Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.127.2019.2.IF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-05-07
Teza: W sytuacji gdy zakupione lokale stanowią składnik majątku wspólnego małżonków (wspólność ustawowa) i są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, wówczas wartość początkową lokali stanowić będzie 100% ich wartości określonej w akcie notarialnym.
Słowa kluczowe: amortyzacja; małżeństwo; składnik-składnik majątkowy; wartość-wartość początkowa; wspólność-wspólność majątkowa; współwłasność; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 11 lutego 2019 r. (data wpływu 21 lutego 2019 r.) uzupełnionego pismem z dnia 18 kwietnia 2019 r. (data nadania 18 kwietnia 2019 r., data wpływu 24 kwietnia 2019 r.) na wezwanie Nr 0114-KDIP3-1.4011.127.2019.1.IF z dnia 26 marca 2019 r. (data nadania 26 marca 2019 r., data doręczenia 11 kwietnia 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości dokonania odpisów amortyzacyjnych od całej wartości początkowej środków trwałych stanowiących składnik majątku wspólnego małżonków – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 lutego 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości dokonania odpisów amortyzacyjnych od całej wartości początkowej środków trwałych stanowiących składnik majątku wspólnego małżonków.

Z uwagi na braki formalne, pismem Nr 0114-KDIP3-1.4011.127.2019.1.IF z dnia 26 marca 2019 r. (data nadania 26 marca 2019 r., data doręczenia 11 kwietnia 2019 r.) tut. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych.

Pismem z dnia 18 kwietnia 2019 r. (data nadania 18 kwietnia 2019 r., data wpływu 24 kwietnia 2019 r.) Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Zakład \`(...)\`. Wnioskodawca jest w związku małżeńskim z Jadwigą, gdzie obowiązuje ustrój majątkowy wspólności ustawowej.

Wnioskodawca wraz z małżonką zamierzają nabyć dwa lokale wraz z prawami z nimi związanymi w nieruchomości wspólnej, a obejmującej części wspólne budynku oraz prawo własności działki gruntu. Zakup ten w całości zostanie sfinansowany środkami pochodzącymi z działalności gospodarczej wykonywanej przez Wnioskodawcę, a które weszły do majątku wspólnego, objętego ustawową wspólnością majątkową.

Lokale Wnioskodawca wraz z małżonką zamierzają nabyć w ramach i na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie, bez udziału małżonki. Małżonka Wnioskodawcy, z którą łączy Go ustawowa współwłasność majątkowa wyraża zgodę na zakup lokali w ramach i na potrzeby prowadzonej przez męża działalności gospodarczej

W akcie notarialnym Wnioskodawca złoży wraz z żoną oświadczenia o następującej treści: "Kupujący oświadczają ponadto, iż nabycia powyższych lokali dokonają w ramach i na potrzeby prowadzonej przez Józefa N. działalności gospodarczej pod nazwą: Zakład \`(...)\`

Z uwagi na braki formalne, pismem Nr 0114-KDIP3-1.4011.127.2019.1.IF z dnia 26 marca 2019 r. (data nadania 26 marca 2019 r., data doręczenia 11 kwietnia 2019 r.) tut. Organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez:

1.  Wyjaśnienie, czy pełnomocnik Wnioskodawcy - Pan Mariusz C., jest adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym?
2.  Dostarczenia oryginału prawidłowego pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa, z którego wynika prawo Pana Mariusza C. do występowania w imieniu Wnioskodawcy Pana Józefa N. – z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
3.  Wskazanie, czy przedmiotem wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest zaistniały stan faktyczny czy też zdarzenie przyszłe oraz ilości zaistniałych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych.
4.  Wskazanie przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem interpretacji indywidualnej.
5.  Przeformułowanie pytania i przedstawienie własnego stanowiska adekwatnego do nowo sformułowanego pytania i przedstawionego stanu prawnego.

W związku z powyższym opisem zadano ostatecznie sformułowane pytanie.

Czy w sytuacji zakupienia nieruchomości wspólnie z małżonką, z którą łączy Wnioskodawcę ustawowa wspólność majątkowa, w ramach i na potrzeby prowadzonej działalności wyłącznie przez jednego z małżonków, wartość początkową nieruchomości stanowić będzie 100% wartości nieruchomości określonej w akcie notarialnym i tym samym dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego pełnej wartości początkowej?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku zakupienia nieruchomości wspólnie z małżonką, z którą łączy go ustawowa wspólność majątkowa, w sytuacji gdy wyłącznie jeden z małżonków prowadzi działalność gospodarczą, to odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od 100% wartości nieruchomości wskazanej w akcie notarialnym, jako że wartość początkowa stanowić będzie 100% jej wartości.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Jak stanowi art. 22 ust. 8 wyżej powołanej ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z treścią art. 22a ust. 1 ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Natomiast zgodnie z art. 22c pkt 1 i 2 ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu.

Z art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy wynika zaś, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Według art. 22d ust. 2 ustawy, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych, której zasady ustalania zawarte są w art. 22g ustawy. Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy, za wartość początkową środka trwałego, z uwzględnieniem ust. 2–18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę jego nabycia.

Zgodnie z art. 22g ust. 3 ww. ustawy, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

W myśl art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca wraz z małżonką zamierzają nabyć dwa lokale wraz z prawami z nimi związanymi w nieruchomości wspólnej, a obejmującej części wspólne budynku oraz prawo własności działki gruntu. Lokale te zostaną nabyte w ramach i na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Zakup ten w całości zostanie sfinansowany środkami pochodzącymi z działalności gospodarczej wykonywanej przez Wnioskodawcę, a które weszły do majątku wspólnego, objętego ustawową wspólnością majątkową.

Małżonka Wnioskodawcy, z którą łączy Go ustawowa współwłasność majątkowa wyraża zgodę na zakup lokali w ramach i na potrzeby prowadzonej przez męża działalności gospodarczej

Mając na uwadze powyższe, w sytuacji gdy zakupione lokale stanowią składnik majątku wspólnego małżonków (wspólność ustawowa) i są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, wówczas wartość początkową lokali stanowić będzie 100% ich wartości określonej w akcie notarialnym.

Tym samym Wnioskodawca będzie dokonywał odpisów amortyzacyjnych od całej wartości początkowej tych lokali.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny/zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-001 Szczecin, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.