Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-1079b/14/RS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-03-09
Teza: Obowiązek płatnika w związku z używaniem przez dyrektora handlowego samochodu w celach przejazdu z miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.
Słowa kluczowe: dojazdy; parking-miejsce parkingowe; samochód-samochód służbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 12 listopada 2014 r. (data wpływu 28 listopada 2014 r.), uzupełnionym w dniu 23 lutego 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z używaniem przez Dyrektora Handlowego samochodu w celach przejazdu z miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 23 lutego 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z używaniem przez Dyrektora Handlowego samochodu w celach przejazdu z miejsca parkowania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

We wniosku tym oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca (Spółka Jawna) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Cała sprzedaż jest opodatkowana. W działalności wykorzystywane są samochody.

Jeden z pojazdów to samochód osobowy, o dopuszczalnej masie całkowitej 2080 kg, liczbie miejsc siedzących 5, zakupiony w 2010 r., od którego nie odliczano podatku VAT, ponieważ sprzedaż była zwolniona. Samochód ten wykorzystywany jest przez Dyrektora Handlowego w celu realizacji obowiązków służbowych. Jako miejsce garażowania wskazano miejsce zamieszkania pracownika, bądź też miejsce znajdujące się w pobliżu miejsca zamieszkania.

Do obowiązków służbowych Dyrektora Handlowego należy m. in. realizacja planów sprzedażowych firmy. W tym celu pracownik ten odbywa szereg spotkań z kontrahentami. Miejscem wykonywania pracy jest województwo, i takie miejsce określono w jego umowie o pracę. Dyrektor Handlowy znajduje się w podróży służbowej, gdy wyjeżdża poza województwo. W siedzibie/miejscu prowadzenia działalności Spółki pracownik ten stawia się sporadycznie, gdyż bezzasadna byłaby jego ciągła obecność w biurze Spółki. Większość spraw z innymi pracownikami Spółki, bądź przełożonymi załatwia telefonicznie. Część zadań służbowych jest wykonywana przez pracownika w danym dniu przed wyjazdem do miejsca spotkania/siedziby/miejsca wykonywania działalności Spółki. W celu wykluczenia wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w spółce prowadzony jest „Regulamin w sprawie zasad korzystania z samochodów służbowych” oraz ewidencja przebiegu pojazdu, z której jasno wynika trasa poruszania się tym pojazdem.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do ustalenia przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu wykorzystywania samochodu w celach przejazdu z miejsca parkowania – znajdującego się w miejscu zamieszkania pracownika (Dyrektora Handlowego) lub w bezpośrednim jego pobliżu do miejsca wykonywania obowiązków służbowych (siedziby lub miejsca prowadzenia działalności lub miejsca spotkania z kontrahentem) oraz z miejsca wykonywania obowiązków służbowych do miejsca parkowania?

Zdaniem Wnioskodawcy, przejazdy z miejsca parkowania pojazdu do siedziby/miejsca prowadzenia działalności Spółki lub miejsca spotkania z kontrahentem nie powoduje żadnego przysporzenia majątkowego po stronie pracownika, lecz umożliwia jedynie prawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych. Przydzielenie samochodu służbowego wynika z charakteru pracy na danym stanowisku i tylko takie miejsce parkowania gwarantuje należyte zabezpieczenie samochodu – do którego zobliguje „Regulamin w sprawie zasad korzystania z samochodów służbowych” – § 4, tj. dbałość o powierzone mienie Spółki oraz utrzymanie stałej gotowości do użytkowania samochodu w celu służbowym i osiągnięcie przychodu. Takie parkowanie pojazdu zapewnia Dyrektorowi Handlowemu mobilność i dyspozycyjność. Zatem przejazdy z oraz do miejsca parkowania nie będą generowały przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Art. 11 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r., stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).

W myśl przepisów art. 31 ww. ustawy, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502) – pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle wskazanego wyżej przepisu pracownik dojeżdżający samochodem służbowym z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy (czy też miejsca wykonywania zadania) oraz z siedziby firmy (czy też z miejsca wykonywania zadania) do miejsca zamieszkania – co do zasady – nie uzyskuje przychodu ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało jemu wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami.

Sytuacja taka występuje wówczas, gdy pracodawca nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody użytkowane przez pracowników, bądź gdy wynika to z charakteru zadań służbowych realizowanych przez pracowników.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca (Spółka Jawna) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Cała sprzedaż jest opodatkowana. W działalności wykorzystywane są samochody.

Jeden z pojazdów to samochód osobowy, o dopuszczalnej masie całkowitej 2080 kg, liczbie miejsc siedzących 5, zakupiony w 2010 r., od którego nie odliczano podatku VAT, ponieważ sprzedaż była zwolniona. Samochód ten wykorzystywany jest przez Dyrektora Handlowego w celu realizacji obowiązków służbowych. Jako miejsce garażowania wskazano miejsce zamieszkania pracownika, bądź też miejsce znajdujące się w pobliżu miejsca zamieszkania.

Do obowiązków służbowych Dyrektora Handlowego należy m. in. realizacja planów sprzedażowych firmy. W tym celu pracownik ten odbywa szereg spotkań z kontrahentami. Miejscem wykonywania pracy jest województwo i takie miejsce określono w jego umowie o pracę. Dyrektor Handlowy znajduje się w podróży służbowej, gdy wyjeżdża poza województwo. W siedzibie/miejscu prowadzenia działalności Spółki pracownik ten stawia się sporadycznie, gdyż bezzasadna byłaby jego ciągła obecność w biurze spółki. Większość spraw z innymi pracownikami Spółki, bądź przełożonymi załatwia telefonicznie. Część zadań służbowych jest wykonywana przez pracownika w danym dniu przed wyjazdem do miejsca spotkania/siedziby/miejsca wykonywania działalności Spółki. W celu wykluczenia wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w spółce prowadzony jest „Regulamin w sprawie zasad korzystania z samochodów służbowych” oraz ewidencja przebiegu pojazdu, z której jasno wynika trasa poruszania się tym pojazdem.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przejazdy z miejsca parkowania pojazdu do siedziby/miejsca prowadzenia działalności Spółki lub spotkania z kontrahentem i z powrotem, przydzielonym samochodem służbowym – co, jak wynika z wniosku, jest ściśle związane z charakterem pracy – nie stanowi przychodu dla pracownika ze stosunku pracy, o ile przejazdy te będą odbywać się wyłącznie w celach służbowych.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego przejazdy wykonywane samochodem służbowym przez pracownika służą realizacji planów sprzedażowych firmy co jest związane z koniecznością odbywania szeregu spotkań z kontrahentami a zatem realizacji obowiązków wynikających ze stosunku pracy. W celu wykluczenia wykorzystywania samochodu do celów prywatnych prowadzona jest m.in. ewidencja przebiegu pojazdu.

Ponadto przejazdy z miejsca parkowania pojazdu (zamieszkania pracownika lub w pobliżu miejsca zamieszkania) do siedziby/miejsca prowadzenia działalności Spółki/miejsca spotkania z kontrahentem stanowią realizację celu służbowego, jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki, na ustanowionych przez Wnioskodawcę zasadach – z uwagi na charakter zadań służbowych – stałą gotowość (mobilność) i dyspozycyjność do wykonywania obowiązków służbowych.

Reasumując, należy stwierdzić, że ww. przejazdy pracownika samochodem służbowym – o ile nie służą one jego osobistym celom lecz odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem wartości tego świadczenia nie można zaliczyć do przychodu pracownika ze stosunku pracy. Tym samym z tego tytułu na Wnioskodawcy nie ciążą żadne obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.