Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.233.2025.1.ASK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-27
Teza: Skutki podatkowe związane z wyburzeniem budynku oraz
wybudowaniem w jego miejsce nowego obiektu mieszkalnego
lub biurowego.
Słowa kluczowe: budynek
strata
środek-środek trwały-likwidacja środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków
    podatkowych związanych z wyburzeniem budynku oraz wybudowaniem w jego miejsce
    nowego obiektu mieszkalnego lub biurowego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (dalej Spółka) prowadzi działalność deweloperską polegającą na realizacji
    różnego typu inwestycji budowlanych na terytorium Polski. Spółka buduje budynki o
    różnym przeznaczeniu – można wyróżnić następujące typy budynków:
        budynki mieszkalne,
        budynki usługowe,
        budynku biurowe,
        hotele i aparthotele,
        centra handlowe,
        budynki kulturalno-rozrywkowe.
    Projekty budowlane realizowane przez Spółkę mogą polegać na budowie budynków celem
    ich sprzedaży (towar) jak i budowę budynku celem oddania go w używanie (środek trwały).
    Możliwe jest również mieszany charakter nowych budynków, częściowo towar a częściowo
    środek trwały.
    W celu realizacji jakiegokolwiek projektu budowlanego, Spółka musi nabyć grunt pod
    inwestycję. Spółka poszukuje gruntów na terenach atrakcyjnych, pozwalających na
    realizację projektu budowlanego o wysokim standardzie, który zapewni osiągnięcie
    optymalnego zysku.
    Nabywane przez Spółkę grunty często zabudowane są budynkami lub budowlami.
    Zgodnie z prawem cywilnym, nabywając grunt Spółka nabywa również własność
    budynków i budowli. Spółka docelowo dąży do realizacji na gruncie właściwej inwestycji
    budowlanej, a zatem istniejące budynki i budowle są przeznaczone – z założenia – do
    całkowitej likwidacji (wyburzenia) chyba, że jest nie niemożliwe z uwagi np. na ochronę
    zabytkową lub uwarunkowania architektoniczno-planistyczne.
    W zależności od horyzontu inwestycyjnego, Spółka podejmuje gospodarcze decyzje na
    temat przeznaczenia budynków już posadowionych na nabytych gruntach. W przypadku,
    gdy projekt inwestycyjny jest gotowy do realizacji, Spółka niezwłocznie przystępuje do
    wyburzania (niwelacji) budynków i budowli celem rozpoczęcia procesu budowlanego. W

    przypadku, gdy projekt inwestycyjny jest z przyczyn formalnych lub biznesowych
    odroczony w czasie, Spółka poszukuje możliwości zagospodarowania istniejącego
    budynku dla potrzeb biznesowych a do wyburzenia dochodzi na późniejszym etapie.
    Przedmiotem niniejszego wniosku jest budynek zaadaptowany dla potrzeb
    administracyjno- biurowych (dalej Budynek) posadowiony na gruncie położonym w (...).
    Grunt wraz z Budynkiem został w (...) maja 2007 roku nabyty przez podmiot (spółkę z
    ograniczoną odpowiedzialnością) powiązany ze Spółką (dalej podmiot powiązany).
    Spółka połączyła się z podmiotem powiązanym poprzez jego przejęcie z zachowaniem
    pełnej sukcesji prawnej i podatkowej na gruncie prawa handlowego i prawa podatkowego.
    Tym samym, Spółka wstąpiła w ogół praw i obowiązków spółki nabywanej, w tym również
    w zakresie historii nabycia i użytkowania dotyczących Budynku.
    Budynek od daty nabycia przez podmiot powiązany był przez kilka pierwszych lat
    użytkowany w ramach oddania go w użytkowanie na podstawie umowy najmu/dzierżawy
    a następnie jego użytkowanie było mieszane (i) częściowo dla potrzeb własnych (biuro
    oddziału regionalnego w (...)) oraz (ii) częściowo powierzchnia była wynajmowana
    podmiotom trzecim (najemcom). Ten sposób użytkowania był i jest przez Spółkę
    kontynuowany po połączeniu z podmiotem powiązanym.
    W 2025 roku, w Spółce zapadła decyzja o wyburzeniu (rozbiórce) Budynku. Aktualnie
    czynione są w tym zakresie prace przygotowawcze, sam proces rozbiórki jeszcze się nie
    rozpoczął. Proces rozbiórki Budynku będzie związany z poniesieniem przez Spółkę
    kosztów prac budowlano-rozbiórkowych.
    Po wyburzeniu budynku, Spółka rozpocznie budowę nowego obiektu mieszkalnego lub
    biurowego.
    Budynek miał status środka trwałego w księgach rachunkowych Spółki, także dla celów
    podatkowych. W momencie wyburzenia Budynku, Spółka w swych księgach rachunkowych
    usunie Budynek z rejestru środków trwałych.
    W chwili wyburzenia (likwidacji) Budynek nie będzie jeszcze całkowicie zamortyzowany
    (pozostanie niezamortyzowana wartość początkowa Budynku jako środka trwałego).
    Powstanie zatem strata na likwidacji Budynku.
    Pytania
    1. Czy koszt w postaci straty na likwidacji Budynku stanowić będzie koszt uzyskania
      przychodu w rozumieniu art. 15 UPDOP?
    2. Czy wyburzenie (fizyczna likwidacja) Budynku w celu realizacji nowej inwestycji
      budowlanej będzie stanowiło „zmianę rodzaju działalności” w rozumieniu art. 16 ust. 1
      pkt 6 UPDOP i w związku z tym czy koszt w postaci straty na likwidacji będzie
      wyłączony z kosztów uzyskania przychodu?
    3. W jakim momencie następuje likwidacja Budynku w rozumieniu UPDOP skutkująca
      powstaniem straty do rozliczenia w rachunku podatkowym?
    4. Czy koszt w postaci straty na likwidacji (wyburzeniu) Budynku będzie stanowił:
      a) część wartości początkowej nowej inwestycji w zakresie w jakim nowa inwestycja
        polega na wytworzeniu środka trwałego?
      b) koszt bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodu w postaci zbycia towaru, w
        zakresie w jakim nowa inwestycja polega na tworzeniu towaru przeznaczonego na
        sprzedaż?
    5. Czy koszt wyburzenia Budynku będzie stanowić:
      a) część wartości początkowej nowej inwestycji w zakresie w jakim nowa inwestycja
        polega na wytworzeniu środka trwałego,

      b) koszt bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodu w postaci zbycia towaru, w
        zakresie w jakim nowa inwestycja polega na tworzeniu towaru przeznaczonego na
        sprzedaż.
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Koszt w postaci straty na likwidacji Budynku spełnia definicję kosztu uzyskania
      przychodu w rozumieniu art. 15 UPDOP.
    2. Wyburzenie (fizyczna likwidacja) Budynku w celu realizacji nowej inwestycji budowlanej
      nie będzie stanowiło „zmiany rodzaju działalności” w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 6
      UPDOP i w związku z tym koszt w postaci straty na likwidacji tego Budynku nie będzie
      wyłączony z kosztów uzyskania przychodu.
    3. Momentem decydującym o likwidacji Budynku skutkującym powstaniem straty do
      rozliczenia w rachunku podatkowym będzie moment zakończenia fizycznych prac
      rozbiórkowych potwierdzony stosownym wpisem w dzienniku rozbiórki lub
      protokołem odbioru prac rozbiórkowych.
    4. Koszt w postaci straty na likwidacji (wyburzeniu) Budynku będzie stanowił:
      a) część wartości początkowej nowej inwestycji w zakresie w jakim nowa inwestycja
        polega na wytworzeniu środka trwałego
      b) koszt bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodu w postaci zbycia towaru, w
        zakresie w jakim nowa inwestycja polega na tworzeniu towaru przeznaczonego na
        sprzedaż.
    5. Koszt wyburzenia Budynku będzie stanowić:
      a) część wartości początkowej nowej inwestycji w zakresie w jakim nowa inwestycja
        polega na wytworzeniu środka trwałego,
      b) koszt bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodu w postaci zbycia towaru, w
        zakresie w jakim nowa inwestycja polega na tworzeniu towaru przeznaczonego na
        sprzedaż.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WŁASNEGO
    Ad 1)
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (UPDOP)
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że kosztami uzyskania
    przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i
    zachowanie źródła przychodów. Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów
    należy ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz możliwość
    osiągnięcia przychodu. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że
    poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu z danego
    źródła.
    Grunt wraz z Budynkiem został nabyty w celu realizacji nowej inwestycji budowlanej.
    Działania Spółki (oraz jej poprzednika prawnego - podmiotu powiązanego) w zakresie
    użytkowania Budynku i wykorzystywania go do własnej działalności (biuro) oraz
    generowania przychodów podatkowych stanowiło racjonalną politykę gospodarczą.
    Spółka prowadzi bowiem działalność w sposób elastyczny dostosowując swe decyzje do
    aktualnych warunków biznesowych. Budynek nie był wyburzany i był przez Spółkę
    wykorzystywany gospodarczo, ponieważ nieracjonalne byłoby zamknięcie lub wyburzenie
    Budynku od razu po nabyciu, zważywszy, że docelowa inwestycja budowlana nie była

    jeszcze określona. Z tego względu, Budynek stanowił w Spółce środek trwały i podlegał
    amortyzacji.
    Podjęcie przez Spółkę aktualnie decyzji o wyburzeniu (likwidacji) Budynku – po wieloletnim
    okresie jego gospodarczego wykorzystywania – stanowi zatem powrót do pierwotnych
    planów gospodarczych Spółki, które wykazują wyraźny związek z przyszłymi przychodami
    Spółki (nowa inwestycja budowlana). Zdaniem Spółki, nie może ulegać wątpliwości, że
    wyburzenie (likwidacja) Budynku, w celu realizacji zaplanowanej na tym gruncie inwestycji
    budowlanej jest działaniem racjonalnym i mieszczącym się w ramach prowadzonej przez
    Spółkę działalności gospodarczej. Budynek musi bowiem zostać zniwelowany, aby grunt
    umożliwiał realizację inwestycji budowlanej o zakładanych parametrach.
    Planowana przez Spółkę nowa inwestycja budowlana na gruncie (po wyburzeniu Budynku)
    będzie prowadzić do uzyskania wyższego zysku niż wynik osiągany na funkcjonowaniu
    Budynku. Zamiar gospodarczy Spółki powinien być zawsze rozstrzygającym czynnikiem.
    UPDOP nie czyni rozróżnienia w zależności od tego jak długi czas Budynek funkcjonuje w
    Spółce w charakterze środka trwałego przed jego wyburzeniem.
    W konsekwencji strata jaka zostanie poniesiona przez Spółkę w wyniku wyburzenia
    (likwidacji) Budynku (równa niezamortyzowanej wartości początkowej Budynku) będzie
    kosztem poniesionym w celu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 UPDOP.
    Wartość nabytego Budynku (a dokładniej, jego niezamortyzowana wartość netto), w
    wyniku jego wyburzenia ulegnie przekształceniu w stratę, zniknie bowiem z bilansu Spółki
    aktywo w postaci Budynku. Taka strata wykazuje jednak bezspornie związek z uzyskaniem
    przyszłych przychodów z realizacji nowej inwestycji budowlanej, niezależnie od tego czy
    inwestycja ta doprowadzi do powstania środka trwałego (budynek na wynajem) czy
    towaru (budynek na sprzedaż). Koszt w postaci omawianej straty jest zatem uzasadniony
    w myśl art. 15 ust. 1 UPDOP.
    Ad 2)
    W ocenie Spółki, strata wynikająca z wyburzenia Budynku nie podlega wykluczeniu z
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 UPDOP.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 UPDOP nie uważa się za koszt uzyskania przychodu strat
    powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te
    utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Należy zatem
    przyjąć, że kosztem uzyskania przychodu jest strata powstała w wyniku likwidacji nie w
    pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli utraciły one przydatność z przyczyn innych niż
    zmiany rodzaju działalności.
    Niewątpliwie, strata ponoszona przez Spółkę będzie w tym przypadku polegała na
    likwidacji nie w pełni umorzonego (zamortyzowanego) środka trwałego w postaci
    Budynku. Jednakże Budynek utraci przydatność gospodarczą w wyniku podjętych przez
    Spółkę ekonomicznie uzasadnionych decyzji, które nie wynikają ze zmiany rodzaju
    działalności. Spółka zarówno przed nabyciem gruntu z Budynkiem jak i po jego
    wyburzeniu (fizycznej likwidacji) będzie prowadziła tą samą działalność gospodarczą
    polegającą na realizacji inwestycji budowlanych. Nie dochodzi zatem do zmiany rodzaju
    działalności. Wniosek taki jest uzasadniony niezależnie od tego czy wynikiem nowej
    inwestycji budowlanej będzie powstanie środka trwałego (budynek na wynajem) czy
    towaru (budynek na sprzedaż), gdyż oba typy inwestycji budowlanych były, są i będą w
    zakresie w prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Reasumując, strata
    wynikająca z likwidacji Budynku nie będzie wyłączona z kosztów uzyskania przychodów
    Spółki.
    Ad 3)
    UPDOP nie daje jednoznacznych wskazówek co do momentu, w którym należy uznać, że
    doszło do likwidacji Budynku mającej skutki podatkowe (w tym przypadku skutkiem jest
    lub będzie powstanie straty w postaci wyksięgowania nieumorzonej wartości Budynku).

    Zasadnym jest zatem odwołanie się do prawa budowlanego, które reguluje proces
    wyburzania budynków.
    Zgodnie z prawem budowlanym, proces rozbiórki Budynku jest co do zasady analogiczny
    jak proces jego budowy. Zgodnie z art. 3 pkt 7 prawa budowlanego przez pojęcie roboty
    budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu,
    remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (prace rozbiórkowe stanowią zatem prace
    budowlane w rozumieniu prawa budowlanego). Co do zasady wiąże się to z uzyskaniem
    pozwolenia na rozbiórkę, założeniem dziennika rozbiórki i prowadzeniem fizycznych prac
    rozbiórkowych dokumentowanych wpisami w tym dzienniku. Zakończenie fizycznych prac
    rozbiórkowych również dokumentowane jest wpisem w dzienniku budowy oraz/lub
    protokołem odbioru prac rozbiórkowych.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 prawa budowlanego, dziennik budowy stanowi urzędowy
    dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku
    wykonywania robót i jest wydawany odpłatnie przez organ administracji architektoniczno-
    budowlanej. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do dziennika rozbiórki (art. 45 ust.
    3 prawa budowlanego). Dziennik budowy jest przeznaczony do rejestracji, w formie
    wpisów, przebiegu robót budowlanych oraz wszystkich zdarzeń i okoliczności
    zachodzących w toku ich wykonywania i mających znaczenie przy ocenie technicznej
    prawidłowości wykonywania budowy, rozbiórki lub montażu. Uznanie dziennika budowy
    za dokument urzędowy oznacza, zgodnie z art. 76 par. 1 kodeksu postępowania
    administracyjnego, że stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
    Wpisy w dzienniku rozbiórki stanowią zatem dowód na przeprowadzonych prac
    rozbiórkowych oraz ich skutku. Wpis w dzienniku rozbiórki o zakończeniu prac
    rozbiórkowych przesądza o nieistnieniu budynku jako obiektu budowlanego. Zakończenie
    fizycznej rozbiórki budynku - potwierdzone stosownym wpisem w dzienniku rozbiórki –
    jest zatem dowodem na całkowitą likwidację budynku jako obiektu budowlanego w
    rozumieniu prawa budowlanego.
    Z powyższych przepisów wynika wniosek, że wyburzenie Budynku jest jego fizyczną
    (faktyczną) likwidacją a dowodem, na podstawie którego budynek należy usunąć z
    ewidencji księgowej Spółki jest wpis w dzienniku rozbiórki lub protokół odbiory prac
    rozbiórkowych potwierdzające utratę przez budynek faktycznego bytu.
    Resumując, Spółka stoi na stanowisku, że Budynki będzie na gruncie UPDOP uznany za
    zlikwidowany już w momencie jego fizycznego wyburzenia potwierdzonego końcowym
    wpisem w dzienniku rozbiórki lub protokole odbioru robót rozbiórkowych.
    Ad 4)
    Uznanie, że koszt w postaci straty powstałej w wyniku wyburzenia (likwidacji) Budynku
    stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 UPDOP oraz nie jest
    wyłączony z takich kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 UPDOP nie przesądza, według
    jakich zasad taki koszt powinien zostać przez Spółkę rozpoznany. W tym zakresie, w opinii
    Spółki, należy poczynić rozróżnienie w zależności od tego co będzie wynikiem realizacji
    nowej inwestycji budowlanej z którą fakt wyburzenia Budynku (oraz powstanie straty) jest
    ściśle związany.
    Powstanie środka trwałego (budynek na wynajem)
    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 UPDOP za wartość początkową środka trwałego w razie jego
    wytworzenia we własnym zakresie uznaje się koszt wytworzenia. Na podstawie art. 16 ust.
    4 UPDOP, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do
    wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług
    obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się
    zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza
    się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych
    i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i

    prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka
    trwałego do używania. W doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że kategoria
    kosztów podlegających zaliczeniu do wartości początkowej wytwarzanego środka trwałego
    jest szeroka i otwarta. Świadczy o tym zwłaszcza fragment „inne koszty dające się zaliczyć”.
    Generalnie, aby dany wydatek zaliczyć do kosztów wytworzenia środka trwałego,
    konieczne jest, aby był to wydatek poniesiony w związku z wytworzeniem środka trwałego
    (planowanym wytworzeniem tego środka), który nie zostałby poniesiony, gdyby podatnik
    nie planował wytworzenia środka trwałego.
    Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na konieczność istnienia związku
    ekonomicznego pomiędzy danym wydatkiem a wytworzonym przez podatnika środkiem
    trwałym, Przykładowo w wyroku z 2 lutego 2011 r. (II FSK 1744/09) NSA stwierdził, że
    „Możliwość zaliczenia do kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 16g ust. 4 u.p.d.o.p.,
    uzależniona jest od wykazania istnienia związku ekonomicznego pomiędzy danym
    kosztem, a wytworzonym przez podatnika środkiem trwałym. W przypadku nieistnienia
    związku ekonomicznego pomiędzy danymi kosztami, a wytworzonym środkiem trwałym
    przez podatnika, brak jest podstaw do uznania takiego kosztu, za koszt powiększający
    wartość początkową wytworzonego".
    W ocenie Spółki, rozbiórka Budynku będzie miała wyraźny i jednoznaczny związek z
    realizacją nowej inwestycji budowlanej. Strata będąca wynikiem takiej rozbiórki Budynku,
    jest przez Spółkę celowo ponoszona wyłącznie po to, aby nowa inwestycja budowlana
    mogła powstać.
    Bez poniesienia tej straty (jako logicznej i nieuchronnej konsekwencji rozbiórki Budynku),
    nowa inwestycja budowlana nie mogłaby powstać chociażby ze względu na
    uwarunkowania terenu (Budynek uniemożliwiałby budowę nowego budynku(ów)).
    W zakresie w jakim nowa inwestycja polegać będzie na wytworzeniu nowego środka
    trwałego (budynek na wynajem) koszt wynikający ze straty na wyburzanym budynku
    będzie stanowić „inny koszt dający się zaliczyć” do wartości początkowej tego środka
    trwałego w rozumieniu art. 16g ust 4 UPDOP.
    Powstanie towaru (budynek na sprzedaż)
    UPDOP dzieli koszty na koszty bezpośrednie i pośrednie przewidując dla nich inne zasady
    rozpoznawania kosztów w czasie. UPDOP posługuje się tymi pojęciami, lecz nie zawiera
    ich legalnych definicji. Zgodnie z językowym znaczeniem słowa „bezpośredni” (A/.
    Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, Warszawa 1998), pojęcie to oznacza „niemający
    ogniw pośrednich, dotyczący kogoś lub czegoś wprost”. Decyduje stopień powiązania
    pomiędzy kosztem a przychodami.
    Koszty bezpośrednie to zatem koszty, które są ściśle związane z uzyskiwanymi
    przychodami, jakie osiąga dany podmiot gospodarczy (podatnik) w związku z charakterem
    prowadzonej przez niego działalności. To ścisłe powiązanie oznacza, iż można ustalić, jakie
    konkretnie przychody zostały uzyskane w wyniku poniesienia konkretnych kosztów.
    Charakter prowadzonej działalności przez danego podatnika ma podstawowe znaczenie
    dla ustalenia, czy dany wydatek ma charakter kosztu bezpośredniego.
    W przypadku Spółki, wartość Budynku (a ściślej, niezamortyzowana część wartości
    początkowej Budynku pozostająca po jego wyburzeniu) będzie miała bezpośredni związek
    z przychodami z nowej inwestycji budowlanej. Powiązanie to ma charakter analogiczny jak
    powiązanie samego gruntu, na którym Budynek został posadowiony. Spółka od samego
    początku zmierzała do nabycia gruntu pod nową inwestycję budowlaną. Nabycie gruntu
    wraz z Budynkiem oraz wyburzenie Budynku były i będą środkiem prowadzącym
    bezpośrednio do tego samego celu – wytworzenia towaru (budynku lub jego części na
    sprzedaż). Tym samym, strata na wartości Budynku wynikająca z konieczności i celowości
    jego wyburzenia w sposób bezpośredni i matematyczny da się przyporządkować do
    towarów tworzonych w ramach nowej inwestycji budowlanej (tzn., budynków lub ich
    części przeznaczonych na sprzedaż).

    Zgodnie z art. 15 ust. 4 UPDOP, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z
    przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku
    podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody przy uwzględnieniu art. 15 ust. 4b i 4c UPODP. W
    omawianym przypadku, przychody powstaną ze sprzedaży towarów (budynków lub ich
    części) po zrealizowaniu nowej inwestycji i w tym momencie powinny być rozpoznawane
    koszty z tytułu utraty wartości Budynku w związku z jego celowym rozebraniem
    (likwidacją).
    Powyżej zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie również w interpretacjach
    KIS np. interpretacja z dnia 10 lutego 2023 r. (0115-KDIT3.4011.911.2022.3.AWO).
    Ad 5)
    Koszty ponoszone przez Spółkę na wyburzenie Budynku posiadają identyczny, ścisły
    związek z przygotowaniem nowej inwestycji budowlanej. Bez wykonania prac
    rozbiórkowych (i poniesienia związanych z tym kosztów wyburzenia), Budynek w sposób
    fizyczny uniemożliwiałyby realizację założonych planów inwestycyjnych. Intuicyjnie
    widoczny jest również związek gospodarczy pomiędzy omawianymi kosztami a przyszłą
    inwestycją budowlaną (bez poniesienia tych kosztów, realizacja inwestycji nie miałaby
    szans powodzenia).
    Zaliczenie tych kosztów do kosztów uzyskania przychodu będzie zatem przebiegało
    analogicznie jak zaliczenie straty na wyburzanym Budynku (patrz pkt 4).
    Jak stwierdził np. WSA w Warszawie w wyroku z 6 maja 2015 r. (III SA/Wa 1860/14)
    „wszelkie wydatki pozostające w związku z wytworzeniem środka trwałego poniesione od
    momentu rozpoczęcia inwestycji, aż do momentu przekazania środka do używania mają
    wpływ na jego koszt wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej
    środka trwałego, od której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych. Nakład
    inwestycyjny – zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) oznacza
    wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania wstępne,
    przygotowujące prace rzeczowe. Katalog wydatków poniesionych w związku z
    wytworzeniem środka trwałego, powiększających jego wartość początkową ma charakter
    otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się w nim również inne, nie wymienione wprost
    koszty, które będą miały wpływ na wartość początkową danego składnika majątku.
    Zasadne jest twierdzenie, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania danego wydatku
    do kosztów wytworzenia środka trwałego ma możliwość powiązania danego wydatku z
    konkretnym przedsięwzięciem – środkiem trwałym, co wynika z art. 16g ust. 4”.
    Aczkolwiek powyższy pogląd dotyczy wykładni art. 16g ust. 4 UPDOP w kontekście
    szerokiej definicji pojęcia kosztu wytworzenia środka trwałego, powyższe orzeczenie jasno
    podkreśla bezpośredniość związku pomiędzy kosztami przygotowania gruntu pod
    zabudowę z procesem inwestycyjnym. W konsekwencji, stwierdzenia sądu można i należy
    odnieść także do sytuacji, w której efektem procesu inwestycyjnego nie jest wytworzenie
    środka trwałego lecz wytworzenie towaru (budynku lub jego części przeznaczonego na
    sprzedaż). Koszty wyburzenia Budynku dają się matematycznie przyporządkować do
    wartości nowobudowanego towaru w takim samym sensie jak dają się one
    przyporządkować do wartości środka trwałego.
    Reasumując, koszt wyburzenia Budynku – we wszystkich przypadkach – będzie stanowić:
    a) część wartości początkowej nowej inwestycji w zakresie w jakim nowa inwestycja
      polega na wytworzeniu środka trwałego,
    b) koszt bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodu w postaci zbycia towaru, w
      zakresie w jakim nowa inwestycja polega na tworzeniu towaru przeznaczonego na
      sprzedaż.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
        możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty na likwidacji
        budynku oraz uznania, że wyburzenie budynku w celu realizacji nowej inwestycji
        budowlanej nie będzie stanowiło „zmiany rodzaju działalności” – jest prawidłowe;
        określenia momentu likwidacji budynku – jest prawidłowe;
        sposobu rozliczenia w kosztach podatkowych straty na likwidacji (wyburzeniu)
        budynku – jest nieprawidłowe;
        sposobu rozliczenia w kosztach podatkowych kosztów wyburzenia budynku – jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,

        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszt
    uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi
    przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów
    uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu)
        oraz
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu.
    Kierując się kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem,
    jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami i koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami (tzw. koszty pośrednie), różnicując moment ich potrącalności (art. 15 ust. 4,
    4b-4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Do pierwszej z wymienionych
    kategorii należą takie wydatki, których poniesienie ma bezpośrednio na celu uzyskanie
    konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
    jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Klasycznym przykładem
    bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na
    nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których ponoszenie
    jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo
    zabezpieczeniu ich źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych,
    konkretnych przychodów.
    Jak stanowi art. 15 ust. 4 ustawy o CIT,
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Odrębną kategorię kosztów uzyskania przychodu stanowią natomiast odpisy
    amortyzacyjne.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ww. ustawy,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.
    W myśl art. 16a ust. 1 tej ustawy,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
          budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
          maszyny, urządzenia i środki transportu,
          inne przedmioty

      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z definicji środka trwałego zawartej w art. 16a ust. 1 ww. ustawy wynika, że aby dany
    przedmiot był uznany za środek trwały musi spełniać następujące warunki:
        stanowić własność lub współwłasność podatnika,
        być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, tzn. środek
        powinien być wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego
        funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem,
        przewidywany okres jego używania musi być dłuższy niż rok,
        musi być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
        działalnością gospodarczą.
    Jednocześnie, na podstawie art. 16g ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT,
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się, w razie wytworzenia we własnym zakresie
      koszt wytworzenia.
    Natomiast zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy o CIT:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Zatem, do wartości początkowej wytworzonego środka trwałego zalicza się ogół kosztów
    poniesionych w związku z jego wytworzeniem od momentu rozpoczęcia inwestycji aż do
    momentu przekazania środka do używania. Nakład inwestycyjny, w myśl powyższej
    regulacji, oznacza wszystkie koszty poniesione dla realizacji inwestycji, w tym na działania
    wstępne, przygotowujące prace rzeczowe.
    Natomiast użycie przez ustawodawcę zwrotu, że do kosztu wytworzenia środka trwałego
    zalicza się „inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych”
    oznacza, że katalog wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem środka trwałego
    powiększających jego wartość początkową jest otwarty, co wskazuje na to, że mieszczą się
    w nim również inne, nie wymienione wprost koszty, które będą miały wpływ na wartość
    początkową danego składnika majątku.
    Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że na wartość początkową środka trwałego
    składają się wszystkie koszty poniesione w związku z budową środków trwałych, a zatem
    mogą to być koszty wyburzenia likwidowanych środków trwałych bądź innych składników
    majątku, jeżeli czynność ta pozostaje w związku z prowadzoną inwestycją. Przedmiotowe
    koszty stanowią bowiem prace wstępne, przygotowujące miejsce pod nową inwestycję.
    Ponadto, dla prawidłowego rozliczenia kosztów wytworzenia środków trwałych znaczenie
    ma określenie momentu zakończenia inwestycji i momentu faktycznego oddania tych
    środków do używania. Wszelkie bowiem wydatki pozostające w związku z wytworzeniem
    środka trwałego i poniesione do dnia oddania go do używania mają wpływ na jego koszt
    wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi o wartości początkowej środka trwałego, od
    której dokonuje się następnie odpisów amortyzacyjnych.

    W myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Jak już wyjaśniono na wstępie, katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania
    przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą,
    zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz
      wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji
      nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
      gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    W świetle tego przepisu, w przypadku gdy likwidacja środków trwałych została dokonana z
    tej przyczyny, że dotychczas wykorzystywany środek trwały utracił przydatność z racji
    zmiany rodzaju działalności, to poniesiona strata nie stanowi kosztu podatkowego.
    Oznacza to, że strata powstała w związku z likwidacją środków trwałych spowodowana
    innymi przyczynami niż zmiana rodzaju działalności może być zaliczona do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność deweloperską polegającą na
    realizacji różnego typu inwestycji budowlanych na terytorium Polski.
    Projekty budowlane realizowane przez Spółkę mogą polegać na budowie budynków celem
    ich sprzedaży (towar) jak i budowę budynku celem oddania go w używanie (środek trwały).
    Możliwe jest również mieszany charakter nowych budynków, częściowo towar a częściowo
    środek trwały.
    W celu realizacji jakiegokolwiek projektu budowlanego, Spółka musi nabyć grunt pod
    inwestycję. Spółka poszukuje gruntów na terenach atrakcyjnych, pozwalających na
    realizację projektu budowlanego o wysokim standardzie, który zapewni osiągnięcie
    optymalnego zysku. Nabywane przez Spółkę grunty często zabudowane są budynkami lub
    budowlami. Zgodnie z prawem cywilnym, nabywając grunt Spółka nabywa również
    własność budynków i budowli. Spółka docelowo dąży do realizacji na gruncie właściwej
    inwestycji budowlanej, a zatem istniejące budynki i budowle są przeznaczone – z założenia
    – do całkowitej likwidacji (wyburzenia) chyba, że jest nie niemożliwe z uwagi np. na
    ochronę zabytkową lub uwarunkowania architektoniczno-planistyczne.
    W zależności od horyzontu inwestycyjnego, Spółka podejmuje gospodarcze decyzje na
    temat przeznaczenia budynków już posadowionych na nabytych gruntach. W przypadku,
    gdy projekt inwestycyjny jest gotowy do realizacji, Spółka niezwłocznie przystępuje do
    wyburzania (niwelacji) budynków i budowli celem rozpoczęcia procesu budowlanego. W
    przypadku, gdy projekt inwestycyjny jest z przyczyn formalnych lub biznesowych
    odroczony w czasie, Spółka poszukuje możliwości zagospodarowania istniejącego
    budynku dla potrzeb biznesowych a do wyburzenia dochodzi na późniejszym etapie.

    Przedmiotem niniejszego wniosku jest budynek zaadaptowany dla potrzeb
    administracyjno- biurowych posadowiony na gruncie położonym w (...). Grunt wraz z
    Budynkiem został w (...) maja 2007 roku nabyty przez podmiot (spółkę z ograniczoną
    odpowiedzialnością) powiązany ze Spółką. Spółka połączyła się z podmiotem powiązanym
    poprzez jego przejęcie z zachowaniem pełnej sukcesji prawnej i podatkowej na gruncie
    prawa handlowego i prawa podatkowego. Tym samym, Spółka wstąpiła w ogół praw i
    obowiązków spółki nabywanej, w tym również w zakresie historii nabycia i użytkowania
    dotyczących Budynku.
    Budynek od daty nabycia przez podmiot powiązany był przez kilka pierwszych lat
    użytkowany w ramach oddania go w użytkowanie na podstawie umowy najmu/dzierżawy
    a następnie jego użytkowanie było mieszane (i) częściowo dla potrzeb własnych (biuro
    oddziału regionalnego w (...)) oraz (ii) częściowo powierzchnia była wynajmowana
    podmiotom trzecim (najemcom). Ten sposób użytkowania był i jest przez Spółkę
    kontynuowany po połączeniu z podmiotem powiązanym.
    W 2025 roku, w Spółce zapadła decyzja o wyburzeniu (rozbiórce) Budynku. Aktualnie
    czynione są w tym zakresie prace przygotowawcze, sam proces rozbiórki jeszcze się nie
    rozpoczął. Proces rozbiórki Budynku będzie związany z poniesieniem przez Spółkę
    kosztów prac budowlano-rozbiórkowych. Po wyburzeniu budynku, Spółka rozpocznie
    budowę nowego obiektu mieszkalnego lub biurowego.
    Budynek miał status środka trwałego w księgach rachunkowych Spółki, także dla celów
    podatkowych. W momencie wyburzenia Budynku, Spółka w swych księgach rachunkowych
    usunie Budynek z rejestru środków trwałych. W chwili wyburzenia (likwidacji) Budynek nie
    będzie jeszcze całkowicie zamortyzowany (pozostanie niezamortyzowana wartość
    początkowa Budynku jako środka trwałego). Powstanie zatem strata na likwidacji Budynku.
    Ad 1 i 2
    Państwa wątpliwości w rozpatrywanej sprawie dotyczą m.in. ustalenia, czy strata
    wynikająca z likwidacji budynku będzie stanowić koszt uzyskania przychodu oraz czy
    wyburzenie (fizyczna likwidacja) budynku w celu realizacji nowej inwestycji budowlanej
    będzie stanowiło „zmianę rodzaju działalności” i w związku z tym czy koszt w postaci straty
    na likwidacji będzie wyłączony z kosztów uzyskania przychodów.
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Jak wynika z powyższego odpisów amortyzacyjnych dokonuje się m.in. do końca miesiąca,
    w którym postawiono je w stan likwidacji.
    Pojęcie „likwidacja” nie zostało zdefiniowane w prawie podatkowym w związku z
    powyższym należy odnieść się do rozumienia tego znaczenia w języku potocznym, które
    jest wieloznaczne i oznacza zniesienie, usunięcie, rozwiązanie czegoś (Internetowy Słownik
    języka polskiego https://sjp.pwn.pl/sjp/). Zatem, likwidacja środka trwałego to także
    usunięcie z ewidencji, definitywne zaprzestanie korzystania, czy też pozostawienie w
    dyspozycji innego podmiotu. Likwidacja to nie tylko fizyczne unicestwienie środka
    trwałego, ale także przekazanie środka trwałego innemu podmiotowi czy to poprzez
    darowiznę czy sprzedaż, zmianę metody prowadzenia działalności gospodarczej,
    likwidację środka trwałego w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym lub

    „moralnym”, wycofanie go z ewidencji środków trwałych. W związku z takim rozumieniem
    tego pojęcia - likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z
    ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, czy sprzedaż.
    Z kolei, przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie
    tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech
    zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich.
    Odnosząc powyższe do okoliczności przedstawionych w opisie sprawy, stwierdzić należy,
    że jak wskazano powyżej zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni
    umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na
    skutek zmiany rodzaju działalności. Wnioskując a contrario, nie ma przeszkód dla
    zaliczenia do kategorii kosztów uzyskania przychodów straty powstałej w wyniku likwidacji
    nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli ich likwidacja nie jest związana z utratą
    przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, tj. niezamortyzowana
    wartość środków trwałych zlikwidowanych z innych powodów niż zmiana rodzaju
    prowadzonej działalności.
    Strata, o której mowa w tym przepisie odzwierciedla wartość nierozliczonych podatkowo
    wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie lub wytworzenie likwidowanych
    składników majątku. Wydatki tego rodzaju – w braku likwidacji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych – mieszczą się w kategorii kosztów uzyskania
    przychodów potrącalnych w momencie powstania przychodów ze zbycia tych składników
    majątku albo rozliczanych dla celów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Natomiast likwidacja składników majątku uniemożliwia realizację bądź kontynuację ww.
    sposobów podatkowego rozliczenia wskazanych wydatków. Wartość tych – poniesionych
    w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością, w celu uzyskania przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia ich źródła – nierozliczonych dla celów podatkowych
    wydatków (tj. wydatków, które stanowiłyby koszty uzyskania przychodu z odpłatnego
    zbycia składnika majątku lub zostałyby rozliczone podatkowo poprzez amortyzację, gdyby
    nie doszło do likwidacji składników majątku) stanowi wartość straty, o której mowa w
    powołanych przepisach.
    Z powyższych przepisów wynika, że – co do zasady – wydatki poniesione na nabycie, bądź
    wytworzenie składników majątku stanowiących środki trwałe, podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od
    wartości początkowej tych środków trwałych. Natomiast w przypadku likwidacji nie w pełni
    zamortyzowanego środka trwałego, o ile likwidacja ta nie jest związana z utratą
    przydatności tego środka trwałego na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności, do
    kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć stratę w postaci niezamortyzowanej części
    wartości początkowej likwidowanego środka trwałego.
    Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że decydującą przesłanką dla
    niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego określonego rodzaju strat jest
    wystąpienie zmiany rodzaju działalności powodującej utratę przez likwidowane środki
    trwałe przydatności gospodarczej. Zatem dla podatkowej kwalifikacji strat powstałych w
    wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych decydującym pozostaje
    ustalenie, czy utracenie przez te środki przydatności gospodarczej spowodowane zostało
    rezygnacją przez podatnika z prowadzenia określonego rodzaju działalności, w której to
    działalności wykorzystywany był likwidowany środek trwały.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, grunt wraz z Budynkiem został nabyty w celu realizacji
    nowej inwestycji budowlanej. Podjęcie przez Spółkę decyzji o wyburzeniu (likwidacji)
    Budynku – po wieloletnim okresie jego gospodarczego wykorzystywania – stanowi powrót
    do pierwotnych planów gospodarczych Spółki, które wykazują wyraźny związek z
    przyszłymi przychodami Spółki (nowa inwestycja budowlana). Budynek musi bowiem
    zostać zniwelowany, aby grunt umożliwiał realizację inwestycji budowlanej o zakładanych
    parametrach. Planowana przez Spółkę nowa inwestycja budowlana na gruncie (po

    wyburzeniu Budynku) będzie prowadzić do uzyskania wyższego zysku niż wynik osiągany
    na funkcjonowaniu Budynku. Po wyburzeniu budynku, Spółka rozpocznie budowę nowego
    obiektu mieszkalnego lub biurowego.
    Biorąc pod uwagę powyższy opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy
    prawa podatkowego należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wykorzystywane
    dotychczas w działalności Spółki środek trwały (budynek) uległ likwidacji w celu budowy
    nowego obiektu. Nowo wybudowany budynek będzie służył prowadzeniu głównego
    przedmiotu działalności gospodarczej Spółki. W wyniku realizacji inwestycji nie zostanie
    zmieniony rodzaj prowadzonej przez Spółkę działalności. Spółka zarówno przed nabyciem
    gruntu z budynkiem jak i po jego wyburzeniu (fizycznej likwidacji) będzie prowadziła tą
    samą działalność gospodarczą polegającą na realizacji inwestycji budowlanych.
    Niezależnie od tego czy wynikiem nowej inwestycji budowlanej będzie powstanie środka
    trwałego (budynek na wynajem) czy towaru (budynek na sprzedaż), oba typy inwestycji
    budowlanych były, są i będą w zakresie prowadzonej przez Spółkę działalności
    gospodarczej.
    W świetle powyższego Spółce przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów straty związanej z likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych,
    o których mowa we wniosku.
    Podsumowując, strata wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków
    trwałych w wysokości niezamortyzowanej wartości budynku podlegającego likwidacji
    będzie stanowić koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie
    będzie wyłączona z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 6
    ustawy o CIT. Wyburzenie (fizyczna likwidacja) budynku w celu realizacji nowej inwestycji
    budowlanej nie będzie stanowiła „zmiany rodzaju działalności” i nie będzie wyłączona z
    kosztów uzyskania przychodów.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.
    Ad 3
    Odnosząc się natomiast do ustalenia momentu likwidacji środka trwałego (budynku)
    wskazać należy, że przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty
    bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane
    z przychodami).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług.
    Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Wydatki te są związane z działalnością
    prowadzoną przez podatnika i przyczyniają się w sposób ogólny do osiągania przez niego
    przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany
    wydatek służy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Zgodnie natomiast art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Podkreślić ponadto należy, że z brzmienia ww. przepisów art. 16a ust. 1 ustawy o CIT
    wskazujących składniki majątku podlegające amortyzacji i postanowień art. 16h ust. 1 pkt
    1 ustawy o CIT określającego zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środka
    trwałego wynika, że amortyzacji podlegają środki trwałe wykorzystywane do prowadzonej
    działalności gospodarczej do chwili ich likwidacji, czyli daty definitywnego zaprzestania
    korzystania z danego środka trwałego do celu do jakiego był on wykorzystywany.
    W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym datą definitywnego zaprzestania
    korzystania z likwidowanego środka trwałego (budynku) było wykonanie prac
    rozbiórkowych.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że koszty podatkowe z tego tytułu powinny
    więc być rozpoznane w dacie zakończenia prac rozbiórkowych. Wtedy bowiem będzie
    można uznać, że środki trwałe zostały zlikwidowane, gdyż od tej chwili Spółka nie miała
    możliwości dalszej ich eksploatacji.
    Zatem momentem likwidacji środków trwałych jest data fizycznego zakończenia prac
    rozbiórkowych potwierdzonych stosownym wpisem w dzienniku rozbiórki lub protokołem
    odbioru prac rozbiórkowych.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Ad 4
    W pytaniu nr 4 zgłosili Państwo wątpliwość, czy koszt w postaci straty na likwidacji
    (wyburzeniu) budynku będzie stanowił:
    a) część wartości początkowej nowej inwestycji w zakresie w jakim nowa inwestycja
      polega na wytworzeniu środka trwałego
    b) koszt bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodu w postaci zbycia towaru, w
      zakresie w jakim nowa inwestycja polega na tworzeniu towaru przeznaczonego na
      sprzedaż.
    Z brzmienia art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT wynika wprost, że nie uważa się za koszty
    podatkowe strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków
    trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Tym samym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że koszt w postaci straty na
    likwidacji budynku będzie zaliczany do wartości początkowej nowego środka trwałego
    oraz odpowiednio rozliczany jako koszt bezpośredni w przypadku zbycia towaru
    przeznaczonego na sprzedaż. W tej sytuacji są Państwo zobowiązani zaliczyć nieumorzoną
    wartość likwidowanych budynków (jako spełniających przesłanki do uznania je jako środki
    trwałe) do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych. Na gruncie
    przywołanych przepisów nie ma uzasadnienia do rozliczenia nieumorzonej wartości
    zlikwidowanych środków trwałych poprzez amortyzację nowego środka trwałego

    (zaliczenia ich do wartości początkowej tego środka trwałego), bowiem środki te podlegają
    odrębnej amortyzacji.
    Zatem – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – skoro likwidacja środków trwałych nie
    jest związana ze zmianą rodzaju działalności, strata z tego tytułu, w wysokości
    nieumorzonej wartości środków trwałych, powinna stanowić w całości bezpośrednio i
    jednorazowo koszt uzyskania przychodów.
    Nie można także zaliczyć nieumorzonej wartości środków trwałych do kosztów
    bezpośrednich w momencie sprzedaży towaru handlowego postawionego w miejsce tego
    środka trwałego, gdyż koszty te związane są już z amortyzacją wyburzanego środka
    trwałego.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest nieprawidłowe.
    Ad 5
    Natomiast w odniesieniu do kosztów związanych z wyburzeniem budynku w sytuacji, gdy
    likwidacja budynku dokonywana jest w związku z planami inwestycyjnymi wzniesienia w
    tym miejscu nowego obiektu mieszkalnego lub biurowego stanowiącego środek trwały
    należy stwierdzić, że koszty wyburzenia (likwidacji) budynku są kosztami bezpośrednio
    związanymi z budową nowych środków trwałych i stanowią część składową wartości
    początkowej nowo wytworzonych środków trwałych.
    Koszty związane z likwidacją budynku w związku z budową nowego środka trwałego
    (nowego budynku), na podstawie art. 16g ust. 4 ustawy o CIT, zwiększą wartość
    początkową nowo wzniesionego budynku i będą podlegały zaliczeniu w koszty podatkowe
    poprzez odpisy amortyzacyjne wytworzonego środka trwałego, na zasadach określonych
    w art. 16h-16i tej ustawy.
    Zaznaczyć również należy, że w sytuacji gdy nowo wybudowany budynek będzie podlegał
    sprzedaży (będzie produktem), to kwota wynikająca z likwidacji budynku, którego
    rozbiórka była niezbędna do rozpoczęcia nowej inwestycji, stanowi koszt bezpośrednio
    związany z osiąganymi przez Państwa przychodami. W szczególności, Spółka może
    przypisać go do konkretnej inwestycji – nowo wybudowanych budynków, a tym samym do
    przychodu z konkretnego źródła, czyli sprzedaży budynków. W konsekwencji, wydatki na
    likwidację poprzedniego budynku mają bezpośredni związek z przychodem ze sprzedaży
    nowo wybudowanego obiektu i powinny zostać zaliczone do kosztów podatkowych
    dopiero w momencie osiągnięcia przychodu z tego tytułu.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku orzeczenia sądów administracyjnych i
    interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych
    podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.