Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-399/11-4/PK1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-07-25
Teza: Kara pieniężna nałożona decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za udział w porozumieniu ograniczającym konkurencję nie będzie stanowiła dla Spółki kosztu uzyskania przychodu.
Słowa kluczowe: decyzja; kara-kara pieniężna; konkurencja; koszt-koszty uzyskania przychodów; urząd
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 11 kwietnia 2011 r. (data wpływu 18 kwietnia 2011 r.), uzupełnionym w dniu 11 lipca 2011 r. (data wpływu 12 lipca 2011 r.) na wezwanie z dnia 06 lipca 2011 r. sygn. pisma o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kary pieniężnej nałożonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za udział w porozumieniu ograniczającym konkurencję – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 kwietnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kary pieniężnej nałożonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za udział w porozumieniu ograniczającym konkurencję. W wyniku stwierdzenia braków formalnych, pismem z dnia 6 lipca 2011 r. wezwano Wnioskodawcę do ich uzupełnienia. W dniu 11 lipca 2011 r. (data wpływu: 12 lipca 2011 r.) Wnioskodawca dopełnił obowiązku wynikającego z wezwania.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes UOKiK) wszczął w marcu 2005 r. postępowanie antymonopolowe w związku z zawarciem przez Spółkę S.A. (Spółka) i Grupę A. S.A. porozumienia ograniczającego konkurencję na krajowym rynku sprzedaży benzyny uniwersalnej U95. W grudniu 2007 roku Prezes UOKiK nałożył na Spółkę S.A. oraz Grupę A. kary pieniężne za udział w ww. porozumieniu. Spółka S.A złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (SOKiK). W dniu 6 maja 2010 roku SOKiK ogłosił wyrok, którym oddalił odwołanie Spółki S.A. i odwołanie Grupy A. S.A. W dniu 12 lipca 2010 roku Spółka S.A. złożyła apelację od tego wyroku. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelacje Spółki S.A. oraz Grupy A.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie

Czy zapłata kary pieniężnej nałożonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za udział w porozumieniu ograniczającym konkurencję będzie stanowiła dla Spółki koszt uzyskania przychodu?

Stanowisko Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych art. 16 ustawy o CIT. Według natomiast art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów grzywien i kar pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz odsetek od tych grzywien i kar.

Zdaniem Spółki nie można jednoznacznie stwierdzić, że postępowanie przed Prezesem UOKIK, którego efektem jest decyzja o nałożeniu kary jest postępowaniem czysto administracyjnym, a tym samym automatycznie wykluczyć wydatek z tytułu zapłaconej kary z kosztów uzyskania przychodów.

Postępowanie w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów cechuje daleko idąca specyfika w stosunku do ogólnego postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego (k.p.a.) co sprawia, że takie postępowanie jest określane jako tzw. „hybrydowe” (mieszane). Przejawia się to w konstrukcji samego postępowania przed Prezesem UOKiK. Oparte jest ono, po pierwsze, na stosunkowo szerokiej i autonomicznej regulacji najistotniejszych zagadnień procesowych w przepisach ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (ustawa antymonopolowa), po drugie, na odesłaniach w sprawach nieuregulowanych do kpa. a także do Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu spółek handlowych z istotnym zastrzeżeniem, iż w sprawach dowodów w zakresie nieuregulowanym w ustawie antymonopolowej odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 227-315). Słuszne wydaje się twierdzenie, że zamiarem ustawodawcy, który zadecydował o połączeniu w postępowaniu przed organem antymonopolowym przepisów zawartych w różnych aktach prawnych była chęć stworzenia szczególnej procedury postępowania antymonopolowego.

Jedną z najistotniejszych cech odróżniających postępowanie przed Prezesem UOKiK od postępowania administracyjnego jest poddanie przez ustawodawcę kontroli działalności orzeczniczej Prezesa UOKiK sądom powszechnym. W ustawie antymonopolowej zasada ta wyrażona jest w art. 81, który stanowi, że „od decyzji Prezesa Urzędu przysługuje odwołanie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia”. Powyższy artykuł 81 ustawy antymonopolowej określa właściwość rzeczową SOKiK wynikającą z art. 47928 § 1 k.p.c. na podstawie, którego SOKIK rozpatruje odwołania od decyzji Prezesa UOKiK.

Do postępowań przed SOKiK stosuje się przepisy zamieszczone w tytule VII księgi I części pierwszej k.p.c., działu IV a regulującego postępowania w sprawach gospodarczych, w szczególności przepisy rozdziału 2 - Postępowanie w sprawach z zakresu ochrony konkurencji (art. 47928\- 47935 k.p.c.) oraz inne przepisy k.p.c.

Na podstawie przepisów k.p.c. SOKiK nie może ograniczyć swej funkcji jurysdykcyjnej tylko do kontroli legalności postępowania administracyjnego przed Prezesem UOKiK, lecz ma obowiązek badać również zasadność i celowość decyzji Odwołanie wszczyna dopiero kontradyktoryjne postępowanie cywilne w którym strony powinny udowodnić swoje twierdzenia zgodnie z ogólną regułą dowodową wynikającą z art. 6 k.c., zaś sąd winien te dowody ocenić, dokonać własnych ustaleń faktycznych i własnej oceny prawnej. Sąd orzeka co do istoty sprawy, co oznacza, że może on zupełnie odrębnie ukształtować treść stosunku prawnego łączącego Prezesa UOKiK z adresatem zaskarżonej decyzji. Sąd może więc w razie uwzględnienia skargi uchylić, zmienić w całości, w części zaskarżoną decyzję. Oddalenie skargi, jak to ma miejsce w przedmiotowym przypadku, następuje tak jak w przypadku uwzględnienia skargi w formie wyroku po merytorycznym jej rozparzeniu.

Na etapie postępowania przed SOKiK sprawa antymonopolowa nabiera charakteru sprawy czysto cywilnej a Prezes UOKiK staje się stroną postępowania równorzędnym z przedsiębiorcą będącym stroną postępowania. Podobnie rzecz się ma w przypadku wniesienia apelacji do Sądu Apelacyjnego.

Reasumując, zdaniem Spółki, postępowanie przed Prezesem UOKiK nie jest czystym postępowaniem administracyjnym, ale postępowaniem, które ze względu na swoje liczne odmienności w stosunku do postępowania administracyjnego ma charakter procedury właściwej dla spraw z zakresu ochrony konkurencji. Po drugie spór - w wyniku wniesionego odwołania - toczył się również pomiędzy Prezesem UOKiK a Spółką przed SOKiK i Sądem Apelacyjnym, a tam w postępowaniu stosuje się już tylko przepisy k.p.c. Sąd w wyroku rozstrzyga sprawę merytorycznie poprzez ustalenie stanu faktycznego oraz dokonanie jego oceny prawnej.

Mając na uwadze, że postępowanie z zakresu prawa konkurencji jest postępowaniem hybrydowym zawierającym elementy procedury administracyjnej i cywilnej oraz na fakt, że decyzja nakładająca karę może być następnie zmieniona w postępowaniu przed SOKiK i Sądem Apelacyjnym, zdaniem Spółki, wyłączenie zapłaconej kary z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust 1 pkt 18 ustawy o CIT nie będzie miało zastosowania.

Spółka zaznacza, że nie jest możliwe wykazanie bezpośredniego przełożenia poniesionego kosztu na przychód. W ocenie Spółki, nie jest to jednak przeszkoda dyskwalifikująca uznanie poniesionego wydatku jako kosztu podatkowego Takie stanowisko jest zgodne z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w orzeczeniu z dnia 3 października 2007 roku (sygn. I SA/Op 274/07). Sąd stwierdził, że „gdy nie jest możliwe wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy konkretnie poniesionym wydatkiem a uzyskaniem konkretnego przychodu, to do kosztów należy zaliczyć wszelkie wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, której celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Poniesienie więc przez Spółkę takiego wydatku jest niezbędne do jej funkcjonowania. Tym samym, zdaniem Spółki, zapłacona kara może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w dacie jej poniesienia.

W odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011r., Nr 74, poz. 397) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Przepis powyższy zakłada zatem konieczność spełnienia przez dany wydatek szeregu przesłanek, ażeby można było go uznać za koszt uzyskania przychodu. Wśród warunków, które powinny być łącznie spełnione wymienić należy:

1.  poniesienie kosztu przez podatnika,
2.  definitywny (rzeczywisty) charakter poniesionego kosztu,
3.  związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
4.  cel poniesienia kosztu, którym jest; uzyskanie przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie ich źródła,
5.  właściwe udokumentowanie.

Wskazać należy, iż ustawodawca posługując się zwrotem „w celu” ograniczył zakres stosowania omawianego przepisu jedynie do wydatków, które pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami. Wydatek winien zatem w sposób bezpośredni lub pośredni wiązać się z uzyskanym przychodem, ewentualnie z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Wykazanie w stanie faktycznym powyższego związku jest zatem niezbędne dla prawidłowej oceny wniosku. W tym miejscu stwierdzić należy, iż Wnioskodawca w uzasadnieniu swojego stanowiska nie wskazał argumentów potwierdzających związek pomiędzy poniesionymi wydatkami a osiągniętymi przychodami. Organ podatkowy pragnie zaznaczyć, iż całokształt argumentacji podatnika mający na celu potwierdzenie zajętego przez niego stanowiska w kontekście wyżej wymienionej przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oparty został jedynie na dwóch nie popartych żadną analizą twierdzeniach a mianowicie;

1.  na stwierdzeniu, iż nie jest możliwe wykazanie bezpośredniego przełożenia poniesionego kosztu na przychód oraz,
2.  na wskazaniu, iż poniesienie przez Spółkę przedmiotowego wydatku jest niezbędne do jej funkcjonowania.

Powyższe argumenty w ocenie organu nie wypełniają przesłanek uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca przedkładając wniosek w obliczu braku możliwości wykazania bezpośredniego związku wydatku z przychodem winien przynajmniej wykazać związek o charakterze pośrednim, ewentualnie wskazać na związek danego wydatku z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodu. Teza postawiona przez Spółkę, zgodnie z którą niemożność wykazania bezpośredniego związku danego wydatku z przychodem, zachowaniem albo zabezpieczeniem jego źródła oznacza możliwość zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, jest nieuprawniona w świetle treści art. 15 ust. 1.

Odnosząc się natomiast do kolejnego z argumentów wskazanych we wniosku tj. niezbędności poniesienia powyższego wydatku, wskazać należy, iż kara nałożona decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, która na skutek wniesienia odwołania do sądu powszechnego nie została uchylona ani zmieniona, ze swej istoty cechuje się nieuchronnością. W ocenie organu wskazana niezbędność poniesienia przedmiotowego wydatku wiąże się przede wszystkim z nieuchronnością nałożonej kary i trudno ją rozpatrywać w kontekście „celu” wynikającego z dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy.

Tak więc na podstawie przedłożonego wniosku nie sposób uznać, ażeby nałożona kara pieniężna nakierowana była na uzyskanie przychodu (zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła). Stanowi ona dolegliwość nałożoną na podatnika i winna być rozumiana jako skutek nieprzestrzegania przez niego norm prawnych a nie cel służący uzyskaniu przychodu.

Podkreślić należy, iż zgodnie z brzmieniem art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej (t.j.: Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Oznacza to, iż to na stronie spoczywa ciężar wyczerpującego wskazania okoliczności faktycznych potwierdzających zaprezentowane stanowisko. W świetle przepisów Ordynacji podatkowej organ interpretacyjny nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania dowodowego. Tym samym, wszelkie działania organu, które w istocie prowadziłyby do poszukiwania nowych okoliczności faktycznych niewskazanych we wniosku, stanowiłoby naruszenie norm postępowania w sprawach wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W konsekwencji podkreślić należy, iż kwestia związku danego wydatku z przychodem, warunkująca uznanie tego wydatku za koszt uzyskania przychodu, jest elementem stanu faktycznego który winien być wykazany przez Wnioskodawcę we wniosku. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1485/10.

„Zdaniem Sądu organ (…) nie mógł prowadzić postępowania w celu ustalenia, czy w związku z przedmiotową kwotą istnieją jeszcze inne okoliczności faktyczne niż wskazane przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji, pozwalające na uznanie tej kwoty za koszt uzyskania przychodu np. okoliczności wskazujące na poniesienie tej kwoty w celu zabezpieczenia źródła przychodu, gdyż działanie to stanowiłoby postępowanie prowadzone w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jak już Sąd wskazał, jest niedopuszczalne w postępowaniu w sprawie interpretacji indywidualnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 379/06, LEX nr 351007, stwierdził, że kwestia związku danego wydatku z przychodem, warunkująca uznanie tego wydatku za koszt uzyskania przychodu, jest elementem stanu faktycznego. Podobnie w wyroku z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 432/07 Sąd drugiej instancji stwierdził, że okoliczność, czy związek przyczynowo-skutkowy wydatków spółki z jej przychodami istnieje jest elementem stanu faktycznego sprawy.”

W świetle zaprezentowanej powyżej argumentacji Spółka nie wykazała związku, o którym mowa w art. 15 ust. 1, a którego wystąpienie jest niezbędne, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodu, bez względu na okoliczność czy dany wydatek mieści się w katalogu wyłączeń zawartym, w art. 16 ust. 1. Konstrukcja przepisów dotyczących uznawania określonego wydatku za koszt podatkowy (art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1) nakazuje przyjęcie, iż dopiero w momencie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 ustawy dopuszczalne jest badanie, czy dany wydatek mieści się w katalogu negatywnym określonym w art. 16 ust. 1.

Przechodząc z kolei do argumentacji podniesionej we wniosku odnośnie art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy, który wprowadza zakaz uznawania grzywien i kar pieniężnych orzeczonych w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz odsetek od tych grzywien i kar, organ nie podziela argumentacji w nim zawartej. Unormowania zawarte w katalogu wyłączeń określonym w art. 16 ust. 1 ustawy prowadzą do wniosku, iż zamiarem racjonalnego ustawodawcy przy formułowaniu normy prawnej z art. 16 ust. 1 ustawy było takie potraktowanie wszelkiego rodzaju kar, które jako dolegliwość wynikająca z niezastosowania się do norm prawnych, nie pomniejszają dochodu do opodatkowania.

Dodatkowo, stwierdzić należy, iż argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy sprowadza się w istocie do tezy, zgodnie z którą norma art. 16 ust. 1 pkt 18 nie odnosi się do kary nałożonej przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albowiem badanie zasadności jej nałożenia może nastąpić na drodze odwołania do sądu powszechnego. Z powyższą argumentacją nie sposób się zgodzić. Fakt, iż postępowanie antymonopolowe po wydaniu decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może w wyniku zaskarżenia wejść w fazę postępowania sądowego uregulowanego przepisami kodeksu postępowania cywilnego, nie przesądza o charakterze nałożonej kary. W dalszym ciągu należy przyjąć, iż kara ta została nałożona w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej a jedynie dalsze procedowanie w wyniku złożenia odwołania od tej decyzji podlega przepisom postępowania cywilnego. Na uwadze należy mieć fakt, iż sprawa z zakresu ochrony konkurencji uregulowana w art. 47928-47935 nie jest sprawą cywilną w znaczeniu materialnoprawnym, lecz sprawą cywilną w znaczeniu formalnym, a zatem przypisaną do spraw cywilnych na podstawie szczególnego przepisu ustawy (art. 1 k.p.c. in fine). W ocenie organu źródłem nałożonej kary jest decyzja organu wydana w postępowaniu administracyjnym, nie zaś wyrok wydany w wyniku rozpatrzenia odwołania przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Orzeczenie sądu powszechnego jest zatem pochodną wydanej w trybie administracyjnym decyzji.

Reasumując nie ma podstaw do uznania, iż opisany we wniosku stan faktyczny nie podlega przepisom art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wskazać również należy, iż art. 16 ust. 1 w/w ustawy stanowi jedynie uszczegółowienie regulacji zawartej w art. 15 ust. 1 i winien być rozpatrywany w kontekście przepisu regulującego ogólne zasady uznawania danego wydatku za koszt podatkowy (art. 15 ust. 1).

Łączna analiza wymienionych przepisów, z uwagi na powyżej wskazaną argumentację, skutkuje uznaniem, iż kara pieniężna nałożona decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za udział w porozumieniu ograniczającym konkurencję nie będzie stanowiła dla Spółki kosztu uzyskania przychodu.

Ponadto organ stwierdza, iż przywołane orzeczenie WSA w Opolu nie odnosi się do stanu faktycznego przedstawionego w przedmiotowej interpretacji i jako takie nie może stanowić podstawy do uznania stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe. Podkreślić należy, iż w przywołanym przez Wnioskodawcę orzeczeniu Sąd wskazał, iż musi istnieć związek między poniesionym kosztem a przychodem a jedynie w razie niemożliwości wykazania bezpośredniego związku kosztu z przychodem możliwe jest zaliczenie do kosztów wydatków związanych z osiągnięciem, zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów. Tym samym Sąd potwierdza ogólną zasadę wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy, iż dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy niezbędne jest wykazanie jego związku z przychodem niezależnie czy związek ten ma charakter bezpośredni, pośredni czy też dotyczy całokształtu działalności podatnika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.