Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.110.2025.2.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-09
Teza: Skutki podatkowe w zakresie zaniechania poboru podatku w
związku z umorzeniem przez bank pożyczki hipotecznej na
remont lokalu mieszkalnego.
Słowa kluczowe: banki
pożyczka
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych – w zakresie pytania
    pierwszego i drugiego – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 26 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 2 kwietnia
    2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (Pożyczkobiorca) zawarł z Bankiem A S.A. z siedzibą w B, Oddział w C,
    Umowę o Pożyczkę Hipoteczną Nr (...) w dniu 17 czerwca 2005 r., zwaną dalej „Umową”
    lub „Pożyczką” (Pożyczka udzielona przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot
    podlegający nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów). Pożyczka została zabezpieczona w postaci hipoteki
    ustanowionej na nieruchomości – lokalu mieszkalnym stanowiącym własność
    Wnioskodawcy.
    Pożyczka została zaciągnięta w całości na wydatki na realizację jednej inwestycji
    mieszkaniowej, tj. remont lokalu mieszkalnego stanowiącego własność Wnioskodawcy i
    służącego zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych (tj. wydatki, o których mowa w art.
    21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Wnioskodawca, będący osobą fizyczną, nie korzystał z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego/pożyczek zaciągniętego
    /tych na realizację innej inwestycji niż ta, o której mowa wyżej.
    Pożyczka nie została zastąpiona kredytem refinansowym, ani nie został na jej spłatę
    zaciągnięty kredyt konsolidacyjny. Pożyczka jest indeksowana kursem franka
    szwajcarskiego. Kwota udostępnionej pożyczki wyniosła: 131.400 PLN. Łączna suma wpłat
    Pożyczkobiorcy na poczet ww. umowy w okresie od 17 czerwca 2005 r. do 31 stycznia
    2024 r. wyniosła 229.138,64 PLN.
    Umorzenie salda pożyczki, o którym mowa poniżej obejmuje:
    1. kwotę kapitału pożyczki;
    2. odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3. pozostałe opłaty poniesione przez Pożyczkobiorcę niezbędne do zawarcia Umowy, z
      wyjątkiem kosztów usług ubezpieczeniowych.
    Pożyczkobiorca w lutym 2024 r. wystąpił przeciwko Bankowi z Pozwem o zapłatę i
    ustalenie nieważności umowy. Wywołana ww. pozwem sprawa toczy się pod sygnaturą akt
    (...) przed Sądem Okręgowym (...). Bank zaproponował Pożyczkobiorcy zawarcie ugody
    sądowej, na mocy której doszłoby po przewalutowaniu salda z franka szwajcarskiego
    (CHF) na złote polskie (PLN) do umorzenia całości kapitału pozostającego do spłaty w
    kwocie 81.230,17 PLN oraz zwrotu przez Bank na rzecz Pożyczkobiorcy kwoty 87.000 PLN
    (odszkodowania).
    Bank w projekcie ugody chce zawrzeć następujący zapis co do umorzenia salda Pożyczki:
    „Powód – Pożyczkobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z długu
    (umorzenia) powstaje dla niego przychód do opodatkowania, a Bank jest zobowiązany do
    wypełnienia ciążących na nim obowiązków informacyjnych (tj. sporządzenia informacji PIT-
    11)”.
    Bank w projekcie Ugody chce zawrzeć następujący zapis co do dodatkowej kwoty –
    odszkodowania dla Pożyczkobiorcy: „Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Powoda –
    Pożyczkobiorcy, tytułem odszkodowania, kwoty pieniężnej w wysokości 87.000 PLN,
    stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez Powoda-Pożyczkobiorcę rat kredytowych”.
    Wypłata świadczenia z tytułu odszkodowania jest zwrotem środków pieniężnych, które
    wcześniej na mocy zakwestionowanej Umowy Pożyczkobiorca przekazał (wpłacił) do
    Banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych.
    Zgodnie z projektem Ugody: „Przedmiotem ugody jest polubowne zakończenie sporu i
    Postępowania sądowego oraz rozwiązanie Umowy wobec uznania przez Strony, iż ww.
    Umowa została wykonana w całości i zakończony został stosunek prawny z niej

    wynikający, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy”.
    Pożyczkobiorca godzi się na zawarcie ugody sądowej, w szczególności na zapisy zawarte
    powyżej.
    Uzupełnienie wniosku
    Pożyczka hipoteczna, której Wnioskodawcy udzielił bank, nie była związana z prowadzoną
    przez niego działalnością gospodarczą.
    Lokal mieszkalny, który Wnioskodawca remontował ze środków udzielonej pożyczki
    hipotecznej położony jest w C (...), ul. D 1 m. 2. Przez zwrot zaspokajanie potrzeb
    mieszkaniowych należy rozumieć zamieszkiwanie Wnioskodawcy w lokalu mieszkalnym na
    stałe, począwszy od 1995 r. do dnia dzisiejszego.
    W związku z wątpliwościami KIS dotyczącymi zrozumienia stanu faktycznego do pytania nr
    2 Wnioskodawca podaje in extenso zapis paragrafu 6 dotyczącego kwoty, jaką ma
    wypłacić Bank, zawartego w projekcie ugody sądowej: „Wobec zawarcia Ugody Bank
    zobowiązuje się do zapłaty odszkodowania na rzecz Kredytobiorcy kwoty 87.000 PLN
    tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez
    Kredytobiorcę rat kredytowych, płatnych na rachunek bankowy Kredytobiorcy o nr (...)”.
    Wobec powyższego, Wnioskodawca wyjaśnia: Kwota 87.000 zł, którą ma wypłacić Bank na
    jego rzecz tytułem „dodatkowej kwoty” ma być częściowym zwrotem środków
    pieniężnych, które wcześniej, na mocy zakwestionowanej umowy pożyczki hipotecznej,
    przekazał Bankowi tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Podstawą zwrotu tej kwoty
    jest przekonanie obu Stron o tym, że powyższa kwota jest nienależna Bankowi. W
    przeciwnym razie Strony nie dążyłyby do zawarcia ugody. Jednakże w treści projektu
    Ugody przygotowanej przez Bank A brak jest wyraźnego oświadczenia Stron, z którego
    wynikałaby owa nienależność. W tym miejscu należy wyjaśnić, że projekt ugody sądowej
    zaproponowanej dla Wnioskodawcy przez Bank powstał na bazie starego wzorca i nie
    uwzględnia aktualnego stanu prawa i orzecznictwa dotyczącego sporów frankowych. Jest,
    podobnie jak umowa pożyczki, praktycznie nienegocjowalny. Wnioskodawca oczywiście
    może nie wyrazić zgody na zawarcie tej ugody. Jednakże nie traci nadziei, że Bank przed
    samym przewodem sądowym wyrazi zgodę – w toku dalszych negocjacji – na
    uwzględnienie ww. oświadczenia w treści Ugody.
    Pytania
    Czy w związku z opisanym zdarzeniem przyszłym w postaci zawarcia ugody sądowej przez
    Strony Umowy:
    1. Pożyczkobiorca jest zwolniony z zapłaty podatku dochodowego od umorzenia
      wierzytelności z tytułu Pożyczki w kwocie 81.230,17 PLN na podstawie § 1 ust. 1 i § 3
      Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
      poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
      kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. 2024, poz. 102) w
      związku z § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r.
      zmieniającym rozporządzenie w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
      od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym
      udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2. Po stronie Pożyczkobiorcy powstaje przychód podatkowy z tytułu otrzymania zwrotu
      kwoty 87.000 PLN tytułem odszkodowania?
    3. W przypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie 1 i negatywnej na pyt. 2 powyżej Bank
      jest zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i

      przesłania jej Pożyczkobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi
      skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie pierwszego pytania
    Zdaniem Wnioskodawcy, jest on zwolniony z zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych od kwoty umorzonych wierzytelności Banku z tytułu Pożyczki, gdyż spełnia
    wszystkie warunki, od których ustawodawca uzależnił zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych, o których mowa w aktach prawnych wskazanych w pyt.
    1, na dowód czego złożył oświadczenia, jak w opisie stanu faktycznego.
    Pani stanowisko w sprawie drugiego pytania
    Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot nienależnych Bankowi środków pieniężnych w kwocie
    87.000 zł, które Wnioskodawca ma otrzymać od Banku, nie stanowi przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT. Warto jeszcze raz podkreślić, że omawiana ugoda
    sądowa nie kreuje nowego stosunku prawnego między Stronami i zawierana jest na tle
    pierwotnej umowy pożyczki, wobec czego rozliczenia z tytułu ugody sądowej dla celów PIT
    nie powinny być dokonywane w oderwaniu od rozliczeń dokonywanych pomiędzy
    Stronami w ramach spornej Umowy. W wyniku ewentualnego zwrotu ww. środków
    pieniężnych po stronie Wnioskodawcy nie nastąpi żadne rzeczywiste wzbogacenie, ani
    przyrost majątku.
    Zwrot dodatkowej kwoty w wysokości 87.000 zł jest ekwiwalentem wydatków
    poniesionych przez Wnioskodawcę z jego własnych (opodatkowanych już) środków na
    rzecz Banku z tytułu rat kapitałowo-odsetkowych oraz stanowi nadwyżkę tych spłat ponad
    otrzymany kapitał.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie pytania pierwszego i drugiego
    jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje

    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Wskazała Pani, że na podstawie proponowanej ugody bank umorzy Pani istniejące
    zadłużenie. Powzięła Pani wątpliwość, czy z tytułu umorzenia będzie Pani mogła
    skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w umowie są obojętne
    podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi
    do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy bowiem pożyczkobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym umorzoną Pani kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętej pożyczki należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102), zmienionym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20
    grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 r. poz. 1912):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;

        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3
      ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:

        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w
      ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu pożyczek znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. pożyczka była zaciągnięta na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. pożyczka była udzielona przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania pożyczek na podstawie odrębnych ustaw;
    3. pożyczka była zabezpieczona hipotecznie;

    4. pożyczkobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu/ pożyczki na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że:
    · jest Pani pożyczkobiorcą pożyczki zaciągniętej na remont własnego lokalu mieszkalnego,
      w którym realizuje Pani własne cele mieszkaniowe poprzez zamieszkiwanie w nim
      począwszy od 1995 r. do dnia dzisiejszego;
    · pożyczka została zabezpieczona hipotecznie;
    · pożyczka nie była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą;
    · nie korzystała Pani wcześniej z zaniechania poboru podatku dochodowego.
    Omawiane rozporządzenie odwołuje się w swej treści do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych wskazując, że główną przesłanką do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie pożyczki na wydatki, o
    których mowa w tym przepisie. Zgodnie z nim wydatkiem uznawanym za cel
    mieszkaniowy jest m.in. remont lokalu mieszkalnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje „remontu”. Dla
    wyjaśnienia tego pojęcia należy odnieść się do jego znaczenia funkcjonującego w języku
    powszechnym. I tak „remont” to „doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do
    stanu używalności; naprawa, odnawianie (czegoś)”.
    Pojęcie remontu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) jako:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
      stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Niemniej jednak ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do
    tego przepisu. Tym samym definicja „remontu” funkcjonująca na gruncie Prawa
    budowlanego nie może być wprost przenoszona na grunt omawianej ustawy podatkowej.
    Może być natomiast uwzględniona jako jeden z elementów służących ustaleniu znaczenia
    pojęcia „remontu” dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Za „remont” lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, należy więc uznać prace dotyczące tego lokalu i
    jego części składowych (tj. wszystkiego, co nie może być odłączone bez uszkodzenia lub
    istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu
    odłączonego), służące utrzymaniu lokalu we właściwym stanie, doprowadzeniu go do
    pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów składowych. „Remontem” w
    rozumieniu omawianego przepisu jest również tzw. wykończenie lokalu mieszkalnego, a
    więc prace służące doprowadzeniu do zdolności użytkowej nowo wybudowanego lokalu.
    W każdym przypadku remont dotyczy „materii” lokalu mieszkalnego, a więc jego ścian,
    podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna,
    kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa, bądź innych elementów trwale połączonych
    konstrukcyjnie z elementami budowlanymi lokalu mieszkalnego.
    Mając na uwadze powyższe, od umorzonej wierzytelności pożyczkowej w części, w jakiej
    pożyczka została zaciągnięta na remont lokalu mieszkalnego w ww. znaczeniu, będzie Pani
    przysługiwało prawo do skorzystania z zaniechania poboru podatku dochodowego. Tym
    samym do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z
    tytułu pożyczki hipotecznej znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Wobec tego nie będzie Pani zobowiązana do
    opodatkowania tego przychodu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    W odniesieniu natomiast do kwoty dodatkowej, skoro kwota 87.000 zł, którą otrzyma Pani
    od banku w wyniku zawartej ugody, będzie zwrotem części wpłaconych rat kredytowych to
    zwrot ten nie będzie stanowił dla Pani przychodu. Czynność ta nie spowoduje uzyskania
    przez Panią przysporzenia majątkowego, wzrostu Pani majątku. Otrzymane przez Panią
    pieniądze nie będą przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a ich uzyskanie nie będzie skutkować po Pani stronie
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Nie będzie więc Pani obowiązana do wykazania tej kwoty w zeznaniu podatkowym.
    Obowiązek ten dotyczy bowiem sytuacji, w której w roku podatkowym osiągany jest
    dochód (strata) z danego tytułu – zależy zatem od tego, czy w ogóle mamy do czynienia z
    dochodem (stratą), nie zaś od tego czy płatnik podatku dochodowego wypełnił swój
    obowiązek informacyjny dotyczący wystawienia podatnikowi informacji PIT-11. Nawet
    gdyby dokument ten został niewłaściwie wystawiony, to w sytuacji gdy faktycznie po
    stronie podatnika nie powstaje dochód (strata), nie generuje to dla niego obowiązków
    związanych z wykazaniem określonych kwot w zeznaniu podatkowym.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W zakresie pytania trzeciego zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.