Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.467.2019.10.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-23
Teza: Opodatkowanie nabywanych usług logistycznych oraz prawo
do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur
dokumentujących usługi logistyczne.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2019 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie opodatkowania nabywanych usług logistycznych oraz prawa do odliczenia VAT
    naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących usługi logistyczne. Uzupełnili go
    Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 listopada 2019 r. (data wpływu 21
    listopada 2019 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    1. Informacje wstępne
    A. GmbH jest podmiotem z siedzibą w Szwajcarii, prowadzącym działalność gospodarczą
    w zakresie handlu towarami. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w
    Polsce.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka nabywa usługi logistyczno-
    magazynowe jako jeden z usługobiorców podmiotu z siedzibą w Polsce, specjalizującego
    się w świadczeniu tego rodzaju usług (dalej: Operator Logistyczny), jak również tzw.
    pomocnicze usługi logistyczne (opisane szczegółowo w dalszej części wniosku) od B. sp. z
    o.o.
    Podmioty, z którymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej A. GmbH
    współpracuje, poprzez nabywanie od nich usług logistycznych, tj. Operator Logistyczny
    oraz B. Sp. z o.o. w dalszej części wniosku zwani będą łącznie jako: Usługodawcy.
    Wnioskodawca pragnie nadmienić, że Usługodawcy to podmioty zarejestrowane jako
    podatnicy VAT czynni w Polsce.
    2. Kontrole wszczęte wobec Spółki
    Wobec Spółki wszczęte zostały dwie kontrole podatkowe na podstawie upoważnień
    udzielonych przez Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego (...) (dalej: Organ) w zakresie
    rozliczeń Spółki w podatku od towarów i usług:
    1. za luty, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2014 roku, oraz
    2. za styczeń 2016 roku.
    Po przeprowadzeniu przedmiotowych kontroli, właściwi pracownicy Organu (dalej:
    Kontrolujący) wydali protokoły z czynności kontrolnych (o tożsamej treści dla obu
    okresów; dalej łącznie jako: Protokół). Spółka otrzymała Protokoły 11 kwietnia 2019 r.

    3. Stan faktyczny ustalony w ramach Kontroli
    W ramach przedmiotowych Kontroli Kontrolujący ustalili stan faktyczny dotyczący
    „obecności” Spółki w Polsce, który został opisany w Protokole w następujący sposób: „ze
    stanu faktycznego ustalonego w trakcie kontroli wynika, że Podatnik nabywa usługi
    logistyczne obejmujące: przechowywanie towarów, przygotowywanie zamówień klientów
    na wysyłkę/dostawę, oznaczenie towarów, inne usługi zwiększające wartość towarów,
    zajmowanie się zwrotami towarów, prowadzenie e-magazynu dla towarów klientów,
    planowanie i zarządzanie transportem, usługi związane ze śledzeniem transportu. W
    ramach usług Spółka nie nabywa jakiejkolwiek powierzchni/magazynów będących w
    używaniu Operatora Logistycznego. Zgodnie z ustaleniami z Operatorem Logistycznym,
    personel Spółki A. GmbH ma prawo dostępu do nieruchomości, w godzinach otwarcia
    oraz odbywa się pod nadzorem pracowników oraz za zgodą Operatora Logistycznego.
    Ponadto A. GmbH nabywa dodatkowe usługi logistyczne i magazynowe od podmiotu B.
    Sp. z o.o. a które są konieczne dla zapewnienia sprawnego działania CEDC realizowane są
    w tej samej lokalizacji tj. na terenie Operatora Logistycznego”.
    Następnie Kontrolujący wskazali również, iż „Spółka A. GmbH przy wykorzystaniu na
    terytorium Polski infrastruktury oraz personelu, należącego do Operatora Logistycznego a
    także B. Sp. z o.o. w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność w ramach,
    której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przy czym, nie
    jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam
    podmiot świadczył usługi tzn. może korzystać z zasobów ludzkich i technicznych
    należących do Operatora Logistycznego a także B. Sp. z o.o. pod adresem magazynu
    umowie zwanego CEDC (...).”
    Powyższe zostało ustalone w oparciu o wyjaśnienia składane przez Spółkę oraz
    Usługodawców, cytowane w treści Protokołu. Zgodnie z przedmiotowymi wyjaśnieniami:
        „(...) Spółka kupuje towary od lokalnych producentów (...) (tzn. dostawy są
        dokonywane na rzecz Spółki przez lokalne podmioty produkujące dane towary tj.
        producentów (...)) i następnie dokonuje ich dalszej dostawy. W praktyce Spółka
        dokonuje nabyć towarów w ramach następujących transakcji:
          Wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów,
          Krajowe nabycia towarów w ramach lokalnych dostaw dokonywanych na
          rzecz Spółki.
    Jeśli chodzi o dostawy towarów, Spółka dokonuje następujących transakcji:
          Wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów,
          Krajowe dostawy towarów,
          Eksport towarów.”
        „Spółka (...):
          nie ma żadnego oddziału ani stałego przedstawicielstwa na terytorium Polski;
          nie posiada ani nie wynajmuje żadnych nieruchomości (fabryk, magazynów,
          biur itp.) na terytorium Polski;
          nie zatrudnia żadnych pracowników w Polsce ani nie deleguje ich do stałej
          pracy na jej rzecz na terytorium Polski;
          nie ma na terytorium Polski żadnych osób uprawnionych do podejmowania
          strategicznych lub zarządczych decyzji w jej imieniu.”

        „Spółka nie posiada siedziby działalności ani stałego miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej w Polsce.”
        „Spółka nie wynajmuje ani nie wynajmowała w Polsce powierzchni magazynowej,
        biurowej, lub montażowej.”
        „Spółka nie posiada w Polsce wyposażenia, maszyn ani urządzeń niezbędnych do
        prowadzenia działalności.”
        „Spółka nie zatrudniała ani nie zatrudnia na terenie Polski pracowników, nie
        zawierała ani nie zawiera również z pracownikami umów cywilno-prawnych.”
    Usługi nabywane od Operatora Logistycznego:
        „Operator Logistyczny realizuje m.in. następujące czynności, wchodzące w skład
        kompleksowych usług logistycznych świadczonych na rzecz Spółki w modelu B2B -
        business to business (...):
        1. Przechowywanie towarów.
        2. Przygotowywanie zamówień Spółki do wysyłki, z uwzględnieniem różnych metod
        wysyłki stosowanych przez Spółkę.
        3. Zarządzanie zwrotami (dla towarów, które mają być odsyłane do CEDC) / obsługa
        zwrotów towarów należących do Spółki.
        4. Świadczenie dodatkowych usług (oznaczanie/etykietowanie, pakowanie towarów).
        Za zarządzanie oraz zamawianie wszystkich potrzebnych etykiet (ale nie
        zawartości etykiet) odpowiedzialny jest usługodawca.
        5. Przyjmowanie skarg w ciągu 48 godzin i odpowiedź na nie w ciągu 5 dni
        roboczych od dnia zawiadomienia (z mogącymi występować wyjątkami
        dotyczącymi skarg od klientów motoryzacyjnych).
        6. Kontrola jakości i kontrola warunków transportu przy przyjmowaniu oraz wysyłce
        produktów.
        7. Planowanie i obsługa transportu.
        8. Usługi związane ze śledzeniem transportów (tzw. tracking).
        9. Przyjmowanie produktów w ciągu 24 godzin.
      10. Kompletowanie i przygotowywanie zamówień do wysyłki w ciągu 24 (razem z
        etykietowaniem produktów) lub 48 (razem z etykietowaniem produktów zgodnie
        ze specjalnymi wymaganiami Spółki) godzin.”
        „Zgodnie z ustaleniami funkcjonującymi pomiędzy Operatorem Logistycznym a
        Spółką, personel Spółki ma prawo dostępu do nieruchomości, jak również do
        przechowywanych w nich zapasów towarów oraz powiązanej z nimi dokumentacji
        w trakcie dni i godzin otwarcia Centrum, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa
        oraz innych procedur obowiązujących na jego terenie. Jednakże należy zaznaczyć,
        że:
          Dostęp do Centrum jest zapewniany przez Operatora Logistycznego i odbywa
          się pod nadzorem pracowników tego podmiotu. W praktyce, przykładowo

          Operator Logistyczny zapewnia wymienionym wcześniej osobom
          (personelowi Spółki) odpowiednie karty wstępu i przeprowadza wymagane
          kontrole bezpieczeństwa podczas wejścia oraz opuszczania terenu CEDC.
          Na podstawie kart wstępu osoby te mogą wejść na główny obszar
          nieruchomości jedynie podczas godzin ich otwarcia.
          W przypadku gdy intencją Spółki jest wizyta w CEDC osób trzecich, jest ona
          obowiązana poinformować Operatora Logistycznego z odpowiednim
          wyprzedzeniem, zanim tacy goście będą mogli wejść na teren Centrum w
          towarzystwie upoważnionych osób.
        Powyższe oznacza, że w celu uzyskania dostępu do nieruchomości konieczne jest
        uzyskanie zgody ze strony Operatora Logistycznego / poinformowanie tego
        podmiotu. Ponadto wszelki dostęp do terenu Centrum odbywa się pod nadzorem
        pracowników Operatora Logistycznego”.
        „Dostęp do magazynu ograniczony był/jest godzinami operacyjnymi magazynu i
        regulacjami wewnętrznymi (procedurami obowiązującymi w obiekcie) oraz
        zasadami BHP. W praktyce ograniczenia te wynikały również z faktu udostępnienia
        obiektu innym kontrahentom”.
        „A. GmbH nie ma wyłącznych praw do dysponowania, administrowania ani
        zarządzania całością lub częścią nieruchomości gdzie są przechowywane jej towary,
        na których świadczone są usługi.”
        „Spółka pragnie podkreślić, że nie wynajmuje ona nieruchomości lub magazynu od
        Operatora Logistycznego lub innego podmiotu. Spółka zawarła bowiem z
        Operatorem Logistycznym umowę o świadczenie na rzecz A. GmbH ogólnych,
        kompleksowych usług logistycznych (...). Ponadto umowa zawarta z Operatorem
        Logistycznym nie zapewnia Spółce wyłączności w zakresie nabywania usług od
        Operatora Logistycznego / przechowywania towarów w danym miejscu.”
        „(...) Operator Logistyczny świadczy usługi administracyjne i logistyczne nie tylko na
        rzecz Spółki, ale również dla innych podmiotów.” „Przedmiotowe świadczenie usług
        miało miejsce również na tej samej nieruchomości”.
        „Spółka nie zawierała umów cywilnoprawnych z pracownikami Operatora
        Logistycznego”.
        „Pomiędzy (...) a Operatorem Logistycznym nigdy nie występowały powiązania
        kapitałowe ani osobowe”.
        „Maszyny na których wykonywane są usługi logistyczne były własnością Operatora
        Logistycznego, bądź też Operator Logistyczny leasingował je od podmiotu
        trzeciego”.
        „Na przestrzeni lat, w toku świadczenia usług na rzecz (...) zdarzało się, że towary
        nie mieściły się w magazynie Operatora Logistycznego. W takiej sytuacji Operator
        Logistyczny informował o zaistniałej sytuacji Kontrahenta A. GmbH i udostępniał
        przestrzeń w innym magazynie”.
    Usługi nabywane od B. Sp. z o.o.:

        „Umowa pomiędzy Spółką a B. Sp. z o.o. dotyczy dodatkowych usług logistycznych i
        magazynowania, które nie są świadczone przez Operatora Logistycznego na mocy
        wcześniej wskazanej umowy, a są konieczne dla zapewnienia sprawnego działania
        CEDC. Umowa ta stanowi kontrakt „pomocniczy” (obok głównej umowy zawartej z
        Operatorem Logistycznym), obejmujący dodatkowe czynności/usługi świadczone
        na rzecz Spółki w zakresie, w jakim nie wykonuje ich Operator Logistyczny (usługi te
        realizowane są w tej samej lokalizacji, tj. na terenie CEDC).”
        „(...) usługa ta realizowana jest przy wykorzystania magazynu zlokalizowanego w D.
        (CEDC). Żaden inny magazyn nie jest w tym celu wykorzystywany.”
        „Świadczone usługi obejmują m.in.:
          1. Wewnątrzgrupowe usługi obsługi klienta (czynności związane z obsługą
            zamówień).
          2. Obsługa reklamacji i zwrotów.
          3. Prace nad zgodnością systemów (SAP-WMS - „Warehouse Management
            System”, czyli „System Zarządzania Magazynem”).
          4. Przygotowywanie dokumentacji importowej/eksportowej (współpraca z
            agencjami celnymi i przewoźnikami zapoczątkowana przez A. GmbH).
          5. Kontrola inwentaryzacyjna.
          6. Obsługa zamówień handlowych z krajów Europy Środkowej i Wschodniej
            (wyłączając zamówienia z Polski).
          7. Zarządzanie projektami związanymi z CEDC (z uwzględnieniem rozwoju
            procesów).
          8. Bieżąca współpraca z usługodawcą logistycznym - związana z odbieraniem
            towarów/wysyłką/usługami dodanymi (value added services - VAS)”.
        „Biorąc pod uwagę, iż analizowana usługa realizowana jest przy wykorzystania
        magazynu zlokalizowanego w D. (CEDC), zasady wstępu do magazynu zostały
        uregulowane w umowie zawartej z Operatorem Logistycznym” (zatem zgodnie z
        uwagami przedstawionymi powyżej - przyp. Wnioskodawca).
        „Jak wskazano powyżej, A. GmbH nie ma wyłącznych praw do dysponowania,
        administrowania ani zarządzania całością lub częścią nieruchomości gdzie są
        przechowywane jej towary, na których świadczone są usługi.”
        „Spółka nigdy nie zawierała umów cywilnoprawnych z pracownikami B. Sp. z o.o.”
    4. Ustalenia kontrolne
    W oparciu o opisany powyżej stan faktyczny, Kontrolujący stwierdzili, że „A. GmbH posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terenie kraju w miejscu
    świadczenia usług logistycznych w magazynie prowadzonym przez Operatora
    Logistycznego (...)”.
    W tym miejscu Spółka pragnie zaznaczyć, że stwierdzenia Kontrolujących zawarte w obu
    Protokołach były tożsame (przy czym, z uwagi na fakt, że formalnie prowadzone były dwie
    odrębne kontrole podatkowe, zostały wydane również dwa odrębne Protokoły).
    Wnioskodawca, nie zgadzając się z przedstawionymi w Protokołach przez Kontrolujących
    wnioskami - jakoby Spółka posiadała w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności

    gospodarczej - złożył 25 kwietnia 2019 r. właściwe wyjaśnienia i zastrzeżenia do
    Protokołów (dalej: Zastrzeżenia).
    W odpowiedzi Kontrolujący przesłali Wnioskodawcy właściwe pisma (z dnia 9 maja 2019
    r.), w których podtrzymali swoje stanowisko wyrażone w Protokołach. Stwierdzili w nich m.
    in., że „A. GmbH przy wykorzystaniu na terytorium Polski infrastruktury oraz personelu
    należącego do Operatora Logistycznego oraz B. Sp. z o.o. w sposób zorganizowany oraz
    ciągły prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanej
    podatkiem od towarów i usług. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy
    wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi, tzn. może
    korzystać z zasobów ludzkich i technicznych podmiotu odpowiednio Operatora
    Logistycznego oraz B. Sp. z o.o.” oraz „orzecznictwo TSUE wskazuje, iż korzystanie z
    zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu także może prowadzić do powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym kraju. Zgodnie z
    orzecznictwem krajowym wystarczającym jest do przyjęcia za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, aby prace wykonywane były przez pracowników
    polskiej firmy świadczącej usługi na rzecz zagranicznej firmy.”
    5. Interpretacja indywidualna otrzymana przez Operatora Logistycznego
    Wnioskodawca pragnie również nadmienić, że Operator Logistyczny otrzymał
    interpretację indywidualną, dotyczącą usług logistycznych świadczonych na rzecz A.
    GmbH. W przedmiotowej interpretacji za prawidłowe uznane zostało stanowisko, zgodnie
    z którym miejsce świadczenia (opodatkowania) usługi opisanej we wniosku powinno
    zostać ustalone zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym,
    zgodnie z przedmiotową interpretacją, dla usług świadczonych przez ten podmiot nie
    znajduje zastosowania szczególna zasada określania miejsca świadczenia, przewidziana w
    art. 28e ustawy o VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    W odpowiedzi na wezwanie Organu Wnioskodawca podniósł, że pragnie wskazać, że w
    ramach kontroli podatkowej, której wynikiem był protokół zacytowany w opisie stanu
    faktycznego / zdarzenia przyszłego Wniosku, kontrolujący wnikliwie przeanalizowali
    materiały i informacje dotyczące działalności Spółki. Kontrolujący dokonali w szczególności
    weryfikacji dokumentów źródłowych (w tym umów zawartych przez Spółkę), wyjaśnień
    składanych przez Spółkę oraz informacji otrzymanych od kontrahentów Spółki (tj.
    Operatora Logistycznego oraz B. Sp. z o.o.). Tym samym Spółka pragnie zaznaczyć, iż opis
    stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego wskazany we Wniosku - nawet jeśli został
    przedstawiony w formie cytatów z protokołu - w pełni odpowiada rzeczywistości
    gospodarczej. Tym samym należy podkreślić, iż ustalenia kontrolne w istocie
    odzwierciedlają stan faktyczny, a zatem, zdaniem Wnioskodawcy, został on wyczerpująco
    przedstawiony w pierwotnym Wniosku.
    Ponadto Wnioskodawca wskazał, że „Spółka działa w grupie (...), która zajmuje się przede
    wszystkim produkcją oraz sprzedażą różnego rodzaju towarów (takich jak przykładowo
    materiały biurowe, kable i przewody, taśmy i kleje, folie, narzędzia i akcesoria i wiele
    innych) na całym świecie.
    Działalność gospodarcza Spółki w Szwajcarii obejmuje przede wszystkim koordynowanie,
    zarządzanie i przeprowadzanie odpowiednich procesów decyzyjnych w odniesieniu do
    działalności operacyjnej (handlowej) Spółki prowadzonej w innych krajach (w tym w
    Polsce).
    Innymi słowy - w Szwajcarii zlokalizowani są pracownicy A. GmbH, którzy podejmują w
    imieniu Spółki wszelkie decyzje dotyczące jej funkcjonowania (w tym dotyczące
    przykładowo odpowiedniego zarządzania procesami logistycznymi). Tam wykonywana jest

    również większość procesów administracyjnych. Na terenie Szwajcarii zgromadzone są też
    wszelkie zasoby będące własnością Spółki (takie jak m.in. biuro, wyposażenie
    komputerowe, samochody, itp.).”
    Wnioskodawca wskazał, że „Jak zostało wskazanie w opisie stanu faktycznego / zdarzenia
    przyszłego Wniosku, Spółka kupuje towary w szczególności od lokalnych producentów (...)
    (tzn. dostawy są dokonywane na rzecz Spółki przez lokalne podmioty produkujące dane
    towary tj. producentów (...)) i następnie dokonuje ich dalszej dostawy. W praktyce Spółka
    dokonuje nabyć towarów w ramach następujących transakcji:
        Wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów,
        Krajowe nabycia towarów w ramach lokalnych dostaw dokonywanych na rzecz
        Spółki.
    Jeśli chodzi o dostawy towarów, Spółka dokonuje następujących transakcji:
        Wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów,
        Krajowe dostawy towarów,
        Eksport towarów.
    Towary należące do Spółki są przechowywane na terytorium Polski w magazynie
    Operatora Logistycznego (CEDC), który jest również odpowiedzialny m.in. za obsługę ich
    transportu. W celu realizacji powyższej działalności Spółka nabywa również usługi od B.
    Sp. z o.o. (których zakres został szczegółowo wskazany we Wniosku).”.
    Wnioskodawca wskazał, że „Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego / zdarzenia
    przyszłego Wniosku, Operator Logistyczny realizuje na rzecz Spółki następujące czynności:
        1) Przechowywanie towarów.
        2) Przygotowywanie zamówień Spółki do wysyłki, z uwzględnieniem różnych metod
        wysyłki stosowanych przez Spółkę.
        3) Zarządzanie zwrotami (dla towarów, które mają być odsyłane do CEDC) / obsługa
        zwrotów towarów należących do Spółki.
        4) Świadczenie dodatkowych usług (oznaczanie/etykietowanie, pakowanie towarów).
        Za zarządzanie oraz zamawianie wszystkich potrzebnych etykiet (ale nie
        zawartości etykiet) odpowiedzialny jest usługodawca.
        5) Przyjmowanie skarg w ciągu 48 godzin i odpowiedź na nie w ciągu 5 dni
        roboczych od dnia zawiadomienia (z mogącymi występować wyjątkami
        dotyczącymi skarg od klientów motoryzacyjnych).
        6) Kontrola jakości i kontrola warunków transportu przy przyjmowaniu oraz wysyłce
        produktów.
        7) Planowanie i obsługa transportu.
        8) Usługi związane ze śledzeniem transportów (tzw. tracking).
        9) Przyjmowanie produktów w ciągu 24 godzin.
      10) Kompletowanie i przygotowywanie zamówień do wysyłki w ciągu 24 (razem z
        etykietowaniem produktów) lub 48 (razem z etykietowaniem produktów zgodnie
        ze specjalnymi wymaganiami Spółki) godzin.
    Powyższe czynności wykonywane są na rzecz Spółki co do zasady z wykorzystaniem
    magazynu zwanego we Wniosku CEDC.

    Dodatkowo - jeśli chodzi o zasady nabywania świadczeń - jak zostało wskazane we
    Wniosku:
        A. GmbH nie ma wyłącznych praw do dysponowania, administrowania ani
        zarządzania całością lub częścią nieruchomości gdzie są przechowywane jej towary,
        na których świadczone są usługi.
        Spółka zawarła z Operatorem Logistycznym umowę o świadczenie ogólnych,
        kompleksowych usług logistycznych, która nie zapewnia Spółce wyłączności w
        zakresie nabywania usług od Operatora Logistycznego / przechowywania towarów
        w danym miejscu.
        Operator Logistyczny świadczy usługi administracyjne i logistyczne nie tylko na
        rzecz Spółki, ale również dla innych podmiotów. Przedmiotowe świadczenie usług
        może mieć miejsce również na tej samej nieruchomości.
        Spółka nie zawiera umów cywilnoprawnych z pracownikami Operatora
        Logistycznego.
        Maszyny na których wykonywane są usługi logistyczne są własnością Operatora
        Logistycznego, bądź też Operator Logistyczny leasinguje je od podmiotu trzeciego.
        Na przestrzeni lat, w toku świadczenia usług na rzecz (...) zdarzało się, że towary nie
        mieściły się w magazynie Operatora Logistycznego (CEDC). W takiej sytuacji
        Operator Logistyczny informował o zaistniałej sytuacji A. GmbH i wykorzystywał
        przestrzeń w innym magazynie.”.
    Wnioskodawca wskazał, że „Jak zostało wskazane we Wniosku, zgodnie z zawartą umową,
    świadczone przez B. Sp. z o.o. usługi obejmują:
        1) Wewnątrzgrupowe usługi obsługi klienta (czynności związane z obsługą
        zamówień).
        2) Obsługa reklamacji i zwrotów.
        3) Prace nad zgodnością systemów (SAP-WMS - Warehouse Management System,
        czyli System Zarządzania Magazynem).
        4) Przygotowywanie dokumentacji importowej/eksportowej (współpraca z
        agencjami celnymi i przewoźnikami zapoczątkowana przez A. GmbH).
        5) Kontrola inwentaryzacyjna.
        6) Obsługa zamówień handlowych z krajów Europy Środkowej i Wschodniej
        (wyłączając zamówienia z Polski).
        7) Zarządzanie projektami związanymi z CEDC (z uwzględnieniem rozwoju
        procesów).
        8) Bieżąca współpraca z usługodawcą logistycznym - związana z odbieraniem
        towarów/wysyłką/usługami dodanymi (value added services - VAS).
    Jeśli natomiast chodzi o zasady nabywania tych świadczeń należy zauważyć, iż:
        Umowa pomiędzy Spółką a B. Sp. z o.o. dotyczy dodatkowych usług logistycznych i
        magazynowania, które nie są świadczone przez Operatora Logistycznego na mocy
        wcześniej wskazanej umowy, a są konieczne dla zapewnienia sprawnego działania
        CEDC. Umowa ta stanowi „kontrakt pomocniczy” (obok głównej umowy zawartej z

        Operatorem Logistycznym), obejmujący dodatkowe czynności/usługi świadczone
        na rzecz Spółki w zakresie, w jakim nie wykonuje ich Operator Logistyczny (usługi te
        realizowane są w tej samej lokalizacji, tj. na terenie CEDC).
        Usługa ta realizowana jest przy wykorzystania magazynu Operatora Logistycznego
        (CEDC). Żaden inny magazyn nie jest w tym celu wykorzystywany.
        Spółka nigdy nie zawierała umów cywilnoprawnych z pracownikami B. Sp. z o.o.”.
    Wnioskodawca wskazał, że „Jak już wspominano w punkcie 1 powyżej, działalność
    gospodarcza Spółki obejmuje handel różnego rodzaju towarami (takimi jak przykładowo
    materiały biurowe, kable i przewody, taśmy i kleje, folie, narzędzia i akcesoria i wiele
    innych) w różnych krajach. A. GmbH wykorzystuje podobne magazyny jak w Polsce
    również w innych krajach Europy Środkowej.
    Niemniej jednak, Spółka co do zasady nie nabywa towarów od podmiotów szwajcarskich
    ani też nie posiada w Szwajcarii (kraju siedziby) magazynu towarowego. W Szwajcarii
    zlokalizowani są natomiast pracownicy Spółki. Osoby te odpowiedzialne są za zarządzanie
    i koordynowanie działalności Spółki. W kontekście dostaw towarów obejmuje to w
    szczególności prowadzenie negocjacji w zakresie zawierania kontraktów handlowych,
    prace zmierzające do pozyskiwania nowych klientów i rynków zbytu, podpisywanie umów,
    przyjmowanie zamówień (co realizowane jest poprzez systemy teleinformatyczne spółki),
    kontakty z klientami, nadzór nad procesami logistycznymi w różnych krajach, itp.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Klienci Spółki są co do zasady podatnikami podatku od
    towarów i usług lub podatnikami podatku od wartości dodanej.
    W przypadku gdy Spółka dokonuje sprzedaży na rzecz innych podmiotów z grupy (...), są
    to co do zasady dystrybutorzy odpowiedzialni za sprzedaż towarów na rzecz ostatecznych
    odbiorców. W innych przypadkach Spółka nie posiada precyzyjnych informacji co do
    rodzaju działalności prowadzonej przez odbiorców ani sposobu wykorzystywania przez
    nich nabywanych od Spółki towarów.”
    Wnioskodawca wskazał, że „(...) Spółka w szczególności kupuje towary od lokalnych
    producentów (...) (tzn. dostawy są dokonywane na rzecz Spółki przez lokalne podmioty
    produkujące dane towary tj. producentów (...)) i następnie dokonuje ich dalszej dostawy.
    W praktyce Spółka dokonuje nabyć towarów w ramach następujących transakcji:
        Wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów,
        Krajowe nabycia towarów w ramach lokalnych dostaw dokonywanych na rzecz
        Spółki.
    Jeśli chodzi o dostawy towarów, Spółka dokonuje następujących transakcji:
        Wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów,
        Krajowe dostawy towarów,
        Eksport towarów.
    Działalność ta dotyczy bardzo szerokiego katalogu towarów oferowanych przez Spółkę.
    Jako przykład podać można materiały biurowe, kable i przewody, taśmy i kleje, folie,
    narzędzia i akcesoria, niemniej jednak należy mieć na uwadze, iż asortyment ten jest
    bardzo szeroki (i stale się on zmienia / poszerza).”
    Wnioskodawca wskazał, że „Dostawy, (...), dokonywane są na rzecz podatników podatku
    od towarów i usług lub podatku od wartości dodanej.”

    Wnioskodawca wskazał, że „Spółka pozyskuje nowych klientów poprzez zawieranie
    nowych kontaktów handlowych oraz prowadzenie negocjacji handlowych. Działalność
    Spółki w tym zakresie nie jest prowadzona na terytorium Polski, a w Szwajcarii.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Zamówienia są co do zasady przekazywane Spółce przez
    lokalnych dystrybutorów (...) (każde zamówienie rejestrowane jest w systemie SAP). Na
    podstawie otrzymanych zamówień Spółka nabywa towary od lokalnych dostawców (...)
    (tzn. dostawy są dokonywania na rzecz (...) przez lokalne podmioty produkujące dane
    towary).
    Po otrzymaniu zamówienia przez Spółkę, odpowiednio przygotowane i zapakowane
    towary transportowane są z fabryk zlokalizowanych w Polsce do odpowiednich centrów
    logistycznych (w tym do CEDC w Polsce). Spółka przesyła drogą elektroniczną informacje o
    planowanych „dostawach” towarów do magazynu do Operatora Logistycznego.
    Następnie, Spółka przekazuje drogą elektroniczną zamówienie i specyfikację, na
    podstawie których Operator Logistyczny przygotowuje towary sprzedane przez Spółkę do
    załadunku i transportu. Spółka jest odpowiedzialna za organizację transportu (częściowo
    zlecając tę czynność Operatorowi Logistycznemu).
    Sprzedane przez Spółkę towary mogą zostać przetransportowane do innego centrum
    logistycznego (gdzie są przygotowywane do dalszej wysyłki do finalnego odbiorcy) lub
    bezpośrednio do ostatecznych klientów.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Wnioskodawcę i Operatora Logistycznego łączy umowa o
    świadczenie usług logistycznych i magazynowych (zakres świadczeń nią objętych wskazany
    został w punkcie 3 powyżej). Umowa ta została zawarta na okres od 1 stycznia 2016 roku
    do 31 grudnia 2020 roku.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Operator Logistyczny to podmiot oferujący w szczególności
    szeroki wachlarz kompleksowych usług logistycznych, magazynowych i administracyjnych.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Operator Logistyczny świadczy usługi administracyjne i
    logistyczne nie tylko na rzecz Spółki, ale również dla innych podmiotów (w tym
    niepowiązanych kapitałowo ze Spółką). Przedmiotowe świadczenie usług ma miejsce
    również na tej samej nieruchomości, gdzie przechowywane są towary Wnioskodawcy.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Zgodnie z zawartą umową, Operator Logistyczny realizuje na
    rzecz Spółki następujące czynności:
        1) Przechowywanie towarów.
        2) Przygotowywanie zamówień Spółki do wysyłki, z uwzględnieniem różnych metod
        wysyłki stosowanych przez Spółkę.
        3) Zarządzanie zwrotami (dla towarów, które mają być odsyłane do CEDC) / obsługa
        zwrotów towarów należących do Spółki.
        4) Świadczenie dodatkowych usług (oznaczanie/etykietowanie, pakowanie towarów).
        Za zarządzanie oraz zamawianie wszystkich potrzebnych etykiet (ale nie
        zawartości etykiet) odpowiedzialny jest usługodawca.
        5) Przyjmowanie skarg w ciągu 48 godzin i odpowiedź na nie w ciągu 5 dni
        roboczych od dnia zawiadomienia (z mogącymi występować wyjątkami
        dotyczącymi skarg od klientów motoryzacyjnych).
        6) Kontrola jakości i kontrola warunków transportu przy przyjmowaniu oraz wysyłce
        produktów.
        7) Planowanie i obsługa transportu.
        8) Usługi związane ze śledzeniem transportów (tzw. tracking).
        9) Przyjmowanie produktów w ciągu 24 godzin.

      10) Kompletowanie i przygotowywanie zamówień do wysyłki w ciągu 24 (razem z
        etykietowaniem produktów) lub 48 (razem z etykietowaniem produktów zgodnie
        ze specjalnymi wymaganiami Spółki) godzin.”.
    Wnioskodawca wskazał, że „(...) Operator Logistyczny świadczy na rzecz A. GmbH usługi
    logistyczne, które pokrótce mogą być scharakteryzowane jako następujący proces:
    Zamówienia na konkretne czynności realizowane w ramach usług są przekazywane
    interfejsem z systemu A. GmbH do systemu magazynowego Operatora Logistycznego, a
    fizyczne przesunięcia towarów do magazynu awizowane są wiadomościami e-mail. W
    szczególności, Operator Logistyczny otrzymuje od Spółki drogą elektroniczną informacje o
    planowanych „dostawach” towarów do magazynu.
    Następnie, Spółka przekazuje drogą elektroniczną zamówienie i specyfikację, na
    podstawie których Operator Logistyczny przygotowuje towary do załadunku i transportu
    (częściowo Operator Logistyczny świadczy również usługi transportowe na zlecenie
    Spółki).”
    Wnioskodawca wskazał, że „Jak zostało wskazane powyżej, w ramach nabywanej usługi
    logistyczno-magazynowej Spółka nie ma wyłącznych praw do dysponowania,
    administrowania ani zarządzania całością lub częścią nieruchomości gdzie są
    przechowywane jej towary. Co więcej, Operator Logistyczny świadczy usługi
    administracyjne i logistyczne nie tylko na rzecz Spółki, ale również dla innych podmiotów
    (również na tej samej nieruchomości). Ponadto, na przestrzeni lat zdarzało się, że towary
    Spółki były przechowywane również w innych udostępnionych przez Operatora
    Logistycznego, lokalizacjach.
    Tym samym, żadna konkretnie wyznaczona/określona część powierzchni magazynowej
    nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez Wnioskodawcę, a Wnioskodawca nie
    ma prawa do decydowania o rozmieszczeniu towarów na tej powierzchni.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Wnioskodawca nie jest ani nie będzie właścicielem żadnych
    aktywów położonych w Polsce.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Wnioskodawca nie zatrudniał ani nie zatrudnia na terenie
    Polski pracowników, nie zawierał ani nie zawiera również z pracownikami umów cywilno-
    prawnych.
    Mogą zdarzyć się sytuacje, w których pracownicy Spółki zlokalizowani w Szwajcarii
    sporadycznie przyjeżdżają do Polski (nie powinno to jednak następować częściej niż kilka
    razy w roku). Ewentualne wizyty w nieruchomości, gdzie świadczone są usługi logistyczne
    na rzecz A. GmbH ograniczają się wyłącznie do kontroli jakości świadczonych usług
    (według ściśle określonych zasad) i co do zasady nie występują regularnie.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Towary te są przechowywane przez Operatora Logistycznego
    na zamówienie Spółki po to, by zapewnić Spółce ich dostępność do realizacji bieżących
    zamówień jej klientów.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Tak, towary przechowywane przez Operatora Logistycznego
    na terytorium Polski w momencie przechowywania/magazynowania stanowią własność
    Wnioskodawcy.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Czas ten jest trudny do precyzyjnego określenia, gdyż zależy
    od wielu czynników, również takich, na które Spółka nie ma wpływu (np. sytuacja
    rynkowa). Można stwierdzić, że co do zasady może to być okres od kilku do kilkunastu
    /kilkudziesięciu dni.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Jak wspomniano powyżej - zależy to od wielu czynników, a na
    wiele z nich Spółka nie ma wpływu. W szczególności należy zauważyć, iż okres
    magazynowania towarów zależy od ilości oraz częstotliwości zamówień otrzymywanych

    przez Spółkę. Tym samym, na okres magazynowania mogą wpływać takie czynniki jak
    przykładowo sytuacja i popyt na rynku, liczba aktualnych klientów Spółki, przebieg
    bieżącej współpracy, itp.
    Niemniej jednak Wnioskodawca stara się tak zarządzać procesami sprzedaży i planować
    dostawy, by towary nie były przechowywane zbyt długo, a jednocześnie stan zapasów był
    wystarczający do realizacji bieżących dostaw.”
    Wnioskodawca wskazał, że
        Spółkę i B. Sp. z o.o. łączy umowa, która dotyczy dodatkowych usług logistycznych i
        magazynowania, które nie są świadczone przez Operatora Logistycznego, a są
        konieczne dla zapewnienia sprawnego działania CEDC. Umowa ta stanowi „kontrakt
        pomocniczy” (obok głównej umowy zawartej z Operatorem Logistycznym),
        obejmujący dodatkowe czynności/usługi świadczone na rzecz Spółki w zakresie, w
        jakim nie wykonuje ich Operator Logistyczny (usługi te realizowane są w tej samej
        lokalizacji, tj. na terenie CEDC). Została ona podpisana w 2014 roku początkowo na
        3 lata, a po tym okresie jest automatycznie przedłużana co rok, o ile któraś ze stron
        nie skorzysta z przysługującego jej prawa wypowiedzenia umowy.
        B. Sp. z o.o. zajmuje się produkcją oraz sprzedażą wyprodukowanych towarów (jest
        jednym z lokalnych producentów z grupy (...)), jak również świadczeniem
        dodatkowych usług logistycznych, o których mowa powyżej.
        B. Sp. z o.o. wykonuje świadczenia opisane w niniejszym wniosku w postaci
        dodatkowych usług logistycznych, ze względu na ich specyfikę, tylko na rzecz
        Wnioskodawcy.
        Katalog tych czynności został szczegółowo wskazany w punkcie 4) uzupełnienia
        niniejszego wniosku.
    Wnioskodawca wskazał, że „Jak już wskazano, Spółka nabywa towary przeznaczone do
    dalszej odsprzedaży od lokalnych producentów z grupy (...).
    Na terytorium Polski istnieje również tzw. centrum usług wspólnych (Shared Service
    Center), świadczące usługi księgowe i administracyjne dla wielu podmiotów z grupy (...), w
    tym m.in. Wnioskodawcy.”
    Wnioskodawca wskazał, że „Na terytorium Polski Wnioskodawca wykonuje tylko i
    wyłącznie czynności opodatkowanie niekorzystające ze zwolnienia z podatku VAT
    (dostawę towarów).”
    Pytania
    1) Czy miejscem świadczenia (opodatkowania) usług logistycznych realizowanych przez
      Operatora Logistycznego na rzecz A. GmbH jest terytorium Polski?
    2) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że miejscem
      świadczenia (opodatkowania) usług logistycznych realizowanych przez Operatora
      Logistycznego na rzecz A. GmbH jest terytorium Polski - czy A. GmbH ma prawo do
      odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawianych na jej rzecz przez
      Operatora Logistycznego z tytułu świadczenia ww. usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Miejscem świadczenia usług logistycznych realizowanych przez Operatora Logistycznego
    na rzecz A. GmbH nie jest terytorium Polski.

    W przypadku uznania, że miejscem świadczenia usług logistycznych realizowanych przez
    Operatora Logistycznego na rzecz A. GmbH jest terytorium Polski, A. GmbH ma prawo do
    odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawianych na jej rzecz przez
    Operatora Logistycznego z tytułu świadczenia w/w usług.
    Ad 1
    Uwagi ogólne
    Miejsce świadczenia usług na podstawie przepisów ustawy o VAT.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług ustala się na podstawie przepisów zawartych
    w dziale V, rozdziale 3 ustawy o VAT (art. 28a-28o).
    Zgodnie z art. 28a ustawy o VAT, na potrzeby stosowania przepisów o miejscu świadczenia
    usług:
    1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
        w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
    2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych
      za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art.
      5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego
      rzecz usług.
    Przenosząc powyższe regulacje na będący przedmiotem niniejszego wniosku stan
    faktyczny/zdarzenie przyszłe, zdaniem Wnioskodawcy, nie ma wątpliwości, że zarówno
    Operator Logistyczny, jaki i A. GmbH są osobami prawnymi wykonującymi samodzielnie
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2
    ustawy o VAT, a co za tym idzie - należy ich uznać za podatników w rozumieniu
    analizowanych przepisów.
    W myśl zasady ogólnej wyrażonej w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4
    oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    I tak, na podstawie art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy usługi są świadczone
    dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Należy zauważyć, iż w analizowanym stanie faktycznym nie znajdują zastosowania
    przepisy regulujące szczególne zasady w zakresie określania miejsca świadczenia. Tym
    samym, miejsce świadczenia tychże usług dla celów opodatkowania ich podatkiem od
    towarów usług należy ustalać na podstawie miejsca siedziby działalności gospodarczej,
    ewentualnie miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej Spółki.
    Zdaniem Wnioskodawcy, z będącego przedmiotem niniejszego wniosku opisu stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego niewątpliwie wynika, że siedziba działalności
    gospodarczej A. GmbH znajduje się w Szwajcarii. Toteż, zgodnie z powyżej cytowaną
    zasadą ogólną, wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia
    omawianych usług logistycznych przez Operatora Logistycznego na rzecz Spółki, powinna
    być Szwajcaria. Innymi słowy - na podstawie wskazanego przepisu usługi te nie powinny
    podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce.

    Niemniej jednak, biorąc pod uwagę brzmienie art. 28b ust. 2 ustawy, należy również
    przeanalizować, czy Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.
    Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu przepisów
    o VAT - uwagi ogólne.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm.) oraz wydane na jej podstawie
    przepisy wykonawcze nie definiują pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej”. Niemniej jednak, definicja taka przewidziana została w art. 11 ust. 1 oraz
    ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. UE L z dnia 23 marca 2011 r.; dalej:
    Rozporządzenie).
    Należy przy tym zauważyć, iż przedmiotowe Rozporządzenie wiąże w całości i jest
    stosowane bezpośrednio (tj. bez potrzeby implementacji do krajowego porządku
    prawnego) we wszystkich państwach członkowskich - w celu zapewnienia jednolitej
    wykładni analizowanego pojęcia we wszystkich krajach członkowskich (co jest kluczowe
    dla spełnienia podstawowych zasad opodatkowania systemu VAT - takich jak
    powszechność opodatkowania oraz zakaz podwójnego opodatkowania).
    Zgodnie ze wskazanymi przepisami Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza:
        dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o
        którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się
        wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
        personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
        świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej (art. 11 ust. 1 Rozporządzenia - na potrzeby stosowania art. 44
        dyrektywy 2006/112/NA/E);
        dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o
        którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które charakteryzuje się
        wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
        personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje
        (art. 11 ust. 2 Rozporządzenia - na potrzeby stosowania art. 45 dyrektywy 2006/112
        /WE i innych przepisów).
    Dodatkowo w przepisie art. 11 tego Rozporządzenia wskazuje się, że fakt posiadania
    numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Omawiana kwestia była również przedmiotem licznych wyroków Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE, Trybunał). Konkluzje zawarte w tych
    rozstrzygnięciach i przyjęta przez Trybunał linia orzecznicza w tym zakresie stały się
    podstawą do stworzenia cytowanej wyżej regulacji, dlatego też wskazówki TSUE powinny
    być tym bardziej brane pod uwagę przy rozstrzyganiu kwestii tego czy w danej sytuacji
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w
    danym kraju członkowskim.
    W tym kontekście, warto wskazać na następujące tezy płynące z orzecznictwa TSUE:

        w wyroku z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie Gunter Berkholz vs. Finanzamt Hamburg-
        Mitte-AItstadt (C-168/84) TSUE stwierdził m.in., że „prowadzenie działalności
        komercyjnej może być rozpatrywane jako tworzące stałe miejsce prowadzenia
        działalności w rozumieniu odpowiednich przepisów, tylko jeśli to miejsce
        charakteryzuje się stała obecnością zarówno ludzkich, jak i technicznych zasobów
        potrzebnych do świadczenia danych usług” (podkreślenie - Wnioskodawca);
        w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sari vs.
        Bundeszentralamt fur Steuern (C- 73/06) wskazane zostało, iż „zgodnie z utrwaloną
        linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa
        wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i
        technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna
        trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
        punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić
        świadczenie danych usług w sposób niezależny.” (podkreślenie - Wnioskodawca);
        w wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV vs. Inspecteur van de
        Belastingdienst Grotę Ondernemingen te Amsterdam (C-190/95) Trybunał uznał,
        że: „Co za tym idzie, żeby uznać, na zasadzie odejścia od zasadniczego kryterium
        głównego miejsca siedziby, że podatnik świadczy w danym miejscu usługi, takie
        miejsce musi posiadać wystarczający stopień trwałości i strukturę odpowiednią,
        pod względem zasobów ludzkich i technicznych, żeby świadczyć usługi w sposób
        niezależny.”;
        w uzasadnieniu do wyroku z dnia 20 lutego 1997 r. w sprawie Commissioners of
        Customs and Excise vs. DFDS A/S (C-260/95) Trybunał wskazał, że „(...), nie można
        twierdzić, że usługi są świadczone z zakładu innego niż miejsce, w którym
        sprzedawca ustanowił swoją działalność gospodarcza, chyba że ten zakład ma
        odpowiednią minimalna wielkość, a ponadto są w nim stale obecne ludzkie i
        techniczne zasoby potrzebne do świadczenia usług.” (podkreślenie -
        Wnioskodawca).
    Biorąc pod uwagę powyższe, aby twierdzić, iż zagraniczny podmiot posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, należy wykazać, że struktura
    wykorzystywana przez taki podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się następującymi
    elementami:
      i.  wystarczająca stałość prowadzonej działalności gospodarczej;
    ii.  odpowiednia struktura w zakresie zaplecza technicznego i osobowego;
    iii.  odpowiednia samodzielność i niezależność struktury.
    Ponadto należy podkreślić, że wszystkie wskazane powyżej przesłanki musza być
    spełnione łącznie, aby móc mówić o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Działalność Spółki w świetle kryteriów rozstrzygających o istnieniu stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej
    Brak zaplecza personalnego i technicznego.

    O istnieniu odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego i osobowego można
    mówić w sytuacji, w której na terytorium danego kraju znajdują się zarówno ludzkie, jak i
    techniczne zasoby, które jednocześnie jako całość tworzą zwartą strukturę, która jest
    wystarczająca dla celów prowadzenia przez podmiot zagraniczny działalności
    gospodarczej w tym kraju.
    Jak zostało wskazane w cytowanym powyżej wyroku w sprawie Planzer Luxembourg Sari
    vs. Bundeszentralamt fur Steuern (C-73/06): „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w
    dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości
    poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla
    świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający
    stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych
    jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny.”
    Co więcej, w sytuacji będącej przedmiotem analizowanego wyroku, TSUE wskazał, iż: „(...)
    jeżeli chodzi o działalność transportową, to pojęcie to oznacza, dla celu wspólnotowych
    przepisów dotyczących podatku VAT, co najmniej pomieszczenie biurowe, w którym mogą
    być sporządzane umowy i z którego mogą być podejmowane decyzje dotyczące zwykłego
    zarządu, a także miejsce postoju pojazdów służących wykonywaniu tej działalności.”
    Należy zauważyć, iż Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży
    hurtowej towarów. Jednocześnie, Spółka nie dysponuje na terytorium Polski własnymi
    zasobami, które umożliwiałyby realizację tej działalności gospodarczej w sposób
    niezależny. Spółka korzysta jednak z pewnych zasobów Usługodawców.
    W tym kontekście należy w pierwszej kolejności zauważyć, że, jak wynika z opinii rzecznika
    generalnego z 15 maja 2014 r. w sprawie C-605/12 (Welmory), w kontekście oceny
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zagranicznego podmiotu
    w Polsce „własne zapiecze personalne i techniczne nie jest w tym celu konieczne, o ile
    dostępność innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego”.
    W konsekwencji analizie powinno zostać poddane to, czy Spółka posiada dostępność
    zaplecza niezbędnego dla celów prowadzenia przez nią działalności gospodarczej w
    sposób porównywalny do dostępności zaplecza własnego.
    Należy bowiem podkreślić, iż w celu stwierdzenia występowania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej nie jest wystarczające, aby dany podmiot
    zagraniczny nabywał jakiekolwiek usługi od podwykonawców (którzy z oczywistych
    względów angażują dla celów realizacji tych usług zasoby osobowe i techniczne).
    Niezbędne jest natomiast, aby w ramach świadczenia tych usług, dostępność zaplecza
    osobowego i technicznego udostępniona podmiotowi zagranicznemu była porównywalna
    do dostępności jego własnego zaplecza.
    W przeciwnym razie można byłoby dojść do absurdalnych wniosków, zgodnie z którymi
    nabycie przez podmiot zagraniczny jakichkolwiek usług realizowanych na terytorium
    Polski z wykorzystaniem „lokalnych” zasobów powodowałoby powstanie stałego miejsca
    prowadzenia działalności w Polsce. Wnioski takie z oczywistych względów są natomiast
    niezasadne.
    Mając zatem na względzie tezy przedstawione w sprawie C-605/12 Welmory należy
    podkreślić, iż Spółka nie posiada kontroli nad zasobami Usługodawców (tj. nad
    pracownikami, maszynami, czy też nieruchomością wykorzystywaną dla celów
    świadczenia usług na rzecz A. GmbH).
    Poniżej Spółka pragnie wymienić najważniejsze okoliczności przemawiające za
    zasadnością tego wniosku:
        Usługodawcy działają w sposób niezależny od kierownictwa Spółki, tj. posiadają
        swobodę w zakresie świadczenia usług zarówno na rzecz Spółki jak i podmiotów

        trzecich (co więcej Operator Logistyczny jest podmiotem w pełni niezależnym od
        Spółki, tj. niepowiązanym z nią kapitałowo ani osobowo). W szczególności, nie
        podlegają oni bieżącej kontroli Spółki porównywalnej do kontroli jaką Spółka
        mogłaby potencjalnie objąć własne zasoby osobowo-techniczne.
        Zgodnie z zawartymi umowami, Spółka nie posiada wyłączności w zakresie usług
        świadczonych przez Usługodawców. Usługodawcy Spółki (w szczególności Operator
        Logistyczny) świadczą usługi również na rzecz innych, zupełnie niezależnych od
        Spółki podmiotów.
        W konsekwencji, Spółka nie posiada także wiedzy ani możliwości decyzyjnych w
        zakresie zaangażowania konkretnych zasobów, w konkretnym czasie dla celów
        świadczenia usług na jej rzecz (gdyż zasoby te mogą być wykorzystywane również
        dla celów świadczenia przez Usługodawców usług na rzecz innych podmiotów).
        Spółka nie posiada również bieżącej kontroli nad ewentualną dostępnością
        zasobów dla celów wyświadczenia na jej rzecz usług. To Usługodawcy - we własnym
        zakresie - dbają o to, aby dysponować odpowiednią liczbą pracowników / maszyn /
        powierzchni magazynowej - tak aby możliwe było wyświadczenie usług na rzecz
        Spółki.
        Spółka nie posiada wpływu na takie elementy jak czas pracy osób zatrudnionych
        przez Usługodawców, stan zatrudnienia, czy rodzaj i stan techniczny urządzeń
        wykorzystywanych przez Usługodawców.
      Co prawda umowa zawarta z Operatorem Logistycznym w sposób ogólny przewiduje
      warunki świadczenia usług (takie jak godziny pracy magazynu czy wymogi jakościowe
      co do świadczonej usługi), niemniej jednak uregulowania te nie dają Spółce prawa do
      sprawowania jakiejkolwiek kontroli nad zasobami, a jedynie zapewniają odpowiednią
      jakość świadczonych usług (której - jako racjonalny przedsiębiorca - Spółka ma prawo
      wymagać od swoich Usługodawców).
      W tym zakresie Usługodawcy posiadają zatem pełna swobodę (w granicach
      zapewnienia odpowiedniej jakości świadczonych usług) w zakresie doboru środków
      umożliwiających realizację celu w postaci wyświadczenia usługi na rzecz Spółki.
        Umowy zawarte przez Spółkę nie przewidują, aby posiadała ona prawa
        swobodnego wstępu do nieruchomości wykorzystywanych przez Usługodawców w
        celu świadczenia usług na jej rzecz.
      Dostęp ten nie może zostać uznany za swobodny, gdyż możliwy jest wyłącznie w
      dniach i godzinach otwarcia magazynu, a ponadto Spółka musi wcześniej
      poinformować o każdej planowanej wizycie swoich przedstawicieli i uzyskać na nią
      zgodę Operatora Logistycznego. Dodatkowo, każda wizyta nadzorowana jest przez
      pracowników Operatora Logistycznego. W praktyce zatem dostęp do nieruchomości
      Spółka ma na podobnych zasadach jak inni kontrahenci Operatora Logistycznego, a
      procedury obowiązujące w tym zakresie nie odbiegają od rynkowego standardu.
        Spółka nie ma wyłącznego prawa do dysponowania, administrowania ani
        zarządzania całością lub częścią nieruchomości gdzie są przechowywane jej towary.
        Spółka nie ma swobody wyboru w zakresie tego, gdzie konkretnie (tj. w której części
        nieruchomości) będą przechowywane jej towary, leży to w gestii usługodawcy.

        Ponadto mogą się zdarzać sytuacje, gdy towary Spółki - w przypadku braku miejsca
        w CEDC - są przechowywane w innym miejscu.
    Mając na uwadze powyższe należy zaznaczyć, iż Usługodawcy działają w sposób zupełnie
    niezależny od kierownictwa A. GmbH tj. posiadają swobodę w zakresie świadczenia usług
    zarówno na rzecz Spółki jak i podmiotów trzecich. W szczególności, nie podlegają oni
    bieżącej kontroli Spółki porównywalnej do kontroli, jaką Spółka mogłaby potencjalnie
    objąć własne zasoby osobowo-techniczne zlokalizowane w Polsce.
    Powyższe prowadzi do wniosku, że Spółka nie tylko nie posiada własnych zasobów na
    terytorium Polski, ale również nie posiada kontroli nad zasobami Usługodawców w
    sposób porównywalny, w jaki mogłaby kontrolować swoje własne zasoby.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, omawiana przesłanka, wymagana do
    stwierdzenia, że Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski (istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego i
    osobowego), nie jest spełniona.
    Brak odpowiedniej samodzielności i niezależności struktury.
    Jak wskazano w wyroku TSUE w sprawie Welmory: „z orzecznictwa Trybunału w tej
    dziedzinie (zob. w szczególności wyrok Pianzer Luxembourg, C-73/06, EU:C:2007:397, pkt
    54 i przytoczone tam orzecznictwo), którym bezpośrednio inspiruje się brzmienie art. 11
    rozporządzenia wykonawczego można wywnioskować, że stałe miejsce prowadzenia
    działalności powinno charakteryzować się wystarczająca stałością oraz odpowiednia
    struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” (podkreślenie - Wnioskodawca).
    W konsekwencji, jak wynika z powyższego orzecznictwa, aby możliwe było uznanie, że
    dane zasoby powodują powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
    konieczne jest posiadanie przez nie cech autonomiczności oraz samodzielności.
    Odnosząc powyższe do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem
    niniejszego wniosku, należy podkreślić, że wszystkie decyzje zarządcze - dotyczące
    funkcjonowania Spółki - podejmowane są poza terytorium Polski, zaś żaden z
    Usługodawców nie posiada uprawnień do podejmowania w imieniu Spółki żadnych decyzji
    ani zobowiązań, w tym w szczególności zawierania umów w imieniu i na rzecz A. GmbH.
    Jednocześnie Spółka nie posiada na terenie Polski własnych zasobów technicznych ani
    osobowych. Bez wątpienia zatem, w oparciu wyłącznie o zasoby Usługodawców
    zlokalizowane na terytorium Polski, nie byłoby możliwe odebranie i wykorzystanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tej struktury (z uwagi na fakt, iż żaden z pracowników
    Usługodawców nie jest upoważniony do zaciągania zobowiązań, czy też podejmowania
    jakichkolwiek decyzji w imieniu Spółki).
    Podsumowując powyższe, w świetle przedstawionych okoliczności, zdaniem
    Wnioskodawcy, A. GmbH nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    Wybrane stanowiska sądów administracyjnych oraz organów podatkowych.
    Wyroki sądów administracyjnych w analogicznych stanach faktycznych.
    Wnioskodawca pragnie w tym miejscu podkreślić, że wskazane powyżej stanowisko,
    zgodnie z którym Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    znajduje potwierdzenie również w niedawnych wyrokach polskich sądów
    administracyjnych, wydawanych w analogicznych stanach faktycznych.
    Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2018, sygn. III SA/Gl 800/18.

    Przykładowo, w wyroku z dnia 10 grudnia 2018, sygn. III SA/Gl 800/18, Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Gliwicach uchylił interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ stwierdził, że wnioskodawca ma stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Sąd w uzasadnieniu stwierdził m.in., że: „Odnosząc powyższe uwagi do przedstawionego
    przez Skarżącą stanu faktycznego, który jak wyjaśniono na wstępie stanowi wyłączną
    podstawę oceny sądowej w rozpoznawanej sprawie podnieść należy, że Strona wskazała,
    że nie posiada w Polsce zaplecza personalnego - centrum obsługi klienta i transakcji,
    rozliczenia, fakturowanie, zarządzanie sprawami Spółki prowadzone będzie w siedzibie
    Skarżącej w Brazylii lub we Francji. Jedynie w celu zapewnienia wyładunku, załadunku oraz
    składowania Produktów w czasie ich pobytu w Polsce A zamierza nabyć odpowiednie
    usługi magazynowania towarów od C, która zobowiązałaby się do świadczenia tych
    kolejnych czynności na terenie nieruchomości magazynowej stanowiącej własność i
    zarządzanej przez C („F”), w oparciu o odpowiednia urnowe o świadczenie usług
    magazynowych pomiędzy A oraz C. A zleciłaby także C przygotowywanie Produktów do
    wysyłki do Klientów oraz, w tym zakresie, załadunek Produktów na ciężarówki. C będzie
    naliczało A wynagrodzenie, dokumentowane fakturami wystawianymi przez C, za usługi
    magazynowe oraz inne usługi wskazane powyżej („Usługi Magazynowe”). Czynności
    związane z odprawą celną Produktów zostaną powierzone przez A wyspecjalizowanemu
    usługodawcy niepowiązanemu z A.
    Zatem badając przedmiotowy stan faktyczny organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, iż
    Skarżąca posiadała wystarczające zaplecze o charakterze technicznym i personalnym w
    kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce prowadzenia działalności. Skarżąca bowiem
    decydując się wyłącznie na zakup usług magazynowania - składowania i załadunku
    towarów zgodnie z doręczonymi pracownikom C zaleceniami centrali Spółki w Brazylii - nie
    stworzyła w Polsce miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pracownicy byli
    bowiem zatrudnieni przez C, nie działali w imieniu Skarżącej ani na jej rzecz; nie mieli
    jakiejkolwiek swobody działania ani prawa decyzji; wyłącznie wykonywali konieczne
    czynności (techniczne) wynikające z zakresu zlecenia usługi przez Skarżącą. Na terenie „F”
    Strona nie posiada wyznaczonego, wyodrębnionego obszaru tylko do własnej dyspozycji i
    składowania wyłącznie swoich towarów; nie mogła wpływać na miejsce i warunki
    składowania; nie miała jakiegokolwiek władztwa nad sposobem wykonywania usług
    magazynowania. Poza tym zauważyć należy także, że C świadczy usługi magazynowania
    także dla innych podmiotów, nie ma wyłączności na rzecz Skarżącej.”
    Należy zatem zauważyć, iż - jak wynika z zacytowanych powyżej fragmentów -
    przedmiotowy wyrok dotyczył niemalże identycznego stanu faktycznego jak będący
    przedmiotem niniejszego wniosku (nabycie przez zagranicznego podatnika usług
    magazynowych). Jednocześnie, WSA w Gliwicach dokonując oceny prawnej tego stanu
    faktycznego stwierdził, iż zagraniczny podatnik nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności.
    Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2019, sygn. III SA/Gl 908/18.
    Podobnie w wyroku z dnia 7 stycznia 2019 r., sygn. III SA/Gl 908/18, wydanym przez
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdzono m.in.: „Należy wskazać, że nie
    jest sporne, że siedzibą Strony są Niemcy i podstawowe miejsce jej działalności i płacenia
    podatku VAT-UE. Nie jest też sporne, że Strona zajmuje się produkcją obuwia poza Polską i
    dystrybucją obuwia wyprodukowanego poza Polską, zarówno w krajach UE, jak i spoza UE.
    Towar sprzedawany jest w wyspecjalizowanych sklepach. W Polsce towary zakupione lub
    wyprodukowane przez Wnioskodawcę są magazynowane, pakowane i konfekcjonowane
    do sprzedaży w ramach nabywanych usług od spółki polskiej - Partnera, która posiada
    stosowne magazyny i personel do ich wykonania. Działalność Partnera na rzecz
    Wnioskodawcy jest tylko częścią jej działalności bez możliwości nadzoru nad
    wykonywaniem zakupionych usług. Negocjacje handlowe, podpisywanie umów, zlecenia
    do realizacji, kontakty z kontrahentami prowadzone są wyłącznie z Niemiec lub w

    Niemczech. Sama Strona w Polsce nie posiada personelu ani jakiegokolwiek zaplecza
    technicznego dla prowadzonej działalności produkcyjnej i dystrybucyjnej.
    Zatem uwzględniając wskazane przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia
    działalności oraz przedstawiony przez Stronę stan faktyczny należy stwierdzić, że
    nabywane przez nią usługi od Partnera będą opodatkowane w Niemczech, brak bowiem
    przesłanek uzasadniających odstąpienie od ogólnej zasady opodatkowania wg siedziby
    działalności nabywcy usługi. Strona nie produkuje w Polsce obuwia, a jedynie sprowadza
    wyroby gotowe do dalszej odprzedaży bezpośrednio konsumentom lub dystrybutorom.
    Kupuje usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie jest to
    zatem działalność samodzielna i niezależna. Inaczej mówiąc bez obuwia
    wyprodukowanego lub zakupionego w innym kraju niż Polska nie będzie potrzeby zakupu
    usług od Partnera.
    Organ interpretacyjny niezasadnie przyjął, że Strona posiadała wystarczające zaplecze o
    charakterze technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności. Wnioskodawca nabywając wskazane usługi magazynowania,
    pakowania i konfekcjonowania towaru nie stworzył w Polsce miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Pracownicy są zatrudnieni przez usługodawcę, nie działają w
    imieniu Wnioskodawcy ani na jego rzecz: nie mieli jakiejkolwiek swobody działania ani
    prawa decyzji: wyłącznie wykonywali czynności (techniczne) zlecone przez Wnioskodawcę.
    W magazynie Strona nie posiada wyznaczonego, wyodrębnionego obszaru tylko do
    własnej dyspozycji i składowania wyłącznie swoich towarów: nie mogła wpływać na
    miejsce i warunki składowania; nie miała jakiegokolwiek władztwa nad sposobem
    wykonywania usług magazynowania ani wyłączności. Nie była jedynym kontrahentem
    usługodawcy.”
    Tezy płynące z rozstrzygnięć organów podatkowych.
    Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że władze skarbowe potwierdzają
    zasadność powyższego stanowiska w interpretacjach indywidualnych wydawanych w
    analogicznych lub podobnych stanach faktycznych jak ten będący przedmiotem
    niniejszego wniosku.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    dnia 26 kwietnia 2019 r. o znaku 0113-KDIPT1-2.4012.115.2019.l.JS, organ, odstępując od
    wydania uzasadnienia, za prawidłowe uznał stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym
    świadczenie przezeń na rzecz spółki niemieckiej usług magazynowych i logistycznych w
    poniżej przytoczonym stanie faktycznym nie spowoduje powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla spółki niemieckiej, jako że nie zostaną
    spełnione przesłanki, które decydują o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności
    w rozumieniu regulacji o podatku VAT. Zgodnie z opisem stanu faktycznego
    przedstawionego w tej interpretacji przez wnioskodawcę, zamierza on podjąć współpracę
    ze spółką z siedzibą w Niemczech. Model omawianej współpracy zakłada, że towary spółki
    niemieckiej będą magazynowane w magazynie wnioskodawcy położonym w Polsce
    (wnioskodawca świadczył będzie usługi logistyczno-magazynowe). Magazyn będzie służył
    do przechowywania/utrzymywania zapasów towarów będących własnością spółki
    niemieckiej w wyznaczonej do tego części magazynu, przeznaczonej wyłącznie dla
    należących do niej towarów w celu ich składowania i późniejszej sprzedaży i wysyłki do
    klientów spółki niemieckiej (przy czym czynności związane ze sprzedażą będą
    podejmowane na terytorium Niemiec). Spółka niemiecka nie będzie miała prawa do
    samodzielnego używania powierzchni magazynowej ani zarządzania nią, jak również nie
    będzie miała nieograniczonego prawa wstępu ani nieograniczonego prawa do korzystania
    z pomieszczeń magazynu. Zgodnie z ustaleniami pracownicy spółki niemieckiej będą mieli
    dostęp do pomieszczeń magazynu w celu kontroli towarów tam składowanych, ale wizyta
    może odbyć się tylko za zgodą Spółki i w obecności jej pracowników. Spółka niemiecka nie
    będzie dysponowała kluczami do magazynu, a wizyty jej personelu będą odbywać się
    okazjonalnie. Magazynem będą zarządzali pracownicy wnioskodawcy, natomiast spółka

    niemiecka udostępni wnioskodawcy swój system magazynowy, za pomocą którego
    pracownicy wnioskodawcy będą prowadzili gospodarkę magazynową (natomiast spółka
    niemiecka będzie miała wgląd do tego systemu). Spółka niemiecka nie będzie zatrudniała
    własnych pracowników ani do pracy w magazynie, ani w żadnym innym miejscu w Polsce,
    a usługi logistyczno-magazynowe będą wykonywane jedynie przez pracowników
    wnioskodawcy. Spółka niemiecka nie ma ani nie będzie miała w Polsce żadnych obiektów
    (takich jak biura, fabryki, itp.), maszyn, samochodów i innego sprzętu wykorzystywanego
    do prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za
    zarządzanie i kontrolę nad swoim personelem, a spółka niemiecka nie będzie mieć nad
    nim żadnej władzy kontrolnej. Ponadto spółka niemiecka nie będzie posiadała w Polsce
    przedstawiciela umocowanego do zawierania umów w jego imieniu ani żadnej osoby
    uprawnionej do negocjowania kontraktów, a jej wszystkie decyzje biznesowe, podobnie
    jak proces sprzedaży produktów realizowane są i będą bezpośrednio z Niemiec.
    W świetle wskazanych wyroków oraz interpretacji należy zauważyć, że sam fakt
    korzystania z usług polskiego usługodawcy świadczącego usługi magazynowe oraz inne
    usługi dotyczące magazynowanego towaru nie powoduje automatycznie istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    Jak z kolei zostało natomiast wskazane powyżej, Spółka nie posiada na terytorium Polski
    żadnych obiektów służących prowadzonej działalności gospodarczej, należy zaś
    podkreślić, że nabywa ona od Usługodawców usługi logistyczne, a nie prawo do
    dysponowania powierzchnią magazynową.
    Rozstrzyganie ewentualnych wątpliwości
    Dodatkowo należy zwrócić uwagę na powołaną już opinię rzecznika generalnego z dnia 15
    maja 2014 r. sprawie C- 605/12 (Welmory), w której wskazano, iż: „W razie wątpliwości nie
    powinno się zakładać istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (...).
    Należy podkreślić, że przytoczona powyżej argumentacja wskazuje, iż w świetle
    orzecznictwa TSUE Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Niemniej jednak, nawet w przypadku gdyby określone aspekty działalności Spółki budziły
    potencjalnie jakiekolwiek wątpliwości w kontekście tworzenia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, stosownie do powyższych wytycznych rzecznika
    generalnego, nie powinny one rozstrzygać o istnieniu takiego miejsca.
    Podsumowanie
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, że:
    1) siedziba prowadzenia działalności gospodarczej Spółki znajduje się w Szwajcarii;
    2) Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
      rozumieniu przepisów ustawy o VAT, bowiem w stanie faktycznym/zdarzeniu
      przyszłym będącym przedmiotem niniejszego wniosku nie są spełnione przesłanki
      konieczne do uznania istnienia takie stałego miejsca prowadzenia działalności. O
      prawidłowości tego stwierdzenia świadczą następujące okoliczności:
        a. Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych zasobów technicznych ani
        osobowych;
        b. Spółka nie posiada też wystarczającego (należałoby wręcz stwierdzić, że żadnego)
        stopnia kontroli nad zasobami wykorzystywanymi przez Usługodawców do
        świadczenia na jej rzecz usług logistycznych, w tym w szczególności:
              Spółka nie ma prawa swobodnego wstępu do nieruchomości
              wykorzystywanych przez Usługodawców dla celów świadczenia na jej
              rzecz usług;

              Spółka nie posiada kontroli nad zasobami Usługodawców (tj. nad
              pracownikami / maszynami / samochodami biorącymi udział w
              świadczeniu usług na rzecz Spółki);
              Usługodawcy posiadają swobodę w zakresie świadczenia Usług
              zarówno na rzecz Spółki jak i podmiotów trzecich (nie podlegają oni
              bieżącej kontroli Spółki porównywalnej do kontroli jaką Spółka mogłaby
              potencjalnie objąć własne zasoby osobowo-techniczne);
              Spółka nie posiada wyłączności w zakresie usług świadczonych przez
              Usługodawców (zasoby przez nich wykorzystywane mogą być zatem
              udostępnione Spółce, jak również innym podmiotom - przy czym
              Spółka nie ma na tę okoliczność żadnego wpływu).
        c. Nawet w przypadku gdyby uznać, że zasoby wykorzystywane przez
        Usługodawców Spółki w ramach świadczenia usług na jej rzecz tworzą „strukturę
        Spółki” na terytorium kraju (co zgodnie z powyższymi uwagami jest z gruntu
        nieuzasadnione), to nie charakteryzują się one wystarczającą samodzielnością i
        autonomicznością, aby można było przy ich wykorzystaniu wykonywać przedmiot
        działalności gospodarczej Spółki w sposób niezależny, w tym w szczególności:
              wszystkie decyzje zarządcze - dotyczące funkcjonowania Spółki -
              podejmowane są poza terytorium Polski;
              żaden z Usługodawców nie posiada uprawnień do podejmowania w
              imieniu Spółki jakichkolwiek decyzji czy też zobowiązań, w tym w
              szczególności do zawierania umów.
    W związku z tym, biorąc pod uwagę przytoczone wcześniej regulacje, wyrażone w art. 28b
    ust. 1 i 2 ustawy o VAT, zdaniem Wnioskodawcy, miejscem świadczenia usług
    logistycznych wskazanych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie będzie Polska, a w konsekwencji usługi
    te nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.
    Ponadto w uzupełnieniu do wniosku Spółka zwróciła uwagę, iż w dniu 14 listopada 2019 r.
    wydana została opinia Rzecznika Generalnego w sprawie C-547/18 Dong Yang, dotycząca
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa
    zagranicznego w Polsce.
    Spółka pragnie zwrócić uwagę na główne tezy płynące z przedmiotowej opinii:
        „w przypadku »konstrukcji prawnej« stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej chodzi o przypisanie podlegającemu opodatkowaniu podmiotowi
        określonego »zachowania« oddziału. Jednakże, jeżeli oddział jest wyodrębniony pod
        względem prawnym, a przez to jest również niezależnym podmiotem podlegającym
        opodatkowaniu, wiele przemawia za tym, by zasadniczo wyłączyć możliwość
        przypisania jego zachowania innemu podmiotowi prawnemu” (pkt 37);
        „przeciwko przyjęciu, że infrastruktura jednego podatnika (tj. jego siedziba) może
        jednocześnie stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej innego
        podatnika, przemawia również brzmienie art. 44 dyrektywy VAT w związku z art. 11
        ust. 1 rozporządzenia wykonawczego” (pkt 38);

        „(...) odrębna osoba prawna nie może być jednocześnie stałym miejscem
        prowadzenia działalności gospodarczej innej osoby prawnej” (pkt 43);
        „Do innego wniosku można by jednak dojść, gdyby określone stosunki umowne
        (tutaj stosunki między LG Korea i Dong Yang) stanowiły nadużycie” (pkt 47).
        Niemniej jednak, „(...) w przypadku usług, które służą do wytworzenia materialnych
        produktów, nie istnieje żadne szczególne ryzyko nadużyć w zakresie przepisów
        dotyczących VAT [ze względu na istnienie prawa do odliczenia VAT naliczonego po
        stronie usługobiorcy - przyp. Spółka]. Tym samym zbędna staje się również
        odpowiedź na pytanie, czy Dong Yang powinna była w jakikolwiek sposób
        rozpoznać strukturę stanowiącą nadużycie ze strony LG Korea.” (Pkt 56);
    Mając na uwadze powyższe Spółka pragnie podkreślić, że z analizowanej opinii
    bezsprzecznie wynika, iż jeden podmiot prawny (mający siedzibę na terytorium Polski) nie
    może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podmiotu
    prawnego (mającego siedzibę w innym kraju). Przeciwny wniosek byłby możliwy jedynie w
    przypadku wystąpienia nadużycia (które nie występuje jeśli podmiot zagraniczny
    nabywający usługi w Polsce posiada pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego - tak jak
    ma to miejsce w sprawie będącej przedmiotem rozważań Rzecznika, jak i w sprawie
    będącej przedmiotem Wniosku).
    W związku z powyższym, Spółka stoi na stanowisku, że w sprawie będącej przedmiotem
    Wniosku nie jest możliwe uznanie, iż którykolwiek z Usługodawców Spółki stanowi
    jednocześnie jej stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
    (jednocześnie podkreślając istotność pozostałych argumentów przedstawionych przez
    Spółkę we Wniosku o interpretację).
    Ad 2
    Jak zostało wskazane powyżej, zdaniem Wnioskodawcy, miejscem świadczenia usług
    logistycznych świadczonych przez Operatora Logistycznego na rzecz A. GmbH w opisanym
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie jest Polska, w związku z czym usługi te nie
    powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.
    Niemniej jednak, gdyby tut. organ interpretacyjny stwierdził inaczej, w takiej sytuacji
    Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie czy Spółka ma prawo do odliczenia VAT naliczonego
    wynikającego z faktur wystawianych na jej rzecz przez Operatora Logistycznego z tytułu
    świadczenia omawianych usług.
    Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Dodatkowo, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 7 nie stanowią podstawy do obniżenia
    podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy m.in. wystawiono faktury, w których została wykazana
    kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się
    kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności.
    Z powyższych regulacji wynika zatem, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia
    kwoty podatku naliczonego wynikającego z nabycia towarów i usług, które służą temu
    podatnikowi do wykonywania przezeń czynności podlegających opodatkowaniem VAT.
    Innymi słowy - aby podatnik mógł korzystać z owego prawa, musi istnieć związek
    pomiędzy towarami lub usługami, które nabywa z czynnościami opodatkowanymi, których
    dokonuje.

    Jak już wspomniano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego - Spółka dokonuje
    na terytorium Polski takich transakcji, jak dostawa towarów na terytorium kraju, eksport
    towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Spółka nabywa usługi logistyczne, wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego w celu zapewnienia sobie możliwości bezpiecznego przechowywania towarów,
    które następnie są przedmiotem dokonywanych przez nią dostaw.
    Niewątpliwie zatem nabywanie tychże usług służy Spółce do wykonywania czynności
    opodatkowanych, co zdaniem Wnioskodawcy oznacza, że podstawowy warunek dotyczący
    związku pomiędzy nabywanymi usługami i wykonywanymi przez podatnika czynnościami
    opodatkowanymi jest w tej sytuacji spełniony.
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, w takim przypadku regulacja art. 88 ust. 3a pkt 7
    ustawy o VAT nie będzie obowiązywała. Gdyby bowiem uznać, że omawiane usługi
    podlegają opodatkowaniu w Polsce, to równocześnie na wystawianych z tytułu ich
    świadczenia fakturach podatnik je świadczący (Operator Logistyczny) powinien wykazać
    kwotę VAT należnego. Toteż wskazane w tym przepisie wyłączenie prawa do odliczenia
    podatku VAT naliczonego nie znajdzie wobec Spółki zastosowania.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku gdyby, wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy (co,
    jak ponownie pragnie podkreślić Wnioskodawca - należałoby uznać za wniosek
    nieprawidłowy), uznać, że miejscem świadczenia usług logistycznych wykonywanych przez
    Operatora Logistycznego na rzecz A. GmbH w rozumieniu przepisów ustawy o VAT jest
    Polska, a co za tym idzie, gdyby uznać, że usługi te podlegają opodatkowaniu VAT w
    Polsce, to Spółce przysługiwać będzie prawo do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z
    faktur dokumentujących świadczenie przedmiotowych usług.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 25 listopada 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP1-2.4012.467.2019.3.PC, w której uznałem Państwa stanowisko za:
      - nieprawidłowe w zakresie opodatkowania nabywanych usług logistycznych;
      - prawidłowe w zakresie prawa do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur
        dokumentujących usługi logistyczne.
    Interpretację doręczono Państwu 28 listopada 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    23 grudnia 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił interpretację indywidualną wyrokiem
    z 28 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 141/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrokiem z 27 sierpnia 2024 r. sygn. I FSK
    1679/20 oddalił skargę kasacyjną organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 27 sierpnia 2024 r.
    natomiast wpłynął 28 lipca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w
        ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe
        w zakresie opodatkowania nabywanych usług logistycznych (pytanie nr 1).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw członkowskich
    Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Według art. 28e ustawy:
      miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług
      zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki
      wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania
      nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych,
      takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
      nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące -
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną

    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.) w art. 47
    przewiduje, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
    rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim
    lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone
    do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług
    związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi
    architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana
    nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził Rozporządzeniem Wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284, s. 1) zmianę do
    Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) - zwanego
    dalej rozporządzeniem 282/2011 - pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym
    polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia:
      do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a. każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b. każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
        zdemontować lub przenieść;
      c. każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d. każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z
    23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011:
      usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
      nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
      nieruchomością w następujących przypadkach:
      a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
        usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
        na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w
    szczególności:

      wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z
      przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części nieruchomości
      przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011 ustęp 1 nie ma
    zastosowania do:
      przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości
      nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Z godnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem z siedzibą w Szwajcarii,
    zarejestrowanym w Polsce jako podatnik VAT czynny. Działalność gospodarcza Spółki
    obejmuje handel różnego rodzaju towarami (takimi jak przykładowo materiały biurowe,
    kable i przewody, taśmy i kleje, folie, narzędzia i akcesoria) w różnych krajach. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Spółka nabywa od Operatora Logistycznego
    kompleksowe usługi logistyczne jako jeden z usługobiorców podmiotu z siedzibą w Polsce,
    jak również tzw. pomocnicze usługi logistyczne od B. Sp. z o.o. Usługodawcy to podmioty
    zarejestrowane jako podatnicy VAT czynni w Polsce. Usługi logistyczne obejmują przede
    wszystkim: przechowywanie towarów, świadczenie dodatkowych usług (oznaczanie
    /etykietowanie, pakowanie towarów), planowanie i obsługę transportu. Z kolei usługi
    pomocnicze wykonywane przez B. Sp. z o.o. dotyczą dodatkowych usług, które nie są
    świadczone przez Operatora Logistycznego. Na terytorium Polski Spółka kupuje towary w
    szczególności od lokalnych producentów (...) (tzn. dostawy są dokonywane na rzecz Spółki
    przez lokalne podmioty produkujące dane towary tj. producentów (...)) i następnie
    dokonuje ich dalszej dostawy. Po otrzymaniu zamówienia przez Spółkę, odpowiednio
    przygotowane i zapakowane towary transportowane są z fabryk zlokalizowanych w Polsce
    do odpowiednich centrów logistycznych (w tym do CEDC w Polsce). Następnie, Spółka
    przekazuje drogą elektroniczną zamówienie i specyfikację, na podstawie których Operator
    Logistyczny przygotowuje towary sprzedane przez Spółkę do załadunku i transportu.
    Towary należące do Spółki są przechowywane na terytorium Polski w magazynie
    Operatora Logistycznego (CEDC), który jest również odpowiedzialny m.in. za obsługę ich
    transportu. Towary te są przechowywane przez Operatora Logistycznego na zamówienie
    Spółki po to, by zapewnić Spółce ich dostępność do realizacji bieżących zamówień jej
    klientów. Towary przechowywane przez Operatora Logistycznego na terytorium Polski w
    momencie przechowywania / magazynowania stanowią własność Wnioskodawcy.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    miejscem świadczenia (opodatkowania) usług logistycznych realizowanych przez
    Operatora Logistycznego na rzecz A. GmbH jest terytorium Polski (pytanie nr 1).
    Mając na uwadze powyższe Państwa wątpliwości należy w pierwszej kolejności wskazać,
    że kompleksowe usługi logistyczne stanowią usługi do których stosuje się art. 28b ustawy
    (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca
    świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j
    ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Jak wynika z opisu sprawy personel Spółki ma prawo dostępu do
    nieruchomości, ale jedynie w godzinach otwarcia oraz pod nadzorem pracowników oraz
    za zgodą Operatora Logistycznego. Ponadto Spółka nie ma wyłącznych praw do
    dysponowania, administrowania ani zarządzania całością lub częścią nieruchomości gdzie
    są przechowywane jej towary, na których świadczone są usługi logistyczne. Dodatkowo
    umowa zawarta z Operatorem Logistycznym nie zapewnia Spółce wyłączności w zakresie
    nabywania usług od Operatora Logistycznego i przechowywania towarów w danym
    miejscu. Zatem, skoro do przedmiotowych usług mają zastosowanie zasady ogólne
    wynikające z art. 28b ustawy należy przeanalizować czy Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje

    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931
    /19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20 oraz I SA
    /Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.

    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    Natomiast w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego
    2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować
    w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze
    względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej
    zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach
    wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć
    bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. GmbH nie posiada/nie będzie posiadać w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała
    bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z
    treści wniosku wynika, że działalność gospodarcza Spółki w Szwajcarii obejmuje przede
    wszystkim koordynowanie, zarządzanie i przeprowadzanie odpowiednich procesów
    decyzyjnych w odniesieniu do działalności operacyjnej (handlowej) prowadzonej w innych
    krajach (w tym w Polsce). To w Szwajcarii zlokalizowani są pracownicy Spółki którzy
    podejmują w jej imieniu wszelkie decyzje dotyczące jej funkcjonowania (w tym dotyczące
    przykładowo odpowiedniego zarządzania procesami logistycznymi). Na terytorium
    Szwajcarii wykonywana jest również większość procesów administracyjnych i
    zgromadzone są też wszelkie zasoby będące własnością Spółki. W ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej Spółka nabywa na terytorium Polski od Operatora
    Logistycznego kompleksowe usługi logistyczne jak również tzw. pomocnicze usługi
    logistyczne od B. Sp. z o.o. Usługodawcy to podmioty zarejestrowane jako podatnicy VAT
    czynni w Polsce. Usługi logistyczne obejmują przede wszystkim: przechowywanie
    towarów, planowanie, obsługę transportu oraz świadczenie dodatkowych usług

    (oznaczanie/etykietowanie, pakowanie towarów). Z kolei usługi pomocnicze wykonywane
    przez B. Sp. z o.o. dotyczą dodatkowych usług, które nie są świadczone przez Operatora
    Logistycznego. Na terytorium Polski Spółka kupuje towary w szczególności od lokalnych
    producentów (...) i następnie dokonuje ich dalszej dostawy. Towary należące do Spółki są
    przechowywane na terytorium Polski w magazynie Operatora Logistycznego (CEDC), który
    jest również odpowiedzialny m.in. za obsługę ich transportu. Towary te są przechowywane
    przez Operatora Logistycznego po to, aby zapewnić Spółce ich dostępność do realizacji
    bieżących zamówień jej klientów.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie zatrudnia żadnych pracowników w Polsce ani nie
    deleguje ich do stałej pracy na jej rzecz na terytorium Polski, jak również nie ma żadnych
    osób uprawnionych do podejmowania strategicznych lub zarządczych decyzji w jej
    imieniu. Spółka także nie posiada i nie wynajmuje żadnych nieruchomości (fabryk,
    magazynów, biur itp.) na terytorium Polski ani nie posiada żadnego wyposażenia, maszyn
    lub urządzeń niezbędnych do prowadzenia działalności. Ponadto Spółka nie ma żadnego
    oddziału ani stałego przedstawicielstwa na terytorium Polski. Zatem mając na uwadze
    powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała na terytorium Polski
    żadnego zaplecza personalnego ani technicznego/rzeczowego.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Spółka we wniosku
    wskazała, że usługodawcy (Operator Logistyczny oraz B. Sp. z o.o.) działają w sposób
    niezależny od jej kierownictwa, tj. posiadają swobodę w zakresie świadczenia usług
    zarówno na rzecz Spółki, jak i podmiotów trzecich (co więcej Operator Logistyczny jest
    podmiotem w pełni niezależnym od Spółki, tj. niepowiązanym z nią kapitałowo ani
    osobowo). Zasoby usługodawców nie podlegają kontroli Spółki porównywalnej do kontroli
    jaką Spółka mogłaby potencjalnie objąć własne zasoby osobowo-techniczne. Spółka nie
    posiada wpływu na takie elementy jak czas pracy osób zatrudnionych przez
    usługodawców, stan zatrudnienia, czy rodzaj i stan techniczny urządzeń
    wykorzystywanych przez usługodawców. W konsekwencji, Spółka nie posiada także wiedzy
    ani możliwości decyzyjnych w zakresie zaangażowania konkretnych zasobów, w
    konkretnym czasie dla celów świadczenia usług na jej rzecz. To usługodawcy, we własnym
    zakresie, dbają o to, aby dysponować odpowiednią liczbą pracowników/maszyn
    /powierzchni magazynowej, tak, by możliwe było świadczenie usług na rzecz Spółki.
    Ponadto jak wskazał WSA w Gliwicach w zapadłym w sprawie wyroku sygn. I SA/Gl 141/20:
    „Należy odróżnić świadczenie usług logistycznych, obejmujących m.in. magazynowanie
    towarów, od udostępniania skarżącej infrastruktury magazynowej, które w analizowanym
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie ma miejsca. Ewentualne wizyty w
    nieruchomości, gdzie świadczone są usługi logistyczne na rzecz skarżącej, ograniczają się
    wyłącznie do kontroli jakości świadczonych usług (według ściśle określonych zasad) i co do
    zasady nie występują regularnie. Podkreślenia wymaga, że owej koniecznej kontroli
    skarżącej nad personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można wywodzić z
    ustalonych między skarżącą, a Usługodawcami zasad świadczenia usług, które - co
    oczywiste - określane są pomiędzy stronami każdej tego rodzaju umowy i z uprawnień
    strony do żądania spełnienia warunków ustalonych przez kontrahentów”.

    W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie posiada także kontroli nad zasobami
    osobowymi i technicznymi/rzeczowymi Operatora Logistycznego oraz B. Sp. z o.o.
    porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce żadnych
    zasobów technicznych/rzeczowych oraz osobowych, w tym osób uprawnionych do
    podejmowania strategicznych lub zarządczych decyzji w jej imieniu. To w Szwajcarii
    zlokalizowani są pracownicy Spółki. Osoby te odpowiedzialne są za zarządzanie i
    koordynowanie działalności Spółki, obejmuje to w szczególności prowadzenie negocjacji w
    zakresie zawierania kontraktów handlowych, prace zmierzające do pozyskiwania nowych
    klientów i rynków zbytu, podpisywanie umów, przyjmowanie zamówień, kontakty z
    klientami czy nadzór nad procesami logistycznymi w różnych krajach. Zatem, skoro Spółka
    nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów personalnych oraz technicznych
    /rzeczowych niezbędnych do prowadzenia działalności w zakresie handlu towarami to nie
    można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do
    obecności zarówno zasobów osobowych jak i technicznych.
    Jednocześnie w analizowanej sprawie istotny jest również cytowany już powyżej wyrok
    TSUE sygn. C- 333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wyrok ten został przytoczony także przez NSA w
    zapadłym w niniejszej sprawie wyroku sygn. I FSK 1679/20. Zdaniem TSUE, istotne z
    perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie
    charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze
    personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług. Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Operator
    Logistyczny oraz B. Sp. z o.o. świadczą na rzecz Spółki określone usługi, zatem oznacza to,
    że zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych usługodawców w
    przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki usług oraz ich odbioru. Innymi
    słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia
    działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług które dla tego innego
    podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty we wniosku opis stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że to
    samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych
    samych usług - tym samym zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie
    miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że Spółka A. GmbH nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Odpowiadając na Państwa wątpliwości w zakresie miejsca opodatkowania
    kompleksowych usług logistycznych realizowanych przez Operatora Logistycznego należy
    wskazać, że do ww. usług zastosowanie znajdzie art. 28b ustawy, ponadto Spółka posiada
    siedzibę działalności gospodarczej w Szwajcarii i jednocześnie jak ustaliłem nie posiada
    /nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, w analizowanej sprawie miejsce opodatkowania usług logistycznych nabywanych

    od Operatora Logistycznego należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania
    miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym, ww.
    usługi nie są/nie będą opodatkowane w Polsce.
    W konsekwencji, w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2024
    r. sygn. I FSK 1679/20 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z
    28 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 141/20 - Państwa stanowisko w zakresie pytania 1 należy
    uznać za prawidłowe.
    Należy również zauważyć, że skoro uznałem, iż miejscem opodatkowania usług
    logistycznych nabywanych od Operatora Logistycznego nie jest terytorium Polski, nie
    wydaje się interpretacji w zakresie pytania nr 2, gdyż interpretacji w tym zakresie
    oczekiwaliście Państwo w przypadku uznania, że usługi logistyczne są opodatkowane w
    Polsce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie
    wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z 27 sierpnia 2024 r. sygn. I FSK 1679/20 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z 28 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 141/20.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.