Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.470.2025.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Pozostałe zwolnienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    1 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych, w związku z zawarciem ugody z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu.
    Treść wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      A.C.
      (...)
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      B.C.
      (...)
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni (Zainteresowana będący stroną postępowania) i Zainteresowany
    (Zainteresowany niebędący stroną postępowania), dalej zwani również Kredytobiorcami, 3
    lutego 2006 r. zawarli z Bankiem Umowę Kredytu mieszkaniowego, w walucie
    wymienialnej CHF.
    Kredyt mieszkaniowy rozumiany był jako kredyt udzielony na sfinansowanie celu
    mieszkaniowego – dokończenie budowy domu mieszkalnego położonego we
    Władysławowie na działce nr 682. Kredyt był zabezpieczony hipoteką umowną i kaucyjną
    wpisaną do księgi wieczystej na nieruchomości, której dotyczyła inwestycja.
    Nieruchomość, na której była prowadzona budowa domu mieszkalnego należała i należy
    do majątku odrębnego Pani A.C. Oboje Kredytobiorcy byli inwestorami i prowadzili
    budowę domu mieszkalnego. Zgodnie z umową kredytową, wszyscy kredytobiorcy
    odpowiadają solidarnie za spłatę kredytu, w pełnej wysokości. Pan B.C. nie jest
    właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości (domu mieszkalnego), na
    wybudowanie którego został zaciągnięty kredyt. Przysługuje mu prawo do rozliczenia
    nakładów z majątku wspólnego na majątek odrębny. W stosunku do tej inwestycji i
    rozliczenia nakładów nie została zawarta umowa między małżonkami.
    Do czasu podpisania ugody (24 września 2024 r.) Zainteresowani nie korzystali z
    zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Zainteresowani wytoczyli powództwo przeciwko Bankowi o ustalenie i zapłatę, gdyż
    pomiędzy stronami Umowy powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych
    postanowień umownych i całej umowy (oraz jej ważności). W trakcie postępowania, które
    toczyło się przed Sądem Okręgowym w A. pod sygn. akt (...) strony Umowy doszły do
    porozumienia i zawarły Ugodę sądową, w wyniku której Bank dokonał przeliczenia
    zobowiązania kredytowego Zainteresowanych, tak jakby umowa była od początku zawarta
    w walucie polskiej. Strony dokonały zmiany waluty zadłużenia na walutę polską i przyjęły,
    że kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    Umowy, tj. od 3 lutego 2006 r. stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach
    zmienionych Ugodą, z zachowaniem okresu kredytowania formy spłaty kredytu w ratach
    annuitetowych, poniesionych opłat prowizji i składek ubezpieczeniowych.
    Strony ustaliły, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy zostanie zaliczona w
    pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie rat kapitałowych kredytu w
    złotych. W wyniku przeprowadzonych negocjacji Strony ustaliły, że na dzień zawarcia
    Ugody, po zmianie waluty, zadłużenie wynosi 0,00 zł, a Bank zwolnił Zainteresowanych –
    Kredytobiorców z długu (umorzył zadłużenie) w łącznej kwocie 91 228,59 PLN. Bank nie
    będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do Zainteresowanych w związku z Umową.
    Jednocześnie Bank odstępuje od naliczania odsetek bieżących należnych z tytułu spłaty

    ostatniej raty. Tym samym Strony uznały, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy został
    spłacony w całości.
    Bank zwolnił Zainteresowanych z długu (umorzył zadłużenie Kredytobiorców) w kwocie 91
    228,59 zł, stanowiącej różnicę między kwota zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 3 Ugody a
    kwotą zadłużenia wskazana w § 1 ust. 8 Ugody, a Zainteresowani dokonane zwolnienie z
    długu przyjęli.
    Kwota umorzenia obejmuje:
    - kapitał 20 129,43 CHF –> 87 810,34 PLN;
    - odsetki zapadłe niespłacone: 717,31 CHF –> 3 250,92 PLN;
    - odsetki bieżące: 36,92 CHF –> 167,33 PLN.
    Jednocześnie Bank zobowiązał się do zapłaty (zwrotu na rzecz Kredytobiorców) z tytułu
    rozliczenia poniesionych przez Kredytobiorców kosztów postępowania sądowego w tym
    kosztów zastępstwa procesowego, kwoty 11 300,00 PLN oraz wypłacić Zainteresowanym
    dodatkową kwotę w wysokości 14 000,00 PLN. Kwota otrzymana od banku (14 000 zł) jest
    zwrotem środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytowej
    Wnioskodawcy przekazali na rzecz Banku w ramach spłat rat kapitałowo-odsetkowych.
    Umorzenie kwoty kredytu hipotecznego przez Bank dotyczyło wszystkich
    współkredytobiorców i skutkowało wygaśnięciem zobowiązania wobec Banku w całości po
    stronie każdego z współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za dług. W ramach
    ugody Bank zgodził się zwrócić część wpłaconych środków z tytułu spłaty odsetek,
    jednakże nie chciał tego świadczenia nazwać w treści ugody zwrotem. Wypłata dodatkowa
    najbardziej przypomina przyznanie upustu przez Bank do ostatecznego rozliczenia
    kapitałowo-odsetkowego umowy kredytu. Wartość tego „upustu” jest prawie równa
    wartości wpłaconych odsetek z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Strony ustaliły,
    że Bank w ramach Ugody odzyska cały wypłacony kapitał, a zwróci kwoty wpłacone przez
    Kredytobiorców ponad wartość wypłaconego kapitału. Zwrócona przez Bank kwota
    dodatkowa mieści się w kwocie wpłaconej przez Kredytobiorców podczas spłaty kredytu.
    Bank udzielający kredytu był i jest bankiem działającym zgodnie z prawem polskim, jego
    działalność podlegała i podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym zgodnie z obowiązującymi przepisami i podmiot ten był uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów.
    Według systemu Banku, na dzień 31 lipca 2024 r. Kredytobiorcy zapłacili na rzecz Banku
    kwotę 109 604,68 zł tytułem spłaty kapitału, odsetek i prowizji od kredytu. Kapitał
    wypłacony przez Bank wyniósł 95 249,87 zł, z czego Bank potrącił prowizję i ostatecznie
    wypłacił kwotę 93 308,46 zł. Łączna nadpłata ponad kapitał wyniosła 14 354,81 PLN. Bank
    wydał zaświadczenie o wartości spłaty kapitału i odsetek oraz prowizji na dzień 1 lutego
    2023 r. Na dzień wydania zaświadczenia Kredytobiorcy nadpłacili Bankowi kwotę 12
    008,65 zł ponad kwotę wypłaconego kapitału.
    W ramach ugody Kredytobiorcy negocjowali z Bankiem kwotę zwrotu z tytułu dokonanych
    wpłat. Ostatecznie strony ustaliły, że Bank zwróci Kredytobiorcom kwotę 14 000,00 zł.
    Jednakże w treści ugody Bank nie chciał nazwać wypłaty 14 000,00 zł zwrotem z tytułu
    nadpłaconych kwot, a nazwał swoje zobowiązanie „kwotą dodatkową”. W związku z
    faktem, że ta „kwota dodatkowa” jest częścią kwoty nadpłaty, której Zainteresowani
    dochodzili pozwem w sprawie przeciwko Bankowi, Zainteresowani nie otrzymali żadnego
    dodatkowego przysporzenia, a jedynie zwrot uprzednio wpłaconych kwot do Banku.
    Zainteresowani cały czas zamieszkują w wybudowanym domu, na dokończenie budowy
    którego został zaciągnięty kredyt objęty Ugodą. Sezonowo część domu była i jest
    wykorzystywana do prowadzenia działalność gospodarczej – wynajmu dla letników, w
    zakresie krótkotrwałego zakwaterowania. Uzyskiwane dochody pomagały zrównoważyć
    budżet domowy i pomagały Zainteresowanym w spłacie kredytu.

    Pytania
    1. Czy wartość przyjętego przez Zainteresowanych umorzenia długu w kwocie
      przypadającej na każdego z Kredytobiorców po 45 614,29 PLN (łącznie: 91 228,59 PLN)
      z tytułu kredytu mieszkaniowego będzie objęta zaniechaniem poboru podatku
      dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2. Czy wypłacona Zainteresowanym przez Bank „kwota dodatkowa” stanowiąca de facto
      zwrot części wpłaconych kwot na rzecz Banku tytułem spłaty zaciągniętego kredytu
      mieszkaniowego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Podpisanie ugody powoduje, że wartość umorzonego zobowiązania stanowi przychód
    podatkowy z tzw. innych źródeł, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – dalej u.p.d.o.f.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest
    nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym
    dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę,
    czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym niemające charakteru
    zwrotnego.
    Zdaniem Wnioskodawczyni – A.C. wartość przyjętego umorzenia długu w kwocie 45 614,29
    PLN z tytułu kredytu mieszkaniowego będzie objęta zaniechaniem poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Zgodne z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. (Dz. U. 2024. poz.
    102) w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz gdy
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Zaniechanie poboru podatku dotyczy kwoty wierzytelności obejmującej:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.

    Zaniechane poboru podatku, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostałe do całkowitej kwoty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Dodatkowo w rozporządzeniu sprecyzowano, że zaniechane poboru podatku dotyczy
    kredytu mieszkaniowego rozumianego jako kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawe
      lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim
      prawie lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale
      w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z zaniechania poboru podatku można zaś skorzystać w stosunku do dochodów
    (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zważywszy, że Wnioskodawczyni (A.C.): zaciągnęła kredyt hipoteczny (mieszkaniowy) w
    celu sfinansowania części kosztów budowy domu mieszkalnego w 2006 roku, kredyt został
    zabezpieczony hipoteką, sfinansowana kredytem została budowa domu mieszkalnego, w
    którym Wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z rodziną, do dnia dzisiejszego dom jest
    przeznaczony na zabezpieczenie jej potrzeb mieszkaniowych i nie korzystała wcześniej z
    ulgi w postaci zaniechania poboru podatku z tytułu umorzenia innego kredytu,
    Wnioskodawczyni uważa, że spełnia warunki wymagane prawem do skorzystania z ulgi w
    podatku dochodowym od osób fizycznych w postaci zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe – umorzonego długu przez Bank w
    wysokości 45 614,29 PLN.
    Jednocześnie pomimo faktu, że Zainteresowany (B.C.) nie jest właścicielem nieruchomości,
    spełnia warunki rozporządzenia o wydatkowaniu środków na własne cele mieszkaniowe i
    może skorzystać ze wskazanej ulgi w podatku. Omawiane rozporządzenie odwołuje się w
    swej treści do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazując – że główną przesłanką do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest
    przeznaczenie kredytu na wydatki, o których mowa w tym artykule.
    Zgodnie z tym artykułem, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. nabycie
    lokalu mieszkalnego, budowa, rozbudowa, nadbudowa lub remont budynku mieszkalnego.
    Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. przewiduje zaniechanie poboru
    podatku dla wszystkich współkredytobiorców, niezależnie od tego czy realizują własne
    cele mieszkaniowe, czy nie. Nie ma przy tym także znaczenia czy kredytobiorca jest
    właścicielem lub współwłaścicielem mieszkania, czy też nie. Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy, którego są współkredytobiorcami został przeznaczony na wydatki, o
    których mowa w art. 21 ust 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kredytobiorcy zaciągnęli kredyt na dokończenie budowy domu mieszkalnego. Zatem
    główna przesłanka do skorzystania z zaniechania poboru podatku została spełniona.
    Zainteresowany (B.C.) spełnia również pozostałe przesłanki. Podobne stanowisko wyraził
    już „Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej” w Interpretacji indywidualnej z 16
    stycznia 2025 r. 0114-KDIP3-2.4011.881.2024.2.MN.
    Ad 2.

    Zainteresowani stoją na stanowisku, że zwrot ustalonej w Ugodzie kwoty jest neutralny
    podatkowo i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest pojęcie przychodu. Przychód został
    zdefiniowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy jako otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej
    jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Bank zaproponował Zainteresowanym w ramach ugody umorzenie pozostałej części
    kredytu oraz zwrot określonej kwoty pieniędzy jako zwrot już wpłaconych kwot z tytułu
    kredytu, którą nazwał „kwotą dodatkową”. Jednocześnie kwota, na którą składa się łączną
    suma wpłat dokonanych na rzecz Banku z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego
    pomniejszona o łączny zwrot na podstawę ugody jest wyższa niż kwota kapitału
    pozyskanego z umowy kredytu mieszkaniowego. Wnioskodawcy uważają, że nie doszło do
    powstania przysporzenia majątkowego.
    W związku z zawarciem Ugody Zainteresowani otrzymali zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty części rat
    udzielonego kredytu mieszkaniowego. Wnioskodawcy zatem otrzymali środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z własnych środków. Kwota
    otrzymana na podstawie ugody z Bankiem nie spowodowała więc faktycznego przyrostu w
    majątku Zainteresowanych, dlatego wypłata ta winna być uznana za neutralną
    podatkowo. Zainteresowani uważają, że dokonany zwrot przez Bank części kwoty
    uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    zatem nie będą mieli obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez Bank kwoty, ani
    obowiązku składania jakichkolwiek informacji do urzędu skarbowego o otrzymanej od
    Banku kwocie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,

      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        – inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W tym miejscu wskazać należy na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.

    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Stosownie do § 1 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:

      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 ww. rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego

        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    · kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    · kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    · kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    · kredytobiorca nie korzystał wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot
      umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego z tytułu
      innego kredytu na cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że 3 lutego 2006 r. zawarli z Bankiem Umowę Kredytu
    mieszkaniowego w walucie wymienialnej CHF udzielonego na sfinansowanie celu
    mieszkaniowego – dokończenie budowy domu mieszkalnego. Kredyt był zabezpieczony
    hipoteką umowną i kaucyjną wpisaną do księgi wieczystej na nieruchomości, której
    dotyczyła inwestycja. Nieruchomość, na której była prowadzona budowa domu
    mieszkalnego należała i należy do majątku odrębnego Pani A.C. Oboje Kredytobiorcy byli
    inwestorami i prowadzili budowę domu mieszkalnego. Zgodnie z umową kredytową
    odpowiadają Państwo solidarnie za spłatę kredytu w pełnej wysokości.
    Do czasu podpisania ugody (24 września 2024 r.) nie korzystali Państwo z zaniechania
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Wytoczyli Państwo powództwo przeciwko Bankowi o ustalenie i zapłatę, gdyż pomiędzy
    stronami Umowy powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych postanowień
    umownych i całej umowy (oraz jej ważności). W trakcie postępowania doszło do zawarcia
    Ugody sądowej, w wyniku której Bank dokonał przeliczenia zobowiązania kredytowego
    Zainteresowanych, tak jakby umowa była od początku zawarta w walucie polskiej.
    Strony ustaliły, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy zostanie zaliczona w
    pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie rat kapitałowych kredytu w
    złotych. W wyniku przeprowadzonych negocjacji Strony ustaliły, że na dzień zawarcia
    Ugody, po zmianie waluty, zadłużenie wynosi 0,00 zł, a Bank zwolnił Państwa z długu
    (umorzył zadłużenie) w łącznej kwocie 91 228,59 PLN. Bank nie będzie zgłaszał w stosunku
    do Państwa roszczeń w związku z Umową. Jednocześnie Bank odstępuje od naliczania
    odsetek bieżących należnych z tytułu spłaty ostatniej raty. Tym samym Strony uznały, że
    kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony w całości.
    Kwota umorzenia obejmuje:
    - kapitał 20 129,43 CHF –> 87 810,34 PLN;
    - odsetki zapadłe niespłacone: 717,31 CHF –> 3250,92 PLN;
    - odsetki bieżące: 36,92 CHF –> 167,33 PLN.
    Umorzenie kwoty kredytu hipotecznego przez Bank dotyczyło Państwa oraz skutkowało
    wygaśnięciem zobowiązania wobec Banku w całości po stronie każdego z Państwa
    odpowiadających solidarnie za dług.
    Bank w ramach Ugody odzyska cały wypłacony kapitał, a zwróci kwoty wpłacone przez
    kredytobiorców ponad wartość wypłaconego kapitału. Zwrócona przez Bank kwota
    dodatkowa mieści się w kwocie wpłaconej przez kredytobiorców podczas spłaty kredytu.
    Według systemu Banku, na dzień 31 lipca 2024 r. zapłacili Państwo na rzecz Banku kwotę
    109 604,68 zł tytułem spłaty kapitału, odsetek i prowizji od kredytu. Kapitał wypłacony

    przez Bank wyniósł 95 249,87 zł, z czego Bank potrącił prowizję i ostatecznie wypłacił
    kwotę 93 308,46 zł. Łączna nadpłata ponad kapitał wyniosła 14 354,81 PLN.
    W ramach ugody Kredytobiorcy negocjowali z Bankiem kwotę zwrotu z tytułu dokonanych
    wpłat. Ostatecznie strony ustaliły, że Bank zwróci Kredytobiorcom kwotę 14 000,00 zł. W
    związku z faktem, że ta „kwota dodatkowa” jest częścią kwoty nadpłaty, której dochodzili
    Państwo pozwem w sprawie przeciwko Bankowi, nie otrzymali Państwo żadnego
    dodatkowego przysporzenia, a jedynie zwrot uprzednio wpłaconych kwot do Banku.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie oraz obowiązujące w tym zakresie
    przepisy prawa stwierdzić należy, że wartość umorzonej części kredytu na podstawie
    zawartej 24 września 2024 r. ugody z bankiem stanowi dla Państwa przychód z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, kwalifikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku
    z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do
    którego zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. Tym samym nie są Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego z tego
    tytułu.
    Przechodząc do skutków podatkowych otrzymania od banku kwoty zwrotu, należy
    ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Jak wskazali Państwo w okolicznościach sprawy „kwota dodatkowa”
    jest częścią kwoty nadpłaty, której dochodzili Państwo pozwem w sprawie przeciwko
    Bankowi, nie otrzymali Państwo żadnego dodatkowego przysporzenia, a jedynie zwrot
    uprzednio wpłaconych kwot do Banku.
    Wobec tego, ww. otrzymane świadczenie pieniężne nie powoduje uzyskania przysporzenia
    majątkowego, tj. faktycznego przyrostu majątku. Otrzymana kwota stanowi zwrot
    własnych pieniędzy, które wpłacili Państwo wcześniej do banku w ramach spłaty kredytu (z
    uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu). Tym samym, z tego tytułu nie powstał
    przychód w rozumieniu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wypłata ta jest neutralna podatkowo, zatem nie ma obowiązku jej
    rozliczenia dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku,
    natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były
    przedmiotem pytań oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem

    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie pełniła funkcji ochronnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowaną, która jest
    stroną postępowania
    Pani A.C. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.