Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-67/07-2/GM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2007-11-20
Teza: Ustalenie wartości początkowej poszczególnych środków trwałych, indywidualna stawka amortyzacji.
Słowa kluczowe: amortyzacja; stawka-stawka indywidualna; wartość-wartość początkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 29 sierpnia 2007 r..(data wpływu 31 sierpnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 sierpnia 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji.

**W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.**

W dniu 26 kwietnia 2007 r. zakupiono ponad stuletni obiekt produkcyjny wyceniony jedną kwotą na sumę 205 430,00 zł. W skład danego obiektu według faktury wchodzą: budynek gorzelni, płatkarnia, kotłownia z częścią mieszkalną, budynek w którym znajduje się magazyn zbożowy i spichlerz, budynek suszarni, komin gorzelni, obudowa zbiornika do ziemniaków, zbiornik do ziemniaków, obudowa silosów, 4 silosy zbożowe, budynek wagi wozowej i waga wozowa. Wyżej wymieniony obiekt Wnioskodawca zakwalifikował do podgrupy 101 KRŚT. Wnioskodawca określił, że poszczególne składniki zakupionego obiektu nie mogą funkcjonować samodzielnie.

Wnioskodawca uważa, że w związku z tym, iż nie została określone wartość jednostkowa wymienionych w akcie notarialnym składników, nie można ich indywidualnie amortyzować.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy można amortyzować zakupiony budynek jako całość podwyższoną indywidualną stawką amortyzacyjną, tj. rocznie 10% przez okres 10 lat?

Zdaniem Wnioskodawcy Agencja Nieruchomości Rolnych dokonała sprzedaży obiektu jako całości i dlatego należy ten obiekt wprowadzić do ewidencji środków trwałych jako całość jedną pozycją o wartości 205 430,00 zł i amortyzować podwyższoną stawką indywidualną przez okres 10 lat, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

**Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.**

Zgodnie z treścią art. 22a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik nr 1 do powyższej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych, której zasady ustalania zawarto w art. 22g ww. ustawy. Za wartość początkową środka trwałego, uważa się między innymi cenę jego nabycia, czyli kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności prowizji, opłat notarialnych, skarbowych i innych.

Jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych, lub ich części nabytych przez podatnika przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o którym mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że w akcie notarialnym podana jest cena nabycia budynków w łącznej kwocie, dlatego też Podatnik sam musi ustalić cenę nabycia poszczególnych składników nieruchomości. Jednak przy określaniu wartości początkowej należy mieć na uwadze cenę rynkową każdego składnika majątku oraz pamiętać, aby ich suma odpowiadała sumie zawartej w umowie. Przy rozdzieleniu należy proporcjonalnie przypisać do nich koszty przeprowadzenia transakcji.

Jeżeli Wnioskodawca prawidłowo ustali wartość początkowa poszczególnych środków trwałych, może przystąpić do wyboru metody amortyzacji

W tym przypadku mamy do czynienia z używanymi już budynkami, które po raz pierwszy zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych. W tych okolicznościach ustawodawca przewidział możliwość ustalenia indywidualnych stawek amortyzacyjnych. Stanowi o tym art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który określa, iż podatnicy, z zastrzeżeniem art.22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji dla budynków (lokali i budowli innych niż wymienione w pkt 4 - nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkiem:

1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzajach 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji trwale związanych z gruntem,
2.  kiosków towarowych o kubaturze ponizej 500 m3, domków kempingowych oraz budynków zastępczych

\- dla których okres ten nie może być krótszy niż 3 lata.

Natomiast zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 % - okres amortyzacji nie może być krótszy niż 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

W myśl przepisu art.22j ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust.1 pkt 3, uznaje się za używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, iż wyżej wymienione obiekty Podatnik zakwalifikował do podgrupy 101 KRŚT.

Grupa 1, podgrupa 10, rodzaj 101 Klasyfikacji Środków Trwałych obejmuje budynki niemieszkalne i przemysłowe; rodzaj ten obejmuje budynki przeznaczone na cele produkcyjne dla wszystkich przemysłów, np. fabryki, warsztaty, hale produkcyjne, rzeźnie, browary, montownie, wytwórnie filmowe itp.

Rodzaj ten natomiast nie obejmuje:

*   kompleksowych budowli przemysłowych (elektrowni, rafinerii itp.), które nie posiadają formy budynku - sklasyfikowanych w podgrupie 20,
*   zbiorników, silosów i budynków magazynowych - rodzaj 104,
*   rolniczych budynków produkcyjnych - rodzaj 108.

W związku z powyższym, silosy, budynki magazynowe, jak i rolnicze budynki produkcyjne są wyłączone z rodzaju 101 KŚT, rodzaj ten nie obejmuje również budynków mieszkalnych.

Przepisy podatkowe nie regulują samej kwestii kwalifikowania środków trwałych do poszczególnych grup KŚT. W przypadku trudności w ustaleniu klasyfikacji KŚT zainteresowany podmiot może zwrócić się o wskazanie symbolu (grupy) środka trwałego oraz o wydanie opinii do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi. Powyższe wynika z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11), zgodnie z którym zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane, według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Natomiast w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania m.in. środka trwałego według Klasyfikacji Środków Trwałych zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Ł., który udziela informacji w zakresie stosowania KŚT.

W świetle powyższych uregulowań prawnych, po odpowiednim zakwalifikowaniu poszczególnych środków trwałych do odpowiedniej grupy (podgrupy rodzaju) i po ustaleniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych, może Pan zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, ale tylko w stosunku do budynków i budowli, po spełnieniu warunków określonych w ustawie. Wobec powyższego stanowisko Pana wyrażone we wniosku dotyczące przyjęcia wartości początkowej środków trwałych w jednej kwocie i amortyzowania całości indywidualna stawką amortyzacyjną jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.