Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.194.2025.2.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-03
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących
związanych z infrastrukturą wodociągową za pomocą
prewspółczynnika metrażowego (pytanie oznaczone we
wniosku nr 1); prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków
bieżących związanych z infrastrukturą kanalizacyjną za
pomocą prewspółczynnika metrażowego (pytanie oznaczone
nr 2).
Słowa kluczowe: gmina
odliczenia-prawo do odliczenia
proporcja
sieć-sieć wodno-kanalizacyjna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej:
    - prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z infrastrukturą
      wodociągową za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium ilości metrów
      sześciennych wody dostarczonej w ramach transakcji zewnętrznych podlegających
      VAT, w sumie ilości metrów sześciennych dostarczonej wody w ramach ogółu
      wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych podlegających VAT i
      potrzeb własnych niepodlegających VAT) (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
    - prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z infrastrukturą
      kanalizacyjną za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium ilości metrów
      sześciennych odprowadzonych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych odprowadzonych ścieków w
      ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT) (pytanie oznaczone nr 2).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 28 maja 2025 r. (wpływ 28 maja 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina A (dalej jako: „Gmina”) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług (dalej jako: „VAT”). Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o
    samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania
    gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami
    na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych Gminy należy zaspokajanie potrzeb
    wspólnoty, w tym w szczególności w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
    kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    samorządzie gminnym).
    Począwszy od 1 stycznia 2017 r., Gmina oraz jej jednostki budżetowe występują jako jeden
    podatnik podatku VAT, zgodnie z ustawą z dnia 5 września 2016 r. o zasadach rozliczeń w
    podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych
    przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków
    pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego
    Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz.U.
    2016.1454). W tym zakresie Gmina traktuje wewnętrzne rozliczenia pomiędzy urzędem
    Gminy oraz jednostkami oraz pomiędzy samymi jednostkami jako zdarzenia
    niepodlegające ustawie o VAT na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 6 ustawy o VAT.
    Gmina od (...) 2025 r. przejęła działalność w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków od
    odbiorców z terenu Gminy, którą we wcześniejszych latach zajmowała się Spółka,
    niebędąca spółką komunalną.
    Infrastruktura wodociągowa i kanalizacyjna jest własnością Gminy. Gmina podpisała
    umowy z mieszkańcami i innymi odbiorcami z terenu Gminy – w zakresie dostawy wody i
    odbioru ścieków.
    Infrastruktura wodno-kanalizacyjna służy Gminie przede wszystkim do wykonywania
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Gmina dostarcza wodę dla
    mieszkańców oraz przedsiębiorstw, a także odbiera ścieki. Z tego tytułu Gmina wystawia
    faktury VAT, podatek VAT jest odprowadzany do urzędu skarbowego. Sprzedaż wody
    /odbiór ścieków dla/od jednostek budżetowych odbywa się poprzez wystawianie not
    obciążeniowych.
    W związku z powyższym infrastruktura wodociągowo-kanalizacyjna jest wykorzystywana
    zarówno do działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, jak i

    do działalności niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Infrastruktura nie jest
    wykorzystywana do działalności zwolnionej z VAT. Gmina nie ma możliwości przypisania
    poniesionych kosztów na funkcjonowanie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej w całości
    do czynności opodatkowanych czy poza VAT.
    Gmina ponosi szereg wydatków bieżących związanych z działalnością wodno-kanalizacyjną
    m.in. wydatki związane z eksploatacją, naprawami, konserwacją, mediami zasilającymi.
    Ponoszone przez Gminę wydatki związane z Infrastrukturą są/będą dokumentowane
    wystawionymi na Gminę przez dostawców towarów/usługodawców fakturami VAT, z
    wykazanymi na nich kwotami podatku VAT naliczonego – na fakturach są/będą
    wskazywane dane Gminy, w tym NIP Gminy.
                              3Gmina jest w stanie precyzyjnie określić ilości m dostarczonej wody oraz
    odprowadzonych ścieków z terenów Gminy na rzecz podmiotów zewnętrznych (tj. z tytułu
                                    3transakcji zewnętrznych podlegających VAT) oraz ilości m dostarczonej wody oraz
    odprowadzonych ścieków z tytułu tzw. transakcji wewnętrznych (tj. z tytułu potrzeb
    własnych niepodlegających VAT).
    W związku z powyższym, w celu odliczenia podatku VAT od wskazanych wydatków
    bieżących, Gmina zamierza zastosować indywidualnie ustalone prewspółczynniki VAT na
              3podstawie ilości m dostarczonej wody i odebranych ścieków. Gmina będzie odrębnie
    ustalać prewspółczynnik metrażowy dla działalności wodociągowej i odrębnie dla
    działalności kanalizacyjnej. W tym celu zastosuje poniższe wzory:
    1) dla działalności wodociągowej:
    PREw = Wz/ (Wz+Ww) x 100%
    gdzie:
    PREw – prewspółczynnik ustalony dla działalności wodociągowej – według danych z roku
    2024 wyniósł (...)%
          3Wz – ilość m dostarczonej wody w ramach transakcji zewnętrznych podlegających VAT –
                            3według danych z roku 2024 wyniosła (...) m;
          3Ww – ilość m dostarczonej wody na potrzeby własne niepodlegające VAT (na potrzeby
                                                  3Gminy, jej jednostek organizacyjnych) – według danych z roku 2024 wyniosła (...) m;
    W oparciu o dane z roku 2024, wyliczony prewspółczynnik dla działalności wodociągowej
    wyniósł (...)%.
    2) dla działalności kanalizacyjnej:
    PREś = Śz/ (Śz+Św) x 100%
    gdzie:
    PREś – prewspółczynnik ustalony dla działalności kanalizacyjnej – według danych z roku
    2024 wyniósł (...)%;
          3Śz – ilość m odebranych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych podlegających VAT –
                            3według danych z roku 2024 wyniosła (...) m ;
          3Św – ilość m odebranych ścieków w związku z czynnościami niepodlegającymi VAT
    (odebrane od Gminy, jej jednostek organizacyjnych) – według danych z roku 2024
            3wyniosła (...) m;
    W oparciu o dane z roku 2024, wyliczony prewspółczynnik dla działalności kanalizacyjnej
    wyniósł (...)%.

    Gmina przejęła działalność wodno-kanalizacyjną od (...) 2025 r., dane do kalkulacji
    prewspółczynnika metrażowego otrzymała od Spółki, która zajmowała się tą działalnością
                                  3w latach wcześniejszych (szczegółowe dane dotyczące m dostarczonej wody/odebranych
    ścieków w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz dane
    dotyczące dostarczania wody/odebranie ścieków od jednostek organizacyjnych Gminy).
    Gmina przejęła całą działalność i na podstawie danych otrzymanych od Spółki za rok 2024,
    jest w stanie wyliczyć prewspółczynnik wstępny na rok 2025. Gmina, na podstawie art. 86
    ust. 2e ustawy o VAT, zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego o przyjętych danych
    wyliczonych szacunkowo, które posłużą do odliczeń podatku VAT od wydatków bieżących
    związanych z infrastrukturą wodno-kanalizacyjną.
    W stosunku do ponoszonych wydatków dotyczących całokształtu działalności Gminy,
    których nie można powiązać wyłącznie z działalnością gospodarczą opodatkowaną, Gmina
    stosuje odliczenie podatku naliczonego zgodnie ze sposobem określenia proporcji
    określonym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie
    sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników. Wyliczony w ten sposób
    prewspółczynnik dla Urzędu Gminy wynosi (...) (wyliczony na podstawie danych za rok
    2023 – na podstawie danych za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok podatkowy).
    Prewspółczynnik dla Urzędu Gminy zgodnie z treścią Rozporządzenia został wyliczony w
    oparciu o wzór:
    X = A x 100/Dujst
    gdzie poszczególne symbole oznaczają:
    X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej –
    która według danych za rok 2023 wyniosła (...)%;
    A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
    jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
    samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej – obrót według danych z roku 2023
    wynosi (...) zł;
    Dujst – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego –
    według danych z roku 2023 wynoszą (...) zł.
                              3Gmina jest w stanie precyzyjnie określić ilości m dostarczonej wody/odebranych ścieków
    na terenie Gminy na rzecz podmiotów zewnętrznych (tj. z tytułu transakcji zewnętrznych
                      3podlegających VAT) oraz ilości m dostarczonej wody/odebranych ścieków z tytułu tzw.
    transakcji wewnętrznych (tj. z tytułu potrzeb własnych niepodlegających VAT). Pomiar jest
    możliwy w szczególności dzięki odpowiedniej aparaturze pomiarowej. Aparatura
    pomiarowa, na podstawie której Gmina dokonuje pomiaru dostarczonej wody na terenie
    Gminy, spełnia wymagane warunki techniczne, tj. posiada stosowne atesty, jest
    dopuszczona do użytkowania. Brak urządzeń pomiarowych występuje u około 1%
    odbiorców, wodomierze będą sukcesywnie montowane u odbiorców. Rozliczenie wody i
    ścieków u klientów bez układu pomiarowego realizowane będzie ryczałtowo na
    podstawie: obowiązującego „Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na
    terenie Gminy A”, Uchwały (...) Rady Gminy A z (...) 2021 r., zatwierdzonych taryf
    zaopatrzenia w wodę i odbioru ścieków na terenie Gminy A, Gminy B i Gminy C Decyzją
    wydana przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie znak (...), Ustawy z dnia 7
    czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków Dz.U.2001 nr
    72 poz.747 oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w
    sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody Dz.U.2002 nr 8 poz. 70.

    Zdaniem Gminy, wskazany we wniosku sposób obliczenia proporcji zapewnia dokonanie
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w
    odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na
    wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane.
    Według Gminy najbardziej reprezentatywnym dla Gminy prowadzącej działalność z
    zakresu wodociągów i kanalizacji oraz dokonywanych przez nią nabyć, sposobem
                                          3obliczenia proporcji jest proporcja oparta na kryterium ilościowym (m) dostarczonej
    wody i odebranych ścieków od odbiorców zewnętrznych, tj. osoby fizyczne,
    przedsiębiorstwa i instytucje, dla których sprzedaż dokumentowana jest fakturami VAT,
    do ogólnej ilości dostarczonej wody i odebranych ścieków zarówno od odbiorców
    zewnętrznych jaki i od odbiorców wewnętrznych, dla których wystawiane są noty
    księgowe.
                    3Prewspółczynnik ilościowy (m) opierający się na jednoznacznych i jasnych kryteriach
    (wielkość działalności mierzona w metrach sześciennych dostarczanej wody i
    odprowadzonych ścieków) rzetelnie obrazuje specyfikę działalności wodno-kanalizacyjnej,
    pozwala na obiektywne ustalenie proporcji pomiędzy czynnościami opodatkowanymi i
    nieopodatkowanymi prowadzonej działalności.
    Zdaniem Gminy, metoda wskazana w Rozporządzeniu nie uwzględnia ani specyfiki
    działalności jednostki w zakresie działalności wodno-kanalizacyjnej ani jej nabyć, dlatego
    nie powinna być w tym przypadku stosowana.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    1. Wydatki bieżące związane z infrastrukturą wodociągową objęte zakresem wniosku
      stanowią wydatki bezpośrednio i wyłącznie związane z działalnością w zakresie
      dostarczania wody.
    2. Wydatki bieżące związane z infrastrukturą kanalizacyjną objęte zakresem wniosku
      stanowią wydatki bezpośrednio i wyłącznie związane z działalnością w zakresie
      odbioru ścieków.
    3. Gmina będzie wliczała każdy odbiór ścieków (zarówno w ramach transakcji
      wewnętrznych, jak zewnętrznych) do kalkulacji proporcji według przyjętego sposobu
      przedstawionego we wniosku. Gmina będzie wliczała każde dostarczenie wody
      (zarówno w ramach transakcji wewnętrznych, jak zewnętrznych) do kalkulacji proporcji
      według przyjętego sposobu przedstawionego we wniosku.
    4. Różnica pomiędzy ilością dostarczanej wody a odebranymi ściekami wynika z
      niewielkiej liczby mieszkańców podłączonych do sieci kanalizacyjnych, Gmina ma
      niewiele wybudowanych takich sieci z powodu między innymi rozproszonej zabudowy.
      Dla obszaru prawie całej Gminy (90%) woda dostarczana jest siecią wodociągową
      natomiast tylko część Gminy (19%) jest skanalizowana, pozostali odbiorcy korzystają z
      oczyszczalni przydomowych lub ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości
      płynne.
      Pomiar zużytej wody i ścieków rozliczany jest na podstawie: zainstalowanych
      wodomierzy, a w przypadku ich braku na podstawie rozliczenia ryczałtowego (ilość
      wody w zależności od rodzaju odbiorcy wyliczana jest na podstawie Rozporządzenia
      Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie określenia przeciętnych
      norm zużycia wody Dz.U. 2002 nr 8 poz. 70) sposób rozliczenia wynika z Ustawy z dnia
      7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu
      ścieków oraz obowiązującym na terenie gminy A regulaminie dostarczania wody.
    5. Gmina nie ma możliwości przyporządkowania wydatków bieżących związanych z
      infrastrukturą kanalizacyjną oraz wydatków bieżących związanych z infrastrukturą
      wodociągową zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej (do czynności
      opodatkowanych podatkiem VAT), jak i do celów innych niż działalność gospodarcza

      (do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT), w całości do celów
      działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o
      podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
    6. W zakresie działalności wodociągowej: wskazany we wniosku sposób obliczenia
      proporcji obiektywnie odzwierciedla część wydatków objętych zakresem wniosku
      przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy.
      W zakresie działalności kanalizacyjnej: wskazany we wniosku sposób obliczenia
      proporcji obiektywnie odzwierciedla część wydatków objętych zakresem wniosku
      przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy.
                                      3 7. Sposób obliczenia proporcji na podstawie udziału liczby mwody dostarczonej w
                              3ramach transakcji zewnętrznych w liczbie m wody dostarczonej ogółem zapewnia
      dokonanie w odniesieniu do wydatków bieżących, obniżenia kwoty podatku należnego
      o kwotę podatku naliczonego wyłącznie o część kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającą na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane w zakresie dostarczania wody.
                                      38. Sposób obliczenia proporcji na podstawie udziału liczby m odebranych ścieków w
                              3ramach transakcji zewnętrznych w liczbie m ścieków odebranych ogółem zapewnia
      dokonanie w odniesieniu do wydatków wewnętrznych, obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie o część kwoty podatku naliczonego
      proporcjonalnie przypadającą na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
      czynności opodatkowane w zakresie odprowadzania ścieków.
    9. Sposób określenia proporcji wynikający z rozporządzenia Ministra Finansów z 17
      grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych
      towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
      podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999) jest mniej reprezentatywny dla wskazanych
      we wniosku wydatków bieżących związanych z infrastrukturą wodociągową oraz z
      infrastrukturą kanalizacyjną od sposobu zaproponowanego przez Gminę we wniosku,
      gdyż sposób określenia proporcji wskazany w Rozporządzeniu obliczany jest jako
      udział obrotu z działalności gospodarczej Gminy w całości dochodów wykonanych.
      Proporcja ta uwzględnia wszystkie dochody zrealizowane przez Gminę, podczas gdy
      znaczna część nie ma żadnego związku z Infrastrukturą kanalizacyjną/wodociągową.
      Innymi słowy, dochody te – poza dochodami z tytułu usług odbioru ścieków/dostawy
      wody – nie są generowane poprzez wykorzystanie Infrastruktury wodno-kanalizacyjnej,
      ale w drodze zupełnie innych czynności. Identycznie występuje sytuacja w przypadku
      proporcji Urzędu – zgodnie ze sposobem obliczania prewspółczynnika dla urzędu
      obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, wskazanym w Rozporządzeniu, w
      przypadku Urzędu proporcja ta będzie opierać się na udziale obrotu z działalności
      gospodarczej zrealizowanego przez Urząd w całości dochodów wykonanych Urzędu, z
      których jednak znaczna część nie będzie mieć żadnego związku z wykorzystaniem
      Infrastruktury wodnokanalizacyjnej. Mając na uwadze powyższe, przewidziany w
      Rozporządzeniu sposób określenia proporcji uwzględniający wszystkie dochody także z
      działalności o zupełnie innym rodzaju i innej specyfice, aniżeli działalność polegająca
      na odbiorze ścieków/dostawie wody, w przypadku wydatków w obszarze działalności
      wodnokanalizacyjnej będzie istotnie zaniżał wartość wydatków przypadającą na
      działalność gospodarczą.
      W przypadku wydatków związanych z odbieraniem ścieków/dostawą wody należy
      oprzeć się na realnym wykorzystaniu Infrastruktury, które zasadniczo jest w pełni

      mierzalne i pozwala na możliwie obiektywne ustalenie wartość wydatków
      przypadających wyłącznie na działalność opodatkowaną VAT. Proporcja z
      Rozporządzenia takich możliwości nie daje, gdyż opiera się na niewłaściwych danych,
      tj. takich, które nie uwzględniają specyfiki działalności wodno-kanalizacyjnej i specyfiki
      związanych z nią nabyć.
      Powszechnie przyjmowane jest założenie, że w odniesieniu do wydatków na konkretną
      działalność gospodarczą prowadzoną przez gminę, jako podatnika podatku od
      towarów i usług, możliwe jest zastosowanie odrębnie wyliczonego sposobu kalkulacji
      prewspółczynnika, jeśli tylko będzie on stanowił bardziej reprezentatywny w danym
      przypadku sposób określenia proporcji.
      Zdaniem Gminy, metoda wybrana przez Gminę daje możliwość obiektywnego i
      najbardziej rzetelnego wyodrębnienia części wydatków faktycznie przypadających
      wyłącznie na działalność gospodarczą opodatkowaną VAT w zakresie działalności
      wodno-kanalizacyjnej. Zatem zdaniem Gminy, prewspółczynnik z Rozporządzenia jest
      mniej reprezentatywny dla wskazanych we wniosku wydatków od zaproponowanych
      we wniosku prewspółczynników metrażowych.
      Gmina uznając, że wskazany we wniosku sposób określenia proporcji według klucza
      metrażowego jest najbardziej reprezentatywny – najbardziej odpowiada specyfice
      wykonywanej przez Gminę działalności oraz dokonywanych przez nią nabyć, kierowała
      się przesłankami ustawowymi wynikającymi z art. 86 ust. 2b oraz 2h ustawy o VAT.
      Na podstawie art. 86 ust. 2b ustawy o VAT, „sposób określenia proporcji najbardziej
      odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, jeżeli:
    · zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane oraz
    · obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
      gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
      osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o
      których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy
      przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe”.
      Stosownie do treści art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, „w przypadku gdy podatnik, dla
      którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy Rozporządzenia, uzna, że
      wskazany w Rozporządzeniu sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji”.
      Przepis ten pozwala podatnikowi na autonomiczne uznanie, czy wskazany w
      Rozporządzeniu sposób określenia proporcji odpowiada specyfice wykonywanej przez
      niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Jeśli odpowiedź na tak zadane
      pytanie jest negatywna, wówczas podatnik uprawniony jest do zastosowania
      ustalonego przez siebie prewspółczynnika indywidualnego.
      W przypadku działalności w zakresie działalności wodno-kanalizacyjnej, mamy do
      czynienia z sytuacją całkowicie odmienną od tej, na potrzeby której przepisy
      Rozporządzenia zostały ukształtowane. Specyfika tej działalności przejawia się w
      odwrotnej proporcji czynności opodatkowanych w stosunku do niepodlegających VAT,
      bowiem w głównej mierze jest to działalność gospodarcza, natomiast w niewielkim
      tylko zakresie podejmowane są czynności w celach innych, niż gospodarczy.
      Zdaniem Gminy, to właśnie przedstawiony przez Gminę sposób odpowiada specyfice
      wykonywanej przez Gminę (i jej jednostki organizacyjne) działalności i dokonywanych

      przez nią nabyć. W odniesieniu do działalności wodnokanalizacyjnej klucz podziału
      został określony jako pre-proporcja metrażowa, polegająca na określeniu
      prewspółczynnika opartego na kryterium ilości metrów sześciennych ścieków
      odebranych/dostarczonej wody w ramach transakcji zewnętrznych podlegających VAT,
      w sumie ilości metrów sześciennych ścieków odebranych/dostarczonej wody w ramach
      ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych podlegających
      VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT). Skoro Gmina jest w stanie precyzyjnie
      określić ilość metrów sześciennych ścieków/wody, to jest to najbardziej
      reprezentatywny sposób określenia proporcji.
      System odliczeń – jak wielokrotnie podkreślił Trybunał Sprawiedliwości Unii
      Europejskiej (zob. m.in. wyrok z 21 marca 2018 r., C-533/16, EU:C:2018:204, pkt 38 i
      przytoczone tam orzecznictwo) – ma na celu całkowite uwolnienie podatnika od
      ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez niego
      działalności gospodarczej. Wspólny system VAT zapewnia zatem neutralność
      działalności gospodarczej w zakresie obciążeń podatkowych, bez względu na cel czy
      rezultaty tej działalności, pod warunkiem że działalność ta, co do zasady, sama podlega
      opodatkowaniu VAT.
      Powszechnie zatem przyjmowane jest założenie, że w odniesieniu do wydatków na
      konkretną działalność gospodarczą prowadzoną przez gminę, jako podatnika podatku
      od towarów i usług, możliwe jest zastosowanie odrębnie wyliczonego sposobu
      kalkulacji prewspółczynnika, jeśli tylko będzie on stanowił bardziej reprezentatywny w
      danym przypadku sposób określenia proporcji.
      Zdaniem Gminy, metoda wybrana przez Gminę daje możliwość obiektywnego i
      najbardziej rzetelnego wyodrębnienia części wydatków faktycznie przypadających
      wyłącznie na działalność gospodarczą opodatkowaną VAT.
      Pogląd o prawidłowości stosowania przez Gminy prewspółczynnika indywidualnego
      ugruntował się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu
      Administracyjnego, a jako przykłady Gmina pragnie wskazać:
    1) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2023 r., sygn. I FSK 1695/19;
    2) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2022 r., sygn. I FSK 104/19;
    3) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2021 r., sygn. I FSK 1259/20;
    4) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2021 r., sygn. I FSK 1677/19;
    5) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2020 r., sygn. I FSK 153/19;
    6) wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 654/19.
      Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Gminy wskazany we wniosku sposób obliczenia
      proporcji będzie najbardziej reprezentatywny – najbardziej odpowiada specyfice
      wykonywanej przez Gminę działalności oraz dokonywanych przez nią nabyć.
    Pytania
    1. Czy Gmina ma prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z
      infrastrukturą wodociągową za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium
      ilości metrów sześciennych wody dostarczonej w ramach transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych dostarczonej wody w ramach
      ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych podlegających
      VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT)?
    2. Czy Gmina ma prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z
      infrastrukturą kanalizacyjną za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium ilości
      metrów sześciennych odprowadzonych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych odprowadzonych ścieków w

      ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem:
    1) Gmina ma prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z
      infrastrukturą wodociągową za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium
      ilości metrów sześciennych wody dostarczonej w ramach transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych dostarczonej wody w ramach
      ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych podlegających
      VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT).
    2) Gmina ma prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z
      infrastrukturą kanalizacyjną za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium ilości
      metrów sześciennych odprowadzonych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych odprowadzonych ścieków w
      ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT).
    UZASADNIENIE:
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego (z pewnymi zastrzeżeniami niemającymi zastosowania w przedmiotowej
    sytuacji).
    Dla oceny możliwości skorzystania z prawa do odliczenia, w każdym przypadku istotne jest
    więc ustalenie, czy towary i usługi, przy zakupie których naliczono VAT:
    # zostały nabyte przez podatnika tego podatku oraz
    # pozostają w bezspornym związku z wykonywanymi przez niego czynnościami
    opodatkowanymi.
    Z powyższego wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje tylko wówczas, gdy powyższe warunki są spełnione łącznie, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych VAT. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do
    odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi, tj. z czynnościami, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    W niniejszej sprawie Infrastruktura niewątpliwie jest wykorzystywana w zdecydowanie
    przeważającej części do czynności opodatkowanych VAT, w zakresie działalności
    gospodarczej Gminy. Tym samym Gminie będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT
    naliczonego. Pozostaje jednak kwestia ustalenia zakresu tego prawa.
    Gmina pragnie podkreślić, iż jak wskazała powyżej, Infrastruktura jest/będzie przez nią
    wykorzystywana zarówno na potrzeby świadczenia odpłatnych usług w zakresie
    dostarczania wody/odbioru ścieków na rzecz podmiotów zewnętrznych (tj. do czynności
    opodatkowanych VAT), jak również na własne potrzeby (tj. zasadniczo do czynności
    pozostających poza zakresem regulacji ustawy o VAT).
    W konsekwencji, zdaniem Gminy, towary i usługi nabywane w ramach wydatków
    bieżących na Infrastrukturę opisaną we wniosku są przez nią wykorzystywane
    jednocześnie do celów wykonywanej przez Gminę działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza.

    Gmina nie jest w stanie dokonać tzw. alokacji bezpośredniej, tj. przyporządkowania
    ponoszonych wydatków do poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności, tj. do
    czynności jej zdaniem opodatkowanych VAT lub niepodlegających ustawie o VAT.
    Niemniej, jak już wyżej wspomniano, Gmina jest w stanie precyzyjnie określić
    Prewspółczynnik Metrażowy, tj. udział procentowy liczby metrów sześciennych wody
    dostarczanej/odebranych ścieków do/od podmiotów zewnętrznych (czynności
    opodatkowane VAT) w liczbie metrów sześciennych wody dostarczanej/ścieków
    odebranych ogółem (od Odbiorców zewnętrznych oraz do miejsc wykorzystywanych na
    własne potrzeby Gminy).
    W opinii Gminy, ustalone w powyższy sposób udziały procentowe najdokładniej
    odzwierciedlają rzeczywiste wykorzystywanie Infrastruktury, a przez to wydatków
    bieżących związanych z jej utrzymaniem, a których Gmina nie jest w stanie jednoznacznie
    przyporządkować do poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności.
    Ustalone zatem na podstawie prewspółczynnika metrażowego udziały procentowe
    najdokładniej odzwierciedlają rzeczywiste wykorzystywanie infrastruktury
    wodnokanalizacyjnej do czynności opodatkowanych VAT w odniesieniu wydatków
    bieżących, których Gmina nie jest w stanie jednoznacznie przyporządkować do
    poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności. W pełni odpowiadają one specyfice
    działalności wodnokanalizacyjnej Gminy i związanych z nią nabyć, a także zapewniają
    dokonanie odliczenia VAT naliczonego wyłącznie w części przypadającej na działalność
    opodatkowaną VAT.
    Powyższa metoda, zdaniem Gminy, daje możliwość obiektywnego i w najbardziej
    rzetelnego wyodrębnienia części wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na
    każdy z rodzajów czynności, dla wykonywania których ponoszone są wydatki bieżące, a
    zatem jest ona bardziej reprezentatywna niż proporcja z rozporządzenia w sprawie
    prewspółczynnika (w rozumieniu art. 86 ust. 2h ustawy o VAT).
    W konsekwencji powyższego, zdaniem Gminy, w odniesieniu do wydatków bieżących
    ponoszonych na infrastrukturę wodnokanalizacyjną, przysługuje jej prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim są one
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych VAT przy zastosowaniu proporcji
    wyliczonej w przedstawiony wyżej sposób (prewspółczynnik metrażowy).
    Art. 86 ust. 22 ustawy o VAT precyzuje, iż Minister właściwy do spraw finansów
    publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników
    sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
    przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane,
    na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego
    sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzonej działalności przez
    niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Dla jednostek samorządu terytorialnego sposób ten określony został w rozporządzeniu
    ws. prewspółczynnika.
    Art. 86 ust. 2h ustawy o VAT wprost stanowi, że w przypadku, gdy podatnik (np. gmina),
    dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy rozporządzenia uzna, że
    wskazany tam sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice
    wykonywanej działalności i nabyć (a, jak już wyżej wykazano, proporcja określona
    przepisami rozporządzenia w sposób ewidentny nie będzie najbardziej odpowiadać
    specyfice wykonywanej działalności i nabyć w zakresie Infrastruktury), może zastosować
    inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
    Podkreślić więc należy w tym miejscu, że przepisy ustawy o VAT nie przewidują
    obowiązkowej dla jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego metody
    ustalania prewspółczynnika, choć metody takie zaproponował Minister Finansów w
    rozporządzeniu. Warunkiem zastosowania innego prewspółczynnika jest jedynie

    wykazanie przez podatnika, że prewspółczynnik z rozporządzenia w sprawie
    prewspółczynnika nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej działalności i
    nabyć, a inny sposób określenia proporcji będzie bardziej reprezentatywny – co Gmina już
    wyżej obszernie wykazała.
    TSUE w wydanych wyrokach także wskazuje możliwość stosowania wielu metod wyliczania
    prewspółczynników. W cytowanym powyżej wyroku w sprawie C-437/06 TSUE w
    następujący sposób wypowiedział się odnośnie różnych metod ustalenia
    prewspółczynnika: „Zatem państwa członkowskie powinny korzystać z przysługującego im
    swobodnego uznania w taki sposób, aby zapewnić, że odliczenie będzie dokonywane
    wyłącznie w odniesieniu do tej części podatku VAT, która jest proporcjonalna do kwoty
    przypadającej na czynności uprawniające do odliczenia. (...) Należy dodać, że w ramach
    korzystania z tego uprawnienia państwa członkowskie są upoważnione do stosowania w
    danym przypadku klucza inwestycyjnego, bądź klucza transakcyjnego, bądź też jeszcze
    innego właściwego klucza, nie będąc przy tym zobowiązane do ograniczania się do jednej
    z tych metod”.
    Dodatkowo, Gmina pragnie wskazać, że w broszurze informacyjnej Ministra Finansów z
    dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie zasad odliczania podatku od towarów i usług przez
    podatników prowadzących działalność o charakterze mieszanym, z uwzględnieniem zmian
    wprowadzonych od 1 stycznia 2016 r. (str. 7), Minister Finansów zaznaczył, iż jednostki
    samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury i państwowe instytucje kultury
    oraz uczelnie publiczne i instytuty badawcze mogą stosować inną metodą określenia
    prewspółczynnika, aniżeli ta przedstawiona w rozporządzeniu „pod warunkiem, że
    metoda ta zapewnia bardziej dokładne niż metoda wskazana w rozporządzeniu
    przyporządkowanie podatku naliczonego do czynności dających prawo do odliczenia oraz
    obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą”.
    Tym samym, w świetle powyższego Gmina jest zdania, iż może zastosować inny, bardziej
    reprezentatywny sposób określenia proporcji niż ten przedstawiony w rozporządzeniu w
    sprawie prewspółczynnika. Sposób ten przedstawiony został szczegółowo powyżej.
    Zdaniem Gminy, sposób określenia proporcji wskazany w rozporządzeniu w sprawie
    prewspółczynnika jest nieodpowiedni dla potrzeb ustalenia udziału działalności
    gospodarczej wykonywanej przez Gminę przy użyciu Infrastruktury w całości działalności
    wykonywanej przy użyciu tej Infrastruktury, bowiem nie odpowiada on specyfice
    wykonywanej przez Gminę działalności w zakresie dostarczania wody/odbierania ścieków i
    nie odzwierciedla właściwie skali wykorzystania do celów działalności gospodarczej Gminy
    zakupów dotyczących tej Infrastruktury.
    Wynika to z faktu, że rozporządzenie w sprawie prewspółczynnika przewiduje konieczność
    zastosowania prewspółczynnika, który nie posiada jakiegokolwiek związku z wykonywaną
    przez Gminę za pomocą infrastruktury wodnokanalizacyjnej działalnością gospodarczą w
    zakresie dostawy wody/odbioru ścieków. Opiera się on bowiem na udziale obrotu z
    działalności gospodarczej w całości dochodów wykonanych urzędu obsługującego
    jednostkę samorządu terytorialnego, z których większość, a przynajmniej pewna część, nie
    ma jakiegokolwiek związku z wykorzystaniem infrastruktury wodnokanalizacyjnej.
    W tym zakresie przykładowo wskazać można, iż literalnie w świetle rozporządzenia ws.
    prewspółczynnika dochody wykonane Gminy stanowiące podstawę do obliczenia
    preproporcji kalkulowanej dla Urzędu Gminy, jako jednostki ponoszącej wydatki bieżące,
    obejmują m.in. następujące pozycje: część oświatową subwencji ogólnej, część
    wyrównawczą subwencji ogólnej, wpływy z podatków, dotacje celowe otrzymane z
    budżetu państwa na realizację zadań bieżących z zakresu administracji rządowej oraz
    innych zadań zleconych Gminie.
    Z powyższego wynika, iż większość dochodów wykonanych Urzędu Gminy nie ma żadnego
    związku z wykorzystaniem infrastruktury wodnokanalizacyjnej. Dochody te zwiększają
    jednak znacząco mianownik preproporcji z rozporządzenia. Tym samym stosowanie

    rzeczonej proporcji prowadziłoby do nieproporcjonalnego (w praktyce nieproporcjonalnie
    niskiego) odliczenia VAT naliczonego. Jednocześnie Gmina pragnie zauważyć, iż dochody
    osiągane z tytułu świadczenia usług w zakresie dostawy wody i odprowadzania ścieków
    stanowią wobec wszystkich wpływów osiąganych przez Gminę w różnych obszarach
    działalności niewielki procent, a tym samym ich udział w preproporcji dochodowej jest
    niewielki. Już z tego względu wydaje się oczywiste, że przy określaniu zakresu odliczenia
    VAT od wydatków bieżących będących przedmiotem wniosku taka sytuacja jest
    nieprawidłowa i wręcz sprzeczna z wymogami określonymi w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o
    VAT. Proporcja dochodowa nie tylko bowiem nie odpowiada specyfice wykonywanej przez
    Gminę działalności w sferze wodnokanalizacyjnej i specyfice związanych z nią nabyć, ale
    zupełnie tej specyfiki nie bierze pod uwagę.
    O ile zatem zastosowanie proporcji z rozporządzenia w sprawie prewspółczynnika może
    być uzasadnione w stosunku do wydatków ogólnych takich jak oświetlenie, czy materiały
    biurowe, które w przypadku podatnika jakim jest Gmina, zwykle służą całokształtowi
    działalności Urzędu Gminy i wyliczenie stopnia ich wykorzystania do działalności
    gospodarczej może być problematyczne, to w przypadku wydatków związanych z
    infrastrukturą wodnokanalizacyjną sytuacja jest całkowicie odmienna. Gmina jest tutaj w
    stanie w precyzyjny sposób obliczyć jaka część wydatków bieżących służy wyłącznie
    działalności gospodarczej (opodatkowanej VAT) za pomocą obiektywnego jej zdaniem
    kryterium jakim jest ilość metrów sześciennych wody dostarczonej/ścieków odbieranych
    za pomocą infrastruktury wodnokanalizacyjnej.
    Powyższą okoliczność potwierdzają także wskazane przez Gminę w opisie stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego przykładowe dane. Należy bowiem zauważyć, że
    prewspółczynnik Urzędu wynosi (...)%. Tymczasem wysokość prewspółczynnika
    metrażowego wynosił (...)%.
    Tym samym, przy zobowiązaniu Gminy do stosowania proporcji określonej przepisami
    rozporządzenia ws. prewspółczynnika, Gmina mogłaby odliczyć jedynie niewielki ułamek
    podatku VAT naliczonego od wydatków bieżących, które służyć będą niemalże wyłącznie
    działalności gospodarczej Gminy (czynnościom opodatkowanym VAT).
    Należy wreszcie podkreślić, że „preproporcja metrażowa” najbardziej odpowiada specyfice
    działalności Gminy w zakresie infrastruktury wodnokanalizacyjnej, bowiem w
    zdecydowanie przeważającej większości, już „na pierwszy rzut oka” gospodarka ta polega
    na wykonywaniu czynności opodatkowanych. Liczba budynków publicznych, które są
    podłączone do sieci wodnokanalizacyjnej jednostek samorządu terytorialnego najczęściej
    stanowią skrajnie nieznaczny ułamek wszystkich podłączonych budynków do sieci.
    Jednocześnie oczywistym jest, że ilość dostarczanej wody/odbieranych ścieków do/od
    budynków prywatnych, których właściciele są obciążani „z VAT” jest przytłaczająco większa
    niż ilość wody dostarczanej/ścieków odbieranych do/od budynków publicznych, których
    użytkownicy obciążani są „bez VAT”. Samo intuicyjne więc spojrzenie wskazuje, że
    proporcja wynikające z rozporządzenia w sprawie współczynnika jest oczywiście
    niemiarodajna, a proporcja „metrażowa” wydaje się najodpowiedniejsza i bardzo
    precyzyjna.
    Zdaniem Gminy, metoda metrażowa jest najbardziej właściwą metodą obliczenia zakresu
    wykorzystania infrastruktury wodnokanalizacyjnej do działalności gospodarczej. Metoda
    ta bowiem opiera się na danych właściwych dla tej działalności i jednocześnie eliminuje
    wpływ czynników niezwiązanych z tą metodą. Z tego względu, metoda ta pozwala na jak
    najdokładniejsze ustalenie zakresu faktycznego zakresu wykorzystania do działalności
    gospodarczej. Ponadto, metoda ta jest mierzalna za pomocą obiektywnych kryteriów i
    danych (ilość dostarczonej wody/ilość odprowadzanych ścieków) i odpowiada wartościom
    faktycznym i rzeczywistym. Wreszcie, metoda ta pozostaje w zgodzie z zasadami
    neutralności.
    Podsumowując, zdaniem Gminy metoda metrażowa jest właściwą metodą obliczenia
    zakresu wykorzystania Infrastruktury do działalności gospodarczej. Metoda ta bowiem

    opiera się na danych właściwych dla tej działalności i jednocześnie eliminuje wpływ
    czynników niezwiązanych z tą metodą. Z tego względu, metoda ta pozwala na możliwie
    dokładne ustalenie zakresu faktycznego zakresu wykorzystania Infrastruktury do
    działalności gospodarczej. Ponadto, metoda ta jest mierzalna za pomocą obiektywnych
    kryteriów i danych i możliwie odpowiada wartościom faktycznym i rzeczywistym. Metoda
    ta pozostaje również w zgodzie z zasadami neutralności, a co najważniejsze – metoda ta
    bezsprzecznie jest bardziej reprezentatywna niż proporcja wskazana w rozporządzeniu.
    Reasumując, w związku z wykorzystaniem przez Gminę wydatków bieżących na
    Infrastrukturę zarówno do celów wykonywanej przez Gminę działalności gospodarczej, jak
    i do celów innych niż działalność gospodarcza, Gminie przysługuje prawo do odliczenia
    części podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki bieżące na tę
    Infrastrukturę, obliczonej według przedstawionego wyżej Prewspółczynnika Metrażowego,
    gdyż może zostać on uznany za „bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji”, o
    którym mowa w art. 86 ust. 2h ustawy o VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Gminy, ma ona prawo do odliczenia podatku VAT
    od wydatków bieżących związanych z infrastrukturą wodociągową za pomocą
    prewspółczynnika opartego na kryterium ilości metrów sześciennych wody dostarczonej w
    ramach transakcji zewnętrznych podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych
    dostarczonej wody w ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji
    zewnętrznych podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT). Ponadto,
    zdaniem Gminy, ma ona również prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków
    bieżących związanych z infrastrukturą kanalizacyjną za pomocą prewspółczynnika
    opartego na kryterium ilości metrów sześciennych odprowadzonych ścieków w ramach
    transakcji zewnętrznych podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych
    odprowadzonych ścieków w ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno
    transakcji zewnętrznych podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”.
    W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Warunkiem

    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności pozostających poza zakresem ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz zwolnionych.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju
    sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego
    określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z
    otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    W myśl art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
        1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
          proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
          gospodarczej czynności opodatkowane oraz
        2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
          działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z

          wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
          ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym
          mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
          gospodarczej nie jest możliwe.
    Stosownie do art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
        1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących
          prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
        2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
          przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
          działalnością;
        3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
          działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
          działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
          charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
          działalności innej niż gospodarcza;
        4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
          ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
          gospodarczej i poza tą działalnością.
    W myśl art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Zgodnie z art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej „rozporządzeniem”.

    W myśl § 1 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
        1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
          wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
          gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
          przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany
          dalej „sposobem określenia proporcji”;
        2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego
          z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    Podatnikami, do których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są jednostki
    samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury,
    uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    W świetle zapisów § 2 pkt 8 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:
    a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
    b) jednostkę budżetową,
    c) zakład budżetowy.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany
    jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostki samorządu terytorialnego
    jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla
    wymienionych wyżej jej poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    Powyższe rozporządzenie wprowadza wzory, według których wyznaczane są sposoby
    określenia proporcji, uznane za najbardziej odpowiadające specyfice wykonywanej przez
    tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć. Metody te mają charakter
    „obrotowy”, polegający na ustaleniu „udziałów” z tytułu działalności gospodarczej w
    całkowitym „obrocie” z tytułu działalności gospodarczej oraz działalności pozostającej
    poza sferą podatku od towarów i usług.
    W rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania
    proporcji m.in. w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, w
    przypadku jednostki budżetowej oraz zakładu budżetowego.
    I tak, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego
      jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100 / DUJST
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X - proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,

      DUJST - dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu
      terytorialnego.
    Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
      4. obrocie – rozumie się przez to podstawę opodatkowania, o której mowa w art.
      29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy, w zakresie:
      a) dokonywanych przez podatników:
    - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
    - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
    - eksportu towarów,
    - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
      podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium kraju.
    W myśl § 2 pkt 9 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dochodach wykonanych urzędu
      obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego – rozumie się przez to dochody
      obejmujące dochody publiczne, środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz
      środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach
      publicznych – wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki
      samorządu terytorialnego, pomniejszone o:
    a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b–d i pkt 5 ustawy o finansach
      publicznych,
    b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty
      podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,
    c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
      równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na podstawie
      odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o podobnym
      charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki samorządu
      terytorialnego,
    d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art. 223
      ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu
      jednostki samorządu terytorialnego,
    e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
    f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której
      mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym, innym
      jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub
      jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z wyłączeniem
      kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty zadań jednostki
      samorządu terytorialnego,
    g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty
      odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
    W myśl § 3 ust. 5 rozporządzenia:
      Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
      dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
      budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
      tytułu:

    1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
      zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę
      organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do środków
      trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej jednostki
      samorządu terytorialnego - używanych na potrzeby prowadzonej przez te jednostki
      działalności;
    2) transakcji dotyczących:
    a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych,
    b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim
      transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, w jaki sposób obliczać
    kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za
    czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej
    uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele
    osobiste w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia to
    fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy – przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową.
    Na zakres prawa do odliczeń, w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług, wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status,
    wynikający z art. 15 ust. 6 ustawy:

      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 obowiązującej Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji. (...)
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty
    prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te będą
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to
    zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności
    cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w
    tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Należy wskazać, że w świetle art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszelkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
      kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i
      porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
      komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Realizacja tych zadań następować może także w drodze dostawy towarów i świadczenia
    usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług co do zasady
    odpłatnych). Dodać jednocześnie należy, że wykonywanie wskazanych wyżej zadań może

    odbywać się w dwojakim charakterze, tj. wykonywanej władzy publicznej lub w warunkach
    działalności gospodarczej.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Mieszczą się tutaj również
    działania, czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej, jednakże
    niegenerujące opodatkowania podatkiem. Natomiast przez cele inne rozumie się sferę
    działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy – przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy, czy
    nieodpłatna działalność statutowa. W celach działalności gospodarczej mieścić się będą
    również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej
    („towarzyszące” tej działalności), niezależnie od tego czy ostatecznie bezpośrednio
    generują opodatkowanie VAT.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Gmina ponosi szereg wydatków bieżących
    związanych z działalnością wodociągowo-kanalizacyjną (m.in. wydatki związane z
    eksploatacją, naprawami, konserwacją, mediami zasilającymi). Infrastruktura
    wodociągowo-kanalizacyjna jest własnością Gminy, która od 1 stycznia 2025 r. przejęła
    działalność w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków od odbiorców z terenu Gminy,
    którą we wcześniejszych latach zajmowała się Spółka, niebędąca spółką komunalną.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy Gmina ma prawo do
    odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z infrastrukturą wodociągową
    oraz infrastrukturą kanalizacyjną za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium
    ilości metrów sześciennych wody dostarczonej/odebranych ścieków w ramach transakcji
    zewnętrznych podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych dostarczonej wody
    /odebranych ścieków w ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji
    zewnętrznych podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT).
    W analizowanej sprawie, przy odliczaniu podatku naliczonego od wydatków związanych z
    przedmiotową Infrastrukturą, w pierwszej kolejności powinny znaleźć odpowiednie
    zastosowanie regulacje art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    W przypadku, gdy nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do celów
    wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza,
    w sytuacji gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest
    możliwe (a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem złożonego
    wniosku), podatnik zobowiązany jest do wydzielenia podatku naliczonego przy
    zastosowaniu współczynnika (proporcji) umożliwiającego odliczenie podatku naliczonego
    w prawidłowej wysokości, zgodnie z zasadami określonymi w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Jak wynika z wyżej cytowanego art. 86 ust. 2a ustawy, sposób określenia proporcji
    powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.
    Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według
    którego dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Przepisy
    ustawowe wymagają jedynie, aby odpowiadał on najbardziej specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Będzie to spełnione, jeśli
    sposób ten:
    · zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części przypadającej na
      działalność gospodarczą (co do zasady dotyczącej czynności opodatkowanych VAT)
      oraz
    · obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność gospodarczą
      oraz na cele inne (z wyjątkiem celów prywatnych) – gdy przypisanie tych wydatków w
      całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Sposób określenia proporcji, jak wyżej wskazano, powinien najbardziej odpowiadać
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

    Oznacza to, że są Państwo zobowiązani do wyodrębnienia takiej części podatku
    naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Zastosowane
    przez Państwa metody czy też sposoby, na podstawie których dokonają Państwo
    wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą odpowiadać wartościom
    faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka część podatku naliczonego
    związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka część wykorzystywana jest
    dla potrzeb innych niż prowadzona działalność gospodarcza, spoczywa zawsze na
    podatniku.
    Przy czym, korzystając z delegacji ustawowej zawartej w art. 86 ust. 22 ustawy, Minister
    Finansów w cytowanym wyżej rozporządzeniu określił dla jednostki samorządu
    terytorialnego sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług
    do celów działalności gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanych przez te jednostki działalności i dokonywanych przez nie nabyć.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1448/18
    wskazał, że:
      „Skoro sposób określenia proporcji powinien odpowiadać specyfice wykonywanej
      przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, to oczywistym jest,
      że wobec różnorodności zdarzeń gospodarczych nie jest możliwe wskazanie jednego
      sposobu do zastosowania przez wszystkich podatników. Z tego względu
      ustawodawca określił w ustawie o VAT jedynie wymagania, którym powinien on
      czynić zadość, nakreślił cele, jakie za jego pomocą należy osiągnąć. Są one
      następujące: obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane, obiektywne odzwierciedlenie części wydatków przypadających
      odpowiednio na działalność gospodarczą oraz inne cele niż działalność gospodarcza
      (art. 86 ust. 2b pkt 1 i 2 ustawy o VAT). Konsekwentnie ustawodawca „podpowiedział”
      jedynie dane, które można wykorzystać, żeby ten cel osiągnąć (art. 86 ust. 2c ustawy
      o VAT)”.
    Ustawodawca na mocy art. 86 ust. 2h ustawy, daje podatnikom możliwość zastosowania
    innego sposobu określenia proporcji niż wskazują przepisy art. 86 ust. 22 ustawy, jednak
    tylko w sytuacji, gdy wybrany sposób jest bardziej reprezentatywny. Zatem podatnik może
    zastosować inną metodę tylko i wyłącznie, gdy wybrana przez niego metoda jest bardziej
    reprezentatywna i tym samym najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności.
    Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadając się w kwestii możliwości odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu infrastruktury wodnokanalizacyjnej, wskazuje, że cechy konstrukcyjne
    systemu VAT uzasadniają taką wykładnię art. 86 ust. 2a, ust. 2b i ust. 2h ustawy, która
    dopuszcza możliwość określenia proporcji odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu
    do konkretnego rodzaju działalności wykonywanej przez daną gminę.
    W wyroku z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 219/18, Naczelny Sąd Administracyjny
    podkreślił, że:
      zasadne są racje zmierzające do podważenia adekwatności wzoru z rozporządzenia
      w odniesieniu do działalności wodno-kanalizacyjnej. Zwrócił w tym kontekście uwagę
      na to, że przyjęta w rozporządzeniu, akcie wykonawczym, metoda obliczania
      proporcji według klucza obrotu oparta jest na określonych założeniach. Po pierwsze,
      rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu globalnym przy uwzględnieniu kategorii
      dochodu wykonanego (rozporządzenie przyjmuje jedynie zróżnicowanie wzorów w
      odniesieniu do poszczególnych jednostek organizacyjnych – urzędu, jednostki
      budżetowej i zakładu budżetowego bez podziału na poszczególne rodzaje
      działalności) opiera się na założeniu o zasadniczo „niegospodarczym” charakterze
      działalności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Taki wniosek
      wynikał już z samego uzasadnienia do nowelizacji w zakresie odliczania podatku

      naliczonego w odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych do celów
      mieszanych. Propozycja przyjęcia „urzędowego” sposobu rozliczenia dla omawianej
      kategorii podmiotów była bowiem usprawiedliwiana cechami relewantnymi
      jednostek samorządu terytorialnego, które z natury rzeczy wykonują działania
      pozostające poza systemem VAT i w pewnym minimalnym tylko zakresie podejmują
      działania opodatkowane.
    Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że:
      w przypadku działalności wodno-kanalizacyjnej, specyfika tego rodzaju działalności
      przejawia się w odwrotnej proporcji czynności opodatkowanych w stosunku do
      niepodlegających VAT. Działalność wodno-kanalizacyjna jest bowiem w głównej
      mierze działalnością gospodarczą, zaś działania podejmowane w innych niż
      gospodarczy celach mają tu znaczenie marginalne. W rezultacie NSA wskazał, że o ile
      prewspółczynnik proponowany w rozporządzeniu odpowiada charakterowi
      określonych obszarów działalności Gminy, to nie uwzględnia specyfiki działalności
      wodno-kanalizacyjnej.
    Wskazali Państwo, że:
    · wydatki bieżące związane z infrastrukturą wodociągową i kanalizacyjną objęte zakresem
      wniosku stanowią wydatki bezpośrednio i wyłącznie związane z działalnością w
      zakresie dostarczania wody oraz odbioru ścieków;
    · infrastruktura wodociągowo-kanalizacyjna jest wykorzystywana przez Państwa zarówno
      do działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, jak i do
      działalności niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT;
    · ww. infrastruktura nie jest wykorzystywana do działalności zwolnionej od VAT;
                                3· Gmina jest w stanie precyzyjnie określić ilości m dostarczonej wody/odebranych
      ścieków na terenie Gminy dzięki odpowiedniej aparaturze pomiarowej, która spełnia
      wymagane warunki techniczne, tj. posiada stosowne atesty i jest dopuszczona do
      użytkowania;
    · brak urządzeń pomiarowych występuje u około 1% odbiorców – pomiar zużytej wody
      rozliczany jest w tym przypadku na podstawie rozliczenia ryczałtowego (na podstawie
      Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie określenia przeciętnych norm
      zużycia wody;
    · rozliczenie wody i ścieków w tym przypadku realizowane będzie ryczałtowo na
      podstawie: obowiązującego „Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków
      na terenie Gminy A” Uchwała (...), zatwierdzonych taryf zaopatrzenia w wodę i odbioru
      ścieków na terenie Gminy A, Gminy B i Gminy C, Decyzji wydanej przez Państwowe
      Gospodarstwo Wodne Wody Polskie znak (...), ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o
      zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków Dz.U.2001 nr 72 poz. 747
      oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 stycznia 2002 r. w sprawie
      określenia przeciętnych norm zużycia wody Dz.U.2002 nr 8 poz. 70;
    · wskazany we wniosku sposób obliczenia proporcji zapewnia obniżenie kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty
      podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach
      działalności gospodarczej czynności opodatkowane;
    · Gmina nie ma możliwości przyporządkowania wydatków bieżących związanych z
      infrastrukturą kanalizacyjną oraz wydatków bieżących związanych z infrastrukturą
      wodociągową zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej (do czynności
      opodatkowanych podatkiem VAT), jak i do celów innych niż działalność gospodarcza
      (do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT), w całości do celów
      działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy;

                                      3· sposób obliczenia proporcji na podstawie udziału liczby m wody dostarczonej
                                            3 /odebranych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych w liczbie mwody
      dostarczonej/odebranych ścieków ogółem zapewnia dokonanie w odniesieniu do
      wydatków bieżących, obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wyłącznie o część kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającą na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane w zakresie dostarczania wody/odbioru ścieków;
    · w zakresie działalności wodociągowej oraz działalności kanalizacyjnej, wskazany we
      wniosku sposób obliczenia proporcji obiektywnie odzwierciedla część wydatków
      objętych zakresem wniosku przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą
      oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do
      których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy.
    W Państwa ocenie, najbardziej reprezentatywnym sposobem obliczenia proporcji jest
    proporcja oparta na kryterium ilościowym dostarczonej wody i odebranych ścieków do/od
    odbiorców zewnętrznych do ogólnej ilości dostarczonej wody/odebranych ścieków
    zarówno do/od odbiorców zewnętrznych, jak i odbiorców wewnętrznych. Prewspółczynnik
          3ilościowy (m) opierający się na jednoznacznych i jasnych kryteriach (wielkość działalności
    mierzona w metrach sześciennych dostarczanej wody i odprowadzonych ścieków)
    rzetelnie obrazuje specyfikę działalności wodno-kanalizacyjnej, pozwala na obiektywne
    ustalenie proporcji pomiędzy czynnościami opodatkowanymi i nieopodatkowanymi
    prowadzonej działalności.
    Państwa zdaniem, to właśnie przedstawiony przez Gminę sposób, tj. prewspółczynnik
    metrażowy, odpowiada specyfice wykonywanej przez Gminę (i jej jednostki organizacyjne)
    działalności i dokonywanych przez nią nabyć. W odniesieniu do działalności wodno-
    kanalizacyjnej klucz podziału został określony jako pre-proporcja metrażowa, polegająca
    na określeniu prewspółczynnika opartego na kryterium ilości metrów sześciennych
    ścieków odebranych/dostarczonej wody w ramach transakcji zewnętrznych podlegających
    VAT, w sumie ilości metrów sześciennych ścieków odebranych/dostarczonej wody w
    ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych
    podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT). Jak Państwo wskazali, skoro
    Gmina jest w stanie precyzyjnie określić ilość metrów sześciennych ścieków/wody, to jest
    to najbardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
    Wskazana przez Gminę metoda, za pomocą której zamierzają Państwo odliczać podatek
    VAT od wydatków bieżących związanych z infrastrukturą wodociągową oraz kanalizacyjną,
    daje możliwość obiektywnego i najbardziej rzetelnego wyodrębnienia części wydatków
    faktycznie przypadających wyłącznie na działalność gospodarczą opodatkowaną VAT w
    zakresie działalności wodno-kanalizacyjnej.
    W opinii Gminy, wskazany we wniosku sposób określenia proporcji według klucza
    metrażowego jest najbardziej reprezentatywny – najbardziej odpowiada specyfice
    wykonywanej przez Gminę działalności oraz dokonywanych przez nią nabyć. Ustalone w
    powyższy sposób udziały procentowe najdokładniej odzwierciedlają rzeczywiste
    wykorzystywanie infrastruktury, a przez to wydatków bieżących związanych z jej
    utrzymaniem, a których Gmina nie jest w stanie jednoznacznie przyporządkować do
    poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności.
    Jak Państwo wskazali, sposób określenia proporcji wskazany w rozporządzeniu nie
    odpowiada specyfice wykonywanej przez Gminę działalności w sferze wodno-
    kanalizacyjnej i specyfice związanych z nią nabyć – zupełnie tej specyfiki, w opinii Gminy,
    nie bierze pod uwagę. Sposób określenia proporcji wskazany w rozporządzeniu obliczany
    jest bowiem jako udział obrotu z działalności gospodarczej Gminy w całości dochodów
    wykonanych.
    Wskazali Państwo, że prewspółczynnik metrażowy dla:

    - działalności w zakresie wodociągów wyliczony na podstawie danych z roku 2024 r.
      wynosi (...)%,
    - działalności w zakresie kanalizacji na podstawie danych z roku 2024 r. wyniósł (...)%.
    Natomiast prewspółczynnik obliczony według wzoru dla urzędu z rozporządzenia, w
    oparciu o dane z roku 2023, wynosi (...)%.
    Przewidziany w rozporządzeniu sposób określenia proporcji – jak Państwo wskazali –
    uwzględniający wszystkie dochody, także z działalności o zupełnie innym rodzaju i innej
    specyfice, aniżeli działalność polegająca na odbiorze ścieków/dostawie wody, w przypadku
    wydatków w obszarze działalności wodno-kanalizacyjnej będzie istotnie zaniżał wartość
    wydatków przypadającą na działalność gospodarczą.
    W Państwa opinii, w przypadku wydatków związanych z odbieraniem ścieków/dostawą
    wody należy oprzeć się na realnym wykorzystaniu infrastruktury, które zasadniczo jest w
    pełni mierzalne i pozwala na możliwie obiektywne ustalenie wartości wydatków
    przypadających wyłącznie na działalność opodatkowaną VAT. Proporcja z rozporządzenia
    takich możliwości nie daje, gdyż opiera się na niewłaściwych danych, tj. takich, które nie
    uwzględniają specyfiki działalności wodno-kanalizacyjnej i specyfiki związanych z nią nabyć.
                    3Prewspółczynnik ilościowy (m) – Państwa zdaniem – opierający się na jednoznacznych i
    jasnych kryteriach (wielkość działalności mierzona w metrach sześciennych dostarczanej
    wody i odprowadzonych ścieków) rzetelnie obrazuje specyfikę działalności wodno-
    kanalizacyjnej, pozwala na obiektywne ustalenie proporcji pomiędzy czynnościami
    opodatkowanymi i nieopodatkowanymi prowadzonej działalności.
    W związku z powyższym – zdaniem Gminy – metoda wskazana w Rozporządzeniu nie
    uwzględnia, ani specyfiki działalności jednostki w zakresie działalności wodno-
    kanalizacyjnej, ani jej nabyć, dlatego nie powinna być w tym przypadku stosowana.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2h ustawy – mając na uwadze przedstawiony przez Państwa sposób
    wyliczenia prewspółczynnika – należy stwierdzić, że dla Gminy realizującej działalność
    wodociągową oraz działalność kanalizacyjną, bardziej reprezentatywnym sposobem jest
    indywidualnie wyliczony prewspółczynnik wg wskaźnika metrażowego opartego na
    kryterium ilości metrów sześciennych wody dostarczonej/odebranych ścieków w ramach
    transakcji zewnętrznych podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych
    dostarczonej wody/odebranych ścieków w ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj.
    zarówno transakcji zewnętrznych podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających
    VAT). Dane te są Państwo w stanie precyzyjne określić dzięki odpowiedniej aparaturze
    pomiarowej – służą do tego wodomierze.
    Odnosząc się zatem do przedstawionych okoliczności sprawy na tle przywołanych
    przepisów prawa stwierdzić należy, że przedstawiony przez Państwa sposób określenia
    proporcji może zostać uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez
    Państwa działalności i dokonywanych nabyć przy wykorzystaniu przedmiotowej
    Infrastruktury.
    Z podanych przez Państwa informacji wynika bowiem, że metoda ta zapewnia dokonanie
    w odniesieniu do wydatków bieżących, obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wyłącznie o część kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
    przypadającą na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
    opodatkowane w zakresie dostarczania wody oraz w zakresie odbioru ścieków.
    Prewspółczynnik wskazany przez Państwa, jak wynika z opisu sprawy, opiera się na
    jednoznacznych i jasnych kryteriach, tj. obliczany jest w oparciu o faktyczną ilość
    dostarczonej wody/odebranych ścieków ustaloną dzięki odpowiedniej aparaturze
    pomiarowej – na podstawie wskazań wodomierzy. Brak urządzeń pomiarowych występuje

    jedynie u około 1% odbiorców – rozliczenie wody i ścieków w tym przypadku realizowane
    będzie ryczałtowo na podstawie m.in. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie
    określenia przeciętnych norm zużycia wody.
    Mając zatem na uwadze Państwa wyjaśnienia oraz przedstawiony sposób wyliczenia
    prewspółczynnika według udziału ilości metrów sześciennych wody dostarczonej
    /odebranych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych podlegających VAT, w ilości
    metrów sześciennych dostarczonej wody/odebranych ścieków w ramach ogółu wszystkich
    transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych podlegających VAT i potrzeb
    własnych niepodlegających VAT), należy stwierdzić, że zapewni on obniżenie kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty
    podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej w zakresie wodociągów oraz kanalizacji czynności
    opodatkowane. Ponadto, w świetle przedstawionych okoliczności oraz Państwa wyjaśnień
    wskazana przez Państwa metoda wyliczenia prewspółczynnika w oparciu o kryterium
    ilościowe, jest metodą gwarantującą, że zakres wykorzystywania Infrastruktury do
    działalności gospodarczej nabywanych towarów i usług jest odzwierciedlony w sposób
    obiektywny i pełny.
    Podsumowanie
    1. Gmina ma prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z
      infrastrukturą wodociągową za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium
      ilości metrów sześciennych wody dostarczonej w ramach transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych dostarczonej wody w ramach
      ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych podlegających
      VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT).
    2. Gmina ma prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków bieżących związanych z
      infrastrukturą kanalizacyjną za pomocą prewspółczynnika opartego na kryterium ilości
      metrów sześciennych odprowadzonych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT, w sumie ilości metrów sześciennych odprowadzonych ścieków w
      ramach ogółu wszystkich transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych
      podlegających VAT i potrzeb własnych niepodlegających VAT).
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 oraz
    nr 2, uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym
    lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Interpretację wydałem w oparciu o Państwa wskazanie, że:

      „(...) wskazany we wniosku sposób obliczenia proporcji zapewnia dokonanie
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w
      odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na
      wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane. (...)
                      3Prewspółczynnik ilościowy (m) opierający się na jednoznacznych i jasnych kryteriach
      (wielkość działalności mierzona w metrach sześciennych dostarczanej wody i
      odprowadzonych ścieków) rzetelnie obrazuje specyfikę działalności wodno-
      kanalizacyjnej, pozwala na obiektywne ustalenie proporcji pomiędzy czynnościami
      opodatkowanymi i nieopodatkowanymi prowadzonej działalności. (...)
      Przedstawiony przez Gminę sposób odpowiada specyfice wykonywanej przez Gminę
      (i jej jednostki organizacyjne) działalności i dokonywanych przez nią nabyć. W
      odniesieniu do działalności wodnokanalizacyjnej klucz podziału został określony jako
      pre-proporcja metrażowa, polegająca na określeniu prewspółczynnika opartego na
      kryterium ilości metrów sześciennych ścieków odebranych/dostarczonej wody w
      ramach transakcji zewnętrznych podlegających VAT, w sumie ilości metrów
      sześciennych ścieków odebranych/dostarczonej wody w ramach ogółu wszystkich
      transakcji/zużyć (tj. zarówno transakcji zewnętrznych podlegających VAT i potrzeb
      własnych niepodlegających VAT). Skoro Gmina jest w stanie precyzyjnie określić ilość
      metrów sześciennych ścieków/wody, to jest to najbardziej reprezentatywny sposób
      określenia proporcji”.
    Zastrzegam, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź kontroli
    celno-skarbowej zostanie ustalone, że metoda przedstawiona we wniosku, oceniona przez
    Państwa jako najbardziej reprezentatywna, nie zapewni dokonania odliczenia podatku
    naliczonego od wydatków objętych opisem sprawy związanych bezpośrednio z
    infrastrukturą kanalizacyjną oraz infrastrukturą wodociągową wyłącznie w części
    przypadającej na działalność gospodarczą oraz nie będzie obiektywnie odzwierciedlała
    części wydatków przypadających na działalność gospodarczą w zakresie wodociągów i w
    zakresie kanalizacji oraz na inne cele, a więc nie będzie metodą najbardziej
    odpowiadającą specyfice wykonywanej przez Państwa działalności i dokonywanych przez
    Państwa nabyć, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego, bądź we własnym stanowisku,
    które – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być rozpatrzone.
    W myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Moją rolą jest wyłącznie interpretacja przepisów prawa podatkowego, a nie badanie
    poprawności dokonanych wyliczeń i podanych kwot, zatem w niniejszej interpretacji nie
    dokonywałem oceny poprawności wyliczenia prewspółczynników.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
        zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
        czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.