Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.244.2025.5.MGO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-25
Teza: Prawo do skorzystania z odrębnego dla każdego małżonka
limitu zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy, z tytułu usługi najmu
świadczonej przez małżonków.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
małżeństwo
najem-najem mieszkań
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy prawa do skorzystania z odrębnego dla każdego małżonka limitu zwolnienia
    z art. 113 ust. 1 ustawy, z tytułu usługi najmu świadczonej przez małżonków.

    Uzupełnili go Państwo pismem z 13 maja 2025 r. (data wpływu 16 maja 2025 r.) oraz z 3
    czerwca 2025 r. (data wpływu 4 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Zainteresowani którzy wystąpili z wnioskiem
      1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        ...
      2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        ...

## Opis zdarzenia przyszłego

Jako małżeństwo na prawach własności ustawowy małżeńskiej wynajmują Państwo w
    ramach najmu prywatnego mieszkanie i lokale usługowe na cele mieszkalne i na cele
    działalności gospodarczej. Wspólnie w roku 2024 nie osiągnęli Państwo dochodu z tego
    tytułu przekraczającego łącznie kwoty 200.000,00 zł dlatego też na mocy art. 113 ust. 1
    oraz 9 ustawy o VAT, w 2025 roku mogą Państwo korzystać ze zwolnienia podmiotowego z
    VAT.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo:
    Zainteresowana będąca stroną postępowania („Wnioskodawczyni”) wraz z małżonkiem
    będącym zainteresowanym a niebędącym stroną postępowania, są osobami fizycznymi
    podlegającymi w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawczyni
    wraz z Małżonkiem pozostają w związku małżeńskim w ustroju ustawowej wspólności
    majątkowej. Małżonkowie są właścicielami w częściach równych nieruchomości
    stanowiącej budynek wraz z lokalami użytkowymi. Nieruchomość wchodzi w skład
    majątku wspólnego Wnioskodawczyni i Małżonka. Małżonkowie wynajmują obecnie lokale
    użytkowe w omawianej nieruchomości na podstawie zawartych z różnymi podmiotami
    umów najmu. Stronami tych umów są oboje małżonkowie jako podmioty oddające
    Nieruchomości w najem oraz podmioty jako najemcy. W rozliczeniach i na rachunkach za
    usługi najmu jako wynajmujący widnieją oboje Małżonkowie. Niezależnie od tego, oboje
    Małżonkowie podpisali umowy najmu i są wynajmującymi Nieruchomość. Nadto, najemcy
    wpłacają czynsz najmu na rachunek bankowy należący do obojga Małżonków. Stąd, oboje
    Małżonkowie wykonują usługi najmu. Na potrzeby podatku dochodowego od osób
    fizycznych Wnioskodawczyni samodzielnie rozlicza w całości przychody z najmu w formie
    ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na podstawie złożonego oświadczenia, o
    którym mowa w art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1905 z późn. zm. „UPZD”).
    Niezależnie od tego, zgodnie z art. 12 ust. 13 UZPD, w przypadku osiągania przez
    małżonków przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a (m.in. świadczenia z tytułu
    najmu) kwota przychodów określona w ust. 1 pkt 4 lit. a (warunkująca stawkę podatku)
    dotyczy łącznie obojga małżonków. W związku z tym, do całości przychodów osiąganych z
    tytułu wynajmu Nieruchomości Wnioskodawczyni stosuje stawkę 8,5% do kwoty 200 000
    zł oraz 12,5% od nadwyżki ponad kwotę 200 000 zł. Wnioskodawczyni nie wyklucza, że w
    przyszłych latach oboje Małżonkowie będą osobno rozliczać podatek od przychodów
    ewidencjonowanych z tytułu najmu w proporcji do udziałów posiadanych w majątku
    małżeńskim obejmującym Nieruchomość lub że ten podatek rozliczać będzie Małżonek
    Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni i jej małżonek nie prowadzą obecnie, oprócz
    opisanych powyżej usług najmu, innej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ustawy VAT. Dodatkowo w rozumieniu art. 113 Ustawy VAT, całkowita wartość sprzedaży
    Małżonków z tytułu najmu Nieruchomości w 2024 r. nie przekroczyła kwoty 200 000 zł tak
    więc w myśl tego przepisu nie wykonują oni opodatkowanej podatkiem VAT sprzedaży
    towarów i usług i nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Wnioskodawczyni

    zakłada jednak, że wartość dokonaną sprzedaży z tego tytułu może w 2025 r. lub w
    kolejnych latach przekroczyć kwotę wskazaną w art. 113 ust. 1 ustawy VAT. Poza
    wskazanymi powyżej usługami najmu Małżonkowie nie wykonują obecnie innej
    działalności opodatkowanej podatkiem VAT.
    Pytanie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w odniesieniu do oddanych przez Małżonków
    w odpłatny najem Nieruchomości należących do ich majątku wspólnego, na gruncie
    Ustawy VAT każdy z Małżonków ma status podatnika podatku od towarów i usług, a zatem
    limit zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art 113 ust. 1 ustawy VAT, tj. na
    podstawie wartości sprzedaży, która nie przekracza łącznie w poprzednim roku
    podatkowym kwoty określonej w tym przepisie 200.000 zł, należy liczyć do każdego z
    Małżonków osobno?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z treści art. 15 ust. 1 Ustawy VAT wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 Ustawy VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez
    podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku
    podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz. U. z
    2020 r. poz. 1740 z późn. zm. „k.c.”), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się
    oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca
    zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Należy zauważyć, że najem jest
    umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, a zatem, umówiony między stronami
    czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i pobierania
    pożytków, w związku z czym stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie
    przedmiotu najmu przez najemcę. Dlatego, najem jako usługa, wypełnia określoną w art.
    15 ust. 2 Ustawy VAT definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach
    działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że Ustawa VAT nie wymienia małżonków jako odrębnej
    kategorii podatników. Żaden z przepisów Ustawy VAT nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    W świetle art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U.
    z 2020 r. poz. 1359, z późn. zm., „k.r.o.”), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między
    małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca
    przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez
    jednego z nich (majątek wspólny). Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej,
    zarówno ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem
    poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach
    współwłasności łącznej (bezudziałowej).

    Zgodnie z treścią art. 36 § 1 oraz § 2 k.r.o., oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać
    w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o
    stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o
    zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie
    zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej.
    Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych
    należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego
    majątku. W konsekwencji w świetle ww. przepisów, podatnikiem podatku od towarów i
    usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Wobec tego podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i
    usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek.
    Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to
    podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ust. 1
    Ustawy o VAT, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej
    opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną
    czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z
    nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Jak przedstawiono w opisie
    zdarzenia przyszłego.
    Małżonkowie wynajmują należące do ich majątku wspólnego Nieruchomości na podstawie
    Umów zawartych z najemcami. Stroną wynajmującą na podstawie tych Umów są oboje
    Małżonkowie. Przy tym, najemcy Nieruchomości wpłacają czynsz najmu na rachunek
    bankowy należący do obojga Małżonków. Ponadto, na rachunkach (rozliczeniach)
    przekazywanych najemcom widnieją dane zarówno Wnioskodawcy, jak i Małżonki. Należy
    więc uznać, że oboje Małżonkowie wykonują usługi najmu. Jednocześnie, ponieważ
    Ustawa VAT nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników, to każdy z nich
    z osobna jest odrębnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W tym miejscu warto
    wskazać na treść interpretacji indywidualnej z dnia 19 kwietnia 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-
    3.4012.81.2019.2.ALN, w której organ wskazał „Odnosząc powyższe na grunt
    przedmiotowej sprawy należy wskazać, że skoro będące przedmiotem wniosku
    nieruchomości są własnością obojga małżonków, podatnikiem będzie ten, który faktycznie
    dokonuje czynności związanych z najmem/dzierżawą, np. zawarł umowę, otrzymuje
    czynsz. Zatem ponieważ w opisie sprawy wskazano, że w umowie jako wynajmujący
    /wydzierżawiający będą figurowali oboje małżonkowie, to Wnioskodawczyni będzie
    również osobą dokonującą najmu/dzierżawy nieruchomości, zatem będzie podatnikiem w
    rozumieniu art. 15 ustawy. W konsekwencji powyższego Wnioskodawczyni jest
    zobowiązana do rozliczenia jedynie części przypadającego na niego wynagrodzenia za
    wykonanie przedmiotowej usługi najmu/dzierżawy nieruchomości. Jednocześnie w takiej
    sytuacji limit zwolnienia podmiotowego przysługuje każdemu z małżonków osobno”.
    Takie samo stanowisko zostało również zaprezentowane w innych interpretacjach
    indywidualnych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 24 października 2017 r.,
    sygn. 0114-KDIP1-3.4012.286.2017.1.MK oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 20
    marca 2018 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4012.73.2018.2.MC organ stwierdzi: „(...) Natomiast
    jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.”
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawczyni, zarówno ona jak i Małżonek
    posiadają status podatnika podatku od towarów i usług w stosunku do przychodów z
    najmu Nieruchomości, należących do ich majątku wspólnego. Natomiast z treści art. 113
    ust. 1 i 5 Ustawy VAT wynika, że zwolnienie podmiotowe związane z wartością sprzedaży
    dokonanej w poprzednim lub danym roku podatkowym dotyczy pojedynczego podatnika.
    Oznacza to, że w analizowanym zdarzeniu przyszłym Małżonkowie będą obowiązani do
    samodzielnego rozliczenia podatku VAT od otrzymanego wynagrodzenia, a limit
    zwolnienia podmiotowego będzie przysługiwał każdemu z Małżonków osobno. Tak więc w
    sytuacji, gdy wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usługi najmu w części przypadającej
    na każdego z Małżonków osobno nie przekroczy kwoty określonej w art. 113 Ustawy VAT

    (obecnie 200 000 zł), każdy z nich będzie mógł korzystać z odrębnego zwolnienia
    podmiotowego określonego w art. 113 ust. 1 Ustawy VAT do wysokości tego zwolnienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że ustawodawca przewidział m.in. zwolnienie od podatku VAT sprzedaży
    dokonywanej przez podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113
    ustawy.
    Według art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;

      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Z przepisu art. 113 ust. 5 ustawy wynika, że:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Zgodnie z art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, rozpoczynającego w trakcie
      roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Natomiast w myśl art. 113 ust. 10 ustawy:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie
      roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
      czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że podatnik może korzystać ze zwolnienia
    od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi
    przepisami art. 113 ust. 1-10 ustawy pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których
    mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
      # energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
      # wyrobów tytoniowych,
      # samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
        trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
      # preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
      # komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
      # urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
      # maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
      # pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
      # motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:

      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) (uchylony)
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii, czy w odniesieniu do oddanej przez Małżonków w
    odpłatny najem Nieruchomości należącej do ich majątku wspólnego, limit zwolnienia
    podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, tj. na podstawie wartości
    sprzedaży, która nie przekracza łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
    zł, należy liczyć do każdego z Małżonków osobno.
    Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Należy zauważyć, że najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną,
    odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do
    używania i pobierania pożytków, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu
    umówionego czynszu. A zatem, umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem
    za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i pobierania pożytków, w związku z czym stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie przedmiotu najmu przez najemcę.
    Zatem, najem jako usługa, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane
    umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu
    są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach
    działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji najem Nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako
    odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z
    przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako
    odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami
    prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od
    towarów i usług wówczas, gdy najem ten będzie wykonywał we własnym imieniu i na
    własny rachunek. Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 ust. 1 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej
    opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną
    czynności prawnej). Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z
    nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że skoro będąca
    przedmiotem wniosku Nieruchomość jest własnością obojga małżonków, podatnikiem
    będzie ten, który faktycznie dokonuje czynności związanych z najmem, np. zawarł umowę,
    otrzymuje czynsz. W opisie sprawy wskazali Państwo, że stronami umów najmu są oboje
    Małżonkowie oraz na wystawionych rachunkach oboje Małżonkowie widnieją jako

    wynajmujący, to oboje Małżonkowie będą również osobami dokonującymi najmu
    nieruchomości, zatem będą oboje podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy.
    W konsekwencji powyższego, Małżonkowie będą zobowiązani do rozliczenia jedynie części
    przypadającego na każdego z małżonków z osobna wynagrodzenia za wykonanie
    przedmiotowej usługi najmu nieruchomości.
    Jednocześnie w takiej sytuacji limit zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy,
    przysługuje każdemu z Małżonków osobno.
    Zatem w sytuacji, gdy wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usługi najmu (w części
    przypadającej odpowiednio na każdego z małżonków z osobna) nie przekroczy kwoty
    200.000 zł, każdy z małżonków będzie mógł korzystać ze zwolnienia podmiotowego
    określonego w art. 113 ust. 1 ustawy, pod warunkiem niezaistnienia wyłączeń, o których
    mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Podsumowując, w odniesieniu do oddanej przez Małżonków w odpłatny najem
    Nieruchomości należącej do ich majątku wspólnego, na gruncie ustawy każdy z
    Małżonków ma status podatnika podatku od towarów i usług, a zatem limit zwolnienia, o
    którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, tj. na podstawie wartości sprzedaży, która nie
    przekracza łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł, należy liczyć dla
    każdego z Małżonków osobno, pod warunkiem niezaistnienia wyłączeń, o których mowa w
    art. 113 ust. 13 ustawy.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, zauważam że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
    skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani ... (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/Skrytka Esp
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.