Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-468/09-3/EC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-09-10
Teza: Czy Wnioskodawca i jego małżonka mieli prawo złożyć oświadczenie o opodatkowaniu się z uzyskiwanych przychodów z wynajmu przez jednego z małżonków? Czy Wnioskodawca miał prawo ująć w ewidencji środków trwałych przy prowadzeniu książki przychodów i rozchodów przedmiotowej nieruchomości stanowiącej przedmiot wynajmu? Czy do obrotu podatku od towarów i usług powodującego opodatkowanie stawką 22% z tytułu wynajmu na inne cele niż mieszkaniowe (prowadzenie przedszkola) wlicza się cały przychód, który jest wykazywany w podatku dochodowym od osób fizycznych przez jednego z małżonków i nie można tutaj dzielić tego przychodu pomiędzy dwóch małżonków, w sytuacji opodatkowania całości przychodów przez jednego małżonka na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: nieruchomości; przychód; wynajem; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 16.06.2009 r. (data wpływu 22.06.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości ujęcia w ewidencji środków trwałych nieruchomości stanowiącej przedmiot wynajmu - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22.06.2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości ujęcia w ewidencji środków trwałych nieruchomości stanowiącej przedmiot wynajmu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca wraz małżonką są właścicielami nieruchomości wynajmowanej na prowadzenie przedszkola. Od 1 stycznia 2009 r. zostało złożone oświadczenie o rozliczaniu się z otrzymywanych przychodów przez jednego z małżonków z tytułu wynajmu. Wnioskodawca wynajem opodatkowuje na zasadach ogólnych – książka przychodów i rozchodów.

Na wynajem tej nieruchomości została podpisana umowa najmu pomiędzy Wnioskodawcą i jego małżonką oraz z wynajmującym na prowadzenie przedszkola.

W miesiącu styczniu 2009 r. w związku ze złożeniem oświadczenia przez małżonków Wnioskodawca wprowadził do ewidencji środków trwałych wynajmowaną nieruchomość. Ujawnienie wynajmowanej nieruchomości od 1 stycznia 2009 dało możliwość naliczania amortyzacji przez Wnioskodawcę, który rozlicza się z całości przychodów z wynajmu.

W trakcie roku 2009 Wnioskodawca z tytułu wynajmu nieruchomości na prowadzenie przedszkola przekroczy kwotę 50.000 zł uprawniającą do korzystania ze zwolnienie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy Wnioskodawca i jego małżonka mieli prawo złożyć oświadczenie o opodatkowaniu się z uzyskiwanych przychodów z wynajmu przez jednego z małżonków?
2.  Czy Wnioskodawca miał prawo ująć w ewidencji środków trwałych przy prowadzeniu książki przychodów i rozchodów przedmiotowej nieruchomości stanowiącej przedmiot wynajmu?
3.  Czy do obrotu podatku od towarów i usług powodującego opodatkowanie stawką 22% z tytułu wynajmu na inne cele niż mieszkaniowe (prowadzenie przedszkola) wlicza się cały przychód, który jest wykazywany w podatku dochodowym od osób fizycznych przez jednego z małżonków i nie można tutaj dzielić tego przychodu pomiędzy dwóch małżonków, w sytuacji opodatkowania całości przychodów przez jednego małżonka na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Odpowiedź na pytanie drugie stanowi przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej. Wniosek Pana w zakresie pytania pierwszego i trzeciego zostanie rozpatrzony odrębną interpretacją.

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 22a ust. 1 podatnik miał prawo do ujawnienia w ewidencji środków trwałych nieruchomości związanej z oddaniem do używania na podstawie umowy najmu nieruchomości na prowadzenie przedszkola, przy uwzględnieniu faktu złożenia oświadczenia o rozliczaniu przychodów z tytułu wynajmu przez jednego z małżonków.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), źródłem przychodu jest m.in. najem, z wyjątkiem najmu składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Stosownie do art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem, wszelkie wydatki poniesione w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby przynosiło przychody także w przyszłości, są kosztami uzyskania przychodów. Jak wynika z powyższego, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć zarówno koszty bezpośrednio jak i pośrednio związane z uzyskanym przychodem pod warunkiem, że nie zostały wskazane w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawierającym katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do postanowień art. 22a ust. 1 omawianej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Jak stanowi art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 tej ustawy.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

W razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie (art. 22g ust. 11 ww. ustawy).

Tak więc, w sytuacji gdy tylko jeden z małżonków wprowadził określony składnik majątku wspólnego do ewidencji środków trwałych, może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego pełnej wartości początkowej.

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, stosownie do treści art. 22h ust. 1 pkt 1 tej ustawy, od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 4 ww. ustawy odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od ujawnionych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nieobjętych dotychczas ewidencją, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym te środki lub wartości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Po ustaleniu wartości początkowej środka trwałego podatnicy – zgodnie z art. 22h ust. 2 ustawy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł – dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i - 22k przed rozpoczęciem ich amortyzacji. Wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Na podstawie art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.

Reasumując, Wnioskodawca może ująć w ewidencji środków trwałych przedmiotową nieruchomość i odpisy amortyzacyjne zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.