Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-418b/08/DK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2008-10-30
Teza: Czy w przypadku zawarcia umowy leasingu lub umowy najmu statku z podmiotem z siedzibą w Islandii, należności za prawo do używania statku będą opodatkowane w Polsce podatkiem nieprzekraczającym 10% kwoty należności brutto?
Słowa kluczowe: Islandia; leasing; leasing-leasing finansowy; leasing-leasing operacyjny; należność-należności licencyjne; podatek-pobór podatku; statek; statek-statek morski; umowa; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; urządzenie-urządzenie przemysłowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 30 lipca 2008 roku (data wpływu 31 lipca 2008 roku) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – uzupełnionego pismem z dnia 3 września 2008 r. (data wpływu 8 września 2008 r.) – dotyczącej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie sposobu opodatkowania przychodów uzyskiwanych przez spółkę islandzką z tytułu leasingu statku morskiego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 lipca 2008 roku został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – uzupełniony pismem z dnia 3 września 2008 r. (data wpływu 8 września 2008 r.) – dotyczącej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie sposobu opodatkowania przychodów uzyskiwanych przez spółkę islandzką z tytułu leasingu statku morskiego.

**W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe.**

1.  Spółka zamierza kupić używany statek morski.
2.  Spółka zamierza zawrzeć umowę leasingu używanego statku morskiego z właścicielem statku, spółką z siedzibą w Islandii.

Dodatkowo w odniesieniu do zdarzenia drugiego, Spółka w piśmie z dnia 3 września 2008 r. (data wpływu 8 września 2008 r.) wskazała, iż:

*   przedmiotem leasingu będzie statek rybacki – trawler
*   spółka islandzka mająca być leasingodawcą nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania;
*   spółka islandzka jest właścicielem statku mającego być przedmiotem leasingu;
*   spółka islandzka pomniejszyłaby dochody uzyskane z tytułu zawartej umowy leasingu statku o odpisy amortyzacyjne.

**W związku z powyższym, zadano następujące pytania.**

1.  Czy używany statek morski będzie traktowany jako używany środek transportu, o którym mowa w art. 16j ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? A co za tym idzie, czy będzie uzasadnione przyjęcie 30-miesięcznego okresu amortyzacji?
2.  Czy w przypadku zawarcia umowy leasingu lub umowy najmu statku z podmiotem z siedzibą w Islandii, należności za prawo do używania statku będą opodatkowane w Polsce podatkiem nieprzekraczającym 10% kwoty należności brutto?
3.  W przypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie 2, czy kwota podatku płaconego w Polsce przez podmiot islandzki będzie mogła przekroczyć kwotę podatku dochodowego, który w analogicznej sytuacji byłby płacony przez podmiot z siedzibą w Polsce?

Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie drugie, natomiast w zakresie pytania pierwszego i trzeciego sprawa zostanie rozpoznana odrębnymi pismami.

W zakresie pytania drugiego Spółka udzieliła odpowiedzi przeczącej wskazując, iż art. 12 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Islandii dotyczy – zgodnie z tytułem artykułu – należności licencyjnych. Należności licencyjne należy zaś rozumieć jako należności za korzystanie z własności intelektualnej oddawanej do korzystania przez podmiot zagraniczny. Sformułowanie użyte w ust. 3 „należności (…) za użytkowanie lub prawa do użytkowania jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego” należy interpretować w związku treściowym z całym art. 12 oraz w kontekście art. 12 konwencji modelowej OECD. Oznacza to, że opodatkowaniu u źródła powinna podlegać tylko ta część należności za użytkowanie urządzenia, która może być uznana za korzystanie z własności intelektualnej, tj. inkorporująca w sobie opłaty za patenty, know-how i tym podobne.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.**

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – ograniczony obowiązek podatkowy.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podatnicy podlegający ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, uzyskujący na terytorium Polski przychody za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w wysokości 20% od tych przychodów. Wskazany przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska (art. 21 ust. 2 powołanej ustawy). Przepisy Umów dotyczące opodatkowania należności licencyjnych stanowią, iż dochody z tytułu należności licencyjnych mogą być opodatkowane zarówno w państwie siedziby osoby do nich uprawnionej, jak i w państwie źródła, tj. w państwie z którego są wypłacane. W szczególności stosownie do brzmienia art. 12 ust. 1 i 2 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Islandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Reykjaviku dnia 19 czerwca 1998 r. (Dz. U. 1999 r. Nr 79, poz.890), należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Jednakże takie należności licencyjne mogą być również opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego państwa, ale jeżeli odbiorca jest właścicielem należności licencyjnych, to wysokość podatku nie powinna przekraczać 10 procent kwoty należności licencyjnych brutto.

W świetle art. 12 ust. 3 powołanej umowy określenie "należności licencyjne", użyte w tym artykule, oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Biorąc pod uwagę brzmienie wyżej przytoczonego artykułu uznać należy, iż jako „należności licencyjne” należy traktować również wszelkie należności płacone za użytkowanie jakiegokolwiek urządzenia przemysłowego. W ocenie tut. organu należności z tytułu umowy leasingu statku rybackiego – trawler spełniają to kryterium, co za tym idzie w odniesieniu do tych przychodów zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 1 i 2 ww. Umowy.

Ponadto zauważyć należy, iż cytowany art. 12 ust. 3 ww. Umowy, nie zawiera zastrzeżenia wskazującego, iż w przypadku urządzeń przemysłowych pojęcie „należności licencyjnych” należy zawęzić jedynie do tej części należności z tytułu korzystania z urządzeń przemysłowych, która odpowiada korzystaniu z własności intelektualnej. W konsekwencji argumentacja Spółki w tym względzie jest zdaniem tut. organu nieuzasadniona, tym bardziej, że prowadzi do modyfikacji pojęcia zdefiniowanego w akcie normatywnym, poprzez odniesienie do treści artykułu, w którym ono występuje, skutkując relatywizacją pojęcia zdefiniowanego przez strony Umowy, które w założeniu ma stanowić swego rodzaju punkt odniesienia dla właściwego rozumienia i interpretacji przepisów je zawierających.

Przy czym nadmienić należy, iż w przypadku leasingu finansowego, uiszczane przez leasingobiorcę opłaty zawierają w sobie zarówno element spłaty wartości urządzenia przemysłowego będącego przedmiotem leasingu, jak i element opłaty za użytkowanie danego urządzenia. Tym samym w takiej sytuacji „należnością licencyjną” będzie jedynie różnica między sumą rat zapłaconych przez Spółkę, a ceną nabycia urządzenia przemysłowego przez leasingodawcę.

Reasumując, należności wynikające z używania statku morskiego, tj. urządzenia przemysłowego będącego przedmiotem leasingu lub najmu, stanowią jako takie należności licencyjne w rozumieniu art. 12 ust. 3 polsko-islandzkiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, w konsekwencji przy spełnieniu warunków określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, wskazane przychody będą opodatkowane w Polsce podatkiem nieprzekraczającym 10% kwoty należności brutto.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu; ul. Św. Jakuba 20; 87-100 Toruń.