Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.489.2025.1.EK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-19
Teza: Określenie momentu powstania obowiązku podatkowego dla
czynności wyprodukowania energii elektrycznej w instalacji
fotowoltaicznej.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna
faktura-faktura VAT
faktura-wystawienie faktury
gmina
obowiązek-obowiązek podatkowy
prosument
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - dostawa energii elektrycznej,
cieplnej lub chłodniczej oraz gazu ziemnego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Termin wystawienia
faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 31
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 3-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 7-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i-ust. 8
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie określenia momentu
    powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży energii elektrycznej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”).
    Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1465 ze zm.; dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”) Gmina jest wyposażona w
    osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina wykonuje
    zadania własne (określone w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym) samodzielnie lub
    poprzez powołane gminne jednostki organizacyjne.
    W strukturze organizacyjnej Gminy znajdują się m.in. następujące jednostki organizacyjne:
    · Szkoła Podstawowa (...) w A,
    · Szkoła Podstawowa (...) w B,

    · Szkoła Podstawowa (...) w C,
    · Publiczne Przedszkole,
    · Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej,
    · Gminny Zakład (...),
    · Gminny Żłobek,
    · Urząd Gminy w A.
    Wyżej wskazane jednostki organizacyjne podlegają tzw. centralizacji dla celów podatku
    VAT z Gminą.
    W Gminie zostały zamontowane instalacje fotowoltaiczne (dalej: „Instalacje”) na
    następujących obiektach/budynkach (dalej łącznie: „Budynki” lub „Obiekty”):
    1. Budynku przedszkolno-żłobkowym (...).
    2. Oczyszczalni ścieków (...).
    3. Sali gimnastycznej przy Szkole Podstawowej (...) w C.
    Gmina nie wyklucza również montażu Instalacji na kolejnych obiektach/budynkach
    należących do Gminy.
    W związku z uruchomieniem Instalacji na Obiektach i wytwarzaniem z ich udziałem energii
    elektrycznej, która jest/będzie wprowadzana do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej,
    Gmina jest/będzie – w jej ocenie – prosumentem energii odnawialnej w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024
    r., poz. 1361; dalej: „ustawa o OZE”). Okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w umowie
    kompleksowej na sprzedaż i dystrybucję energii elektrycznej zawartej z
    przedsiębiorstwem energetycznym (dalej: „Przedsiębiorstwo energetyczne”). W
    przedmiotowej umowie brak jest zapisów dotyczących dokumentowania przez Gminę za
    pomocą faktur VAT dostaw wytworzonej z udziałem Instalacji energii elektrycznej oraz
    kwestii ewentualnych terminów płatności potencjalnych należności z tego tytułu.
    Wytworzona w Instalacjach energia elektryczna, która następnie jest/będzie
    odprowadzona do sieci Przedsiębiorstwa energetycznego, jest/będzie rozliczana w
    ramach tzw. „net-billingu”. Model ten przewiduje, że wyprodukowana i wprowadzona do
    sieci energia elektryczna jest/będzie zapisywana wartościowo jako tzw. depozyt
    prosumencki na indywidualnym koncie Gminy i będzie pomniejszać kwotę podlegającą
    (ewentualnie) zapłacie przez Gminę na rzecz Przedsiębiorstwa energetycznego w danym
    okresie rozliczeniowym z tytułu zużycia prądu przez Obiekty (Gminę). W konsekwencji
    koszty zakupu przez Gminę energii elektrycznej niezbędnej do korzystania z Obiektów
    stają się niższe (z uwagi na rozliczenie nabytej przez Gminę od Przedsiębiorstwa
    energetycznego energii elektrycznej z energią elektryczną wyprodukowaną w Instalacjach).
    Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a,
    dokonuje rozliczenia wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej od 1 lipca 2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej,
    prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
    odnawialnej, wytwarzającego energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii,
    której przyłączenie do sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii
    elektrycznej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31
    marca 2022 r., z wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej
    pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o OZE rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w
    odniesieniu do prosumenta energii odnawialnej – dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o

    których mowa w ust. 2a-2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego
    dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta
    energii odnawialnej.
    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a,
    dokonuje rozliczenia, o którym mowa w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii
    sumarycznie zbilansowanych zgodnie z ust. 2a-2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością
    energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną
    w sposób określony w art. 4b, oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci,
    ustaloną w sposób określony w art. 4c ust. 3.
    Zgodnie z art. 4b ust. 1 ustawy o OZE, w przypadku, gdy prosument energii odnawialnej
    lub prosument zbiorowy energii odnawialnej wytworzył energię elektryczną w
    odnawialnym źródle energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w
    okresie od 1 lipca 2022 r. do 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której
    mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i
    stanowi iloczyn:
    1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
      niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej w art.
      4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne oraz
    2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 5, wyznaczonej dla
      danego miesiąca kalendarzowego.
    Zgodnie z art. 4b ust. 2 ustawy o OZE, w przypadku gdy prosument energii odnawialnej,
    prosument zbiorowy energii odnawialnej lub prosument wirtualny energii odnawialnej
    wytworzył energię elektryczną w odnawialnym źródle energii i wprowadził ją do sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o
    której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego
    i stanowi sumę następujących iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów
    rozliczania niezbilansowania (t) w tym miesiącu:
    1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej
      przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej
      lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej oznaczonej w art. 4 ust. 2b
      symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną;
    2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli wartość tej
      ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to w celu
      wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t przez
      prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie prosumentem
      zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym energii odnawialnej
      przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    Instalacja zamontowana na konkretnym Obiekcie jest/będzie wykorzystywana tylko przez
    dany Obiekt. Wytwarzanie prądu w przedmiotowej Instalacjach odbywa się/będzie
    odbywać się w sposób ciągły. Gmina nie przewiduje sprzedaży prądu wytworzonego w
    Instalacjach podmiotom trzecim.
    W przypadku występowania nadwyżek wartości energii elektrycznej wyprodukowanej
    przez Instalacje umieszczone na Obiektach nad wartością energii pobranej z sieci i zużytej
    w danym Budynku, niewykorzystane środki pochodzące z depozytu prosumenckiego
    stanowią/będą stanowiły nadpłatę zwracaną Gminie przez Przedsiębiorstwo
    energetyczne. Stosownie bowiem do treści art. 4 ust. 11 pkt 2 ustawy o OZE jeśli
    prosument energii nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca kalendarzowego
    środków odpowiadających wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych miesięcy

    kalendarzowych, to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest zwracana
    prosumentowi energii przez sprzedawcę w terminie nie dłuższym niż do końca 13
    miesiąca następującego po danym miesiącu. Wysokość zwracanej nadpłaty nie może
    przekroczyć dwudziestu procent wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w
    miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty.
    Przykładowo Gmina otrzymała od Przedsiębiorstwa energetycznego fakturę za
    dostarczoną na jej rzecz w okresie od 14 lutego 2025 r. do 28 lutego 2025 r., energię
    elektryczną z terminem płatności oznaczonym jako 1 kwietnia 2025 r. Na tej fakturze
    Przedsiębiorstwo energetyczne wskazało również wartość energii elektrycznej
    wprowadzonej przez Gminę do sieci (depozyt prosumencki) w kwocie (...) zł. Depozyt ten
    nie pomniejszył należności za ww. okres.
    Następnie w kolejnym miesiącu Gmina otrzymała od Przedsiębiorstwa energetycznego
    fakturę za dostarczoną na jej rzecz energię elektryczną w okresie od 1 marca 2025 r. do 31
    marca 2025 r. wraz z rozliczeniem depozytu w wysokości (...) zł. Data wystawienia
    przedmiotowej faktury to 6 kwietnia 2025 r., zaś wskazany na niej termin płatności to 22
    kwietnia 2025 r. W tym miesiącu nastąpiło uwzględnienie depozytu prosumenckiego
    powstałego w lutym 2025 r. W konsekwencji kwota do zapłaty za tę fakturę została
    pomniejszona o (...) zł.
    Gmina powzięła wątpliwości co do terminu powstania po jej stronie obowiązku
    podatkowego z tytułu wprowadzenia energii elektrycznej wytworzonej w Instalacjach
    zamontowanych na Obiektach do sieci energetycznej Przedsiębiorstwa energetycznego.

## Pytanie

Kiedy na gruncie podatku VAT po stronie Gminy powstaje obowiązek podatkowy z tytułu
    wprowadzenia do sieci energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie
    wyprodukowany w Instalacjach zamontowanych na Obiektach?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Gminy, obowiązek podatkowy na gruncie podatku VAT z tytułu wprowadzenia do
    sieci energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie wyprodukowany w
    Instalacjach zamontowanych na Obiektach powstaje/powstanie z chwilą wystawienia
    przez Gminę faktury z tego tytułu.
    Uzasadnienie stanowiska Gminy
    W myśl generalnej reguły sformułowanej w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru lub wykonania usługi. Z
    przytoczonego przepisu wynika, że obowiązek podatkowy w przypadku świadczenia usług,
    co do zasady, powstaje z chwilą ich wykonania.
    Tym niemniej od powyższej zasady są również przewidziane wyjątki i tak, stosownie do
    treści ust. 5 pkt 4 lit. a) ww. art., obowiązek podatkowy z tytułu dostaw energii
    elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego powstaje z chwilą
    wystawienia faktury. Jednocześnie, zgodnie z treścią ust. 7 ww. art. w przypadkach, o
    których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury lub wystawił ją z
    opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminów wystawienia
    faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku, gdy nie określono takiego
    terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których
    mowa w art. 106a pkt 2 tej ustawy, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika
    podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz

    osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Natomiast zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy
    o VAT, w przypadku, o którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4 tej ustawy fakturę wystawia się
    nie później niż z upływem terminu płatności.
    Mając na uwadze powyższe należałoby uznać, że obowiązek podatkowy na gruncie VAT w
    stosunku do dostawy energii elektrycznej powstanie z chwilą wystawienia faktury, lecz nie
    później niż z chwilą upływu terminu płatności.
    Tożsame stanowisko potwierdził również DKIS w interpretacji indywidualnej z 7 grudnia
    2023 r. sygn. 0114-KDIP4-1.4012.532.2023.2.DP, w której potwierdził, że: „Z powyższych
    przepisów wynika, że obowiązek podatkowy dla transakcji dostawy m.in. energii
    elektrycznej powstaje z chwilą wystawienia faktury. Natomiast w sytuacji, gdy podatnik nie
    wystawił faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje nie późnej
    niż z chwilą upływu terminu płatności. Innymi słowy, moment rozliczenia podatku
    należnego w związku z dostawami energii elektrycznej jest uzależniony od momentu
    wystawienia faktury, jednak nieprzekraczalnym momentem jest termin płatności ustalony
    pomiędzy stronami”.
    Gmina w zawartej z Przedsiębiorstwem energetycznym Umowie nie określiła terminu
    płatności w stosunku do dostawy prądu wyprodukowanego w Instalacjach
    zamontowanych na Obiektach. Skoro zatem taki termin nie został przez strony Umowy
    określony należałoby uznać, że obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzenia do sieci
    energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie wyprodukowany w Instalacjach
    zamontowanych na Obiektach, powstaje/powstanie z chwilą wystawienia przez Gminę
    faktury z tego tytułu.
    W konsekwencji, w ocenie Gminy, obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzenia do sieci
    energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie wyprodukowany w Instalacjach
    zamontowanych na Obiektach powstaje/powstanie z chwilę wystawienia przez Gminę
    faktury z tego tytułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. W myśl tego przepisu:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach − rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży − rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy bezwzględnym warunkiem dla uznania, że dostawa
    towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jest „odpłatność” za daną czynność. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy
    towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym
    wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga
    zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego
    towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów czy świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu musi być wykonana przez podatnika.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi natomiast przepis art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Treść powyższych przepisów znajduje odzwierciedlenie w art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE z 11 grudnia 2006 r. L 347/1), zgodnie z którym:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status,
    wynikający z art. 15 ust. 6 ustawy, na mocy którego:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań, oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych
    czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii
    podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
    podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne
    dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie
    gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność. Posiada osobowość prawną, a zatem zdolność do działania we
      własnym imieniu.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszelkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. (...).
    Realizacja tych zadań następować może także w drodze dostawy towarów i świadczenia
    usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług co do zasady
    odpłatnych). Gmina, w celu wypełnienia nałożonych na nią zadań, organizuje warunki
    dla innych podmiotów bądź bezpośrednio uczestniczy w obrocie gospodarczym.
    Zgodnie z art. 2 pkt 19 i pkt 27a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach
    energii (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.), zwanej dalej „ustawa o OZE”:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      19) mikroinstalacja - instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy
      zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci
      elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy
      osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc
      zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW;
      27a) prosument energii odnawialnej - odbiorcę końcowego wytwarzającego energię
      elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
      mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego
      odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to

      przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z
      przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o
      statystyce publicznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 773).
    Stosownie do art. 3 ustawy o OZE:
      Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii
      elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i
      warunkach określonych w ustawie - Prawo energetyczne, z wyłączeniem
      wytwarzania energii elektrycznej:
      1) w mikroinstalacji;
      2) w małej instalacji;
      3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33
      ustawy - Prawo energetyczne;
      4) wyłącznie z biopłynów.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca
      2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego
      energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do
      sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z
      wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej
      pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    W myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o OZE:
      Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do prosumenta energii
      odnawialnej – dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2a-2d,
      na podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru
      ilości energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta energii odnawialnej.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a-7 ustawy o OZE.
    Stosownie do treści art. 4 ust. 2b ustawy o OZE:
      Rozliczenia pomiędzy sprzedawcą, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, a prosumentem
      energii odnawialnej, prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub
      prosumentem wirtualnym energii odnawialnej są prowadzone na podstawie ilości
      energii sumarycznie zbilansowanej w każdej godzinie. Sumarycznie zbilansowana
      ilość energii elektrycznej, wprowadzona do i pobrana z sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej, przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej,
      jest wyznaczana dla danej godziny metodą wektorową według następującego wzoru:
      Eb(t) = Ep(t) – Ew(t)
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      Eb(t) – ilość energii sumarycznie zbilansowanej w godzinie (t), wyrażoną w kWh,
      podlegającą rozliczeniu w danym okresie rozliczeniowym; wartość dodatnia oznacza
      ilość energii elektrycznej pobranej w danej godzinie (t) z sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej, a wartość ujemna oznacza ilość energii elektrycznej
      wprowadzonej w danej godzinie (t) do tej sieci,

      Ep(t) – sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej pobranej w godzinie (t) z
      sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh,
      Ew(t) – sumę ze wszystkich faz ilości energii elektrycznej wprowadzonej w godzinie (t)
      do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, wyrażoną w kWh, przy czym dla
      prosumenta wirtualnego energii odnawialnej jako ilość energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przyjmuje się ilość
      energii elektrycznej wytworzonej w instalacji odnawialnego źródła energii
      wyznaczoną zgodnie z ust. 2 pkt 3 lit. b.
    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa
      w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z
      ust. 2a-2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób
      określony w art. 4b, oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną
      w sposób określony w art. 4c ust. 3.
    Na mocy art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:
      Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii
      elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w
      ustawie – Prawo przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 3 tej ustawy.
    Natomiast art. 4 ust. 11 ustawy o OZE stanowi, że:
      W przypadku gdy:
      1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie
        odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
        elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci
        zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym mowa
        w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o których
        mowa w ust. 4;
      2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
        prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa
        w ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca
        kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej
        wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w
        okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki
        stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej,
        prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi wirtualnemu
        energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w
        terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po danym
        miesiącu.
    Zgodnie z art. 4 ust. 11a pkt 1 ustawy o OZE:
      Wysokość zwracanej nadpłaty, o której mowa w ust. 11 pkt 2, nie może przekroczyć
      20% wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w miesiącu
      kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty – w przypadku gdy wartość energii
      elektrycznej wytworzonej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej jest wyznaczana zgodnie z art. 4b ust. 1.
    W myśl art. 4b ust. 1 ustawy o OZE:

      W przypadku prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej, który po raz pierwszy wytworzył energię elektryczną w instalacji
      odnawialnego źródła energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej do dnia 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o
      której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca
      kalendarzowego i stanowi iloczyn:
      1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
      niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej w
      art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne;
      2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 6,
      wyznaczonej dla danego miesiąca kalendarzowego.
    Stosownie do art. 4b ust. 2 ustawy o OZE:
      W przypadku prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, który po raz pierwszy
      wytworzył energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii i wprowadził
      ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od dnia 1 lipca 2024 r., wartość
      energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla
      każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi sumę następujących iloczynów
      wyznaczonych dla poszczególnych okresów rozliczania niezbilansowania (t) w tym
      miesiącu:
      1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej
      oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną;
      2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli
      wartość tej ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to w
      celu wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t
      przez prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie prosumentem
      zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym energii odnawialnej
      przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    Zgodnie z art. 4b ust. 4 ustawy o OZE:
      Rynkowa cena energii elektrycznej ustalana jest dla każdego okresu rozliczania
      niezbilansowania, w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu
      Europejskiego i Rady (UE) 2019/943 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie rynku
      wewnętrznego energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 158 z 14.6.2019, str. 54), zwanego
      dalej „rozporządzeniem 2019/943”, jako ważona wolumenem obrotu średnia z cen
      energii elektrycznej określonych dla polskiego obszaru rynkowego dla wszystkich
      sesji notowań danej doby w systemie kursu jednolitego na rynkach dnia następnego,
      prowadzonych:
      1) przez giełdę towarową w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 października
      2000 r. o giełdach towarowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 910) oraz
      2) w ramach jednolitego łączenia rynków dnia następnego prowadzonego przez
      wyznaczonych operatorów rynku energii elektrycznej.
    Przepisy art. 4c ust. 1-6 ustawy o OZE definiują tzw. „depozyt prosumencki”:
      1. Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o
      których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej , „kontem prosumenta”, na którym

      ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których
      mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za energię
      elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną wprowadzoną do sieci,
      zwaną dalej „depozytem prosumenckim”.
      2. Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
      energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii elektrycznej od sprzedawcy
      prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa w ust. 1.
      3. Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa w ust.
      2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów, dla
      wszystkich okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie rozliczeniowym, ilości
      energii elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez
      prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub
      prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem
      Eb(t) przyjmującym wartość dodatnią, oraz ceny sprzedaży energii elektrycznej
      uwzględniającej obowiązkowe obciążenia podatkowe i fiskalne, stosowanej w
      rozliczeniach pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla tego okresu rozliczenia
      niezbilansowania.
      4. Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego
      jest ustalana, zwiększana o współczynnik 1,23 i przyporządkowywana do konta
      prosumenckiego w kolejnym miesiącu kalendarzowym.
      5. Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na koncie
      prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako depozyt
      prosumencki na koncie prosumenta.
      6. Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
      prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art. 4 ust.
      11 pkt 2 środki umarza się.
    Z kolei art. 40 ust. 1-1aa ustawy o OZE wskazuje, że:
      1. Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42
      ust. 1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE
      sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na
      podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy - Prawo energetyczne.
         1a.Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że
      rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej,
      prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
      odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub
      umowy sprzedaży.
      1aa. Sprzedawcą wybranym, o którym mowa w ust. 1a, może być także sprzedawca
      zobowiązany.
    W świetle zacytowanych wyżej przepisów na gruncie ustawy sprzedaż energii
    elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii wyprodukowanej z odnawialnych źródeł
    energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje się w definicję działalności
    gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna
    dostawa towarów na zasadach dla niej określonych. Kwalifikacji tej nie zmienia treść
    art. 4 ust. 8 ustawy o OZE, gdyż ustawa definiuje we własnym zakresie działalność
    gospodarczą i definicja ta jest szersza niż np. zakres działalności gospodarczej
    wynikający z ustawy Prawo przedsiębiorców.

    Znajduje to potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C-219/12 Fuchs, w którym Trybunał uznał, że:
      „Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym
      lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po
      pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii
      elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po
      drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym,
      stanowi «działalność gospodarczą» w rozumieniu tych przepisów”.
    Ustawa nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww.
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono
    postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może
    również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub
    usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy,
    musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje
    się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako
    odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w sprawie
    C#219/12.
    W okolicznościach analizowanej sprawy sprzedaż energii elektrycznej należy
    rozpatrywać jako działalność gospodarczą w kontekście art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwa
    w związku z tą dostawą należy uznać za podatnika podatku od towarów i usług, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem dokonują Państwo dostawy energii
    elektrycznej wytworzonej w instalacjach fotowoltaicznych na podstawie umowy
    cywilnoprawnej, która została zawarta z przedsiębiorstwem energetycznym.
    Wprowadzając wyprodukowaną w instalacji fotowoltaicznej energię do sieci
    energetycznej dokonują Państwo jako prosument i podatnik VAT, na rzecz
    przedsiębiorstwa energetycznego, dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Dostawa energii elektrycznej nie została przez ustawodawcę wymieniona jako
    zwolniona od podatku, w konsekwencji stanowi ona czynność opodatkowaną
    podatkiem od towarów i usług.
    W przedstawionej sytuacji Państwa wątpliwości dotyczą terminu powstania po Państwa
    stronie obowiązku podatkowego z tytułu wprowadzenia energii elektrycznej
    wytworzonej w instalacjach zamontowanych na obiektach, do sieci energetycznej
    przedsiębiorstwa energetycznego.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:

      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w
    momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę
    ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy
    towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu
    za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien
    być rozliczony za ten okres.
    Jak stanowi przepis art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a) ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu dostaw energii
      elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego.
    Na mocy art. 19a ust. 7 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił faktury
      lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu
      terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w przypadku gdy
      nie określono takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    Według art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze − rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze
    dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym
    wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe
    oznaczenie wszystkich elementów faktury.
    Faktura jest dokumentem potwierdzającym zaistnienie zdarzenia gospodarczego.
    Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie ww. dokumentu oraz jego
    przekazanie innemu podmiotowi (nabywcy), a przez to wprowadzenie faktury do obrotu
    prawnego.
    W świetle art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
      106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
      od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
      prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
      korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
      w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
      pkt 4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
      ust. 1b.

    Zgodnie z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności − w przypadku, o
      którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Na mocy art. 106i ust. 7 pkt 1 ustawy:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed dokonaniem dostawy
      towaru lub wykonaniem usługi.
    Stosownie do treści art. 106i ust. 8 ustawy:
      Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i świadczenia
      usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura zawiera
      informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
    W przypadku dostaw energii elektrycznej na rzecz innego podatnika podatku VAT,
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, zaś faktura powinna być
    wystawiona najpóźniej z chwilą upływu terminu płatności. W sytuacji gdy podatnik nie
    wystawił w tym terminie faktury lub wystawił ją z opóźnieniem – obowiązek podatkowy
    powstanie z chwilą upływu terminu na jej wystawianie, a w przypadku gdy nie określono
    takiego terminu – z chwilą upływu terminu płatności.
    W analizowanym przypadku przez „termin płatności” rozumie się termin płatności za
    dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta.
    Jak wskazano powyżej wprowadzenie do sieci energii elektrycznej wytworzonej przez
    Państwa za wynagrodzeniem podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w związku z uruchomieniem Instalacji na Obiektach i
    wytwarzaniem z ich udziałem energii elektrycznej, która jest/będzie wprowadzana do
    sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, Gmina jest/będzie – w jej ocenie –
    prosumentem energii odnawialnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lutego
    2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w
    umowie kompleksowej na sprzedaż i dystrybucję energii elektrycznej zawartej z
    przedsiębiorstwem energetycznym. W przedmiotowej umowie brak jest zapisów
    dotyczących dokumentowania przez Gminę za pomocą faktur VAT dostaw wytworzonej
    z udziałem Instalacji energii elektrycznej oraz kwestii ewentualnych terminów płatności
    potencjalnych należności z tego tytułu. Wytworzona w Instalacjach energia elektryczna,
    która następnie jest/będzie odprowadzona do sieci Przedsiębiorstwa energetycznego,
    jest/będzie rozliczana w ramach tzw. „net-billingu”. Model ten przewiduje, że
    wyprodukowana i wprowadzona do sieci energia elektryczna jest/będzie zapisywana
    wartościowo jako tzw. depozyt prosumencki na indywidualnym koncie Gminy i będzie
    pomniejszać kwotę podlegającą (ewentualnie) zapłacie przez Gminę na rzecz
    Przedsiębiorstwa energetycznego w danym okresie rozliczeniowym z tytułu zużycia
    prądu przez Obiekty (Gminę). W konsekwencji koszty zakupu przez Gminę energii
    elektrycznej niezbędnej do korzystania z Obiektów stają się niższe (z uwagi na
    rozliczenie nabytej przez Gminę od Przedsiębiorstwa energetycznego energii
    elektrycznej z energią elektryczną wyprodukowaną w Instalacjach). W przypadku
    występowania nadwyżek wartości energii elektrycznej wyprodukowanej przez Instalacje
    umieszczone na Obiektach nad wartością energii pobranej z sieci i zużytej w danym
    Budynku, niewykorzystane środki pochodzące z depozytu prosumenckiego stanowią
    /będą stanowiły nadpłatę zwracaną Gminie przez Przedsiębiorstwo energetyczne.
    Jak wynika z powyższego model net-billingu przewiduje, że wyprodukowana i
    wprowadzona do sieci energia elektryczna będzie zapisywana wartościowo jako tzw.
    depozyt prosumencki na Państwa indywidualnym koncie i będzie pomniejszać kwotę
    podlegającą (ewentualnie) zapłacie z tytułu zużycia prądu na rzecz przedsiębiorstwa
    energetycznego w danym okresie rozliczeniowym.

    Zatem model rozliczeń miedzy Państwem a Sprzedawcą wskazuje na stosowanie
    kompensaty należności wzajemnych, gdyż kwota należna do zapłaty przez Państwa z
    tytułu pobranej przez Państwa energii jest pomniejszana o kwotę należną Państwu od
    Sprzedawcy energii, w związku z energią wprowadzoną do sieci.
    Nie można zatem przyjąć, że nie występuje żaden termin płatności należności (rozliczeń)
    ze Sprzedawcą na Państwa rzecz za energię wprowadzoną do sieci, a w konsekwencji, że
    brak jest terminu powstania obowiązku podatkowego, skoro określone zostały okresy
    rozliczeniowe i formy rozliczania wzajemnych należności.
    Zgodnie z powołanymi przepisami są Państwo zobowiązani, stosownie do art. 106b ust.
    1 pkt 1 ustawy, do udokumentowania fakturą ww. sprzedaży energii elektrycznej na
    rzecz Przedsiębiorstwa energetycznego (Sprzedawcy) w terminie wskazanym w art. 106i
    ust. 3 pkt 4 ustawy, tj. nie później niż z upływem terminu płatności.
    Podsumowanie
    Obowiązek podatkowy powstaje/powstanie zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. a oraz art.
    19a ust. 7 ustawy. Dla dostawy energii elektrycznej dokonanej przez Państwa
    obowiązek podatkowy wiąże/będzie wiązał się z chwilą wystawienia przez Państwa
    faktury lub z chwilą upływu terminu na jej wystawienie (gdy nie wystawią Państwo
    faktury lub wystawią ją z opóźnieniem), a w przypadku gdy nie określono takiego
    terminu – z chwilą upływu terminu płatności. Należy podkreślić, że jest to termin
    płatności za dostawę energii wprowadzonej do sieci przez prosumenta, którym są
    Państwo.
    Tym samym z uwagi na wskazanie przez Państwa, że „obowiązek podatkowy z tytułu
    wprowadzenia do sieci energetycznej prądu, który jest produkowany/zostanie
    wyprodukowany w Instalacjach zamontowanych na Obiektach powstaje/powstanie z
    chwilą wystawienia przez Gminę faktury z tego tytułu” Państwa stanowisko należało uznać
    całościowo za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia;
    · zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy, to Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem wydając tę interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie sprawy. W przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.