Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.446.2025.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od
nabywanych usług noclegowych.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
usługi-usługi kompleksowe
usługi-usługi noclegowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 1-pkt 4-lit. c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy przysługiwania prawa do odliczenia podatku od towarów i
    usług naliczonego z tytułu nabycia usług noclegowych. Uzupełnili go Państwo pismem z 10
    lipca 2025 r. (wpływ 10 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jako czynny, zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług,
    prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie organizacji spotkań
    szkoleniowo – integracyjnych, których uczestnikami są osoby prowadzące
    niewyspecjalizowane sklepy spożywcze jednej z ogólnopolskich sieci franczyzowych, a w
    niektórych przypadkach również osoby zatrudnione w tych sklepach.
    Klientem Wnioskodawcy jest organizator wspomnianej sieci franczyzowej, który oczekuje
    kompleksowej organizacji imprezy, w tym wynajmu sali, zapewnienia zakwaterowania i
    wyżywienia dla wszystkich jej uczestników.
    Wnioskodawca przedstawia swojemu Klientowi kosztorys wyżej wskazanej usługi, w
    którym jednym z głównych elementów kalkulacyjnych jest ilość osób, które mają
    skorzystać z poszczególnych rodzajów świadczeń, w tym noclegów.
    W zakres usługi świadczonej przez Wnioskodawcę nie wchodzi natomiast transport ani
    ubezpieczenie uczestników imprezy. Wnioskodawca nie zapewnia również opieki pilota
    wycieczki ani innej osoby o podobnym zakresie zadań. Bezpośrednią korzyść z usług
    świadczonych przez Wnioskodawcę odnosi organizator sieci franczyzowej, ponieważ dzięki
    organizacji spotkań następuje poprawa funkcjonowania sieci sklepów, między innymi
    zwiększa się lojalność franczyzobiorców oraz ich zaangażowanie w rozwój sieci.
    Uczestnicy imprezy są pośrednimi beneficjentami świadczeń zapewnianych przez
    Wnioskodawcę.
    Osoby niezwiązane z siecią franczyzową nie mają bowiem możliwości udziału w
    spotkaniach, a ponadto uczestnictwo stanowi realizację celów sieci franczyzowej –
    spotkania mają częściowo charakter szkoleniowy.
    W celu wykonania wyżej opisanej usługi Wnioskodawca składa placówce hotelowej
    zamówienia na wynajem sali szkoleniowej, catering, w tym w formie tzw. bufetu
    szwedzkiego, a także na noclegi dla uczestników imprezy.
    Z tytułu wyżej wymienionych usług podmiot prowadzący hotel jako czynny,
    zarejestrowany podatnik podatku od towarów i usług, wystawia Wnioskodawcy faktury
    zawierające wyszczególnienie poszczególnych usług, w tym usług noclegowych.
    Wnioskodawca składając zamówienie podmiotowi prowadzącemu hotel wskazuje swojego
    klienta jako podmiot wyłącznie uprawniony do skorzystania z nabywanych świadczeń, w
    tym usług noclegowych.
    To klient Wnioskodawcy wskazuje dane osobowe uczestników imprezy, uprawnionych do
    skorzystania z noclegów. Wnioskodawca przenosi na swojego klienta wszystkie koszty
    imprezy, doliczając do nich własną marżę, zgodnie z uprzednio zaakceptowanym przez
    klienta zleceniem. Wnioskodawca nie jest organizatorem turystyki w rozumieniu art. 4 pkt
    8 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, w tym nie ma
    obowiązku posiadania polisy ubezpieczeniowej wymaganej od organizatora turystyki.
    Doprecyzowanie opisu sprawy pismem z 10 lipca 2025 r.
    1. W odpowiedzi na pytanie Organu: „Czy są Państwo zainteresowani nabyciem od
      Podmiotu prowadzącego hotel jednego (złożonego) świadczenia dalej: (organizacja
      imprezy), czy też kilku poszczególnych odrębnych czynności (np. usługi noclegowe,
      catering, wynajem sali szkoleniowej itp.)?”

      wskazali Państwo:
      Wnioskodawca jest zainteresowany jednoczesnym nabyciem od podmiotu
      prowadzącego hotel dla swojego klienta zakwaterowania, wyżywienia oraz wynajmu
      sali konferencyjnej.
      Usługi te mogłyby zostać zrealizowane przez różne podmioty, to jest:
        · wyżywienie mogłoby zostać dostarczone przez podmiot trzeci, w szczególności w
          formie cateringu (dostarczenia spoza hotelu gotowych posiłków do miejsca, w
          którym odbywa się impreza) i/lub
        · Wnioskodawca mógłby wynająć salę konferencyjną w innej lokalizacji niż hotel, w
          którym uczestnicy imprezy są zakwaterowani.
      Minusem pierwszego rozwiązania jest brak gwarancji odpowiedniej temperatury
      posiłków, a także brak kontroli nad terminowością ich przygotowania i podania
      gościom. Natomiast drugi z ww. wariantów byłby niedogodny dla uczestników
      imprezy, który pomimo zmęczenia musieliby dojechać z miejsca imprezy do hotelu.
      Ponadto zamówienie ww. zespołu świadczeń od jednego podmiotu (prowadzącego
      hotel) zdecydowanie poprawia efektywność zarządzania imprezą, w szczególności
      poprzez możliwość jednoczesnego zgłaszania oczekiwań lub uwag klienta i/lub
      uczestników odnośnie poszczególnych elementów imprezy, np. rodzaju diety,
      nagłośnienia i wyposażenia sali, rozmieszczenia gości w pokojach, wyposażenia
      pokoi.
      Kwestia klasyfikacji nabywanych przez Wnioskodawcę usług jako jednolitego
      świadczenia należy do kompetencji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
      Ponadto właściwa klasyfikacja towaru lub usługi należy do obowiązków dostawcy
      (usługodawcy), w szczególności Wnioskodawca jako usługobiorca nie jest
      uprawniony do złożenia wniosku o wydanie wiążącej informacji stawkowej (na
      podstawie art. 42a i n. ustawy o podatku od towarów i usług).
      Niemniej jednak, w ocenie Wnioskodawcy, pomimo iż odrębne zamawianie
      poszczególnych składowych byłoby z ww. względów niekorzystne zarówno dla
      Wnioskodawcy, jak i dla Klienta oraz uczestników imprezy, to jednak zapewnienie
      wyżywienia, usługi noclegowe oraz wynajem sali stanowią usługi o samodzielnym
      charakterze, które Wnioskodawca jako organizator imprezy może pozyskać w takim
      trybie, w jakim będzie to najkorzystniejsze dla uczestników. Z tego względu
      Wnioskodawca uważa, że nabywane usługi stanowią poszczególne odrębne
      czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług.
    2. W odpowiedzi na pytanie Organu: „Czy przedmiotem Państwa sprzedaży (odsprzedaży)
      na rzecz Klienta jest kompleksowa usługa „organizacji imprezy”? Czy również
      pojedyncze czynności (np. usługi noclegowe, wyżywienie, wynajem sali szkoleniowej)?”
      wskazali Państwo:
      Klient (organizator sieci franczyzowej) oczekuje od Wnioskodawcy pełnej obsługi
      imprezy przedstawionej w opisie stanu faktycznego, czyli przyjęcia na siebie
      odpowiedzialności za cały przebieg imprezy – od momentu przyjazdu przez
      uczestników na miejsce imprezy (do hotelu), do chwili opuszczenia przez nich hotelu.
      Personel Wnioskodawcy czuwa nad zaspokojeniem potrzeb gości oraz nad realizacją
      programu imprezy.
      W uzupełnieniu opisu stanu faktycznego podaję, iż w skład świadczonej przez
      Wnioskodawcę usługi kompleksowej wchodzi poprowadzenie imprezy w pełnym
      zakresie, w tym:
        · poprowadzenie szkoleń przez specjalistów (podwykonawców),
        · poprowadzenie części rekreacyjno-rozrywkowej,

        · konferansjerka,
        · transport osobowy i ciężarowy animatorów i sprzętu,
        · organizacja recepcji, celem rozlokowania uczestników imprezy oraz udzielania
          wsparcia w jej trakcie,
        · ochrona imprezy – przez firmę ochroniarską,
        · zabezpieczenie medyczne imprezy,
        · ubezpieczenie imprezy od następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW),
        · świadczenia nabywane od podmiotu prowadzącego hotel, czyli zakwaterowanie,
          wyżywienie (catering), zapewnienie sali, parking dla uczestników imprezy.
      Z powyższych względów Wnioskodawca uważa, iż świadczona przezeń usługa ma
      charakter kompleksowy, gdyż wydzielenie poszczególnych czynności jako odrębnych
      świadczeń miałoby charakter sztuczny i nie odpowiadałoby oczekiwaniom Klienta.
      Najistotniejszym elementem (świadczeniem głównym) usługi świadczonej przez
      Wnioskodawcę jest realizacja programu szkoleniowo-rekreacyjnego w
      przystosowanej do tego celu sali, zaś takie elementy jak nocleg i wyżywienie nie
      stanowią dla Klienta Wnioskodawcy celu samego w sobie, lecz służą lepszemu
      skorzystaniu ze świadczenia głównego
    3. W odpowiedzi na pytanie Organu: „Jakie świadczenie (jaka usługa) wskazana jest na
      wystawionej dla Państwa przez Podmiot prowadzący hotel fakturze?”
      wskazali Państwo:
      Podmiot prowadzący hotel wskazuje na wystawianej dla Wnioskodawcy fakturze
      usługi noclegowe, ze wskazaniem ilości noclegów, z których skorzystali uczestnicy
      imprezy.
    9. W odpowiedzi na pytanie: „Czy nabyte przez Państwa towary i usługi,
      udokumentowane fakturami wskazanymi we wniosku, służą Państwu do wykonywania
      czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług?”
      wskazali Państwo:
      Nabyte przez Wnioskodawcę usługi, udokumentowane fakturami wskazanymi we
      wniosku, służą Wnioskodawcy do wykonywania czynności opodatkowanych
      podatkiem od towarów i usług.
    Nadto w odpowiedzi do pytania nr 3, wskazali Państwo, że „zgodnie z treścią odpowiedzi
    na pytanie nr 1. Wnioskodawca nie uważa świadczeń nabywanych przez siebie od
    podmiotu prowadzącego hotel za usługę kompleksową, stąd brak podstaw do udzielenia
    odpowiedzi na pytania o numerach od 4. do 8”.

## Pytanie

Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku od towarów i
    usług z tytułu nabyć usług noclegowych, o których mowa w opisie stanu faktycznego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca uważa, iż przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy
    nabyciu usług noclegowych, o których mowa w opisie stanu faktycznego.
    Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na naruszenie przez Polskę zasady „stand still”,
    stwierdzone wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 2 maja
    2019 r., wydanym w sprawie o sygn. C-225/18. Rozstrzygnięcie zawarte w tym orzeczeniu
    posiada następujące brzmienie: „Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE. L z 2006 r., Nr 347, str. 1) należy interpretować w ten sposób, że:

    - sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu
      głównym, które przewiduje rozszerzenie zakresu wyłączenia prawa do odliczenia
      podatku od wartości dodanej (VAT) po przystąpieniu danego państwa członkowskiego
      do Unii Europejskiej i oznacza, że od wejścia w życie tego rozszerzenia zakresu
      wyłączenia podatnik świadczący usługi turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia
      VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik
      ten refakturuje na rzecz innych podatników w ramach świadczenia usług turystyki (...)”
    Wyżej cytowany wyrok TSUE zapadł w związku z uchyleniem 1 grudnia 2008 r. art. 88 ust. 1
    pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, który posiadał następujące brzmienie:
    „Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych
    przez podatnika: (...) 4) usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem: a)
    przypadków, gdy usługi te zostały nabyte przez podatników świadczących usługi turystyki,
    jeżeli w skład usługi turystyki, opodatkowanej na zasadach innych niż określone w art.
    119, wchodzą usługi noclegowe lub gastronomiczne albo jedne i drugie”.
    W konsekwencji wydania ww. wyroku TSUE, art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od
    towarów i usług w wyżej przytoczonym brzmieniu ma zastosowanie również do stanów
    faktycznych zaistniałych po 1 grudnia 2008 r., (zasada „stand still”).
    Kluczowy aspekt praktyczny, związany z implementacją tego orzeczenia do prawa
    krajowego, to przede wszystkim zakres pojęcia „usługi turystyki”, który doczekał się
    obszernego i jednolitego orzecznictwa polskich sądów administracyjnych. W szczególności
    należy zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2023 r.,
    wydany w sprawie o sygn. akt I FSK 597/20, gdzie Sąd wyjaśnił, co następuje: „Jakkolwiek
    pojęcie «usług turystyki» nie zostało zdefiniowane w ustawie podatkowej, wykładnia w tym
    zakresie była przedmiotem, nadal aktualnych, wypowiedzi sądów administracyjnych, na co
    zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku (por. wyroki
    Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach: sygn. akt I FSK 763/14 z dnia 2 lipca
    2015 r.; sygn. akt I FSK 1252/07 z 4 września 2009 r.; sygn. akt I FSK 897/10 z 20 czerwca
    2011 r.; dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie www.orzeczeniansa.gov.pl). W
    orzeczeniach tych sądy konsekwentnie stały na stanowisku prezentując szeroko wykładnię
    przepisów w tym zakresie, że usługi hotelarskie, w ramach których świadczone są tylko
    usługi gastronomiczne, bez usług dodatkowych, właściwych biurom podróży (jak
    transport, organizacja wypoczynku) są usługami turystyki, o których mowa w art. 88 ust. 1
    pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w
    niniejszej sprawie w pełni akceptuje wykładnię spornej normy prawnej zaprezentowanej w
    powołanych wyżej wyrokach.
    Z treści art. 88 ust. 1 pkt 4a ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30
    listopada 2008 r.) nie wynika, by odsyłał on do definicji usług turystyki, zawartej w art. 119
    ustawy o VAT. Z treści tej natomiast wyprowadzić można wniosek, że prawo do odliczenia
    podatku naliczonego z faktur zakupu usług gastronomicznych, na podstawie powołanego
    przepisu, przysługiwało wszystkim tym podatnikom, którzy dokonywali zakupu usług
    gastronomicznych, świadcząc usługi turystyki, które nie były opodatkowane na zasadach z
    art. 119 tej ustawy. Zatem podatnik, który nie świadczy kompleksowych usług w zakresie
    właściwym dla biur podróży, obejmujących transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
    ubezpieczenie turystów, nie świadczy usług, o których mowa w art. 119 ustawy o VAT.
    W konsekwencji świadczone przez niego usługi nie mogą być definiowane przy pomocy
    unormowań, które zamieszczone zostały w art. 119 ustawy o VAT.
    Unormowanie zawarte w art. 119 ustawy o VAT reguluje szczególną procedurę przy
    świadczeniu usług turystyki. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 25 października 2012 r.,
    w sprawie C-557/11 [...] wskazał, że procedura opodatkowania biur podróży uregulowana
    w art. 306-310 Dyrektywy 112, których implementacją jest art. 119 ustawy o VAT stanowi,
    co do istoty, powtórzenie regulacji z art. 26 szóstej dyrektywy. Procedura ta jest procedurą
    szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności biur podróży i
    stanowiące odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania VAT (pkt 16).

    Zgodnie z art. 306 Dyrektywy 112 państwa członkowskie stosują tę procedurę do
    transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym
    imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
    dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników (pkt 17). Trybunał podkreślił, że
    jak wynika z samego brzmienia wskazanego przepisu, dotyczy on świadczeń nabywanych
    od innych podatników (pkt 18).
    Trybunał przypomniał swoje orzecznictwo, w którym stwierdzał, że szczególna procedura
    opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych
    od podmiotów trzecich (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych [...], pkt 35) (pkt 21). W
    tym wyroku uznano, że art. 306-310 Dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, że
    własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej świadczonej
    podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej zgodnie ze
    wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania podatkiem od
    wartości dodanej, w szczególności w odniesieniu do stawki podatku, a nie szczególnej
    procedurze opodatkowania transakcji dokonywanych przez biura podróży.
    Zgodnie z art. 98 Dyrektywy 112, jeżeli państwo członkowskie wprowadziło obniżoną
    stawkę podatku od wartości dodanej dla usług przewozu, to stawka ta znajduje
    zastosowanie również do omawianych usług własnych biura podróży (pkt 27).
    Uwzględniając powyższe, zasadna pozostaje akceptacja przez Sąd pierwszej instancji
    możliwości wykorzystania definicji zawartej w ustawie o usługach turystycznych, w której
    usługi turystyczne określane są jako „usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz
    wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym” (art. 3 pkt 1). Za takim
    rozwiązaniem przemawia zwłaszcza to, że pojęcie „usług turystycznych” w rozumieniu
    powołanej ustawy, jawi się jako zasadniczo tożsame z terminem wykorzystanym przez
    prawodawcę w analizowanym art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o VAT.
    Pojęcia tożsame, wobec braku szczególnych, podatkowych unormowań, powinny być
    rozumiane jednakowo. Miało więc uzasadnienie wykorzystanie definicji zawartej w
    szczegółowym unormowaniu źródłowym mającym postać definicji legalnej.
    Za trafny uznać należy pogląd, że podatnik VAT świadczący usługi hotelowe, stanowiące
    podstawowy składnik szerszej kategorii usług turystyki, o których traktuje art. 88 pkt. 1 pkt
    4 lit. a)
    ustawy o VAT, może, o ile usługi te są opodatkowane na zasadach innych, aniżeli
    określone w art. 119 ustawy o VAT, rozliczyć podatek naliczony od nabytych usług
    gastronomicznych. Do takiej kategorii podatników adresowane jest bowiem wyłączenie,
    wynikającej z początkowej części normy art. 88 pkt 1 pkt 4 ustawy o VAT, restrykcji
    (polegającej na pozbawieniu prawa do rozliczenia podatku naliczonego).
    Takie stanowisko wynika zarówno z wykładni językowej, systemowej, jak i celowościowej
    analizowanego przepisu. Przyjęcie bowiem wykładni prezentowanej przez organ
    interpretacyjny doprowadziłoby do wniosków, które pozostawałyby w rażącej sprzeczności
    z podstawową zasadą podatku od wartości dodanej, tj. zasadą neutralności tego podatku.
    Istota podatku od wartości dodanej sprowadza się bowiem do tego, że podatek ten ma
    obciążać ostatecznego konsumenta a nie podmioty, które uczestniczą we wcześniejszych
    fazach obrotu. Oni bowiem mają prawo rozliczyć uiszczony podatek naliczony, którego to
    prawa pozbawić ich może tylko wyraźna regulacja ustawowa pozostająca w zgodzie z
    dyrektywami Unii Europejskiej.
    Podsumowując powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do drugiego z
    zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdza, iż pomimo uchylenia z dniem 1 grudnia 2008 r.,
    przepisu art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, w aktualnym stanie prawnym podatnik
    prowadzący działalność hotelową, który korzystał z prawa do odliczenia podatku

    naliczonego przy nabyciu usług gastronomicznych i noclegowych, z uwagi na treść art. 176
    Dyrektywy 112 nadal ma prawo do odliczeń określonych w uchylonym przepisie, o ile tylko
    w dalszym ciągu spełnia przesłanki przewidziane w tej normie prawnej”.
    Wyżej przytoczona analiza stanu prawnego została w całej rozciągłości zaakceptowana, a
    właściwie powtórzona, w późniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w
    wyroku WSA we Wrocławiu z 25 lutego br., o sygn. I SA/Wr 764/24 oraz w wyroku WSA w
    Gliwicach z 11 marca br., o sygn. I SA/Gl 664/24. Linię orzeczniczą należy w tym zakresie
    uznać za ugruntowaną – powinna ona zostać uwzględniona przez Dyrektora KIS przy
    rozpatrywaniu niniejszego wniosku.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzam, iż podobnie jak
    skarżący, również Wnioskodawca nie świadczy kompleksowych usług w zakresie
    właściwym dla biur podróży, obejmujących transport, zakwaterowanie, wyżywienie,
    ubezpieczenie turystów. Zgodnie bowiem z opisem stanu faktycznego, w zakresie usług
    świadczonych przez Wnioskodawcę nie mieszczą się transport oraz ubezpieczenie
    podróżne, które z kolei stanowią niezbędne elementy usług biur podróży.
    Wnioskodawca świadczy natomiast usługi turystyczne w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o
    usługach turystycznych, gdyż odbiorcami zapewnianych przez Wnioskodawcę świadczeń
    są osoby odwiedzające dany hotel w celach rekreacyjno-szkoleniowych, a nie w celach
    bytowych. Zakwaterowanie w hotelu ma charakter krótkotrwały, ograniczony do czasu
    trwania danej imprezy.
    Podsumowując, usługi noclegowe nabywane przez Wnioskodawcę są następnie
    odsprzedawane na zasadach przewidzianych w art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, gdyż
    Wnioskodawca nabywa te usługi we własnym imieniu, ale na rachunek swojego klienta
    (organizatora sieci franczyzowej). Niezależnie od powyższego, Wnioskodawcy jako
    świadczącemu usługi turystyki opodatkowane na zasadach ogólnych (a nie w ramach
    procedury VAT marża) przysługuje prawo do odliczenia na zasadzie „stand still”, co wynika
    z wyroku TSUE) z dnia 2 maja 2019 roku, wydanego w sprawie o sygn. C-225/18.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 tej ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że
    usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    Stosownie do zapisu art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik, działając we własnym imieniu,
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ustawy.
    W świetle art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
      zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,

        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powołanych przepisów art. 86 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    łącznie określone warunki:
    1) odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług,
    2) towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
      wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
      określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego),
    3) faktura dokumentuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług na
      terytorium Polski, czyli została na niej wskazana kwota podatku.
    Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT lub niepodlegających temu
    podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do
      nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem:
        a) (uchylona)
        b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników
          świadczących usługi przewozu osób,
        c) usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego
          podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
    należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i
    gastronomicznych. Wyjątek dotyczy jedynie podatników świadczących usługi przewozu
    osób, kupujących gotowe posiłki dla pasażerów oraz usług noclegowych nabytych przez
    podatników wyłącznie w celu ich odprzedaży na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy, tj. po
    nabyciu usługi w celu przeniesienia jej na kolejnego nabywcę (w związku z tzw. refakturą
    usługi).
    Ponadto, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.

    Natomiast w oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Spółka jako czynny, zarejestrowany
    podatnik podatku od towarów i usług, prowadzi działalność gospodarczą między innymi w
    zakresie organizacji spotkań szkoleniowo – integracyjnych, których uczestnikami są osoby
    prowadzące niewyspecjalizowane sklepy spożywcze jednej z ogólnopolskich sieci
    franczyzowych, a w niektórych przypadkach również osoby zatrudnione w tych sklepach.
    Klientem Wnioskodawcy jest organizator wspomnianej sieci franczyzowej, który oczekuje
    kompleksowej organizacji imprezy, w tym wynajmu sali, zapewnienia zakwaterowania i
    wyżywienia dla wszystkich jej uczestników. Wnioskodawca przedstawia swojemu Klientowi
    kosztorys wyżej wskazanej usługi, w którym jednym z głównych elementów kalkulacyjnych
    jest ilość osób, które mają skorzystać z poszczególnych rodzajów świadczeń, w tym
    noclegów. W zakres usługi świadczonej przez Wnioskodawcę nie wchodzi natomiast
    transport ani ubezpieczenie uczestników imprezy. Wnioskodawca nie zapewnia również
    opieki pilota wycieczki ani innej osoby o podobnym zakresie zadań. Bezpośrednią korzyść
    z usług świadczonych przez Wnioskodawcę odnosi organizator sieci franczyzowej,
    ponieważ dzięki organizacji spotkań następuje poprawa funkcjonowania sieci sklepów,
    między innymi zwiększa się lojalność franczyzobiorców oraz ich zaangażowanie w rozwój
    sieci. W celu wykonania wyżej opisanej usługi Spółka składa placówce hotelowej
    zamówienia na wynajem sali szkoleniowej, catering, w tym w formie tzw. bufetu
    szwedzkiego, a także na noclegi dla uczestników imprezy. Z tytułu wyżej wymienionych
    usług podmiot prowadzący hotel jako czynny, zarejestrowany podatnik podatku od
    towarów i usług, wystawia Spółce faktury zawierające wyszczególnienie poszczególnych
    usług, w tym usług noclegowych. Spółka składając zamówienie podmiotowi
    prowadzącemu hotel wskazuje swojego klienta jako podmiot wyłącznie uprawniony do
    skorzystania z nabywanych świadczeń, w tym usług noclegowych. To klient Spółki
    wskazuje dane osobowe uczestników imprezy, uprawnionych do skorzystania z noclegów.
    Spółka przenosi na swojego klienta wszystkie koszty imprezy, doliczając do nich własną
    marżę, zgodnie z uprzednio zaakceptowanym przez klienta zleceniem. Spółka nie jest
    organizatorem turystyki w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy o imprezach turystycznych i
    powiązanych usługach turystycznych, w tym nie ma obowiązku posiadania polisy
    ubezpieczeniowej wymaganej od organizatora turystyki. Nabyte przez Spółkę usługi,
    udokumentowane fakturami wskazanymi we wniosku, służą do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Podmiot prowadzący hotel wskazuje na
    wystawianej dla Spółki fakturze usługi noclegowe, ze wskazaniem ilości noclegów, z
    których skorzystali uczestnicy imprezy. W ocenie Spółki, pomimo iż odrębne zamawianie
    poszczególnych składowych byłoby z ww. względów niekorzystne zarówno dla
    Wnioskodawcy, jak i dla Klienta oraz uczestników imprezy, to jednak zapewnienie
    wyżywienia, usługi noclegowe oraz wynajem sali stanowią usługi o samodzielnym
    charakterze, które Spółka jako organizator imprezy może pozyskać w takim trybie, w jakim
    będzie to najkorzystniejsze dla uczestników. Z tego względu Spółka wskazuje, że
    nabywane usługi stanowią poszczególne odrębne czynności opodatkowane podatkiem od
    towarów i usług. Klient (organizator sieci franczyzowej) oczekuje od Spółki pełnej obsługi
    imprezy przedstawionej w opisie stanu faktycznego, czyli przyjęcia na siebie
    odpowiedzialności za cały przebieg imprezy – od momentu przyjazdu przez uczestników
    na miejsce imprezy (do hotelu), do chwili opuszczenia przez nich hotelu. Personel Spółki
    czuwa nad zaspokojeniem potrzeb gości oraz nad realizacją programu imprezy. W skład
    świadczonej przez Spółkę usługi kompleksowej wchodzi poprowadzenie imprezy w
    pełnym zakresie, w tym:
    · poprowadzenie szkoleń przez specjalistów (podwykonawców),
    · poprowadzenie części rekreacyjno-rozrywkowej,

    · konferansjerka,
    · transport osobowy i ciężarowy animatorów i sprzętu,
    · organizacja recepcji, celem rozlokowania uczestników imprezy oraz udzielania wsparcia
      w jej trakcie,
    · ochrona imprezy – przez firmę ochroniarską,
    · zabezpieczenie medyczne imprezy,
    · ubezpieczenie imprezy od następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW),
    · świadczenia nabywane od podmiotu prowadzącego hotel, czyli zakwaterowanie,
      wyżywienie (catering), zapewnienie sali, parking dla uczestników imprezy.
    Z powyższych względów Spółka wskazuje, iż świadczona przezeń usługa ma charakter
    kompleksowy, gdyż wydzielenie poszczególnych czynności jako odrębnych świadczeń
    miałoby charakter sztuczny i nie odpowiadałoby oczekiwaniom Klienta. Najistotniejszym
    elementem (świadczeniem głównym) usługi świadczonej przez Spółkę jest realizacja
    programu szkoleniowo -rekreacyjnego w przystosowanej do tego celu sali, zaś takie
    elementy jak nocleg i wyżywienie nie stanowią dla Klienta Spółki celu samego w sobie, lecz
    służą lepszemu skorzystaniu ze świadczenia głównego.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku
    od towarów i usług naliczonego z tytułu nabyć usług noclegowych, które są nabywane
    przez Spółkę, a następnie są odsprzedawane Klientowi Spółki.
    Ustawodawca wprowadzając od 1 stycznia 2021 r., do ustawy art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. c,
    umożliwił podatnikom odliczanie podatku VAT naliczonego od usług noclegowych
    nabytych przez podatników wyłącznie w celu ich odprzedaży na zasadach określonych w
    art. 8 ust. 2a ustawy.
    Wskazać należy, że art. 8 ust. 2a ustawy, jest źródłem praw i obowiązków podatników w
    odniesieniu do świadczeń określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług.
    W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z
    marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE. L 347, z 11 grudnia 2006 r., s. 1 z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE
    Rady, który stanowi, że w przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na
    rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten
    nabył i wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie.
    Odnosząc się zatem do treści art. 8 ust. 2a ustawy, który wprowadza zasadę, że w
    przypadku, gdy podmiot „pośredniczy”, pomiędzy podmiotem faktycznie świadczącym
    usługę, a jej odbiorcą, przyjmuje się, że podmiot ten działa tak jakby sam wcześniej nabył
    taką usługę, a następnie ją wyświadczył, co sprawia, że opodatkowaniu podlegają
    wszystkie etapy w świadczeniu usług, łącznie z tym, w którym nie wykonuje się czynności
    faktycznych. Wspomniana „fikcja prawna”, wynikająca z art. 8 ust. 2a ustawy, znajduje
    zastosowanie w sytuacji, gdy dany podmiot pośredniczący w rzeczywistości nie jest
    konsumentem ostatecznym usługi, a jedynie przyjmuje się wtedy założenie, że taką usługę
    nabył od podmiotu świadczącego, a następnie sam ją wyświadczył na rzecz osoby trzeciej.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik, działając we własnym imieniu,
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego

    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który usługę taką świadczy.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie
    przepisy prawa nie można zgodzić się z Państwa stwierdzeniem, że w przedmiotowej
    sprawie będzie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z
    tytułu nabyć usług noclegowych, które są nabywane przez Spółkę, a następnie są
    odsprzedawane na zasadach przewidzianych w art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, gdyż Spółka
    nabywa te usługi we własnym imieniu, ale na rachunek swojego klienta (organizatora sieci
    franczyzowej).
    Bowiem jak wynika z opisu sprawy, usługa, polegająca na organizacji imprezy, którą
    wykonują Państwo na rzecz klienta ma charakter kompleksowy, gdyż wydzielenie
    poszczególnych czynności jako odrębnych świadczeń miałoby charakter sztuczny i nie
    odpowiadałoby oczekiwaniom Klienta. Najistotniejszym elementem (świadczeniem
    głównym) usługi świadczonej przez Spółkę jest realizacja programu szkoleniowo-
    rekreacyjnego w przystosowanej do tego celu sali, zaś takie elementy jak nocleg i
    wyżywienie nie stanowią dla Klienta Spółki celu samego w sobie, lecz służą lepszemu
    skorzystaniu ze świadczenia głównego.
    Zatem, nabywane usługi noclegowe nie są odsprzedawane w niezmienionej formie. Są
    składową wykonanej usługi kompleksowej polegającej na organizacji pełnej obsługi
    imprezy.
    W związku z powyższym Spółka nie dokonuje odprzedaży usług noclegowych rozumianych
    jako odrębne, niezależne świadczenia w opisanym stanie faktycznym.
    Wskazać należy, że istotą refaktury usług wynikającej z art. 8 ust. 2a ustawy jest odprzedaż
    usług w stanie nieprzetworzonym na kolejnego nabywcę. Skoro w rozpatrywanej sprawie
    Spółka nabywa usługi noclegowe w celu sprzedaży i realizacji innego świadczenia, jakim
    jest usługa kompleksowa w postaci pełnej obsługi imprezy, to nie można tu mówić o
    odprzedaży usługi noclegowej opodatkowanej na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy.
    Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że nabywając usługi noclegowe w celu
    sprzedaży świadczenia kompleksowego w postaci pełnej obsługi imprezy, nie mają
    Państwo prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia usług
    noclegowych, ponieważ nie dokonują Państwo odprzedaży usług noclegowych na
    zasadach w art. 8 ust. 2a ustawy.
    W opisanej sprawie nie zostaje spełniony warunek określony w art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. c
    ustawy. Zatem, nie przysługuje Państwu prawo do obniżenia kwoty podatku VAT
    należnego o kwotę podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących
    nabycie usług noclegowych.
    Nabyte przez Państwa usługi noclegowe mieszczą się w zakresie usług wskazanych w art.
    88 ust. 1 pkt 4 ustawy, do których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy
    podatku. W konsekwencji nie przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku od
    towarów i usług naliczonego z tytułu nabycia usług noclegowych, pomimo faktu, że usługi
    te związane są z wykonywanymi przez Państwa czynnościami opodatkowanymi.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwo w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.