Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.285.2025.2.KD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-26
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży lokalu użytkowego.
Słowa kluczowe: darowizna
lokal-lokal użytkowy
lokal-sprzedaż lokalu
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    skutków podatkowych sprzedaży lokalu użytkowego. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi
    na wezwanie – pismem z 23 kwietnia 2025 r. (wpływ 23 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    25 marca 2025 r. wraz z mężem aktem notarialnym dokonała Pani sprzedaży
    stanowiącego wspólną własność niemieszkalnego lokalu użytkowego. Urząd Skarbowy
    właściwy miejscu zamieszkania Pani i małżonka wyraził wątpliwość, jaką datę nabycia
    przedmiotu sprzedaży należy przyjąć, czy nie powinna to być data wniesienia do majątku
    wspólnego, wtedy okres 5 lat nie byłby zachowany.
    Lokal, o którym mowa od 1999 r. stanowił w 4/6 Pani majątek osobisty uzyskany przez
    Panią w drodze dziedziczenia, w 2007 r. oboje z mężem dokonaliście zakupu od
    pozostałych spadkobierców pozostałych 2/6 części, które stały się Pani i małżonka
    majątkiem wspólnym. W 2021 r. aktem notarialnym darowała Pani do majątku wspólnego,
    stanowiące wcześniej Pani majątek osobisty 4/6 części przedmiotowego lokalu.
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że oboje z mężem posiadacie Państwo
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Ani Pani, ani Pani małżonek nie
    prowadzicie i nigdy nie prowadziliście działalności gospodarczej. W Pani małżeństwie od
    początku jego trwania obowiązuje ustrój wspólności małżeńskiej, nigdy nie zawierali
    Państwo żadnych umów zmieniających stosunki majątkowe. Lokal od początku nabycia był
    przez Panią i małżonka wynajmowany, a od dochodów z tego tytułu odprowadzany był
    podatek w formie ryczałtu. Nie ponieśli Państwo wydatków na ulepszenie lokalu,
    stanowiących 30% jego wartości początkowej.
    W przeszłości tj. 14 maja 1999 r. dokonała Pani sprzedaży części lokalu mieszkalnego,
    odziedziczonego po zmarłej matce. 27 lutego 2007 r. dokonali Państwo z mężem
    sprzedaży lokalu mieszkalnego stanowiącego Państwa współwłasność. Kwestia
    opodatkowania przychodu nie była przedmiotem podstępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej, żadne decyzje, ani postanowienia co do jej istoty
    nie były wydane przez organ podatkowy.
    Pytanie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy dochód uzyskany ze sprzedaży prawa własności lokalu użytkowego, stanowiącego
    małżeńską wspólność majątkową będzie u Pani podlegał opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie (przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Pani zdaniem, włączenie do majątku wspólnego nieruchomości wchodzącej uprzednio w
    skład majątku osobistego jednego z małżonków nie stanowi nowego nabycia.
    Datą nabycia danej nieruchomości przez każdego z małżonków jest data nabycia przez
    tego małżonka, który tą nieruchomość włączył do majątku wspólnego.
    W konsekwencji, od tej daty należy liczyć upływ 5-letniego terminu, o którym mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT, również w odniesieniu do małżonka, który nabył prawo
    współwłasności łącznej w drodze darowizny.
    Zatem, jeżeli od nabycia nieruchomości upłynął już okres 5-letni sprzedaż tej
    nieruchomości nie wywołuje skutków w podatku dochodowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z
    zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w ww. lit. a) – c) przed upływem 5 lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje powstaniem
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym
    samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości
    nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie, to nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, a
    kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w
    ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału
    w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma
    moment i sposób ich nabycia.
    Z wniosku wynika, że 25 marca 2025 r. wraz z mężem aktem notarialnym dokonała Pani
    sprzedaży stanowiącego wspólną własność niemieszkalnego lokalu użytkowego. Lokal, o
    którym mowa od 1999 r. stanowił w 4/6 Pani majątek osobisty uzyskany przez Panią w
    drodze dziedziczenia. W 2007 r. oboje z mężem dokonaliście zakupu od pozostałych
    spadkobierców pozostałych 2/6 części, które stały się Pani i małżonka majątkiem
    wspólnym. W 2021 r. aktem notarialnym darowała Pani do majątku wspólnego,
    stanowiące wcześniej Pani majątek osobisty 4/6 części przedmiotowego lokalu. Ani Pani,
    ani Pani małżonek nie prowadzicie i nigdy nie prowadziliście działalności gospodarczej. W
    Pani małżeństwie od początku jego trwania obowiązuje ustrój wspólności małżeńskiej,
    nigdy nie zawierali Państwo żadnych umów zmieniających stosunki majątkowe. Lokal od
    początku nabycia był przez Panią i małżonka wynajmowany, a od dochodów z tego tytułu
    odprowadzany był podatek w formie ryczałtu.
    Jak stanowi art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub

      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.
    Od 1 stycznia 2019 r. pięcioletni okres, po upływie którego nie powstanie obowiązek
    uiszczenia podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości nabytych w drodze
    spadku liczony jest więc od końca roku, w którym spadkodawca je nabył lub wybudował,
    a nie tak jak w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2018 r. – od końca roku, w
    którym został otwarty spadek (w którym zmarł spadkodawca). Zmiana obejmuje zatem
    wszystkich, którzy dokonali lub dokonają zbycia nieruchomości po dniu 31 grudnia 2018
    r., bez względu na datę odziedziczenia nieruchomości.
    Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli
    nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) tej
    ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza
    działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło
    ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości, bądź nabycie prawa majątkowego przez
    spadkodawcę.
    Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży
    nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie
    tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który
    dokonuje sprzedaży, ale także okres własności nieruchomości (praw majątkowych)
    spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości, bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Spadkobierca nabywa spadek z
      chwilą otwarcia spadku.
    Na mocy art. 926 § 1 ww. Kodeksu:
      Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.
    Stosownie do art. 1025 § 1 ww. Kodeksu:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Jak wynika z treści wniosku, udział 4/6 we współwłasności lokalu użytkowego nabyła Pani
    w drodze dziedziczenia w 1999 r. Udział 2/6 we współwłasności ww. lokalu nabyła Pani
    wraz z małżonkiem do majątku wspólnego w 2007 r.

    W świetle powyższego stwierdzić należy, że stosownie do art. 10 ust. 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pięcioletni okres, o którym mowa w przepisie art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy, należy liczyć od końca roku, w którym nastąpiło nabycie udziału 4/6 w
    nieruchomości przez Panią, tj. od końca 1999 r. Oznacza to, że okres ten minął z końcem
    2004 r. Z kolei odnośnie do 2/6 udziału w lokalu użytkowym, nabytego w 2007 r.,
    pięcioletni termin upłynął z końcem 2012 r.
    Zatem, sprzedaż przez Panią udziału w lokalu użytkowym nie będzie stanowić dla Pani
    źródła przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    konsekwencji, nie będzie ciążyć na Pani obowiązek zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych od dochodu uzyskanego z tej sprzedaży.
    Odnosząc się do kwestii, czy włączenie do majątku wspólnego nieruchomości wchodzącej
    uprzednio w skład majątku osobistego jednego z małżonków stanowi nabycie
    nieruchomości wskazuję, że kwestie stosunków majątkowych w małżeństwie reguluje
    ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2809).
    Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą
    charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości
    udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z
    małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku
    wspólnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 33 pkt 1 i 2 ww. Kodeksu:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą:
      1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
      2) przedmioty nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że
      spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił.
    Z kolei jak stanowi art. 35 ww. Kodeksu:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy
    na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową,
    definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z
    małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.
    Stosownie do art. 43 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.
    Zgodnie z art. 47 § 1 ww. ustawy:

      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Z powyższego przepisu wynika, że małżonkowie - poprzez zawarcie stosownej umowy -
    mogą ustanawiać ustrój majątkowy w sposób odmienny od przewidzianego w przepisach
    o wspólności ustawowej. Umowy takie w zakresie, w jakim ustanawiają zasadę
    kształtującą ustrój majątkowy, działają na przyszłość i mają charakter organizacyjny.
    Ponadto, w doktrynie prawa rodzinnego podkreśla się, że w przypadku majątku
    osobistego małżonek pozostaje w stosunku do niego podmiotem wyłącznie uprawnionym,
    co oznacza, że jego uprawnienia do dysponowania przedmiotami wchodzącymi w skład
    majątku osobistego nie podlegają co do zasady żadnym ograniczeniom, w tym
    wynikającym z przepisów prawa rodzinnego, takim jak konieczność uzyskania zgody
    współmałżonka co do możliwości rozporządzania konkretnym składnikiem majątku
    osobistego.
    Możliwe jest więc swobodne dokonywanie pomiędzy małżonkami czynności
    rozporządzających prowadzących do przeniesienia określonego przedmiotu majątkowego
    z majątku osobistego do majątku wspólnego.
    Należy również wskazać na jednolicie ukształtowaną linię orzeczniczą, zgodnie z którą
    włączenie do majątku małżonków w drodze umowy rozszerzającej ustawową wspólność
    majątkową nieruchomości lub praw majątkowych stanowiących majątek odrębny
    jednego małżonka na zasadach i w sposób określony przez ustawę Kodeks rodzinny i
    opiekuńczy nie jest nabyciem tej nieruchomości lub prawa majątkowego przez drugiego
    małżonka w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zarówno darowizna do majątku wspólnego małżonków, jak i umowa rozszerzająca
    wspólność małżeńską majątkową wywołuje takie same skutki na gruncie art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy. Włączenie do majątku wspólnego nieruchomości lub prawa
    majątkowego wchodzących uprzednio w skład majątku osobistego małżonka nie
    stanowi nabycia tej nieruchomości lub prawa w rozumieniu tego przepisu. Datą nabycia
    nieruchomości lub prawa majątkowego przez każdego z małżonków jest data nabycia
    przez tego małżonka, który tę nieruchomość lub prawo włączył do majątku wspólnego.
    Taki pogląd wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2016 r.
    sygn. akt II FSK 1110/14, podkreślając, że małżonkowie mogą przez umowę zawartą w
    formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić
    rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa
    majątkowa). Umowa rozszerzająca wspólność majątkową małżeńską uregulowana została
    w art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Jest to umowa, której celem jest
    ustanowienie ustroju majątkowego między małżonkami w sposób odmienny od
    przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy o rozszerzenie wspólności
    ustawowej w zakresie, w jakim ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, są
    stricte umowami majątkowymi małżeńskimi, działają na przyszłość i mają charakter
    organizacyjny. Tak więc skoro z chwilą objęcia nieruchomości wspólnością majątkową nie
    następuje jakiekolwiek wydzielenie części nieruchomości, a żadnemu z małżonków
    (współwłaścicieli) nie przysługuje własność fizycznie wydzielonej części rzeczy, to nie
    można przyjąć, że z chwilą rozszerzenia wspólności majątkowej (wspólności ustawowej)
    strona takiej umowy wyzbyła się prawa do tej rzeczy.
    Tożsamej oceny dokonano w szeregu innych wyroków NSA i WSA (przykładowo: wyrok
    NSA z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 456/15, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r.
    sygn. akt II FSK 313/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt I SA
    /Gd 964/14).

    Skoro z chwilą objęcia nieruchomości wspólnością majątkową nie następuje jakiekolwiek
    wydzielenie części nieruchomości, a żadnemu z małżonków (współwłaścicieli) nie
    przysługuje własność fizycznie wydzielonej części rzeczy, to nie można przyjąć, że z chwilą
    rozszerzenia wspólności majątkowej (wspólności ustawowej) strona takiej umowy, czyli
    Pani, wyzbyła się prawa do tej rzeczy.
    Tym samym, włączenie do majątku małżonków w drodze umowy darowizny do majątku
    wspólnego nie jest nabyciem tej nieruchomości przez drugiego małżonka, w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Datą nabycia nieruchomości przez każdego z małżonków jest data nabycia nieruchomości
    przez tego małżonka, który nieruchomość włączył do majątku wspólnego.
    W konsekwencji, dokonane 25 marca 2025 r., nienastępujące w wykonywaniu działalności
    gospodarczej, odpłatne zbycie lokalu użytkowego, który:
      · od 1999 r. stanowił w 4/6 Pani majątek osobisty uzyskany przez Panią w drodze
        dziedziczenia i w 2021 r. został wniesiony do wspólności majątkowej małżeńskiej,
      · od 2007 r. w 2/6 stanowił majątek wspólny małżonków,
    z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie stanowi dla Pani źródła przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie jest Pani zobowiązana
    do zapłaty podatku dochodowego z tytułu ww. sprzedaży.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Ponadto wskazuję, że zgodnie z treścią art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa,
    minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek
    zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację
    przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem interpretacje
    indywidualne prawa podatkowego wydawane są wyłącznie na pisemny wniosek
    zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie. Zainteresowanym jest każdy, kto
    złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która jego dotyczy. W związku z tym zaznacza się,
    że interpretacja odnosi się tylko i wyłącznie do Pani i nie ma zastosowania do Pani
    małżonka.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.