Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.281.2023.8.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Ustalenie, czy w kalkulacji limitu wynikającego z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, oraz kalkulacji nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, zdefiniowanej w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, Spółka powinna uwzględnić koszty finansowania dłużnego stanowiące koszty działalności zwolnionej od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, oraz część kosztów finansowania dłużnego wspólnych dla działalności opodatkowanej i działalności zwolnionej od podatku, która przypada na działalność zwolnioną na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu; EBITDA; finansowanie-finansowanie dłużne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty finansowania dłużnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15c-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15c-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 maja 2023 r. wpłynął Państwa wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w kalkulacji
    limitu wynikającego z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, oraz kalkulacji nadwyżki kosztów
    finansowania dłużnego, zdefiniowanej w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, Spółka powinna
    uwzględnić koszty finansowania dłużnego stanowiące koszty działalności zwolnionej od
    podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, oraz część kosztów
    finansowania dłużnego wspólnych dla działalności opodatkowanej i działalności
    zwolnionej od podatku, która przypada na działalność zwolnioną na podstawie art. 17
    ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca – J. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwana dalej „Wnioskodawca”
    lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym posiadającym siedzibę i zarząd na
    terytorium Polski oraz podlegającym w Polsce opodatkowaniu od całości swoich
    dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.
    Spółka posiada status dużego przedsiębiorstwa w rozumieniu załącznika 1 do
    rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre
    rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108
    Traktatu (Dz.Urz.UE.L 187 z 26.06.2014, str. 1, ze zm.).
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji papieru i
    tektury. Spółka uzyskała decyzję o wsparciu nr (...) w dniu 19 listopada 2020 r. (dalej:
    „DoW”) na prowadzenie działalności gospodarczej – rozumianej, jako działalność
    produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie wyrobów wytworzonych lub usług
    świadczonych na terenie wskazanym w DoW – sklasyfikowanej pod następującymi
    numerami PKWiU: (...).
    Spółka informuje, że w związku z realizowaną inwestycją objętą DoW nie korzysta z innych
    rodzajów pomocy publicznej na tą samą inwestycję (np. dotacje, zwolnienie z podatku od
    nieruchomości, itp.). Spółka wskazuje również, że nie posiada innych DoW oraz nie
    uzyskała wcześniej zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej. W zakresie działalności innej niż działalność objęta DoW
    działalność Wnioskodawcy była, jest i będzie opodatkowana podatkiem dochodowym CIT.

    Spółka ponosi ponadto koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12
    ustawy o CIT. Także koszty finansowania dłużnego są przez Spółkę odpowiednio
    przyporządkowywane do wyniku wolnego od podatku oraz opodatkowanego na zasadach
    ogólnych.
    W ramach prowadzonej działalności opodatkowanej CIT Spółka wskazuje, że ponosi koszty
    finansowania dłużnego wynikające z umów pożyczek i leasingu, które finansują
    działalność Spółki. Natomiast, w ramach prowadzonej działalności zwolnionej od podatku
    CIT Spółka wskazuje, że ponosi koszty finansowania dłużnego wynikające z gwarancji
    bankowych, odsetek od kredytu inwestycyjnego, odsetek od pożyczki.
    Łączna nadwyżka kosztów finansowania dłużnego, w rozumieniu art. 15c ust. 3 ustawy z
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz.
    2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), w trakcie roku przekroczy kwotę wynikająca z art. 15c
    ust. 1 ustawy o CIT, na skutek czego Spółka będzie zobowiązana do wyłączenia części z
    nich z kosztów uzyskania przychodu. Stąd tez powstała wątpliwość, w jaki sposób powinna
    tego dokonać.

## Pytanie

Czy w kalkulacji limitu wynikającego z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, oraz kalkulacji nadwyżki
    kosztów finansowania dłużnego, zdefiniowanej w art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, Spółka
    powinna uwzględnić koszty finansowania dłużnego stanowiące koszty działalności
    zwolnionej od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, oraz część
    kosztów finansowania dłużnego wspólnych dla działalności opodatkowanej i działalności
    zwolnionej od podatku, która przypada na działalność zwolnioną na podstawie art. 17 ust.
    1 pkt 34a ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, do kalkulacji limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o
    CIT, oraz do nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, zdefiniowanej w art. 15 ust. 3 tej
    ustawy nie powinno się uwzględniać kosztów finansowania dłużnego dotyczących
    działalności związanej z realizacją nowej inwestycji określonej w DoW, a w konsekwencji
    do kosztów finansowania dłużnego dotyczących działalności Wnioskodawcy podlegającej
    zwolnieniu nie stosuje się limitowania wynikającego z art. 15c ustawy o CIT.
    Na wstępie wskazać należy, że w świetle zasady ogólnej wynikającej z art. 15c ust. 1
    ustawy o CIT podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów
    uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów
    finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot, tj. kwotę 3 000 000 zł albo
    przekracza 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł
    przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów
    uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do
    kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-
    16m, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej
    środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    W świetle art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego
    rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego,
    podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym,
    przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające
    opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.
    W związku z powyższym należy wskazać, że art. 15c ust. 1 ustawy o CIT ustanawia limit
    kwoty kosztów finansowania dłużnego, jaki może stanowić koszty uzyskania przychodów
    w danym roku podatkowym. Limit ten, odnosi się do nadwyżki kosztów finansowania
    dłużnego czyli różnicy pomiędzy przychodami i kosztami o charakterze odsetkowym i
    wynosi 30% kwoty wskazanej w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT - tzw. podatkowej EBITDA,
    bądź też limit ten wynosi kwotę 3 000 000 zł. Zatem, aby prawidłowo zastosować przepis,

    należy ustalić: limit kosztów, tj. wskaźnik podatkowej EBITDA lub kwotę 3 000 000 zł oraz
    nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego, tj. kwotę, którą należy limitować.
    Podkreślenia wymaga również fakt, że zgodnie z art. 15c ust. 4 ustawy o CIT, do
    przychodów i kosztów, o których mowa w art. 15c ust. 1 i 3 ustawy, przepis art. 7 ust. 3
    stosuje się odpowiednio. Wskazany przepis art. 7 ustawy o CIT definiuje przedmiot
    opodatkowania podatkiem dochodowym. Natomiast, ust. 3 tego przepisu wskazuje
    pozycje, których nie uwzględnia się przy ustalaniu dochodu będącego przedmiotem
    opodatkowania. Wnioskodawca zauważa, że wśród tych pozycji znajdują się przychody i
    koszty wolne od podatku dochodowego.
    Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT przy ustalaniu dochodu, o którym
    mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się:
    1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym albo są wolne od podatku;
    3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku
      podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez
      położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się
      koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały
      uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny
      zakład.
    W rezultacie, z treści art. 7 ust. 3 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy o CIT wynika, iż przy ustalaniu
    dochodu będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem CIT nie uwzględnia się
    przychodów ze źródeł przychodów wolnych od podatku, a także związanych z nimi
    kosztów uzyskania przychodów. Odpowiednie stosowanie przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o
    CT na potrzeby art. 15c ust. 1 i ust. 3 powinno zdaniem Wnioskodawcy oznaczać zatem, że
    przychody i koszty wolne od podatku również nie powinny być uwzględnianie do celów
    art. 15c ust. 1 i 3 tej ustawy.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca zwraca uwagę, że jak zostało opisane w stanie
    faktycznym z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie otrzymanej
    DoW i korzystanie ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT,
    Wnioskodawca ma obowiązek ścisłego określenia przyporządkowania przychodów i
    kosztów do wyniku z działalności strefowej (zwolnionego od podatku CIT) oraz związanego
    z działalnością pozastrefową (opodatkowanego na zasadach ogólnych), w tym również na
    podstawie art. 15 ust. 2 i ust. 2a ustawy o CIT.
    Dotyczy to także kosztów, o których mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    Z zestawienia powyższych przepisów, w ocenie Wnioskodawcy, w sposób bezsprzeczny
    wynika, że skoro ustawodawca nakazał stosować wobec reguł wynikających z art. 15c
    ustawy o CIT normę z art. 7 ust. 3 ustawy o CIT, tj. szczególne zasady nakazujące pomijać
    pewne wartości przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania (a więc
    tak przychody, jak i koszty) to na zasadzie odpowiedniego stosowania nie należy stosować
    15c ustawy o CIT wobec dochodów wolnych od podatku, w tym (lecz nie tylko) na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. To z kolei oznacza, że ograniczenia
    wynikające z tych przepisów nie znajdą zastosowania do kosztów uzyskania przychodów
    wolnych od podatku, a ponadto ustalając limit kosztów możliwych do uwzględnienia w
    wyniku podatkowym, nie uwzględnia się przychodów ani koszów wpływających na wynik
    wolny od podatku. Literalne brzmienie przywołanych wyżej przepisów nie pozostawia w
    tym zakresie wątpliwości.
    Dlatego też, w ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze treść art. 15c ust. 4 ustawy o CIT,
    przychody dotyczące dochodu zwolnionego z podatku i koszty uzyskania tych przychodów

    nie powinny być zatem uwzględniane przy wyliczeniu: limitu, o którym mowa w art. 15c
    ust. 1 ustawy o CIT oraz nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, zdefiniowanej w art.
    15c ust. 3 ustawy o CIT, która podlega ww. limitowaniu.
    Powyższe wartości powinny być zatem ustalone wyłącznie w oparciu o przychody i koszty
    uzyskania przychodów ze źródeł, które nie są zwolnione od podatku. Analogicznie
    wypowiedział się Dyrektor Krajowej Izby Skarbowej w interpretacji z dnia 1 sierpnia 2018
    r., nr 0114-KDIP2-3.4010.168.2018.1.MS, uznając, że „(...) zgodnie z art. 15e ust. 4 w
    związku z art. 7 ust. 3 ustawy o CIT, przy obliczaniu wysokości przychodów i kosztów na
    potrzeby kalkulacji ww. wzoru nie bierze się pod uwagę przychodów niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo wolnych od podatku, jak również
    dotyczących ich kosztów uzyskania przychodów.”
    Stanowisko zbieżne z prezentowanym przez Wnioskodawcę wyraził również Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 21 lutego 2022 r., nr
    0114-KDIP2-1.4010.226.2020.9.KS. Co ważne powyższe stanowisko jest już też wyrażone w
    jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych zarówno pierwszej, jak i drugiej
    instancji.
    Wnioskodawca w tym miejscu wskazuje jedynie, że poniższe orzeczenia zostały wydane na
    gruncie art. 15e ustawy o CIT. Przepis ten - art. 15e ustawy o CIT - obowiązywał w latach
    2018-2021 i został uchylony od dnia 1 stycznia 2022 r.
    Niemniej jednak rozważania przedstawione w poniższych wyrokach dotyczą interpretacji
    art. 7 ust. 3 ustawy o CIT w kontekście obowiązującego na tamten moment art. 15e ust. 3
    ustawy o CIT stanowiącego, że do przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 1, przepis
    art. 7 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Tożsamy przepis znajduje się w art. 15c ustawy o CIT,
    stąd też dywagacje dotyczące stosowania art. 7 ust. 3 ustawy o CIT prezentowane w
    poniższych wyrokach, znajdują zastosowanie również w analizowanej sprawie.
    Jak zostało wyrażone w wyroku NSA z 28 października 2020 r. sygn. akt II FSK 2568/19:
    „Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że wynik wykładni językowej i systemowej
    powyższych przepisów doprowadza do wniosku, że w związku z jednoznacznym i
    bezpośrednim odesłaniem zawartym w art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p. do odpowiedniego
    stosowania art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. przy wyliczaniu limitu, o którym mowa w art. 15e ust. 1 u.
    p.d.o.p., a także nadwyżki ponad ten limit - czyli koniecznością uwzględnienia modyfikacji
    sposobu wyliczenia tegoż limitu i nadwyżki - nie należy uwzględniać przychodów i kosztów
    uzyskania przychodów ze źródeł przychodów, z których dochód nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest wolny od podatku”.
    Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt: II FSK 1035
    /21, w którym uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że: „W ocenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, wynik wykładni językowej i systemowej powyższych przepisów
    prowadzi do wniosku, że z uwagi na jednoznaczne i bezpośrednie odesłanie zawarte w art.
    15e ust. 4 u.p.d.o.p. do odpowiedniego stosowania art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. - przy wyliczaniu
    limitu, o którym mowa w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., a także nadwyżki ponad ten limit, tj.
    koniecznością uwzględnienia modyfikacji sposobu wyliczenia tegoż limitu i nadwyżki - nie
    należy uwzględniać przychodów i kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów, z
    których dochód nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest wolny od
    podatku. W realiach faktycznych niniejszego sporu interpretacyjnego takim źródłem jest
    dochód osiągnięty przez spółkę z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
    Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie zezwolenia. Punktem wyjścia dla takiego
    wniosku jest wykładnia językowa przepisu art. 15e ust. 4 u.p.d.o.p., w którym treść
    umieszczonego odesłania nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych
    dotyczących konieczności uwzględnienia, przy stosowaniu wyliczenia limitu opisanego w
    przepisie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., mechanizmu ujętego w art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. Z kolei
    uwzględnienie tego mechanizmu, będące przejawem wykorzystania metody wykładni
    systemowej wewnętrznej doprowadza do zrekonstruowania normy materialnoprawnej
    potwierdzającej brak zastosowania ograniczenia przewidzianego w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.

    p. do dochodów uzyskiwanych z tzw. działalności strefowej. Bezpośrednio z przepisu art. 7
    ust. 3 u.p.d.o.p. wynika zaś, że przy obliczaniu dochodu podlegającego opodatkowaniu nie
    uwzględnia się przychodów i kosztów działalności prowadzonej w Specjalnych Strefach
    Ekonomicznych - do odpowiedniego stosowania tego przepisu odsyła wprost przepis art.
    15e ust. 4 u.p.d.o.p. Innymi słowy, odpowiednie stosowanie powyższych regulacji
    sprowadza się do przyjęcia, że z perspektywy art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. istotne są jedynie te
    przychody i koszty, które dotyczą działalności opodatkowanej.”
    Zbieżne z powyższym stanowisko zaprezentował również NSA w wyroku z dnia 20 stycznia
    2022 r., sygn. akt: II FSK 925/21, w którym wskazał: „Zdaniem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego
    wynik wykładni językowej i systemowej powyższych przepisów doprowadza do wniosku,
    że w związku z jednoznacznym i bezpośrednim odesłaniem zawartym w art. 15e ust. 4 u.p.
    d.o.p. do odpowiedniego stosowania art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. przy wyliczaniu limitu, o
    którym mowa w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., a także nadwyżki ponad ten limit - czyli
    koniecznością uwzględnienia modyfikacji sposobu wyliczenia tegoż limitu i nadwyżki - nie
    należy uwzględniać przychodów i kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów, z
    których dochód nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest wolny od
    podatku. W realiach faktycznych niniejszego sporu interpretacyjnego takim źródłem jest
    dochód osiągnięty przez Spółkę z działalności gospodarczej określonej decyzją o wsparciu,
    o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji.
    Podstawą do przyjęcia takiego wniosku jest wykładnia językowa przepisu art. 15e ust. 4 u.
    p.d.o.p., w którym umieszczone odesłanie nie pozostawia żadnych wątpliwości
    interpretacyjnych, co do konieczności uwzględnienia, przy stosowaniu wyliczenia limitu
    opisanego w przepisie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., mechanizmu ujętego w art. 7 ust. 3 u.p.d.o.
    p. Z kolei uwzględnienie tego mechanizmu, będące przejawem wykorzystania metody
    wykładni systemowej wewnętrznej doprowadza do zrekonstruowania normy
    materialnoprawnej potwierdzającej brak zastosowania ograniczenia z art. 15e ust. 1 u.p.d.
    o.p. do dochodów uzyskiwanych z działalności objętej decyzją o wsparciu. Bezpośrednio z
    przepisu art. 7 ust. 3 u.p.d.o.p. wynika, że przy obliczaniu dochodu podlegającego
    opodatkowaniu, nie uwzględnia się przychodów i kosztów działalności objętej decyzją o
    wsparciu; do odpowiedniego stosowania tego przepisu odsyła przepis art. 15e ust. 4 u.p.d.
    o.p.”
    Powyższa kwestia była również rozpatrywana przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne w
    przykładowych wyrokach: wyrok WSA w Gliwicach z dn. 29 marca 2022 r., sygn. akt: I SA/Gl
    1608/21, wyrok WSA w Łodzi w z dn. 15 marca 2022 r., sygn. akt: I SA/Łd 2/22. Tym
    samym, jak wynika z powołanych wyżej jednoznacznych i jednolitych wyroków sądów
    administracyjnych, na potrzeby kalkulacji limitu o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o
    CIT: przychodów i kosztów, o których mowa w art. 15c ust. 1, a więc przychodów i
    kosztów, które uwzględnia się przy kalkulacji limitu (tj. 30% kwoty odpowiadającej
    nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody
    o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o
    wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz kosztów finansowania dłużnego
    nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej) oraz przychodów i kosztów, o których mowa w art. 15c ust. 3, a więc przychodów
    i kosztów, które uwzględnia się przy kalkulacji nadwyżki kosztów finansowania dłużnego
    (tj. kwota, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające
    zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane
    przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o
    charakterze odsetkowym) nie uwzględnia się, jeśli te przychody (i koszty) są wolne od
    podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    Interpretacja indywidualna

    W dniu 5 lipca 2023 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-3.4010.281.2023.1.PC, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 7 lipca 2023 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 1 sierpnia 2023 r., które wpłynęło 7 sierpnia 2023 r., wnieśli Państwo skargę na
    tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
    Formułując zarzuty skargi, wnieśli Państwo o:
      - uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, oraz
      - zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa
        procesowego, wedle norm przepisanych.
    Pismem z 30 sierpnia 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.281.2023.2.PC udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił skarżoną interpretację wyrokiem z 14
    grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Po 665/23.
    Organ wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 17 lipca 2024 r., sygn. akt II FSK
    408/24 oddalił skargę kasacyjną Organu, zatem wyrok, który uchylił interpretację
    indywidualną stał się prawomocny od 17 lipca 2024 r.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt I SA/Po
    665/23, wpłynął do Organu 13 grudnia 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
    Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w
    ww. wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
    stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Wskazać należy, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lipca 2024 r., sygn. akt II FSK 408
    /24 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 grudnia 2023 r., sygn.
    akt I SA/Po 665/23.

    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).

    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.