Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-616/10-5/NS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-08-27
Teza: Spółce nie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodu. Powyższe wynika z faktu, iż nabyty samochód nie spełnia wymagań zawartych w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdyż jego ładowność nie przekracza 500 kg, skutkiem czego pojazd wykluczony jest z kręgu samochodów uprawniających do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości. Tym samym Zainteresowanemu nie przysługuje również prawo do odliczania podatku wynikającego z faktur dokumentujących zakup paliwa do napędu przedmiotowego samochodu. Takie ograniczenie wynika wprost z przepisów obecnie obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz z art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a poprzednio obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Słowa kluczowe: odliczenia; odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; odliczenia-prawo do odliczenia; paliwo; podatek-podatek naliczony; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 31 maja 2010 r. (data wpływu 4 czerwca 2010 r.), uzupełnionym pismami z dnia 29 lipca 2010 r. (data wpływu 30 lipca 2010 r.) oraz z dnia 19 sierpnia 2010 r. (data wpływu 20 sierpnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodu oraz paliwa do niego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 czerwca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodu oraz paliwa do niego. Wniosek uzupełniono pismami z dnia 29 lipca 2010 r. (data wpływu 30 lipca 2010 r.) oraz z dnia 19 sierpnia 2010 r. (data wpływu 20 sierpnia 2010 r.) o informacje doprecyzowujące przedstawiony stan faktyczny.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest Spółką jawną prowadzącą działalność gospodarczą, opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W związku z wykonywaną przez Zainteresowanego działalnością w dniu 31 lipca 2009 r. nabyto samochód AUDI.

Pojazd nie posiada wyciągu ze świadectwa homologacji producenta. Wnioskodawca nie dokonał badania specjalistycznego pojazdu w Okręgowej Stacji Pojazdów celem uzyskania zaświadczenia o spełnieniu wymogów, o których mowa w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 w związku z art. 86 ust. 5 ustawy o VAT, tj. dla celów pełnego odliczenia podatku VAT od zakupionego samochodu i paliwa.

Z dowodu rejestracyjnego wynika: rodzaj pojazdu – samochód ciężarowy, z załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym (spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy), rodzaj pojazdu – 06 CIĘŻAROWY, podrodzaj – WIELOZADANIOWY, dopuszczalna ładowność – 420 kg, liczba miejsc siedzących – 4. Samochód nabyty przez Spółkę ma związek z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W niemieckim dowodzie rejestracyjnym wpisano: oznaczenie kategorii pojazdu i rodzaj nadwozia: samochód ciężarowy, zamknięta skrzynia.

Zainteresowany jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, dostawca niemiecki również jest podatnikiem podatku od wartości dodanej. Wnioskodawca zaliczył zakup do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Ze złożonego w dniu 30 lipca 2010 r. uzupełnienia do wniosku wynika, iż

1.  Samochód AUDI – we wniosku zaistniała pomyłka w nazwie winno być „A” a nie „B” – o którym mowa we wniosku, jest wykorzystywany w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
2.  Spółka nie posiada świadectwa homologacji producenta lub importera, z której wynika, iż przedmiotowy samochód jest samochodem innym niż osobowy o ładowności powyżej 500 kg.

Ponadto, w piśmie z dnia 19 sierpnia 2010 r. Zainteresowany podał dodatkowe informacje odnośnie stanu faktycznego wskazując, iż jest w posiadaniu „Świadectwa homologacji typu pojazdu” dla importera na Polskę dla samochodu AUDI, z którego wynika, iż przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym (kategoria xxx/samochód ciężarowy). Samochód posiada ładowność 420 kg, jak wskazał Wnioskodawca, tak wynika z dowodu rejestracyjnego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka będzie mogła odliczyć 100% VAT przy zakupie ww. samochodu (tj. z kratką), jak też od zakupionego paliwa?

Zdaniem Wnioskodawcy, powołując się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2008 r., który orzekł, że wprowadzone z dniem 1 maja 2004 r. ograniczenie w odliczaniu podatku VAT od samochodów używanych przez podatników, jak i podatku od paliwa do tych samochodów, jest niezgodne z prawem Unii Europejskiej, Spółka posiada prawo do całkowitego odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu samochodu, jak i od zakupionego paliwa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Kwotę podatku naliczonego, na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3 7:

1.  suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika:

1.  z tytułu nabycia towarów i usług,
2.  potwierdzających dokonanie przedpłaty (zaliczki, zadatku, raty), jeżeli wiązały się one z powstaniem obowiązku podatkowego,
3.  od komitenta z tytułu dostawy towarów będącej przedmiotem umowy komisu – z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 29 ust. 4;

3.  w przypadku importu towarów - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego i deklaracji importowej, z zastrzeżeniem pkt 5;
4.  zryczałtowany zwrot podatku, o którym mowa w art. 116 ust. 6;
5.  kwota podatku należnego od importu usług, kwota podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
6.  kwota podatku należnego z tytułu importu towarów - w przypadkach, o których mowa w art. 33a.

Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy dotyczącej podatku VAT, tj. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), ograniczenie w prawie do odliczenia dotyczące samochodów zawarte było w art. 25 ust. 1 pkt 2, który posiadał treść: „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, z wyjątkiem przypadków, gdy odprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie na podstawie umów leasingu tych samochodów stanowi przedmiot działalności podatnika”.

W myśl art. 25 ust. 1 pkt 3a ww. ustawy obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg.

Ponadto, zgodnie z przepisem § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), obowiązującego do dnia 30 kwietnia 2004 r., podatnikom nabywającym samochody inne niż osobowe, które nie posiadały homologacji producenta lub importera wymaganej dla tego rodzaju samochodów, nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego oraz do zwrotu różnicy podatku, o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem tych samochodów.

Z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej, tj. z dniem 1 maja 2004 r. wprowadzony został przepis art. 86 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona wg wzoru:

DŁ= 357 kg + n x 68 kg

gdzie:

DŁ - oznacza dopuszczalną ładowność,

n - oznacza ilość miejsc (siedzeń) łącznie z miejscem dla kierowcy

– kwotę podatku naliczonego stanowiło 50% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 5.000 zł.

Jak stanowił ówcześnie obowiązujący art. 86 ust. 5 ustawy, dopuszczalna ładowność oraz ilość miejsc (siedzeń), o których mowa w ust. 3, określona była na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub odpisu decyzji zwalniającej z obowiązku uzyskania świadectwa homologacji, wydawanych zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym. Pojazdy, które w wyciągu ze świadectwa homologacji lub w odpisie decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, nie miały określonej dopuszczalnej ładowności lub ilości miejsc, uznawało się również za samochody osobowe, o których mowa w ust. 3.

Jednocześnie art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy regulował, iż obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosowało się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według wyżej wskazanego wzoru.

Natomiast od nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 756), stosownie do nowego brzmienia przepisu art. 86 ust. 3 ustawy, obowiązującego od dnia 22 sierpnia 2005 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6.000 zł.

W świetle art. 86 ust. 4 ustawy, przepis art. 86 ust. 3 nie dotyczy:

1.  pojazdów samochodowych mających jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van;
2.  pojazdów samochodowych mających więcej niż jeden rząd siedzeń, które oddzielone są od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą i u których długość części przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona po podłodze od najdalej wysuniętego punktu podłogi pozwalającego postawić pionową ścianę lub trwałą przegrodę pomiędzy podłogą a sufitem do tylnej krawędzi podłogi, przekracza 50% długości pojazdu; dla obliczenia proporcji, o której mowa w zdaniu poprzednim, długość pojazdu stanowi odległość pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a tylną krawędzią podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków, mierzona w linii poziomej wzdłuż pojazdu pomiędzy dolną krawędzią przedniej szyby pojazdu a punktem wyprowadzonym w pionie od tylnej krawędzi podłogi części pojazdu przeznaczonej do przewozu ładunków;
3.  pojazdów samochodowych, które mają otwartą część przeznaczoną do przewozu ładunków;
4.  pojazdów samochodowych, które posiadają kabinę kierowcy i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu;
5.  pojazdów samochodowych będących pojazdami specjalnymi w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym o przeznaczeniach wymienionych w załączniku nr 9 do ustawy;
6.  pojazdów samochodowych konstrukcyjnie przeznaczonych do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów prawa o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
7.  przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest:

1.  odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub
2.  oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w ust. 4 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań – art. 86 ust. 5 ustawy.

Stosownie do treści art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3.

Podstawowym aktem określającym ramy prawne opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od dnia 1 stycznia 2007 r. jest Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, poz. 1 ze zm.), a wcześniej VI Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L Nr 145, poz. 1 ze zm.).

Zgodnie z art. 17 (6) VI Dyrektywy (oraz art. 176 obowiązującej Dyrektywy) podatek od wartości dodanej nie może być odliczany od wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z prowadzoną działalnością. Do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej przepisów określających kategorie wydatków niekwalifikujących się do odliczenia podatku od wartości dodanej, państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu ich przystąpienia do Unii. Wyłączenia te mogą dotyczyć podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych oraz nabywanych paliw.

Istnieje zatem możliwość na gruncie prawa Unii Europejskiej stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Tym samym omawiany przepis art. 17 (6) VI Dyrektywy formułuje zasadę „stand still” (klauzula stałości), przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy.

Z uwagi na cel przepisu art. 17 (6) VI Dyrektywy pojęcie „prawo krajowe” odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy. Klauzula „stand still” nie ma bowiem na celu umożliwienia nowym państwom członkowskim dokonania zmian swoich wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy.

W tym kontekście uchylenie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dniem akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i wprowadzenie nowych przepisów zawierających ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, samo w sobie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 17 (6) VI Dyrektywy. Istotne jest bowiem ustalenie, czy nowe przepisy prawa krajowego nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wyłączeń prawa do odliczenia podatku wynikających z wcześniejszych przepisów prawa krajowego.

W podobny sposób do opisanej kwestii odniósł się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07. Należy przy tym zaznaczyć, że ze względu na zbieżność w tym względzie regulacji Dyrektywy Rady 2006/112/WE z regulacją VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG, uwagi powyższe odnoszą się również do treści art. 176 tego aktu prawnego.

Analiza przytoczonych przepisów pozwala na stwierdzenie, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia i użytkowania samochodów, obowiązujące w Polsce po dniu akcesji do Unii Europejskiej, w niektórych przypadkach rozszerzają zakres wcześniejszych krajowych wyłączeń tego prawa.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, iż Wnioskodawca - czynny podatnik podatku od towarów i usług, w związku z wykonywaną działalnością w dniu 31 lipca 2009 r. nabył samochód AUDI. Pojazd nie posiada wyciągu ze świadectwa homologacji producenta. Spółka nie dokonała badania specjalistycznego pojazdu w Okręgowej Stacji Pojazdów celem uzyskania zaświadczenia o spełnieniu wymogów, o których mowa w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 w związku z art. 86 ust. 5 ustawy o VAT. Z dowodu rejestracyjnego wynika: rodzaj pojazdu – samochód ciężarowy, z załącznika do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym (spełnia wymagania techniczne art. 66 ustawy), rodzaj pojazdu – 06 CIĘŻAROWY, podrodzaj – WIELOZADANIOWY, dopuszczalna ładowność – 420 kg, liczba miejsc siedzących – 4. Samochód nabyty przez Zainteresowanego ma związek z czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W niemieckim dowodzie rejestracyjnym wpisano: oznaczenie kategorii pojazdu i rodzaj nadwozia: samochód ciężarowy, zamknięta skrzynia.

Samochód AUDI, o którym mowa we wniosku, jest wykorzystywany w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Spółka nie posiada świadectwa homologacji producenta lub importera, z której wynika, iż przedmiotowy samochód jest samochodem innym niż osobowy o ładowności powyżej 500 kg.

Ponadto, w piśmie uzupełniającym z dnia 19 sierpnia 2010 r. Zainteresowany podał dodatkowe informacje odnośnie stanu faktycznego wskazując, iż jest w posiadaniu „Świadectwa homologacji typu pojazdu” dla importera na Polskę dla samochodu AUDI A6, z którego wynika, iż przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym (kategoria N1G/samochód ciężarowy). Samochód posiada ładowność 420 kg, jak wskazał Wnioskodawca, tak wynika z dowodu rejestracyjnego.

Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji prawnych po dniu 1 maja 2004 r. istnieje prawo do pełnego odliczania podatku naliczonego od nabycia samochodu oraz paliwa do napędu samochodu, w stosunku do którego:

1.  przepisy ustawy o podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 1 maja 2004 r. umożliwiają odliczenie podatku, lub
2.  przepisy ustawy podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 1 maja 2004 r. uniemożliwiają odliczenie podatku, ale przepisy dotyczące podatku od towarów i usług obowiązujące na dzień 30 kwietnia 2004 r. umożliwiały odliczenie podatku, tj. pojazdów samochodowych, w odniesieniu do których na podstawie homologacji producenta lub importera dla danego typu pojazdu samochodowego bezspornie wynika, że nie jest to samochód osobowy i dopuszczalna ładowność tego pojazdu wynosi powyżej 500 kg.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa wspólnotowego i krajowego oraz opisany stan faktyczny należy stwierdzić, iż Spółce nie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia samochodu AUDI. Powyższe wynika z faktu, iż nabyty samochód nie spełnia wymagań zawartych w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdyż jego ładowność nie przekracza 500 kg, skutkiem czego pojazd wykluczony jest z kręgu samochodów uprawniających do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości. Tym samym Zainteresowanemu nie przysługuje również prawo do odliczania podatku wynikającego z faktur dokumentujących zakup paliwa do napędu przedmiotowego samochodu. Takie ograniczenie wynika wprost z przepisów obecnie obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz z art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a poprzednio obowiązującej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

Należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie warunkiem prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodu oraz od paliwa do jego napędu jest to, aby ze świadectwa homologacji dla tego typu pojazdu wynikało, że jego ładowność wynosi powyżej 500 kg, a tego warunku samochód Wnioskodawcy nie spełnia.

Tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodu oraz paliwa do niego.

Natomiast, kwestia dotycząca stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów zostanie załatwiona odrębnym pismem.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.