Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.315.2018.1.EN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-11-16
Teza: czy koszty finansowe dotyczące transakcji forward stanowią koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
Słowa kluczowe: cena; finansowanie; ryzyko; waluta; zabezpieczenie
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku opatrzonym datą 31 lipca 2018 r. (data wpływu do Organu 17 sierpnia 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy koszty finansowe dotyczące transakcji forward związanej z zabezpieczeniem ryzyka:

*   zmian ceny miedzi,
*   zmian kursów walut (zakup waluty EUR – pkt b1 wniosku),
*   zmian kursów walut (sprzedaż/zakup waluty EUR – pkt b2 wniosku),

stanowią koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 17 sierpnia 2018 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy koszty finansowe dotyczące transakcji forward związanej z zabezpieczeniem wskazanego we wniosku ryzyka:

*   zmian ceny miedzi,
*   zmian kursów walut (zakup waluty EUR – pkt b1wniosku),
*   zmian kursów walut (sprzedaż/zakup waluty EUR – pkt b2 wniosku),

stanowią koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą prawną będącą przedsiębiorcą, opodatkowanym w Polsce od całości swoich dochodów. Wnioskodawca zajmuje się produkcją wysokiej jakości emaliowanego, okrągłego drutu nawojowego z miedzi i aluminium, a także drutu „gołego” (bez lakieru). Mając na uwadze duże wahania cen na rynku metali kolorowych oraz wahania kursów walut, Spółka zabezpiecza się poprzez nabywanie instrumentów pochodnych (w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi).

Mianowicie Spółka systematycznie nabywa pochodne instrumenty finansowe jako zabezpieczenie przed dwoma rodzajami ryzyk:

1\. ryzyko zmian ceny miedzi;

w związku z powyższym, Spółka dokonuje zakupu podstawowego surowca do produkcji - miedzi - na warunkach cenowych M, co oznacza średnią miesięczną cenę z notowań na giełdzie w L. (\`(...)\` - LME). Wytworzone z niej produkty (druty) sprzedawane są klientom, w przeważającej mierze na warunkach M-1, co oznacza średnią cenę z notowań na giełdzie w L. z poprzedniego miesiąca.

Wyżej przedstawione warunki cenowe (powszechnie stosowane w tej branży) powodują, że jedynie w sytuacji, w której zakupiony w bieżącym miesiącu surowiec zostanie przetworzony i w całości sprzedany w miesiącu następnym, Spółka nie jest narażona na ryzyko poniesienia straty z tytułu zmiany ceny na LME. Ponieważ w rzeczywistości osiągnięcie tak idealnej sytuacji nie jest możliwe, to celem ograniczenia ryzyka co miesiąc Spółka przygotowuje prognozy produkcji i sprzedaży z wyprzedzeniem na 2 miesiące (w maju na lipiec). Ustalenia wynikające z prognoz służą do zawarcia z bankiem S w \`(...)\` umowy, składającej się z 2-ch etapów. W pierwszym etapie miedź narażona na ryzyko jest sprzedawana przez Spółkę bankowi w cenie M następnego miesiąca, a w drugim etapie odkupywana przez Spółkę w cenie M kolejnego miesiąca. Są to transakcje typu NDF (Nondeliverable Forward). I tak na przykład, w dniu 30 maja 2018 r. została zawarta umowa, w ramach której wpierw odsprzedano bankowi X ton miedzi po cenie czerwcowej (umówionej, gdyż faktyczna nie jest jeszcze znana), a następnie odkupiono tę samą ilość po cenie lipcowej (analogicznej do czerwcowej, tj. umówionej). Celem Spółki jest uzyskanie ceny miedzi, po jakiej według prognozy będzie sprzedawana klientom. W praktyce, na koniec każdego miesiąca na stanie magazynowym pozostaje miedź zakupiona w miesiącu bieżącym po cenie M, a która będzie sprzedana za 2 miesiące w cenie M-1 (nieznanej). Zawarcie transakcji ma na celu wyeliminowanie bądź zminimalizowanie odchyleń między ceną zakupu miedzi, a ceną sprzedaży tego metalu w wyrobie gotowym.

Do rozliczenia transakcji mają zastosowanie faktyczne ceny miedzi z LME. Rozliczenie transakcji z Bankiem S następuje poprzez wpływ środków na rachunek bankowy Spółki, jeśli ta uzyskała dochód na transakcji. Następuje to w okolicznościach, gdy umowna cena sprzedaży przez Spółkę była wyższa niż faktyczna cena M, bądź cena zakupu niższa od M. Kwota ta zaliczana jest do przychodów finansowych. Jeśli wynikiem transakcji dla Spółki jest strata następuje wypływ środków na rzecz Banku S. Strata ma miejsce, jeśli umówiona cena sprzedaży przez Spółkę była niższa niż M, bądź cena zakupu wyższa od M. Rozchód ten kwalifikowany jest jako koszt finansowy. Zarówno przychody jak i koszty stanowią odpowiednio przychody i koszty podatkowe. Zdaniem Spółki, jest to optymalny sposób na zabezpieczenie przyszłej ceny sprzedaży czyli przychodów, a tym samym poziomu należności.

2\. ryzyko walutowe (zmiana kursu wymiany PLN/EUR):

\-b1) zakup waluty EUR;

Około 90% wydatków na zakupy materiałów, surowców i usług Spółka ponosi w walucie EUR. Z kolei struktura przychodów, to około 64% w walucie EUR, a około 36% w złotych polskich. Stąd systematyczny niedobór waluty EUR. Celem ograniczenia niedoboru, Spółka zawiera z Bankiem S w .. transakcje zakupu waluty EUR. Kwota zakupu waluty kalkulowana jest w oparciu o faktury zakupu miedzi, w wysokości 36% ich wartości. Okres na jaki zawierane są kontakty terminowe szacuje się ustalając średni termin płatności klientów w walucie PLN oraz doliczając okres niezbędny do wytworzenia produktów i ich sprzedaży (obecnie jest to 67 dni). Zamierzeniem niniejszej transakcji jest uzyskanie w dniu zapłaty przez klienta w walucie PLN wpływu waluty EUR.

Rozliczenie transakcji następuje poprzez wpływ waluty na rachunek EUR i rozchód waluty PLN, jako wynik przemnożenia kwoty EUR przez umówiony kurs. Jeśli zamknięcie transakcji przebiega w ten sposób, to nie powstają ani przychody ani koszty finansowe. Niemniej jednak zdarzają się sytuacje, kiedy widząc brak środków w PLN w odpowiedniej wysokości, transakcje te zamykane są przez Spółkę z wyprzedzeniem. W tych okolicznościach, finansowe rozliczenie transakcji następuje przez wpływ lub wypływ środków na rachunku złotówkowym. Kwota przychodu lub rozchodu wynika z przemnożenia kwoty w walucie EUR i różnicy między kursem pierwotnie umówionym, a faktycznie zastosowanym. Jeśli kurs w dniu faktycznego zamknięcia transakcji jest wyższy niż w dniu zawarcia transakcji, to następuje wypływ złotówek z rachunku bankowego, co skutkuje rozpoznaniem kosztów finansowych. Jeżeli natomiast mamy do czynienia z wpływem złotówek, to identyfikujemy przychody finansowe. Tak zrealizowane na tych transakcjach przychody jak i koszty zaliczmy do przychodów i kosztów dla celów podatku dochodowego.

\-b2) sprzedaż/zakup waluty EUR;

Spółka dokumentując sprzedaż wyrobów w odrębnej pozycji na fakturze uwidacznia metal, np. ilość i cenę miedzi, a w odrębnej pozycji następuje fakturowanie jej przerobu. Pozycja na fakturze o nazwie „Przerób” oznacza cenę za doprowadzenie zakupionego surowca do postaci wyrobu gotowego. Porównując przychody z tytułu przerobu i koszty z nim związane, Spółka rozpoznaje nadwyżkę przychodów w walucie EUR. Z tego względu Spółka dokonuje sprzedaży i odkupu waluty EUR nawet na 2 lata do przodu. Kalkulacja przepływów w walucie EUR następuje w oparciu o dane budżetowe. Transakcje zawierane są z Bankiem S w \`(...)\` i są to transakcje typu NDF. Na rachunku w walucie EUR w dniu zamknięcia transakcji następuje wpływ i wypływ kwoty EUR w umówionej wysokości. Finansowe rozliczenie transakcji następuje na rachunku złotówkowym. Wpływ waluty w PLN jest równy iloczynowi kwoty w walucie EUR i kursu kupna Banku S, ustalonego w momencie zawierania transakcji. Wypływ złotówek stanowi równowartość kwoty w walucie EUR i kursu sprzedaży waluty EUR Banku S w momencie zamknięcia transakcji. Jeśli wpływ na rachunek bankowy Spółki w PLN jest wyższy od wypływu, to rozpoznajemy przychód finansowy. Jeżeli natomiast wypływ waluty PLN przewyższa wpływ, to Spółka rozpoznaje koszty podatkowe. Zarówno przychody i koszty zrealizowane w wyniku powyższych transakcji Spółka zalicza do przychodów i kosztów podatkowych.

Zdaniem Spółki, wszystkie zawierane transakcje typu forward mają na celu optymalizację przyszłych jej przychodów. Instrumenty pochodne służą więc zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów. Spółka nie zawiera transakcji o charakterze spekulacyjnym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy koszty finansowe dotyczące transakcji forward opisanej w punkcie a) stanu faktycznego (jeśli wynikiem transakcji forward dla Spółki jest strata) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji sprzedaży miedzi przez Spółkę po cenie niższej niż M lub zakupie miedzi po cenie wyższej niż M - stanowią koszty finansowania dłużnego zdefiniowane w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT?
2.  Czy koszty finansowe dotyczące transakcji forward opisanej w punkcie b1) stanu faktycznego (koszty polegające na wypływie złotówek z rachunku bankowego Spółki, jeśli kurs w dniu faktycznego zamknięcia transakcji jest wyższy niż w dniu zawarcia transakcji) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji zakupu waluty EUR wcześniej niż się umówiono i zrealizowaniu tego zakupu po kursie wyższym od umówionego - stanowią koszty finansowania dłużnego zdefiniowane w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT?
3.  Czy koszty finansowe dotyczące transakcji forward opisanej w punkcie b2) stanu faktycznego (koszty polegające na wypływie waluty PLN z rachunku bankowego, która przewyższa wpływ) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji sprzedaży/zakupu waluty EUR po kursie sprzedaży banku wyższym od kursu kupna banku waluty EUR w momencie zawarcia transakcji - stanowią koszty finansowania dłużnego zdefiniowane w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT?

Ad.1

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty finansowe dotyczące transakcji forward opisanej w punkcie a) stanu faktycznego (jeśli wynikiem transakcji forward dla Spółki jest strata) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji sprzedaży miedzi przez Spółkę po cenie niższej niż M lub zakupie miedzi po cenie wyższej niż M - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”).

W myśl przepisu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Jak zaznaczono w stanie faktycznym wniosku, Spółka systematycznie nabywa pochodne instrumenty finansowe jako zabezpieczenie przed dwoma rodzajami ryzyk:

ryzyko zmian ceny miedzi;

ryzyko zmiany kursu walutowego EUR/PLN.

Zdaniem Spółki jest to optymalny sposób na zabezpieczenie przyszłej ceny sprzedaży, czyli przychodów, a tym samym poziomu należności. Transakcje typu forward mają na celu optymalizację przyszłych przychodów Spółki (instrumenty pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów). Spółka nie zawiera transakcji o charakterze spekulacyjnym.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, analizowane koszty finansowe dotyczące transakcji forward nie wypełniają przesłanek uznania ich za koszty finansowania dłużnego. Nie można uznać ich za koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i z korzystaniem z tych środków (w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT), gdyż są ponoszone jedynie w celu zabezpieczenia przed dwoma ww. rodzajami ryzyk. Nie wiążą się w żaden sposób z pozyskaniem finansowania.

Pomimo zamieszczenia w analizowanym przepisie szerokiego katalogu wydatków mogących stanowić koszty finansowania dłużnego (w tym m.in. kosztów zabezpieczenia zobowiązań), aby koszty te mogły zostać uznane za koszty finansowania dłużnego powinny one zostać poniesione w związku zarówno z uzyskaniem, jak i korzystaniem z środków finansowych. W przedmiotowym stanie faktycznym taka sytuacja nie ma miejsca.

Ww. koszty nie stanowią więc kosztów finansowania dłużnego, gdyż nie stanowią kosztów zabezpieczenia zobowiązań i nie są ponoszone w związku z uzyskaniem, jak i korzystaniem ze środków finansowych. Koszty te dotyczą zabezpieczenia należności i przychodów firmy, a więc nie stanowią kosztów zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.

Ad.2

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty finansowe dotyczące transakcji forward opisanej w punkcie b1) stanu faktycznego (koszty polegające na wypływie złotówek z rachunku bankowego Spółki, jeśli kurs w dniu faktycznego zamknięcia transakcji jest wyższy niż w dniu zawarcia transakcji) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji zakupu waluty EUR wcześniej niż się umówiono i zrealizowaniu tego zakupu po kursie wyższym od umówionego - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).

W myśl przepisu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Jak zaznaczono w stanie faktycznym wniosku, Spółka systematycznie nabywa pochodne instrumenty finansowe jako zabezpieczenie przed dwoma rodzajami ryzyk:

1.  ryzyko zmian ceny miedzi;
2.  ryzyko zmiany kursu walutowego EUR/PLN.

Zdaniem Spółki jest to optymalny sposób na zabezpieczenie przyszłej ceny sprzedaży, czyli przychodów, a tym samym poziomu należności. Transakcje typu forward mają na celu optymalizację przyszłych przychodów Spółki (instrumenty pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów). Spółka nie zawiera transakcji o charakterze spekulacyjnym.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, analizowane koszty finansowe dotyczące transakcji forward nie wypełniają przesłanek uznania ich za koszty finansowania dłużnego. Nie można uznać ich za koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i z korzystaniem z tych środków (w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT), gdyż są ponoszone jedynie w celu zabezpieczenia przed dwoma ww. rodzajami ryzyk. Nie wiążą się w żaden sposób z pozyskaniem finansowania.

Pomimo zamieszczenia w analizowanym przepisie szerokiego katalogu wydatków mogących stanowić koszty finansowania dłużnego (w tym m.in. kosztów zabezpieczenia zobowiązań), aby koszty te mogły zostać uznane za koszty finansowania dłużnego powinny one zostać poniesione w związku zarówno z uzyskaniem, jak i korzystaniem z środków finansowych. W przedmiotowym stanie faktycznym taka sytuacja nie ma miejsca.

Ww. koszty nie stanowią więc kosztów finansowania dłużnego, gdyż nie stanowią kosztów zabezpieczenia zobowiązań i nie są ponoszone w związku z uzyskaniem, jak i korzystaniem ze środków finansowych. Koszty te dotyczą zabezpieczenia należności i przychodów firmy, a więc nie stanowią kosztów zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.

Ad.3

Zdaniem Wnioskodawcy, koszty finansowe dotyczące transakcji forward opisanej w punkcie b2) stanu faktycznego (koszty polegające na wypływie waluty PLN z rachunku bankowego, która przewyższa wpływ) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji sprzedaży/zakupu waluty EUR po kursie sprzedaży banku wyższym od kursu kupna banku waluty EUR w momencie zawarcia transakcji - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).

W myśl przepisu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Jak zaznaczono w stanie faktycznym wniosku, Spółka systematycznie nabywa pochodne instrumenty finansowe jako zabezpieczenie przed dwoma rodzajami ryzyk:

1.  ryzyko zmian ceny miedzi;
2.  ryzyko zmiany kursu walutowego EUR/PLN.

Zdaniem Spółki jest to optymalny sposób na zabezpieczenie przyszłej ceny sprzedaży, czyli przychodów, a tym samym poziomu należności. Transakcje typu forward mają na celu optymalizację przyszłych przychodów Spółki (instrumenty pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów). Spółka nie zawiera transakcji o charakterze spekulacyjnym.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, analizowane koszty finansowe dotyczące transakcji forward nie wypełniają przesłanek uznania ich za koszty finansowania dłużnego. Nie można uznać ich za koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i z korzystaniem z tych środków (w rozumieniu art. 15c ust. 12 ustawy o CIT), gdyż są ponoszone jedynie w celu zabezpieczenia przed dwoma ww. rodzajami ryzyk. Nie wiążą się w żaden sposób z pozyskaniem finansowania.

Pomimo zamieszczenia w analizowanym przepisie szerokiego katalogu wydatków mogących stanowić koszty finansowania dłużnego (w tym m.in. kosztów zabezpieczenia zobowiązań), aby koszty te mogły zostać uznane za koszty finansowania dłużnego powinny one zostać poniesione w związku zarówno z uzyskaniem, jak i korzystaniem z środków finansowych. W przedmiotowym stanie faktycznym taka sytuacja nie ma miejsca.

Ww. koszty nie stanowią więc kosztów finansowania dłużnego, gdyż nie stanowią kosztów zabezpieczenia zobowiązań i nie są ponoszone w związku z uzyskaniem, jak i korzystaniem ze środków finansowych. Koszty te dotyczą zabezpieczenia należności i przychodów firmy, a więc nie stanowią kosztów zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl art. 4a pkt 22 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o pochodnych instrumentach finansowych, oznacza to instrumenty finansowe, o których mowa art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1768 ze zm.), instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są niebędące papierami wartościowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy, waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności lub inny instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne z wyłączeniem instrumentów pochodnych, o których mowa w art. 10 rozporządzenia 2017/565.

Są to instrumenty pochodne, ponieważ ich cena (wartość) jest uzależniona od kształtowania się ceny instrumentu, na który opiewają. Cechą konstytutywną pochodnych instrumentów finansowych jest ich oparcie na tzw. instrumentach bazowych, w tym na walutach obcych. Kontrakty terminowe nakładają na inwestora obowiązek rozliczenia ceny (kontrakty nierzeczywiste) lub nabycia instrumentu bazowego (kontrakty rzeczywiste) również wtedy, gdy jego cena nie będzie dla niego korzystna.

Na mocy przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2175; dalej jako: ustawa nowelizująca) nastąpiła nowelizacja przepisów ograniczających wysokość zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów odsetek (kosztów finansowania dłużnego).

W ramach implementacji dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (zwanej dalej: „dyrektywą ATAD”), dokonano modyfikacji przepisów dotyczących tzw. niedostatecznej kapitalizacji (thin cap), tj. przepisów przeciwdziałających nadmiernemu finansowaniu podatników długiem, co skutkuje erozją bazy podatkowej w państwie siedziby spółki (art. 15c i art. 15ca ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Zgodnie ze znowelizowanym art. 15c ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

W myśl art. 15c ust. 3 ww. ustawy, przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.

Koszty finansowania dłużnego to, zgodnie z art. 15c ust. 12 ww. ustawy, wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Jak już wskazano zmiany przepisów w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego, które weszły w życie 1 stycznia 2018 r. są realizacją implementacji dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. (dyrektywa ATAD).

Zgodnie z definicją kosztów finansowania zewnętrznego zawartą w art. 2 pkt 1 dyrektywy ATAD, są nimi: wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym – choć nie tylko – płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu islamskiego, element odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów lub amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w stosownych przypadkach, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek.

Zgodnie z uzasadnieniem do zmian w przepisach: Zakres definicji kosztów finansowania zewnętrznego jest szeroki. Jest on w szczególności szerszy od obecnego zakresu przedmiotowego analogicznych przepisów krajowych, określonego w art. 16 ust. 7b (definicja pożyczki) i art. 15c ust. 8 (definicja odsetek) ustawy o CIT. Obecny zakres wymaga zatem dostosowania (rozszerzenia) do zakresu przewidzianego dyrektywą (uzasadnienie do projektu ustawy zmieniającej, str. 16 i 17).

Zatem z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika, że katalog kosztów finansowania dłużnego obejmuje wszystkie („wszelkiego rodzaju”) obciążenia związane z pozyskaniem finansowania i jest to, katalog otwarty, na co wskazuje choćby zwrot „w szczególności” użyty w tym przepisie.

Podsumowując, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca mając na uwadze duże wahania cen na rynku metali kolorowych oraz wahania kursów walut, zabezpiecza się poprzez nabywanie instrumentów pochodnych (w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi).

Z wniosku wynika, że Spółka systematycznie nabywa pochodne instrumenty finansowe jako zabezpieczenie przed ryzykiem zmian ceny miedzi. Zawarcie transakcji ma na celu wyeliminowanie bądź zminimalizowanie odchyleń między ceną zakupu miedzi, a ceną sprzedaży tego metalu w wyrobie gotowym. Jest to bowiem optymalny sposób na zabezpieczenie przyszłej ceny sprzedaży czyli przychodów, a tym samym poziomu należności. Wszystkie zawierane transakcje typu forward mają na celu optymalizację przyszłych przychodów Spółki. Instrumenty pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów. Wnioskodawca nie zawiera transakcji o charakterze spekulacyjnym.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że ponoszone koszty z tytułu zawieranych kontraktów forward zabezpieczają kluczowe dla działalności Wnioskodawcy transakcje, tj. zakup surowców i sprzedaż towarów. Ponoszone koszty z tytułu zawieranych kontraktów nie są związane z pozyskaniem finansowania zewnętrznego i nie stanowią kosztów finansowania dłużnego. Dotyczą bowiem zabezpieczenia występującego ryzyka zmienności cen miedzi. Tym samym, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, iż transakcje forward (jeśli wynikiem transakcji forward dla Spółki jest strata) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji sprzedaży miedzi przez Spółkę po cenie niższej niż M lub zakupie miedzi po cenie wyższej niż M - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ponadto Spółka systematycznie nabywa pochodne instrumenty finansowe jako zabezpieczenie m.in przed ryzykiem walutowym. Około 90% wydatków na zakupy materiałów, surowców i usług Spółka ponosi w walucie EUR. Z kolei struktura przychodów, to około 64% w walucie EUR, a około 36% w złotych polskich. Stąd systematyczny niedobór waluty EUR. Celem ograniczenia niedoboru, Spółka zawiera z Bankiem S w \`(...)\` transakcje zakupu waluty EUR. Kwota zakupu waluty kalkulowana jest w oparciu o faktury zakupu miedzi, w wysokości 36% ich wartości. Okres na jaki zawierane są kontakty terminowe szacuje się ustalając średni termin płatności klientów w walucie PLN oraz doliczając okres niezbędny do wytworzenia produktów i ich sprzedaży (obecnie jest to 67 dni). Zamierzeniem niniejszej transakcji jest uzyskanie w dniu zapłaty przez klienta w walucie PLN wpływu waluty EUR. Wszystkie zawierane transakcje typu forward mają na celu optymalizację przyszłych przychodów Spółki. Instrumenty pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów. Wnioskodawca nie zawiera transakcji o charakterze spekulacyjnym.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że różnice kursowe dot. zawieranych kontraktów forward zabezpieczają kluczowe dla działalności Wnioskodawcy transakcje, tj. zakup materiałów, surowców i usług. Ponoszone koszty z tytułu zawieranych kontraktów nie są związane z pozyskaniem finansowania zewnętrznego i nie stanowią kosztów finansowania dłużnego. Dotyczą bowiem zabezpieczenia występującego ryzyka zmiany kursu waluty w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tym samym, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, iż koszty finansowe dotyczące transakcji forward opisanej w punkcie b1) stanu faktycznego (koszty polegające na wypływie złotówek z rachunku bankowego Spółki, jeśli kurs w dniu faktycznego zamknięcia transakcji jest wyższy niż w dniu zawarcia transakcji) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji zakupu waluty EUR wcześniej niż się umówiono i zrealizowaniu tego zakupu po kursie wyższym od umówionego - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z wniosku wynika również, że Spółka systematycznie nabywa pochodne instrumenty finansowe jako zabezpieczenie m.in przed ryzykiem walutowym. Spółka dokumentując sprzedaż wyrobów w odrębnej pozycji na fakturze uwidacznia metal, np. ilość i cenę miedzi, a w odrębnej pozycji następuje fakturowanie jej przerobu. Pozycja na fakturze o nazwie „Przerób” oznacza cenę za doprowadzenie zakupionego surowca do postaci wyrobu gotowego. Porównując przychody z tytułu przerobu i koszty z nim związane, Spółka rozpoznaje nadwyżkę przychodów w walucie EUR. Z tego względu Spółka dokonuje sprzedaży i odkupu waluty EUR nawet na 2 lata do przodu. Kalkulacja przepływów w walucie EUR następuje w oparciu o dane budżetowe. Transakcje zawierane są z Bankiem S w \`(...)\` i są to transakcje typu NDF. Wszystkie zawierane transakcje typu forward mają na celu optymalizację przyszłych przychodów Spółki. Instrumenty pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów. Wnioskodawca nie zawiera transakcji o charakterze spekulacyjnym.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że różnice kursowe dot. zawieranych kontraktów forward zabezpieczają kluczowe dla działalności Wnioskodawcy transakcje sprzedaży wyrobów. Ponoszone koszty z tytułu zawieranych kontraktów nie są związane z pozyskaniem finansowania zewnętrznego i nie stanowią kosztów finansowania dłużnego. Dotyczą bowiem zabezpieczenia występującego ryzyka zmiany kursu waluty w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tym samym, za prawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy, iż koszty finansowe dotyczące transakcji forward opisanej w punkcie b2) stanu faktycznego (koszty polegające na wypływie waluty PLN z rachunku bankowego, która przewyższa wpływ) powstałe na skutek faktycznej realizacji (zamknięcia) transakcji sprzedaży/zakupu waluty EUR po kursie sprzedaży banku wyższym od kursu kupna banku waluty EUR w momencie zawarcia transakcji - nie stanowią kosztów finansowania dłużnego zdefiniowanych w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy koszty finansowe dotyczące transakcji forward związanej z zabezpieczeniem wskazanego we wniosku ryzyka:

*   zmian ceny miedzi,
*   zmian kursów walut (zakup waluty EUR – pkt b1 wniosku),
*   zmian kursów walut (sprzedaż/zakup waluty EUR – pkt b2 wniosku),

stanowią koszty finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.