Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.247.2025.1.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-08
Teza: Brak zwolnienia dla usług terapii.
Słowa kluczowe: psycholog
zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie opieki
medycznej świadczone w ramach zawodów medycznych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 19-lit. c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c
    ustawy świadczonych przez Panią usług terapii TSR.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 maja 2025 r. (data wpływu
    12 maja 2025 r.).
    Opis stanu faktycznego
    Pani (...) (dalej: Wnioskodawczyni) prowadzi działalność gospodarczą. Jest czynnym
    podatnikiem podatku VAT.

    Jednym z podstawowych zakresów prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności jest
    świadczenie usług z zakresu terapii TSR, czyli Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach.
    Wnioskodawczyni ma 51 lat i 25-letnie doświadczenie w pracy z ludźmi w zakresie
    wsparcia i rozwoju.
    Odbiorcami usług terapeutycznych są osoby, które przeżywają trudności na gruncie
    psychologicznym. Usługi terapeutyczne polegają na zastosowaniu odpowiednich metod i
    narzędzi terapeutycznych TSR m.in. do wspomagania leczenia osób w kryzysie
    emocjonalnym, doświadczających depresji, stanów lękowych, uzależnień, wypalenia
    zawodowego, kryzysów w związku, myśli suicydalnych, zachowań autodestrukcyjnych, a
    także zaburzeń somatycznych, jak i w leczeniu traumy. Większość Klientów jest pod
    nadzorem i w leczeniu psychiatrycznym.
    Wnioskodawczyni nie posiada tytułu zawodowego psychologa ani psychoterapeuty,
    jednakże terapia TSR jest jedną z uznanych metod terapii psychologicznej.
    Pomimo braku tytułu psychologa, Wnioskodawczyni ma wykształcenie pedagogiczne
    (ukończona anglistyka), a także posiada kwalifikacje zawodowe terapeuty TSR
    potwierdzone przez wydany w 2019 r. Certyfikat Terapeuty TSR z (...) oraz certyfikat (...)
    uzyskany w ośrodku (...), tj. w ośrodku (...) w (...) w 2023 r. Od 2020 r. do dzisiaj prowadzi
    szkolenia w roli Trenera Terapii TSR.
    Analogicznie, jak w przypadku osób posiadających tytuł zawodowy psychologa lub
    psychoterapeuty, usługi wykonywane przez Wnioskodawczynię to świadczenie zdrowotne
    w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej, tj. działania służące
    zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne
    wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich
    wykonywania.
    Wnioskodawczyni stale się szkoli w celu ciągłego podnoszenia swoich kwalifikacji.
    Ukończyła kursy terapii Poznawczo - behawioralnej, Schematów oraz Radzenia sobie z
    lękiem i depresją (2020). Ze względu na wybór do pracy metodologii TSR zamierza
    kontynuować kształcenie w tym zakresie w ośrodku (...) w (...).
    Mimo, że terapeuta TSR nie jest regulowanym zawodem medycznym, jak psycholog czy
    psychoterapeuta, stanowi on niewątpliwie zawód medyczny. Potwierdza to również
    sposób ujęcia zawodów medycznych (zawodów ochrony zdrowia) w rozporządzeniu
    Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji
    zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t.j. Dz. U. z
    2018 r. poz. 227 ze zm.), które to zawiera pozycję 229990 „Pozostali specjaliści ochrony
    zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowani” obejmującą właśnie zawody medyczne
    nieuregulowane.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Poniżej odpowiedzi do poszczególnych punktów wezwania, mające na celu uzupełnienie
    szczegółów z zakresu stanu faktycznego:
    I. „Czy jako osoba prowadząca terapie TSR spełnia Pani warunki określone w § 2 pkt 5
    rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń
    gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (Dz. U. z 2019 r.
    poz. 1285 ze zm.)?
    Odpowiedź:
    Wskazany w pytaniu przepis reguluje wymogi formalne do uznania danej osoby za osobę
    posiadającą certyfikat psychoterapeuty, co czyni ten zawód zawodem regulowanym,
    chociaż jest to uregulowanie w ograniczonym zakresie. Przepisy przewidują wymogi
    minimalne, aby dana osoba mogła określać się psychoterapeutą. Zawód ten nie posiada

    jednak własnej ustawy, jak np. zawód psychologa (Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o
    zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz.
    1026) przez co zawód ten jest uregulowany w dość ograniczonym stopniu.
    Pani (...), mimo, że jest terapeutą TSR (tj. stosuje metodę terapii używaną również przez
    psychologów i psychoterapeutów) nie jest psychoterapeutą w rozumieniu wskazanego
    przepisu (co wyjaśnia poniżej). Niemniej jednak usługa w postaci terapii TSR jest usługą
    analogiczną do usług wykonywanych przez osoby posiadające tytuł psychoterapeuty i
    stosujących tą metodę terapii.
    Wskazany w pytaniu przepis pozwala uznać za osobę posiadającą certyfikat
    psychoterapeuty osobę spełniającą łącznie następujące warunki:
    a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub
      magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki, resocjalizacji,
      socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001
      r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz. U. z 2019 r.
      poz. 1026),
    b) ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych
      mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzone metodami o
      udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii humanistyczno-
      doświadczeniowej lub integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub
      psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub systemowej, w wymiarze co najmniej
      1200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie
      oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń
      zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia,
    c) posiada zaświadczenie poświadczające odbycie szkolenia wymienionego w lit. b,
      zakończonego egzaminem przeprowadzonym przez komisję zewnętrzną wobec
      podmiotu kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu
      kształcącego, w szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające certyfikaty
      psychoterapeuty, zwane dalej „certyfikatem psychoterapeuty”;
    Pani (...):
        posiada wykształcenie pedagogiczne (anglistyka oraz pedagogika), ale w stopniu
        licencjatu a nie magistra;
        ukończyła certyfikowane podyplomowe szkolenia z zakresu terapii TSR (której
        skuteczność jest udowodniona naukowo) w wymiarze łącznym 1348 godzin. Jest to
        suma godzin odbytych certyfikowanych szkoleń, a nie jednego szkolenia. Na tą
        sumę składa się 48 godzin potwierdzone certyfikatem (...) z ośrodka (...), 200 godzin
        potwierdzone certyfikatem Terapeuty TSR z Centrum (...) i 1100 godzin
        potwierdzone certyfikatem Trenera - Superwizora TSR z Centrum (...).
    Certyfikaty te nie potwierdzają jednak w swojej treści, że szkolenia te zakończyły się
    egzaminem prowadzonym przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu kształcącego, w
    skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu kształcącego.
    Mając na uwadze brak ukończonych studiów magisterskich, nieuwzględnienie na
    certyfikatach potwierdzenia odbycia egzaminu po szkoleniu oraz brak odbycia szkolenia,
    którego wymiar jednostkowo przekracza 1200 godzin (Pani (...) przekracza ten pułap
    biorąc pod uwagę wszystkie certyfikaty) Pani (...) nie uważa się za psychoterapeutę w
    rozumieniu wskazanego w pytaniu przepisu, ponieważ nie spełnia wymogów formalnych
    przewidzianych tym przepisem.

    Ponadto, z uwagi na wspomniany brak ścisłego określenia zawodu psychoterapeuty i
    występujące od lat wątpliwości prawne w zakresie prawidłowego, pełnego uregulowania
    tego zawodu (w tym brak ustawy wprost regulującej ten zawód), w branży przyjmuje się,
    że psychoterapeutą jest osoba, która ukończyła specjalistyczne szkolenie konkretnie w
    kierunku psychoterapii, a nie jedynie konkretnej metody (np. metody TSR).
    Niemniej jednak Pani (...) jako terapeuta TSR wykonuje zawód, o którym mowa w art. 2
    ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz.
    991, 1675 i 1972), tj. zawód medyczny wykonywany przez osobę legitymującą się
    nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym
    zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Posiada ona pełne, certyfikowane
    przeszkolenie z zakresu terapii TSR potwierdzające jej fachowe kwalifikacje w tej
    dziedzinie.
    Przez fachowe kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności wymaganych do
    udzielania świadczeń zdrowotnych, co potwierdza interpretacja indywidualna z dnia 6
    czerwca 2022 r. (0113-KDIPT1-1.4012.266.2022.2.RG), wydana na tle bardzo zbliżonego
    stanu faktycznego, dotyczącego również terapeuty TSR.
    Terapeuta TSR - w przeciwieństwie do psychologa lub psychoterapeuty - jest zawodem
    medycznym nieuregulowanym, który należy zakwalifikować do pozycji 229990 „Pozostali
    specjaliści ochrony zdrowia gdzie indziej niesklasyfikowani” w rozporządzeniu Ministra
    Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i
    specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.
    227 ze zm.).
    II. Czy jako osoba prowadząca terapie spełnia Pani warunki określone w art. 5 ust. 3
    ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 917)?
    Odpowiedź:
    Z uwagi na fakt, że wskazany w pytaniu drugim art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994
    r. o ochronie zdrowia psychicznego (a w zasadzie punkt 1 tego przepisu, który jako jedyny
    może być rozpatrywany z perspektywy Strony) przewiduje przesłanki bardzo zbliżone do §
    2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń
    gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (Dz.U. z 2019 r.
    poz. 1285 ze zm.) - w tym m. in. wymóg magisterskich studiów, odbycia podyplomowego
    szkolenia w jednostkowym wymiarze ponad 1200 godzin oraz zdania certyfikowanego
    egzaminu - należy stwierdzić, że przesłanki z tego przepisu również nie są spełnione.

## Pytanie

Czy Wnioskodawczyni postępuje prawidłowo stosując względem usług terapii TSR
    zwolnienie przedmiotowe z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy
    VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy VAT, zwalnia się z podatku usługi w zakresie
    opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie
    zdrowia, świadczone w ramach wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w
    art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023
    r. poz. 991, 1675 i 1972).
    W ocenie Wnioskodawczyni, fakt wykonywania usług z zakresu terapii TSR pozwala na
    zakwalifikowanie jej do osób wykonujących zawód medyczny, o których mowa w art. 2 ust.
    1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2022 r. poz.
    633), który to przepis obejmuje m. in. „osoby legitymujące się nabyciem fachowych
    kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie, dziedzinie”.

    Wnioskodawczyni legitymuje się nabyciem fachowym kwalifikacji w zakresie terapii TSR, co
    potwierdzają posiadane przez nią certyfikaty ukończenia kursów i szkoleń dotyczących
    kształcenia zawodowego z zakresu terapeuty TSR.
    Działania Wnioskodawczyni w ramach usług terapii TSR służą zachowaniu, ratowaniu,
    przywracaniu lub poprawie zdrowia - analogicznie jak usługi psychologa czy
    psychoterapeuty.
    Działania Wnioskodawczyni zasadniczo nie różnią się w swoich założeniach niczym od
    działań psychologa. Co więcej, terapia TSR jest jedną z metod stosowanych przez
    psychologów, jak i psychoterapeutów. Należy więc uznać, że Wnioskodawczyni wykonuje
    pracę analogiczną jak psycholog lub psychoterapeuta, ograniczając się wyłącznie do jednej
    ze stosowanych przez tych specjalistów metody.
    Przewidziany w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy VAT warunek, zgodnie z którym
    zwolnione od podatku VAT są usługi opieki medycznej wykonywane w ramach zawodów
    medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej, tj. przez
    osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń
    zdrowotnych oraz osoby legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania
    świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, ma
    na celu zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie do świadczeń
    opieki medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje
    zawodowe.
    Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem zwolnienia od
    podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o odpowiednim poziomie jakości, biorąc
    pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących. Wnioskodawczyni
    niewątpliwie takie wykształcenie zawodowe posiada.
    Tym samym Wnioskodawczyni uważa, że posiada prawo do stosowania zwolnienia z
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy VAT.
    Powyższe potwierdza również interpretacja indywidualna z 2 czerwca 2022 r. (0113-
    KDIPT1-1.4012.266.2022.2.RG), w ramach której Dyrektor KIS stwierdził, że wnioskodawcy
    przysługuje zwolnienie z VAT w ramach świadczonych usług terapii TSR.
    Stan faktyczny tej interpretacji jest bardzo zbliżony do tego objętego niniejszym
    wnioskiem i również dotyczy osoby świadczącej usługi terapii TSR:
    „Jest Pani magistrem pedagogiki o specjalności opiekuńczej i resocjalizacyjnej. Ukończyła
    Pani I i II stopień Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach. Ukończyła Pani wiele szkoleń
    specjalistycznych z zakresu wspomagania klienta i pracy z nim w obszarach kryzysów i
    zaburzeń psychicznych.
    Obecnie jest Pani w procesie certyfikacji pod nadzorem dwóch Superwizorów oraz (...)
    Stowarzyszenia (...) Odbywa Pani regularnie superwizje i interwizje, a także nieustannie
    kontynuuje Pani rozwój osobisty uczestnicząc w kolejnych szkoleniach specjalistycznych
    akredytowanych przez (...) Zdobyte do tej pory kwalifikacje załączyła Pani do wniosku.
    Swoje doświadczenie zawodowe zdobywała Pani wcześniej pracując na stanowisku -
    terapeuta, w Centrum Obsługi Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w (...) Kontynuuje
    Pani tą współpracę”.
    Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego Dyrektor KIS wskazał, że:
    „Świadczone przez Panią usługi terapeutyczne korzystają ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy”.
    W ocenie Wnioskodawczyni nie ma podstaw do odmiennego traktowania sytuacji
    przedstawionej w niniejszym wniosku.
    Warto również przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października
    2013 r. (I FSK 1682/12), dotyczącego psychoanalityków. Wyrok ten potwierdza, że dla

    uznania danej osoby za wykonującą zawód medyczny nie ma znaczenia to, czy dany
    zawód jest zawodem medycznym regulowanym. W wyroku tym wskazano m. in. że:
    „Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej, do którego odwołuje się art.
    43 ust. 1 pkt 19 lit. c u.p.t.u., osobą wykonującą zawód medyczny jest osoba uprawniona
    na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoba
    legitymująca się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w
    określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Jeżeli zatem
    psychoanalitykiem, członkiem P., może zostać osoba, mająca studia wyższe: medyczne,
    psychologiczne lub w szczególnych przypadkach po ukończeniu innego pokrewnego
    kierunku, po nabyciu fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w
    zakresie psychoanalizy (określonych szczegółowo przez P.), za w pełni trafne należy uznać
    stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zawód psychoanalityka jest zawodem medycznym,
    o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o działalności leczniczej, o ile wykonywany
    jest przez psychoanalityka posiadającego fachowe kwalifikacje, czyli stosowny zasób
    wiedzy i umiejętności wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych, zweryfikowane
    w ramach członkowskiej procedury kwalifikacyjnej P”.
    NSA uznał, że pomimo braku regulacji zawodu psychoanalityka, wymaga on posiadania
    określonych kwalifikacji i wykształcenia, przez co jest zawodem medycznym w rozumieniu
    ustawy o działalności leczniczej. Pomimo, że ww. wyrok jest dość stary, uważa Pani, że
    jego tezy zasługują na uwagę i są nadal aktualne.
    NSA wskazał również, że:
    „Tylko zatem gdyby organ podatkowy stwierdził i wykazał, że usługi, świadczone przez
    danego psychoanalityka, niemającego wyższego wykształcenia medycznego lub
    psychologicznego, nie mają takiej samej jakości, biorąc pod uwagę jego kwalifikacje
    zawodowe, jak realizowane w tym zakresie świadczenia psychiatrów czy psychologów lub
    osób wykonujących inne zawody medyczne, może zakwestionować możliwość korzystania
    przez niego ze zwolnienia od podatku od towarów i usług w zakresie świadczonych usług.
    W takim bowiem przypadku, brak stosownych kwalifikacji, przekładający się na brak
    odpowiedniej jakości świadczonych usług psychoanalitycznych, powoduje, że nie zostanie
    spełniona określona w art. 43 ust. 1 pkt 19 u.p.t.u. przesłanka, aby usługi te służyły
    profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia”.
    W ocenie Wnioskodawczyni tezy tego wyroku potwierdzają, że fakt braku uregulowania
    zawodu terapeuty TSR w polskim prawie na zasadach analogicznych, jak psycholog lub
    psychoterapeuta nie ogranicza prawa do stosowania zwolnienia z podatku VAT, ponieważ
    nadal jest to zawód służący wykonywaniu świadczeń zdrowotnych, a Wnioskodawczyni
    posiada odpowiednie kwalifikacje do jego wykonywania co stanowi gwarancję wysokiej
    jakości usług.
    Mając wszystko powyższe na uwadze, Wnioskodawczyni uważa, że ma prawo do
    stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c) ustawy VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienia od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostawy towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, świadczone w ramach
      wykonywania zawodów:
      a) lekarza i lekarza dentysty,
      b) pielęgniarki i położnej,
      c) medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011
        r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2023 r. poz. 991, 1675 i 1972),
      d) psychologa.
    Przepisy art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy zwalniają od podatku wyłącznie usługi w zakresie
    opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie
    zdrowia, nie zwalniają zatem wszystkich świadczeń, które można wykonać w ramach
    działalności leczniczej przez podmioty lecznicze bądź w ramach zawodów medycznych, ale
    tylko te, które służą określonemu celowi. Wszędzie tam, gdzie nie ma bezpośredniego
    związku z leczeniem – nie ma prawa do zastosowania zwolnienia od podatku.
    Przytoczone powyżej przepisy krajowe w zakresie opieki medycznej stanowią
    implementację do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132 ust. 1 lit. b) oraz lit. c)
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
          opieka szpitalna i medyczna oraz ściśle z nimi związane czynności
          podejmowane przez podmioty prawa publicznego lub, na warunkach
          socjalnych porównywalnych do stosowanych w odniesieniu do instytucji
          prawa publicznego, przez szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne oraz
          inne odpowiednio uznane placówki o podobnym charakterze;
          świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i
          paramedycznych, określonych przez zainteresowane państwo członkowskie.
    Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od
    towarów i usług jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek:

        przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług,
        tj. usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu,
        ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, a także
        przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który
        musi być osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarki, położnej,
        psychologa lub inny zawód medyczny w rozumieniu ww. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o
        działalności leczniczej.
    Zatem, powyższe zwolnienie ma charakter podmiotowo-przedmiotowy. Niespełnienie
    chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie od podatku nie znajduje
    zastosowania.
    Należy zauważyć, że definicja opieki medycznej nie została zawarta ani w krajowych, ani
    we wspólnotowych przepisach podatkowych. W tym zakresie należy szukać wyjaśnienia
    tych pojęć w bogatym dorobku orzecznictwa wspólnotowego.
    W odniesieniu do powołanych wyżej przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    ukształtowała się wspólnotowa linia orzecznicza. I tak, w wyroku w sprawie C-106/05 L.u.P.
    GmbH (pkt 27) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że:
      „pojęcia „opieki medycznej” oraz „świadczeń opieki medycznej” (...) odnoszą się do
      świadczeń, które służą diagnozie, opiece oraz, w miarę możliwości, leczeniu chorób
      lub zaburzeń zdrowia”.
    Pojęcie to zdefiniowano również w wyroku w sprawie C-307/01 Peter d ́Ambrumenil (pkt
    57), gdzie podkreślono, że pojęcia świadczenia opieki medycznej nie można interpretować
    w sposób, który obejmuje świadczenia medyczne realizowane w innym celu niż
    postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim to możliwe,
    leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych.
    Analizując przedstawione powyżej regulacje należy zauważyć, że użyte w art. 43 ust. 1 pkt
    19 ustawy pojęcie „usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia” odpowiada określeniom używanym przez
    TSUE „postawienie diagnozy, udzielenie pomocy medycznej oraz w zakresie, w jakim jest
    to możliwe, leczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych”. W pojęciu tym zawierają się
    również usługi medyczne realizowane w celach profilaktycznych (wyrok w sprawie C-212
    /01 Margarete Unterpertinger, pkt 40).
    Należy podkreślić, że ani przytoczone przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady, ani
    orzecznictwo TSUE nie dają podstaw do tego, aby zakresem opieki medycznej
    podlegającej zwolnieniu objąć wszystkie działania medyczne wynikające z procesu
    leczenia. Zatem czynności, których celem nie jest ochrona zdrowia nie mogą być uznane
    za świadczenia opieki medycznej i nie mogą podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i
    usług. Stanowisko takie wynika z wyroku w sprawie C-212/01.
    Ponadto, w przedmiotowym wyroku Trybunał stwierdził, że:
      „(...) to cel usługi medycznej decyduje o tym, czy powinna ona być zwolniona z
      podatku VAT. Dlatego też, jeśli kontekst, w jakim taka usługa jest wykonywana,
      pozwala ustalić, że jej głównym celem nie jest ochrona zdrowia, włączając w to
      utrzymanie lub przywrócenie zdrowia, lecz udzielanie porad wymaganych przed
      podjęciem decyzji wywołujących skutki prawne, zwolnienie nie ma zastosowania do
      takiej usługi”.
    Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia. Jeżeli z kontekstu
    wynika, że jej podstawowym celem nie jest ochrona zdrowia, w tym jego utrzymanie lub
    przywrócenie, lecz raczej udzielenie porady wymaganej przed podjęciem decyzji wiążącej
    się z konsekwencjami prawnymi, to wówczas zwolnienie nie będzie miało zastosowania.

    Wyrażenie „opieka medyczna” dotyczy działalności mającej na celu ochronę zdrowia
    ludzkiego i obejmuje opiekę nad pacjentem. Celem zwolnienia jest ułatwienie ochrony
    zdrowia ludzkiego, która obejmuje diagnozę i badania w celu sprawdzenia czy osoba
    cierpi na jakąś chorobę i jeżeli to możliwe zapewnia jej leczenie. Nie obejmuje diagnozy i
    badania w innym celu. Aby podlegać zwolnieniu świadczenie powinno mieć cel
    terapeutyczny, tym samym liczy się nie charakter usługi, ale jej cel. Jeżeli podstawowym
    celem danego świadczenia nie są diagnoza, opieka, bądź leczenie chorób lub zaburzeń
    zdrowia, świadczenie takie nie podlega zwolnieniu od VAT.
    Ponadto jak zauważył Rzecznik Generalny w sprawie C-262/08 CopyGene A/S:
      „Cel usługi medycznej określa, czy powinna ona korzystać ze zwolnienia; jeżeli z
      kontekstu wynika, że jej głównym celem nie jest ochrona, utrzymanie bądź
      przywrócenie zdrowia, lecz inny cel, to wówczas zwolnienie nie będzie miało
      zastosowania”.
    Zatem zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy, objęte są
    wyłącznie te usługi w zakresie opieki medycznej, które realizują cel związany z profilaktyką,
    zachowaniem, ratowaniem, przywracaniem i poprawą zdrowia. Usługi, które tych celów
    nie realizują nie mogą korzystać z ww. zwolnienia. W związku z tym każdorazowo należy
    poddawać analizie, jaki cel przyświecał danej usłudze świadczonej na rzecz pacjenta. Nie w
    każdym przypadku działania podejmowane na rzecz pacjenta mają na celu zachowanie,
    ratowanie, przywracanie i poprawę jego zdrowia. W przypadku, gdy świadczone usługi nie
    będą związane z ochroną zdrowia i takiego celu nie będą realizować, nie mogą korzystać z
    omawianego zwolnienia.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT usług ważnym jest wykazanie, że celem
    świadczonych usług jest profilaktyka, zachowanie, ratowanie, przywrócenie i poprawa
    zdrowia.
    Precyzując czynności opieki medycznej, których celem jest profilaktyka, zachowanie,
    ratowanie, przywracanie lub poprawa zdrowia, pojęcia te należy interpretować z
    zastosowaniem wykładni językowej.
    „Profilaktyka” to wszelkie działania i środki stosowane w celu zapobiegania czemuś
    niepożądanemu, likwidowanie przyczyn niekorzystnych zjawisk, to działania i środki
    stosowane w celu zapobiegania chorobom. Zatem profilaktyka zdrowotna obejmuje
    działania mające na celu zapobieganie chorobom bądź innemu niekorzystnemu zjawisku
    zdrowotnemu przed jej rozwinięciem, poprzez ich wczesne wykrycie i leczenie. Ma ona
    również na celu zahamowanie postępu lub powikłań już istniejącej choroby, czy też
    zapobieganie powstawaniu niekorzystnych wzorów zachowań społecznych, które
    przyczyniają się do podwyższania ryzyka choroby.
    „Zachowywanie” rozumiane jest jako dochowanie czegoś w stanie niezmienionym,
    nienaruszonym lub niezniszczonym mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności,
    utrzymywanie.
    Interpretując słowo „ratowanie”, należy odwołać się do słów „ratować” i „ratownictwo”.
    Ratować to starać się ocalić, zachować coś, natomiast ratownictwo jest rozumiane jako
    ogół środków i metod ratowania życia ludzkiego i niesienia pomocy w warunkach
    zagrożenia.
    Słowo „przywracać” oznacza doprowadzić coś do poprzedniego stanu, wprowadzić coś na
    nowo, odtworzyć coś w pierwotnej postaci, wznowić, odnowić, sprawić, że ktoś się
    znajdzie w takiej sytuacji, w takim stanie, w jakim był poprzednio. Pojęcie „przywracanie
    zdrowia” oznacza doprowadzenie zdrowia do poprzedniego stanu, sprawienie, że znajdzie
    się ono w takim stanie, w jakim był poprzednio.

    „Poprawa” to zmiana stanu czegoś na lepsze, poprawienie czegoś, poprawianie się,
    polepszanie. Z kolei termin „poprawa zdrowia”, którym posługuje się ustawodawca
    określając zakres zwolnień, zgodnie z wykładnią literalną, oznacza zmianę stanu zdrowia
    na lepsze, poprawienie zdrowia, jego polepszanie.
    Zatem dokonując ustalenia, czy dana usługa medyczna korzysta ze zwolnienia od podatku
    od towarów i usług należy ustalić, czy będzie spełniała wyżej określone warunki.
    Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE wynika, że zwolnienia stanowią
    autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, które służą unikaniu rozbieżności w
    stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich i które
    należy postrzegać w ogólnym kontekście wspólnego systemu podatku VAT (wyrok C-473
    /08 w sprawie Eulitz, pkt 25). Jak również wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości
    UE w swym orzecznictwie: pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art. 13
    VI Dyrektywy (obecnie art. 132 Dyrektywy 2006/112/WE Rady) powinny być
    interpretowane w sposób ścisły, ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady,
    zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa
    świadczona odpłatnie przez podatnika.
    Dokonując oceny przedstawionych okoliczności sprawy należy mieć na względzie zasadę
    wykładni zwolnień, stanowiących w istocie odstępstwo od generalnej zasady
    powszechności opodatkowania podatkiem VAT. Tym samym, wszelkie zwolnienia należy
    interpretować możliwie ściśle i wąsko tak, aby nie doprowadzić do rozszerzenia zwolnień.
    Zatem zbadać należy czy spełnia Pani warunki do zastosowania dla świadczonych usług
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy.
    W świetle przywołanej wyżej regulacji zauważenia wymaga, że warunkiem zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy jest
    spełnienie łącznie dwóch przesłanek:
        przesłanki o charakterze podmiotowym, odnoszącej się do usługodawcy, który
        musi być osobą wykonującą zawód lekarza, lekarza dentysty, pielęgniarki, położnej,
        psychologa lub inny zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o
        działalności leczniczej;
        przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług,
        tj. usług w zakresie opieki medycznej, służących profilaktyce, zachowaniu,
        ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.
    Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    W związku z tym zasadnym jest przeanalizowanie czy usługi terapii TSR są świadczone
    przez Panią w ramach wykonywania zawodów medycznych.
    Wobec tego, należy dokonać oceny, czy w niniejszej sprawie spełniony zostanie warunek
    podmiotowy określony w ww. przepisie, tzn. czy ww. usługi będą świadczone w ramach
    wykonywania zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    działalności leczniczej.
    Przepis art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy, odsyła do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności
    leczniczej, który jednakże nie wymienia wprost zawodów medycznych odsyłając do
    kolejnych uregulowań.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    450) o działalności leczniczej:

      Osoba wykonująca zawód medyczny - osobę uprawnioną na podstawie odrębnych
      przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się
      nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w
      określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności leczniczej:
      Podmiot wykonujący działalność leczniczą - podmiot leczniczy, o którym mowa w art.
      4, oraz lekarza, pielęgniarkę, fizjoterapeutę lub diagnostę laboratoryjnego
      wykonujących zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową, o
      której mowa w art. 5.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy o działalności leczniczej:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają - świadczenie zdrowotne - działania służące
      zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania
      medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących
      zasady ich wykonywania.
    W kwestii ww. zwolnienia wypowiedział się również TSUE, który w wyroku w sprawie C-141
    /00 Ambulanter Pflegedienst Kügler GmbH wskazał, że:
      „zwolnienie przyznane w art. 13 (A) (J) (c) Szóstej Dyrektywy (aktualnie art. 132 ust. 1
      lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady) nie zależy od formy prawnej podatnika
      świadczącego usługi medyczne lub paramedyczne, o których mowa w tym przepisie”.
      Wyjaśnił również: „W dosłownej interpretacji, przepis ten (art. 132 ust. 1 lit. c
      dyrektywy) nie wymaga, by usługi medyczne były świadczone przez podatnika o
      konkretnej formie prawnej, aby objąć je zwolnieniem. Spełnione muszą być tylko
      dwa warunki: musi to obejmować usługi medyczne i muszą one być świadczone
      przez osoby posiadające konieczne kwalifikacje zawodowe” (pkt 27).
    Zatem przewidziany w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej warunek, zgodnie
    z którym świadczenie zdrowotne musi być dokonywane przez osobę, która na podstawie
    odrębnych przepisów uprawniona jest do ich udzielania świadczeń zdrowotnych oraz
    osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń
    zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny, ma na celu
    zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie do świadczeń opieki
    medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe.
    Dlatego nie każde świadczenie opieki medycznej objęte jest zakresem zwolnienia od
    podatku, zwolnienie to dotyczy tylko świadczeń o odpowiednim poziomie jakości, biorąc
    pod uwagę wykształcenie zawodowe osób je wykonujących.
    Przewidziany w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy warunek, zgodnie z którym
    zwolnione od podatku VAT są usługi w zakresie opieki medycznej wykonywane w ramach
    zawodów medycznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności
    leczniczej, ma na celu zapewnienie, aby zwolnienie od podatku było stosowane wyłącznie
    do świadczeń opieki medycznej wykonywanych przez osoby posiadające wymagane
    kwalifikacje zawodowe.
    Zasady wykonywania niektórych zawodów medycznych zostały uregulowane w odrębnych
    aktach prawnych, np. zawód lekarza, pielęgniarki, położnej, ratownika medycznego,
    farmaceuty, felczera czy diagnosty laboratoryjnego. Poza wymienionymi istnieje jeszcze
    spora grupa innych zawodów medycznych, dla których jednak nie zostały określone
    zasady wykonywania w odrębnych przepisach.
    Należy zatem przyjąć, że pojęcie „osoba wykonująca zawód medyczny” obejmuje osoby
    wykonujące zawody, których status jest określony ustawowo, jak i zawody, które nie mają
    na gruncie obowiązującego prawa takiego uregulowania. Pojęcie „wykonywanie zawodu
    medycznego” należy odnieść do osób, które fachowo, stale i w celach zarobkowych
    zajmują się wykonywaniem zajęcia mającego związek z medycyną i które mają

    odpowiednie kwalifikacje. Przez kwalifikacje należy rozumieć zasób wiedzy i umiejętności
    wymaganych do udzielania świadczeń zdrowotnych.
    W świetle § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 19 czerwca 2019 r. w sprawie
    świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (t. J. Dz.
    U. z 2019 r. poz. 1285 ze zm.):
      Osoba posiadająca certyfikat psychoterapeuty oznacza osobę, która spełnia łącznie
      następujące warunki:
      a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub
        magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki,
        resocjalizacji, socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z
        dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym
        psychologów (Dz.U. z 2019 r. poz. 1026),
      b) ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań
        psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia,
        prowadzone metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności
        metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, lub
        poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub
        systemowej, w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła
        podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających
        zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w
        programie tego szkolenia,
      c) posiada zaświadczenie poświadczające odbycie szkolenia wymienionego w lit. b,
        zakończonego egzaminem przeprowadzonym przez komisję zewnętrzną wobec
        podmiotu kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu
        kształcącego, w szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające certyfikaty
        psychoterapeuty, zwane dalej „certyfikatem psychoterapeuty”.
    W myśl § 2 pkt 8 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia:
      Osoba ubiegająca się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty oznacza osobę,
      która spełnia łącznie następujące warunki:
    a) posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub
      magistra po ukończeniu studiów na kierunku psychologii, pedagogiki, resocjalizacji,
      socjologii albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca
      2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów,
    b) posiada status osoby uczestniczącej co najmniej dwa lata w podyplomowym
      szkoleniu w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w
      leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonym metodami o udowodnionej naukowo
      skuteczności, w szczególności metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub
      integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub
      psychodynamicznej, lub systemowej, w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo
      przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań
      psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w
      wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia,
    c) posiada zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący kształcenie oraz pracująca
      pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty.
    Jednocześnie z załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia, stanowiącego wykaz świadczeń
    gwarantowanych realizowanych w warunkach ambulatoryjnych psychiatrycznych i
    leczenia środowiskowego (domowego) oraz warunków realizacji tych świadczeń, wynika,
    że określone świadczenia w zakresie psychoterapii (np. sesja psychoterapii indywidualnej,

    sesja psychoterapii rodzinnej, sesja psychoterapii grupowej, sesja wsparcia
    psychospołecznego) mogą być wykonywane przez osoby ubiegające się o otrzymanie
    certyfikatu psychoterapeuty.
    W świetle przepisów ww. rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu
    opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień, wskazania wymaga, że świadczenie w zakresie
    psychoterapii może wykonywać osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:
        posiada dyplom lekarza lub magistra: psychologii, pielęgniarstwa, pedagogiki,
        resocjalizacjialbo
        spełnienia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o
        zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów,oraz
        ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych
        mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia prowadzonych metodami o
        udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii
        psychodynamicznej, poznawczo-behawioralnej lub systemowej, w wymiarze co
        najmniej 1 200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w
        zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu
        zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia,
        posiada zaświadczenie poświadczające odbycie ww. szkolenia zakończonego
        egzaminem przeprowadzanym przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu
        kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu kształcącego, w
        szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające certyfikaty
        psychoterapeuty, zwanym „certyfikatem psychoterapeuty”.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że nie jest Pani psychoterapeutą w rozumieniu przepisu §
    2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie świadczeń
    gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień. Wskazała Pani, że
    nie uważa się za psychoterapeutę w rozumieniu wskazanego przepisu, ponieważ nie
    spełnia wymogów formalnych przewidzianych tym przepisem. Ukończyła Pani
    certyfikowane podyplomowe szkolenia z zakresu terapii TSR w wymiarze łącznym 1348
    godzin. Na tę sumę składa się 48 godzin potwierdzone certyfikatem (...), 200 godzin
    potwierdzone certyfikatem Terapeuty TSR z (...), 200 godzin potwierdzone certyfikatem
    Terapeuty TSR z Centrum (...) i 1100 godzin potwierdzone certyfikatem Trenera –
    Superwizora TSR z Centrum (...). Posiada Pani wykształcenie pedagogiczne (anglistyka oraz
    pedagogika), ale w stopniu licencjatu, a nie magistra.
    Z wniosku wynika także, że jako osoba prowadząca terapię nie spełnia Pani warunków
    określonych w art. 5 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego.
    Wskazała Pani, że stale się szkoli w celu ciągłego podnoszenia swoich kwalifikacji.
    Ukończyła Pani kursy terapii poznawczo-behawioralnej, schematów oraz radzenia sobie z
    lękiem i depresją. Ze względu na wybór do pracy metodologii TSR, zamierza Pani
    kontynuować kształcenie w tym zakresie w ośrodku (...) w (...).
    Ponadto wskazała Pani, że terapeuta TSR nie jest regulowanym zawodem medycznym, jak
    psycholog czy psychoterapeuta, stanowi on niewątpliwie zawód medyczny. Wskazała Pani,
    że potwierdza to również sposób ujęcia zawodów medycznych (zawodów ochrony
    zdrowia) w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w
    sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej
    stosowania, które to zawiera pozycję 229990 „Pozostali specjaliści ochrony zdrowia gdzie
    indziej niesklasyfikowani” obejmującą właśnie zawody medyczne nieuregulowane.

    Analiza przepisów ww. rozporządzenia w kontekście przedstawionych okoliczności sprawy
    prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do świadczonych przez Pani usług nie został
    spełniony warunek zawarty w ww. rozporządzeniu, tj. posiadanie dyplomu lekarza lub
    magistra: psychologii, pielęgniarstwa, pedagogiki, resocjalizacji. Z przedstawionych przez
    Panią okoliczności nie wynika również, aby spełniała Pani warunki określone w art. 63 ust.
    1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym
    psychologów. Jednocześnie ukończenie przez Panią szkoleń niewątpliwie świadczy o
    posiadaniu określonych umiejętności do ww. usług, ale nie jest to równoznaczne z
    prawem do legitymowania się fachowymi kwalifikacjami pozwalającymi na stwierdzenie,
    że wykonuje Pani zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.
    Samo odbycie licznych szkoleń może świadczyć o posiadaniu określonych umiejętności
    nawet na wysokim poziomie, ale nie jest to równoznaczne z prawem do legitymowania się
    „fachowymi kwalifikacjami” pozwalającymi na stwierdzenie, że dana osoba wykonuje
    zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej. Są to dwie różne kwestie.
    Co innego jest nauczyć się, posiadać wiedzę, praktykę, umiejętność i wykonywać
    określone czynności z zakresu np. zachowania czy ratowania zdrowia, a czym innym
    posiadać kwalifikacje do wykonywania zawodu medycznego. Podkreślić należy, że
    zwolnienie podatkowe obejmuje świadczenie usługi z zakresu opieki medycznej, ale
    wyłącznie wówczas, gdy będzie ono świadczone w ramach wykonywania zawodu
    medycznego. Z kolei ten zawód medyczny musi być regulowany przepisami prawa (przez
    osobę uprawnioną na podstawie przepisów prawa) lub potwierdzony posiadanymi
    fachowymi kwalifikacjami do udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu medycyny czy
    dziedziny medycyny. Jeżeli zatem nie ma żadnej procedury mogącej potwierdzić nabycie,
    posiadanie, zweryfikowanie, potwierdzenie tych kwalifikacji, co pozwoliłoby na uznanie ich
    za uprawniające do wykonywania zawodu medycznego, to nie można przyjąć, że dana
    osoba wykonuje zawód medyczny w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.
    Z wniosku wynika, że z posiadaniem przez Panią zawodu medycznego utożsamia Pani
    samo prowadzenia terapii TSR (terapii skoncentrowanej na rozwiązaniach).
    W przedmiotowej sprawie dokonując oceny, czy spełniony zostanie warunek podmiotowy
    zwolnienia pomocniczo przy ustalaniu kręgu osób wykonujących zawód medyczny należy
    posiłkować się także rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 10 lipca 2023 r. w sprawie
    kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w
    podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz. U. z 2023 poz. 1515), które w
    załączniku zawiera taryfikator kwalifikacyjny pracowników działalności podstawowej.
    Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia przez wyższe wykształcenie medyczne należy
    rozumieć posiadanie tytułu zawodowego nadawanego absolwentom studiów
    prowadzonych w uczelniach medycznych albo innych uczelniach, które prowadzą
    działalność dydaktyczną w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, na kierunku
    przyporządkowanym do dyscypliny nauki medyczne, nauki farmaceutyczne lub nauki o
    zdrowiu. Natomiast przez średnie wykształcenie medyczne – wykształcenie, o którym
    mowa w art. 20 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z
    2023 r. poz. 900), po którego uzyskaniu absolwenci mają kwalifikacje do wykonywania
    zawodów, dla których ministrem właściwym jest minister właściwy do spraw zdrowia.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności
    na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. z 2018 r. poz. 227 ze zm.)
    punktem (229990 zostali sklasyfikowani pozostali specjaliści ochrony zdrowia gdzie indziej
    niesklasyfikowani.
    Z opisu sprawy wynika jednak, że zawód, w ramach którego świadczy Pani usługi
    wskazane we wniosku, nie został dotychczas wpisany do Klasyfikacji zawodów i
    specjalności na potrzeby rynku pracy.
    Wskazania wymaga, że z powołanego powyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 19 ustawy,
    wynika, że dla zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług istotny jest cel

    wykonywanych świadczeń. Ze zwolnienia będą generalnie korzystać tylko te czynności,
    które mają charakter diagnostyczny lub terapeutyczny (leczniczy). Jeśli świadczenie nie
    będzie służyć profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, to
    wówczas nie będzie objęte zwolnieniem podatkowym. W związku z tym każdorazowo
    należy poddawać analizie, jaki cel przyświeca danej usłudze świadczonej na rzecz
    pacjenta. Należy mieć zatem na uwadze fakt, że na podstawie ww. przepisu zwalnia się od
    podatku wyłącznie usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce, zachowaniu,
    ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.
    W związku z powyższym, jakkolwiek usługi objęte zakresem pytania mogą spełniać
    przesłanki do uznania ich za usługi w zakresie opieki medycznej, służące profilaktyce,
    zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, to nie spełnia Pani przesłanki
    podmiotowej do skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy. Z wniosku nie wynika bowiem, aby posiadała
    Pani wykształcenie w dziedzinie nauk medycznych. Wskazała Pani, że ma Pani
    wykształcenie pedagogiczne (anglistyka oraz pedagogika) w stopniu licencjatu, a tym
    samym nie został spełniony warunek zawarty w ww. rozporządzeniu, tj. posiadanie
    dyplomu lekarza lub magistra: psychologii, pielęgniarstwa, pedagogiki, resocjalizacji albo
    spełnienie warunków określonych w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o
    zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów. W uzupełnieniu wniosku
    sama wskazała Pani, że nie spełnia wymogów formalnych dla psychoterapeuty
    określonych w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 19 czerwca 2019 r. w sprawie
    świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień oraz
    warunków określonych w art. 5 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego.
    Zatem, nie kwestionując Pani uprawnień do udzielania świadczeń w zakresie terapii TSR
    nie można jednakże wyłącznie w oparciu o posiadane certyfikaty stwierdzić, że wykonuje
    Pani zawód medyczny.
    Należy bowiem mieć na uwadze, że świadczenie usług wykonywanych przez osobę
    posiadającą kwalifikacje do wykonywania terapii TSR, o ile osoba ta nie legitymuje się
    nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu
    medycyny czy dziedziny medycyny, nie jest świadczeniem w ramach wykonywania
    zawodów medycznych określonych przez ustawodawstwo krajowe.
    Zatem świadczone przez Panią usługi terapii TSR nie korzystają ze zwolnienia od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy, gdyż nie spełniają one podstawowej
    przesłanki podmiotowej umożliwiającej zastosowanie zwolnienia, tj. nie są świadczone
    przez określony ustawą podmiot (nie są świadczone przez osobę posiadającą uprawnienia
    do świadczenia usług w ramach wykonywania zawodu medycznego, o którym mowa w art.
    2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej).
    Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Powołana interpretacja nie stanowi
    źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w niej stanowiska organu
    podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ
    wydający interpretacje jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Jednocześnie wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane
    weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że interpretacje
    indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i

    weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji
    Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
    W konsekwencji, powołana przez Panią interpretacja indywidualna nie może stanowić
    podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.