Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.327.2022.2.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-06-30
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży lokalu mieszkalnego (ustalenie daty nabycia i kosztów uzyskania przychodu).
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; lokal-lokal mieszkalny; majątek-podział majątku; nabycie; przychód; rozwód; zbycie-odpłatne zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 6c

**Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe**

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

23 marca 2022 r. wpłynął Pana wniosek z 21 marca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 1 czerwca 2022 r. (wpływ 3 czerwca 2022 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego
----------------------

Zamierza Pan sprzedać mieszkanie przy ul. …, …, którego właścicielem stał się Pan wraz z \`(...)\`.. (na dzień podpisania aktu notarialnego – żoną) 9 maja 2008 r., według aktu notarialnego, Repertorium A Nr …, przed notariuszem … w kancelarii notarialnej w … przy ul. ….
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Na zakup nieruchomości został wzięty kredyt hipoteczny w … na kwotę około 51 000 CHF. W umowie kredytowej to Pan był głównym kredytobiorcą, Pana żona nie pracowała, bank brał pod uwagę tylko Pana dochody.

W 2010 r. rozwiódł się Pan z żoną.

W dniu 22 maja 2014 r., postanowieniem Sądu, sygn. akt …, została zawarta ugoda, w której\`(...)\`.. (wcześniej \`(...)\`..), przejęła ww. mieszkanie zobowiązując się tym samym do spłaty całości kredytu hipotecznego na rzecz ….

Niestety Pana była żona nie wywiązała się z tej ugody, a co za tym idzie – bank wypowiedział umowę kredytową, w której w dalszym ciągu kredytobiorcą był Pan, ponieważ bank nie zgodził się, aby to Pana była żona była kredytobiorcą. W związku z wypowiedzianą umową bank zażądał od Pana spłaty całości kredytu. Po dużych trudach udało się Panu odzyskać lokal mieszkalny i podpisać ugodę z bankiem.

W akcie notarialnym, Repertorium A Nr …, w dniu 13 kwietnia 2018 r., przed notariuszem … w Kancelarii Notarialnej w … przy ul. …, zawarto umowę przeniesienia własności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie z zobowiązania na podstawie art. 392 Kodeksu cywilnego. Wówczas na nowo nabył Pan prawo własności do ww. lokalu mieszkalnego.

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że był Pan właścicielem lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

Nabycie lokalu mieszkalnego nastąpiło w drodze umowy sprzedaży.

Nabycie nastąpiło do majątku wspólnego małżonków.

Kredyt został zaciągnięty 5 maja 2008 r. na okres 30 lat.

Umowa została zawarta przez: \`(...)\`.. oraz\`(...)\`.. – wtedy jeszcze \`(...)\`\`(...)\`. Nie było wyszczególnione, kto jest głównym kredytobiorcą, ale Pana przychody świadczyły o tym, że kredyt został Panu i Pana żonie przydzielony. Pana żona nie pracowała i nie miała dochodów. Kredyt był zaciągnięty w kwocie 5 064,85 CHF, co stanowiło w tamtym okresie kwotę około 100 000 zł. Lokal mieszkalny był zakupiony na kwotę 165 000 zł i był do całkowitego remontu.

Z umowy wynikało, że kredytobiorcy odpowiadają solidarnie za wynikające z niej zadłużenie.

Kredyt został zaciągnięty w banku mającym siedzibę w państwie członkowski Unii Europejskiej.

Kredyt został zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego.

Środki z kredytu zostały przeznaczone wyłącznie na zakup lokalu mieszkalnego.

Lokal służył dla własnych celów mieszkaniowych. Mieszkał Pan w nim.

W ramach ugody sądowej z 22 maja 2014 r., doszło również do podziału majątku wspólnego małżonków.

W skład podziału majątku wchodziły następujące składniki: lokal mieszkalny wraz z pełnym wyposażeniem, laptop z drukarką, samochód osobowy … oraz garaż.

Wszystko oddał Pan byłej żonie w zamian żądając tylko spłaty kredytu (którego po ugodzie nie spłacała). Z tego co Panu wiadomo, gdy Pana była żona nabyła prawo do lokalu wynajmowała go obcym osobom.

W ugodzie sądowej widnieje zapis, że była żona zobowiązuje się do „spłaty całości kredytu hipotecznego na rzecz …”.

W ugodzie sądowej widnieje zapis o zwolnieniu Pana od solidarnej odpowiedzialności za spłatę pozostałej kwoty kredytu. Bank nie wyraził zgody na aneks do umowy.

Wypowiedzenie umowy kredytowej przez bank nastąpiło 3 stycznia 2017 r. na podstawie art. 75 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe „przez niedotrzymanie terminów zapłaty”. Doszło wówczas do wypowiedzenia całej umowy kredytowej.

Do podpisania ugody z bankiem doszło 30 marca 2018 r. Nie było to w okresie wypowiedzenia, podpisanie ugody nastąpiło po tym okresie.

Postanowienia ugody z bankiem:

1) wpłata w wysokości 10 000 zł do 30 kwietnia 2018 r.

2) pozostała kwota zostanie spłacona w 120 miesięcznych ratach w wysokości 1 036 zł, począwszy od maja 2018 r.

3) po wywiązaniu się z powyższych warunków, pozostał kwotę bank umorzy.

Wysokość długu na dzień 13 kwietnia 2018 r. wynosiła 37 121,57 CHF.

Bank nie wyraził zgody na aneks do umowy, gdyż po zaistniałej sytuacji chciał się zabezpieczyć.

Spłaty kredytu hipotecznego dokonał Pan 1 kwietnia 2022 r.

Na pytanie Organu: „czy poniósł Pan udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość lokalu mieszkalnego położonego przy ul. … w …, poczynione w czasie posiadania tego lokalu mieszkalnego? W przypadku pozytywnej odpowiedzi prosimy wskazać: datę poniesienia wydatków, jakiego rodzaju były to wydatki (np. wydatki na remont), czy dysponuje Pan wystawionymi na siebie fakturami VAT dokumentującymi poniesienie tych wydatków?”, wskazał Pan, że poniósł Pan udokumentowane, lecz nie na całość kwoty. W okresie od 13 kwietnia 2018 r. do początku 2022 r. poniósł Pan wydatki na remont mieszkania oraz jego wyposażenie. Po nabyciu w 2008 r. również poniósł Pan wydatki na remont, jak również wyposażenie mieszkania. Dysponuje Pan wystawionymi na siebie fakturami VAT na część poniesionych przez Pana kosztów.

W trakcie trwania małżeństwa Pan i Pana żona pozostawaliście we wspólności ustawowej małżeńskiej.

Lokal mieszkalny został sprzedany 1 kwietnia 2022 r. Koszty uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży były wyższe od wartości przychodu uzyskanego ze sprzedaży tego lokalu. Lokal został zakupiony w 2008 r. za kwotę 165 000 zł, a 1 kwietnia 2022 r. został sprzedany wraz z wyposażeniem za kwotę 259 000 zł.

Sprzedaż lokalu nie nastąpiła w wykonywaniu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jeszcze Pan nie wie, czy zamierza Pan wydać przychód ze sprzedaży lokalu na własne cele mieszkaniowe.

Pytanie
-------

Czy w ww. sytuacji podlega Pan obowiązkowi podatkowemu z art. 30e ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych („Podatek od zbycia nieruchomości i innych praw majątkowych”)?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pana stanowisko w sprawie
-------------------------

W Pana ocenie, był Pan właścicielem lokalu mieszkalnego od 2008 r. Umowa przeniesienia własności nie była umową kupna/sprzedaży w jednym, jak i w drugim przypadku.

W związku z tym, Pana zdaniem, okres karencji 5 lat został przekroczony.

W związku z powyższym, nie podlega Pan opodatkowaniu podatkiem na podstawie art. 30e ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy. Uważa Pan, że powinno zostać zastosowane zwolnienie podatkowe z art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy.

Ponadto, we wniosku 21 marca 2022 r. wskazał Pan, że Pana zdaniem, nie powinien Pan płacić podatku od sprzedaży nieruchomości, gdyż tak naprawdę lokal nabył Pan w 2008 r. i kredyt spłaca Pan sam do dnia dzisiejszego. Ponadto, lokal mieszkalny w momencie zakupu w 2008 r. wymagał kapitalnego remontu. Od 22 maja 2014 r. do kwietnia 2018 r. \`(...)\`.. wynajmowała lokal osobom trzecim i w momencie przejęcia lokalu przez Pana, lokal również wymagał kapitalnego remontu. Biorąc pod uwagę koszty, które poniósł Pan przy remontach mieszkania oraz koszty spłaty kredytu nie zarobił Pan, a wręcz przepłacił za to mieszkanie i uważa Pan, że powinien być Pan zwolniony z płacenia podatku i data nabycia lokalu powinna być liczona od 2008 r.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z kolei, jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.

Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Zatem, dla ustalenia czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana w 2022 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość doprowadziła do powstania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych, należy ustalić datę i sposób nabycia przez Pana lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

W myśl art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.):

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Przy czym, jak wskazano w art. 158 ww. Kodeksu:

Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.

W tym miejscu wskazać również należy, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.).

Zgodnie z art. 31 § 1 ww. Kodeksu:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta charakteryzuje się tym, że jak wskazuje art. 35 ww. Kodeksu:

W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Mając na uwadze powyższe, obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.

Co do zasady wspólność majątkowa trwa tak długo jak małżeństwo. Ustawowy ustrój majątkowy między małżonkami może ulec zniesieniu lub ograniczeniu na skutek zawartej między nimi umowy (art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na skutek orzeczenia sądu (art. 52 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) albo z mocy prawa np. w razie ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków (art. 53 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego).

Z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.

W przedstawionym przez Pana stanie faktycznym, będący przedmiotem sprzedaży w 2022 r. lokal mieszkalny został nabyty do majątku wspólnego małżonków w 2008 r. W 2010 r. doszło do rozwodu Pana i Pana żony, natomiast w 2014 r. doszło do zawarcia ugody i podziału majątku wspólnego małżonków, zgodnie z którą, Pana była żona przejęła na własność lokal mieszkalny zobowiązując się jednocześnie do spłaty całości kredytu hipotecznego zaciągniętego na zakup tego lokalu mieszkalnego.

Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że z chwilą orzeczenia przez Sąd rozwodu w 2010 r., ustała wspólność majątkowa Pana i Pana żony. Dotychczasowa wspólność majątkowa bezudziałowa została zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych.

Zatem, już od 2010 r. mamy do czynienia ze współwłasnością w częściach ułamkowych. Innymi słowy to już od 2010 r. ww. lokal mieszkalny „wyszedł” z majątku wspólnego, a w 2014 r., w wyniku kolejnej czynności rozporządzającej częścią ułamkową stał się majątkiem odrębnym jednego małżonka – Pana byłej żony.

Zatem od daty uprawomocnienia się postanowienia Sądu z 2014 r. w przedmiocie podziału majątku wspólnego małżonków Pana była żona, nabywając przypadający Panu udział 1/2 w lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną nieruchomość, stała się wyłącznym właścicielem całego lokalu mieszkalnego stanowiącego od tej pory jej majątek osobisty i mogła rozporządzać nim jako właściciel bez Pana zgody.

W konsekwencji, od daty uprawomocnienia się postanowienia Sądu z 2014 r. w przedmiocie podziału majątku wspólnego małżonków, nie był już Pan właścicielem ani współwłaścicielem powyższego lokalu mieszkalnego.

Prawo własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość nabył Pan z powrotem dopiero 13 kwietnia 2018 r. w wyniku zawarcia umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie z zobowiązania na podstawie art. 392 Kodeksu cywilnego.

Oceniając na gruncie rozpatrywanej sprawy czy przeniesienie na Pana własności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie z zobowiązania na podstawie art. 392 Kodeksu cywilnego stanowi dla Pana nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 519 § 1 Kodeksu cywilnego:

Osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie długu).

Z kolei w myśl § 2 tego przepisu:

Przejęcie długu może nastąpić:

1) przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron;

2) przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.

Jak stanowi art. 521 § 1 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody dłużnika, a dłużnik zgody odmówił, umowę uważa się za niezawartą.

Zgodnie natomiast z art. 521 § 2 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli skuteczność umowy o przejęcie długu zależy od zgody wierzyciela, a wierzyciel zgody odmówił, strona, która według umowy miała przejąć dług, jest odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia.

Z kolei w myśl art. art. 392 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli osoba trzecia zobowiązała się przez umowę z dłużnikiem zwolnić go od obowiązku świadczenia, jest ona odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia.

Należy wyjaśnić, że użyty w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „odpłatne zbycie”, oznacza każde przeniesienie prawa własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Termin odpłatne zbycie obejmuje zatem szeroki zakres umów.

W myśl powołanego wyżej art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Tym samym określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży czy zamiany, lecz ma zastosowanie do wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności do całej rzeczy lub udziału. Przy czym zapłatą za przeniesienie prawa własności rzeczy lub prawa majątkowego może być każda forma przysporzenia majątkowego po stronie podmiotu zbywającego, jak np. zapłata w pieniądzu lub przejęcie długu czy też potrącenie wymagalnych wierzytelności.

Zatem pod pojęciem „odpłatne zbycie” należy rozumieć nie tylko sprzedaż, ale każdą czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności nieruchomości, jej części lub udziału w niej, czy innych rzeczy za odpłatnością (niekoniecznie w formie gotówkowej). Płatność za świadczenie (wynagrodzenie) nie musi mieć bowiem charakteru pieniężnego, może oznaczać również uzyskanie świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw), działania, zaniechania lub znoszenia. Przeniesienie na wierzyciela własności rzeczy lub praw w zamian za zwolnienie z długu/zobowiązania finansowego jest odpłatnym zbyciem tej rzeczy lub prawa, nie następuje bowiem pod tytułem darmym.

W związku z powyższym, w stanie faktycznym opisanym we wniosku nabyciem jest również przeniesienie w dniu 13 kwietnia 2018 r. na rzecz Pana prawa własności lokalu mieszkalnego w ramach uregulowania wierzytelności.

Odnosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że okres pięciu lat, o którym mowa w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nabył Pan z powrotem na własność lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość. W dniu przeniesienia własności lokalu mieszkalnego w wyniku notarialnej umowy, tj. w dniu 13 kwietnia 2018 r., nabył Pan (ponownie) prawo własności lokalu mieszkalnego, które utracił Pan w drodze podziału majątku wspólnego.

Skoro zatem w 2022 r. sprzedał Pan lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, nabyty przez Pana w 2018 r. w drodze umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie z zobowiązania na podstawie art. 392 Kodeksu cywilnego, to sprzedaż tego lokalu mieszkalnego stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie.

W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Należy stwierdzić, że skoro w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości podstawą obliczenia podatku jest dochód, to podatnik zobowiązany jest w pierwszej kolejności pomniejszyć uzyskany przychód o poniesione koszty jego uzyskania. Ustawowo określone ustalenie dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości powinno wyglądać w ten sposób, że przychód z odpłatnego zbycia (ustalony stosownie do art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) należy pomniejszyć o koszty jego uzyskania ustalone według zasad, o jakich mowa w art. 22 ust. 6c ww. ustawy.

Z kolei zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością, np. koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia, lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.

Kosztów odpłatnego zbycia nie należy utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu. Ustalenie kosztów uzyskania przychodu odbywa się zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie czy nieodpłatnie.

W rozpatrywanym przypadku zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość został nabyty przez Pana w 2018 r., odpłatnie.

W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy:

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Zauważyć należy, że określony w zacytowanym art. 22 ust. 6c ww. ustawy katalog wydatków, które mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu, ma zatem charakter katalogu zamkniętego, w związku z czym tylko wydatki wyraźnie w nim wskazane mogą pomniejszyć uzyskany przychód. Zatem, do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d ww. ustawy, zaliczyć można wyłącznie:

a) udokumentowane koszty nabycia,

b) udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Koszt nabycia, co do zasady, określa notarialna umowa sprzedaży, na podstawie której podatnik staje się właścicielem (współwłaścicielem) nieruchomości lub prawa. Kosztem nabycia bez wątpienia będzie zatem cena jaką zapłaci nabywca zbywcy za nieruchomość (prawo) będącą przedmiotem sprzedaży, niezależnie od tego czy zakup nieruchomości (prawa) jest sfinansowany kredytem bankowym, czy też środki na jej zakup pochodzą z oszczędności nabywcy.

Wskazać należy, że co do zasady kosztem uzyskania przychodu nie są kwoty wydatkowane na spłatę kredytów zaciągniętych na nabycie nieruchomości. Skoro zaciągnięcie kredytu i uzyskanie pieniędzy od banku nie jest w świetle prawa podatkowego traktowane jako osiągnięcie przez podatnika przychodu do opodatkowania, a tym samym od kwoty kredytu nie płaci się w momencie jego uzyskania podatku dochodowego, to oczywistym jest, że wydatki na spłatę kredytu nie mogą być uznawane za koszt uzyskania przychodu.

Jednak przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wyjaśnić należy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nabyciem przez Pana lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość przysługującego Pana byłej żonie w zamian za zwolnienie jej z obowiązku świadczenia na rzecz kredytodawcy. Skoro wraz z byłą małżonką zaciągnął Pan kredyt, w którym oboje byliście solidarnie zobowiązani do jego spłaty, obowiązek spłaty kredytu ciążył na Pana byłej żonie w takim samym stopniu jak na Panu.

Jak wynika bowiem z opisu sprawy, co prawda w zawartej w dniu 22 maja 2014 r. ugodzie sądowej widnieje zapis, że Pana była żona zobowiązuje się do „spłaty całości kredytu hipotecznego na rzecz …” oraz zapis o zwolnieniu Pana od solidarnej odpowiedzialności za spłatę pozostałej kwoty kredytu, to jednak w dalszym ciągu kredytobiorcą był również Pan, ponieważ bank nie zgodził się, aby to Pana była żona była jedynym kredytobiorcą.

Przeniesienie przez Pana byłą małżonkę własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość nastąpiło w sposób odpłatny, tj. w zamian za zwolnienie z długu jaki na niej ciążył. Zatem wartość jaką miało zwolnienie z długu będzie kosztem nabycia od byłej żony lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Podkreślić jednak należy, że do ustalenia kosztów nabycia, należy wziąć pod uwagę koszty rzeczywiste. Na dzień nabycia lokalu mieszkalnego od byłej żony w drodze umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie z zobowiązania na podstawie art. 392 Kodeksu cywilnego, powinien Pan ustalić wysokość całego zobowiązania kredytowego jakie pozostało do spłaty i jakie Pan przejął i tą kwotę podzielić na pół.

W odniesieniu natomiast do udokumentowanych kosztów wytworzenia, powiększonych o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania, wyjaśnić należy, że na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych za nakłady należy zatem rozumieć wszelkie inwestycje, które zmieniają/przeobrażają daną rzecz, nadając jej nową jakość. Zatem nakłady, o których mowa w art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poniesione w trakcie posiadania lokalu mieszkalnego, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu z tytułu jego odpłatnego zbycia, jeżeli odznaczają się remontowym, modernizacyjnym lub ulepszającym charakterem i zwiększyły wartość lokalu mieszkalnego (nieruchomości), niezależnie od tego, czy zostały one sfinansowane kredytem bankowym, czy też środki na ten cel pochodziły z oszczędności nabywcy.

Za „remont” należy bowiem uznać prace dotyczące nieruchomości i jej części składowych (tj. wszystkiego, co nie może być odłączone od nieruchomości bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego), służące utrzymaniu nieruchomości we właściwym stanie, doprowadzeniu jej do pożądanej zdolności użytkowej, modernizacji jej elementów składowych. „Remontem” w rozumieniu omawianego przepisu jest również tzw. wykończenie nieruchomości, a więc prace służące doprowadzeniu do zdolności użytkowej. W każdym przypadku remont dotyczy „materii” nieruchomości, a więc jej ścian, podłóg, sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa bądź innych elementów trwale połączonych konstrukcyjnie z elementami budowlanymi nieruchomości.

Przy czym podkreślić należy, że nie stanowią nakładów na lokal wydatki poniesione na jego umeblowanie oraz zakup wyposażenia lokalu, gdyż wydatki te nie mają charakteru wydatków modernizujących ani remontowych.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą i interpretacyjną w tym zakresie przyjmuje się, że wydatki na meble (w tym w stałej zabudowie) oraz wydatki na sprzęty RTV czy AGD, przedmioty dekoracyjne nie mogą być kwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (por. np. wyrok NSA z dnia 26 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 250/97, wyrok NSA wyroku z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 639/05, wyrok WSA z dnia 3 listopada 2020r., sygn. akt I SA/Gd 731/20). Nie są to bowiem wydatki związane z remontem czy modernizacją, które byłyby z nieruchomością związane, a tym samym nie mają wpływu na zwiększenie wartości nieruchomości. Przedmioty będące wyposażeniem nieruchomości są rzeczami odrębnymi, niezależnymi od samej nieruchomości (nie są z nieruchomością nierozerwalnie związane, nie stanowią jej części składowych), a w konsekwencji mogą być autonomicznym przedmiotem sprzedaży. W świetle powyższego ww. wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodu ze sprzedaży nieruchomości.

Zatem, w analizowanej sprawie kosztem uzyskania przychodu dla Pana będą udokumentowane koszty nabycia, tj. 1/2 obciążenia kredytowego ciążącego na lokalu mieszkalnym, które przejął do wyłącznej spłaty, a przypadające na byłą małżonkę, obliczonego według stanu na dzień zawarcia umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie z zobowiązania na podstawie art. 392 Kodeksu cywilnego oraz nakłady remontowe poniesione na lokal mieszkalny, poniesione w trakcie posiadania lokalu mieszkalnego od 13 kwietnia 2018 r., udokumentowane fakturami VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, stosownie do art. 22 ust. 6c i 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie natomiast do art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

Z kolei zgodnie z treścią art. 30e ust. 7 ww. ustawy:

W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie.

Mając zatem na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że sprzedaż w 2022 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, nabytego przez Pana w 2018 r. w drodze umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie z zobowiązania na podstawie art. 392 Kodeksu cywilnego, stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30e ust. 1-2 ww. ustawy, ponieważ została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego lokalu (nieruchomości).

Podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmującymi wydatki związane z nabyciem przedmiotowego lokalu mieszkalnego oraz jego remontem w trakcie posiadania tego lokalu, tj. od dnia 13 kwietnia 2018 r. Zatem, przychód ze sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego może Pan pomniejszyć o 1/2 obciążenia kredytowego ciążącego na lokalu mieszkalnym, które przejął Pan do wyłącznej spłaty, a przypadające na byłą małżonkę, obliczonego według stanu na dzień zawarcia umowy przeniesienia własności lokalu mieszkalnego w zamian za zwolnienie z zobowiązania na podstawie art. 392 Kodeksu cywilnego oraz nakłady remontowe poniesione na lokal mieszkalny, poniesione w trakcie posiadania lokalu mieszkalnego od 13 kwietnia 2018 r., udokumentowane fakturami VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, stosownie do art. 22 ust. 6c i ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast, jeżeli w rzeczywistości, suma ustalonych w sposób przedstawiony powyżej kosztów uzyskania przychodu przez Pana poniesionych – jest większa od wartości przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, to nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. W takiej sytuacji nie wystąpi bowiem dochód, stanowiący podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W sytuacji, gdy przychód uzyskany z tego tytułu zostanie wydatkowany w całości na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z ust. 25 pkt 1-2 i ust. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie mógł Pan skorzystać ze zwolnienia przedmiotowego, po spełnieniu warunków określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego w wysokości 19% od przypadającego dochodu.

Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1-2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:

1) wydatki poniesione na:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

‒ położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej;

2) wydatki poniesione na:

a) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1,

b) spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o którym mowa w lit. a,

c) spłatę każdego kolejnego kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na spłatę kredytu (pożyczki), o których mowa w lit. a lub b

‒ w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, z zastrzeżeniem ust. 29 i 30.

Z kolei, jak stanowi art. 21 ust. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 2, obejmują także wydatki na spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki), zaciągniętego w związku ze zbywaną nieruchomością lub prawem majątkowym na cele określone w ust. 25 pkt 1, w tym także gdy wydatki te odpowiadają równowartości wydatków uwzględnionych w kosztach uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, które sfinansowane zostały tym kredytem (pożyczką).

Zwolnieniu od podatku podlega dochód z odpłatnego zbycia w części odpowiadającej przychodowi z odpłatnego zbycia wydatkowanemu na własne cele mieszkaniowe, w tym spłatę kredytu zaciągniętego na nabycie lokalu mieszkalnego przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia.

Zatem, wydatkowanie przychodu z odpłatnego zbycia na spłatę kredytu zaciągniętego na nabycie lokalu mieszkalnego, w którym realizował Pan własne potrzeby mieszkaniowe uprawnia do zwolnienia od podatku dochodu z odpłatnego zbycia w części odpowiadającej proporcjonalnie przychodowi wydatkowanemu na ten cel.

Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe, ponieważ wskazał Pan w nim, że z uwagi na fakt, że był Pan właścicielem lokalu mieszkalnego od 2008 r., a umowa przeniesienia własności tego lokalu nie była umową kupna/sprzedaży, to Pana zdaniem „okres karencji 5 lat został przekroczony”.

Dodatkowe informacje
--------------------

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
-------------------------------------

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wskazać również należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości Pana stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
-------------------------------------------

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).