Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.345.2025.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Możliwość jednorazowej amortyzacji w przypadku zwrotu
Wnioskodawcy gotówki przez dostawcę oraz ponownego
uregulowania zobowiązania za pośrednictwem rachunku
płatniczego.
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-amortyzacja jednorazowa
koszt-koszty uzyskania przychodów
przelew-przelew bankowy
rozliczanie (rozliczenia)
rozliczanie (rozliczenia)-rozliczenia gotówkowe
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Zasady dokonywania
odpisów amortyzacyjnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22f-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22p-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 11 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem
    liniowym. Przedmiotem działalności jest w przeważającym zakresie świadczenie usług
    kosmetycznych.
    W związku z prowadzoną działalnością zawarła Pani umowę z innym przedsiębiorcą
    będącym osobą fizyczną, na dostawę mebli do prowadzonego przez Panią salonu.
    Wartość zamówienia (...) zł brutto.
    W grudniu 2024 dostawa została zrealizowana, a dostarczone meble zostały
    zakwalifikowane jako 3 odrębne środki trwałe podlegające jednorazowej amortyzacji.
    Środek trwały nr 1 – o wartości (...) – KŚT – 808, środek trwały nr 2 – o wartości (...) – KŚT
    808, środek trwały nr 3 – o wartości (...) – KŚT – 808. Wszystkie środki trwałe zostały
    przyjęte do użytkowania w miesiącu grudzień i są wykorzystywane w prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    W dniu dostawy dokonała Pani płatności za dostarczone meble gotówką, co z uwagi na
    wartość transakcji pow. 15 tys. zł, jest niezgodne z zapisem art. 19 ustawy z dnia 6 marca
    2018r. – Prawo przedsiębiorców. W związku z powyższym kwota zaksięgowanej w grudniu
    jednorazowej amortyzacji za meble została wyksięgowana – jako wydatek niestanowiący
    kosztu uzyskania przychodu (też w miesiącu grudniu).
    W miesiącu marzec 2025 kontrahent (dostawca mebli) zwrócił Pani gotówką otrzymaną
    należność, a Pani dokonała też w miesiącu marcu 2025 płatności za pośrednictwem
    rachunku płatniczego przedsiębiorcy.

## Pytanie

Czy zwrot gotówki przez dostawcę oraz ponowne uregulowanie zobowiązania za
    pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy w miesiącu marzec 2025 stanowi
    zapłatę zgodną z art. 19 ustawy – Prawo przedsiębiorców, a tym samym daje to
    przedsiębiorcy prawo do zaliczenia w koszty jednorazowej amortyzacji zakupionych 3
    środków trwałych w miesiącu zapłaty (marzec 2025)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem – dokonana w miesiącu marzec 2025 ponowna zapłata za pośrednictwem
    rachunku płatniczego przedsiębiorcy za dostarczone meble daje możliwość zaliczenia
    wydatku do kosztów uzyskania przychodu w dacie zapłaty, jako jednorazowa amortyzacja
    3 odrębnych środków trwałych. Żaden z przepisów ustawy o PIT nie wskazuje, iż
    ograniczenie prawa do zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych z uwagi na
    niezachowanie warunku dokonania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego ma
    charakter stały i nieodwracalny.
    Oznacza to, że jeżeli podatnik skoryguje formę płatności, a wydatek został poniesiony w
    celu uzyskania przychodu, nie ma podstaw do ograniczenia jego rozliczenia w rachunku
    podatkowym.
    Skorygowanie przeprowadzonej płatności uwzględniającej rachunek płatniczy pozwala
    uznać tę transakcję jako opłaconą przelewem, czyli w zgodzie z art. 19 ustawy z dnia 6
    marca 2018r. – Prawo przedsiębiorców.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Stąd przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku
    z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł
    zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z
    prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na
    wielkość osiągniętych przychodów. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania
    przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością
    gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych
    przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i których
    poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem)
    przychodów z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła
    przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który
    wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem
      przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    · nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które zostały poniesione,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła
    przychodów w przyszłości. Należy przy tym pamiętać, że koszty uzyskania przychodów nie
    są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze są związane z uzyskaniem

    przychodów z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodów z danego źródła
    pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie
    przyporządkowane do danego źródła przychodów.
    Tym samym możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania
    przychodów jest uzależniona od obiektywnej, rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w
    świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej
    staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że
    wydatek ten spowoduje zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, jakim jest w
    rozpatrywanym przypadku działalność gospodarcza. Jednak na podatniku spoczywa nie
    tylko obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z uzyskiwanymi przychodami,
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, ale także obowiązek właściwego
    ich udokumentowania.
    W myśl omawianego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętych przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Natomiast na podstawie art. 22p ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Podatnicy prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą nie zaliczają do kosztów
      uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji
      określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców:
      1) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub
      2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia
        przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o
        podatku od towarów i usług – w przypadku dostawy towarów lub świadczenia
        usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub
        usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako
        podatnik VAT czynny, lub
      3) pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności”
        zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została
        dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art.
        108a ust. 1a tej ustawy.
    Stosownie do art. 22p ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w
      jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018
      r. – Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy
      prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą w tej części:
      1) zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo
      2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów –
      zwiększają przychody
      – w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa
      rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z
      pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

    Natomiast w myśl art. 22p ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisów ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy płatności
      dokonanej z naruszeniem ust. 1 pkt 2, nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez
      podatnika została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień
      zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o
      podatku od towarów i usług, a podatnik złożył przy pierwszej zapłacie należności
      przelewem na ten rachunek zawiadomienie, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 2
      Ordynacji podatkowej, do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika,
      który dokonał zapłaty należności, w terminie 7 dni od dnia zlecenia przelewu (...).
    Zgodnie z art. 96b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (
    t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.):
      1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w postaci elektronicznej wykaz
      podmiotów:
      1) w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji
      albo które wykreślił z rejestru jako podatników VAT;
      2) zarejestrowanych jako podatnicy VAT, w tym podmiotów, których rejestracja jako
      podatników VAT została przywrócona.
      2. Wykaz jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
      podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
      publicznych w sposób umożliwiający sprawdzenie, w tym automatycznie, czy
      podmiot znajduje się w wykazie na wybrany dzień, przypadający nie wcześniej niż w
      okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym podmiot jest sprawdzany. Dane tego
      podmiotu są udostępniane według stanu na wybrany dzień, z wyjątkiem danych, o
      których mowa w ust. 3 pkt 1-3, które są udostępniane według stanu na dzień
      sprawdzenia.
    Z kolei w myśl art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 236 ze zm.):
      Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością
      gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w
      każdym przypadku gdy:
      1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz
      2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej
      płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w
      walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień dokonania transakcji.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów, w przypadku każdej transakcji o wartości
    przekraczającej 15 000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem
    rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności
    w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku, oznacza brak możliwości zaliczenia
    kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z
    pominięciem rachunku płatniczego. Przepisy wyłączają zatem z kosztów podatkowych
    każdą płatność (bez względu na jej wartość – kwotę) dokonaną z pominięciem rachunku
    bankowego, jeżeli jest dokonywana w ramach transakcji o wartości przekraczającej 15 000
    zł.
    Ponieważ adresatem normy prawnej jest przedsiębiorca dokonujący i przyjmujący
    płatności związane z działalnością gospodarczą, w pierwszej kolejności należy sięgnąć do
    definicji działalności gospodarczej i przedsiębiorcy zawartych w ustawie Prawo
    przedsiębiorców.

    Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców:
      Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
      niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną,
      wykonująca działalność gospodarczą.
    Natomiast pojęcie „transakcja” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku
    dochodowym osób fizycznych. W takim przypadku należy posłużyć się znaczeniem
    słownikowym. Według Internetowego Słownika Języka Polskiego (http://sjp.pwn.pl)
    transakcja to operacja handlowa dotycząca kupna lub sprzedaży towarów lub usług lub
    umowa handlowa na kupno lub sprzedaż towarów lub usług lub też zawarcie takiej
    umowy.
    Skoro działalność gospodarcza to realizacja szeregu umów zawieranych, zgodnie z art. 353
    1ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.),
    i wykonywanych w celach zarobkowych w warunkach zorganizowania i ciągłości, stąd
    przez pojęcie „transakcji” należy rozumieć umowę, której przedmiotem jest odpłatne
    świadczenie usług/dostaw towarów i umowa ta jest zawierana między przedsiębiorcami w
    ramach prowadzonych przez nich działalności.
    Takie rozumienie pojęcia „transakcja” znajduje swój odpowiednik w art. 4 pkt 1 ustawy z
    dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach
    handlowych (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1790), zgodnie z którym transakcja handlowa to
    umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie
    usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2 (czyli m.in. przedsiębiorcy w rozumieniu art.
    4 ustawy Prawo przedsiębiorców), zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością
    gospodarczą.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jest Pani osobą fizyczną
    prowadzącą działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym. W związku z
    prowadzoną działalnością zawarła Pani umowę z innym przedsiębiorcą będącym osobą
    fizyczną, na dostawę mebli do prowadzonego przez Panią salonu. Wartość zamówienia
    przekroczyła wartość 15.000 zł. W grudniu 2024 roku dostawa została zrealizowana, a
    dostarczone meble zostały zakwalifikowane jako 3 odrębne środki trwałe podlegające
    jednorazowej amortyzacji. Wszystkie środki trwałe zostały przyjęte do użytkowania w
    miesiącu grudniu i są wykorzystywane w prowadzonej przez Panią działalności
    gospodarczej. W dniu dostawy dokonała Pani płatności za dostarczone meble gotówką. W
    związku z tym kwota zaksięgowanej w grudniu jednorazowej amortyzacji za meble została
    wyksięgowana – jako wydatek niestanowiący kosztów uzyskania przychodów (też w
    miesiącu grudniu). W miesiącu marcu 2025 roku kontrahent (dostawca mebli) zwrócił Pani
    gotówką otrzymaną należność, a Pani dokonała też w marcu 2025 roku płatności za
    pośrednictwem Pani rachunku płatniczego.
    Zatem w przypadku dokonania swoistej korekty przeprowadzenia płatności
    uwzględniającej rachunek płatniczy, należy transakcję uznać za opłaconą przelewem, co
    umożliwia Pani zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Ponieważ w Pani
    przypadku chodzi o jednorazową amortyzację środków trwałych, zasadnym jest powołanie
    przepisów w tym zakresie.
    Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty

      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Środki trwałe stanowią jeden ze składników majątku trwałego firmy. Składnik majątku
    może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące
    warunki:
    - stanowi on własność lub współwłasność podatnika,
    - został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
    - jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    - przewidywany okres używania tego składnika na potrzeby prowadzonej działalności
      gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),
    - składnik ten jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną
      przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie
      umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23b ww. ustawy.
    Na podstawie art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art.
      22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Z kolei w myśl art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Ponieważ wartość każdego z zakupionych przez Panią środków trwałych nie przekraczała
    kwoty 10. 000 zł, może Pani dokonać ich jednorazowej amortyzacji w marcu 2025 r.
    Podsumowanie: zwrot gotówki przez dostawcę oraz ponowne uregulowanie zobowiązania
    za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy w marcu 2025 roku stanowi
    zapłatę zgodną z art. 19 ustawy – Prawo przedsiębiorców, a tym samym daje to Pani
    prawo do zaliczenia w koszty jednorazowej amortyzacji zakupionych 3 środków trwałych w
    miesiącu zapłaty (marzec 2025 roku).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.