Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.789.2024.2.MAP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-22
Teza: Opodatkowanie przychodów z najmu.
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
najem
opodatkowanie
Zagadnienia: Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od
niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-
Rozdział 2 Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych-
Przychody podlegające opodatkowaniu ryczałtem od
przychodów ewidencjonowanych-Przychody z tytułu
najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy
Przepisy: [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 1-art. 2-ust. 1a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 października 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy opodatkowania przychodów z najmu. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi
    na wezwanie – pismem z 3 stycznia 2025 r. (wpływ 3 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest niemieckim rezydentem podatkowym. W 2020 r. zakupiła ½ udziału
    w mieszkaniu w ..., znajdującym się w ... na ul. ... (dalej jako: „Nieruchomość”) celem lokaty
    kapitału i realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych w trakcie czasowego pobytu w
    Polsce. Niezależnie od tego celem uzyskania środków na pokrycie opłat administracyjnych
    związanych z mieszkaniem i wykorzystaniem okresów, w których Wnioskodawczyni, ani
    drugi współwłaściciel nie korzysta z mieszkania wynajmowała mieszkanie w ramach najmu
    krótko i średnioterminowego. Wnioskodawczyni nigdy nie prowadziła działalności z
    zakresu świadczenia usług hotelarskich, ani prowadzenia pensjonatów, czy też domów
    gościnnych (typu ... ). Intencją Wnioskodawczyni jest uzyskanie potwierdzenia w zakresie
    możliwości zakwalifikowania przychodów z tytułu najmu do źródła przychodów, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw.
    najmu prywatnego).
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni doprecyzowała, że jest osobą fizyczną, która
    nie ma na terenie Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania w myśl art. 3 ust. 2a
    ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 226 ze zm). Przychód z tytułu najmu wskazanego we wniosku mieszkania
    Wnioskodawczyni zalicza do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych - jako najem prywatny. Wnioskodawczyni
    pierwszy przychód z najmu ww. mieszkania uzyskała w maju 2019 r.
    Pytanie (ostatecznie postawione w uzupełnieniu wniosku)
    Czy Wnioskodawczyni prawidłowo traktuje przedstawioną formę wynajmu
    krótkoterminowego, jako najem prywatny podlegający opodatkowaniu ryczałtem od
    przychodów ewidencjonowanych, wg stawki 8,5%?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Zgodnie z Uchwałą NSA z 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21, w której wskazano: „To
    zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego mienia z
    wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie majątkiem
    niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem (...)” stanowisko
    Wnioskodawczyni jest uzasadnione.
    W ocenie Wnioskodawczyni, rozliczanie przychodu na zasadach najmu prywatnego jest
    prawidłowe, gdyż nieruchomość nie wejdzie w skład majątku działalności gospodarczej, a
    najem nie ma charakteru zorganizowanego w ramach głównego profilu Jej działalności
    gospodarczej (mimo wspomagania się portalami pośredniczącymi w płatnościach i
    ogłoszeniach) i stanowiącego główne źródło przychodu.
    Wnioskodawczyni ma zatem prawo do traktowania przedstawionego najmu jako tzw.
    najem prywatny, bez konieczności prowadzenia go w ramach działalności gospodarczej i
    ma prawo do rozliczania się z tytułu podatku dochodowego co miesiąc od całości
    uzyskanych przychodów z najmu, rozliczając się ryczałtem i składając PIT-28.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i
        praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw – jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne

        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Stosownie do art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik ma miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko
    od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce
    (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że jest Pani niemieckim rezydentem
    podatkowym i osobą, która nie ma na terenie Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
    zamieszkania w myśl art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    2020 r. zakupiła Pani ½ udziału w mieszkaniu w ... , celem lokaty kapitału i realizacji
    własnych potrzeb mieszkaniowych w trakcie czasowego pobytu w Polsce. Niezależnie od
    tego celem uzyskania środków na pokrycie opłat administracyjnych związanych z
    mieszkaniem i wykorzystaniem okresów w których Wnioskodawczyni, ani drugi
    współwłaściciel nie korzysta z mieszkania, wynajmowała Pani mieszkanie w ramach najmu
    krótko i średnioterminowego. Nigdy nie prowadziła Pani działalności z zakresu
    świadczenia usług hotelarskich, ani prowadzenia pensjonatów, czy też domów gościnnych
    (typu ...). Przychód z tytułu najmu wskazanego we wniosku mieszkania zalicza Pani do
    źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych - jako najem prywatny. Pierwszy przychód z najmu ww. mieszkania
    uzyskała Pani w maju 2019 r.
    W odniesieniu do dochodów (przychodów) uzyskiwanych z tytułu najmu nieruchomości
    położonej w Polsce należy wskazać na art. 6 ust. 1 umowy między Rzecząpospolitą Polską
    a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i od majątku z 14 maja 2003 r. (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 12
    poz. 90, dalej: umowa polsko-niemiecka), zgodnie z którym:
      Dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z
      gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim Umawiającym się
      Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.
    Zgodnie z art. 6 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej:
      Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego
      Umawiającego się Państwa, na terytorium którego dany majątek jest położony.
      Określenie to obejmuje w każdym przypadku mienie przynależne do majątku
      nieruchomego, żywy i martwy inwentarz gospodarstw rolnych i leśnych, prawa, do
      których mają zastosowanie przepisy prawa powszechnego dotyczące nieruchomości
      gruntowych, prawa użytkowania nieruchomości, jak również prawa do stałych lub
      zmiennych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa do eksploatacji złóż
      mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych; statki morskie, statki żeglugi
      śródlądowej i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.
    Stosownie do art. 6 ust. 3 umowy polsko-niemieckiej:

      Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu stosuje się do dochodu osiągniętego z
      bezpośredniego użytkowania, najmu, dzierżawy lub innego rodzaju użytkowania
      majątku nieruchomego.
    Zgodnie z powyżej wyrażonymi zasadami, państwo miejsca położenia majątku
    nieruchomego dysponuje pełnym prawem do nakładania podatku na przychody z niego
    uzyskiwane przez osoby będące rezydentami innych państw.
    Zatem przychody (dochody) osiągane przez niemieckiego rezydenta podatkowego z
    majątku nieruchomego położonego w Polsce są opodatkowane w Polsce. Przychodem z
    majątku nieruchomego położonego w Polsce są w szczególności przychody z wynajmu
    nieruchomości położonych w Polsce.
    Na podstawie zaprezentowanych przepisów prawa podatkowego oraz opisu wniosku
    stwierdzam, że w związku z faktem, że posiada Pani w Polsce ograniczony obowiązek
    podatkowy, tj. podlega Pani opodatkowaniu jedynie od przychodów uzyskanych na
    terytorium Polski, powinna Pani w Polsce opodatkować przychody uzyskiwane z wynajmu
    nieruchomości położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 8 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do
      jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
      pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu
      według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odrębnymi
    źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6:
      – pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
      – najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
      charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
      rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
      prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
      związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).
    Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Z kolei, zgodnie z treścią art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;
      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Z tych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest
    pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe
    warunki:
      zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 powoływanej
      ustawy, pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością
      gospodarczą,
      nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ww. ustawy, oraz
      wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
      przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób
      fizycznych.
    Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu,
      dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników
      majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest najem,
    wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.
    Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że najem dla celów podatkowych może być
    traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza albo jako odrębne źródło
    przychodów (tzw. najem prywatny). Jeśli najem faktycznie spełnia obiektywne przesłanki
    uznania go za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 przywołanej ustawy lub
    jego przedmiotem są składniki majątku związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, to powinien zostać rozliczony na zasadach właściwych dla tej działalności,
    niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.
    Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu
    dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot
    najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej
    rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.

    Tak więc podatnicy mogą osiągać przychody z najmu niestanowiącego przedmiotu
    pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z najmu w ramach prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty
    na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim
    jest umowa najmu.
    Na tle przedstawionych regulacji prawnych najem stanowi odrębne od działalności
    gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest w ramach
    działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy przedmiotem
    najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą albo najem jest
    przedmiotem tej działalności, wynajmowanie nieruchomości zaliczane jest do źródła
    przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Wskazać trzeba także na uchwałę NSA z 24 maja 2021 r. sygn. akt II FPS 1/21, w której
    stwierdzono:
      To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego
      mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
      majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem (...).
      Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o
      podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów
      wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który
      został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności
      gospodarczej.
      Zasadą jest kwalifikowanie przychodów do źródła – najem, a wyjątkiem sytuacja, w
      której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do kategorii
      „związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą” – do przychodów z
      działalności gospodarczej.
    Przychody z najmu zaliczane są zatem bez ograniczeń do źródła przychodów
    wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    chyba że przedmiot najmu stanowi składnik majątkowy związany z wykonywaną
    działalnością gospodarczą.
    W treści wniosku wskazała Pan i, że przychód z tytułu najmu wskazanego we wniosku
    mieszkania zalicza Pani do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych - jako najem prywatny.
    Na podstawie zaprezentowanych przepisów prawa podatkowego oraz opisanego stanu
    faktycznego , uzyskiwane przez Panią przychody z tytułu najmu lokalu mieszkalnego
    wskazanego we wniosku kwalifikują się do przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast, zgodnie z art. 9a ust. 6 ww. ustawy:
      Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6,
      są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na
      zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    Zasady opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne uregulowane są w przepisach ustawy z dnia 20 listopada
    1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 776 ze zm.).
    Jak stanowi art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

      Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
      podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.
    Stosownie do art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają
      otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
      pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i
      innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
      ustawy o podatku dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w
      naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11
      ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) tej ustawy:
      Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów, o których
      mowa w art. 6 ust. 1a, do kwoty 100 000 zł; od nadwyżki ponad tę kwotę ryczałt od
      przychodów ewidencjonowanych wynosi 12,5% przychodów.
    Z powyższego wynika, że zgodnie z art. 2 ust. 1a cyt. ustawy, przychody z tytułu:
      najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym
      charakterze oraz
      dzierżawy, poddzierżawy działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa
      rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów
      specjalnych produkcji rolnej
    - które nie są uzyskiwane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej,
    opodatkowuje się na zasadach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy Kodeks cywilny.
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane wyżej przepisy
    prawa podatkowego stwierdzić należy, że uzyskane przez Panią przychody uzyskane z
    wynajmu udziału w lokalu mieszkalnym położonym w Polsce, podlegają opodatkowaniu w
    Polsce. Stanowią one przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (tzw. najem prywatny). Przychody osiągnięte z

    tytułu wynajmu lokalu mieszkalnego na zasadach najmu prywatnego, opodatkowane są
    ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, stosownie do art. 2 ust. 1a w zw. z art. 6
    ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne według stawki 8,5%, do kwoty 100 000 zł. Natomiast po
    przekroczeniu wskazanego limitu przychodów w wysokości 100 000 zł, od nadwyżki ponad
    tę kwotę należy opłacać podatek według stawki 12,5% przychodów.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Przedmiotowa interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem zapytania. Inne
    kwestie nie podlegały ocenie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.