Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.691.2025.1.MMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Zwolnienie od podatku VAT świadczonych przez Spółkę usług
nauki jazdy konnej w ramach szkółki jeździeckiej.
Słowa kluczowe: usługi-usługi związane ze sportem
zwolnienie-prawo do zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ściśle związane ze
sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone
podmioty, których celem statutowym jest działalność na
rzecz rozwoju i upowszechniania sportu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 32

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    zwolnienia od podatku VAT świadczonych przez Spółkę usług nauki jazdy konnej w ramach
    szkółki jeździeckiej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie usług IT i
    planuje w przyszłości poszerzenie swojej działalności o usługi edukacyjno-sportowe.
    Wnioskodawca zamierza dzierżawić część gospodarstwa, gdzie będzie organizować stajnie
    dla koni i zamierza prowadzić szkółkę jazdy konnej.
    Szkółka nie będzie klubem sportowym w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o
    sporcie (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1133), ani też związkiem sportowym, czy związkiem
    stowarzyszeń.
    Wnioskodawca zamierza rozszerzyć PKD 85.51.Z. - Pozaszkolne formy edukacji sportowej
    oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, w ramach którego zamierza prowadzić szkółkę
    jazdy konnej.
    Podklasa ta obejmuje m.in. prowadzenie szkoły nauki jazdy konnej.
    Nauka jazdy konnej będzie prowadzona dla dzieci i dorosłych przez certyfikowanych
    instruktorów szkolenia podstawowego (...) Związku (...) lub instruktorów rekreacji
    ruchowej o specjalności jazda konna. Zajęcia odbywać się będą po wcześniejszym
    zapisaniu uczestników.
    Pierwszym etapem szkolenia będzie szkółka dla osób początkujących. Po opanowaniu
    podstawowych umiejętności oraz samodzielnym czyszczeniu i siodłaniu konia, jeździec
    będzie mógł przejść do drugiego etapu, obejmującego jazdę samodzielną w zastępie lub
    jazdę indywidualną w razie potrzeby.
    Wnioskodawca nie wyklucza, że w kolejnych etapach rozwinie swoją działalność w
    kierunku powołania i zarejestrowania klubu jeździeckiego oraz uzyskania certyfikacji (...)
    Związku (...).
    Działalność szkółki nie będzie nastawiona na osiąganie zysków, a przychody z nauki jazdy
    konnej będą przeznaczane na bieżące utrzymanie i funkcjonowanie ośrodka. Ośrodek ma
    służyć celom sportowo-rekreacyjnym okolicznych mieszkańcow. Wnioskodawca nie
    zakłada prowadzenia działalności na dużą skalę. Jej głównym celem jest propagowanie
    sportu i rekreacji wśród mieszkańców, budowanie relacji ze społecznością lokalną oraz
    wspieranie rozwoju jeździectwa w regionie.
    Prognozowane obroty z tytułu usług nauki jazdy będą w okolicach 50 000 zł miesięcznie.
    W przyszłości, Wnioskodawca nie wyklucza rozszerzenia działalności o hipoterapię dla
    niepełnosprawnych ludzi.

## Pytanie

Czy świadczone przez Spółkę usługi nauki jazdy konnej w ramach szkółki jeździeckiej będą
    zwolnione z VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, usługa nauki jazdy konnej świadczona w ramach szkółki
    jeździeckiej będzie zwolniona z VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi ściśle związane
    ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki
    sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym
    jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu pod warunkiem, że są one
    konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania wychowania

    fizycznego i uczestniczenia w nim, świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie
    zysku, są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w
    wychowaniu fizycznym, z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową
    oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego
    prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego
    zakwaterowania związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu
    sprzętu sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
    Przepis ten stanowi implementację art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy 2006/112/WE z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, na
    podstawie którego państwa członkowskie zwalniają z podatku VAT świadczenie niektórych
    usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje
    nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących
    w wychowaniu fizycznym.
    Spółka w zakresie przychodów uzyskiwanych z usług nauki jazdy konnej nie jest
    nastawiona na zysk, a prowadzenie szkółki jeździeckiej leży w interesie publicznym
    poprzez większą dostępność do tej usługi oraz dostępność do form aktywności ruchowej i
    sportu.
    Przepis art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    w związku z art. 132 ust. 1 pkt m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten
    sposób, że zwolnieniem od podatku VAT określonym w tym przepisie objęte są nie tylko
    usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym świadczone przez kluby
    sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych osób prawnych, których
    celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, ale również
    tego typu usługi świadczone przez inne podmioty nienastawione na osiąganie zysku (vide:
    wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2021 r. sygn. akt I FSK 2164/18).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania,
    pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na
    rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko

    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Podkreślenia wymaga, że na gruncie podatku od towarów i usług dana czynność może być
    albo odpłatna albo nieodpłatna. Jeśli tylko czynność została wykonana za
    wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to
    pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje
    dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź
    poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie
    wynagrodzenie.
    Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności odpłatnego
    obrotu profesjonalnego.
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres oraz zasady zwolnień od podatku od towarów i usług zostały zdefiniowane w art.
    43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem
      fizycznym świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki
      stowarzyszeń i innych osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na
      rzecz rozwoju i upowszechniania sportu, pod warunkiem że:
      a) są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu lub organizowania
        wychowania fizycznego i uczestniczenia w nim,
      b) świadczący te usługi nie są nastawieni na osiąganie zysków,
      c) są one świadczone na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w
        wychowaniu fizycznym
      – z wyłączeniem usług związanych z działalnością marketingową oraz reklamowo-
      promocyjną, wstępu na imprezy sportowe, usług odpłatnego prowadzenia statków
      przeznaczonych do uprawiania sportu i rekreacji, usług odpłatnego zakwaterowania
      związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym oraz usług wynajmu sprzętu
      sportowego i obiektów sportowych za odpłatnością.
    Na podstawie art. 43 ust. 17 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
      a) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub

      b) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle art. 43 ust. 18 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem
      że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają
      w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są
      one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
    Jednocześnie zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: świadczenie niektórych
      usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje
      nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub
      uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy stwierdzić należy, że ze zwolnienia od podatku na
    mocy wymienionych przepisów mogą korzystać usługi ściśle związane ze sportem
    świadczone przez kluby sportowe, związki sportowe oraz związki stowarzyszeń i innych
    osób prawnych, których celem statutowym jest działalność na rzecz rozwoju i
    upowszechniania sportu, jeżeli są one konieczne do organizowania i uprawiania sportu,
    świadczący te usługi nie jest nastawiony na osiąganie zysków oraz usługi świadczone są na
    rzecz osób uprawiających sport. Przy czym z niniejszego zwolnienia wyłączone są usługi
    związane z działalnością marketingową oraz reklamowo-promocyjną, wstępu na imprezy
    sportowe, usługi odpłatnego prowadzenia statków przeznaczonych do uprawiania sportu i
    rekreacji, usługi odpłatnego zakwaterowania związane ze sportem lub wychowaniem
    fizycznym oraz usługi wynajmu sprzętu sportowego i obiektów sportowych za
    odpłatnością. Ponadto, powyższe zwolnienie ma zastosowanie w sytuacji, gdy podmiot
    wykonujący ww. czynności nie osiąga w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a
    jeśli je osiąga – są one w całości przeznaczane na kontynuację lub doskonalenie
    świadczonych usług.
    Niespełnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek (podmiotowej lub
    przedmiotowej) powoduje, że świadczenie usług nie korzysta ze zwolnienia od podatku na
    podstawie omawianej regulacji. Przepisy ustawy nie zawierają jednak definicji „ścisłego”
    związku usług ze sportem lub wychowaniem fizycznym.
    W pewnym zakresie do kwestii tej odniósł się TSUE w wyroku z 16 października 2008 r. w
    sprawie C-253/07 Canterbury Hockey Club, Canterbury Ladies Hockey Club przeciwko The
    Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, w którym to wyjaśnił, że
    świadczenie usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym „może być
    zwolnione tylko wtedy, gdy są one konieczne do dokonywania transakcji podlegających
    zwolnieniu, tj. uprawiania sportu lub wychowania fizycznego” (pkt 22). Ponadto TSUE
    podkreślił, że „Zwolnienie transakcji należy zatem ustalić w szczególności w zależności od
    charakteru świadczonych usług oraz ich związku ze sportem lub wychowaniem fizycznym”
    (pkt 23).
    Natomiast w wyroku z 21 lutego 2013 r. w sprawie C-18/12, Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej wskazał, że:
      „W odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy VAT należy stwierdzić, że przepis
      ten, według jego brzmienia, dotyczy uprawiania sportu i wychowania fizycznego w
      ogóle. Mając na względzie owo brzmienie, intencją rzeczonego przepisu nie jest
      przyznanie zwolnienia jedynie niektórym dziedzinom sportu”.

    Z wyroku tego wynika również, że art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, w
    celu jego stosowania nie wymaga, aby aktywność sportowa była podejmowana na
    określonym poziomie, na przykład zawodowym, ani też, aby ta aktywność była
    podejmowana w określony sposób, tj. regularnie lub w sposób zorganizowany.
    Celem powołanego przepisu Dyrektywy 2006/112/WE Rady jest wspieranie niektórych
    rodzajów działalności interesu publicznego, czyli usług mających ścisły związek z
    uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, które są świadczone przez organizacje
    nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących
    w wychowaniu fizycznym. Przepis ten ma zatem na celu wspieranie podejmowania takiej
    aktywności przez szerokie warstwy społeczeństwa. Interpretacja tego przepisu
    ograniczająca zakres stosowania zwolnienia, jakie on przewiduje, do aktywności sportowej
    podejmowanej w sposób zorganizowany, systematyczny lub mający na celu udział w
    zawodach sportowych, byłaby sprzeczna z rzeczonym celem.
    W konstatacji Trybunał stwierdził, że:
      „art. 132 ust. 1 lit. m) Dyrektywy 2006/112/WE Rady należy interpretować w ten
      sposób, iż niezorganizowana, niesystematyczna i niemająca na celu udziału w
      zawodach aktywność sportowa może być uznana za uprawianie sportu w
      rozumieniu tego przepisu”.
    Pana wątpliwości w sprawie sprowadzają się do ustalenia, czy świadczone przez Spółkę
    usługi nauki jazdy konnej w ramach szkółki jeździeckiej będą zwolnione z VAT.
    W analizowanej sprawie należy podkreślić, że zgodnie z brzmieniem ustawy, zwolnieniu
    podlegają usługi „ściśle” związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym. Przepisy
    ustawy nie zawierają definicji „ścisłego” związku usług ze sportem lub wychowaniem
    fizycznym.
    Zatem, w odniesieniu do kwestii uznania, czy świadczone przez Pana usługi związane są ze
    sportem i wychowaniem fizycznym, należy w pierwszej kolejności odnieść się do wyroku
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 października 2017 r. w sprawie C-90/16,
    w którym Trybunał uznał, że:
      „Wobec braku w dyrektywie 2006/112 jakiejkolwiek definicji pojęcia »sportu«,
      określenia znaczenia i zakresu tego wyrazu należy w myśl utrwalonego orzecznictwa
      Trybunału dokonać zgodnie z jego zwykłym znaczeniem w języku potocznym, przy
      jednoczesnym uwzględnieniu kontekstu, w którym został on użyty, i celów
      uregulowania, którego jest częścią (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 września 2014 r.,
      Deckmyn i Vrijheidsfonds, C-201/13, EU:C:2014:2132, pkt 19 i przytoczone tam
      orzecznictwo; a także z dnia 26 maja 2016 r., Envirotec Denmark, C-550/14, EU:C:
      2016:354, pkt 27).
      W odniesieniu najpierw do znaczenia pojęcia »sportu« w języku potocznym, pojęcie
      to określa zwykle, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 23 opinii, aktywność o
      charakterze fizycznym lub, innymi słowy, aktywność cechującą się niepozbawionym
      znaczenia elementem fizycznym.
      Jeśli chodzi następnie o systematykę dyrektywy 2006/112, z przytoczonego
      orzecznictwa Trybunału wynika, że wyrażenia użyte dla określenia zwolnień
      przewidzianych w art. 132 tej dyrektywy powinny być interpretowane w sposób
      ścisły, jako że stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, według której VAT jest
      pobierany od każdego odpłatnego świadczenia zrealizowanego przez podatnika.
      Niemniej zasada ścisłej wykładni nie oznacza, że terminy użyte do zdefiniowania
      wskazanych zwolnień powinny być interpretowane w sposób, który pozbawiałby je
      skuteczności (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 listopada 2004 r., Temco Europe, C-284
      /03, EU:C:2004:730, pkt 17; a także z dnia 25 lutego 2016 r., Komisja/Niderlandy, C-22
      /15, niepublikowany, EU:C:2016:118, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo).

      Ponadto, chociaż, jak wskazuje tytuł rozdziału, w ramach którego mieści się
      omawiany artykuł, zwolnienia przewidziane w tym artykule mają na celu
      uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym, to jednak
      zwolnienia te nie dotyczą wszystkich rodzajów działalności wykonywanej w interesie
      publicznym, lecz jedynie tej działalności, która została w tym przepisie wymieniona i
      opisana w bardzo szczegółowy sposób (zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2013
      r., Žamberk, C-18/12, EU:C:2013:95, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z
      dnia 26 lutego 2015 r., VDP Dental Laboratory i in., C-144/13, C-154/13 i C-160/13, EU:
      C:2015:116, pkt 45).
      Analiza kontekstu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/112 przemawia zatem za
      wykładnią, zgodnie z którą znajdujące się w tym przepisie pojęcie »sportu« ogranicza
      się do aktywności odpowiadających zwykłemu znaczeniu wyrazu »sport«, które
      cechują się niepozbawionym znaczenia elementem fizycznym, i nie obejmuje
      wszystkich aktywności mogących w ten bądź inny sposób wiązać się z tym pojęciem”.
    W opinii Rzecznika Generalnego przedstawionej 15 czerwca 2017 r. do sprawy C-90/16 w
    pkt 18 wskazał on, że:
      po trzecie, Trybunał wypowiadał się w kwestii, jakie rodzaje aktywności mogą być
      uznane za sport. W sprawie Žamberk (9) uznał, że niezorganizowana,
      niesystematyczna i niemająca na celu udziału w zawodach aktywność sportowa jest
      objęta zwolnieniem. W sprawie Komisja/Niderlandy (10) orzekł, że wynajem łodzi
      rekreacyjnych nie może być traktowany jako aktywność sportowa, ponieważ łodzie
      te mogą być wykorzystywane w celach czysto rekreacyjnych (11). Sprawa ta nie
      dotyczyła jednak definicji sportu jako takiej, ponieważ nie kwestionowano w niej, że
      żeglarstwo może być uznane za sport.
    Wskazania wymaga również wyrok TSUE z 21 lutego 2013 r. C-18/12, w którym Trybunał
    stwierdził, że:
      w odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. m dyrektywy VAT należy stwierdzić, że przepis
      ten, według jego brzmienia, dotyczy uprawiania sportu i wychowania fizycznego w
      ogóle. Mając na względzie owo brzmienie, intencją rzeczonego przepisu nie jest
      przyznanie zwolnienia jedynie niektórym dziedzinom sportu (zob. podobnie ww.
      wyrok w sprawie Canterbury Hockey Club i Canterbury Ladies Hockey Club, pkt 27).
      Podobnie art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy VAT w celu jego stosowania nie wymaga,
      aby aktywność sportowa była podejmowana na określonym poziomie, na przykład
      zawodowym, ani też, aby ta aktywność była podejmowana w określony sposób, tj.
      regularnie lub w sposób zorganizowany bądź w celu uczestniczenia w zawodach
      sportowych, o ile jednak podejmowanie tej aktywności nie wpisuje się w ramy
      czystego wypoczynku i rozrywki.
    Zatem, biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności sprawy stwierdzić
    należy, że w analizowanym przypadku dla świadczonej przez Spółkę usługi nauki jazdy
    konnej wykonywanej w ramach szkółki jeździeckiej znajdzie zastosowanie zwolnienie od
    podatku od towarów i usług na podstawie 43 ust. 1 pkt 32 ustawy w zw. z art. 132 ust. 1 lit.
    m Dyrektywy.
    Wskazał Pan, że zamierza dzierżawić część gospodarstwa, gdzie będzie organizować
    stajnie dla koni i zamierza prowadzić szkółkę jazdy konnej. Nauka jazdy konnej będzie
    prowadzona dla dzieci i dorosłych przez certyfikowanych instruktorów szkolenia
    podstawowego (...) Związku (...) lub instruktorów rekreacji ruchowej o specjalności jazda
    konna. Zajęcia odbywać się będą po wcześniejszym zapisaniu uczestników. Pierwszym
    etapem szkolenia będzie szkółka dla osób początkujących. Po opanowaniu podstawowych
    umiejętności oraz samodzielnym czyszczeniu i siodłaniu konia, jeździec będzie mógł
    przejść do drugiego etapu, obejmującego jazdę samodzielną w zastępie lub jazdę

    indywidualną w razie potrzeby. Nie wyklucza Pan, że w kolejnych etapach rozwinie swoją
    działalność w kierunku powołania i zarejestrowania klubu jeździeckiego oraz uzyskania
    certyfikacji (...) Związku (...).
    Działalność szkółki nie będzie nastawiona na osiąganie zysków, a przychody z nauki jazdy
    konnej będą przeznaczane na bieżące utrzymanie i funkcjonowanie ośrodka. Ośrodek ma
    służyć celom sportowo-rekreacyjnym okolicznych mieszkańcom. Nie zakłada Pan
    prowadzenia działalności na dużą skalę. Jej głównym celem jest propagowanie sportu i
    rekreacji wśród mieszkańców, budowanie relacji ze społecznością lokalną oraz wspieranie
    rozwoju jeździectwa w regionie.
    Zatem stwierdzić należy, że świadczone przez Pana usługi w ramach szkółki jeździeckiej, tj.
    usługi nauki jazdy konnej stanowią usługi ściśle związane ze sportem oraz świadczone są
    na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym.
    Ponadto, co istotne, jak wskazano we wniosku, działalność szkółki nie będzie nastawiona
    na osiąganie zysków, a przychody z nauki jazdy konnej będą przeznaczane na bieżące
    utrzymanie i funkcjonowanie ośrodka. Ośrodek ma służyć celom sportowo-rekreacyjnym
    okolicznych mieszkańcow. Jej głównym celem jest propagowanie sportu i rekreacji wśród
    mieszkańców, budowanie relacji ze społecznością lokalną oraz wspieranie rozwoju
    jeździectwa w regionie.
    Tym samym świadczone przez Pana usługi w ramach szkółki jeździeckiej, tj. usługi nauki
    jazdy konnej będą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie 43 ust. 1 pkt 32
    ustawy w zw. z art. 132 ust. 1 lit. m Dyrektywy.
    Tym samym, Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć,
    że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie zdarzenia przyszłego.
    W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne
    kwestie, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.