzgadnianie z klientem
      ceny (w ustalonych ramach), wolumenu, warunków (w ustalonych ramach) i
      warunków dostawy,
    - promowanie produktów oraz dostarczanie materiałów marketingowych,
    - utrzymywanie bieżących relacji z klientami,
    - gromadzenie i przekazywanie informacji o rynku, danych dotyczących klientów oraz
      kontynuowanie relacji biznesowych.
    Dostawy towarów będą realizowane bezpośrednio z magazynów zlokalizowanych w
    innych niż Polska krajach UE, z których zostaną dostarczone klientom. W związku z tym, w
    przypadku klientów zamawiających towary do Polski, transakcja będzie kwalifikowana jako
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) z odpowiednich krajów UE do Polski.
    Wskazali Państwo, że pomimo iż podstawowym obszarem działalności Agentów
    zatrudnionych przez B. będzie rynek polski, to ich aktywność nie będzie ograniczona
    wyłącznie do tego terytorium. Podali Państwo również, że Agenci będą funkcjonować jako
    integralny element globalnej struktury operacyjnej Grupy, dlatego możliwe będą sytuacje,
    w których będą oni nawiązywali współpracę z kontrahentami spoza kraju. Z drugiej strony
    klienci Spółki z Polski będą mogli być obsługiwani przez agentów działających na rzecz
    Spółki z innych krajów i zatrudnionych przez spółki inne niż B.
    W opisie zdarzenia przyszłego podali Państwo, że Spółka A. nie planuje rejestrowania
    oddziału w Polsce ani posiadania własnego magazynu, biura czy przedstawicielstwa na
    terytorium kraju. Spółka nie wyklucza możliwości delegowania wybranych Agentów do
    innych krajów niż Polska, w których prowadzi działalność w ramach Grupy, w celu
    wsparcia operacyjnego i realizacji innych zadań.
    Po wdrożeniu Nowego Modelu Spółka A. nadal będzie koncentrować swoją działalność w
    (...). Żadne kluczowe decyzje nie będą zapadać w Polsce - strategiczne decyzje dotyczące
    produkcji, sprzedaży, marketingu, rozwoju oraz całego asortymentu oferowanych
    towarów będą podejmowane przez personel zatrudniony w centrali w (...), gdzie będzie się
    znajdować kadra zarządzająca wysokiego szczebla. Podali Państwo, że Spółka A.
    dysponuje w (...) rozbudowaną infrastrukturą obejmującą biura, obiekty produkcyjne,
    zaplecze logistyczne, magazyny oraz niezbędne urządzenia. Dodatkowo, działalność Spółki
    wspiera kadra zarządzająca i pracownicza, zapewniająca efektywne funkcjonowanie
    operacyjne nie tylko w odniesieniu do Towarów.
    Zgodnie z Państwa wskazaniem, na obecnym etapie działalność Spółki w Polsce
    pozostanie ograniczona do założeń Nowego Modelu dotyczącego Towarów i nie obejmie
    innych dostaw towarów czy też usług.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka A. nie będzie dysponować zasobami rzeczowymi ani
    technicznymi na terenie Polski. Nie będzie właścicielem ani najemcą nieruchomości w
    Polsce, a także nie będzie posiadać ani wynajmować ruchomości, takich jak maszyny,
    urządzenia, pojazdy czy sprzęt biurowy. Ponadto Spółka nie będzie uprawniona do
    korzystania z aktywów materialnych (ruchomych lub nieruchomych) należących do jej

    spółek zależnych, powiązanych, podwykonawców ani innych podmiotów w Polsce. Co do
    zasady, nie będzie również miała swobodnego ani regularnego dostępu do pomieszczeń
    tych podmiotów, przede wszystkim B. Może on wystąpić wyłącznie incydentalnie i w
    ograniczonym zakresie, np. podczas oficjalnych spotkań z przedstawicielami B.
    W ramach Nowego Modelu Agenci będą upoważnieni do podejmowania czynności
    prawnych i faktycznych mających na celu zawieranie umów w imieniu Spółki A., w tym do
    nawiązywania kontaktów z partnerami biznesowymi, prowadzenia negocjacji oraz
    finalizowania umów sprzedaży Towarów. Agenci będą formalnie zatrudnieni przez B.,
    jednak z ekonomicznego punktu widzenia będą przypisani do wspierania Spółki A. Praca
    Agentów będzie koordynowana i nadzorowana przez Spółkę. B. nie będzie koordynować
    ani nadzorować czynności Agentów. Wskazali Państwo, że tym samym, B. nie będzie
    odpowiedzialny za wyniki czynności Agentów wykonywanych na rzecz Spółki.
    Natomiast w przypadku ewentualnych sporów lub konieczności reprezentowania Spółki
    przed organami państwowymi bądź sądami, Spółka dopuszcza możliwość wyznaczenia
    dodatkowych przedstawicieli działających w ramach Grupy, np. z działu prawnego lub
    podatkowego lub, w razie konieczności, zaangażowania zewnętrznych podmiotów
    świadczących usługi profesjonalne.
    Zgodnie z założeniami Nowego Modelu, B. w związku z usługami na rzecz Spółki
    obejmującymi wsparcie Agentów, będzie obciążał Spółkę kosztami wynagrodzeń tych
    Agentów.
    Wartość obciążeń będzie równa rzeczywistym kosztom wynagrodzeń Agentów,
    poniesionych przez B.
    Ponadto Spółka w ramach Nowego Modelu nie zatrudnia i nie planuje zatrudniać
    pracowników w Polsce, nie przewiduje też stałej ani okresowej obecności na terenie Polski
    pracowników zatrudnionych przez Spółkę w (...), a wszelkie działania operacyjne będą
    realizowane wyłącznie przy wsparciu zasobów ludzkich B. Agenci będą podlegać
    nadzorowi Spółki.
    W konsekwencji A. nie będzie posiadał żadnego zaplecza personalnego ani technicznego
    na terytorium Polski. Zatem należy stwierdzić, że nie zostaną spełnione podstawowe
    przesłanki istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas
    charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb
    przemijających. W analizowanej sprawie Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski
    żadnych zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności
    nie można zatem uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy
    odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić,
    że Usługi, które B. będzie świadczył na rzecz A. po wejściu w życie Nowego Modelu, nie
    doprowadzą do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej A. w
    rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji Usługi te nie będą podlegały
    opodatkowaniu VAT na terytorium kraju.
    Odpowiadając na Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 1 należy zauważyć, że do
    ustalenia miejsca świadczenia Usług, które B. będzie świadczył na rzecz A. (po wejściu w
    życie Nowego Modelu) zastosowanie znajdzie art. 28b ustawy o VAT. Przy tym wskazać
    należy, że Spółka A. posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium (...) i

    jednocześnie jak w niniejszej interpretacji wskazałem Spółka A. nie posiada/nie będzie
    posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem,
    odnosząc się do Państwa wątpliwości, w analizowanej sprawie miejsce świadczenia
    Usług, które B. będzie świadczył na rzecz A., należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą
    dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Usługi nabywane przez A. od B. są/będą opodatkowane w kraju siedziby
    Spółki tj. w (...).
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Z uwagi na warunkowy charakter pytania oznaczonego we wniosku nr 2, nie udziela się na
    nie odpowiedzi, gdyż odpowiedzi na to pytanie oczekiwali Państwo wyłącznie w przypadku
    jeśli Organ w odpowiedzi na pytanie nr 1 uzna, że Usługi będą podlegały opodatkowaniu
    VAT na terytorium kraju.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowani ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego
    (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracy
    jnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia
    2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.