Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.377.2025.3.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-22
Teza: Dotyczy opodatkowania świadczeń kompleksowych
związanych z dostawą hal w UE.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów -
przemieszczenie towarów własnych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów instalowanych lub montowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2-pkt 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 4-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący
    ustalenia czy:
    - wykonywane przez Spółkę świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 należy do celów
      podatku VAT kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci dostawy towaru,
    - wykonywane przez Spółkę świadczenia będące przedmiotem Umowy 2 należy do celów
      podatku VAT kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci dostawy towaru,
    - w przypadku, gdy świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 będą wykonywane przez
      Spółkę na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego
      prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do innego kraju UE i tam zmontowane), miejsce
      świadczenia i opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT,
    - w przypadku, gdy świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 będą wykonywane przez
      Spółkę na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego
      prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do innego kraju UE i tam zmontowane), w
      stosunku do wywozu za granicę prefabrykatów Hali w takim przypadku transakcja
      taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce i nie ma konieczności
      wykazywania w deklaracji VAT tzw. nietransakcyjnej WDT,
    - w przypadku, gdy świadczenia będące przedmiotem Umowy 2 będą wykonywane przez
      Spółkę na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego
      prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do innego kraju UE), należy je kwalifikować jako
      świadczenie kompleksowe w postaci WDT, o której mowa w art. 13 ust. 1 i 2 Ustawy o
      VAT - jeśli spełnione zostaną warunki wskazane w art. 13 Ustawy o VAT,
        - wpłynął 11 czerwca 2025 r. Przedmiotowy wniosek - w odpowiedzi na wezwanie
          Organu - uzupełnili Państwo pismem z 17 lipca 2025 r., (data wpływu: 17 lipca
          2025 r.)., a także pismem z 1 sierpnia 2025 r., (data wpływu: 5 sierpnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca - Spółka - jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług (dalej „VAT”). Prowadzi działalność gospodarczą na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej, jednym z kierunków działalności Spółki jest produkcja hal
    magazynowych, namiotowych, hal stalowych i aluminiowych, wiat stalowych oraz antresoli
    magazynowych (dalej jako „Hala”).
    Spółka zawiera z klientami dwojakiego rodzaju umowy, których przedmiotem jest:

    1) sprzedaż elementów konstrukcyjnych Hali (prefabrykatów) wyprodukowanych przez
      Spółkę na zamówienie klienta, wraz z ich transportem (dostawą) na wskazane
      miejsce - plac budowy - oraz montażem Hali (dalej jako „Umowa 1”) bądź;
    2) sprzedaż elementów konstrukcyjnych Hali (prefabrykatów) wyprodukowanych przez
      Spółkę na zamówienie klienta, wraz z ich transportem (dostawą) na wskazane
      miejsce - bez montażu (dalej jako „Umowa 2”) - w takich przypadkach montaż Hali
      jest wykonywany przez klienta lub podmiot działający na jego rzecz.
    Montaż Hali wymaga określonych umiejętności, specjalistycznej wiedzy technicznej i
    należy do skomplikowanych, jednak koszty wytworzenia prefabrykatów Hali znaczenie
    przewyższają koszty ich montażu.
    Zarówno w przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2 Wnioskodawca przeprowadza proces
    inwestycyjny kompleksowo, zaczynając od stworzenia koncepcji Hali uwzględniającej
    indywidualne potrzeby klienta. Hala jest wykonywana według technologii Wnioskodawcy,
    a jej parametry ustalane są z klientem w zawieranej umowie.
    Kolejnym etapem jest przygotowanie projektu konstrukcyjnego Hali oraz przekazanie tej
    dokumentacji klientowi. Zatem przed przystąpieniem do prefabrykacji Hali, projektanci
    Spółki tworzą projekt konstrukcyjny według wymagań klienta. Produkcja elementów
    konstrukcyjnych Hali następuje na podstawie przygotowanej i zaakceptowanej
    dokumentacji projektowej.
    Wnioskodawca w ramach Umowy 1 i Umowy 2 przekazuje kupującemu autorskie prawa
    majątkowe na wszystkich polach eksploatacji w rozumieniu Ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych do przygotowanych przez siebie w trakcie wykonywania umowy
    opracowań, dokumentów i projektów, w szczególności projektu wykonawczego branży
    konstrukcyjnej.
    Następnym etapem jest produkcja elementów konstrukcyjnych Hali (prefabrykacja Hali).
    Prefabrykowane elementy Hali (dalej „prefabrykaty”) są transportowane do miejsca
    wskazanego przez klienta. Transport prefabrykatów Hali jest dokonywany na rzecz Spółki
    przez zewnętrznych przewoźników.
    Kolejny etap - montażu na placu budowy - występuje wyłącznie w przypadku Umowy 1.
    Spółka dokonuje montażu Hali u klienta samodzielnie bądź też zleca montaż podmiotom
    zewnętrznym, wykonującym usługę montażu na jej rzecz. Hala jest montowana na
    podłożu przygotowanym przez klienta. W niektórych przypadkach montaż polega na
    trwałym związaniu hali z gruntem, Spółka nie ponosi odpowiedzialności za przygotowanie
    podłoża, w tym elementów umożliwiających trwałe umocowanie hali z gruntem (np.
    fundamentów), ani nie jest recenzentem jakości w zakresie wykonywanych w związku z
    tym prac budowlanych. W razie nieprawidłowego przygotowania podłoża Spółka ma
    prawo wstrzymania montażu Hali do czasu jego poprawy. Z umowy wynika, że kupujący
    zajmie się wszelkimi kwestiami formalno-prawnymi, w tym administracyjnymi i
    budowlanymi związanymi z montażem Hali (w razie potrzeby zapewnia również
    kierownika budowy).
    W wyniku montażu dochodzi do trwałego połączenia poszczególnych elementów
    konstrukcji prefabrykowanej ze sobą, jak również do złączenia powstałej konstrukcji
    prefabrykowanej z gruntem. Z chwilą wykonania montażu klient jest zobowiązany do
    dokonania odbioru Hali w dniu zakończenia montażu i spisania stosownego protokołu.
    Spółka udziela gwarancji jakości wykonanej Hali i prawidłowego jej montażu.

    Zarówno w przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2 wszystkie opisane czynności, wykonywane
    na poszczególnych etapach realizacji zamówienia, są wykonywane na podstawie jednej
    umowy. Jedyna różnica sprowadza się do tego, że w przypadku Umowy 2 w umowie tej nie
    jest przewidziany etap montażu. Spółka faktycznie nie wykonuje takich czynności na rzecz
    klienta ani nie zleca ich wykonania podmiotom trzecim (podwykonawcom) - montażu
    dokonuje sam klient lub zleca go innemu podmiotowi.
    Wynagrodzenie Spółki zostało skalkulowane dla całego świadczenia, czyli obejmuje projekt
    Hali, sprzedaż wykonanych przez Spółkę prefabrykatów, ich transport a w przypadku
    Umowy 1 - również montaż na wskazanym przez klienta placu budowy.
    Hala staje się własnością klienta po zapłaceniu całej ceny na rzecz Spółki.
    Klient jest zainteresowany nabyciem od Wnioskodawcy jednego (złożonego) świadczenia,
    a wszystkie wykonywane przez Wnioskodawcę czynności będą niezbędne do
    zrealizowania celu, w jakim zostaje zawarta umowa.
    W przypadku Umowy 1 intencją nabywcy jest nabycie kompletnej i zamontowanej
    konstrukcji Hali, zaprojektowanej i wykonanej z uwzględnieniem jego specyficznych
    potrzeb, posadowionej na konkretnej, wskazanej przez niego nieruchomości.
    W przypadku Umowy 2 z punktu widzenia klienta celem umowy jest dostarczenie przez
    Wnioskodawcę prefabrykatów Hali, zaprojektowanych i wykonanych z uwzględnieniem
    specyficznych potrzeb klienta.
    Wnioskodawca nie wykonuje usług projektowych jako samoistnego świadczenia,
    wykonanie projektu jest natomiast w każdym przypadku etapem poprzedzającym
    produkcję prefabrykatów i ich dostarczenie do klienta.
    Z perspektywy nabywcy wykonanie projektu, wykonanie i dostawa prefabrykatów Hali
    oraz montaż konstrukcji przez jeden podmiot (sprzedawcę) powodują oszczędność
    środków (osobne zamówienia prawdopodobnie wiązałoby się ze zwiększonym kosztem)
    oraz czasu (realizacja kompleksowego świadczenia przez jeden podmiot przyspiesza
    realizację przedmiotu umowy).
    Spółka zamierza wprowadzić na stałe do swojej oferty, wykonywanie opisanych świadczeń
    (sprzedaż wyprodukowanych przez Spółkę prefabrykatów Hali na zamówienie klienta,
    transport i ewentualny montaż Hali) dla klientów z innych niż Polska krajów Unii
    Europejskiej (dalej „UE”). W wyniku dokonanej sprzedaży, prefabrykaty zostaną
    wywiezione za granicę (na teren innego kraju UE), a w konsekwencji również montaż Hali
    będzie się odbywał poza terytorium Polski, w kraju członkowskim do którego wywiezione
    zostały prefabrykaty Hali. W przypadku, gdy elementem umowy będzie również montaż
    Hali w innym kraju członkowskim niż Polska, do którego zostały wywiezione prefabrykaty
    Hali, Spółka może korzystać z usług podwykonawców.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku, na pytanie Organu:
    Czy poszczególne elementy składające się na opisane we wniosku umowy (Umowa 1 i
    Umowa 2) mogły/mogłyby zostać nabyte przez klientów od pomiotów trzecich? Jeśli tak to
    które to byłyby elementy, a jeśli nie to dlaczego nie?
    Wskazali Państwo:
    Spółka nie świadczy samych usług projektowych ani też nie wykonuje prefabrykowanych
    elementów Hali na podstawie dostarczonych przez klientów cudzych projektów, stąd nie
    jest możliwa sytuacja, aby klienci nabyli od podmiotów trzecich same usługi projektowe
    czy też prefabrykowane elementy Hali, w pozostałym zakresie korzystając z oferty Spółki.
    Spółka, jako producent prefabrykowanych elementów Hali w określonej technologii, ma
    możliwość lepszego jej zaprojektowania niż podmioty trzecie nieobeznane z tą
    technologią, zlecanie przez klienta projektu innym podmiotom byłoby więc niecelowe.

    W praktyce Spółka nie spotkała się też z sytuacją, w której klientowi zależałoby na
    samodzielnym odbiorze i transporcie elementów wyprodukowanej przez nią Hali z jej
    magazynu. Stąd nabywanie przez klientów usług transportowych od podmiotów trzecich -
    choć teoretycznie możliwe - nie jest praktykowane. Umowy (1 i 2) przewidują, że to Spółka
    dokonuje transportu do klienta wykonanych przez siebie elementów Hali i jest to
    rozwiązanie racjonalne dla klienta - z racji wygody (brak konieczności angażowania innych
    podmiotów), oszczędności kosztów (niższa cena) i odpowiedzialności Spółki jako dostawcy
    za przewożony do klienta towar.
    Jedynym elementem transakcji, który w praktyce może być pominięty przez klienta - jeśli
    tak wynika z zawartej ze Spółką umowy - jest montaż Hali. Zdarza się to jednak rzadko (są
    to opisane we wniosku Umowy 2), kiedy klient - z wiadomych dla siebie względów -
    decyduje się na montaż dostarczonej przez Spółkę Hali we własnym zakresie lub
    korzystając z usług innych wyspecjalizowanych w świadczeniu tego typu usług podmiotów.
    Na pytanie Organu:
    Jakie czynności realizowane w ramach Umów 1 i 2, objęte zakresem wniosku, będą
    stanowiły czynność główną (dominującą), a jakie będą stanowiły czynności pomocnicze
    /dodatkowe?
    Wskazali Państwo:
    Czynnością główną (dominującą) w ramach realizacji zarówno Umów 1 jak i Umów 2 jest
    dostawa towaru. Pozostałe czynności stanowią czynności pomocnicze (dodatkowe). W
    przypadku Umów 1 czynnościami pomocniczymi są usługi projektowe, transportowe i
    montaż Hali, a w przypadku Umów 2 są to usługi projektowe i transportowe.
    Na pytanie Organu:
    Co jest elementem dominującym wykonywanych czynności (usługa montażu czy dostawa
    towaru)? Co o tym przesądza?
    Wskazali Państwo:
    Elementem dominującym wykonywanych czynności - zarówno w przypadku Umowy 1 jak i
    Umowy 2 - jest dostawa towaru.
    W przypadku Umowy 2 usługa montażu nie występuje, zaś w przypadku Umowy 1 nie jest
    dla klienta celem samym w sobie. Celem tym jest dostawa kompletnego, zdatnego do
    użytku obiektu Hali, dostosowanego do indywidualnych potrzeb klienta, posadowionego
    na wskazanym przez niego terenie, co nie byłoby możliwe bez wyprodukowania przez
    Spółkę i dostarczenia elementów prefabrykowanej Hali.
    Wartość dostarczonych elementów Hali (z uwagi na pracochłonność wykonania, wiedzę
    technologiczną, ogólne zaangażowanie Spółki) znacznie przewyższa wartość pozostałych
    elementów transakcji, w tym usługi montażu.
    W przypadku Umowy 2 z punktu widzenia klienta celem umowy jest dostarczenie przez
    Wnioskodawcę prefabrykatów Hali, zaprojektowanych i wykonanych z uwzględnieniem
    specyficznych potrzeb klienta.
    Na pytanie Organu:
    Czy dostawa opisanych towarów i Usługa montażu będące przedmiotem Umowy 1 mogą
    być świadczone odrębnie (niezależnie)? Jeżeli nie - należy wyjaśnić dlaczego czynności te
    nie mogą być wykonywane odrębnie (niezależnie).
    Wskazali Państwo:
    Dostawa opisanych towarów oraz Usługa montażu będące przedmiotem Umowy 1, w
    ramach tej konkretnej umowy nie mogą być świadczone odrębnie.
    W przypadku Umowy 1, klient oczekuje jednego, kompleksowego świadczenia,
    polegającego na dostawie kompletnej i zamontowanej konstrukcji stalowej według jego

    indywidualnych potrzeb w miejscu uzgodnionym ze Spółką, co wymaga montażu
    elementów Hali (bez tego nie jest zrealizowany cel umowy).
    Po drugie z ekonomicznego punktu widzenia, samo nabycie opisanych towarów (jak to się
    ma w przypadku Umowy 2) jest w większości przypadków rozwiązaniem niekorzystnym
    dla klienta (zarówno pod względem ekonomicznym - większe koszty, rozproszona
    odpowiedzialność za finalny efekt i ewentualne wady wykonania, jak i organizacyjnym -
    dłuższy czas realizacji, konieczność poszukiwania innych usługodawców), o czym świadczy
    fakt, że ponad 95% klientów Spółki zawiera Umowy 1.
    Spółka, jako producent konstrukcji Hali dysponuje wiedzą praktyczną pozwalającą na
    wyeliminowanie błędów montażowych oraz usprawnienie i przyspieszenie czasu montażu.
    Na pytanie Organu:
    Czy czynności składające się na wykonanie Umowy 1 i 2 są tak ze sobą ściśle związane, że
    obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie
    miałoby sztuczny charakter, jeżeli tak to proszę opisać na czym ta niezbędność polega?
    Wskazali Państwo:
    Czynności składające się na wykonanie Umowy 1 i 2 nie mogą być traktowane jako
    odrębne i niezależne, bo z punktu widzenia klienta intencją (celem) jest uzyskanie
    kompleksowego świadczenia, tworzącego w sensie gospodarczym jedną całość. W
    przypadku:
    - Umowy 1 - jest to nabycie zaprojektowanej na indywidualne zamówienie,
      uwzględniającej indywidualne potrzeby, kompletnej, gotowej do użytku konstrukcji,
      wzniesionej (posadowionej) na konkretnej nieruchomości;
    - Umowy 2 - jest to nabycie zaprojektowanych na indywidualne zamówienie,
      uwzględniającej indywidualne potrzeby, elementów konstrukcji, gotowych do
      montażu.
    Zarówno w przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2, cena obejmuje całość świadczenia, a
    Spółka jest rozliczana z wykonania całości umowy, a niej jej poszczególnych elementów.
    Poszczególne usługi składają się w całość, a klient nie jest zainteresowany odrębną
    realizacją poszczególnych składowych świadczenia kompleksowego oferowanego w
    ramach Umowy 1 i Umowy 2. Z perspektywy nabywcy wykonanie projektu, wykonanie i
    dostawa prefabrykatów Hali oraz montaż konstrukcji przez jeden podmiot (sprzedawcę)
    powodują oszczędność środków (osobne zamówienia prawdopodobnie wiązałoby się ze
    zwiększonym kosztem) oraz czasu (realizacja kompleksowego świadczenia przez jeden po
    dmiot przyspiesza realizację przedmiotu umowy). Istotna jest także łatwość dochodzenia
    roszczeń w przypadku ewentualnych wad w wykonaniu i ewentualnym montażu
    konstrukcji (odpowiedzialność za kompleksowe wykonanie, a także transport, ponosi
    jeden podmiot, a nie kilka).
    Na pytanie Organu:
    Czy są Państwo rozliczani z ilości pojedynczych czynności składających się na wykonanie
    Umowy 1 i 2 czy z realizacji całego zadania w sposób kompleksowy?
    Wskazali Państwo:
    Spółka jest rozliczana przez klienta z realizacji całego zadania w sposób kompleksowy, a
    nie z poszczególnych czynności składających się na wykonanie Umowy 1 i 2. Zarówno w
    przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2 wszystkie opisane czynności, wykonywane na
    poszczególnych etapach realizacji zamówienia, są wykonywane na podstawie jednej
    umowy. Wynagrodzenie Spółki zostało skalkulowane dla całego świadczenia, czyli

    obejmuje projekt Hali, sprzedaż prefabrykatów wyprodukowanych przez Spółkę, ich
    transport, a w przypadku Umowy 1 - również montaż Hali na wskazanym przez klienta
    placu budowy.
    Na pytanie Organu:
    Jaki jest udział procentowy każdej z wymienionych czynności składających się na
    wykonanie Umowy 1 i 2 w cenie całego świadczenia?
    Wskazali Państwo:
    Udział procentowy czynności składających się na wykonanie Umowy 1 i Umowy 2 w cenie
    całego świadczenia jest uzależniony od wielu czynników, głównie od wielkości Hali,
    materiału z jakiego jest wykonana, wyposażenia dodatkowego oraz miejsca położenia. W
    związku z tym przedmiotowy udział procentowy jest zmienny i waha się w okolicach
    wartości:
    - projekt - do około 10% ceny całego świadczenia;
    - prefabrykacja elementów Hali - do około 60% ceny całego świadczenia;
    - transport - do około 10% ceny całego świadczenia;
    - montaż - do około 30% ceny całego świadczenia.
    Na pytanie Organu:
    Czy Hale wyprodukowane przez Państwa w ramach Umowy 1 i Umowy 2 różnią się od
    siebie w stopniu trudności, który jest potrzebny do ich montażu przez Klienta?
    Wskazali Państwo:
    Hale wyprodukowane w ramach Umowy 1 i Umowy 2 nie różnią się w stopniu trudności,
    który jest potrzebny do ich montażu. W obu przypadkach wymagają specjalistycznego
    montażu. Aby przeprowadzić taki montaż potrzebna jest wykwalifikowana kadra,
    posiadająca uprawnienia do poruszania się specjalistycznymi sprzętami np. podnośnik
    nożycowy, podnośnik koszowy, sztaplarka. Monterzy powinni posiadać uprawnienia do
    pracy na wysokości, a także uprawnienia hakowego i sygnalisty (do stawiania konstrukcji
    niezbędny jest dźwig samojezdny) oraz szkolenia alpinistyczne. Ponadto podczas
    skręcania konstrukcji Hali niezbędne jest, aby połączenia były dokręcane z odpowiednim
    momentem siły za pomocą klucza dynamometrycznego (wymóg według dokumentacji).
    Dodatkowo należy posiadać odpowiedni sprzęt specjalistyczny taki jak elektronarzędzia,
    aby w sposób precyzyjny i właściwy przeprowadzić montaż. W końcowej fazie montażu
    wymagane są umiejętności dekarskie, aby odpowiednio wykończyć detale poszycia ścian i
    dachu oraz umiejętności posługiwania się dedykowanym sprzętem m.in. do zgrzewania
    plandek/docinania płyt warstwowych.
    Na pytanie Organu:
    Dlaczego montaż Hali wyprodukowanych w ramach Umowy 2 może być wykonywany
    przez Klienta, a montaż Hali wyprodukowanych w ramach Umowy 1 nie? (Jak wynika z
    przedstawionego opisu sprawy).
    Wskazali Państwo:
    Intencją Spółki nie było wskazywanie, że montaż w ramach Umowy 1 może być
    wykonywany przez klienta, a w ramach Umowy 2 - nie może. Nie jest to prawdziwe
    stwierdzenie. Klient zawiera Umowę 2 ponieważ - z sobie wiadomych względów - nie życzy
    sobie montażu wykonanego przez Spółkę. Umowa ta na życzenie klienta nie przewiduje
    więc - w przeciwieństwie do Umowy 1 - etapu montażu.
    Zdecydowana większość zawieranych przez Spółkę umów to Umowy 1. Klienci decydują
    się na ich zawieranie z uwagi na to, że montaż Hal wymaga określonych umiejętności,
    specjalistycznej wiedzy technicznej, kwalifikacji i sprzętu i należy tym samym do
    skomplikowanych.

    Na pytanie Organu:
    Jak informacja podana we wniosku, że „Montaż Hali wymaga określonych umiejętności,
    specjalistycznej wiedzy technicznej i należy do skomplikowanych” ma się do tego, że
    montaż Hali wyprodukowanych w ramach Umowy 2 może być wykonywany przez klienta
    samodzielnie? Proszę wyjaśnić nieścisłość.
    Wskazali Państwo:
    Nie ma nieścisłości w stwierdzeniu, że montaż Hali wymaga określonych umiejętności,
    specjalistycznej wiedzy technicznej i należy do skomplikowanych oraz w tym, że w ramach
    Umowy 2, taki montaż może być wykonywany przez klienta samodzielnie.
    Klient, który decyduje się na zawarcie Umowy 2 może być przecież podmiotem
    dysponującym takimi specjalistycznymi umiejętnościami i wiedzą, może też zlecić montaż
    innemu podmiotowi, który się w tym specjalizuje i posiada stosowne uprawnienia oraz
    kwalifikacje. To ostatnie rozwiązanie zazwyczaj wiąże się z poniesieniem wyższych kosztów
    niż zamówienie usługi kompleksowo, u Spółki. Każdorazowo jest to jednak wybór klienta,
    na jego wyłączną odpowiedzialność i adekwatnie do własnych możliwości. Spółka zawsze
    proponuje rozwiązanie zawarte w Umowie 1, czyli dostawę wraz z montażem, jako
    optymalne i kompleksowe świadczenie. Umowa 2 została wprowadzona do oferty Spółki z
    uwagi na zapytania klientów, ale jest sporadycznie wybierana przez klientów, właśnie ze
    względu na stopień skomplikowania montażu.
    Na pytanie Organu:
    Kiedy/w którym momencie/na jakim etapie przenoszone jest na Klienta prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel w ramach Umowy 1 i umowy 2?
    Wskazali Państwo:
    - przy Umowie 1 - z chwilą podpisania przez obie Strony protokołu zdawczo-odbiorczego
      zmontowanej konstrukcji Hali;
    - przy Umowie 2 - z chwilą dostarczenia towaru do klienta.
    Na pytanie Organu:
    Czy Nabywcami towarów w ramach realizowanych Umów są/będą:
    - podatnicy podatku od wartości dodanej zidentyfikowani na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju;
    - osoby prawne niebędące podatnikami podatku od wartości dodanej, które są
    zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju?
    Wskazali Państwo:
    Tak. Nabywcami Hali w ramach realizowanych Umów są/będą:
    - podatnicy podatku od wartości dodanej zidentyfikowani na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju,
    - osoby prawne niebędące podatnikami podatku od wartości dodanej, które są
    zidentyfikowane na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Pytania

    1) Czy wykonywane przez Spółkę świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 należy do
      celów podatku VAT kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci dostawy
      towaru?
    2) Czy wykonywane przez Spółkę świadczenia będące przedmiotem Umowy 2 należy do
      celów podatku VAT kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci dostawy
      towaru?
    3) Czy w przypadku, gdy świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 będą wykonywane
      przez Spółkę na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku
      czego prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do innego kraju UE i tam zmontowane),
      miejsce świadczenia i opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2
      Ustawy o VAT?
    4) Czy w przypadku, gdy świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 będą wykonywane
      przez Spółkę na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku
      czego prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do innego kraju UE i tam zmontowane), w
      stosunku do wywozu za granicę prefabrykatów Hali w takim przypadku transakcja taka
      nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce i nie ma konieczności
      wykazywania w deklaracji VAT tzw. nietransakcyjnej WDT?
    5) Czy w przypadku, gdy świadczenia będące przedmiotem Umowy 2 będą wykonywane
      przez Spółkę na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku
      czego prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do innego kraju UE), należy je
      kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci WDT, o której mowa w art. 13
      ust. 1 i 2 Ustawy o VAT - jeśli spełnione zostaną warunki wskazane w art 13 Ustawy o
      VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy:
    1) Świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 należy kwalifikować jako świadczenie
      kompleksowe w postaci dostawy towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT,
    2) Świadczenia będące przedmiotem Umowy 2 należy kwalifikować jako świadczenie
      kompleksowe w postaci dostawy towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT,
    3) W przypadku wykonywania przez Spółkę świadczeń będących przedmiotem Umowy 1
      na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego
      prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do innego kraju członkowskiego i tam
      zmontowane), miejsce świadczenia i opodatkowania należy ustalić zgodnie z art. 22
      ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT (dla tzw. dostawy z montażem),
    4) W przypadku wykonywania przez Spółkę świadczeń będących przedmiotem Umowy 1
      na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE, wywóz prefabrykatów
      Hali do innego kraju UE należy uznać za element kompleksowego świadczenia
      realizowanego przez Wnioskodawcę w postaci tzw. dostawy z montażem. Wywóz
      prefabrykatów Hali nie stanowi tzw. nietransakcyjnej WDT,
    5) W przypadku wykonywania przez Spółkę świadczeń wynikających z Umowy 2 na rzecz
      klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego prefabrykaty
      Hali zostaną wywiezione do innego kraju UE), podlegają one opodatkowaniu VAT w
      Polsce jako świadczenie kompleksowe w postaci WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 2
      Ustawy o VAT - przy spełnieniu warunków określonych w art. 13 Ustawy o VAT.

    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad. 1 i 2:
    Na podstawie art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w
    Polsce podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    Polski.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 Ustawy o
    VAT, świadczeniem usług jest każde świadczenie niebędące dostawą, o której mowa w art.
    7.
    W obrocie gospodarczym występują jednak świadczenia natury złożonej, kompleksowej,
    takie które nie dają się w prosty sposób zaklasyfikować do danej kategorii (dostawa
    towarów bądź usługa), bowiem składają się z kilku różnych czynności.
    Tak jest w przypadku umów zawieranych przez Spółkę - gdzie oprócz elementu
    przeniesienia na klienta prawa do rozporządzania towarem (Halą) jak właściciel, występują
    takie elementy jak: wykonanie świadczenia polegającego na stworzeniu koncepcji Hali,
    zaprojektowaniu Hali dostosowanej do indywidualnych potrzeb klienta, przeniesieniu na
    niego praw majątkowych do opracowań, dokumentów i projektu, transport elementów
    Hali do nabywcy oraz - w przypadku Umowy 1 - roboty polegające na montażu elementów
    Hali i posadowieniu jej na nieruchomości.
    Ustawa o VAT nie reguluje zasad opodatkowania świadczeń kompleksowych. W doktrynie,
    orzecznictwie sądów administracyjnych i orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej „TSUE”), a także w interpretacjach wydawanych przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej (dalej „DKIS”) podkreśla się zgodnie, że dla określenia
    skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia z
    kompozycją świadczenia głównego - dominującego, wzbogaconą o świadczenia
    pomocnicze, czy też dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń. Za
    świadczenia odrębne uznaje się świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na
    rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być
    traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też
    nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby
    świadczenia te były uznane za świadczenie złożone.
    Przy czym ocena, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia ze świadczeniem
    kompleksowym, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń, powinna odbywać się w
    oparciu o to, czy wykonywane czynności wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w
    sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie (dla celów podatkowych)
    miałoby sztuczny charakter (por. wyroki TSUE w sprawach C-111/05 Aktiebolaget NN v.
    Skatteverket i C-41 /04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (por. wyroki TSUE z 21 lutego 2008 r. w
    sprawie C-425/06 Part Service srl, z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer
    Property sro, z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV).
    Zgodnie ze stanowiskiem Rzecznik Generalnej wyrażonym w opinii z 22 października 2020
    r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda, a podzielonym przez TSUE w wyroku
    z 4 marca 2021 r. (C-581/19), wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia
    złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji, jeżeli przeciętnemu
    świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za
    istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno
    świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są
    niezbędne dla osiągnięcia jego celu. Ponadto, jeżeli zespół świadczeń i czynności ustala
    cenę łączną, jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia
    złożonego.

    Reasumując, dane świadczenie, na które składa się kilka czynności, może być uznane za
    świadczenie złożone (na potrzeby podatku VAT) w przypadku, gdy czynności składające się
    na to świadczenie mają następujące cechy:
    - elementy świadczenia są tak ściśle powiązane ze sobą, że tworzą jedno świadczenie
      gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby sztuczny charakter,
    - czynności te nie są od siebie niezależne,
    - możliwe jest wyodrębnienie świadczenia głównego, które dla nabywcy stanowi
      podstawowy cel danej transakcji,
    - niektóre czynności mają charakter pomocniczy w stosunku do świadczenia głównego,
      tzn. nie stanowią one celu samego w sobie, ale środek do lepszego skorzystania ze
      świadczenia głównego.
    Zdaniem Wnioskodawcy, czynności przez niego wykonywane na rzecz klienta w ramach
    Umowy 1, a także Umowy 2 nie mogą być traktowane jako odrębne i niezależne, bo z
    punktu widzenia klienta intencją (celem) jest uzyskanie kompleksowego świadczenia,
    tworzącego w sensie gospodarczym jedną całość. W przypadku:
    - Umowy 1 - jest to nabycie zaprojektowanej na indywidualne zamówienie,
      uwzględniającej indywidualne potrzeby, kompletnej, gotowej do użytku konstrukcji,
      wzniesionej (posadowionej) na konkretnej nieruchomości;
    - Umowy 2 - jest to nabycie zaprojektowanych na indywidualne zamówienie,
      uwzględniającej indywidualne potrzeby, elementów konstrukcji, gotowych do
      montażu.
    Ponadto, zarówno w przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2, cena obejmuje całość
    świadczenia. Sposób zapłaty ceny nie stanowi uzasadnienia dla rozdzielenia
    wykonywanych czynności na odrębne świadczenia. Zgodnie z orzecznictwem i
    stanowiskiem organów podatkowych, sposób fakturowania poszczególnych etapów prac
    nie wpływa bowiem na reżim opodatkowania świadczeń kompleksowych.
    W obu powyższych przypadkach (Umowa 1 i Umowa 2) mamy zatem do czynienia ze
    świadczeniem złożonym (kompleksowym), wykonaniem dwóch lub więcej czynności, tak
    ściśle ze sobą powiązanych, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną
    całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Zdarzenie to należy traktować jako
    jednolite świadczenie, w którym kilka elementów trzeba uznać za konstytutywne do
    świadczenia głównego.
    W celu ustalenia skutków w podatku VAT należy więc ustalić charakter wykonywanego
    świadczenia, identyfikując jego dominujące składniki. W świetle ugruntowanego
    orzecznictwa TSUE i stanowiska organów podatkowych o tym, czy w danym przypadku
    będziemy mieć do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem usług, powinien
    przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter dominujący, jeżeli
    elementem dominującym będzie wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do
    rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności będą miały charakter
    pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa
    towarów. Natomiast w przypadku, gdy istotą transakcji będą inne czynności, to mimo że w
    ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona
    traktowana jako świadczenie usług (interpretacje DKIS z 17 października 2024 r., 0114-
    KDIP1-2.4012.330.2024.2.JO i 6 stycznia 2018 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.758.2017.2.BW,
    wyroki TSUE z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen, z 2 maja

    1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg - Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349
    /96 Card Protection Plan Ltd).
    Zdaniem Wnioskodawcy elementem dominującym transakcji zarówno w przypadku
    Umowy 1 jak i Umowy 2 jest element dostawy towaru - klientowi zależy na dostarczeniu
    przez Spółkę konkretnego towaru - zaprojektowanej i wykonanej przez nią gotowej do
    użytku Hali (Umowa 1) lub prefabrykatów Hali (Umowa 2). Elementem dominującym w
    ramach tych transakcji będzie zatem wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do
    rozporządzania nim jak właściciel. Dostawa towaru stanowi zasadniczy cel kupującego, zaś
    pozostałe czynności (zaprojektowanie Hali, przeniesienie na klienta autorskich praw
    majątkowych do projektu, transport, ewentualny montaż) będą miały charakter
    pomocniczy lub uboczny.
    Wartość prefabrykatów Hali stanowi również zasadniczą część wynagrodzenia należnego
    na podstawie Umowy 1.
    Transport i montaż nie są usługami niezależnymi, ich realizacja nie stanowi celu samego w
    sobie, lecz służy do skorzystania ze świadczenia głównego. Transport i montaż są
    usługami pomocniczymi, jednak koniecznymi do wykonania przedmiotu zamówienia.
    Podobnie usługi projektowe.
    W przypadku Umowy 1 klient jest zainteresowany przede wszystkim dokonaniem zakupu
    Hali o określonych parametrach i to jest dla niego podstawowy cel. Usługa montażu nie
    ma racji bytu bez dostawy prefabrykatów Hali. Celem samym w sobie w przypadku
    Umowy 1 nie jest zatem montaż Hali. Nie można więc zaklasyfikować świadczenia
    wykonywanego przez Spółkę w ramach Umowy 1 jako usługi budowlano-montażowej.
    Dodatkowo przemawia za tym fakt, że koszty wytworzenia prefabrykatów Hali znaczenie
    przewyższają koszty ich montażu.
    Podobnie jest z usługą transportu, bowiem w analizowanym świadczeniu nie jest ona
    celem samym w sobie, ale jest związana z zakupionym towarem. Konsekwentnie, usługi
    transportu i montażu Hali są elementami pomocniczymi do świadczenia zasadniczego
    jakim jest dostawa prefabrykatów Hali.
    Tak samo jest z usługą projektową - gdyby klient nie zamierzał zakupić Hali u Spółki, nie
    zleciłby wykonania jej koncepcji i projektu. Usługi te służą jedynie lepszemu dopasowaniu
    świadczenia głównego do jego potrzeb, a tym samym lepszemu jego wykorzystaniu.
    Tym samym wykonywane przez Spółkę świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 i
    Umowy 2 należy kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci dostawy towaru w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT.
    Ad. 3:
    W Ustawie o VAT przewidziano szczególny sposób określania miejsca opodatkowania
    transakcji, której przedmiotem jest dokonanie dostawy towaru wraz z towarzyszącym jej
    montażem. Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT miejscem dostawy towarów, które
    są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez
    dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz jest miejsce, w
    którym towary są instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż
    prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego
    towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Oznacza to, że podatek VAT z tytułu takiej dostawy rozliczany jest w kraju, w którym towar
    jest montowany.
    Szczególny sposób określania miejsca opodatkowania transakcji dotyczy również usług
    związanych z nieruchomościami. Według art. 28e Ustawy o VAT miejscem świadczenia
    usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców,
    pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub
    obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do

    użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania
    i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego,
    jest miejsce położenia nieruchomości. Oznacza to, że podatek VAT rozliczany jest w kraju,
    w którym znajduje się nieruchomość.
    Ustawa o VAT nie definiuje pojęcia usług związanych z nieruchomościami. Do tej kwestii
    odnosi się art. 31a ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L z 2011 r. Nr 77, dalej:
    „Rozporządzenie 282/2011”), w którym określono, że usługi związane z nieruchomościami
    obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z daną
    nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z
    nieruchomością w następujących przypadkach:
    - gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
      usług;
    - gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają na
      celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    W świetle art. 31a ust. 2 Rozporządzenia 282/2011 przykładowy katalog usług, które (w
    szczególności) uznaje się za związane z nieruchomością obejmuje m.in.:
    - wznoszenie budynku na terenie oraz prace budowlane i rozbiórkowe dotyczące
      budynku lub jego części;
    - budowę stałych struktur na terenie, jak również prace budowlane i rozbiórkowe
      dotyczące stałych struktur, takich jak systemy rurociągów gazowych, wodnych,
      kanalizacyjnych i podobnych;
    - instalację lub montaż maszyn lub sprzętu, które po zainstalowaniu lub zamontowaniu
      są uznane za nieruchomość.
    Zdaniem Spółki regulacja art. 28e Ustawy o VAT nie będzie miała zastosowania w
    przypadku wykonywania przez nią świadczeń będących przedmiotem Umowy 1 na rzecz
    klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego prefabrykaty Hali
    zostaną wywiezione do innego kraju UE i tam zmontowane), bo chociaż dostarczona przez
    Spółkę Hala będzie montowana na nieruchomości, to montaż nie jest dominującym
    elementem wykonywanego przez Spółkę świadczenia kompleksowego. Ze wskazanych
    powyżej przyczyn jest nim dostawa towaru. Świadczenie to nie stanowi zatem usługi, a
    więc art. 28e Ustawy o VAT, który odnosi się do usług związanych z nieruchomościami nie
    wyznacza miejsca jego opodatkowania.
    Zdaniem Wnioskodawcy, ustalenie, że w przypadku Umowy 1 mamy do czynienia ze
    świadczeniem kompleksowym w postaci dostawy towaru (z uwagi na to że jego
    dominującym elementem jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel), powoduje, że należy zbadać, czy spełnione są przesłanki do wystąpienia
    dostawy z montażem, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT.
    Przepisy Ustawy o VAT nie definiują pojęcia „montażu” lub „instalacji”, które skutkują
    przesunięciem miejsca świadczenia do państwa, na terytorium którego wykonywany jest
    montaż lub instalacja towarów. Wskazują jedynie, że nie uznaje się za instalację lub
    montaż prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub
    instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem.

    Zgodnie z ugruntowanym w praktyce skarbowej stanowiskiem, przez „proste czynności”
    należy rozumieć działania, umożliwiające funkcjonowanie danego towaru/sprzętu, które
    potencjalny nabywca mógłby wykonać we własnym zakresie. Zatem, za montaż lub
    instalację należy uznać takie czynności, które wymagają specjalistycznej wiedzy i
    umiejętności znanych przede wszystkim dostawcy montowanego lub instalowanego
    towaru/sprzętu (por. interpretacje DKIS z 7 sierpnia 2024 r., 0114-KDIP1-
    2.4012.232.2024.2.GK, 24 września 2021 r., 0112-KDIL1-3.4012.317.2021.2.MR, 6 listopada
    2020 r., 0114-KDIP1-2.4012.299.2020.2.RD).
    Montaż Hali jest skomplikowany - wymaga specjalistycznej wiedzy technicznej i
    umiejętności. Nie polega na prostym ustawianiu towaru w miejscu dla niego
    przeznaczonym.
    Dlatego też, zdaniem Spółki, w przypadku, gdy świadczenia będące przedmiotem Umowy
    1 będą wykonywane przez nią na rzecz klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego
    UE (w wyniku czego prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do innego kraju członkowskiego
    i tam zmontowane), miejsce ich świadczenia i opodatkowania należy ustalić zgodnie z art.
    22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT - w kraju w którym Hala będzie montowana.
    Ad. 4:
    W myśl art. 13 ust. 3 Ustawy o VAT za WDT uznaje się również przemieszczenie przez
    podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego
    przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach
    prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym
    również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na
    terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika.
    Jednocześnie art. 13 ust. 4 pkt 1 Ustawy o VAT stanowi, że przemieszczenia towarów, o
    którym mowa w ust. 3 nie uznaje się za WDT, w przypadku gdy towary są instalowane lub
    montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, dla których miejscem dostawy
    zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT jest terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju, jeżeli towary te są przemieszczane przez tego podatnika
    dokonującego ich dostawy lub na jego rzecz. Transakcja taka nie podlega zatem
    opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.
    Zdaniem Spółki, przemieszczenie przez nią prefabrykatów Hali na terytorium innego niż
    Polska kraju członkowskiego UE w wyniku zawarcia Umowy 1 z klientem z tego innego
    kraju nie stanowi tzw. nietransakcyjnej WDT, o której mowa w art. 13 ust. 3 Ustawy o VAT,
    ponieważ zachodzi wyjątek o którym mowa w art. 13 ust. 4 Ustawy o VAT:
    - świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 wykonywane przez nią na rzecz klienta z
      innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego towar w postaci
      prefabrykatów Hali zostaną wywiezione przez nią do innego kraju członkowskiego i
      tam zmontowane) stanowią tzw. dostawę z montażem, dla której miejscem dostawy
      zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT jest terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju,
    - spełniony jest warunek, że towary te (prefabrykaty Hali) są przemieszczane przez
      podatnika (Spółkę) dokonującego ich dostawy lub na jego rzecz.
    Ad. 5:
    Konsekwencją uznania, że wykonywane przez Spółkę świadczenia będące przedmiotem
    Umowy 2 należy kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci dostawy towaru w

    rozumieniu art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT (za czym argumenty zostały przez Wnioskodawcę
    przedstawione powyżej), jest to, że wykonywanie przez Spółkę tych świadczeń na rzecz
    klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego prefabrykaty Hali
    zostają wywiezione do innego kraju UE) należy uznać za podlegające opodatkowaniu VAT
    w Polsce WDT - w rozumieniu art. 13 ust. 1 i 2 Ustawy o VAT, przy spełnieniu określonych
    w art. 13 warunków, odnoszących się m.in. do nabywcy towarów.
    W myśl art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT przez WDT rozumie się wywóz towarów z terytorium
    kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego
    inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Zgodnie z art. 13 ust. 2 Ustawy o VAT
    przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
    1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwo członkowskiego innym niż
      terytorium kraju;
    2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
    3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem
      podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kroju, niewymienionymi w pkt 1 i 2,
      jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o
      podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą
      przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
    4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym
      niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są
      nowe środki transportu.
    Ponadto, aby uznać daną czynność za WDT, powinny być spełnione łącznie następujące
    przesłanki:
    - doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (czynność
      określona w art. 7 ustawy o VAT),
    - w konsekwencji tej czynności dostawca lub nabywca wywiózł (faktycznie) towar z Polski
      na terytorium innego państwa UE,
    - dostawca nie korzysta z tzw. zwolnienia podmiotowego od VAT (art. 13 ust. 6 Ustawy o
      VAT)
    - przedmiotem dostawy nie są towary, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 10 i 18,
      oraz towary opodatkowane według zasad określonych w art. 120 ust. 4 i 5 (art. 13 ust.
      8 Ustawy o VAT).
    Ponieważ:
    - Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT w Polsce,
    - w wykonaniu Umowy 2 na rzecz klienta z innego kraju UE nastąpi dostawa towaru
      (Hali), nieobjętego wyłączeniem przewidzianym w art. 13 ust. 8 Ustawy o VAT,

    - dojdzie do przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania tym towarem jak
      właściciel,
    - w konsekwencji tej czynności nastąpi wywóz Hali z terytorium Polski na terytorium
      innego kraju UE,
    to gdy nabywcą (klientem) będzie podmiot wskazany w art. 13 ust. 2 pkt 1-3 Ustawy o VAT,
    Spółka powinna zakwalifikować tę transakcję jako WDT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz., 775), zwanej dalej ustawą:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się
      przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w
      zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.Urz. UE L 29 z
      31.01.2020, str. 7, z późn. zm.));
    W myśl art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej [...].
    Jak wskazano w art. 2 pkt 4 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego -
      rozumie się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii
      Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Zatem pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak właściciel.
    Chodzi przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy,
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że usługami są wszelkie
    odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Jednocześnie pod pojęciem usługi
    (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby),
    jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów
    rzeczy).
    Z kolei, w myśl art. 2 ust. 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca - Spółka - jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Prowadzi działalność
    gospodarczą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jednym z kierunków działalności
    Spółki jest produkcja hal magazynowych, namiotowych, hal stalowych i aluminiowych,
    wiat stalowych oraz antresoli magazynowych.
    Spółka zawiera z klientami dwojakiego rodzaju umowy, których przedmiotem jest:
  1) sprzedaż elementów konstrukcyjnych Hali (prefabrykatów) wyprodukowanych przez
    Spółkę na zamówienie klienta, wraz z ich transportem (dostawą) na wskazane miejsce -
    plac budowy - oraz montażem Hali (Umowa 1) bądź;
  2) sprzedaż elementów konstrukcyjnych Hali (prefabrykatów) wyprodukowanych przez
    Spółkę na zamówienie klienta, wraz z ich transportem (dostawą) na wskazane miejsce -
    bez montażu („Umowa 2) - w takich przypadkach montaż Hali jest wykonywany przez
    klienta lub podmiot działający na jego rzecz.
    Zarówno w przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2 Wnioskodawca przeprowadza proces
    inwestycyjny kompleksowo, zaczynając od stworzenia koncepcji Hali uwzględniającej

    indywidualne potrzeby klienta. Hala jest wykonywana według technologii Wnioskodawcy,
    a jej parametry ustalane są z klientem w zawieranej umowie.
    Kolejnym etapem jest przygotowanie projektu konstrukcyjnego Hali oraz przekazanie tej
    dokumentacji klientowi. Zatem przed przystąpieniem do prefabrykacji Hali, projektanci
    Spółki tworzą projekt konstrukcyjny według wymagań klienta. Produkcja elementów
    konstrukcyjnych Hali następuje na podstawie przygotowanej i zaakceptowanej
    dokumentacji projektowej.
    Wnioskodawca w ramach Umowy 1 i Umowy 2 przekazuje kupującemu autorskie prawa
    majątkowe na wszystkich polach eksploatacji w rozumieniu Ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych do przygotowanych przez siebie w trakcie wykonywania umowy
    opracowań, dokumentów i projektów, w szczególności projektu wykonawczego branży
    konstrukcyjnej.
    Następnym etapem jest produkcja elementów konstrukcyjnych Hali (prefabrykacja Hali).
    Prefabrykowane elementy Hali („prefabrykaty”) są transportowane do miejsca
    wskazanego przez klienta. Transport prefabrykatów Hali jest dokonywany na rzecz Spółki
    przez zewnętrznych przewoźników.
    Kolejny etap - montażu na placu budowy - występuje wyłącznie w przypadku Umowy 1.
    Spółka dokonuje montażu Hali u klienta samodzielnie bądź też zleca montaż podmiotom
    zewnętrznym, wykonującym usługę montażu na jej rzecz. Hala jest montowana na
    podłożu przygotowanym przez klienta. W niektórych przypadkach montaż polega na
    trwałym związaniu hali z gruntem, Spółka nie ponosi odpowiedzialności za przygotowanie
    podłoża, w tym elementów umożliwiających trwałe umocowanie hali z gruntem (np.
    fundamentów), ani nie jest recenzentem jakości w zakresie wykonywanych w związku z
    tym prac budowlanych. W razie nieprawidłowego przygotowania podłoża Spółka ma
    prawo wstrzymania montażu Hali do czasu jego poprawy. Z umowy wynika, że kupujący
    zajmie się wszelkimi kwestiami formalno-prawnymi, w tym administracyjnymi i
    budowlanymi związanymi z montażem Hali (w razie potrzeby zapewnia również
    kierownika budowy).
    Zarówno w przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2 wszystkie opisane czynności, wykonywane
    na poszczególnych etapach realizacji zamówienia, są wykonywane na podstawie jednej
    umowy. Jedyna różnica sprowadza się do tego, że w przypadku Umowy 2 w umowie tej nie
    jest przewidziany etap montażu. Spółka faktycznie nie wykonuje takich czynności na rzecz
    klienta ani nie zleca ich wykonania podmiotom trzecim (podwykonawcom) - montażu
    dokonuje sam klient lub zleca go innemu podmiotowi.
    Wynagrodzenie Spółki zostało skalkulowane dla całego świadczenia, czyli obejmuje projekt
    Hali, sprzedaż wykonanych przez Spółkę prefabrykatów, ich transport a w przypadku
    Umowy 1 - również montaż na wskazanym przez klienta placu budowy.
    Hala staje się własnością klienta po zapłaceniu całej ceny na rzecz Spółki.
    Klient jest zainteresowany nabyciem od Wnioskodawcy jednego (złożonego) świadczenia,
    a wszystkie wykonywane przez Wnioskodawcę czynności będą niezbędne do
    zrealizowania celu, w jakim zostaje zawarta umowa.
    W przypadku Umowy 1 intencją nabywcy jest nabycie kompletnej i zamontowanej
    konstrukcji Hali, zaprojektowanej i wykonanej z uwzględnieniem jego specyficznych
    potrzeb, posadowionej na konkretnej, wskazanej przez niego nieruchomości.
    W przypadku Umowy 2 z punktu widzenia klienta celem umowy jest dostarczenie przez
    Wnioskodawcę prefabrykatów Hali, zaprojektowanych i wykonanych z uwzględnieniem
    specyficznych potrzeb klienta.
    Wnioskodawca nie wykonuje usług projektowych jako samoistnego świadczenia,
    wykonanie projektu jest natomiast w każdym przypadku etapem poprzedzającym
    produkcję prefabrykatów i ich dostarczenie do klienta.

    Z perspektywy nabywcy wykonanie projektu, wykonanie i dostawa prefabrykatów Hali
    oraz montaż konstrukcji przez jeden podmiot (sprzedawcę) powodują oszczędność
    środków (osobne zamówienia prawdopodobnie wiązałoby się ze zwiększonym kosztem)
    oraz czasu (realizacja kompleksowego świadczenia przez jeden podmiot przyspiesza
    realizację przedmiotu umowy).
    Spółka nie świadczy samych usług projektowych ani też nie wykonuje prefabrykowanych
    elementów Hali na podstawie dostarczonych przez klientów cudzych projektów, stąd nie
    jest możliwa sytuacja, aby klienci nabyli od podmiotów trzecich same usługi projektowe
    czy też prefabrykowane elementy Hali, w pozostałym zakresie korzystając z oferty Spółki.
    Spółka, jako producent prefabrykowanych elementów Hali w określonej technologii, ma
    możliwość lepszego jej zaprojektowania niż podmioty trzecie nieobeznane z tą
    technologią, zlecanie przez klienta projektu innym podmiotom byłoby więc niecelowe.
    W praktyce Spółka nie spotkała się też z sytuacją, w której klientowi zależałoby na
    samodzielnym odbiorze i transporcie elementów wyprodukowanej przez nią Hali z jej
    magazynu. Stąd nabywanie przez klientów usług transportowych od podmiotów trzecich -
    choć teoretycznie możliwe - nie jest praktykowane. Umowy (1 i 2) przewidują, że to Spółka
    dokonuje transportu do klienta wykonanych przez siebie elementów Hali i jest to
    rozwiązanie racjonalne dla klienta - z racji wygody (brak konieczności angażowania innych
    podmiotów), oszczędności kosztów (niższa cena) i odpowiedzialności Spółki jako dostawcy
    za przewożony do klienta towar.
    Jedynym elementem transakcji, który w praktyce może być pominięty przez klienta - jeśli
    tak wynika z zawartej ze Spółką umowy - jest montaż Hali. Zdarza się to jednak rzadko (są
    to opisane we wniosku Umowy 2), kiedy klient - z wiadomych dla siebie względów -
    decyduje się na montaż dostarczonej przez Spółkę Hali we własnym zakresie lub
    korzystając z usług innych wyspecjalizowanych w świadczeniu tego typu usług podmiotów.
    Czynnością główną (dominującą) w ramach realizacji zarówno Umów 1 jak i Umów 2 jest
    dostawa towaru. Pozostałe czynności stanowią czynności pomocnicze (dodatkowe). W
    przypadku Umów 1 czynnościami pomocniczymi są usługi projektowe, transportowe i
    montaż Hali, a w przypadku Umów 2 są to usługi projektowe i transportowe.
    Elementem dominującym wykonywanych czynności - zarówno w przypadku Umowy 1 jak i
    Umowy 2 - jest dostawa towaru.
    W przypadku Umowy 2 usługa montażu nie występuje, zaś w przypadku Umowy 1 nie jest
    dla klienta celem samym w sobie. Celem tym jest dostawa kompletnego, zdatnego do
    użytku obiektu Hali, dostosowanego do indywidualnych potrzeb klienta, posadowionego
    na wskazanym przez niego terenie, co nie byłoby możliwe bez wyprodukowania przez
    Spółkę i dostarczenia elementów prefabrykowanej Hali.
    Wartość dostarczonych elementów Hali (z uwagi na pracochłonność wykonania, wiedzę
    technologiczną, ogólne zaangażowanie Spółki) znacznie przewyższa wartość pozostałych
    elementów transakcji, w tym usługi montażu.
    W przypadku Umowy 2 z punktu widzenia klienta celem umowy jest dostarczenie przez
    Wnioskodawcę prefabrykatów Hali, zaprojektowanych i wykonanych z uwzględnieniem
    specyficznych potrzeb klienta.
    Dostawa opisanych towarów oraz Usługa montażu będące przedmiotem Umowy 1, w
    ramach tej konkretnej umowy nie mogą być świadczone odrębnie.
    Czynności składające się na wykonanie Umowy 1 i 2 nie mogą być traktowane jako
    odrębne i niezależne, bo z punktu widzenia klienta intencją (celem) jest uzyskanie
    kompleksowego świadczenia, tworzącego w sensie gospodarczym jedną całość. W
    przypadku:

    - Umowy 1 - jest to nabycie zaprojektowanej na indywidualne zamówienie,
      uwzględniającej indywidualne potrzeby, kompletnej, gotowej do użytku konstrukcji,
      wzniesionej (posadowionej) na konkretnej nieruchomości;
    - Umowy 2 - jest to nabycie zaprojektowanych na indywidualne zamówienie,
      uwzględniającej indywidualne potrzeby, elementów konstrukcji, gotowych do
      montażu.
    Zarówno w przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2, cena obejmuje całość świadczenia, a
    Spółka jest rozliczana z wykonania całości umowy, a niej jej poszczególnych elementów.
    Spółka jest rozliczana przez klienta z realizacji całego zadania w sposób kompleksowy, a
    nie z poszczególnych czynności składających się na wykonanie Umowy 1 i 2. Zarówno w
    przypadku Umowy 1, jak i Umowy 2 wszystkie opisane czynności, wykonywane na
    poszczególnych etapach realizacji zamówienia, są wykonywane na podstawie jednej
    umowy. Wynagrodzenie Spółki zostało skalkulowane dla całego świadczenia, czyli
    obejmuje projekt Hali, sprzedaż prefabrykatów wyprodukowanych przez Spółkę, ich
    transport, a w przypadku Umowy 1 - również montaż Hali na wskazanym przez klienta
    placu budowy.
    Udział procentowy czynności składających się na wykonanie Umowy 1 i Umowy 2 w cenie
    całego świadczenia jest uzależniony od wielu czynników, głównie od wielkości Hali,
    materiału z jakiego jest wykonana, wyposażenia dodatkowego oraz miejsca położenia. W
    związku z tym przedmiotowy udział procentowy jest zmienny i waha się w okolicach
    wartości:
    - projekt - do około 10% ceny całego świadczenia;
    - prefabrykacja elementów Hali - do około 60% ceny całego świadczenia;
    - transport - do około 10% ceny całego świadczenia;
    - montaż - do około 30% ceny całego świadczenia.
    Prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w ramach Umowy 1 i umowy 2, powstaje:
    - przy Umowie 1 - z chwilą podpisania przez obie Strony protokołu zdawczo-odbiorczego
      zmontowanej konstrukcji Hali;
    - przy Umowie 2 - z chwilą dostarczenia towaru do klienta.
    Przy tak przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, w pierwszej kolejności, Państwa
    wątpliwości dotyczą ustalenia czy wykonywane przez Spółkę świadczenia będące
    przedmiotem Umowy 1 i Umowy 2 należy do celów podatku VAT kwalifikować jako
    świadczenie kompleksowe w postaci dostawy towaru.
    W tym zakresie wskazać należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu
    widzenia kilka świadczeń, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów
    podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym),
    powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do
    jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia
    głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy
    uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do

    pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność
    traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla
    celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe,
    obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego
    świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności
    głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma
    podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany
    dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP)
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że:
    „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do
    lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v.
    OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał,
    że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być
    uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego
    świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie
    zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do
    czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów
    charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza
    konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20
    wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności)
    dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny
    konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko
    nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny
    (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy
    oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r.
    w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009
    r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z
    dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:
    2009:722, pkt 36-38).
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito-Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „W przypadku
    jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui
    generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w
    której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez
    podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne
    świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał
    ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę
    danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta (22)”.
    Rzecznik Generalna Juliane Kokott w ww. opinii wskazała również, że: „Wskazówką
    świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy
    transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku

    świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle
    orzecznictwa Trybunału, jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie
    elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Rzecznik Generalna
    zauważyła także, że „uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia
    również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych
    świadczeń (31)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej opinię podzielił TSUE w wydanym w
    dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.
    Świadczenie kompleksowe ma zatem miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W konsekwencji powyższego, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Natomiast o tym, czy będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów, czy świadczeniem
    usług, powinien przesądzić element, który w ramach danego świadczenia ma charakter
    dominujący (np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg - Gelting
    Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko
    Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04,
    Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien. Jeżeli elementem
    dominującym w ramach danej transakcji będzie wydanie towaru w celu przeniesienia
    prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności będą miały charakter
    pomocniczy lub uboczny, wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku, gdy istotą
    transakcji będą inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także
    wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.
    Zestawiając powyższe z przedstawionym opisem sprawy należy zgodzić się, że
    wykonywane przez Spółkę świadczenia będące przedmiotem Umowy 1 oraz Umowy 2
    należy do celów podatku VAT kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci
    dostawy towaru.
    W Umowie 1 Spółka zobowiązuje się do zaprojektowania, wykonania, dostarczenia i
    montażu hali. Wszystkie te czynności są objęte jedną umową i jednym wynagrodzeniem.
    Klient nie rozlicza Spółki z poszczególnych etapów, lecz z wykonania całości świadczenia.
    Celem umowy jest uzyskanie kompletnego obiektu hali, dostosowanego do
    indywidualnych potrzeb klienta i posadowionego we wskazanym przez niego miejscu.
    Montaż nie stanowi celu samodzielnego, jest środkiem do realizacji dostawy hali jako
    gotowego produktu.
    Zdaniem Organu, z przedstawionego opisu sprawy wynika wprost, że czynności
    pomocnicze nie mają samodzielnego znaczenia, nie są celem same w sobie. Klient nie
    kupuje projektu, żeby go mieć. Nie kupuje transportu, żeby coś przewieźć, nie kupuje
    również procesu produkcji, żeby coś wytworzyć, ani nie kupuje montażu jako osobnej
    usługi. Kupuje Halę, a żeby ją otrzymać, Spółka musi ją zaprojektować, wyprodukować,
    dostarczyć i zmontować. Te czynności są więc środkiem do osiągnięcia celu głównego,
    którym jest dostawa Hali. Wszystkie czynności poprzedzające przekazanie Hali, takie jak
    projektowanie, produkcja, transport czy montaż, są jedynie środkami do realizacji
    świadczenia głównego, jakim jest dostawa Hali jako towaru. To nie są odrębne
    świadczenia, to etapy techniczne, podporządkowane jednemu celowi gospodarczemu.

    Spółka nie oferuje usług projektowych ani montażowych jako samodzielnych świadczeń.
    Projekt powstaje wyłącznie w związku z produkcją prefabrykatów, a montaż jest
    wykonywany przez Spółkę lub jej podwykonawców tylko w ramach Umowy 1. Klient nie
    ma możliwości nabycia prefabrykatów od innych podmiotów, ponieważ są one
    produkowane w technologii Spółki i zgodnie z jej dokumentacją. Produkcja prefabrykatów,
    choć technicznie niezbędna, nie stanowi samodzielnego świadczenia. Klient nie nabywa
    procesu produkcji, lecz gotowy towar, a wszystkie czynności poprzedzające jego
    przekazanie, w tym projekt, produkcja, transport i montaż, są podporządkowane realizacji
    świadczenia głównego, jakim jest dostawa Hali.
    W przypadku Umowy 2 świadczenie ogranicza się do projektowania, produkcji i dostawy
    prefabrykatów. Klient może samodzielnie zrealizować montaż lub zlecić go innemu
    podmiotowi, jednak nie zmienia to charakteru świadczenia, które nadal polega na
    dostawie towaru. Klient otrzymuje fizyczne elementy hali, zaprojektowane i
    wyprodukowane zgodnie z jego zamówieniem. Projekt, produkcja i transport nie są
    oferowane jako samodzielne usługi, stanowią etapy realizacji dostawy prefabrykatów.
    Prefabrykaty są rzeczami, które można przenieść, sprzedać, dostarczyć. Spółka przekazuje
    klientowi prawo do rozporządzania nimi jak właściciel z chwilą ich dostarczenia., co
    wpisuje się w klasyczną definicję dostawy towaru zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zarówno w Umowie 1, jak i Umowie 2, świadczenie realizowane przez Spółkę prowadzi do
    osiągnięcia jednego celu gospodarczego - dostarczenia hali w formie gotowego obiektu
    lub prefabrykatów przeznaczonych do montażu. Pozostałe czynności są niezbędne do
    wykonania świadczenia głównego, lecz nie mają charakteru samodzielnego. W związku z
    tym świadczenia te należy kwalifikować jako dostawę towaru.
    Tym samym Państwa stanowisko w odniesieniu do pytania 1 i 2 jest prawidłowe.
    Państwa dalsze wątpliwości dotyczą ustalenia czy w przypadku, gdy świadczenia będące
    przedmiotem Umowy 1 będą wykonywane przez Spółkę na rzecz klienta z innego niż
    Polska kraju członkowskiego UE, w wyniku czego prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do
    innego kraju UE i tam zmontowane, miejsce świadczenia i opodatkowania należy ustalić
    zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT.
    W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów, które są instalowane lub
      montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich
      dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - miejsce, w którym towary są
      instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż prostych
      czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru
      zgodnie z jego przeznaczeniem;
    Jednocześnie wskazać należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie
    definiują pojęć „montaż lub instalacja”, niemniej jednak stosownie do cytowanego art. 22
    ust. 1 pkt 2 ustawy, do instalacji lub montażu nie zalicza się prostych czynności
    umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego
    przeznaczeniem. Jako „proste czynności” należy rozumieć działania, umożliwiające
    funkcjonowanie danego towaru/sprzętu, które potencjalny nabywca mógłby wykonać we
    własnym zakresie. Zatem, za montaż lub instalację należy uznać takie czynności, które
    wymagają specjalistycznej wiedzy i umiejętności znanych przede wszystkim dostawcy
    montowanego lub instalowanego towaru/sprzętu. Zgodnie ze „Słownikiem języka
    polskiego PWN”, „montaż” to składanie maszyn, aparatów, urządzeń, itp. z gotowych
    części, zakładanie, instalowanie urządzeń technicznych. Z kolei „instalacja” to montowanie
    gdzieś urządzeń technicznych.
    W świetle tego przepisu kluczowe znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy prostymi
    czynnościami, a rzeczywistym montażem wymagającym specjalistycznych kwalifikacji. Opis
    sprawy przedstawiony przez Spółkę jednoznacznie wskazuje, że montaż Hali nie ma
    charakteru prostych czynności, lecz stanowi złożony proces techniczny.

    Z opisu sprawy wynika, że Prefabrykaty Hali są montowane przez Spółkę lub podmiot
    działający na jej rzecz na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
    Montaż nie polega na prostych czynnościach umożliwiających funkcjonowanie towaru
    zgodnie z jego przeznaczeniem lecz wymaga specjalistycznej wiedzy technicznej,
    kwalifikacji oraz użycia dedykowanego sprzętu, jak bowiem wynika z opisu sprawy,
    montaż Hali wymaga określonych umiejętności, specjalistycznej wiedzy technicznej i
    należy do skomplikowanych. Aby przeprowadzić taki montaż potrzebna jest
    wykwalifikowana kadra, posiadająca uprawnienia do poruszania się specjalistycznymi
    sprzętami np. podnośnik nożycowy, podnośnik koszowy, sztaplarka. Monterzy powinni
    posiadać uprawnienia do pracy na wysokości, a także uprawnienia hakowego i sygnalisty
    (do stawiania konstrukcji niezbędny jest dźwig samojezdny) oraz szkolenia alpinistyczne.
    Podczas skręcania konstrukcji Hali niezbędne jest, aby połączenia były dokręcane z
    odpowiednim momentem siły za pomocą klucza dynamometrycznego (wymóg według
    dokumentacji). W końcowej fazie montażu wymagane są umiejętności dekarskie, aby
    odpowiednio wykończyć detale poszycia ścian i dachu oraz umiejętności posługiwania się
    dedykowanym sprzętem m.in. do zgrzewania plandek/docinania płyt warstwowych.
    Wszystkie powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że montaż Hali nie może zostać
    zakwalifikowany jako prosta czynność techniczna, do której odnosi się art. 22 ust. 1 pkt 2,
    lecz stanowi pełnoprawny montaż o skomplikowanym charakterze.
    W konsekwencji, skoro montaż odbywa się na terytorium innego państwa członkowskiego
    Unii Europejskiej, miejscem świadczenia i opodatkowania dostawy prefabrykatów Hali jest
    miejsce ich montażu, zgodnie z powołanym przepisem ustawy o VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Państwa dalsze wątpliwości dotyczą ustalenia czy w przypadku, gdy świadczenia będące
    przedmiotem Umowy 1 będą wykonywane przez Spółkę na rzecz klienta z innego niż
    Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do
    innego kraju UE i tam zmontowane), w stosunku do wywozu za granicę prefabrykatów
    Hali w takim przypadku transakcja taka nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w
    Polsce i nie ma konieczności wykazywania w deklaracji VAT tzw. nietransakcyjnej WDT.
    Zgodnie z powyższym wskazać należy, że jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    W myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:
    Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą

        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Przywołane przepisy wskazują, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania
    transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas transakcja
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Warunkiem uznania danej dostawy
    towarów (której towarzyszy przemieszczenie z Polski do innego kraju członkowskiego) jako
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jest dokonanie jej na rzecz podmiotu
    zidentyfikowanego na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Natomiast na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,
      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    Powołany art. 13 ust. 3 ustawy rozszerza więc pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów na czynności niemające charakteru czynności dwustronnych (pomiędzy dwoma
    odrębnymi podmiotami), polegające na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z
    Polski do innego kraju Unii Europejskiej, które mają służyć działalności gospodarczej
    podatnika. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy towarów na
    terytorium innego państwa członkowskiego.
    Należy jednak w tym miejscu zauważyć, że z przemieszczeniem towarów w celu
    czasowego używania mamy do czynienia wtedy, gdy podatnik przemieszcza towary
    należące do jego przedsiębiorstwa na terytorium innego niż Polska kraju UE w celu
    świadczenia w tym kraju usług. Przy czym, przemieszczenie towarów powinno się wiązać z
    zamiarem ich powrotnego przywozu na terytorium kraju.
    Przy czym, według art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy:
      Przemieszczenia towarów, o którym mowa w ust. 3, przez podatnika, o którym
      mowa w art. 15, lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów, w przypadku gdy towary są instalowane lub montowane, z próbnym
      uruchomieniem lub bez niego, dla których miejscem dostawy zgodnie z art. 22 ust. 1
      pkt 2 jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jeżeli towary
      te są przemieszczane przez tego podatnika dokonującego ich dostawy lub na jego
      rzecz.
    Stosownie do art. 13 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy ustaną okoliczności, o których mowa w ust. 4, przemieszczenie
      towarów uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    Ww. przepis pełni funkcję zabezpieczającą oznacza, że jeżeli pierwotnie przemieszczenie
    towarów nie zostało uznane za WDT (np. z uwagi na ich montaż w innym kraju UE), lecz
    finalnie montaż nie nastąpił lub zmienił się cel przemieszczenia (np. towary zostały
    sprzedane bez montażu), to wówczas należy uznać, że doszło do wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów.
    W analizowanym przypadku Spółka, będąca czynnym podatnikiem VAT w Polsce, realizuje
    świadczenia wynikające z Umowy 1 na rzecz kontrahenta z innego niż Polska kraju
    członkowskiego Unii Europejskiej. Świadczenie obejmuje dostawę prefabrykatów Hali oraz
    ich montaż na terytorium państwa członkowskiego UE, w którym zlokalizowany jest klient.
    Zgodnie z treścią Umowy 1 oraz przyjętym sposobem realizacji świadczenia, prefabrykaty
    Hali są przemieszczane z Polski do innego kraju UE przez Spółkę (lub na jej rzecz), a
    następnie montowane na miejscu. Tym samym, przemieszczenie towarów następuje w
    celu ich instalacji lub montażu, co oznacza, że spełnione są przesłanki wyłączenia z WDT
    określone w art. 13 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, przemieszczenie prefabrykatów Hali nie stanowi wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ust. 3 ustawy, a tym samym nie podlega
    opodatkowaniu VAT w Polsce. Spółka nie ma obowiązku wykazywania tej operacji jako
    tzw. nietransakcyjnej WDT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.
    Państwa dalsze wątpliwości dotyczą ustalenia czy w przypadku, gdy świadczenia będące
    przedmiotem Umowy 2 będą wykonywane przez Spółkę na rzecz klienta z innego niż
    Polska kraju członkowskiego UE (w wyniku czego prefabrykaty Hali zostaną wywiezione do
    innego kraju UE), należy je kwalifikować jako świadczenie kompleksowe w postaci WDT, o
    której mowa w art. 13 ust. 1 i 2 Ustawy o VAT - jeśli spełnione zostaną warunki wskazane
    w art 13 Ustawy o VAT.
    W ramach Umowy 2 Spółka realizuje dostawę prefabrykatów Hali, które zostaną
    wywiezione z Polski do innego państwa członkowskiego UE. Świadczenie nie obejmuje
    montażu konstrukcji przez Spółkę ani przez podmiot działający na jej rzecz. W związku z
    tym nie znajduje zastosowania art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a miejscem dostawy
    pozostaje terytorium Polski - co oznacza, że przemieszczenie towarów może stanowić
    WDT, o ile spełnione są warunki wskazane w art. 13 ustawy.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, WDT ma miejsce, gdy towary są wywożone z terytorium
    kraju (Polski) na terytorium innego państwa członkowskiego UE w wyniku czynności
    określonych w art. 7 ustawy (czyli m.in. dostawy towarów). Warunkiem uznania transakcji
    za WDT jest, aby:
    - nabywca był podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych w innym państwie członkowskim (art. 13 ust. 2 pkt
      1),
    - dostawcą był podatnik VAT czynny, który nie korzysta ze zwolnienia podmiotowego (art.
      13 ust. 6),
    - nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (art. 7 ustawy o
      VAT),
    - przedmiotem dostawy nie są towary, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 10 i 18,
      oraz towary opodatkowane według zasad określonych w art. 120 ust. 4 i 5 (art. 13 ust.
      8 Ustawy o VAT).
    Z uwagi na charakter świadczenia oraz sposób jego realizacji, należy więc przyjąć, że
    dostawa prefabrykatów Hali - jako czynność polegająca na przeniesieniu prawa do

    rozporządzania towarem - jego fizycznym przemieszczeniu do innego kraju UE, powinna
    zostać zakwalifikowana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, pod warunkiem
    spełnienia wszystkich ustawowych kryteriów wskazanych w art. 13 ustawy o VAT.
    Odpowiadając więc ściśle na Państwa pytanie nr 5, wskazać należy, że w przypadku, gdy
    świadczenia będące przedmiotem Umowy 2 będą wykonywane przez Spółkę na rzecz
    klienta z innego niż Polska kraju członkowskiego UE, w wyniku czego prefabrykaty Hali
    zostaną wywiezione do innego kraju UE, należy je kwalifikować jako świadczenie
    kompleksowe w postaci WDT, o której mowa w art. 13 ust. 1 i 2 Ustawy o VAT, o ile
    spełnione zostaną warunki wskazane w art 13 Ustawy o VAT - w takim przypadku,
    transakcja podlegać będzie opodatkowaniu zgodnie z zasadami właściwymi dla WDT, tj. w
    Polsce.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych..
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.