Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-3.4011.6.2018.2.LZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-03-02
Teza: Zawarcie przez Wnioskodawcę (spadkobiercę) umowy przeniesienia własności udziału w nieruchomości w wykonaniu postanowień umowy przedwstępnej zawartej przez spadkodawcę, stanowić będzie dla Wnioskodawcy czynność odpłatnego zbycia tej nieruchomości i źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji gdyż została dokonana przed upływem pięciu lat od daty nabycia udziału w nieruchomości (nabycie w spadku w 2016 r.). W związku z tym, dochód Wnioskodawcy uzyskany z tego tytułu podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 30e w zw. z art. 19 ww. ustawy.
Słowa kluczowe: nabycie; nieruchomości; obowiązek-obowiązek podatkowy; spadek; sprzedaż
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 31 grudnia 2017 r. (data wpływu 4 stycznia 2018 r.) uzupełniony pismem z dnia 7 lutego 2018 r. (data nadania 7 lutego 2018 r., data wpływu 9 lutego 2018 r.) na wezwanie z dnia 29 stycznia 2018 r. (data nadania 30 stycznia 2018 r., data doręczenia 5 lutego 2018 r.) Nr 0114-KDIP3-3.4011.6.2018.1.LZ o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży udziału w nieruchomości – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 stycznia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży udziału w nieruchomości.

Z uwagi na braki formalne, pismem Nr 0114-KDIP3-3.4011.6.2018.1.LZ z dnia 29 stycznia 2018 r. (data nadania 30 stycznia 2018 r., data doręczenia 5 lutego 2018 r.) tutejszy organ wezwał Wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku.

Pismem z dnia 7 lutego 2018 r. (data nadania 7 lutego 2018 r., data wpływu 9 lutego 2018 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Mama Wnioskodawcy była współwłaścicielką (1/2 udziału) nieruchomości stanowiącej działkę gruntu numer 75 o powierzchni 641 m2. Współwłasność nabyła na podstawie Postanowienia o Stwierdzeniu Zasiedzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. wydanego przez Sąd Rejonowy Wydział Cywilny. W dniu 5 maja 2016 r. mama Wnioskodawcy zawarła przed Notariuszem (poprzez pełnomocnika posiadającego Pełnomocnictwo Notarialne) Przedwstępną Umowę Sprzedaży ww. nieruchomości na rzecz "B." Sp. z.o.o. z przeznaczeniem pod budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i garażem podziemnym. Przedwstępna umowa sprzedaży została zawarta jednocześnie przez kilkudziesięciu właścicieli okolicznych działek o nr 69/4, 70, 71/2, 72/6, 75, 76, 77, 78, 79/2, 81, 82, 83, 84,2 z obrębu 6-13-14. Firma "B." na poczet przyszłej ostatecznej przyrzeczonej umowy sprzedaży złożyła do depozytu na rachunek depozytowy Kancelarii Notarialnej dnia 5 maja 2016 r. zadatek w wysokości 5% wynegocjowanej ceny dla każdego z kilkudziesięciu właścicieli działek. Termin zawarcia umowy ostatecznej został ustalony na dzień 30 września 2016 r. z zastrzeżeniem, że w przypadku ujawnienia jakichkolwiek wzmianek lub ostrzeżeń w księgach wieczystych termin ulega przedłużeniu do dnia 31 października 2016 r. W dniu 16 września 2016 r. na wniosek firmy "B" Sp. z.o.o. został sporządzony i podpisany przez wszystkie strony transakcji aneks do umowy, przesuwający termin zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży do dnia 15 grudnia 2016 r. Pod koniec listopada 2016 r. firma “B” powiadomiła właścicieli, że wyznaczyła na dzień 15 grudnia 2016 r. termin podpisania przyrzeczonej umowy sprzedaży w swojej siedzibie, przed Notariuszem z kancelarii notarialnej. Niestety w międzyczasie, w dniu 25 października 2016 r. mama Wnioskodawcy zmarła. Z chwilą Jej śmierci wygasło Pełnomocnictwo dla pełnomocnika podpisującego w imieniu mamy Wnioskodawcy przedwstępną umowę sprzedaży (tak został poinformowany przez prawników mimo, że było to notarialne pełnomocnictwo niewygasające w chwili śmierci udzielającego pełnomocnictwa) i przyrzeczona umowa sprzedaży nie mogła być przez niego zawarta w wyznaczonym dniu. By podpisać umowę wszyscy spadkobiercy mamy Wnioskodawcy, tj. córka, dwóch synów i wnuczka (Jej matka zmarła w 2014 r.) zostali zobowiązani do uzyskania notarialnych dokumentów potwierdzających prawne nabycie spadku. W dniu 9 grudnia 2016 r. został sporządzony przed Notariuszem i podpisany przez wszystkich spadkobierców Akt Notarialny Protokół Dziedziczenia i Akt Poświadczenia Dziedziczenia. Po uzyskaniu tych dokumentów w dniu 10 grudnia 2016 r. Wnioskodawca złożył w Urzędzie Skarbowym "zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych" (druk SD-Z2) i w dniu 20 grudnia 2016 r. Wnioskodawca otrzymał zaświadczenie o zwolnieniu z podatku od spadków i darowizn. W międzyczasie dnia 15 grudnia 2016 r. Firma ""B"" zawarła z pozostałymi uczestnikami transakcji (właścicielami nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością mamy Wnioskodawcy) Notarialny Akt Sprzedaży, natomiast z Wnioskodawcą i innymi spadkobiercami kolejny Aneks przedłużający termin podpisania ostatecznej umowy do dnia 15 marca 2017 r. Po skompletowaniu przez Wnioskodawcę i pozostałych spadkobierców wszystkich niezbędnych dokumentów, w dniu 1 lutego 2017 r. przed Notariuszem podpisali Akt Notarialny sprzedaży nieruchomości firmie „"B"” Sp. z.o.o.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w świetle przedstawionych faktów przychód uzyskany w wyniku transakcji sprzedaży nieruchomości podlega opodatkowaniu i Wnioskodawca powinien go uregulować w rozliczeniu podatkowym za rok 2017?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych dochód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości podlega opodatkowaniu, a zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy uzyskany przez Wnioskodawcę przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości nastąpił przed upływem 5 lat od momentu odziedziczenia. Wnioskodawca chciałby jednak nadmienić, że jego mama zawarła notarialnie umowę przedwstępną i zgodnie z zapisami tej umowy spoczywał na niej obowiązek zbycia nieruchomości na rzecz "B" w formie ostatecznej umowy sprzedaży. Umowa przedwstępna nie miała skutku przenoszącego własność nieruchomości na nabywcę stanowiła jednak ściśle określone zobowiązanie mamy Wnioskodawcy do zawarcia (po spełnieniu określonych warunków) ostatecznej umowy sprzedaży przenoszącej prawo własności na firmę "B". Zgodnie z zapisami przedwstępnej umowy prawo odstąpienia od zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży nie przysługiwało sprzedającemu, a jednocześnie umowa była wiążąca dla następców prawnych stron. Zgodnie z zapisami umowy wszyscy potencjalni spadkobiercy byli zobowiązani do uzyskania dokumentów niezbędnych do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży bez zbędnej zwłoki. W wypadku rezygnacji sprzedającego z zawarcia ww. przyrzeczonej umowy Sprzedaży dotyczącej wymienionych w opisie nieruchomości, strona kupująca mogłaby żądać realizacji roszczenia wynikającego z przedwstępnej umowy sprzedaży na drodze sądowej. Wnioskodawca był więc prawnie zobowiązany do realizacji postanowień umowy przedwstępnej zawartej przez Jego mamę. W przypadku rezygnacji Wnioskodawcy z zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży Wnioskodawca naraziłby siebie jak i pozostałych uczestników transakcji na niebezpieczeństwo sądowego dochodzenia swoich praw, wynikających z zawartej umowy przez firmę "B". Ponadto z faktu lokalizacji nieruchomości, która znajduje się w centralnej części terenu będącego w zainteresowaniu kupującego, nie istniała możliwość wydzielenia tego gruntu z całości będącego w sferze zainteresowania kupującego. Dlatego zbycie nieruchomości przez Wnioskodawcę w terminie wyznaczonym przez nabywcę wynikało z umowy przedwstępnej zawartej przez mamę Wnioskodawcy i nie dawało możliwości dotrzymania ustawowego okresu 5 lat od momentu uzyskania spadku do momentu jego sprzedaży by spełnić ustawowy obowiązek, i być zwolnionym z opłacenia podatku. W podobnej sprawie toczącej się przed NSA zapadł wyrok zwalniający spadkobierców z obowiązku opłacania podatku dochodowego. Skarżąca wskazywała, że nie powinna płacić podatku dochodowego z tytułu zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od jej nabycia, gdyż umowa sprzedaży nieruchomości zawarta została przez spadkodawcę i gdyby to on dokonał sprzedaży ostatecznej konieczność opłacenia podatku dochodowego nie wystąpiłby. W wyroku z dnia 24 maja 2016 r. (II FSK 1014/14 LEX nr 2044135), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził "Obowiązek podatkowy z tytułu zbycia nieruchomości w warunkach, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a u.p.d.o.f., nie powstaje w stosunku do spadkobierców zobowiązanych do zbycia nieruchomości na podstawie umowy przyrzeczonej, o której mowa w art. 389 i art. 390 k.c. dokonanego jako konsekwencja umowy przedwstępnej zawartej przez spadkodawcę, niezobowiązanego do zapłaty podatku, o ile termin zawarcia umowy przyrzeczonej nastąpiłby wcześniej niż 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, tj. z chwilą otwarcia spadku". Jednocześnie NSA wykazał, "że spadkobiercy obowiązani do zbycia nieruchomości na podstawie umowy przyrzeczonej nie mają wpływu na uniknięcie opodatkowania, gdyż są zobowiązani umową przedwstępną. Natomiast w typowym stanie faktycznym podatnik, który nabywa nieruchomość, a następnie zbywa ją przed upływem 5 lat - licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie - zawsze ma wpływ na uniknięcie opodatkowania. Może bowiem zbyć nieruchomość w czwartym roku od dnia nabycia, a może też dopiero po upływie 5 lat. Spadkobiercy obowiązani do zbycia na podstawie umowy przyrzeczonej takiej możliwości nie mają, chyba żeby wierzyciel zgodził się na wydłużenie terminu zawarcia umowy przyrzeczonej, co jednak w realiach prawnych art. 390 § 2k.c. jest mało prawdopodobne, a z przedstawionego zdarzenia przyszłego nie wynikało."

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności uzyskania i zbycia przez Wnioskodawcę nieruchomości oraz ograniczone możliwości swobodnego dysponowania spadkiem (w wyniku działań spadkodawcy), a także uwzględniając kontekst społeczny (innych właścicieli działek okolicznych) biorących udział w łącznej sprzedaży nieruchomości firmie ""B"", Wnioskodawca wnioskuje o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej skutku podatkowego i określenia czy przychód uzyskany z tytułu sprzedaży nieruchomości podlega opodatkowaniu i należy go uregulować w rozliczeniu podatkowym za rok 2017. Wszystkie wymienione powyżej okoliczności, wynikające z działań spadkodawcy, nie pozwalały na swobodne dysponowanie spadkiem i zobowiązywały Wnioskodawcę do zbycia nieruchomości w terminie wyznaczonym przez firmę „"B"”. W związku z tym, Wnioskodawca uważa że przychód uzyskany z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (bez zachowania ustawowego okresu 5 lat od momentu odziedziczenia do zachowania spadku) powinien być zwolniony z obowiązku opłacenia podatku dochodowego w rozliczeniu podatkowym za rok 2017.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma data i forma prawna jej nabycia.

Z treści wniosku wynika, że mama Wnioskodawcy w dniu 5 maja 2016 r. podpisała przedwstępną umowę sprzedaży działki. Termin zawarcia ostatecznej umowy został wyznaczony do dnia 30 września 2016 r. W dniu 16 września 2016 r. na wniosek firmy B. Nieruchomości został sporządzony i podpisany przez wszystkie strony transakcji aneks do umowy, przesuwający termin zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży do dnia 15 grudnia 2016 r. Mama Wnioskodawcy zmarła w dniu 25 października 2016 r. Aby doprowadzić do zawarcia przyrzeczonej przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości, w dniu 9 grudnia 2016 roku przed Notariuszem został sporządzony akt poświadczenia dziedziczenia. Ostateczna umowa sprzedaży przedmiotowej nieruchomości została zawarta w dniu 1 lutego 2017 r.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, posługuje się terminem „zbycie”. Termin „zbycie” oznacza każde przeniesienie na nabywcę własności rzeczy w ramach spadku, innej jednostronnej czynności, na podstawie aktu prawnego, umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej, co do tożsamości. Tak więc, zbycie rozumiane jest jako przeniesienie tytułu własności (zbycie własności) lub przeniesienie określonego prawa (zbycie prawa). Zbycia nieruchomości lub prawa majątkowego można dokonać m.in. w drodze umowy kupna – sprzedaży.

Prawo podatkowe, jako autonomiczna gałąź prawa, odwołuje się do pojęć i instytucji prawnych ukształtowanych w innych dziedzinach prawa. Zarówno przedwstępna umowa sprzedaży, jak i umowa sprzedaży, są umowami cywilnoprawnymi, uregulowanymi przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, z późn zm.).

Znaczenie użytych w powyższym przepisie pojęć „zbycie” i „nabycie”, należy ustalać biorąc pod uwagę regulację prawa cywilnego w tym zakresie.

Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej albo, że strony inaczej postanowiły.

Przepis ten reguluje kwestie przeniesienia własności jako formy nabycia (i zarazem zbycia) własności oraz wskazuje, że co do zasady, przeniesienie własności następuje w drodze umowy o podwójnym skutku – zobowiązującym i rozporządzającym. Zatem, ustawodawca przewidział wyjątki od tej zasady. Strony umowy mogą postanowić o zawarciu dwóch odrębnych umów – najpierw o skutku zobowiązującym, a następnie o skutku rozporządzającym. Ponadto, obowiązek zawarcia odrębnej umowy o skutku rozporządzającym może wynikać z przepisów szczególnych. Przepisami szczególnymi są m.in. przepis art. 157 § 2 Kodeksu cywilnego, zawierający obowiązek „dodatkowego porozumienia stron obejmującego ich bezwarunkową zgodę na niezwłoczne przejście własności”.

Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego (art. 158 Kodeksu cywilnego).

Biorąc pod uwagę powyższe znaczenie pojęć „zbycie” i „nabycie”, należy stwierdzić, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, powstaje dopiero z chwilą zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości (umowy rozporządzającej).

Podkreślić należy również, że sprzedaż w rozumieniu cywilnoprawnym ma charakter umowy wzajemnej, do której odnosi się wyrażona w art. 488 Kodeksu cywilnego, zasada jednoczesnego wykonania świadczeń, tj. przeniesienia własności rzeczy lub praw i zapłacenia sprzedawcy ceny. Jednakże przepis ten przewiduje również wyjątki, z których najważniejsze znaczenie ma umowa pomiędzy stronami, albowiem w granicach zasady swobody umów wyrażonej w art. 3531 Kodeksu cywilnego, strony mogą np. ustalić, że przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży kupujący może zapłacić część lub całość ceny. Przyjęcie przez sprzedawcę ceny określonej z tytułu sprzedaży nieruchomości następuje na podstawie umowy przedwstępnej, zobowiązującej do przeniesienia własności nieruchomości, a więc do zawarcia w przyszłości oznaczonej umowy, którą Kodeks cywilny w art. 389 określa mianem umowy przyrzeczonej.

Zgodnie z normami prawa cywilnego, zawarcie przedwstępnej umowy sprzedaży oraz zapłata ceny (lub zadatku) za zakup nieruchomości w momencie jej sporządzenia, w żaden sposób nie przenoszą prawa własności nieruchomości. Nabycie prawa własności nieruchomości następuje dopiero w momencie zawarcia – w wykonaniu przedwstępnej umowy sprzedaży – umowy sprzedaży przenoszącej własność.

Analizując kwestię umowy przedwstępnej na gruncie prawa podatkowego, zauważyć należy, że zobowiązanie płynące z przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości wykonuje się dopiero w momencie zawarcia w formie aktu notarialnego, ostatecznej umowy przenoszącej własność nieruchomości – umowy sprzedaży nieruchomości. Zatem, zawarta w dniu 5 maja 2016 r. pomiędzy spadkodawcą, a nabywcą przedwstępna umowa sprzedaży nieruchomości, nie miała skutku przenoszącego własność nieruchomości na nabywcę, gdyż na skutek powyższej czynności spadkodawca nie przeniósł własności nieruchomości na nabywców, a jedynie nastąpiło zobowiązanie spadkodawcy do przeniesienia prawa własności.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego, prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej (Księgi czwartej – Spadki). Chwila śmierci spadkodawcy jest datą otwarcia spadku (art. 924 Kodeksu cywilnego). Z chwilą otwarcia spadku spadkobiercy nabywają spadek (art. 925 Kodeksu cywilnego), co oznacza, że określone prawa i obowiązki wchodzą do majątku spadkobierców. W skład spadku wchodzą m.in. prawa rzeczowe, w tym prawo własności rzeczy ruchomych i nieruchomych.

Zatem, jeżeli spadkodawca zawarł umowę przedwstępnej sprzedaży nieruchomości i zmarł przed zawarciem umowy przenoszącej własność nieruchomości (umowy rozporządzającej), należy uznać, że z chwilą jego śmierci podmiotem prawa własności tej nieruchomości stali się spadkobiercy.

Zbywcą nieruchomości, po śmierci spadkodawcy, będzie spadkobierca i to on będzie podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, który otrzyma przychód ze zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle powołanych przepisów bez znaczenia jest przy tym to, że zawarcie umowy przenoszącej własność nieruchomości przez spadkobiercę, jest skutkiem wykonania zobowiązania umownego, którego stroną był spadkodawca, gdyż jak wyżej wskazano, zbywcą jest spadkobierca.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że do dnia 25 października 2016 r. (data śmierci), spadkodawczyni była właścicielką przedmiotowej nieruchomości. Natomiast po tej dacie współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości są spadkobiercy. Zatem, nabycie przez Wnioskodawcę jako jednego ze spadkobierców udziału w nieruchomości nastąpiło w 2016 r. (w dacie śmierci spadkodawcy).

Stwierdzić należy, że sprzedaż przez Wnioskodawcę udziału w nieruchomości nastąpiła przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Tym samym sprzedaż ta podlega opodatkowaniu według przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r., od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Podstawą obliczenia podatku, zgodnie z art. 30e ust. 2 ww. ustawy, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ww. ustawy ).

Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy, za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Wysokość tych nakładów, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ww. ustawy).

Stosownie do art. 30e ust. 4 ww. ustawy, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Jak już wyżej wskazano użycie w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych terminu „odpłatne zbycie” oznacza, że aby wywołać skutek prawnopodatkowy z tego tytułu musi nastąpić przeniesienie własności nieruchomości, czyli np. sprzedaż. Samo zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży nie powoduje skutków podatkowych, gdyż w tej sytuacji nie można mówić o przeniesieniu własności nieruchomości. Dlatego też, zawarta przez spadkodawcę przedwstępna umowa sprzedaży nie wywołała żadnego skutku podatkowego, ponieważ poprzez zawarcie tej umowy nie nastąpiło przeniesienie własności nieruchomości na nabywcę. Dla celów podatkowych ma znaczenie fakt, że obowiązek podatkowy powstaje dopiero w momencie wykonania umowy sprzedaży, tj. w dacie zawarcia umowy sprzedaży przenoszącej własność nieruchomości na nabywcę.

Reasumując, stwierdzić należy, że zawarcie przez Wnioskodawcę (spadkobiercę) umowy przeniesienia własności udziału w nieruchomości w wykonaniu postanowień umowy przedwstępnej zawartej przez spadkodawcę, stanowić będzie dla Wnioskodawcy czynność odpłatnego zbycia tej nieruchomości i źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji gdyż została dokonana przed upływem pięciu lat od daty nabycia udziału w nieruchomości (nabycie w spadku w 2016 r.). W związku z tym, dochód Wnioskodawcy uzyskany z tego tytułu podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 30e w zw. z art. 19 ww. ustawy.

Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Odnosząc się do powołanego przez Wnioskodawcę wyroku NSA z dnia 24 maja 2016 r. II FSK 1014/14, wskazać należy, że dotyczy on konkretnej, indywidualnej sprawy podatnika osądzonej w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tej sprawie rozstrzygnięcie w nim zawarte jest wiążące. Natomiast Organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów administracyjnych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 24, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.