Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.45.2025.2.DT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości; ustanowienie
odrębnej własności lokalu.
Słowa kluczowe: garaż
lokal-lokal mieszkalny
lokal-odrębna własność lokalu
lokal-podział lokalu
lokal-sprzedaż lokalu
lokal-własność lokalu
prawa-ustanowienie prawa
udział
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 14 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go
    Pani – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 16 lutego 2025 r. (wpływ 20 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (...) 2002 r. X i Y małżonkowie C nabyli lokal mieszkalny nr M położony w (...) przy
    ulicy (...) wraz z przynależnymi trzema piwnicami i czterema pomieszczeniami
    gospodarczymi o łącznej powierzchni (...) m2. Dla tej nieruchomości urządzona została
    księga wieczysta o nr (...). Natomiast w dniu (...) 2015 r. ww. małżonkowie nabyli lokal
    niemieszkalny – garażowy nr G położony w (...) przy ulicy (...) w budynku gospodarczo-
    garażowym o powierzchni: (...) m2 oznaczony nr KW (...).
    Aktualnie noszą się z zamiarem sprzedaży garażu wraz z trzema pomieszczeniami
    gospodarczymi. W tym celu, aktem notarialnym z dnia (...) 2025 r. Repert. A nr (...),
    dokonali nowego podziału lokali. Sprzedaży podlegałaby nieruchomość opisana w § 4,
    myślnik drugi wymienionego wyżej aktu, tj. odrębna własność lokalu niemieszkalnego
    oznaczonego nr F, w budynku nr (...) przy ul. (...) w (...), składającego się z pomieszczenia
    garażowego oraz trzech pomieszczeń gospodarczych o łącznej powierzchni (...) m2.
    W uzupełnieniu do wniosku doprecyzowała Pani opis sprawy o następujące informacje:
    Nieruchomości będące przedmiotem ww. wniosku zostały nabyte do majątku wspólnego
    Pani i Pani męża. Nie prowadzi Pani żadnej działalności gospodarczej.
    Podział nieruchomości dokonany aktem notarialnym z dnia (...) 2025 r. nie spowodował
    powiększenia powierzchni posiadanych lokali. W wyniku dokonanego nowego podziału
    lokali, nie uległy zmianie udziały w częściach wspólnych nieruchomości, w której znajdują
    się wyodrębnione lokale.

## Pytanie

Czy od sprzedaży garażu wraz z pomieszczeniami gospodarczymi będzie należny podatek
    dochodowy?
    Pani stanowisko w sprawie
    W związku ze sprzedażą nieruchomości po upływie 5 lat od jej nabycia, podatek
    dochodowy jest nienależny.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Według natomiast art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Wobec powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie i nie zostaje dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej –
    stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Tym samym dla określenia skutków podatkowych
    odpłatnego zbycia nieruchomości istotne jest ustalenie daty jej nabycia.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne.
    Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego,
    może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw
    majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa
    własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej,
    na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub
    praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził,
    że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu
    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego
    nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają
    zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Z opisu zdarzenia wynika, że (...) 2002 r. nabyła Pani z mężem do majątku wspólnego lokal
    mieszkalny nr M położony w (...) przy ulicy (...) wraz z przynależnymi trzema piwnicami i
    czterema pomieszczeniami gospodarczymi o łącznej powierzchni (...) m2. Natomiast (...)
    2015 r. nabyli Państwo lokal niemieszkalny – garażowy nr G położony w (...) przy ulicy (...) w
    budynku gospodarczo-garażowym o powierzchni: (...) m2.
    Zamierzają Państwo sprzedać garaż wraz z trzema pomieszczeniami gospodarczymi. W
    tym celu, aktem notarialnym z (...) 2025 r. dokonali Państwo nowego podziału lokali.

    Podział nieruchomości nie spowodował powiększenia powierzchni posiadanych lokali. W
    wyniku dokonanego nowego podziału lokali, nie uległy zmianie udziały w częściach
    wspólnych nieruchomości, w której znajdują się wyodrębnione lokale.
    Sprzedaży podlegałaby odrębna własność lokalu niemieszkalnego, składającego się z
    pomieszczenia garażowego oraz trzech pomieszczeń gospodarczych o łącznej powierzchni
    (...) m2.
    Zauważyć należy, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809
    ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    W myśl art. 35 ww. ustawy:
      Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków,
      ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.
      Wspólność ta charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają
      określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać
      udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością.
    Jak stanowi art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Konieczne jest również ustalenie czy czynność wyodrębnienia lokalu należy uznać za jego
    nabycie.
    W tym miejscu należy wskazać, że kwestie ustanowienia odrębnej własności lokalu
    reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048).
    Zgodnie z normą prawną wynikającą z tych przepisów, z wyodrębnionym samodzielnym
    lokalem związany jest udział w nieruchomości gruntowej odpowiadający proporcji
    powierzchni użytkowej lokalu do ogólnej powierzchni użytkowej budynku. Użycie w tym
    przepisie słowa „nieruchomość”, a nie „grunt” rodzi określone konsekwencje. Powoduje
    bowiem, że w sensie ściśle prawnym nieruchomością jest tylko taka nieruchomość
    gruntowa, która posiada jedną samodzielną księgę wieczystą.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ww. ustawy:
      Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej
      „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.
    Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Z kolei art. 3 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że:
      W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w
      nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać
      zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność
      lokali.

    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali:
      Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie
      służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 ww. ustawy:
      Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada
      stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń
      przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z
      pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali
      niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni
      użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej
      powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich
      przynależnymi.
    Natomiast w myśl art. 3 ust. 6 ww. ustawy:
      W wypadku gdy na podstawie jednej czynności prawnej dokonanej przez właściciela
      lub przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości następuje wyodrębnienie
      wszystkich lokali, wysokość udziałów, o których mowa w ust. 1, określają
      odpowiednio w umowie właściciel lub współwłaściciele.
    Na gruncie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy:
      Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej
      czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego
      współwłasność.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 wskazanej ustawy:
      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie
      aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi
      wieczystej.
    Z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że:
      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna określać w szczególności:
      1) rodzaj, położenie i powierzchnię lokalu oraz pomieszczeń do niego przynależnych;
      2) wielkość udziałów przypadających właścicielom poszczególnych lokali w
        nieruchomości wspólnej.
    Dodatkowo na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
    wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1948 ze zm.):
      Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy
      szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz
      nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione.
    Natomiast budynek, który jest posadowiony na gruncie stanowiącym własność nie
    stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności, lecz zgodnie z powyższą zasadą
    dzieli los prawny tego gruntu.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz.
    1061, ze zm.):
      nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z treści art. 48 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

    Takim właśnie wyjątkiem jest lokal mieszkalny posiadający ustanowioną odrębną
    własność. Dlatego też należy rozważyć, czy nowy podział lokali dokonany w 2025 r.
    stanowi „nowe” nabycie, które powoduje konieczność ponownego liczenia terminu
    pięcioletniego od tej daty.
    Jak już wskazano w orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się przy tym pogląd,
    że przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że prawne wyodrębnienie lokali nie powoduje,
    że momentem nabycia lokalu jest chwila ustanowienia odrębnej własności lokalu, czy
    założenia księgi wieczystej, o ile w wyniku ustanowienia odrębnej własności nie nastąpiło
    zwiększenie dotychczasowego stanu posiadania.
    Z powyższego wynika, że wyodrębnienie faktyczne lokali bez ustanowienia ich odrębnej
    własności nie zmienia stanu własności nieruchomości ani momentu jej nabycia. Również
    prawne wyodrębnienie lokali z nieruchomości nie powoduje, że momentem nabycia
    lokalu jest chwila ustanowienia odrębnej własności lokalu, czy założenia księgi wieczystej,
    o ile w wyniku ustanowienia odrębnej własności nie nastąpiło zwiększenie
    dotychczasowego stanu posiadania. W przedmiotowej sprawie wyodrębnienie z ww.
    nieruchomości dwóch odrębnych lokali: mieszkalnego i niemieszkalnego, nie ma wpływu
    na moment nabycia nieruchomości.
    W rezultacie w wyniku opisanego wyodrębnienia samodzielnych lokali nie dochodzi do
    nowego ukształtowania prawa własności.
    Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia oraz powołane przepisy prawa stwierdzić
    należy, że nowy podział lokali dokonany aktem notarialnym z (...) 2025 r. nie jest
    zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie
    dotyczy go powiększenie powierzchni. Planowana sprzedaż lokalu niemieszkalnego, który
    został wyodrębniony z lokalu mieszkalnego zakupionego przez Panią w 2002 r. oraz z
    lokalu niemieszkalnego zakupionego przez Panią w 2015 r., obejmuje pomieszczenia,
    których właścicielem była Pani już od 2002 i 2015 r. W konsekwencji za datę nabycia
    wyodrębnionego lokalu niemieszkalnego, który planuje Pani sprzedać, należy uznać datę
    nabycia lokali, z których go wyodrębniono, tj. 2002 r. i 2015 r.
    Zatem, nienastępująca w wykonywaniu działalności gospodarczej, planowana sprzedaż
    lokalu niemieszkalnego wyodrębnionego z lokali, które nabyła Pani odpowiednio w 2002 r.
    i 2015 r., nie będzie stanowiła dla Pani źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    z uwagi na upływ 5-letniego okresu wskazanego w ww. przepisie. Tym samym nie będzie
    Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu
    sprzedaży ww. lokalu niemieszkalnego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

    Ponadto, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie,
    interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem,
    interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa
    wniosek o jej wydanie. Wobec powyższego, należy podkreślić, że niniejsza interpretacja
    indywidualna stanowi ochronę prawnopodatkową tylko dla Pani, a nie dla Pani
    małżonka.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
        ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.