Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.722.2025.2.LS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-04
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży lokalu użytkowego stanowiącego
środek trwały w działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
lokal-lokal użytkowy
lokal-sprzedaż lokalu
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 27 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 października 2025 r. (data
    wpływu 3 października 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest obywatelem polskim i podlega w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.
    o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, ze zm.), zwanej
    dalej “ustawą o PIT”. Wnioskodawca nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Jego źródłem dochodów jest kontrakt menedżerski oraz wynagrodzenie z tytułu
    powtarzających się świadczeń niepieniężnych na rzecz spółki z o.o., o którym mowa w art.
    176 Kodeksu spółek handlowych. W dniu 16 marca 2004 r. Wnioskodawca wspólnie z żoną
    nabyli do majątku wspólnego 50% udział w lokalu użytkowym (dalej również jako „Lokal”).
    Lokal został przekazany do użytkowania w dniu 31 marca 2004 r. oraz wprowadzony do
    ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez żonę Wnioskodawcy jednoosobowej
    działalności gospodarczej (JDG) o kodzie PKD 86.23.Z Praktyka lekarska dentystyczna,
    która jest zwolniona z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. a
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    775, ze zm.). Lokal jest amortyzowany według stawki 2,5%. Pozostałe 50% udziału w
    Lokalu jest obecnie własnością innej osoby fizycznej (dalej również jako „osoba trzecia”),
    która, podobnie jak żona Wnioskodawcy, prowadzi w tym Lokalu JDG w zakresie praktyki
    lekarskiej dentystycznej. Innymi słowy, w Lokalu znajdują się dwa oddzielne, niezależne
    gabinety dentystyczne, przy czym jeden z nich jest prowadzony przez żonę Wnioskodawcy,
    a drugi przez osobę trzecią. Wnioskodawca planuje kupić od osoby trzeciej 50% udziału w
    Lokalu do swojego majątku osobistego, jednak nie zamierza prowadzić w zakupionej
    części Lokalu działalności dentystycznej ani żadnej innej pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Wnioskodawca nie wyklucza, że w przyszłości będzie chciał sprzedaż swój
    udział w Lokalu jednocześnie ze sprzedażą udziału, który jest przedmiotem
    współwłasności małżeńskiej Wnioskodawcy i jego żony. Wnioskodawca wychodzi z
    założenia, że łatwiej będzie znaleźć nabywcę na cały Lokal, niż na 50% udział w Lokalu,
    który obecnie jest własnością Wnioskodawcy i jego żony. Sprzedaż 50% udziału w Lokalu
    nabytego od osoby trzeciej do majątku osobistego Wnioskodawcy nastąpi przed upływem
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpi nabycie tego udziału
    przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie wyklucza, że jeżeli proces poszukiwania nabywcy
    Lokalu będzie się przedłużał, wynajmie on nabyty przez siebie do majątku osobistego
    udział w Lokalu, a przychody z najmu opodatkuje ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych w ramach tzw. najmu prywatnego, tj. źródła przychodów, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT. Nabyty przez Wnioskodawcę do majątku
    osobistego udział w Lokalu nie będzie wykorzystywany w działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy (ponieważ Wnioskodawca takiej działalności nie prowadzi i nie zamierza
    prowadzić) ani żony Wnioskodawcy (która będzie wykorzystywała do prowadzonej przez
    siebie JDG wyłącznie 50% udział w Lokalu będący przedmiotem współwłasności
    małżeńskiej i nabyty w 2004 r.). Wnioskodawca nie dokonywał w ostatnich kilku latach
    żadnej transakcji zakupu lub sprzedaży nieruchomości.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Ad. 1. Wnioskodawca nabył wraz z żoną w dniu 16 marca 2004 r. do majątku wspólnego
    50% udział w lokalu użytkowym w drodze umowy sprzedaży.

    Ad. 2. Na moment nabycia przez Wnioskodawcę i jego żonę przedmiotowego udziału w
    lokalu użytkowym, między małżonkami istniała wspólność majątkowa.
    Ad. 3. Udział w lokalu użytkowym nabyty przez Wnioskodawcę i jego żonę w 2004 r. nie
    został jeszcze sprzedany, natomiast planowana jest jego sprzedaż (przedmiotem wniosku
    o interpretację jest zdarzenie przyszłe). Przedmiotowy udział w lokalu użytkowym na
    moment sprzedaży będzie stanowił środek trwały w działalności gospodarczej
    prowadzonej przez żonę Wnioskodawcy. Nie zostanie wycofany z działalności
    gospodarczej żony Wnioskodawcy.
    Ad. 4. Istnieje wspólność majątkowa małżeńska między Wnioskodawcą i jego żoną i będzie
    ona również istniała w momencie sprzedaży udziału w lokalu użytkowym.
    Ad. 5. Wnioskodawca jeszcze nie nabył od osoby trzeciej do majątku osobistego
    pozostałego 50% udziału w ww. lokalu użytkowym, natomiast planuje to zrobić
    (przedmiotem wniosku o interpretację jest zdarzenie przyszłe). Wnioskodawca planuje
    nabyć pozostałe 50% udziału w lokalu użytkowym w drodze umowy sprzedaży.
    Ad. 6. Przedmiotowy lokal nie został jeszcze sprzedany.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przychody ze
        sprzedaży 50% udziału w Lokalu, który zostanie nabyty przez Wnioskodawcę do
        jego majątku osobistego, należy w całości zaliczyć do źródła przychodów z
        odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
        PIT?
      2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przychody ze
        sprzedaży 50% udziału w Lokalu, będącego przedmiotem współwłasności
        małżeńskiej Wnioskodawcy i jego żony i stanowiącego środek trwały w prowadzonej
        przez żonę Wnioskodawcy JDG, należy w całości zaliczyć do źródła przychodów z
        pozarolniczej działalności gospodarczej żony Wnioskodawcy, o którym mowa w art.
        10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, a tym samym przychody te nie będą podlegały łączeniu
        dla celów podatkowych z przychodami, jakie Wnioskodawca osiągnie w związku ze
        sprzedażą udziału w Lokalu, który nabędzie do swojego majątku osobistego?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przychody ze sprzedaży 50% udziału w Lokalu, który zostanie
    nabyty przez Wnioskodawcę do jego majątku osobistego, należy w całości zaliczyć do
    źródła przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 ustawy o PIT. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1 Zgodnie z art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, jednym ze źródeł przychodów w podatku dochodowym od
    osób fizycznych jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 (niemającego zastosowania do
    opisanego zdarzenia przyszłego): a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
    użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa
    wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje
    w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego
    zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a
    innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
    nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej
    zamiany. Stosownie zaś do art. 30e ust. 1 ustawy o PIT, od dochodu z odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi
    19% podstawy obliczenia podatku. Art. 30e ust. 2 stanowi, że podstawą obliczenia
    podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z

    odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami
    ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o
    których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z art. 30e ust. 4 ustawy o PIT, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest
    obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: 1)
    dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
    dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub 2)
    dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Co istotne, stosownie do art. 30e ust. 5
    ustawy o PIT, dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych
    źródeł. Jak stanowi zaś art. 30e ust. 6 ustawy o PIT, przepisy ust. 1-4 nie mają
    zastosowania, jeżeli: 1) budowa i sprzedaż budynków mieszkalnych lub lokali
    mieszkalnych oraz sprzedaż gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów są
    przedmiotem działalności gospodarczej podatnika; 2) przychód ze sprzedaży
    nieruchomości i praw stanowi przychód z działalności gospodarczej lub z działów
    specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1. W odniesieniu do art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT Wnioskodawca zauważa, że przepis ten ma zastosowanie
    zarówno do zbycia lokalu mieszkalnego, jak i lokalu użytkowego, jeżeli odpłatne zbycie nie
    następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem
    pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lokalu. Jak
    wynika z opisu zdarzenia przyszłego, warunki te zostaną spełnione w przypadku
    Wnioskodawcy. Dla kwalifikacji przychodu ze sprzedaży udziału w Lokalu, który
    Wnioskodawca zamierza nabyć do swojego majątku osobistego, nie ma przy tym
    znaczenia, że Wnioskodawca jest również współwłaścicielem pozostałego 50% udziału w
    Lokalu w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, a żona Wnioskodawcy wykorzystuje
    tę część Lokalu w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W tym miejscu
    należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i
    opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809, ze zm.), zwanej dalej „KRiO”, regulujących
    małżeńskie ustroje majątkowe. Zgodnie z art. 31 § 1 KRiO, z chwilą zawarcia małżeństwa
    powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność
    ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje
    małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte
    wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Z
    przytoczonego przepisu wynika, że małżeńska wspólność majątkowa nie obejmuje
    przedmiotów majątkowych należących do majątku osobistego każdego z małżonków. Tym
    samym stroną transakcji obejmujących zakup i sprzedaż takich przedmiotów jest
    wyłącznie małżonek, do którego majątku osobistego te przedmioty należą.
    Rozporządzanie nimi nie wymaga zgody drugiego małżonka, która zasadniczo jest
    wymagana przy rozporządzeniach dotyczących przedmiotów wchodzących w skład
    majątku wspólnego. W świetle powyższego, w przypadku sprzedaży 50% udziału w Lokalu,
    nabytego przez Wnioskodawcę do majątku osobistego, podatnikiem zobowiązanym do
    rozliczenia całego przychodu ze sprzedaży tego udziału będzie wyłącznie Wnioskodawca.
    Jako, że Wnioskodawca nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej
    ani udostępniać nabytej przez siebie części Lokalu swojej żonie w celu prowadzenia w niej
    działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług dentystycznych, sprzedaż
    przedmiotowego udziału w Lokalu przed upływem 5 lat od końca roku, w którym nastąpi
    jego nabycie, będzie podlegało opodatkowaniu na zasadach przewidzianych w art. 10 ust.
    1 pkt 8 ustawy o PIT. Oznacza to, że Wnioskodawca będzie zobowiązany do złożenia
    zeznania PIT-39 w roku następującym po roku, w którym dojdzie do sprzedaży udziału w
    Lokalu. W zeznaniu tym Wnioskodawca wykaże przychód ze sprzedaży swojego udziału w
    Lokalu oraz koszty uzyskania przychodów, obejmujące, stosownie do art. 22 ust. 6c
    ustawy o PIT, udokumentowane koszty nabycia, powiększone o udokumentowane
    nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich
    posiadania. Dla kwalifikacji przychodu ze sprzedaży udziału w Lokalu do źródła

    przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, nie będzie mieć znaczenia
    okoliczność, że Wnioskodawca może przez jakiś czas wynajmować część Lokalu
    odpowiadającą nabytemu przez niego udziałowi i osiągać z tego tytułu przychody. Będzie
    to bowiem tzw. najem prywatny, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, który
    żadną miarą nie może być uznany za prowadzenie pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Jak zauważył NSA w uchwale z dnia 24 maja 2021 r., sygn. II FPS 1/21:
    Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym
    charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10
    ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.
    Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 z późn. zm.), chyba, że stanowią składnik majątkowy mienia
    osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z
    wykonywaniem działalności gospodarczej. Zasadą jest zatem kwalifikowanie przychodów
    do źródła - najem, a wyjątkiem sytuacja, w której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie
    składników majątku do kategorii "związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą" -
    do przychodów z działalności gospodarczej. Jeżeli zatem podatnik: a) nie podejmuje
    czynności zmierzających do wyraźnego wyodrębnienia przedsiębiorstwa poprzez
    stworzenie zorganizowanego zespołu składników materialnych i niematerialnych
    mających służyć tej działalności, b) nie buduje struktury organizacyjnej pozwalającej mu
    na zarządzanie tą wydzieloną częścią majątku, c) nie wypracowuje strategii tej działalności
    (planów co do jej rozwoju, badania rynku pod kątem potrzeb potencjalnych najemców,
    dostosowywania składników majątków do tych potrzeb), a jedynie lokuje nadwyżki
    posiadanych środków (uzyskiwanych z różnych źródeł przychodu) w zakup nieruchomości
    (w tym także lokali), które następnie wynajmuje, - to nie można uznać, że składniki
    majątkowe związane są z działalnością gospodarczą. To zatem podatnik decyduje o tym
    czy "powiązać" określone składniki swojego mienia z wykonywaniem działalności
    gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem niezwiązanym z działalnością
    gospodarczą i oddać np. w najem. Jak zostało wspomniane w opisie zdarzenia przyszłego,
    Wnioskodawca nie zamierza podejmować działalności gospodarczej w zakresie wynajmu
    lokali, a tym samym nabyty przez niego do majątku osobistego udział w Lokalu nie będzie
    w żaden sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ad. 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przychody ze sprzedaży 50% udziału w Lokalu, będącego
    przedmiotem współwłasności małżeńskiej Wnioskodawcy i jego żony i stanowiącego
    środek trwały w prowadzonej przez żonę Wnioskodawcy JDG, należy w całości zaliczyć do
    źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej żony Wnioskodawcy, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, a tym samym przychody te nie będą
    podlegały łączeniu dla celów podatkowych z przychodami, jakie Wnioskodawca osiągnie w
    związku ze sprzedażą udziału w Lokalu, który nabędzie do swojego majątku osobistego.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2 Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a
    ustawy o PIT przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego
    zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami
    niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z
    zastrzeżeniem ust. 2c (dotyczącego sprzedaży lokali mieszkalnych). Z przytoczonego
    przepisu wynika, że sprzedaż środków trwałych wykorzystywanych w prowadzonej
    działalności gospodarczej jest zaliczana do przychodów z tej działalności (za wyjątkiem
    lokali mieszkalnych), a tym samym podlega opodatkowaniu na takich samych zasadach
    jak inne przychody osiągane z prowadzonej działalności gospodarczej. Co więcej, w
    przypadku sprzedaży udziału w lokalu użytkowym stanowiącym przedmiot majątku
    wspólnego małżonków, wykorzystywanego w działalności gospodarczej przez jednego z
    małżonków, cały przychód ze sprzedaży udziału w lokalu podlega opodatkowaniu jako
    przychód z działalności gospodarczej osoby, która faktycznie wykorzystywała lokal dla
    celów prowadzonej działalności. W świetle powyższego należy uznać, że cały przychód ze

    sprzedaży udziału w Lokalu będącego przedmiotem współwłasności małżeńskiej
    Wnioskodawcy i jego żony będzie podlegał opodatkowaniu w ramach prowadzonej przez
    żonę Wnioskodawcy działalności gospodarczej. Przychody te nie będą podlegały łączeniu
    dla celów podatkowych z przychodami, jakie Wnioskodawca osiągnie w związku ze
    sprzedażą udziału w Lokalu, który nabędzie do swojego majątku osobistego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy:
      Jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że dokonane poza działalnością
    gospodarczą odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, przed upływem 5 lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje
    powstaniem przychodu.
    W rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, j
    eżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw
    następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie – nie jest źródłem przychodu a tym samym kwota uzyskana z odpłatnego zbycia
    nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Tak więc, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. W związku z tym, dla określenia skutków
    podatkowych tego typu transakcji istotne jest ustalenie daty, od jakiej należy liczyć bieg
    pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
        odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
        gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

        zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie.
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww.
    ustawy.
      Zgodnie z tym przepisem, za pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się
      działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Wskazać należy, że treść definicji zawartej w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6 ww. ustawy,
    daje podstawę by przyjąć, że dla uznania określonej działalności za działalność
    gospodarczą, konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków: po pierwsze, dana
    działalność musi być działalnością zarobkową, po drugie, działalnością wykonywaną w
    sposób zorganizowany oraz, po trzecie, działalność ta musi być wykonywana w sposób
    ciągły.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże, brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej
    zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych. Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności
    gospodarczej, to jego wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z
    pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i
    sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie
    stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia
    działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez
    dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do
    zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał
    zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w
    postaci zarobku.
    Zatem, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca
    2015 r. sygn. I SA/Po 919/14:

      „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane
      były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie
      dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami
      przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność
      gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.”.
    Natomiast, przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności, realizowanych w ramach mniej lub bardziej
    wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej,
    związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji.
    Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki, stanowi w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą działalność
    gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.
    W szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy
    podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio określone czynności w zakresie sprzedaży
    nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji) angażując
    środki wykraczające poza zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Istotne znaczenie, choć
    nie decydujące, mają również poszczególne elementy zdarzenia będące efektem działań
    podatnika, np. to w jaki sposób i w jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki
    majątku będące przedmiotem sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to czy
    zostaną nabyte de facto na cele inwestycyjne celem czerpania zysków z najmu lub
    sprzedaży, czy przede wszystkim na potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny.
    Przy czym każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt
    okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez
    podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego.
    Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może zatem stanowić przychód z dwóch
    źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa
    w cyt. art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Zakwalifikowanie do źródła przychodu ma ogromne
    znaczenie dla ustalenia chociażby takich kwestii, jak sposób opodatkowania przychodu,
    możliwość odliczenia kosztów jego uzyskania, możliwość skorzystania ze zwolnień
    przedmiotowych itp. W pewnych sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do
    jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować danego rodzaju przychód. Przy czym,
    jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto
    nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie np. zakwalifikowany
    częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości (działki) działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, że jej działalność w
    tym zakresie przekracza zwykły zarząd majątkiem prywatnym czego przejawem jest np.
    nabycie nieruchomości, podział nieruchomości, uzbrojenie terenu, itp.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania skutków działań podjętych przez
    Pana do właściwego źródła przychodu należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań
    związanych z odpłatnym zbyciem 50% udziału w lokalu użytkowym który zostanie nabyty
    przez Pana do majątku osobistego.
    Z opisu sprawy wynika, że planuje Pan kupić od osoby trzeciej 50% udziału w Lokalu do
    swojego majątku osobistego, jednak nie zamierza prowadzić w zakupionej części Lokalu

    działalności dentystycznej ani żadnej innej pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie
    wyklucza Pan, że w przyszłości będzie chciał sprzedać swój udział w Lokalu jednocześnie
    ze sprzedażą udziału, który jest przedmiotem współwłasności małżeńskiej Pana i Pana
    żony. Nabyty przez Pana do majątku osobistego udział w Lokalu nie będzie
    wykorzystywany w Pana działalności gospodarczej (ponieważ takiej działalności Pan nie
    prowadzi i nie zamierza prowadzić) ani Pana żony (która będzie wykorzystywała do
    prowadzonej przez siebie JDG wyłącznie 50% udział w Lokalu będący przedmiotem
    współwłasności małżeńskiej i nabyty w 2004 r.). Nie dokonywał Pan w ostatnich kilku
    latach żadnej transakcji zakupu lub sprzedaży nieruchomości.
    Wątpliwości Pana budzi kwestia, czy sprzedaż 50% udziału w lokalu użytkowym który
    zostanie nabyty przez Pana do majątku osobistego należy w całości zaliczyć do źródła
    przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W celu ustalenia prawidłowego źródła przychodów z tytułu przychodów uzyskanych z
    planowanej sprzedaży należy rozważyć, czy czynność sprzedaży powyższego udziału w
    nieruchomości zawiera znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem,
    kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    5a pkt 6 tej ustawy.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem
    sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które
    nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży,
    nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Z przedstawionych we wniosku zdarzeń nie sposób zatem przyjąć, że sprzedaż 50%
    udziału w lokalu użytkowym który zostanie nabyty przez Pana do majątku osobistego
    wygeneruje przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Całokształt czynności, a w szczególności fakt, że nie dokonywał Pan w ostatnich kilku
    latach żadnej transakcji zakupu lub sprzedaży nieruchomości oraz fakt, wychodzi Pan z
    założenia, że łatwiej będzie znaleźć nabywcę na cały Lokal, niż na 50% udział w Lokalu,
    który obecnie jest własnością Pana i Pana żony, sugeruje, że są to działania należące do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W analizowanej sprawie, czynności podejmowane przez Pana wskazują, że mieszczą się w
    zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. W
    konsekwencji, istotą Pana działań nie jest prowadzenie działalności gospodarczej, lecz
    zwykły zarząd majątkiem. Zatem kwota przychodu uzyskana ze sprzedaży nie będzie
    stanowiła przychodu ze źródła pozarolnicza działalność gospodarcza w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Okoliczności opisane we wniosku wskazują, że skutki podatkowe planowanej sprzedaży
    należy ocenić w kontekście przesłanek wynikających z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a
    także nie wskazuje czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również,
    na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części
    oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych.
    Pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku
    podatnika.
    Jak wskazano wyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 1071 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W konsekwencji przychód ze sprzedaży 50% udziału w lokalu użytkowym który zostanie
    nabyty przez Pana do majątku osobistego będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych jeśli, jak Pan wskazał w opisie zdarzenia przyszłego,
    nastąpi przed upływem pięcioletniego okresu wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast przechodząc do kwestii opodatkowania przychodu ze sprzedaży 50% udziału w
    lokalu użytkowym, wprowadzonym do ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez
    Pana żonę jednoosobowej działalności gospodarczej, będącego przedmiotem
    współwłasności małżeńskiej Pana i Pana żony należy wskazać, że na podstawie art. 14 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    W myśl natomiast art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
      ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
      których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
      lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
      niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
      udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do
      lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio.
    Jak stanowi art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przychodami z działalności gospodarczej są
    zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z
    działalnością gospodarczą składników majątku używanych aktualnie w działalności
    gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), jak i przychody uzyskane ze
    sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych
    względów wycofane. Jeżeli jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności, i dniem ich
    odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie
    stanowi przychodu z działalności gospodarczej.
    Z wniosku wynika, że w dniu 16 marca 2004 r. wspólnie z żoną nabył Pan do majątku
    wspólnego 50% udział w lokalu użytkowym w drodze umowy sprzedaży. Lokal został
    przekazany do użytkowania w dniu 31 marca 2004 r. oraz wprowadzony do ewidencji
    środków trwałych w prowadzonej przez Pana żonę jednoosobowej działalności
    gospodarczej. Lokal jest amortyzowany według stawki 2,5%. Udział w lokalu użytkowym
    nabyty przez Pana i Pana żonę w 2004 r. nie został jeszcze sprzedany, natomiast
    planowana jest jego sprzedaż. Przedmiotowy udział w lokalu użytkowym na moment
    sprzedaży będzie stanowił środek trwały w działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Pana żonę. Nie zostanie wycofany z działalności gospodarczej Pana żony.
    W tym miejscu wskazuję, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane
    w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2809 ze zm.).

    Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą
    charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości
    udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z
    małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku
    wspólnego.
            1W myśl art. 34 tej ustawy:
      Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w
      skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się
      pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.
    Zgodnie natomiast z art. 36 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
      § 3. Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub
      prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie
      przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących
      czynności.
    Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego
    każdego z małżonków.
    W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku
    wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności
    prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie
    wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia
    danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w
    trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku
    wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku
    małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu
    współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we
    współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej
    trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.
    W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w
    odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego.
    W przypadku małżonków będących współwłaścicielami nieruchomości należącej do ich
    majątku wspólnego zasadą jest, że każde z nich ma udział w całej nieruchomości wspólnej.

    Wskazać należy, że odpłatne zbycie nieruchomości stanowiącej przedmiot majątku
    wspólnego małżonków, wykorzystywanej w działalności gospodarczej przez jednego z
    małżonków, stanowi w całości przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, jedynie
    tego podmiotu, który faktycznie przedmiotową nieruchomość wykorzystywał dla celów
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Tym samym, nabywając wspólnie z żoną ww. nieruchomość stał się Pan jej
    współwłaścicielem. Nie można więc w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej
    wyodrębnić części należącej do Pana żony i części należącej do Pana, bowiem
    nieruchomość ta jest niepodzielnie własnością zarówno Pana, jak i Pana żony.
    Z powyższych względów, planowana przez Pana sprzedaż 50% udziału w lokalu
    użytkowym, będącego przedmiotem współwłasności małżeńskiej Pana i Pana żony, nie
    spowoduje powstania u Pana przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Jak bowiem wynika z wniosku, ww. udział w lokalu użytkowym był i jest
    wykorzystywany w prowadzonej przez Pana żonę działalności gospodarczej i został ujęty w
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Pana żony –
    prowadzonej dla tej działalności. Z tej też przyczyny, opisane zbycie w udziale należącym
    do Pana i Pana żony, stanowić będzie źródło przychodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Pana żonę.
    Z uwagi na powyższe, w Pana przypadku nie będzie miał zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, planowana przez Pana sprzedaż 50% udziału w lokalu użytkowym,
    wprowadzonym do ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez Pana żonę
    jednoosobowej działalności gospodarczej, będącego przedmiotem współwłasności
    małżeńskiej Pana i Pana żony, nie będzie podlegała opodatkowaniu przez Pana podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w
    konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się
    odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej.
    Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem
    poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu
    należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów
    podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej
    sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni
    powszechnie obowiązującej.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne
    skutki prawne.
    Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje

    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu
    (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku
    ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od
    zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie
    Pana chroniła.
    Dodatkowo wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to ta interpretacja nie wywołuje
    skutków podatkowych dla Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.