Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2-1/4512-1-47/16-4/MC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-09-20
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT okazjonalnej sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości i uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT.
Słowa kluczowe: działki; grunty; majątek-majątek prywatny; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; sprzedaż; współwłasność
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 4 sierpnia 2016 r. (data wpływu 9 sierpnia 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 września 2016 r. (data wpływu 15 września 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT okazjonalnej sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości i uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 9 sierpnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT okazjonalnej sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości i uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT. Wniosek uzupełniono w dniu 15 września 2016 r. o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca wraz z żoną nabył w roku 2008 na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego udział wynoszący 1/4 części w prawie własności nieruchomości gruntowej, położonej w A o powierzchni ok. 2 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta X, która składała się z działki oznaczonej geodezyjnie numerem 341/1. Nabycie nastąpiło ze wspólnych środków małżonków, tj. wchodzących w skład majątku wspólnego małżonków i tym samym nabyty udział w prawie własności nieruchomości również wszedł do majtku wspólnego Wnioskodawcy i jego żony.

Nieruchomość ta stanowiła grunt rolny (łąka), a celem nabycia była lokata prywatnego kapitału z uwzględnieniem możliwości zbycia. Na nieruchomości nie była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Nieruchomość nie była wykorzystywana w celu zarobkowym, ani do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

W roku 2012 na mocy nowego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 6 listopada 2012 r., zmianie uległo planistyczne przeznaczenie przedmiotowego gruntu - nieruchomość ta znalazła się na obszarze przeznaczonym na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, drogi wewnętrzne oraz na strefę ochronną.

W roku 2014 wszyscy współwłaściciele przeprowadzili geodezyjny podział przedmiotowej nieruchomości na 18 działek.

Na gruncie tym nie prowadzono prac angażujących własne środki finansowe Wnioskodawcy i pozostałych współwłaścicieli, mających na celu podniesienie wartości i atrakcyjności działki jak np. doprowadzenie mediów, niwelowanie terenu czy jego ogrodzenie. W roku 2015 współwłaściciele złożyli wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na doradztwie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania i z tego tytułu jest czynnym podatnikiem VAT. Osiąga również przychody z tytułu prywatnego najmu lokali mieszkalnych i użytkowych. Od tych przychodów rozlicza podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, a także podatek VAT.

Ponadto w uzupełnieniu z dnia 12 września 2016 r. Zainteresowany wskazał, że przedmiotowa nieruchomość od dnia jej nabycia nie była użytkowana przez Wnioskodawcę, ani pozostałych współwłaścicieli, tzn. nie była uprawiana, ani wykorzystywana w innym, niż rolniczy, celu. Nie jest również planowane jej użytkowanie przez współwłaścicieli do dnia jej zbycia. Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele nie udostępniali ani nie udostępniają przedmiotowej nieruchomości osobom trzecim na podstawie odpłatnych lub nieodpłatnych umów cywilnoprawnych.

Zainteresowany przed sprzedażą gruntu nie wykonywał czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych w celu zwiększenia wartości albo atrakcyjności tego gruntu (w szczególności nie ponosił nakładów na ogrodzenie, czy też uzbrojenie terenu - za przeprowadzenie przez działkę kolektora ściekowego o śr. 800 mm firma Y w ramach rekompensaty wykonała przyłącze kanalizacyjne tej działki do kolektora ściekowego - działania te nie były jednak inicjowane oraz w żaden sposób finansowane przez Wnioskodawcę ani pozostałych współwłaścicieli). W związku z tym, że przedmiotowy grunt objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do tej nieruchomości nie wydano decyzji o warunkach zabudowy oraz Wnioskodawca, ani pozostali współwłaściciele z wnioskiem o wydanie takiej decyzji nie występowali. Na wniosek współwłaścicieli nastąpił jedynie geodezyjny podział gruntu na mniejsze działki, przy czym nieruchomość w dalszym ciągu pozostaje jedna (z jedną księgą wieczystą) i planowana jest jest sprzedaż w całości w jednej transakcji, a nie sukcesywna sprzedaż poszczególnych jej części, tj. poszczególnych działek geodezyjnych.

Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele nie podejmowali i nie planują prowadzić aktywnych działań marketingowych oraz ponosić jakichkolwiek nakładów na cele reklamowe i marketingowe w celu znalezienia nabywcy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy okazjonalna sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości należącej do majątku prywatnego kwalifikowana powinna być jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co w konsekwencji powodowałoby podleganie tej transakcji podatkowi od towarów i usług i uczyniłoby Wnioskodawcę podatnikiem podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, w tym stanie faktycznym sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości, składającej się z kilkunastu działek geodezyjnych, dokonana w jednej transakcji na rzecz jednego kupującego, nie powinna być kwalifikowana jako działalność gospodarcza i tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie jest on podatnikiem VAT działającym w tym zakresie (tj. w zakresie obrotu nieruchomościami).

Wnioskodawca nie działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, za działalność opodatkowaną VAT można uznać jedynie działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Wnioskodawca planowaną przez siebie działalność nie może uznać za handlową, ani za żadną inną z wyżej wymienionych, z uwagi na cel nabycia nieruchomości, czas jej nabycia i brak aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, w szczególności polegających na przeprowadzaniu czynności mających na celu wzrost wartości nieruchomości. Celem zakupu było powiększenie zgromadzonego wspólnego majątku, a nie dalsza odsprzedaż w niedługim czasie, z zyskiem. W czasie kiedy prywatny majątek był powiększany o zakupioną nieruchomość, Wnioskodawca nawet nie mógł planować późniejszej sprzedaży wydzielonych z niej działek.

Niewątpliwie samo zbycie udziału w prawie własności nieruchomości, która składa się z kilkunastu działek wyodrębnionych geodezyjnie z jednej większej działki, nabytego na cele prywatne, nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, nawet jeżeli po nabyciu udziału w nieruchomości przez Wnioskodawcę, za sprawą uchwalonego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zmianie uległo przeznaczenie terenu, na którym położona jest ta nieruchomość, z rolnego na między innymi budowlane. Taka jednorazowa czynność polegającą na zbyciu składnika majątku prywatnego stanowi przejaw zarządu majątkiem wspólnym małżeńskim i jest zwykłym wykonywaniem prawa własności (korzystaniem z uprawnienia do rozporządzania prawem własności).

Brak aktywności Wnioskodawcy, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zawodowo zajmujących się tego rodzaju obrotem, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u wskazuje, że u Wnioskodawcy planowana transakcja mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym i tym samym nie wykazuje cech działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają między innymi wyroki NSA:

1.  z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1665/11, oraz
2.  z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn akt I FSK 621/13.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego przekazanie jest traktowane jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r., str. 1, z późn. zm.) – zwanej dalej Dyrektywą 112, „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości gruntowej istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży ww. udziału w gruncie podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Zainteresowanego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112 (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C 181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca z żoną nabył w roku 2008 na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego udział wynoszący 1/4 części w prawie własności nieruchomości gruntowej. Nabycie nastąpiło ze wspólnych środków małżonków. Nieruchomość ta stanowiła grunt rolny (łąka), a celem nabycia była lokata prywatnego kapitału z uwzględnieniem możliwości zbycia. Na nieruchomości nie była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie była też wykorzystywana w celu zarobkowym, ani do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

W roku 2012 na mocy nowego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą Rady Miasta zmianie uległo planistyczne przeznaczenie przedmiotowego gruntu - nieruchomość ta znalazła się na obszarze przeznaczonym na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, drogi wewnętrzne oraz na strefę ochronną.

W roku 2014 wszyscy współwłaściciele przeprowadzili geodezyjny podział przedmiotowej nieruchomości na 18 działek. Na gruncie tym nie prowadzono prac angażujących własne środki finansowe Wnioskodawcy i pozostałych współwłaścicieli, mających na celu podniesienie wartości i atrakcyjności działki jak np. doprowadzenie mediów, niwelowanie terenu czy jego grodzenie. W roku 2015 współwłaściciele złożyli wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegająca na doradztwie w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania i z tego tytułu jest czynnym podatnikiem VAT. Zainteresowany osiąga również przychody z tytułu prywatnego najmu lokali mieszkalnych i użytkowych. Od tych przychodów rozlicza podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, a także podatek VAT.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że przedmiotowa nieruchomość nie była uprawiana, ani wykorzystywana w innym, niż rolniczy, celu. Zainteresowany oraz pozostali współwłaściciele nie udostępniali ani nie udostępniają przedmiotowej nieruchomości osobom trzecim na podstawie odpłatnych lub nieodpłatnych umów cywilnoprawnych.

Zainteresowany przed sprzedażą gruntu nie wykonywał czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych w celu zwiększenia wartości albo atrakcyjności tego gruntu. W związku z tym, że przedmiotowy grunt objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do tej nieruchomości nie wydano decyzji o warunkach zabudowy oraz Wnioskodawca, ani pozostali współwłaściciele z wnioskiem o wydanie takiej decyzji nie występowali. Na wniosek współwłaścicieli nastąpił jedynie geodezyjny podział gruntu na mniejsze działki, przy czym nieruchomość w dalszym ciągu pozostaje jedna (z jedną księgą wieczystą) i planowana jest jest sprzedaż w całości w jednej transakcji, a nie sukcesywna sprzedaż poszczególnych jej części, tj. poszczególnych działek geodezyjnych.

Wnioskodawca nie podejmował również i nie planuje prowadzić aktywnych działań marketingowych oraz ponosić jakichkolwiek nakładów na cele reklamowe i marketingowe w celu znalezienia nabywcy przedmiotowej nieruchomości.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii ustalenia czy okazjonalna sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości należącej do majątku prywatnego kwalifikowana powinna być jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co w konsekwencji powodowałoby podleganie tej transakcji podatkowi od towarów i usług i uczyniłoby Wnioskodawcę podatnikiem tego podatku.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w analizowanej sytuacji brak jest podstaw do uznania Zainteresowanego – w związku ze sprzedażą udziału w prawie współwłasności nieruchomości gruntowej – za podatnika podatku od towarów i usług.

Pomimo, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie doradztwa gospodarczego i zarządzania i z tego tytułu jest podatnikiem VAT oraz osiąga przychody z tytułu najmu lokali mieszkalnych i użytkowych, to opisana we wniosku nieruchomość nie jest i nie była przez Niego wykorzystywana w innym, niż rolniczy, celu (w tym jako przedmiot odpłatnych czy nieodpłatnych umów cywilnoprawnych). Nieruchomość nie była wykorzystywana w celu zarobkowym ani do czynności opodatkowanych. Co prawda Zainteresowany wraz z współwłaścicielami przeprowadzili geodezyjny podział przedmiotowej nieruchomości i złożyli wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, jednak nie można tego uznać za działania, które podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością. Poza wspomnianymi wyżej działaniami, jak deklaruje Wnioskodawca, nie poniósł On i nie zamierza ponieść innych nakładów związanych z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, np. na ogrodzenie, uzbrojenie terenu, wystąpienie o warunki zabudowy. Ponadto Zainteresowany nie podejmował i nie planuje prowadzić aktywnych działań marketingowych w celu znalezienia nabywcy gruntu.

W niniejszej sprawie, brak jest zatem przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wskazanego we wniosku udziału w prawie własności nieruchomości gruntowej wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie podjął takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.

W związku powyższym, Wnioskodawca sprzedając przedmiotowy udział w prawie własności nieruchomości gruntowej będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, zatem czynność ta nie będzie oznaczać wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawi Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie planowanego sprzedaży udziału w prawie własności nieruchomości gruntowej, a dostawę tą cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Podsumowując, Wnioskodawca sprzedając udział w prawie własności nieruchomości nie będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT, a czynność sprzedaży przedmiotowego udziału w nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wobec powyższego, udzielona interpretacja indywidualna jest wiążąca jedynie dla Zainteresowanego, a nie dla pozostałych współwłaścicieli planujących sprzedaż udziału w prawie własności nieruchomości.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.