Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1185/08-2/JG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-11-07
Teza: 1. Czy w przypadku zbycia samochodu osobowego kosztem uzyskania przychodu jest niezamortyzowana część środka trwałego stanowiąca różnicę między wydatkami poniesionymi na zakup samochodu, a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem limitu 20.000 euro? To znaczy, czy ustalając koszt własny sprzedaży sprzedanego samochodu osobowego należy wartość początkową pomniejszyć o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przyjętymi stawkami, czy o sumę odpisów uznanych tylko za koszt uzyskania przychodu. Czy ewentualna niezamortyzowana wartość środka trwałego stanowi w całości koszt własny sprzedaży bez uwzględniania limitu? 2. Czy spółka może zmienić stawkę amortyzacyjną dla użytkowanego danego środka trwałego samochodu osobowego, od nowego roku podatkowego z wyższej na niższą tj. z 20% na np. 1 % w skali roku? Czy można dowolnie stosować różne obniżone stawki amortyzacyjne dla poszczególnych samochodów osobowych?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; obniżka (obniżenie); samochód-samochód osobowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16h; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16i

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 21 sierpnia 2008 r. (data wpływu 25 sierpnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   kosztów uzyskania przychodów dotyczących zbycia samochodu osobowego – **jest nieprawidłowe;**
*   obniżenia stawki amortyzacyjnej - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 25 sierpnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w przypadku zbycia samochodu osobowego oraz zmiany (obniżenia) stawki amortyzacyjnej dla użytkowanego środka trwałego (samochodu osobowego).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe oraz stan faktyczny:

Spółka posiada samochody osobowe jako środki trwałe o wartości przekraczającej 20.000 euro przeliczone wg kursu średniego z dnia przekazania środka trwałego do używania. Dokonuje odpisów amortyzacyjnych od samochodu osobowego do wartości 20.000 euro, które stanowią koszty uzyskania przychodu oraz w części powyżej 20.000 euro jako nie stanowiące kosztu podatkowego.

1.  Sprzedała samochód osobowy i jako koszt własny sprzedaży, podatkowo uwzględniła wartość początkową środka trwałego pomniejszoną o sumę dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych do wartości 20.000 euro oraz pozostałą część nie zamortyzowaną stanowiącą koszt uzyskania przychodu bez względu na limit 20.000 euro.
2.  Od nowego roku podatkowego Spółka zamierza zmienić stawkę amortyzacyjną dla innego samochodu osobowego z obecnie przyjętej 20% w skali roku do 1 % w skali roku.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w przypadku zbycia samochodu osobowego kosztem uzyskania przychodu jest niezamortyzowana część środka trwałego stanowiąca różnicę między wydatkami poniesionymi na zakup samochodu, a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem limitu 20.000 euro?

To znaczy, czy ustalając koszt własny sprzedaży sprzedanego samochodu osobowego należy wartość początkową pomniejszyć o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przyjętymi stawkami, czy o sumę odpisów uznanych tylko za koszt uzyskania przychodu. Czy ewentualna niezamortyzowana wartość środka trwałego stanowi w całości koszt własny sprzedaży bez uwzględniania limitu?

2\. Czy spółka może zmienić stawkę amortyzacyjną dla użytkowanego danego środka trwałego samochodu osobowego, od nowego roku podatkowego z wyższej na niższą tj. z 20% na np. 1 % w skali roku? Czy można dowolnie stosować różne obniżone stawki amortyzacyjne dla poszczególnych samochodów osobowych?

Zdaniem Spółki, zgodnie z postanowieniami art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15 lutego 1992 roku (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyłączeniem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 8a, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Powołany w tym przepisie art. 16h ust. 1 pkt 1 stanowi, iż odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Z wyżej wymienionych przepisów zdaniem Spółki wynika, że sprzedając samochód osobowy o wartości powyżej 20.000 euro Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie tego samochodu pomniejszone o dokonane dotychczas odpisy amortyzacyjne do czasu sprzedaży samochodu uznane za koszty podatkowe.

Odnośnie pytania nr 2, Spółka stoi na stanowisku, iż zgodnie z art. 16i ust. 5 zmiana stawki może nastąpić począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego pod warunkiem, że będą to stawki niższe od tych, które wynikają z Wykazu stawek amortyzacyjnych. Spółka nie musi uzasadniać przyczyn obniżenia stawki amortyzacyjnej. Jednocześnie przepisy pozwalają na stosowanie różnych stawek dla poszczególnych samochodów osobowych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje:

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej oraz gdy wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatników musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Związek ten może być natomiast bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu oraz wydatki związane z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa.

Jednocześnie, zgodnie z przytoczonym przepisem, wydatki wymienione przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 – nawet jeżeli zostały poniesione w sposób celowy – nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro przeliczonej na złote według kursu średniego EURO ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia przekazania samochodu do używania. Zgodnie z przywołanym przepisem Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu nie przewyższającej równowartości 20.000 euro.

Natomiast art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy, stanowi że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części, przy czym wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Konstrukcja przedmiotowego przepisu oparta została na założeniu odroczenia w czasie uznania za koszty uzyskania przychodu wydatków na:

1.  nabycie gruntów i prawa użytkowania wieczystego gruntów,
2.  nabycie lub wytworzenie środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych,
3.  ulepszenia zwiększające wartość środków trwałych.

Z powyżej powołanych przepisów wynika, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera pewne ograniczenia dotyczące możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych naliczanych od wartości początkowej samochodów osobowych o większej wartości tj. takich, których wartość początkowa przewyższa równowartość 20.000 euro. Tak więc nie są kosztem podatkowym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 euro, przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłoszonego przez NBP z dnia przekazania samochodu do używania (art. 16 ust. 1 pkt 4). Jednakże wartość odpisów amortyzacyjnych, także tych niestanowiących kosztów uzyskania przychodu trzeba uwzględniać podczas ustalania dochodu ze sprzedaży środka trwałego. Przy sprzedaży środka trwałego kosztem uzyskania przychodu jest bowiem różnica między wartością początkową środka trwałego a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych (art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b). Na sumę odpisów amortyzacyjnych składają się odpisy amortyzacyjne zaliczone do kosztów uzyskania przychodu jak i te niestanowiące kosztów podatkowych (art. 16h ust. 1 pkt 1).

Zatem w momencie sprzedaży samochodu osobowego o wartości początkowej wyższej niż równowartość 20.000 euro jego część niezamortyzowana stanowi koszt podatkowy.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż kosztem uzyskania przychodu dla Spółki w przypadku zbycia samochodu osobowego będzie wartość początkowa samochodu pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne (stanowiące koszt uzyskania przychodu i niestanowiące kosztu uzyskania przychodu).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz stanu faktycznego dotyczącego pytania nr 1 uznaje się za nieprawidłowe.

Odnosząc się do pytania nr 2 zawartego w przedmiotowym wniosku, należy stwierdzić, iż regulacje dotyczące odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zamieszczone są w przepisach art. 16a – 16ł ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Zgodnie z art. 16a ust. 1 pkt 2 tej ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania środki transportu o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych, o których mowa w art. 16a ust. 1. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 3500 zł.

W myśl art. 16h ust. 2 tej ustawy podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Jak wynika z wniosku Podatnika, Spółka dokonała wyboru metody amortyzacji określonej w art. 16i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art.16h ust. 1 pkt 1. W myśl art. 16i ust. 5 podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Cytowany przepis, nie limituje obniżenia stawki amortyzacyjnej, jak również nie wymienia kategorii środków trwałych, w stosunku do których może mieć zastosowanie i warunków, od których spełnienia zależy zastosowanie obniżonej stawki amortyzacyjnej.

Zatem Podatnik może na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obniżyć dla samochodów osobowych stawkę amortyzacyjną wynikającą z Wykazu stawek amortyzacyjnych do 1%. Spółka sama decyduje, czy oraz o jaką wartość obniżyć stawkę amortyzacyjną danego środka trwałego.

Przy czym, jak wskazuje art. 16i ust. 5 ustawy, obniżenia można dokonać dla poszczególnych środków trwałych. Jak wynika z brzmienia tego przepisu, Podatnik ma możliwość dowolnego stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych samochodów osobowych pod warunkiem, że będą to stawki niższe od tych, które wynikają z Wykazu stawek amortyzacyjnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz stanu faktycznego dotyczącego pytania nr 2 uznaje się za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.