Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.524.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Możliwość opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową
(opodatkowanie IP; BOX).
Słowa kluczowe: IP Box
działalność-działalność badawczo-rozwojowa
oprogramowanie
prace-prace badawczo-rozwojowe
ulga-ulga badawczo-rozwojowa (B+R)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności
    intelektualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – 7 i 12 listopada oraz 4
    grudnia 2025 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Od 15 czerwca 2016 r. Wnioskujący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą
    zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Od 1
    października 2022 r. ma zawieszoną działalność gospodarczą, jednak wkrótce ma zamiar
    odwiesić tą działalność i świadczyć osobiście usługi opisane we wniosku. Wnioskodawca
    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w
    świetle art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2021.1128 t.
    j. z dnia 2021.06.24), dalej u.o.p.d.o.f. – ma polską rezydencję podatkową.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskującego jest tworzenie programów
    komputerowych. Wnioskujący nie prowadzi badań naukowych, o których mowa w art. 4
    ust 2 i 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Przy prowadzeniu przez siebie
    działalności ponosi ryzyko gospodarcze wobec nabywców – beneficjentów ostatecznych,
    na rzecz których wykonuje usługi. Nie prowadzi on pełnych ksiąg rachunkowych, a jedynie
    podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Działalność prowadzi w sposób ciągły, zorganizowany i w celu uzyskania przychodu.
    Zlecenia programistyczne realizowane przez Wnioskującego w ramach prowadzonej przez
    siebie działalności gospodarczej otrzymywać będzie najprawdopodobniej od stałego
    nabywcy – Firmy A lub/oraz Firmy B – od jednego lub dwóch nabywców, a przyszłości –
    Wnioskujący ma nadzieję, że od większej ilości zainteresowanych odbiorców jego usług.
    Zatem nabywca/nabywcy (Firma A i Firma B), na rzecz którego Wnioskodawca zamierza
    wystawić faktury sprzedaży będzie ostatecznym beneficjentem – użytkownikiem dzieła. To
    wobec tego ostatecznego beneficjenta Wnioskodawca ponosić będzie odpowiedzialność
    gospodarczą za swoje usługi/dzieła. W niniejszym wniosku wyrażenia: „nabywca”,
    „beneficjent ostateczny”, „beneficjent”, „Firma A i /lub Firma B” to ten sam podmiot, czyli
    odbiorca i jednocześnie nabywca usług/dzieła Wnioskodawcy, to podmiot, który kupuje
    dzieła/utwory od niego. Na co dzień Wnioskodawca będzie bezpośrednio pracować oraz
    kontaktować się z beneficjentem ostatecznym. Beneficjent ten w żaden sposób nie będzie
    uczestniczyć w procesie tworzenia oprogramowania i nie ma wpływu na finalny efekt
    dzieła. Wykonywane przez Wnioskującego prace nie są/nie będą wykonywane pod
    kierownictwem/nadzorem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez beneficjenta.
    Jednakże czasami może okazać się niezbędne uzgodnienie czasu, bądź miejsca realizacji
    zlecenia, ustalenie ostatecznego terminu stworzenia dzieła i wówczas beneficjent
    ostateczny ustala to w porozumieniu z Wnioskodawcą. W związku z tak wykonywaną
    działalnością Wnioskujący ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście
    odpowiedzialności, za jakość i ewentualne wady świadczonych przez siebie usług, jak i
    zmian współtwórców dzieła, niepewności efektu i metod dojścia do umówionego
    rezultatu. Odpowiedzialność w tym zakresie ponosi przed beneficjentem ostatecznym,
    jako firmą, na rzecz której sprzedawane jest dzieło stworzone/współtworzone przez
    Wnioskodawcę. W ekonomii takie ryzyko definiuje się jako możliwość wystąpienia
    wyników odmiennych od założonych celów. Sposób wykonywania dzieła – czynności oraz
    użyte rozwiązania lub narzędzia są wyborem Wnioskującego. Beneficjent po nabyciu praw
    autorskich do dzieła jest właścicielem dzieła i korzysta z niego. Wnioskujący współpracuje
    z innymi kontrahentami – programistami w zakresie m.in. wytwarzania oprogramowania.
    Kontrahenci oznaczają w niniejszym wniosku współtwórców dzieła i mają oni firmy z takiej

    samej lub podobnej branży i wszyscy tworzą wspólne dzieło, za co otrzymują
    wynagrodzenie (w ramach prowadzonych przez siebie działalności gospodarczych) od
    beneficjenta ostatecznego, z którą łączy ich i podobna współpraca. Przy czym podkreślić
    należy, że w żadnym przypadku, tj. w stosunku do żadnego z współtwórców dzieła –
    nabywca – beneficjent ostateczny nie jest firmą nadzorującą czy wpływającą na proces czy
    efekt dzieła. Innymi słowy każdy współtwórca jest niezależny w działaniu, nie podlega
    kontroli przez nikogo, ale jednak ma działać w taki sposób, aby możliwe było stworzenie
    wspólnego i spójnego dzieła, które odpowiada potrzebom beneficjenta ostatecznego.
    Wnioskodawca w swojej firmie nie zatrudnia i nie ma zamiaru (póki, co) zatrudniać
    żadnych pracowników ani zleceniobiorców. Wszystkie prace, jakie wykonuje w ramach
    prowadzonej działalności wykonuje osobiście. W zależności od potrzeby, rodzaju,
    wielkości dzieła współtwórcy (kontrahenci – programiści) tego dzieła uzgadniają zakres
    czynności, jakie każdy z nich będzie wykonywać zgodnie z kompetencjami każdego z nich.
    Osoby współtworzące dzieło są oczywiście adekwatnie wykształcone (mają kierunkowe
    wykształcenie), umiejętności, wiedzę i doświadczenie w wyżej opisanej branży. Każdy z
    współpracowników tworzy cząstkę wspólnego dzieła i każdy z nich sprzedaje w ramach
    prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej swoją cząstkę dzieła odrębnie.
    Wynagrodzenie każdego z nich jest ustalane indywidualnie przez każdego z osobna.
    Wszyscy programiści mają odrębne umowy podpisane z beneficjentami – nabywcami.
    Każdy z współtwórców dzieła jest przedsiębiorcą i wystawia faktury sprzedaży na rzecz
    beneficjenta – nabywcy. Wysokość tych faktur zależy od wynegocjowanej stawki oraz
    stopnia zaangażowania w tworzeniu danego dzieła. Wynagrodzenie Wnioskującego za
    stworzenie utworu, w postaci oprogramowania, ustalane jest w oparciu o zapisy stałej
    umowy współpracy z beneficjentem/beneficjentami. Zgodnie z tym przysługuje
    Wnioskującemu wynagrodzenie zależne od liczby godzin świadczenia poświęconej na
    tworzeniu utworu. To, ile poświęcił czasu na pracę nad utworem jest widoczne w
    programie, na którym Wnioskujący pracuje. Podatnik zapisuje w programie (...) ilość czasu
    poświęconą na opracowanie programu. Zatem Wnioskodawca naliczając swoje
    wynagrodzenie z tyt. pracy nad utworem w danym okresie rozliczeniowym, posiłkuje się
    wyłącznie informacją zapisaną w tych programach i jest ona też dla jego beneficjenta
    dowodem, że wynagrodzenie zostało należycie naliczone. Wnioskodawca będzie też na
    podstawie zapisków w programie (...) odczytywać, ile czasu poświęcił na tworzenie dzieła –
    działalność twórczą, a ile na pozostałe czynności, do których nie ma zastosowania ulga IP
    BOX. Wszystkie umowy jakie będzie zawierał Wnioskujący z beneficjentami – nabywcami
    dzieła będą opierać się na takich samych zasadach pracy tworzenia utworu i takich
    samych zasadach sprzedaży prawa do utworu oraz rozliczania wynagrodzenia za utwór
    /część utworu. Wnioskodawca zamierza współpracować ze wszystkimi możliwymi
    odbiorcami swoich usług (beneficjentami) na tych samych zasadach współpracy, płacy,
    odpowiedzialności, metody tworzenia dzieła itp.
    Każdy współtwórca dzieła jest niezależnym autorem tworzonego dzieła i wprowadza on
    swoje innowacyjne pomysły – autorskie projekty. Wspólnym mianownikiem współpracy
    pomiędzy współtwórcami dzieła jest stworzenie dzieła zgodnego finalnie z oczekiwaniami
    ostatecznego beneficjenta, (który oczekiwania te przekazuje Wnioskującemu osobiście) –
    ma to być program zgodny funkcjonalnie z oczekiwaniami klienta – ma działać tak jak
    klient chciał w założeniu. Cały proces tworzenia tego oraz w jaki sposób i przy pomocy,
    jakich osób lub też narzędzi jest to osiągnięte zależy od samych współtwórców dzieła –
    programistów prowadzących swoje działalności gospodarcze, ponieważ tylko oni mają
    wiedzę i umiejętności specjalistyczne do wykonania dzieła. Są oni niezależni w procesie
    twórczym i nie podlegają żadnej kontroli oraz podległości służbowej. W zależności od
    potrzeby, rodzaju, wielkości pracy współtwórcy (kontrahenci – programiści) tego
    oprogramowania uzgadniają zakres czynności, jakie każdy z nich będzie wykonywać –
    zgodnie z kompetencjami każdego z nich.
    Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
    wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu

    komputerowego nie podlegają ochronie. Autorskie prawa majątkowe do programu
    komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
    trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w
    części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
    wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu
    komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody
    uprawnionego; tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych
    zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian
    dokonała; rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub
    jego kopii.
    Wnioskujący posiada wykształcenie, wiedzę, umiejętności oraz doświadczenie w zakresie
    technologii informatycznych, języków programowania oraz doświadczenie w zakresie
    przygotowywania kompleksowych rozwiązań związanych z tworzeniem oprogramowania.
    Praca Wnioskodawcy polegać będzie na tworzeniu oprogramowania, w tym implementacji
    nowych funkcjonalności (tj. pisanie kodu, testowanie, pisanie tekstów jednostkowych i
    integracyjnych). W ramach swoich prac Wnioskujący otrzymuje od klienta (nabywcy)
    specyfikacje biznesowe bez opisu technicznego, na podstawie, których w ramach
    świadczonych usług badawczo-rozwojowych tworzy i implementuje nowe, autorskie
    funkcjonalności systemów. Korzysta z programów (...).
    Jest to działalność twórcza, która ma na celu tworzenie nowych rozwiązań. Opracowuje
    nowe produkty, procesy niewystępujące dotychczas w praktyce gospodarczej lub tak
    ulepsza już te istniejące produkty, że stają się na tyle innowacyjne, że w znacznym stopniu
    odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących na rynku. Na podstawie zawartej umowy
    z beneficjentem, z chwilą wykonania usługi przenosić/sprzedawać będzie w całości
    nabywcy swoje autorskie prawa majątkowe do stworzonego przez siebie części dzieła
    zawsze w cyklach miesięcznych na podstawie faktury sprzedaży. Wynagrodzenia za
    tworzenie przez Wnioskującego utworu w postaci oprogramowania komputerowego
    wyglądają w ten sposób, że wynagrodzenie obejmuje w znacznie przeważającej części za
    przeniesienia praw autorskich do programu komputerowego, którego Wnioskujący jest
    autorem/współautorem. Pozostałe znacznie mniejsze przychody osiągane są z udział w
    rekrutacjach (przeprowadzanie rozmów technicznych z kandydatami), pomoc w
    ofertowaniu dla potencjalnych klientów, niektóre spotkania z klientem (prezentacja
    rezultatów pracy przez inne zespoły, spotkania dotyczące informacji ogólnofirmowych
    (planów kwartalnych itp.) – za te czynności Wnioskodawca wynagradzany jest godzinowo
    w oparciu o swoje oświadczenie o ilości godzin przepracowanych na te czynności.
    Wynagrodzenie za tworzenie oprogramowania wynagradzane jest również godzinowo.
    Zgodnie ze stałą umową o współpracę między Wnioskującym a beneficjentem (stroną
    umowy) zgodnie postanawiają, iż z chwilą wykonania usługi Wnioskujący przenosi w
    całości na nabywcę, bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń woli lub
    dodatkowych umów autorskie prawa majątkowe do utworów, jakie zostały przez niego
    wytworzone w danym okresie rozliczeniowym – w tym prawa zależne i pokrewne, bez
    ograniczeń czasowych i terytorialnych. Jednocześnie Wnioskodawca zobowiązuje się do
    niewykonywania swoich osobistych praw autorskich, jeśli związane z nimi autorskie prawa
    majątkowe zostały przeniesione na stronę umowy – nabywcę. Przeniesienia autorskich
    praw majątkowych obejmuje pola eksploatacji Utworów wymienionych w art. 50 i 74
    Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wynagrodzenie za przeniesienie
    praw oraz udzielenie upoważnień określonych w niniejszym paragrafie będzie zawarte w
    wynagrodzeniu.
    Zapis umowy: strony zgodnie postanawiają, że z chwilą wykonania usługi Wnioskodawca
    przenosi, bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń woli, autorskie prawa
    majątkowe, strony rozumieją w ten sposób, że prawa te przekazywane są co miesiąc
    cząstkowo na podstawie czasu poświęconego na tworzeniu utworu. Jeżeli zatem w
    miesiącu rozliczeniowym Wnioskujący poświęcił np. 10 godzin pracy na tworzeniu

    konkretnego utworu (i za 10 godzin naliczył sobie wynagrodzenie), a w chwili przekazania
    gotowego oprogramowania widać (Wnioskujący ewidencjonuje to w programie), że
    Wnioskodawca poświęcił mu łącznie np. 60 godzin to znaczy, że naliczając wcześniej
    wynagrodzenie za 10 godzin przekazał jednocześnie prawo do 1/6 części swoich praw
    autorskich do utworu. Takie rozwiązanie jest satysfakcjonujące dla obu stron, gdyż
    minimalizuje biurokrację między partnerami – nie trzeba tworzyć dodatkowych
    protokołów, każdorazowych umów o zbywanych prawach, a kwestia dowodowa ile praw
    do utworu przekazano jest prosta, gdyż jest zawsze gotowa – ilość czasu, jaki
    Wnioskodawca poświęca na tworzenie programu jest automatycznie zapisywana w
    programie, na którym cały czas pracuje.
    Na fakturze sprzedaży Wnioskujący zamierza wyodrębniać wynagrodzenie za prace
    programistyczne – tworzenie oprogramowania w jednej pozycji oraz w osobnej pozycji za
    pozostałe usługi, które nie będą pracami rozwojowymi – nie będą służyć tworzeniu utworu
    i nie będzie stosowana do niech ulga IP BOX.
    Wnioskujący realizuje projekty programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb
    kontrahenta – beneficjenta ostatecznego, poprzez planowanie i implementację –
    wdrożenie jest to kompleksowe stworzenie gotowego do użytkowania dzieła. Tworzone
    oprogramowania przez Wnioskodawcę opierają się na indywidualnych, autorskich
    pomysłach i obejmuje zaprojektowanie algorytmu, przeprowadzanie testów, tworzenie
    specyfikacji, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację,
    modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych.
    Wszystkie wyżej wymienione czynności są każdorazowo niepowtarzalne i dedykowanie
    wyłącznie konkretnemu zleceniu/potrzebie klienta – ostatecznego beneficjenta tych usług,
    są „szyte na miarę”. Czynności tworzenia oprogramowania nigdy nie można nazwać
    działaniami obejmującymi rutynowe i okresowe zmiany do produktów, procesów lub
    usług. Oprogramowanie, które tworzy Wnioskujący nie jest nigdy efektem pracy, która
    wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych i
    której rezultat da się z góry określić i przewidzieć, jako mające charakter powtarzalny.
    Podkreślić należy, że nie jest możliwe zastosowanie szablonów: projektowania algorytmu,
    przeprowadzania testów, tworzenia specyfikacji, tworzenia kodu źródłowego oraz
    tworzenia weryfikacji, modyfikacji i udoskonalania kodów, są to czynności przy każdym
    projekcie niepowtarzalne i unikatowe za każdym razem tworzone indywidualnie w inny
    sposób i zupełnie inne. Czynności te można w skrócie, dla lepszego zobrazowania,
    porównać do procesu tworzenia obrazu przez malarza, tj. musi on zawsze zebrać
    informacje o potrzebie klienta, następnie przygotować sobie płótno, odpowiednie farby,
    zbór odpowiednich pędzli, mieć stosowną wiedzę oraz umiejętności, warsztat i oczywiście,
    co najważniejsze mieć ogólny pomysł na dzieło – obraz. Twórca może również korzystać z
    pomocy innych osób, które mogą mieć określone zadania np. stworzenie autorskiej ramy
    obrazu lub wytworzenie konkretnego kawałka/części obrazu. Przy czym mogą to być
    osoby niezależne (niezatrudnione przez artystę), a wynagradzane przez Zlecającego
    wykonanie dzieła. To, kiedy, w jaki sposób Wnioskujący będzie pracować nad dziełem
    /utworem jest sprawą indywidualną – najważniejszy jest finalny efekt, czyli powstałe
    dzieło, aby odpowiadało potrzebom klienta. Tak i w twórczości Wnioskodawcy można
    zauważyć pewne ramy etapów tworzenia dzieła, które są konieczne do zaistnienia
    finalnego produktu – dzieła. Ekspercka wiedza oraz doświadczenie programistów,
    techników informatycznych pozwalają na opracowanie i wdrażanie całkowicie nowych lub
    znacznie ulepszonych technologicznie rozwiązań dla kontrahentów. Także i
    Wnioskodawca korzystać będzie przy tworzeniu dzieła z pomocy innych programistów
    często ze względu na rozmach dzieła oraz specjalistyczną wiedzę każdego z współtwórców
    dzieła. Realizowane przez Wnioskującego prace w zakresie rozwoju oprogramowania mają
    charakter twórczy i innowacyjny, gdyż poprzez łączenie i wykorzystanie dostępnych
    zasobów wiedzy i umiejętności w zakresie technologii informatycznych, tworzone są
    zupełnie nowe elementy oprogramowania, które mają sprostać wymogom rynku, klientów
    oraz postępowi technologicznemu. Oprogramowanie staje się jednocześnie nowym

    produktem Wnioskodawcy, które (po przejściu odpowiednich testów technicznych i
    technologicznych) następnie przekazywane jest kontrahentom, w zamian za
    wynagrodzenie, jako sprzedaż praw autorskich.
    Każde otrzymane przez Wnioskodawcę zlecenie wykonania dzieła jest/będzie innowacyjne
    – nie ma podobnego na rynku, dlatego też należy go stworzyć. Nowego i innowacyjnego
    oprogramowania nie można stworzyć metodą kopiuj-wklej. Tworzenie nowego
    oprogramowania jest na tyle skomplikowanym procesem, że wymaga każdorazowo
    specjalistycznej wiedzy, umiejętności i doświadczenia. Dlatego też, wytwarzane przez
    Wnioskodawcę oprogramowania oparte jest na indywidualnych, autorskich pomysłach,
    które obejmują m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność programowania (tworzenia
    kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań
    programistycznych.
    Prowadzone prace, to prace koncepcyjne, mające na celu rozwiązywanie problemów
    algorytmicznych, a ostatecznie wyrażenie rozwiązania w postaci kodu napisanego w
    języku programowania. Efektem prac Wnioskującego będzie zatem tworzenie
    innowacyjnych w skali jego działalności gospodarczej produktów informatycznych –
    programów komputerowych – powstanie dzieła.
    Efekty pracy Wnioskującego o nazywane „programem komputerowym”,
    „oprogramowaniem” zawsze są/będą utworami/dziełami w rozumieniu ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, gdyż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.a.p.p. przedmiotem
    prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia (utwór). Art. 1 ust. 3 u.p.a.p.p. wskazuje, że w szczególności przedmiotem
    prawa autorskiego są takie utwory, jak stworzone przez autora programy komputerowe.
    Zdaniem Wnioskującego, stworzony program komputerowy – utwór/dzieło podlega
    ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i w
    związku z tym przysługują Wnioskującemu osobiste i majątkowe prawa autorskie do tych
    programów/oprogramowań komputerowych.
    Ponieważ według wszelkiej znanej wiedzy Wnioskodawca będzie tworzyć właśnie
    programy komputerowe i programy te, tak jak już opisano, są niepowtarzalne,
    innowacyjne, za każdym razem tworzone w zupełnie odmienny sposób, zawsze są nową
    kreacją nieistniejącą wcześniej, to Wnioskujący uważa, że efekt jego pracy
    programistycznej będzie zawsze utworem w rozumieniu przepisów prawa autorskiego i
    praw pokrewnych.
    Efekty pracy Wnioskującego nazywane „programem komputerowym”,
    „oprogramowaniem” zawsze są/będą utworami/dziełami w rozumieniu przepisów o
    Prawie autorskim i prawach pokrewnych, a zatem zawsze odznaczają się rzeczywiście
    oryginalnym, twórczym charakterem; zawsze są kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej
    wartości niematerialnej; nie są efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu
    jedynie określonych umiejętności programistycznych i której rezultaty da się z góry
    określić i przewidzieć, jako mające charakter powtarzalny; nie są jedynie „techniczną” a
    „twórczą” realizacją szczegółowych projektów zlecanych przez Kontrahenta. Efekty pracy
    Wnioskującego będą, jego zdaniem, podlegać ochronie na podstawie art. 74 ustawy o
    Prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przysługują Wnioskodawcy osobiste i majątkowe
    prawa autorskie do tego „oprogramowania”. Rezultaty pracy Wnioskującego z całą
    pewnością nie są efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie
    określonych umiejętności programistycznych i której rezultaty da się z góry określić i
    przewidzieć, jako mające charakter powtarzalny. Efekty pracy nie są jedynie „techniczną”
    realizacją szczegółowych projektów zlecanych przez Kontrahentów.
    W każdym przypadku tworzenie przez Wnioskującego „programu komputerowego” wiąże
    się z samodzielnym podejmowaniem prac rozwojowych w rozumieniu ustawy – Prawo o
    szkolnictwie wyższym i nauce. Wnioskodawca nie prowadzi odrębnych prac rozwojowych

    dla każdego programu komputerowego, jaki wytwarza. Mogą zdarzyć się przypadki, iż w
    wyniku prac nad jednym projektem i prac rozwojowych związanych z tym projektem
    powstanie więcej niż jedno prawo do programu komputerowego.
    Wnioskujący nie inicjuje każdorazowo odrębnych projektów, potencjalnie rozpatrywanych
    jako „badawczo-rozwojowych”, dla celów wytworzenia poszczególnego programu
    komputerowego. Wnioskodawca nie tworzy innych programów komputerowych, które nie
    byłyby wynikiem prac rozwojowych. Działania polegające na wytwarzaniu i rozwijaniu
    oprogramowania zmierzają do poprawy użyteczności albo funkcjonalności tego
    oprogramowania. „Programy komputerowe” zawsze są efektem prac rozwojowych
    Wnioskującego w rozumieniu przepisów Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Ogólny opis proces tworzenia Oprogramowania: w związku ze stałym tworzeniem
    oprogramowania, poprzez opracowywanie i wdrażanie nowych elementów, Wnioskujący
    pracuje/będzie pracować nad jego wytwarzaniem w usystematyzowany sposób,
    podzielony na etapy – jest to konieczne ze względu na rozmiar przedsięwzięcia, jak i
    złożoność prac programistycznych.
    Etapy tworzenia dzieła:
    1. Powzięcie od beneficjenta ostatecznego informacji, co ma zostać stworzone – bez
      żadnych informacji technicznych, jedynie ogólny słowny opis, co ma zostać stworzone,
      implementowane.
    2. Powzięcie informacji o wymogach technicznych dzieła (w jakich programach ma lub
      musi zostać stworzone), zapoznanie się z architekturą systemu, jeżeli takowa
      występuje.
    3. Ustala się zespół niezbędnych osób – programistów, którzy będą konieczni do
      stworzenia wspólnego dzieła. Następnie ustala się cykle (okresy pracy), w których
      dostarczane są zadania na środowisko produkcyjne. Cały zespół osób pracujących nad
      dziełem pracuje w poszczególnym cyklu wspólnie, a prace każdego z zespołu muszą
      być kończone w każdym z cykli.
    4. Planowanie, analiza, definiowanie wymagań, a także problemów do rozwiązania
    5. Wspólna praca zespołu nad tym, co ostateczny beneficjent chciałby uzyskać.
      Ostateczny beneficjent odpowiada na pytania zadane przez zespół. Czasami również
      może trwać dyskusja na temat tego, czy ta funkcjonalność, aby na pewno ma tak
      działać, ponieważ nie do końca zgadza się np. z założeniami aplikacji. Jeżeli wszystko
      jest dobrze omówione i cele są jasne dla wszystkich, można przejść do kolejnego
      etapu, tj. estymacji punktowej.
    6. Estymacja punktowa to przydzielenie każdemu zadaniu określonej liczny punktów w
      zależności od trudności, skomplikowania lub czasochłonności zadania np.
      najtrudniejsze dostają 10 pkt a najłatwiejsze 1. Ustalane jest później ile sumarycznie
      punktów estymacji można wykonać na poszczególnym cyklu i dzięki temu można
      zaplanować realizację konkretnych zadań realizowanych w określonym cyklu tak, aby
      zawsze równomiernie rozłożyć pracę nad dziełem i podzielić etapy pracy na zadania
      możliwe do osiągnięcia w każdym cyklu.
    7. Jeżeli wszystkie zadania są już odpowiednio zaplanowane można przystąpić do
      realizacji dzieła. Wszystkie zadania ułożone są zgodnie z oczekiwaniami ostatecznego
      beneficjenta, w oparciu o to, co on chce uzyskać. Następnie planuje się konkretne
      cykle tak, aby dzieło mogło być stworzone w sposób prawidłowy. Poszczególne prace
      wykonuje się wedle ustalonego indywidualnie planu.
    8. Testy, poprawki oraz ewentualne zmiany związane z ulepszeniem i wytworzeniem
      oprogramowania. Po przygotowaniu kodu testuje go na swoim komputerze, pisze
      testy jednostkowe oraz czasami testy integracyjne w zależności od oczekiwanej
      funkcjonalności. Jest to czynność, która znacznie przeważa nad pozostałymi (wyżej

      opisanymi) czynnościami, ponieważ Wnioskujący większość swojego czasu pracy
      spędzać będzie nad pisaniem/kreowaniem kodu dla nowych funkcjonalności i
      ulepszać już istniejące. Kod źródłowy – kod źródłowy jest to zapis programu
      komputerowego, który za pomocą języku programowania definiuje operacje, jakie
      powinny zostać zrealizowane przez komputer na zebranych lub przekazanych danych.
      Dla porównania KOD źródłowy ma podobną funkcję jak KOD DNA – to reguła, wg
      której zapisane są informacje o budowie oprogramowania, jak i o tym, w jaki sposób
      ma działać to oprogramowanie. Kod DNA to skomplikowany zapis reguł, zgodnie z
      którymi definiowany jest nasz cały organizm, wszystkie nasze cechy zewnętrzne, ale
      także wszystkie funkcje organów, z których składa się nasze ciało. Kod powstaje jako
      efekt pracy programisty zapisany zawsze w pliku tekstowym. To właśnie te czynności
      są najbardziej kreujące i twórcze, a zarazem zupełnie unikalne i niepowtarzalne –
      każde rozwiązanie, pomysł, innowacja może być stworzona na tysiące sposobów, ale
      dzięki umiejętności, wiedzy i doświadczeniu programistów (w tym Wnioskodawcy)
      tworzone jest te, które idealnie pasuje do tworzonego akurat dzieła, te, dzięki któremu
      aktualnie tworzone dzieło będzie najbardziej doskonałe.
      Implementacja danej funkcjonalności, stworzenie nowych lub rozwinięcie już
      istniejących albo kompletną przebudową istniejącego rozwiązania w celu optymalizacji
      systemu – to jedno z główniejszych zadań Wnioskującego. Implementacja jest to
      proces przekształcenia danego pomysłu (funkcjonalności) na program/aplikacje za
      pomocą kodu źródłowego. Implementacja jednej funkcjonalności może być
      zrealizowana na wiele sposobów. Implementacja technicznie wygląda następująco: Do
      implementacji potrzebne są narzędzia, które pozwolą na kompilacje oraz
      uruchomienie kodu. W przedmiotowej sprawie używany jest (...). Są to tzw. IDE
      zintegrowane środowisko programistyczne (Integrated Development Environment), w
      skrócie program do pisania programów (taki (...) dla programistów). Natomiast pisanie
      kodu: to praca autorska razem z wiedzą potrzebną do realizacji konkretnego zadania.
      Zadaniem Wnioskującego jest stworzenie możliwie najoptymalniejszej (najszybszej
      oraz możliwie jak najtańszej do utrzymania) implementacji za pomocą dostępnych
      narzędzi oraz zasobów. Implementacja zadań to czynność, która przeważa nad innymi.
      Do implementacji należy również zaliczyć pisanie testów jednostkowych oraz
      integracyjnych. Kolejną czynnością jest tworzenie architektury systemu. Często do
      stworzenia nowej funkcjonalności potrzebne są kolejne zasoby, na których będzie
      działać nowa funkcjonalność. Architekturę należy planować tak, aby była ona w pełni
      kompatybilna z resztą systemu, możliwie jak najwydajniejsza oraz najtańsza w
      utrzymaniu. Dodatkowo w projektach należy konfigurować (...) oraz (...), co pozwala na
      natychmiastowe skompilowanie aplikacji po stronie serwera oraz wdrożenie
      artefaktów na docelowy serwer. Konfiguracja ta polega również na pisaniu kodu
      /skryptów.
    9. Tworzenie architektury systemu informatycznego. Aby móc zrealizować nową
      funkcjonalność często trzeba zaprojektować od początku całą programistyczną
      infrastrukturę – co oczywiście jest elementem również bardzo twórczym i
      indywidualnym, ponieważ trzeba ją stworzyć tak, aby współgrała z konkretną
      funkcjonalnością. Czasami zdarza się może, że klient – beneficjent ostateczny, posiada
      już swoją infrastrukturę programistyczną – wówczas należy ją indywidulanie
      dostosować do stworzonego dzieła tak, aby była jak najbardziej wydajna. To jest
      zajęciem również kreatywnym i za każdym razem unikatowym. Jeżeli klient nie ma
      infrastruktury technicznej to oczywiście należy ją stworzyć od podstaw.
    10. Do obowiązków Wnioskującego należy również sprawdzanie prac wykonanych przez
      współtwórców dzieła – innych programistów. Weryfikacja polega na sprawdzeniu czy
      prace programistyczne poszczególnych programistów są spójne z ogólnym kierunkiem
      tworzonego dzieła i czy będą one integralne i funkcjonalne, tak jak założono na
      początku planu działania. Jednak przy wykonywaniu tych czynności Wnioskujący w
      żaden sposób nie narzucać będzie jak pozostali współtwórcy mają stworzyć swoje

      cząstki dzieła. Ograniczać się będzie jedynie do zgłoszenia problemu/błędu spójności
      ich cząstek dzieła z ogólnym planem dzieła, a każdy z nich ma za zadanie dostosować
      finalny efekt swoich prac tak, aby współdziałały z całością dzieła. Jeżeli zostaną
      wychwycone jakieś błędy lub rozbieżności to na tym etapie należy je poprawić.
      Czasem też zdarzyć się może tak, że na tym etapie można zauważyć, że coś można
      ulepszyć jeszcze bardziej, jeszcze bardziej usprawnić i o ile w związku z tym nie trzeba
      zmieniać kodu to usprawnienie to jest wdrażane.
    11. Kompilacja stworzonego programu na serwerze. Wdrożenie programu (całości
      programu stworzonego przez programistów) na środowisko – serwer, gdzie
      przechowywany jest kod. Aby skompilować program do środowiska po stronie
      serwera, a następnie go wdrożyć (uruchomić) należy najpierw napisać (stworzyć)
      odpowiednie skrypty. Skrypty te tworzyć będzie Wnioskujący. Takie skrypty to
      odpowiednie i dedykowane do konkretnego oprogramowania/funkcjonalności
      narzędzia, które przed wdrożeniem programu uruchomią testy oraz automatycznie
      sprawdzą wszystkie możliwe błędy, które mogą być wychwycone przez skrypty. Za
      każdym razem skrypty są tworzone autorsko i pasują wyłącznie do konkretnego
      oprogramowania. Nie można ich wykorzystać w innym dziele. Po pomyślnych testach
      oprogramowanie – dzieło jest zakończone i gotowe.
    Program komputerowy zapisany jest w zależności od języka – są to pliki m.in. przeważnie
    są to (...) oraz inne. I tak też jest przekazywany do beneficjenta. Wyniki prac
    Wnioskującego to gotowe oprogramowanie – jest ono kompletne, zdatne do użycia,
    innowacyjne, zaprojektowane w taki sposób, aby spełniało oczekiwaną funkcjonalność.
    Jednocześnie podkreślić należy, że nie ma takiego drugiego oprogramowania na rynku –
    dlatego też musiało być stworzone. Oprogramowania te są zawsze innowacyjne, ponieważ
    dostarczają zupełnie nowe na rynku rozwiązania. Dzięki tym działaniom branża IT
    ewoluuje i może modernizować istniejące już oprogramowania lub oferować całkiem
    nowe, inne, które szybciej, lepiej, sprawniej, taniej, zaspokoją potrzeby konsumentów.
    Innowacyjne oprogramowanie, które Wnioskodawca wytwarza jest wykorzystywane w taki
    sposób, że jest odpłatnie sprzedawane z przeniesieniem praw autorskich do tego
    programu, za co pobiera wynagrodzenie i jest to źródło jego utrzymania.
    Podkreślić należy to, że Wnioskodawca nie działa/będzie działać samodzielnie przy
    tworzeniu autorskiego oprogramowania, co nie podważa w żaden sposób możliwości
    sprzedawania prawa autorskiego do dysponowania tym oprogramowaniem. Jako
    współtwórca ma prawo do sprzedania swoich autorskich projektów, jako części finalnego
    dzieła. Każdy z współtwórców oprogramowania/utworu/dzieła ma prawo sprzedać
    wniesione przez siebie innowacje odrębnie, co jest przez wszystkich współtwórców (każdy
    z nich ma założoną działalność gospodarczą) robione, wystawiając fakturę sprzedaży na
    rzecz nabywcy, czyli ostatecznego beneficjenta.
    Wnioskujący w prowadzeniu swojej pozarolniczej działalności gospodarczej będzie
    kontaktować się również z beneficjentem/beneficjentami potencjalnymi w celu
    przedstawienia im ogólnego, orientacyjnego kosztu systemu/aplikacji oraz orientacyjnego
    czasu tworzenia konkretnego dzieła – aplikacji/systemu. Polega to na tym, że potencjalny
    przyszły beneficjent ostateczny przedstawia słownie swój pomysł na aplikacje, często ma
    wstępny plan, jak ma wyglądać ta aplikacja. Jednak beneficjent ten nie ma ani wiedzy, ani
    umiejętności ani też narzędzi to jej stworzenia. Opowiada, więc swoimi słowami, co to ma
    być za aplikacja, do czego ma służyć, w czym pomagać swoim użytkownikom, jaka ma być
    jej funkcjonalność. Na podstawie tych informacji Wnioskujący szacuje orientacyjny koszt
    stworzenia takiej aplikacji oraz realny termin stworzenia oczekiwanej aplikacji. Po
    wymianie tych informacji klient albo decyduje się na stworzenie aplikacji, systemu albo
    nie. Te czynności, zdaniem Wnioskującego, tj. podanie orientacyjnego kosztu oraz czasu
    stworzenia dzieła, nie są czynnościami mogącymi być objęte ulgą IP BOX.
    W wolnej chwili, jeżeli czas na to pozwala, Wnioskujący wykonuje również drobne usługi
    na rzecz beneficjenta Firmy A. Są to czynności niezwiązane z pracami rozwojowymi i które

    pozostają bez wpływu na wynik prac badawczo-rozwojowych. Wykonywane są, ponieważ
    jest to sposób dodatkowego zarobkowania, kiedy Wnioskujący jest mniej obciążony
    pracami badawczo-rozwojowymi. A są to następujące czynności:
    - udział w rekrutacjach (przeprowadzanie rozmów technicznych z kandydatami),
    - pomoc w ofertowaniu dla potencjalnych klientów,
    - niektóre spotkania z klientem (prezentacja rezultatów pracy przez inne zespoły,
      spotkania dotyczące informacji ogólnofirmowych (planów kwartalnych itp.).
    Co do tych czynności Wnioskujący uważa, że do przychodów/dochodów osiągniętych z
    ww. źródeł nie należy stosować ulgi IP BOX z art. 30ca ustawy PIT, ponieważ prace te nie
    spełniają definicji prac rozwojowych w rozumieniu art. 5a pkt 38 i 40 ustawy PIT.
    Wynagrodzenie za usługi, do których –zdaniem Wnioskującego – nie stosuje się ulgi IP BOX
    zależne będzie od ilości godzin poświęconej udział w rekrutacji, pomoc w oferowaniu lub
    spotkania z klientami i te dochody będą osobno ewidencjonowane na fakturze VAT
    sprzedaży tak, aby nie było możliwości zastosować do tych źródeł preferencyjne stawki IP
    BOX.
    Koszty działalności związanej z wytwarzaniem Oprogramowania: w ramach prowadzonej
    działalności, która opiera się głównie na wytwarzaniu, rozwijaniu programów
    komputerowych, Podatnik ponosi lub będzie ponosił szereg wydatków w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania źródła przychodów:
    1) Zakup sprzętu komputerowego oraz elektronicznego – na te wydatki składa się
      komputer wraz z urządzeniami peryferyjnymi, niezbędnymi do jego obsługi (monitor,
      myszka, klawiatura, okablowanie, przejściówki, słuchawki, pendrive'y). Jest to
      Wnioskującego podstawowe narzędzie pracy. Żaden programista nie może stworzyć
      oprogramowania bez komputera i niezbędnych sprzętów elektronicznych. Na
      komputerze Wnioskujący tworzy/modernizuje oprogramowania, czynności te są pracą
      rozwojową i zalicza się do działalności badawczo-rozwojowej Wnioskującego – jako
      tworzenie utworu. Zakupiony sprzęt komputerowy to stacja robocza o dużej mocy
      obliczeniowej pozwalająca na szybkie kompilowanie programów oraz niezbędne do jej
      poprawnej pracy peryferia. Sprzęty zostały zakupione dla potrzeb konkretnych prac
      rozwojowych. Komponenty oraz urządzenia elektroniczne/elektryczne wymagane do
      uruchamiania, testowania i wytwarzania oprogramowania – Wnioskodawca zmuszony
      jest do posiadania infrastruktury technicznej, która pozwala mu na
      zaimplementowanie powstałych programów komputerowych na urządzenia testowe,
      które pozwalają odzwierciedlić środowisko końcowych urządzeń, na których ma
      funkcjonować wytworzony program komputerowy, a dzięki tym czynnościom możliwe
      jest zweryfikowanie poprawności działania wytworzonych programów komputerowych.
    2) Urządzenia typu smartfony oraz tablety – Wnioskodawca bez takiego sprzętu nie byłby
      w stanie wykonywać swojego zawodu, ponieważ jest to przedmiot służący m.in. do
      programowania, debugowania, kompilowania, testowania i tym podobnych czynności
      ukierunkowanych na tworzenie oprogramowania. Tworzenie kodu zdecydowanie
      wymaga sprawnego i nowoczesnego sprzętu komputerowego i elektronicznego.
      Sprzęt elektroniczny wspomaga wykonywaną pracę oraz uwydatnia jej efekty. W
      szybko zmieniającym się świecie technologii niekorzystanie przez Wnioskującego z
      nowoczesnych rozwiązań technologicznych prowadziłoby efektywnie do spadku
      wydajności jego pracy. Tytułem przykładu: smartfon, oprócz sprawdzania
      kompatybilności oprogramowania (testowania), umożliwia również konsultację z
      Klientem, co służy personalizacji tworzonego oprogramowania i kodu, dostosowaniu
      go do indywidualnych potrzeb Klienta i jego oczekiwań, co bez wątpienia pozwala na
      maksymalne spersonalizowanie produktu. Słuchawki natomiast umożliwiają
      Wnioskującemu kontakt z zespołem programistycznym online, podczas których
      dochodzi do podziału pracy oraz innych koniecznych konsultacji w zakresie
      tworzonego oprogramowania. Z całą pewnością należy stwierdzić, iż przedmioty te są

      ściśle związane z zawodem wykonywanym przez Wnioskującego i są niezbędne do
      prowadzenia działalności związanej z tworzeniem programu.
    3) Koszty związane z licencjami programów używanych przy tworzeniu dzieła – licencja na
      IDE (...). Są to programy, które oczywiście działają na komputerze, na którym odbywa
      się praca programisty, i na którym tworzone jest nowe oprogramowanie – utwór.
      Zakupiony sprzęt komputerowy to stacja robocza o dużej mocy obliczeniowej
      pozwalająca na szybkie kompilowanie programów oraz niezbędne do jej poprawnej
      pracy peryferia. Sprzęty zostały zakupione dla potrzeb konkretnych prac rozwojowych.
      Licencja została zakupiona dla potrzeb konkretnych prac rozwojowych.
    4) Użytkowanie samochodu, stanowiącego środek trwały Wnioskującego i/lub wydatki
      poniesione na raty leasingu samochodu osobowego. Amortyzacja oraz koszty
      użytkowania samochodu osobowego (w tym zakup części zamiennych, paliwa,
      serwisowanie, przeglądy, ubezpieczenie) umożliwiają Wnioskodawcy sprawny
      transport, czy to do Kontrahenta w celu konsultacji dotyczących tworzonego
      oprogramowania, czy to do specjalistycznego sklepu w celu nabycia potrzebnych
      urządzeń programistycznych, czy to na szkolenia poszerzające wiedzę w dziedzinie
      programowania. Precyzując, taki środek transportu pozwala na konsultację z
      kontrahentem, co służy personalizacji tworzonego oprogramowania i kodu,
      dostosowaniu go do indywidualnych potrzeb klienta i jego oczekiwań, dzięki czemu
      Wnioskujący jest w stanie świadczyć usługi programistyczne efektywniej i lepszej
      jakości, wpływając na mocniejszą pozycję na rynku zleceń informatycznych.
      Podkreślić należy, iż zakup i użytkowanie samochodu jest wprost związane z
      wytworzeniem oprogramowania lub jego części (kwalifikowane IP). Dzięki
      samochodowi można: szybciej, łatwiej, sprawniej i bezpieczniej spotkać się osobiście,
      aby w oparciu o dokonane na spotkaniu ustalenia stworzyć oprogramowanie
      komputerowe. Czasami może też zajść potrzeba wspólnej pracy (we wspólnym
      uzgodnionym pomieszczeniu) nad oprogramowaniem – nad tworzeniem
      oprogramowania.
      Składki na ubezpieczenie społeczne – niniejsze obciążenia są obowiązkowe, aby móc
      prowadzić legalnie jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce, co w przypadku
      Wnioskodawcy przekłada się na możliwość świadczenia usług programistycznych;
      istotą uiszczania wymienionych jest zapewnienie środków pieniężnych w razie
      niemożności wykonywania działalności przez Wnioskodawcę, co w dłuższej
      perspektywie wydłuży jego zdolność zawodową, więc Wnioskodawca będzie mógł
      sprawniej wytwarzać lub ulepszać programy komputerowe.
      Doradztwo podatkowe – koszty poniesione na usługi doradcze dotyczą możliwości
      skorzystania z ulgi IP Box (zasięgnięcie porady prawnej), jak i samego złożenia wniosku
      o interpretację, w tym kontekście Wnioskodawca będzie miał możliwość otrzymania
      odpowiedzi, czy jego działalność gospodarcza spełnia cechy działalności badawczo-
      rozwojowej.
      Wydatki na utrzymanie biura są konieczne do korzystania z siedziby Wnioskodawcy, w
      którym wytwarzane jest oprogramowanie.
      Sprzęt komputerowy jest niezbędny Wnioskodawcy, gdyż oprogramowanie
      wytwarzane jest przy pomocy komputera, zapisywane w jego pamięci i bez
      wykorzystania tego rodzaju sprzętu niemożliwe byłoby w ogóle jego zapisanie i
      odtworzenie, jednak nie jest on wystarczający dla sprawnego tworzenia programu
      komputerowego przy pomocy nowoczesnych, wysokopoziomowych języków
      oprogramowania, stąd też Wnioskodawca konsekwentnie usprawnia posiadane
      urządzenia poprzez zakup stosownego sprzętu elektronicznego, akcesoriów
      elektronicznych oraz programów komputerowych; niekorzystanie przez
      Wnioskodawcę z nowoczesnych rozwiązań technologicznych prowadziłoby efektywnie
      do spadku wydajności jego pracy.

      Koszty związane z zakupem płatnych licencji na oprogramowanie – Wnioskodawca,
      prowadząc prace programistyczne, zmuszony jest ponosić koszty związane m.in. z
      oprogramowaniem, (...), subskrypcjami programistycznymi, dzięki czemu działania
      podejmowane przez niego mogą być bardziej wydajne i efektywne, co finalnie
      przekłada się na zyski prowadzonej działalności gospodarczej. Z tego powodu należy
      uznać owe wydatki za koszty związane z tworzeniem programów komputerowych.
    5) Usługi telekomunikacyjne i dostęp do Internetu – nowoczesne formy komunikacji, za
      pośrednictwem Internetu lub usług telekomunikacyjnych, pozwalają na wymianę
      danych za pomocą Internetu, ściągania niezbędnych bibliotek do oprogramowania czy
      przesyłania efektów pracy (tj. oprogramowania) kontrahentom do weryfikacji. Ciągły i
      niezakłócony dostęp do Internetu jest istotnym elementem w pracy programistów. W
      Internecie jest także dokumentacja do środowisk programistycznych, bez której nie da
      się wydajnie pracować.
    6) Księgowość i doradztwo podatkowe – usługi księgowe pozwalają na wyszczególnienie
      koniecznej ewidencji na potrzeby skorzystania z preferencyjnej 5% stawki podatkowej
      (Ulga IP Box). Prowadzenie księgowości jest niezbędne do prowadzenia działalności,
      Wnioskujący traktuje ten koszt, jako stały element prowadzenia przez siebie
      działalności gospodarczej, której zdecydowanie dominująca część polega na
      wytwarzaniu chronionych prawem autorskim utworu/dzieła. Koszt ten jest niezbędny.
      Ponadto, dzięki prowadzeniu księgowości przez specjalistów Wnioskujący ma więcej
      czasu na wykonywanie prac programistycznych, co przekłada się, na jakość
      tworzonego programu komputerowego. Natomiast koszt poniesiony na usługi
      doradztwa podatkowego dotyczy możliwości skorzystania z Ulgi IP Box (zasięgnięcie
      porady prawnej), jak i samego złożenia wniosku o interpretację. W tym kontekście
      Wnioskujący będzie miał możliwość otrzymania odpowiedzi, czy jego działalność
      gospodarcza związana jest z działalnością badawczo-rozwojową. Wnioskujący traktuje
      ten koszt, jako stały element prowadzenia przez siebie działalności gospodarczej.
    7) Składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy – są to obciążenia obowiązkowe,
      aby móc prowadzić legalnie jednoosobową działalność gospodarczą w Polsce, co w
      przypadku Wnioskującego przekłada się na możliwość świadczenia usług
      programistycznych.
    W przeważającym zakresie uzyskiwane przez Wnioskującego przychody z działalności
    gospodarczej pochodzą z przeniesienia praw autorskich do oprogramowania
    wytworzonych przez niego, w wyniku czego wymienione koszty uzyskania przychodu
    ponoszone przez Wnioskującego w ramach działalności gospodarczej uznawane są za
    koszty do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca
    ust. 5 ustawy o PIT, tj. wydatki bezpośrednio związane z przychodami z praw autorskich –
    prawa od oprogramowania. W przypadku braku możliwości alokowania konkretnego
    kosztu poniesionego przez Wnioskującego w ramach działalności gospodarczej do
    przychodów ze zbycia prawa do oprogramowania (np. zakup sprzętu komputerowego
    oraz elektronicznego), Wnioskujący przyporządkuje wydatki do przychodów ze zbycia
    prawa do oprogramowania według proporcji. Proporcja zostanie ustalona, jako stosunek
    przychodów ze zbycia prawa do oprogramowania do przychodów całościowych
    Wnioskującego w danym okresie rozliczeniowym.
    Ewidencja rachunkowa kosztów kwalifikowanych: od dnia odwieszenia działalności
    gospodarczej Wnioskujący będzie prowadzić na bieżąco odrębną od podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów oraz będzie prowadzić (po odwieszeniu działalności
    gospodarczej) szczegółową Ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. Przepisy
    nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele
    stosowania preferencji, dlatego też Wnioskujący prowadzi taką ewidencję techniką
    komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego (...), która to obejmuje comiesięczne
    zestawienie dokumentów. Świadczone przez Podatnika usługi dokumentowane są
    comiesięcznie wystawianymi fakturami sprzedaży. W prowadzonej Ewidencji zostaje

    wskazany współczynnik IP BOX. Współczynnik ten informuje, jaką część kosztów spośród
    wszystkich, stanowiła koszt kwalifikowany za przeniesienie autorskich praw do
    określonego programu komputerowego, wytworzonego przez Wnioskującego w danym
    rocznym okresie rozliczeniowym. Wnioskujący wyodrębni przy każdorazowym
    wystawieniu faktury sprzedaży, jaki jest przychód z przeniesienia praw autorskich do
    utworu (oprogramowania), a jaki jest pozostały przychód, do którego nie ma zastosowania
    ulga IP BOX. W odniesieniu do każdego z nich Wnioskujący ewidencjonuje potwierdzone
    fakturami/rachunkami przychody oraz odpowiadające im koszty z pkpir (ze wskazaniem
    takich informacji jak: data dokumentu, numer dokumentu, przedmiot kosztu, NIP
    kontrahenta, wartość kosztu netto). W przypadku, gdy w ramach działalności
    gospodarczej Wnioskujący osiąga przychody ze świadczenia usług innych niż
    programistyczne, koszty przyporządkowane są do przychodu, na który miały bezpośredni
    wpływ. Jeśli alokacja konkretnego kosztu nie jest możliwa, koszty te rozliczane są na
    wszystkie osiągnięte przychody, poprzez zastosowanie proporcji przychodowej. Na koniec
    każdego roku kalendarzowego Wnioskujący ustala dochód ze sprzedaży programu
    komputerowego. Równolegle, na koniec każdego okresu rozliczeniowego (rok) w
    prowadzonej Ewidencji, Wnioskujący wyodrębnia koszty, o których mowa w art. 30ca ust.
    4 w zw. z art. 30ca ust. 5 up.d.o.f. i uwzględnia je we wzorze w celu ustalenia wysokości
    wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę opodatkowania preferencyjną stawką IP
    BOX.
    Wnioskujący rozważa coroczne korzystanie z preferencyjnego opodatkowania 5% stawką
    podatkową wobec dochodów uzyskiwanych z oprogramowania na podstawie przepisów o
    IP BOX, poczynając od zeznania rocznego składanego za rok podatkowy trwający od daty
    wznowienia działalności gospodarczej 2024 r. aż do kolejnych latach, o ile przepisy nie
    ulegną zmianie.
    Wnioskujący oczekuje oceny czy podejmowana przez niego działalność polegająca na
    tworzeniu programów komputerowych mieści się w kategorii działalności badawczo-
    rozwojowej, o której mowa w art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jako prace rozwojowe, o których mowa w art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f.
    Pod pojęciem „podejmowana przez Wnioskującego działalność polegająca na tworzeniu
    programów komputerowych” należy rozumieć zadania realizowane przez Wnioskodawcę,
    polegające na tworzeniu kodu źródłowego, a mające na celu zaprojektowanie i
    wytworzenie (zaprogramowanie) kolejnych funkcjonalności w celu rozwinięcia danego
    oprogramowania. Działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych
    stanowi wyodrębnione zadania realizowane w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę
    działalności gospodarczej, polegające na tworzeniu kodu źródłowego i projektowaniu
    rozwiązania informatycznego.
    Wnioskujący nie prowadzi badań naukowych, natomiast samodzielnie prowadzi/ma
    zamiar prowadzić prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca
    2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Prace rozwojowe są działalnością
    obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie
    wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania,
    do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub
    nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe
    i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet, jeżeli takie zmiany mają charakter
    ulepszeń.
    Zgodnie z linią orzecznictwa organ podatkowy jest zobowiązany udzielić interpretacji
    dotyczących przepisów podatkowych, które stosuje:
    - Wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie,
      sygnatura I SA/Rz/21, teza: „Jeżeli chodzi o ocenę realizowanych czynności pod kątem
      działalności badawczo-rozwojowej, to tego rodzaju kwalifikacji winien dokonać organ
      interpretacyjny i nie może tego ciężaru przerzucać na wnioskodawcę”.

    - Wyrok z dnia 17 grudnia 2021 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygnatura II FSK
      1239/21, teza: „Skoro skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat cech
      działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na
      przedstawioną wątpliwość”.
    - Wyrok z dnia 17 listopada 2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach,
      znak I SA/GI 1062/21, teza: „Okoliczność, że właściwe definicje działalności naukowej
      oraz prac rozwojowych zostały umieszczone w ustawie niemającej podatkowego
      charakteru, nie zwalnia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z obowiązku
      dokonania ich wykładni, ponieważ regulacje te są niezbędne do pełnego
      zdekodowania znaczenia pojęć zawartych w ustawie podatkowej. Skoro ustawodawca
      posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. Pojęciem działalności badawczo-
      rozwojowej to oczywistą koniecznością przy dokonywaniu jego interpretacji było, z
      uwagi na definicje z art. 5a pkt 38-40 tej ustawy, odniesienie się do przepisów tam
      wskazanej ustawy”.
    - Wyrok z dnia 4 listopada 2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
      znak I SA/GI 992/21, teza: „Stwierdzenie, czy w danych okolicznościach sprawy
      podejmowane czynności mieszczą się w pojęciu działalności badawczo-rozwojowej,
      czy też nie, należy do organu, który przepis ten będzie stosował (interpretował), a nie
      do strony, która jedynie wskazuje własne stanowisko i wątpliwości w tej sprawie”.
      Wnioskujący stoi na stanowisku, że skoro racjonalny ustawodawca w treści ustawy
      podatkowej odwołuje się do definicji pojęcia uregulowanego w innej ustawie to
      wszystkie organy podatkowe, które zobowiązane są do stosowania się do przepisów
      ustaw podatkowych muszą wiedzieć i rozumieć jak należy na gruncie ustawy
      podatkowych definicję legalną unormowaną w innej ustawie.
    - Wyrok z dnia 17 listopada 2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach,
      znak I SA/Gl 1062/21, teza: „Okoliczność, że właściwe definicje działalności naukowej
      oraz prac rozwojowych zostały umieszczone w ustawie niemającej podatkowego
      charakteru, nie zwalnia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z obowiązku
      dokonania ich wykładni, ponieważ regulacje te są niezbędne do pełnego
      zdekodowania znaczenia pojęć zawartych w ustawie podatkowej”.
    - Wyrok z dnia 4 listopada 2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach,
      znak I SA/Gl 992/21, teza: „Stwierdzenie, czy w danych okolicznościach sprawy
      podejmowane czynności mieszczą się w pojęciu działalności badawczo-rozwojowej,
      czy też nie, należy do organu, który przepis ten będzie stosował (interpretował), a nie
      do strony, która jedynie wskazuje własne stanowisko i wątpliwości w tej sprawie.”
    Skoro ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. pojęciem działalności
    badawczo-rozwojowej to oczywistą koniecznością przy dokonywaniu jego interpretacji
    było, z uwagi na definicje z art. 5a pkt 38-40 tej ustawy, odniesienie się do przepisów
    wskazanej ustawy.
    W niniejszym wniosku Wnioskujący opisał szczegółowo zakres swoich czynności, jakie
    wykonuje w ramach prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Prace te opisał
    również procesowo – po kolei jak wygląda proces tworzenia oprogramowania krok po
    kroku – schemat działania prac rozwojowych. Wszystkie te prace oraz procesy zostały tak
    szczegółowo opisane właśnie po to, aby organ (Dyrektor KIS) mógł w sposób obiektywny
    ocenić czy taki rodzaj działalności, w którego zakres wchodzą konkretnie wymienione
    czynności wykonywane w konkretnym ogólnym schemacie spełnia definicje legalną
    uregulowaną w art. 5a pkt 38 i 40 ustawy PIT i co za tym idzie czy dla Wnioskującego
    zasadne będzie stosowanie ulgi IP BOX w sytuacji, gdy wszystkie szczegółowe czynności,
    które wykonuje Wnioskodawca będą uznane za prace rozwojowe (zgodnie z art. 5a pkt 40
    ustawy PIT) oraz schemat prowadzenia tych prac pozwoli jednoznacznie stwierdzić, że
    prowadzi on działalność badawczo-rozwojową (zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy PIT).

    Jeżeli organ poprzez analizę szczegółowo opisanych czynności oraz procesów twórczych
    uzna, że całość prowadzonej działalności wypełnia znamiona art. 5a pkt 38 i 40 ustawy PIT
    to podatnik jak najbardziej się z tym godzi. Jeżeli Dyrektor KIS uzna, że niektóre czynności
    nie spełniają znamiona prac rozwojowych to Wnioskujący bardzo prosi o wskazanie, które
    czynności/procesy, zdaniem Dyrektora KIS, nie spełniają tych warunków, nie mają takiego
    charakteru wraz z uzasadnieniem.
    W każdym przypadku, tj. przy tworzeniu każdego oprogramowania komputerowego
    Wnioskujący wykonuje prace rozwojowe w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie
    wyższym i nauce. Wnioskujący nie prowadził, nie prowadzi i nie ma zamiaru prowadzić
    żadnych badań naukowych.
    Sposób przenoszenia praw autorskich będzie każdorazowo zgodny z art. 41 i 53 u.P.a.p.p.
    Zgodnie z art. 41 tej ustawy:
    1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
      1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub
      na podstawie umowy;
      2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że
      umowa stanowi inaczej.
    2. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z
      utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.
    3. Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub wszystkich utworów
      określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać w przyszłości.
    4. Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w chwili jej zawarcia.
    5. Twórca utworu wykorzystanego lub włączonego do utworu audiowizualnego oraz
      utworu wchodzącego w skład utworu zbiorowego, po powstaniu nowych sposobów
      eksploatacji utworów, nie może bez ważnego powodu odmówić udzielenia zezwolenia
      na korzystanie z tego utworu w ramach utworu audiowizualnego lub tworzenie
      zbiorowego na polach eksploatacji nieznanych w chwili zawarcia umowy.
    Przy każdym zbywaniu/przenoszeniu praw autorskich do programu komputerowego
    Wnioskujący spełniać będzie cytowany artykuł 41. Podobnie jest z wymogiem zawartym w
    art. 53, tj.: „Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania
    formy pisemnej pod rygorem nieważności”. Te wymagania również zawsze będą spełnione.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca opisane usługi zamierza świadczyć albo od dnia otrzymanej pomyślnej
    interpretacji indywidualnej albo, jeżeli kontrahent będzie tego oczekiwać od dnia, kiedy
    konieczne będzie podjęcie wykonywania zlecenia tworzenia oprogramowania na rzecz
    kontrahenta.
    Wnioskodawca uważa, że najkorzystniejszą formą opodatkowania na najbliższą przyszłość
    będzie podatek liniowy. Jednak ze względu na dynamiczne zmieniające się prawo
    podatkowe, jak również warunki/umowy handlowo-gospodarczej Wnioskodawca nie może
    oficjalnie deklarować, że będzie kontynuować podatek liniowy przez np. kolejne 20 lat
    prowadzenia działalności. Uważa, że nie można oczekiwać od podatnika takiej deklaracji.
    We wniosku Wnioskodawca nie określił jak długo będzie prowadzić działalność
    gospodarczą – nie ma wskazania konkretnych lat na przyszłość. We wniosku opisane są
    najbliższe lata i z założeniem, że stan prawny przepisów nie ulegnie zmianie. Więc o ile w
    najbliższych latach stan prawny nie ulegnie zmianie, a na usługi Wnioskodawca rynek
    będzie miał zapotrzebowanie, to zamierza być opodatkowany liniowo.

    Podmiot, na rzecz którego Wnioskodawca będzie świadczyć usługi nie jest z nim w żaden
    sposób powiązany – osobowo lub kapitałowo. Nie pełni i nie będzie pełnić w nim żadnej
    funkcji. Wnioskodawca wskazał, że nie jest w nim wspólnikiem, udziałowcem, lub też
    akcjonariuszem.
    Wnioskodawca wskazał, że dla niego program komputerowy, który współtworzy poprzez
    prace programistyczne jest również „projektem”, „zleceniem programistycznym” „dziełem”
    i „oprogramowaniem”. Są to nazwy zamienne.
    Wnioskodawca potwierdził, że wszystkie wymienione we wniosku określenia: „programy
    komputerowe”, „projekty”, „zlecenia programistyczne”, „dzieła”, „oprogramowanie” to
    programy komputerowe, podlegające ochronie zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych które są tworzone i rozwijane bezpośrednio przez
    Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca będzie używał następujących języków programowania: (...).
    Wnioskodawca wskazał, że w ramach opisanej działalności będzie wytwarzał odrębne
    programy komputerowe, do których będzie przysługiwało mu prawo autorskie. Zatem
    zarówno Wnioskodawca, jak i każdy inny programista, który uczestniczy w procesie
    stworzenia oprogramowania tworzy go poprzez własną i osobistą pracę nad
    wytwarzaniem/rozwijaniem lub ulepszaniem oprogramowania. Innymi słowy
    Wnioskodawca nie uczestniczy w cudzych pracach nad wytworzeniem/ulepszeniem/
    rozwojem oprogramowania.
    Na pytanie, czy w wyniku działalności każdorazowo będą powstawały odrębne programy
    komputerowe, podlegające ochronie zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i
    pokrewnych, czy też inne utwory Wnioskodawca wskazał, co następuje.
    Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, która powinna rozwiać wątpliwości, co jest utworem – programem
    komputerowym (dziełem, zleceniem, projektem, zleceniem programistycznym)
    podlegającym ochronie praw autorskich.
    Otóż zgodnie z art. 1 ust 1, ust. 2 pkt 1 oraz art. 1 ust 3 ustawy o prawach autorskich:
    Art. 1. [Utwór]
    1. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
      przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    2. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    21. Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną
      odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.

    3. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać
      nieukończoną.
    4. Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności.
    Art. 2. [Autorskie prawa zależne]
    1. Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest
      przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.
    Dyrektywa 91/250/WE z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów
    komputerowych, której polska ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    dokonała wdrożenia, nie zawiera żadnej definicji pojęcia programu komputerowego,
    ograniczając się do wskazania, że obejmuje on także przygotowawczy materiał
    projektowy. Brak definicji programu komputerowego wynika z wyraźnej woli ustawodawcy
    Unii, co jest podyktowane szybkimi zmianami w sektorze informatyki, a tym samym
    ewentualna zawarta w akcie prawnym definicja programu komputerowego stała by się
    przestarzała.
    Według Komisji Europejskiej poprzez program komputerowy należy rozumieć:
    - wyrażenie w jakiejkolwiek formie, w jakimkolwiek języku, w formie jakiegokolwiek zapisu
      lub kodu, zbioru instrukcji mających na celu umożliwienie komputerowi wypełnienie
      szczególnego zadania lub szczególnej funkcji;
    - wszystkie formy programu postrzegalne dla człowieka lub czytelne dla maszyny, na
      bazie, których program umożliwiający maszynie spełnienie jej funkcji został lub mógł
      zostać stworzony;
    - wyrażenie zbioru instrukcji mających na celu umożliwienie komputerowi wypełnienie
      szczególnego zadania lub funkcji.
    Jako program komputerowy należy rozumieć także przygotowawczy materiał projektowy,
    jeżeli pozwala na stworzenie takiego programu, poprzez który należy rozumieć np.
    strukturę lub schemat organizacyjny opracowany przez programistę, które mogą zostać
    poddane transkrypcji na kod źródłowy lub kod obiektowy, pozwalając w ten sposób na
    wykonanie programu komputerowego.
    Również polski ustawodawca nie zdecydował się na kreację legalnej definicji programu
    komputerowego, z tych samych powodów, co ustawodawca unijny. Regulacja
    zastosowana przez polskiego ustawodawcę polega na tym, że wzorem dyrektywy –
    programy komputerowe podlegają ochronie na postawie prawa autorskiego i są
    chronione jak utwory literackie.
    Z wyrażonej w art. 74 ust. 1 pr. aut. zasady ochrony programów komputerowych „jak
    utworów literackich” wynika, że w stosunku do programów obowiązują takie same
    przesłanki zdolności ochronnej jak w odniesieniu do innych kategorii utworów. W związku
    z powyższym postanowieniem należy, więc uwzględnić definicję utworu (art. 1 ust. 1 pr.
    aut.), zgodnie z którą przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności
    twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
    wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. W kontekście ogólnym należy mieć również
    na uwadze przepis, według którego utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili
    ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną (art. 1 ust. 3 pr. aut.), a także zasadę, że
    ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności (art. 1 ust.
    4 pr. aut.).
    Z kolei Wikipedia wyjaśnia, że: „Program komputerowy (ang. computer program) –
    sekwencja symboli opisująca realizowanie obliczeń zgodnie z pewnymi regułami zwanymi
    językiem programowania. Program jest zazwyczaj wykonywany przez komputer (np.
    wyświetlenie strony internetowej), zwykle bezpośrednio, jeśli wyrażony jest w języku
    zrozumiałym dla danej maszyny lub pośrednio, gdy jest interpretowany przez inny
    program (interpreter). Program może być ciągiem instrukcji opisujących modyfikacje

    stanu maszyny, ale może również opisywać obliczenia w inny sposób (np. rachunek
    lambda). Formalne wyrażenie metody obliczeniowej w postaci języka zrozumiałego dla
    człowieka nazywane jest kodem źródłowym, podczas gdy program wyrażony w postaci
    zrozumiałej dla maszyny (to jest za pomocą ciągu liczb, a bardziej precyzyjnie – zer i
    jedynek) nazywany jest kodem maszynowym bądź postacią binarną (wykonywalną).
    Programy komputerowe można zaklasyfikować według ich zastosowań. Wyróżnia się,
    zatem systemy operacyjne, programy narzędziowe, programy użytkowe (aplikacje), gry
    komputerowe i inne. Natomiast programy wbudowane w urządzenia, przechowywane
    zwykle w pamięci flash, określa się jako firmware. Określenie „program komputerowy” jest
    często używane zamiennie z określeniami „oprogramowanie” i „aplikacja”. Pierwszy z tych
    terminów podkreśla rynkowy charakter programów – programy (lub ich zespoły) często w
    połączeniu z bibliotekami, dodatkowymi danymi, wyróżniającą się nazwą i wsparciem
    producenta (dostawcy) stanowią produkt handlowy. Poprzez aplikację natomiast często
    rozumie się oprogramowanie bliskie użytkownikowi, to znaczy takie, z którym komunikuje
    się (często za pośrednictwem przyjaznego interfejsu użytkownika), by wykonać określone
    zadania (np. zredagować dokument)”.
    Zatem, w wyniku pracy Wnioskodawcy zawsze/każdorazowo będą powstawały odrębne
    programy komputerowe podlegające ochronie zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o prawie
    autorskim, ponieważ zawsze przedmiotem sprzedaży będzie: przejaw działalności
    twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
    wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór), wyrażenie w jakiejkolwiek formie, w
    jakimkolwiek języku, w formie jakiegokolwiek zapisu lub kodu, zbioru instrukcji mających
    na celu umożliwienie komputerowi wypełnienie szczególnego zadania lub szczególnej
    funkcji. Będzie to zawsze sekwencja symboli opisująca realizowanie obliczeń zgodnie z
    pewnymi regułami zwanymi językiem programowania choćby miał postać niedokończoną.
    Zatem niezależnie, którą definicję programu komputerowego przyjmiemy, Wnioskodawca
    (usługi/efekty pracy Wnioskodawcy) zawsze będą spełniać tą definicję. Według ww.
    definicji każdy element (nawet część tego elementu) tworzonych przez Wnioskodawcę
    zbioru kodu/kodów/ sekwencji symboli, zbioru instrukcji, które umożliwiają komputerowi
    wypełnienia szczególnego zadania lub szczególnej funkcji, każda zrobiona sekwencja
    symboli (choćby to była to część sekwencji/ symboli) opisująca realizowanie obliczenia
    zgodnie z pewnymi regułami zwanymi językiem programowania jest programem
    komputerowym, a zatem jest czymś odrębnym.
    Sprzedawane co miesiąc przez Wnioskodawcę prawa autorskie w postaci zbiorów kodów,
    instrukcji, zawsze umożliwiają komputerowi wypełnienie poszczególnego zadania lub
    szczególnej funkcji, każda zrobiona sekwencja symboli opisuje realizowanie obliczeń
    zgodnie z pewnymi regułami zwanymi językiem programowania.
    Wnioskodawca każdego miesiąca takie utwory/oprogramowania (zbiory kodu/kodów
    /sekwencję symboli/zbiory instrukcji) będzie tworzyć w sposób indywidualny i twórczy.
    Każdy program komputerowy odpowiada za rozwiązanie biznesowych potrzeb klienta.
    Wytwarzając program Wnioskodawca zobowiązany jest do przetłumaczenia języka
    biznesowego, analizy potrzeb, zaprojektowania technicznego rozwiązania potrzeb klienta
    oraz wytworzenie danego programu. Co miesiąc Wnioskodawca dostarcza nowe zmiany i
    nowe odrębne programy komputerowe, nowe „utwory”. Zmiany są przyrostowe i każda
    zmiana jest inna od poprzednich i unikalna.
    Działalność Wnioskodawcy zarówno w zakresie tworzenia, jak i w przypadku rozwijania
    oprogramowania nie będzie obejmować wprowadzania rutynowych i okresowych zmian
    do tych programów komputerowych.
    Nowy, ulepszony charakter produktów nie będzie wynikiem działalności obejmującej
    wprowadzenie rutynowych i okresowych zmian do tych produktów.
    Wnioskodawca potwierdził, że w sytuacji, gdy oprogramowanie będzie wytwarzane we
    współpracy z innymi programistami, to efekt prac prowadzonych samodzielnie przez

    Wnioskodawcę będzie programem komputerowym podlegającym ochronie na podstawie
    art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Sprzedawany przez Wnioskodawcę (w cyklach miesięcznych) efekt pracy będzie podlegał
    tej ochronie. Sprzedawane, co miesiąc fakturą prawa autorskie są kompletne zdatne do
    użytkowania. Mają wszelkie atrybuty dzieła. To jak tworzenie wspólnego obrazu z
    poszczególnych mozaik. Każdy jeden element jest dziełem, którzy w połączeniu z
    pozostałymi cząstkami dzieł tworzy jeszcze większe dzieło.
    Każdy poszczególny zbiór kodu, sekwencji symboli, zbiór instrukcji jest oprogramowaniem
    (tworzonym w cyklach miesięcznych) i stanowi odrębny utwór podlegający ochronie na
    podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Twórcą tak rozumianej
    części oprogramowania jest ostatecznie wyłączenie Wnioskodawca i jemu przysługują
    prawa autorskie.
    Dodatkowo w przypadku, gdy Wnioskodawca modyfikuje, tj. rozwija lub ulepsza
    oprogramowanie komputerowe, o którym mowa we wniosku lub jego część, nie jest
    właścicielem ani współwłaścicielem tego oprogramowania, ani użytkownikiem
    posiadającym prawo do jego użytkowania na podstawie licencji wyłącznej (umowy, w
    której zastrzeżono wyłączność korzystania przez Wnioskodawcę z autorskiego prawa do
    programu komputerowego). Wnioskodawca działa na zlecenie podmiotu będącego
    właścicielem tego oprogramowania (Zleceniodawcy/kontrahenta wskazanego we
    wniosku). Wnioskodawca modyfikuje (rozwija lub ulepsza) oprogramowanie Kontrahenta
    na jego zlecenie (na podstawie zawartej pomiędzy nimi umowy o współpracy).
    Oprogramowanie jest udostępniane w tym celu Wnioskodawcy nieodpłatnie, nie na
    zasadzie wyłączności, tj. np. inni programiści świadczący usługi na rzecz właściciela
    oprogramowania również mają dostęp do tego oprogramowania (również w celu jego
    modyfikacji). Wnioskodawcy nie przysługuje licencja wyłączna do korzystania z tego prawa
    kwalifikowanego. Nie staje się również właścicielem ani współwłaścicielem tego
    oprogramowania. Wnioskodawca modyfikuje, tj. rozwija lub ulepsza to oprogramowanie
    otrzymując bezpłatnie dostęp do repozytorium, w którym przechowywany jest kod tego
    oprogramowania, jednak nie na zasadzie wyłączności. Dostęp do tego oprogramowania i
    możliwość jego modyfikacji mają również inni programiści świadczący te usługi na rzecz
    Kontrahenta (na podstawie zawartych przez siebie umów o współpracy). W wyniku
    dokonywanego przez Wnioskodawcę ulepszenia/modyfikacji oprogramowania, tworzone
    są nowe algorytmy w językach programowania/kody/kod/ sekwencji symboli, zbioru
    instrukcji, które umożliwiają komputerowi wypełnienia szczególnego zadania lub
    szczególnej funkcji, sekwencja symboli (choćby była to część sekwencji/ symboli),
    opisująca realizowanie obliczenia zgodnie z pewnymi regułami zwanymi językiem
    programowania jest programem komputerowym, a zatem jest czymś odrębnym, stanowi
    przedmiot nowego prawa własności intelektualnej (te nowe „elementy” są kolejno
    implementowane, tj. „dołączane” przez Wnioskodawcę do istniejącego oprogramowania).
    W związku z tym Wnioskodawcy przysługują prawa autorskie do nowego kodu powstałego
    w wyniku dokonania ulepszania/modyfikacji oprogramowania, które to prawa podlegają
    ochronie prawnej, zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    W związku z ulepszaniem/modyfikacją wyżej wskazanego oprogramowania, przenosząc na
    Kontrahenta/ostatecznego beneficjenta nowe autorskie prawa majątkowe do programu
    komputerowego, Wnioskodawca osiąga dochód ze sprzedaży kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej. Odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat oraz
    wykonywanie opisanych we wniosku czynności ponosi Wnioskodawca.
    Zgodnie z art. 74 ust. 4 ustawy o prawach autorskich i pokrewnych:
    Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów
    art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
    1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w
      części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla

      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu
      komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody
      uprawnionego;
    2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
    3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego
      kopii.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że zgodnie z tymi przepisami: tłumaczenia, zmiany układu
    lub jakiekolwiek inne zmiany w programie (jakie de facto będzie robić cyklicznie, co
    miesiąc w ramach pracy nad tym programem) są objęte ochroną praw autorskich i
    przysługują wyłącznie Wnioskodawcy, dopóki nie sprzeda tych praw. Na poparcie
    słuszności tego twierdzenia Wnioskodawca wskazał orzeczenie wyrok Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2023 r. I SA/Kr 146/23, z tezą:
    „Skoro wnioskodawca wyraźnie przyjął w ramach stanu faktycznego, że tworzy programy
    komputerowe w rozumieniu u.p.a.p.p. – organ nie miał podstawy, aby twierdzenia te
    jakkolwiek podważać”.
    Dodać należy, że identyczna sytuacja faktyczna została już opisana i rozstrzygnięta przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej m.in. w interpretacji z dnia 27 marca 2020 r.
    0113-KDIPT2-1.4011.76.2020.2.MM. Tu również podatnik współtworzył dzieło i udzielił w
    związku z tym obszerne wyjaśnienia. Mimo świadomości, iż w Polsce nie mamy prawa
    precedensowego, a dana interpretacja stanowi podstawę prawną wyłącznie dla
    podatnika, który jest jej adresatem to jednak powołując się na zasadę sprawiedliwości
    społecznej wyrażonej w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiego, który stanowi, że
    „Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez
    władze publiczne”, Wnioskodawca wskazał, że również domaga się równego
    potraktowania, tj. skoro przedmiot sprawy jest taki sam to domaga się takiego samego
    stanowiska w sprawie.
    W efekcie prac Wnioskodawcy – tych wykonywanych w cyklach miesięcznych, powstaje
    program komputerowy, który podlega ochronie praw autorskich z art. 74.
    W wyniku pracy Wnioskodawcy zawsze/każdorazowo będą powstawały odrębne programy
    komputerowe podlegające ochronie zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim,
    ponieważ zawsze przedmiotem sprzedaży będzie: przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór), wyrażenie w jakiejkolwiek formie, w
    jakimkolwiek języku, w formie jakiegokolwiek zapisu lub kodu, zbioru instrukcji/mających
    na celu umożliwienie komputerowi wypełnienie szczególnego zadania lub szczególnej
    funkcji, będzie to zawsze sekwencja symboli opisująca realizowanie obliczeń zgodnie z
    pewnymi regułami zwanymi językiem programowania, choćby miał postać
    niedokończoną. Zatem niezależnie, którą definicję programu komputerowego przyjmiemy
    (usługi/efekty pracy) zawsze będą spełniać tą definicję. Według ww. definicji każdy element
    (nawet część tego elementu) tworzonych przez Wnioskodawcę zbioru kodu/kodów/zbioru
    instrukcji mających na celu umożliwienie komputerowi wypełnienia szczególnego zadania
    lub szczególnej funkcji, każda zrobiona przez Wnioskodawcę sekwencja symboli (choćby
    to była część sekwencji/ symboli) opisująca realizowanie obliczeń zgodnie z pewnymi
    regułami zwanymi językiem programowania jest programem komputerowym, a zatem jest
    czymś odrębnym.
    Sprzedawane przez Wnioskodawcę, co miesiąc prawa autorskie w postaci zbiorów kodów,
    instrukcji zawsze umożliwiają komputerowi wypełnienie poszczególnego zadania lub
    szczególnej funkcji, każda zrobiona sekwencja symboli opisuje realizowanie obliczeń
    zgodnie z pewnymi regułami zwanymi językiem programowania.
    W związku z powyższym nie można w przedmiotowej sprawie mówić/pisać o części
    programu, który nie jest sprawnym/kompletnym programem komputerowym, ponieważ

    każdy przejaw wyrażony w jakiekolwiek formie, w jakimkolwiek języku, jakiegokolwiek
    zapisu lub kodu lub zbioru instrukcji lub sekwencji symboli jest programem
    komputerowym (a nie częścią, która wymaga połączenia z innymi częściami, aby stać się
    sprawnym/kompletnym użytkowo) choćby miał postać niedokończoną i w związku z tym
    te zapisy podlegają art. 74 ustawie o prawie autorskim.
    Z całą pewnością Wnioskodawca przenosi co miesiąc prawa autorskie wytworzone przez
    niego w danym miesiącu. Nie przenosi wobec tego praw autorskich wspólnie/razem z
    innymi programistami. Nie ma umowy, zgodnie z którą przenoszą oni prawa autorskie
    (jako współtwórcy) razem w jakimś terminie.
    Wnioskodawca wskazał, że efekt jego prac jest chroniony prawem autorskim na
    podstawie art. 74 ww. ustawy – i jest sprzedawany cyklicznie – miesięcznie, ponieważ
    Wnioskodawca jest ich właścicielem. Dobro (prawo chronione art. 74), które sam osobiście
    wytworzył przysługuje wyłącznie Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca sprzedaje prawa cyklicznie (miesięcznie), na podstawie wystawianych
    przez niego faktur. W treści faktury (gdzie jest miejsce na nazwanie usługi/towaru)
    Wnioskodawca wpisywać będzie „sprzedaż praw autorskich do oprogramowania”. Nie
    przenosi wobec tego praw autorskich wspólnie/razem z innymi programistami.
    W każdym przypadku, co miesiąc sprzedawane prawa autorskie będą stanowić program
    komputerowy chroniony prawami autorskimi z art. 74 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych.
    Odpowiadając na pytanie, jakie konkretnie narzędzia, nowe koncepcje, rozwiązania
    niewystępujące w praktyce gospodarczej Wnioskodawca zastosuje, co spowoduje, że
    wytworzony, rozwinięty, zmodyfikowany program komputerowy w znacznym stopniu
    będzie się różnił od rozwiązań już funkcjonujących, na czym polegać będzie oryginalność,
    Wnioskodawca wskazał, że w głównej mierze jest to kwestia wykorzystania istniejących
    elementów (z teoretyki) i zaprojektowania w sposób adekwatny do zapotrzebowania
    biznesowego. Ale można napisać tutaj, że wykorzystywane nowe koncepcje dotyczące
    architektury kodu, architektury systemów, nowatorskie podejście do rozwiązań
    związanych z przetwarzaniem danych, jakością, bezpieczeństwem, nowe rozwiązania pod
    względem jakości kodu.
    Odpowiadając na pytanie w czym przejawiać się będzie twórczy charakter działalności
    opisanej we wniosku, w odniesieniu do „programów komputerowych”, których dotyczy
    wniosek, Wnioskodawca wskazał:
    a) analiza potrzeb klienta, analiza obecnie zaimplementowanego rozwiązania,
      przygotowanie szablonu wykonania potrzeb, przygotowanie architektury systemu,
      przygotowanie architektury kodu, implementacja rozwiązania, testy, wdrożenie;
    b) Wnioskodawca wybiera technologie informatyczne po analizie potrzeb klienta, każdy z
      języków może służyć do czegoś innego i niektóre będą działały lepiej a niektóre gorzej,
      w niektórych przypadkach może zostać wykorzystany język zupełnie nieznany jeszcze
      Wnioskodawcy, mogą zostać wytworzone nowe wzorce architektoniczne, które będą
      adekwatne do danej potrzeby;
    c) każdy program jest unikalny, ma inne potrzeby, inne użycie przez użytkowników, inne
      procesy bezpieczeństwa; oryginalność polega na dopasowaniu się do potrzeb i
      zaprojektowaniu systemu i wytworzeniu kodu w taki sposób, aby potrzeby klienta
      wypełniły potrzeby użytkowników systemu;
    d) ze względu na szybko rozwijający się rynek Wnioskodawca stara się nadążać za
      trendami i wykonać oprogramowanie z wykorzystaniem najnowszych możliwych
      narzędzi i dostępnych usług; ze względu na nowo pojawiające się technologie,
      rozwiązania, które opracowuje i wytwarza są unikalne; wykorzystanie usług
      chmurowych, tworzenie agentów do sztucznej inteligencji potęgują unikalność
      rozwiązań wytwarzanych przez Wnioskodawcę.

    Działalność Wnioskodawcy w postaci tworzenia oprogramowania „nie jest podejmowana”
    w sposób: uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według stałego systemu, na
    podstawie przygotowanego harmonogramu z przyjęciem określonych celów do
    osiągnięcia. W piśmie z 4 grudnia 2025 r. Wnioskodawca sprostował tą informację i
    wskazał, że jego działalność badawczo-rozwojowa jest działalnością twórczą obejmującą
    prace rozwojowe, podejmowane w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów
    wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań zgodnie z
    art. 5a pkt 38 ustawy PIT.
    Ponadto Wnioskodawca wskazał, że ww. temat ten był już opisany we wniosku, po czym
    zacytował obszerne fragmenty wniosku.
    Wnioskodawca wskazał, że dąży do poznania nowych języków programowania, które
    pozwolą na dostarczanie dokładniejszych rozwiązań, bezpieczniejszych i szybszych dla
    użytkowników końcowych. Aktualnie Wnioskodawca dąży do rozwoju i pozyskania
    kolejnych kontrahentów, którzy będą chcieli rozwijać i ulepszać swoje oprogramowanie.
    Głównymi kontrahentami, których Wnioskodawca będzie poszukiwał będą to duże firmy
    produktowe, które chcą ulepszać swoje rozwiązania przeznaczone na rynek konsumencki
    lub biznesowy. Firmy, które posiadają w swoim portfolio produkt, o który muszą dbać i
    rozwijać. Są to firmy, które chcą się rozwijać, które chcą tworzyć nowe innowacyjne
    systemy, programy komputerowe, firmy, które chcą nowych innowacyjnych rozwiązań –
    one będą płacić Wnioskodawcy za tworzone dla nich programy komputerowe i to będzie
    jednocześnie źródło finansowania Wnioskodawcy.
    Wyjaśniając, że jakie konkretnie cele zostaną osiągnięte w poszczególnych latach
    Wnioskodawca wskazał, że celem jest pozyskanie kolejnych kontrahentów, nawiązanie
    nowych relacji biznesowych, rozwój w zakresie oprogramowania i praca nad nowymi
    unikalnymi rozwiązaniami. Ze względu na szybko rozwijającą się technologię i
    spowolnienie biznesu po Covid ciężko przewidzieć jest, jakie konkretne cele zostaną
    osiągnięte; to jest pytanie do przyszłości, której nikt z nas nie zna. Ponadto Wnioskodawca
    wyraził opinię, że ww. pytanie dotyczy sytuacji, gdy ktoś już korzysta z IP BOX i tworzy
    oprogramowania i może opisać wstecz, jakie były założenia, co się udało zrealizować, a
    czego się nie udało i dlaczego.
    Wnioskodawca wskazał, że dąży do pozyskania wiedzy związanej ze sztuczną inteligencją,
    usługami chmurowymi i bezpieczeństwem. Ze względu na rozwój technologii, nie może
    określić czasu, w którym zostanie to osiągnięte, gdyż każdy program, każdy wytworzony
    element dostarcza nowej unikalnej wiedzy, która jest wykorzystywana do tworzenia
    dalszych programów. Tworząc oprogramowanie, analizując każdy z elementów jest w
    stanie zareagować w przyszłości i poprawić swoje ewentualne błędy czy niedociągnięcia.
    Wnioskodawca wskazał, że niemożliwym jest wskazanie harmonogramu prac/celów, jakie
    zostaną w przyszłości opracowane, a już w szczególności, które faktycznie zostaną
    zrealizowane, niestety nie przewiduje przyszłości (nie ma do niej wglądu) i nie może
    powiedzieć, jak ułoży się przyszłość. Może pisać jedynie o planach, zamiarach, marzeniach,
    celach, jakie chciałby zrealizować. Słowo chciałby jest czasem przyszłym niedokonanym,
    bo tylko tak o przyszłości można mówić/pisać.
    Wnioskodawca wskazał, że jeszcze nie zaczął w ramach JDG realizacji programu
    komputerowego. W gimnazjum i liceum Wnioskodawca wiedział, że chce ukierunkować się
    na studia techniczne i pracę związaną z komputerami. Nie był wtedy doświadczony ani nie
    posiadał szczególnej wiedzy technicznej w zakresie informatyki. Wnioskodawca wskazał,
    że wiedzę teoretyczną pozyskał na studiach informatycznych na (...) zarówno w obrębie
    programowania, sieci komputerowych, jak i algorytmów. Wiedzę praktyczną oraz to, jak ją
    wykorzystać nauczył się współpracując z innymi osobami już przy projektach
    komercyjnych. Wiedza teoretyczna w dużym stopniu pozwoliła Wnioskodawcy na szersze
    spojrzenie na problemy, które istnieją w rozwiązaniach komercyjnych. Pozwala na
    stworzenie nowych i unikalnych rozwiązań systemów, programów komputerowych.

    Wnioskodawca wskazał, że ukończył (...) na kierunku (...). Wiedza, którą obecnie posiada
    jest wiedzą pozyskaną poprzez literaturę, konferencje, własne doświadczenia związane z
    kodem, architekturą systemów, a przede wszystkim doświadczenie pozyskane po 10
    latach pracy, jako programista. Wnioskodawca wskazał, że w zakresie programów
    komputerowych bardzo ważne jest, by mieć wiedzę przekrojową. W przypadku, kiedy
    Wnioskodawca dostarcza unikalne rozwiązania musi mieć wiedzę związaną od
    modelowania technicznego przez modelowanie systemów, wzorców projektowych, aż do
    wszystkich technologii potrzebnych do wytworzenia oprogramowania. W głównej mierze
    aktualnie przydatna jest wiedza w zakresie sztucznej inteligencji, rozwiązań chmurowych i
    projektowania usług związanych z tymi elementami.
    Ponadto Wnioskodawca wyjaśnił, że opisane koszty doradztwa podatkowego w zakresie
    złożenia wniosku o interpretację indywidualną (do ewentualnego uwzględnienia w
    rozliczeniu ulgi IP BOX) dotyczą wynagrodzenia Doradcy Podatkowego za sporządzenie
    wniosku ORD-IN (w sprawie ulgi IP-BOX) oraz reprezentowanie w tej sprawie przed
    organem.
    Pytania
    1. Czy podejmowana przez Wnioskodawcę działalność (nie wszystkie sfery tej
      działalności), która polega na tworzeniu programów komputerowych, stanowi prace
      rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 40 ustawy o PIT, a tym samym czy stanowi
      działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o PIT?
    2. Czy odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego w
      ramach wykonywanych prac programistycznych Wnioskodawcy stanowi sprzedaż
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2
      ustawy o PIT, a tym samym osiąga kwalifikowany dochód z kwalifikowanego prawa
      własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ustawy o PIT?
    3. Czy, zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, Wnioskodawca jest uprawniony do
      zastosowania stawki podatku 5% w stosunku do dochodu ze sprzedaży
      oprogramowania?
    4. Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na:
      a) zakup sprzętu komputerowego oraz elektronicznego;
      b) użytkowanie samochodu;
      c) usługi telekomunikacyjne i dostęp do Internetu;
      d) księgowość i doradztwo podatkowe;
      e) składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy;
      w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT (przy
      zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji) można uznać za koszty do obliczenia
      wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o
      PIT, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa
      własności intelektualnej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Artykuł 5a pkt 38 ustawy o PIT normuje działalność badawczo-rozwojową, jako: działalność
    twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób
    systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, jak i
    kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo-rozwojową,
    działalność Wnioskującego (jego zdaniem) spełnia cechy takowej:

    a) nowatorskość i twórczość: tworzy oprogramowanie, którego nie ma na rynku w
      zależności od potrzeb kontrahentów, z którymi współpracuje, a dany kontrahent ma
      na celu zwiększenie innowacyjności rozwiązań programistycznych w zależności od
      swoich potrzeb;
    b) nieprzewidywalność: kontrahenci, z którymi współpracuje, oczekują od Wnioskującego
      wykonywania prac, których skutek, co prawda jest określony, natomiast proces
      tworzenia danych rozwiązań (programów komputerowych), pomimo korzystania z
      istniejących metod i narzędzi informatycznych, powoduje wytworzenie całkowicie
      nowego rozwiązania, lub znaczną modyfikację archaicznych rozwiązań;
    c) metodyczność: zobowiązany jest w ramach danej umowy do ścisłej, zgodnej z
      harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie udokumentować i
      wykonywać zgodnie z uzgodnioną procedurą. Innymi słowy, jego działalność
      prowadzona jest w sposób systematyczny;
    d) możliwość przeniesienia lub odtworzenia: celem Wnioskującego, w ramach
      wykonywanej bezpośrednio przez niego działalności gospodarczej, jest przeniesienie
      autorskich praw majątkowych z oprogramowania na kontrahenta, co nierozerwalnie
      wiąże się z koniecznością jego odtworzenia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 40 ustawy o PIT pojęcie „prace rozwojowe” oznacza prace rozwojowe
    w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce, czyli „Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie,
    kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w
    zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
    projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
    lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany
    wprowadzane do nich, nawet, jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń”. Zdaniem
    Wnioskującego, prowadzi on działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe,
    podejmowaną w sposób systematyczny w celu wykorzystania zasobów wiedzy do
    tworzenia nowych zastosowań – wytwarza nowe, nieistniejące wcześniej funkcjonalności
    na podstawie posiadanej wiedzy, które wpływają na innowacyjność wytwarzanych
    rozwiązań programistycznych. Czyni to na podstawie nabywanej, łączonej, kształtowanej i
    wykorzystywanej dostępnej aktualnie wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych lub
    oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych
    produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i
    okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet, jeżeli takie zmiany mają charakter
    ulepszeń.
    Wnioskujący podejmuje pracę nad jakimś projektem posiadając nakreślony cel – finalny
    utwór, którym jest wytworzenie oprogramowania rozwiązującego problemy nakreślone
    przez kontrahenta przy negocjowaniu współpracy. Prowadzi pracę według ścisłego
    harmonogramu – począwszy od wymagań umownych dotyczących poprawnej
    dokumentacji swojej działalności. Oprogramowanie wymaga wielu składowych
    tworzonych w odpowiedniej kolejności i z należytą uwagą. Wnioskujący zawsze stara się
    dostarczyć najnowsze rozwiązania w branży, zapoznając się z obecnym stanem techniki w
    branży IT oraz z aktualnymi zastosowaniami wprowadzonymi w działalności jego
    kontrahenta. Z wykorzystaniem wszystkich możliwych wiadomości naukowych, jakie
    posiada, w swojej działalności planuje on, projektuje i tworzy innowacyjne rozwiązania w
    branży w postaci produktów, procesów lub usług programistycznych. Wykorzystuje przy
    tym własną inwencję twórczą oraz korzysta z posiadanej przez siebie wiedzy i
    umiejętności. Programy komputerowe stworzone przez Wnioskującego na rzecz
    kontrahentów ulepszą i rozwiną działanie starych programów lub też spowodują
    stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności niewystępujących dotychczas w praktyce
    gospodarczej bądź nowatorskich, w znacznym stopniu odróżniających się od rozwiązań
    już funkcjonujących. Zdaniem Wnioskującego, stworzone programy stanowić będą
    przejaw twórczej działalności Wnioskodawcy oraz będą innowacyjne zarówno w

    prowadzonej bezpośrednio działalności, jak i jego kontrahenta. Jak wskazano w
    Objaśnieniu Ministerstwa Finansów z 15 lipca 2019 r. dotyczącym preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej (IP BOX),
    twórczą działalność Wnioskującego odnosić należy nie do praktyki gospodarczej sensu
    largo, a do praktyki gospodarczej danego podmiotu.
    Twórczość Wnioskującego odnosi się również do przejawu jego działalności – autorskich
    praw do programów komputerowych podlegających ochronie na podstawie art. 74 ustawy
    o Prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z art. 1 ust. 1,2 i 3 Ustawy z dnia 4
    lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U.2021.1062 t.j.) – dalej u.p.a.
    p.p. przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W szczególności przedmiotem prawa
    autorskiego są utwory: wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami
    graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy
    komputerowe). Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby
    miał postać nieukończoną. Ochrona ta obejmuje również fragmenty utworu i utwory w
    wersji nieukończonej. Wobec powyższego, zdaniem Wnioskującego, przedmiot jego
    działalności w zakresie tworzenia innowacyjnych rozwiązań w zakresie oprogramowania
    spełnia definicje legalną działalności rozwojowej, a stworzone przez niego (we współpracy
    z innymi twórcami) nowe, innowacyjne i dotychczas nieistniejące na rynku rozwiązanie
    spełnia również wszystkie znamiona utworu chronionego prawami autorskimi w myśl
    rozumienia art. 1 i 74 u.p.a.p.p.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, podejmowana przez niego działalność
    (nie wszystkie sfery tej działalności), która polega na tworzeniu programów
    komputerowych stanowi prace rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 40 ustawy o PIT, a tym
    samym czy stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy
    o PIT.
    Niezasadnie jest nieudzielanie odpowiedzi na pytanie nr 1 wyłącznie z tego powodu, że
    definicja legalna prac rozwojowych nie jest ujęta w ustawach podatkowych. Pogląd ten
    został licznie wyrażony w opiniach sądów administracyjnych:
    - wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie,
      sygn. akt I SA/Rz/21, teza: „Jeżeli chodzi o ocenę realizowanych czynności pod kątem
      działalności badawczo-rozwojowej, to tego rodzaju kwalifikacji winien dokonać organ
      interpretacyjny i nie może tego ciężaru przerzucać na wnioskodawcę”;
    - wyrok z dnia 17 grudnia 2021 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II FSK
      1239/21, teza: „Skoro skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat cech
      działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na
      przedstawioną wątpliwość”;
    - wyrok z dnia 17 listopada 2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach,
      sygn. akt I SA/Gl 1062/21, teza: „Okoliczność, że właściwe definicje działalności
      naukowej oraz prac rozwojowych zostały umieszczone w ustawie niemającej
      podatkowego charakteru, nie zwalnia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
      obowiązku dokonania ich wykładni, ponieważ regulacje te są niezbędne do pełnego
      zdekodowania znaczenia pojęć zawartych w ustawie podatkowej. Skoro ustawodawca
      posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f. pojęciem działalności badawczo-
      rozwojowej to oczywistą koniecznością przy dokonywaniu jego interpretacji było, z
      uwagi na definicje z art. 5a pkt 38-40 tej ustawy, odniesienie się do przepisów tam
      wskazanej ustawy”;
    - wyrok z dnia 4 listopada 2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
      sygn. akt I SA/Gl 992/21, teza: „Stwierdzenie, czy w danych okolicznościach sprawy

      podejmowane czynności mieszczą się w pojęciu działalności badawczo-rozwojowej,
      czy też nie, należy do organu, który przepis ten będzie stosował (interpretował), a nie
      do strony, która jedynie wskazuje własne stanowisko i wątpliwości w tej sprawie”;
    - wyrok z dnia 25 marca 2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu,
      sygn. akt I SA/Po 741/20, teza: „Pod pojęciem prawa podatkowego należy rozumieć
      wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne – przedmiotowe i
      podmiotowe podatku, zatem także normy prawne, które nie znajdują się w ustawach
      podatkowych. Ustalenie, czy dany wytwór pracy spełnia definicję autorskiego prawa
      komputerowego ma zasadnicze znaczenie dla określenia, czy podatnik ma prawo do
      zastosowania stawki 5% z tytułu uzyskiwania dochodu z kwalifikowanych praw
      własności intelektualnej. Regulacje zawarte w przepisach prawa autorskiego
      podlegają, zatem wykładni w toku postępowania interpretacyjnego o tyle, o ile
      wpływają na interpretację przepisów prawa podatkowego”.
    Wnioskujący celowo tak szczegółowo opisał relacje między kontrahentami, opis czynności,
    które wykonuje w ramach działalności oraz sam opis procesu twórczego po to, aby to
    Dyrektor ocenił czy całość jego aktywności w działalności wypełnia znamiona działalności
    badawczo-rozwojowej i prac rozwojowych, czy też tylko poszczególne ze wskazaniem,
    które to spełniają te znamiona. Jest to niezwykle istotne dla podatnika, gdyż daje mu
    pewność i swobodę, że żaden organ skarbowy nie zakwestionuje wydanej interpretacji w
    ten sposób, że np. w interpretacji indywidualnej nie wymienił prostych powtarzających się
    czynności (z tego powodu, że czynności tych miał nie wykonywać), a w istocie je świadczy i
    nie mają one charakteru twórczego w związku z tym opis stanu rzeczywistego zawarty we
    wniosku ORD-IN nie jest prawdziwy i w związku z tym interpretacja nie ma mocy prawnej.
    Jeżeli więc Dyrektor KIS uważa, że któryś z etapów tworzenia albo któraś czynność
    wykonywana przez Wnioskodawcę nie ma charakteru prac rozwojowych i przy
    ewentualnym stosowaniu ulgi IP Box nie należy uwzględniać tych etapów/czynności, to
    Wnioskodawca prosi o takie stanowisko zająć wraz z uzasadnieniem.
    Zdaniem Wnioskującego, wszystkie opisane czynności i etapy pracy polegają na tworzeniu
    programów komputerowych i są pracą rozwojową, ponieważ każdy etap jest niezbędny,
    aby ten indywidualny program stworzyć. Jeżeli więc Dyrektor KIS stwierdzi, że całość
    opisanej przez Wnioskodawcę działalności polega na tworzeniu programów
    komputerowych, to Wnioskodawca się na to godzi. Jeżeli Dyrektor KIS stwierdzi, że nie
    wszystkie przez Wnioskodawcę realizowane zadania są zadaniami służącymi do
    stworzenia programu komputerowego, to prosi o wskazanie, które z tych zadań nie są
    wraz z uzasadnieniem. Tak jak to wyjaśnia orzecznictwo Sądów, tj. wyrok z dnia 3 września
    2021 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 544/21,
    teza: „To, czy w danych okolicznościach sprawy podejmowane czynności mieszczą się w
    pojęciu działalności badawczo-rozwojowej, czy też nie, należy do organu, który przepis ten
    będzie stosował (interpretował), a nie do strony, która jedynie wskazuje własne
    stanowisko i wątpliwości w tej sprawie. Organ nie może przerzucać ciężaru dokonania
    prawidłowej wykładni tego pojęcia na wnioskodawcę”.
    Jednocześnie, tak jak opisano w niniejszym wniosku Wnioskodawca uważa każde zlecenie
    wykonania dzieła, jakie przyjmie do wykonania w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej dotyczy stworzenia oprogramowania (kodów). Nie ma i nie będzie takiej
    sytuacji, kiedy wykonywane prace służące stworzeniu utworu (oprogramowania) oraz
    procesy temu służące nie będą zgodne z czynnościami/procesami, które opisano we
    wniosku. Innymi słowy, Wnioskodawca tworząc oprogramowanie za każdym razem
    wykonuje czynności jedynie rozwojowe – bo tylko takie umożliwiają mu stworzenie
    nowego, innowacyjnego, modernistycznego oprogramowania lub jego części. Wszystkie
    czynności opisanej we wniosku oraz w niniejszym piśmie, wszystkie etapy twórcze procesu
    tworzenia oprogramowania są – zdaniem Wnioskodawcy – pracami rozwojowymi.
    Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca poniżej przedstawia orzeczenia Sądu:

    - wyrok z dnia 15 września 2022 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,
      sygn. akt III SA/We 393/22, teza: „Ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku nie
      może prowadzić do żądania, aby to sam wnioskodawca przesądził rzeczoną kwestię, o
      którą wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących
      prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji działalności
      badawczo-rozwojowej”;
    - wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie,
      sygn. akt I SA/Rz 916/21, teza: „Jeżeli chodzi o ocenę realizowanych czynności pod
      kątem działalności badawczo-rozwojowej, to tego rodzaju kwalifikacji winien dokonać
      organ interpretacyjny i nie może tego ciężaru przerzucać na wnioskodawcę”;
    - wyrok z dnia 17 grudnia 2021 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II FSK
      1239/21, teza: „Skoro skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat cech
      działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na
      przedstawioną wątpliwość”.
    Jednocześnie dodać można, że Wnioskodawca w ramach swojej działalności prowadzić
    będzie również – obok prac rozwojowych – wykonywał czynności, które nie spełniają
    znamiona prac rozwojowych i jest to np.:
    - udział w rekrutacjach (przeprowadzanie rozmów technicznych z kandydatami);
    - pomoc w ofertowaniu dla potencjalnych klientów;
    - niektóre spotkania z klientem (prezentacja rezultatów pracy przez inne zespoły,
      spotkania dotyczące informacji ogólnofirmowych (planów kwartalnych itp.).
    Co do tych czynności Wnioskodawca nie wnioskuje o interpretację indywidualną, gdyż jest
    jasne dla niego, że: udział w rekrutacjach (przeprowadzanie rozmów technicznych z
    kandydatami), pomoc w ofertowaniu dla potencjalnych klientów i niektóre spotkania z
    klientem (prezentacja rezultatów pracy przez inne zespoły), spotkania dotyczące
    informacji ogólnofirmowych (planów kwartalnych itp.) nie kwalifikują się jako przychody,
    do których można stosować ulgę IP BOX.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 30ac ust. 2 u.p.d.o.f. stanowi, że: Kwalifikowanymi prawami własności
    intelektualnej są: (...) autorskie prawo do programu komputerowego – podlegające
    ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów
    międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów
    międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony
    został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej
    przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Przedmiotowa regulacja wskazuje, że
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej (dalej również: „IP”) jest: autorskie
    prawo do programu komputerowego, które podlega ochronie prawnej na podstawie
    przepisów odrębnych ustaw (np. ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawach autorskich i
    prawach pokrewnych – art. 74 tej ustawy); wytworzone, rozwinięte lub ulepszone przez
    podatnika, w ramach prowadzonej przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej.
    W konsekwencji, dla uznania programu komputerowego za kwalifikowane prawo
    własności intelektualnej spełnić należy łącznie ww. przesłanki. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.a.
    p.p.: Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Art. 1 ust. 2 u.p.a.p.p. wskazuje, że: W
    szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory: wyrażone słowem, symbolami
    matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe,
    kartograficzne oraz programy komputerowe). Natomiast, zgodnie z art. 1 ust. 3 u.p.a.p.p.:
    Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać
    nieukończoną. Przedmiotowe regulacje wskazują, że autorskie prawo jest prawem
    przysługującym twórcom do utworów, tj. zindywidualizowanych rozwiązań, utrwalone w

    jakiejkolwiek postaci niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia,
    wyrażone w dowolny sposób, w tym słowem, symbolami matematycznymi oraz znakami
    graficznymi. W szczególności, art. 1 ust. 3 u.p.a.p.p. wskazuje, że przedmiotem prawa
    autorskiego są takie utwory jak stworzone przez autora programy komputerowe.
    Regulacje ustawy u.p.d.o.f. oraz u.p.a.p.p. nie definiują pojęcia programu komputerowego.
    Zasadnym wydaje się sięgnięcie do regulacji unijnych w tym zakresie. Jednocześnie dodać
    należy, że art. 9 ust. 5 u.p.a.p.p. wyraźnie tłumaczy, że współtwórczość, czyli
    współdziałanie przy tworzeniu utworu jest procesem zupełnie normalnym i
    zdefiniowanym prawnie. Tak i w procesie tworzenie utworu Wnioskodawca korzysta z
    pomocy kontrahentów, którzy również prowadzą swoje pozarolnicze działalności
    gospodarcze. Razem współdziałają oni przy tworzeniu oprogramowania dzieląc się
    zadaniami i współpracując razem w ten sposób, aby finalny efekt prac był spójny i zgodny
    z założeniami. Zgodnie z postanowieniami, Dyrektywa Rady z 14 maja 1991 r. w sprawie
    ochrony prawnej programów komputerowych (91/250/EWG) – Dziennik Urzędowy L 122,
    17/05/1991 p. 0042-0046, do celów niniejszej dyrektywy pojęcie „program komputerowy”
    obejmuje programy w jakiejkolwiek formie, włącznie z programami zintegrowanymi ze
    sprzętem komputerowym; pojęcie to obejmuje również przygotowawcze prace
    projektowe prowadzące do rozwoju programu komputerowego z zastrzeżeniem, że
    charakter prac przygotowawczych jest taki, że program komputerowy może korzystać z
    nich na późniejszym etapie. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w słowniku
    powszechnym Wikipedia – Program komputerowy (ang. computer program) – sekwencja
    symboli opisująca realizowanie obliczeń zgodnie z pewnymi regułami zwanymi językiem
    programowania.
    Program jest zazwyczaj wykonywany przez komputer (np. wyświetlenie strony
    internetowej), zwykle bezpośrednio, jeśli wyrażony jest w języku zrozumiałym dla danej
    maszyny lub pośrednio – gdy jest interpretowany przez inny program (interpreter).
    Program może być ciągiem instrukcji opisujących modyfikacje stanu maszyny, ale może
    również opisywać obliczenia w inny sposób (np. rachunek lambda). Formalne wyrażenie
    metody obliczeniowej w postaci języka zrozumiałego dla człowieka nazywane jest kodem
    źródłowym, podczas gdy program wyrażony w postaci zrozumiałej dla maszyny (to jest za
    pomocą ciągu liczb, a bardziej precyzyjnie – zer i jedynek) nazywany jest kodem
    maszynowym bądź postacią binarną (wykonywalną). Powyższe wskazuje, że programem
    komputerowym jest każdy kod źródłowy, wytworzony przez autora. Tym samym, pojęcie
    programu komputerowego, na potrzeby u.p.a.p.p. jest pojęciem szerokim. Stanowisko to
    potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 2 maja 2012 r. w
    sprawie SAS Institute Inc. Przeciwko World Programming Ltd, (sygn. C-406/10), gdzie
    Trybunał wskazał, że „Zatem przedmiot ochrony dyrektywy 91/250 obejmuje formy
    wyrażenia programu komputerowego, jak również przygotowawcze prace projektowe,
    pozwalające na odpowiednio powielanie lub późniejsze stworzenie takiego programu (ww.
    wyrok w sprawie Bezpecnostnł softwarova asociace, pkt 37). Trybunał wniósł z tego, że
    kod źródłowy i kod obiektowy programu komputerowego stanowią formy jego wyrażenia,
    które w związku z tym zasługują na objęcie ich ochroną przyznawaną programom
    komputerowym przez prawo autorskie na podstawie art. 1 ust. 2 dyrektywy 91/250.
    Prowadzi to do wniosku, że kod źródłowy tworzony przez Wnioskującego w ramach
    prowadzonej działalności stanowi program komputerowy w rozumieniu przepisów
    dotyczących praw autorskich. W konsekwencji, oprogramowanie (kod źródłowy)
    wytwarzane przez Podatnika podlega ochronie prawnej określonej przez przepisy ustawy
    z dnia 4 lutego 1994 r. o prawach autorskich i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz.
    1231 z późn. zm.).
    Mając na względzie powyższe, w przedmiotowym przypadku, sprzedaż wytwarzanego
    przez Podatnika oprogramowania stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej w rozumieniu art. 30ac ust. 2 ustawy o PIT, tj.: stanowi autorskie prawo do
    programu komputerowego przysługujące Wnioskodawcy; podlega ochronie prawnej z
    mocy prawa; jest wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej przez niego

    działalności gospodarczej; wytwarzanie oprogramowania stanowi przejaw prowadzonej
    przez podatnika działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.
    Podkreślić należy, że żadna z 4 przesłanek nie zawiera ograniczenia, co do tego, że
    oprogramowanie wytwarzane powinno być wyłącznie przez jednego podatnika. Co więcej
    w obecnych czas ze względu na bardzo skomplikowane procesy programistyczne
    wszystkie programy, ale i nowe technologie, wynalazki, maszyny, roboty nowej generacji
    zawsze są tworzone przy współudziale zespołu specjalistów, a każdy z nich tworzy swoją
    cząstkę innowacyjności.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskującego, odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do
    programu komputerowego w ramach wykonywanych prac programistycznych
    Wnioskodawcy stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
    rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, a tym samym osiąga on/będzie osiągać
    kwalifikowany dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa
    w art. 30ca ustawy o PIT.
    Ad 3.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f.: Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach
    pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Artykuł 30ca ust. 1 i
    następne u.p.d.o.f. wskazuje, że dla zastosowania 5% stawki podatku dochodowego
    konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek, tj.: 1) prowadzenie przez
    podatnika działalności badawczo rozwojowej w rozumieniu u.p.d.o.f., 2) wytwarzanie w
    ramach działalności kwalifikowalnych praw własności intelektualnej, 3) uzyskiwanie
    dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, 4) określenie wysokości
    dochodu, jaki może być objęty preferencyjną stawką podatku za pomocą wskaźnika
    nexus, dla każdego IP odrębnie, 5) prowadzenie odrębnej ewidencji operacji finansowych
    związanych z kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej.
    Spełnienie wszystkich przesłanek powoduje, że po zakończeniu roku podatkowego
    podatnik (w zeznaniu rocznym PIT) ma prawo do skorzystania z 5% stawki podatku
    dochodowego w stosunku do dochodów związanych ze sprzedażą IP. W przedmiotowej
    sprawie:
    1) Wnioskujący prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi działalność
      badawczo-rozwojową w rozumieniu u.o.p.d.o.f.; jest wpisany do CEIDG, jest
      zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT, swoją działalność prowadzi w
      sposób zorganizowany, ciągły w celu uzyskania przychodów. Głównym przedmiotem
      prowadzenia działalności jest wytwarzanie programów komputerowych. W swojej
      twórczej pracy programistycznej nie podlega żadnemu podporządkowaniu
      służbowemu, podległości służbowej, co więcej z zakresu swoich prac
      programistycznych ponosi on odpowiedzialność gospodarczą wobec kontrahenta, na
      rzecz którego wystawia faktury sprzedaży.
    2) W ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej wytwarza (zdaniem
      Wnioskującego) on kwalifikowalne prawa własności intelektualnej, tj. oprogramowanie
      – omówione w pkt 1 „odpowiedzi interpretacji”.
    3) Oprogramowanie Wnioskujący będzie sprzedawać na rzecz nabywcy – ostatecznego
      beneficjenta, z tytułu czego uzyska przychody.
    4) Będzie on dokonywać alokacji kosztów IP (tj. bezpośrednio związanych z
      wytworzeniem IP) do przychodów ze sprzedaży oprogramowania, przez co określa
      dochód ze sprzedaży oprogramowania oraz będzie w stanie obliczyć wartość nexus
      dla każdego oprogramowania.
    5) Wysokość dochodu, jaki może rozliczyć Wnioskujący przy zastosowaniu stawki 5%
      wynika z odrębnie prowadzonej ewidencji.

    W związku z powyższym, spełni on wszystkie przesłanki do zastosowania 5% stawki
    podatku dochodowego.
    Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT, jest on
    uprawniony do zastosowania stawki podatku 5% w stosunku do dochodu ze sprzedaży
    oprogramowania
    Stanowisko Podatnika znajduje potwierdzanie w licznych interpretacjach organów
    podatkowych. Przykładowo:
    – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 5 listopada 2019 r., nr
      0115KDIT2-1.4011.338.2019.2.MK, wskazał: „Przenosząc powyższe na grunt
      rozpatrywanej sprawy należy, więc stwierdzić, że uzyskany przez Wnioskodawcę
      dochód z tytułu odpłatnego przeniesienia na zleceniodawcę całości praw autorskich
      do programu komputerowego, który stanowi utwór prawnie chroniony i został
      wytworzony w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, kwalifikuje się
      do dochodów z kwalifikowanego IP w rozumieniu art. 30ca ust. 7 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych. To oznacza, że Wnioskodawca może skorzystać z
      preferencyjnego opodatkowania dochodów z tego tytułu wg stawki 5%”.
    – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 25 października 2019 r. nr
      0114-KDIP3-3.4011.386.2019.3.MG, wskazał: „Mając powyższe na uwadze, dochód z
      odpłatnego zbycia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, tj. autorskiego
      prawa do programu komputerowego, który stanowi utwór prawnie chroniony i został
      wytworzony w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, kwalifikuje się
      do dochodów z kwalifikowanego IP w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych. To oznacza, że Wnioskodawca może
      skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów z tego tytułu wg stawki 5%”.
    – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 30 października 2019 r. nr
      0112KDIL3-2.4011.345.2019.2.MKA, wskazał: „Odnosząc przepisy podatkowe do
      przedstawionego opisu sprawy, należy wskazać, że: Wnioskodawca tworzy, rozwija i
      ulepsza oprogramowanie komputerowe w ramach indywidualnej działalności
      gospodarczej; Wnioskodawca tworzy, rozwija i ulepsza oprogramowanie w
      bezpośrednio prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej spełniającej definicje
      wskazane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych; rozwijanie lub
      ulepszanie oprogramowania stworzonego przez inne osoby przez Wnioskodawcę
      następuje w oparciu o udzieloną mu w tym celu niewyłączną licencję, zgodnie z
      umową zawartą ze Spółką, wytwarzane, rozwijane i ulepszane przez Wnioskodawcę
      oprogramowanie ma charakter twórczy, wytwarzane, rozwijane i ulepszane
      oprogramowanie podlega ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i
      prawach pokrewnych; Wnioskodawca będzie posiadał szczegółową ewidencję
      pozwalającą na określenie podstawy opodatkowania stawką preferencyjną, zgodną z
      wymogami art. 30cb ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz
      pozwalającą na monitorowanie i śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych;
      Wnioskodawca dokonuje przeniesienia praw autorskich do wytworzonego
      oprogramowania, za co otrzymuje wynagrodzenie”.
    Prawie tożsame stanowisko w sprawie w takim samym przedmiocie prowadzenia
    działalności gospodarczej potwierdzają poniższe interpretacje podatkowe: 0111-KDWB.
    4011.6.2021.2.MJ; 0111-KDIB1-3.4011.221.2021.2.MCZ; 0113KDIPT2-2.4011.1175.2021.2.
    EC; 0111-KDIB1-3.4011.211.2021.2.KG; 0114-KDIP2-1.4011.147.2021.2.PD; 0114-KDIP2-
    1.4011.224.2021.2.OK/PD; 0114-KDIP2-1.4011.233.2021.2.KW/PD; 0112-KDIL2-
    2.4011.920.2021.2.WS; 0111-KDIB1-3.4011.188.2021.2.MCZ; 0114-KDIP2-
    1.4011.284.2021.2.JS/PD; 0111-KDIB1-1.4011.193.2021.2.IS, 0115-KDIT3.4011.652.2020.2.K.
    R., 0115-KDIT1.4011.812.2020.2.JG, 0111-KDWB.4011.6.2021.2.MJ; 0112-KDIL2-
    2.4011.296.2021.2.K.P.; 0111-KDIB1-3.4011.32.2021.2.JKT; 0111-KDIB1-2.4011.10. 2021.3.
    AW; 0111-KDIB1-2.4011.26.2021.2.SK; 0111-KDIB1-2.4011.24.2021.3.SK; 0113-KDIPT2-
    1.4011.173.2021.2.RK; 0113-KDIPT2-2.4011.284.2021.3.KR.; 0113-KDIPT2-1.

    4011.211.2021.2.RK; 0114-KDIP2-1.4011.13.2021.2.PD; 0113-KDIPT2-3.4011.253.2021.2.
    GG; 0114-KDIP2-1.4011.39.2021.2.KW; 0114-KDIP2-1.4011.6.2021.2.JF; 0112-KDIL2-2.4011.
    234.2021.2.IM; 0112-KDIL2-2.4011.219.2021.2.MB; 0111-KDWB.4011.64.2021.2.HK;
    0113KDIPT2-1.4011.248.2021.4.MAP.
    Jednocześnie Wnioskodawca doskonale zdaje sobie sprawę, że w Polsce nie obowiązuje
    prawo precedensowe, tj. wszystkie cytowane w niniejszym wniosku wyroki oraz
    interpretacje są obowiązujące w danej i konkretnej sprawie, w której są rozstrzygnięciem.
    Jednak ze względu na ustawowe prawo do równości społecznej i wobec prawa wyrażonej
    w art. 32 Ustawy zasadniczej, która mówi: „Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają
    prawo do równego traktowania przez władze publiczne”, Wnioskodawca oczekuje, że
    skoro stan faktyczny i prawny jest taki sam, jak w cytowanych orzeczeniach i
    interpretacjach, to zostanie tak samo zinterpretowany, tj. stanowiska w sprawach zostaną
    uznane z prawidłowe. Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół
    informacji w postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i
    zintegrowanych danych przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów
    – podlega ochronie jak utwór literacki z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o Prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 z późn. zm.).
    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszeniem jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych. Mając powyższe na uwadze,
    dochód z tytułu przeniesienia praw do opisanego przez Wnioskodawcę oprogramowania,
    które stanowi utwór prawnie chroniony i zostało wytworzone w ramach prowadzonej
    działalności badawczo-rozwojowej, kwalifikuje się do dochodów z kwalifikowanego IP w
    rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To
    oznacza, że Wnioskodawca może skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów
    z tego tytułu wg stawki 5%.
    Ad 4.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT, wysokość kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się, jako iloczyn: (i) dochodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i (ii)
    wskaźnika tzw. nexus, w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie
    poniesione przez podatnika na: a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika
    działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej; b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od
    podmiotu niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.; c – nabycie
    wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego w rozumieniu
    art. 23m ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.; d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT: do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza
    się kosztów, które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej, w szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
    nieruchomościami.
    W konsekwencji, dla określenia wysokości dochodu z kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej konieczne jest określenie wysokości:
    1) przychodów uzyskanych przez podatnika w roku podatkowym z tytułu sprzedaży
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz
    2) kosztów bezpośrednio związanych z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej.
    Zgodnie objaśnieniami podatkowymi z 15 lipca 2019 r. dotyczącymi preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX

    dalej: „Objaśnienia IP Box”, „(...) do kosztów, o których mowa we wskaźniku nexus, czyli do
    kosztów, które zostały określone w powyżej wskazanych literach, nie zalicza się kosztów,
    które nie są bezpośrednio związane z kwalifikowanym IP, w szczególności odsetek, opłat
    finansowych oraz kosztów związanych z nieruchomościami. Kosztami nieujętymi we
    wskaźniku nexus będą na przykład koszty utrzymania nieruchomości, w której
    prowadzona jest działalność badawczo-rozwojowa, zmierzająca do wytworzenia
    kwalifikowanego IP, czy też odsetki od kredytu zaciągniętego na zakup tej nieruchomości.
    Zgodnie z wyjaśnieniami OECD w akapicie 39 Raportu OECD BEPS Plan Działania nr 5
    istotne jest to, aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są, lub ze swej natury
    nie mogą być, bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem
    konkretnych kwalifikowanych IP. OECD, jako przykład braku możliwości ustalenia
    bezpośredniego związania kosztu z kwalifikowanymi IP podaje koszt budynku (nabycia,
    utrzymania, etc.), w którym wytwarzane są kwalifikowane IP. Taki koszt jest kosztem
    pośrednio związanym z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem kwalifikowanego IP
    i dlatego nie może zawierać się we wskaźniku nexus. Należy zauważyć, że zgodnie z
    akapitem 39 Raportu OECD BEPS Plan Działania nr 5, koszty kwalifikowane winny być
    uwzględniane we wskaźniku niezależnie od metody ich ujmowania w kosztach
    podatkowych, zgodnie z ogólnymi zasadami podatkowymi. Dlatego też koszty dla celów
    kalkulacji wskaźnika należy rozumieć szerzej (funkcjonalnie w kontekście ww. Raportu
    OECD), niż w odniesieniu do ustalania kosztów uzyskania przychodów na gruncie
    pozostałych przepisów ustawy o u.p.d.o.f.”. Dla uznania danego kosztu za bezpośrednio
    związany z wytworzeniem IP konieczne jest wykazanie związku funkcjonalnego kosztu z
    procesem tworzenia IP, tj. czy dany wydatek jest funkcyjnie powiązany z wytworzeniem IP
    przez podatnika – związek przyczynowo-skutkowy.
    W związku z powyższym, w celu określenia czy koszty ponoszone przez Wnioskującego
    stanowią koszty bezpośrednio związane z IP konieczne jest ustalenie ich związku z
    wytworzeniem IP.
    Jak wskazano w stanie faktycznym, Podatnik ponosi szereg kosztów bezpośrednio
    związanych z wytwarzaniem Oprogramowania, tj. wydatki na.:
    1) zakup sprzętu komputerowego oraz elektronicznego;
    2) użytkowanie samochodu;
    3) usługi telekomunikacyjne i dostęp do Internetu;
    4) księgowość i doradztwo podatkowe;
    5) składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy;
    6) koszty licencyjne.
    Powyższe wydatki funkcjonalnie bezpośrednio powiązane są z wytwarzanym przez
    Podatnika oprogramowaniem. Powyższe wydatki ponoszone przez Wnioskującego są
    również kosztami w rozumieniu art. 22 w zw. z art. 23 u.p.d.o.f. i mają na celu osiągnięcie
    przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów, tj. prowadzonej
    przez Wnioskującego pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Jednocześnie, w zakresie wydatków związanych z wytwarzaniem oprogramowania oraz w
    zakresie pozostałych obszarów działalności gospodarczej, Podatnik dokonuje podziału
    tych kosztów i przypisania ich wg klucza przychodowego, tj. wg proporcji przychodów ze
    sprzedaży oprogramowania do pozostałych przychodów związanych z działalnością
    gospodarczą. Mając na względzie powyższe, w ocenie Wnioskującego, ponoszone wydatki,
    w zakresie, w jakim przeznaczane są na wytworzenie danego oprogramowania bądź części
    oprogramowania, przy zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji opisanej w niniejszym
    wniosku – w opisie stanu faktycznego, należy uznać za koszty faktycznie poniesione na

    prowadzoną bezpośrednio przez Wnioskującego działalność badawczo-rozwojową
    związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej wskazanym powyżej
    (oznaczone, jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f.).
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez niego na:
    - zakup sprzętu komputerowego oraz elektronicznego;
    - użytkowanie samochodu;
    - usługi telekomunikacyjne i dostęp do Internetu;
    - księgowość i doradztwo podatkowe;
    - składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy;
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w
    rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT (przy zachowaniu odpowiedniej
    metodyki alokacji) należy uznać za koszty do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa
    w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, na potrzeby wyliczenia
    kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Powyższe rozumienie znajduje potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych.
    Przykładowo:
    – Dyrektor „Krajowej Informacji Podatkowej” w interpretacji z 24 grudnia 2019 r. (nr 0113-
      KDIPT2-3.4011.586.2019.2.SJ) wskazał, że: „Jak wskazuje Wnioskodawca we wniosku, w
      ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej musi ponosić wydatki na
      zakup sprzętu komputerowego i akcesoriów, które są mu niezbędne do wykonania
      Oprogramowania – wytwarzania przedmiotów kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej. Bezpośredni związek z działalnością badawczo-rozwojową ma również
      używanie samochodu osobowego. Wobec powyższego, za prawidłowe należy uznać
      stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym, ponoszone wydatki w zakresie, w jakim
      są przeznaczane na wytworzenie Oprogramowania, w tym obliczone według
      powyższej proporcji przychodów ze zbycia Oprogramowania do przychodów ogółem,
      należy uznać za koszty prowadzonej bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalności
      badawczo-rozwojowej związanej z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w
      rozumieniu art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych”;
    – Dyrektor „Krajowej Informacji Podatkowej” w interpretacji z 29 listopada 2019 r. (nr
      0114-KDIP3-2.4011.469.2019.2.AC) wskazał, że: „Zatem przyjąć należy, że jeżeli
      podatnik poniósł rzeczywiście wydatki w postaci dostępu do Internetu, usług
      telekomunikacyjnych, oprogramowania dodatkowego np. antywirusowego, koszty
      związane z samochodem osobowym, które kwalifikują się, jako koszty prowadzonej
      przez niego działalności badawczo-rozwojowej to wydatki związane z wytworzeniem w
      ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za koszty faktyczne
      poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność
      badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, z
      zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT”;
    – Dyrektor „Krajowej Informacji Podatkowej” w interpretacji z 8 kwietnia 2020 r. (nr 0112-
      KDIL2-1.4011.79.2020.2.KF) wskazał, że: „Reasumując, wydatki ponoszone przez
      Wnioskodawcę na dzierżawę komputera osobistego wraz z oprogramowaniem od
      Spółki, zakup sprzętu komputerowego wraz z oprogramowaniem oraz dostęp do
      Internetu, a także – przy zachowaniu wskazanej przez Wnioskodawcę proporcji –
      koszty związane z leasingiem operacyjnym i eksploatacją samochodu osobowego,
      usługami księgowymi, usługami telekomunikacyjnymi, zakupem artykułów biurowych
      oraz wydatki na tzw. zaplecze techniczne (obejmujące opłaty za możliwość korzystania
      z infrastruktury technicznej Spółki oraz obsługę sekretarską) – mogą stanowić koszty,

      o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      jako koszty związane z bezpośrednio przez niego prowadzoną działalnością badawczo-
      rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej”;
    – Dyrektor „Krajowej Informacji Podatkowej” w interpretacji z 27 października 2020 r. (nr
      0115KDWT.4011.69.2020.2.MK) wskazał, że: „W odniesieniu do składek na
      ubezpieczenie społeczne należy wskazać, że mogą one stanowić koszty uzyskania
      przychodów, pod warunkiem, że nie zostaną odliczone przez Wnioskodawcę od
      dochodu po zakończeniu roku podatkowego (art. 26 ust. 13a ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych)”. „Wobec powyższego, poniesione w związku z
      prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością badawczo-rozwojową, koszty składek
      na ubezpieczenia społeczne, usług księgowych, amortyzacji i użytkowania samochodu
      oraz zakupu komputera mogą stanowić koszty faktycznie poniesione na działalność
      badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej dla
      potrzeb wyliczenia wskaźnika nexus, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o PIT i
      mogą zostać ujęte pod literą „a” tego wskaźnika”;
    – Dyrektor „Krajowej Informacji Podatkowej” w interpretacji z 27 lutego 2020 r. (nr 0114-
      KDIP3-1.4011.570.2019.3.MG) wskazał, że: „(...) należy zgodzić się także ze
      stanowiskiem Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 5, dotyczącego uznania, że składkę
      na Fundusz Pracy, którą Wnioskodawca opłaca, można uznać za związaną
      bezpośrednio z wytworzeniem kwalifikowanego IP (...). W związku z powyższym
      Wnioskodawca będzie mógł obowiązkową składkę na Fundusz Pracy ująć w
      dodatkowej ewidencji, którą Wnioskodawca zaprowadzi na potrzeby IP Box”;
    – Dyrektor „Krajowej Informacji Podatkowej” w interpretacji z 5 maja 2020 r. (nr 0114-
      KDIP2-1.4011.11.2020.2.MR) wskazał, że: „Wobec powyższego, koszty poniesione
      /ponoszone przez Wnioskodawcę, które związane są z zakupem sprzętu, licencje na
      oprogramowanie mogą stanowić koszty faktycznie poniesione na działalność
      badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
      czyli koszty bezpośrednio związane z wytworzeniem kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej”;
    – Dyrektor „Krajowej Informacji Podatkowej” w interpretacji z 8 czerwca 2020 r. (nr 0112-
      KDIL22.4011.229.2020.2.IM) wskazał, że: „Zatem wydatki ponoszone przez
      Wnioskodawcę na licencje na oprogramowanie, sprzęt komputerowy, szkolenia i
      kursy, książki, koszty związane z eksploatacją samochodu (wymiana opon,
      serwisowanie i naprawy, polisa), koszty związane z telefonem, koszty związane z
      prowadzeniem biura (z wyjątkiem wynajmu biura, remontem i polisą), koszty
      księgowości i usług prawnych, przy zachowaniu właściwej proporcji, mogą stanowić
      koszty, o których mowa w lit. a wzoru w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych, prowadzonej bezpośrednio przez Wnioskodawcę
      działalności badawczo-rozwojowej związanej z kwalifikowanym prawem własności
      intelektualnej”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Artykuł 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018
        r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571, 1871 i 1897),
        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
        – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:
      prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
        1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
        przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
        obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
        komercyjne;
        2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
        oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów
        lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:

      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
      informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
      tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z
      wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do
      nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że ma Pan zawieszoną działalność
    gospodarczą, którą wkrótce ma zamiar wznowić i w jej ramach świadczyć osobiście usługi.
    Pana praca polegać będzie na tworzeniu oprogramowania, w tym implementacji nowych
    funkcjonalności (tj. pisanie kodu, testowanie, pisanie tekstów jednostkowych i
    integracyjnych).
    Będzie Pan realizować projekty programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb
    kontrahenta, poprzez planowanie i implementację – wdrożenie jest to kompleksowe
    stworzenie gotowego do użytkowania dzieła. Tworzenie przez Pana oprogramowania
    opierać się będzie na indywidualnych, autorskich pomysłach i będzie obejmować
    zaprojektowanie algorytmu, przeprowadzanie testów, tworzenie specyfikacji, czynność
    programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i
    udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych.
    Wskazał Pan, że nie będzie działać samodzielnie przy tworzeniu autorskiego
    oprogramowania. Jako współtwórca będzie miał prawo do sprzedania swoich autorskich
    projektów, jako części finalnego dzieła. W ramach opisanej działalności będzie wytwarzał
    Pan odrębne programy komputerowe, do których będzie Panu przysługiwało prawo
    autorskie. Zarówno Pan, jak i każdy inny programista, który uczestniczy w procesie
    stworzenia oprogramowania tworzy go poprzez własną i osobistą pracę nad
    wytwarzaniem/rozwijaniem lub ulepszaniem oprogramowania.
    Każdy poszczególny zbiór kodu, sekwencji symboli, zbiór instrukcji jest oprogramowaniem
    (tworzonym w cyklach miesięcznych) i stanowi odrębny utwór podlegający ochronie na
    podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Twórcą tak rozumianej
    części oprogramowania jest ostatecznie wyłącznie Pan i to Panu przysługują prawa
    autorskie.
    W wyniku Pana pracy zawsze/każdorazowo będą powstawały odrębne programy
    komputerowe podlegające ochronie zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim,
    ponieważ zawsze przedmiotem sprzedaży będzie: przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór), wyrażenie w jakiejkolwiek formie, w
    jakimkolwiek języku, w formie jakiegokolwiek zapisu lub kodu, zbioru instrukcji/mających
    na celu umożliwienie komputerowi wypełnienie szczególnego zadania lub szczególnej
    funkcji, będzie to zawsze sekwencja symboli opisująca realizowanie obliczeń zgodnie z
    pewnymi regułami zwanymi językiem programowania, choćby miał postać niedokończoną.
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową, dokonana zostanie w kontekście opisanych przez Pana
    efektów tych prac.
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o

    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że swoją działalność prowadził będzie w sposób ciągły,
    zorganizowany i w celu uzyskania przychodu. Pana praca polegać będzie na tworzeniu
    oprogramowania, w tym implementacji nowych funkcjonalności (tj. pisanie kodu,
    testowanie, pisanie tekstów jednostkowych i integracyjnych). W ramach swoich prac
    będzie Pan otrzymywał od klienta (nabywcy) specyfikacje biznesowe bez opisu
    technicznego, na podstawie, których w ramach świadczonych usług badawczo-
    rozwojowych będzie tworzył i implementował nowe, autorskie funkcjonalności systemów.
    Korzystał będzie z programów (...).
    Wskazał Pan, że jest to działalność twórcza, która ma na celu tworzenie nowych rozwiązań
    – nowych produktów, procesów niewystępujące dotychczas w praktyce gospodarczej lub
    tak ulepszanie już tych istniejących produktów, że stają się na tyle innowacyjne, że w
    znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących na rynku.
    Będzie Pan realizować projekty programistyczne począwszy od etapu analizy potrzeb
    kontrahenta (beneficjenta ostatecznego), poprzez planowanie i implementację –
    wdrożenie; jest to kompleksowe stworzenie gotowego do użytkowania dzieła. Tworzone
    przez Pana oprogramowania opierają się na indywidualnych, autorskich pomysłach,
    czynność ta obejmuje zaprojektowanie algorytmu, przeprowadzanie testów, tworzenie
    specyfikacji, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację,
    modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych.
    Wszystkie wyżej wymienione czynności są każdorazowo niepowtarzalne i dedykowanie
    wyłącznie konkretnemu zleceniu/potrzebie klienta – ostatecznego beneficjenta tych usług,
    są „szyte na miarę”. Czynności tworzenia oprogramowania nigdy nie można nazwać
    działaniami obejmującymi rutynowe i okresowe zmiany do produktów, procesów lub
    usług. Oprogramowanie, które Pan będzie tworzyć nie będzie nigdy efektem pracy, która
    wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych i
    której rezultat da się z góry określić i przewidzieć, jako mające charakter powtarzalny.
    Wskazał Pan, że nie jest możliwe zastosowanie szablonów: projektowania algorytmu,
    przeprowadzania testów, tworzenia specyfikacji, tworzenia kodu źródłowego oraz
    tworzenia weryfikacji, modyfikacji i udoskonalania kodów, są to czynności przy każdym
    projekcie niepowtarzalne i unikatowe za każdym razem tworzone indywidualnie w inny
    sposób i zupełnie inne. Każde otrzymane przez Pana zlecenie wykonania dzieła będzie
    innowacyjne – nie ma podobnego na rynku, dlatego też należy go stworzyć.
    Efekty Pana pracy nazywane „programem komputerowym”, „oprogramowaniem” zawsze
    będą utworami/dziełami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, a zatem zawsze odznaczać się będą rzeczywiście oryginalnym, twórczym
    charakterem; zawsze będą kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej;
    nie będą efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych
    umiejętności programistycznych i której rezultaty da się z góry określić i przewidzieć, jako
    mające charakter powtarzalny; nie będą jedynie „techniczną” a „twórczą” realizacją
    szczegółowych projektów zlecanych przez Kontrahenta.
    Pana działalność, zarówno w zakresie tworzenia, jak i w przypadku rozwijania
    oprogramowania nie będzie obejmować wprowadzania rutynowych i okresowych zmian
    do tych programów komputerowych. Nowy, ulepszony charakter produktów nie będzie
    wynikiem działalności obejmującej wprowadzenie rutynowych i okresowych zmian do tych
    produktów.

    Zatem opisana przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych programów
    komputerowych ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo
    systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący
    stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany,
    według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku
    z tym, że w definicji działalności
    badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną
    (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu
    działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w
    omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób
    uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się
    również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i
    uporządkowany. To oznacza, że działalność
    badawczo-rozwojowa jest prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik
    stale prowadzi prace badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet
    incydentalnie, co wynika z charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb
    rynku, klientów, sytuacji mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie
    kryterium „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej
    działalności, w tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona
    ani też od istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w
    przyszłości. Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden
    projekt badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia,
    harmonogram i zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną,
    tj. prowadzoną w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Wskazał Pan, że swoją działalność będzie prowadził w sposób ciągły, zorganizowany i w
    celu uzyskania przychodu. W związku ze stałym tworzeniem oprogramowania, poprzez
    opracowywanie i wdrażanie nowych elementów, będzie Pan pracować nad jego
    wytwarzaniem w usystematyzowany sposób, podzielony na etapy – jest to konieczne ze
    względu na rozmiar przedsięwzięcia, jak i złożoność prac programistycznych. Etapy
    tworzenia dzieła:
    1. Powzięcie od beneficjenta ostatecznego informacji, co ma zostać stworzone – bez
      żadnych informacji technicznych, jedynie ogólny słowny opis, co ma zostać stworzone,
      implementowane.
    2. Powzięcie informacji o wymogach technicznych dzieła (w jakich programach ma lub
      musi zostać stworzone), zapoznanie się z architekturą systemu, jeżeli takowa
      występuje.
    3. Ustala się zespół niezbędnych osób (programistów), którzy będą konieczni do
      stworzenia wspólnego dzieła. Następnie ustala się cykle (okresy pracy), w których
      dostarczane są zadania na środowisko produkcyjne. Cały zespół osób pracujących nad
      dziełem pracuje w poszczególnym cyklu wspólnie, a prace każdego z zespołu muszą
      być kończone w każdym z cykli.
    4. Planowanie, analiza, definiowanie wymagań, a także problemów do rozwiązania.
    5. Wspólna praca zespołu nad tym, co ostateczny beneficjent chciałby uzyskać.
    6. Estymacja punktowa to przydzielenie każdemu zadaniu określonej liczny punktów w
      zależności od trudności, skomplikowania lub czasochłonności zadania.
    7. Jeżeli wszystkie zadania są już odpowiednio zaplanowane można przystąpić do
      realizacji dzieła.

    8. Testy, poprawki oraz ewentualne zmiany związane z ulepszeniem i wytworzeniem
      oprogramowania.
    9. Tworzenie architektury systemu informatycznego.
    10. Sprawdzanie prac wykonanych przez współtwórców dzieła – innych programistów.
    11. Kompilacja stworzonego programu na serwerze.
    Pana działalność badawczo-rozwojowa będzie działalnością twórczą obejmującą prace
    rozwojowe, podejmowane w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy
    oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W ramach
    opisanej działalności będzie wytwarzał Pan odrębne programy komputerowe, do których
    będzie przysługiwało Panu prawo autorskie.
    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej, tj. prowadzenie
    działalności w sposób systematyczny, w odniesieniu do opisanych przez Pana programów
    komputerowych jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    Z opisu sprawy wynika, że Pana praca polegać będzie na tworzeniu oprogramowania, w
    tym implementacji nowych funkcjonalności (tj. pisanie kodu, testowanie, pisanie tekstów
    jednostkowych i integracyjnych). W ramach swoich prac będzie otrzymywał od klienta
    (nabywcy) specyfikacje biznesowe bez opisu technicznego, na podstawie, których w
    ramach świadczonych usług badawczo-rozwojowych będzie tworzył i implementował
    nowe, autorskie funkcjonalności systemów przy wykorzystaniu programów (...).
    Wskazał Pan, że posiada wykształcenie, wiedzę, umiejętności oraz doświadczenie w
    zakresie technologii informatycznych, języków programowania oraz doświadczenie w
    zakresie przygotowywania kompleksowych rozwiązań związanych z tworzeniem
    oprogramowania.
    Program komputerowy zapisany w zależności, jakim językiem jest napisany – są to pliki m.
    in. przeważnie są to (...) oraz inne. I tak też będzie przekazywany do beneficjenta. Wyniki
    Pana prac to gotowe oprogramowanie – jest ono kompletne, zdatne do użycia,
    innowacyjne, zaprojektowane w taki sposób, aby spełniało oczekiwaną funkcjonalność.
    Jednocześnie nie ma takiego drugiego oprogramowania na rynku – dlatego też musi być
    stworzone. Oprogramowania te będą zawsze innowacyjne, ponieważ dostarczają zupełnie
    nowe na rynku rozwiązania. Dzięki tym działaniom branża IT ewoluuje i może
    modernizować istniejące już oprogramowania lub oferować całkiem nowe, inne, które
    szybciej, lepiej, sprawniej, taniej, zaspokoją potrzeby konsumentów. Innowacyjne
    oprogramowanie, które będzie Pan wytwarzał będzie wykorzystywane w taki sposób, że
    będzie odpłatnie sprzedawane z przeniesieniem praw autorskich do tego programu, za co
    pobierane będzie wynagrodzenie i będzie to źródło Pana utrzymania.
    Wskazał Pan, że będzie używał następujących języków programowania: (...). Każdy
    program komputerowy odpowiada za rozwiązanie biznesowych potrzeb klienta.
    Wytwarzając program zobowiązany będzie Pan do przetłumaczenia języka biznesowego,
    analizy potrzeb, zaprojektowania technicznego rozwiązania potrzeb klienta oraz
    wytworzenie danego programu. Co miesiąc będzie Pan dostarczał nowe zmiany i nowe

    odrębne programy komputerowe, nowe „utwory”. Zmiany będą przyrostowe i każda
    zmiana będzie inna od poprzednich i unikalna.
    Wyjaśniając, jakie konkretnie narzędzia, nowe koncepcje, rozwiązania niewystępujące w
    praktyce gospodarczej Pan zastosuje, co spowoduje, że wytworzony, rozwinięty,
    zmodyfikowany program komputerowy w znacznym stopniu będzie się różnił od
    rozwiązań już funkcjonujących, na czym polegać będzie jego oryginalność, wskazał Pan, że
    w głównej mierze jest to kwestia wykorzystania istniejących elementów (z teoretyki) i
    zaprojektowania w sposób adekwatny do zapotrzebowania biznesowego, ale również
    wykorzystywane nowe koncepcje dotyczące architektury kodu, architektury systemów,
    nowatorskie podejście do rozwiązań związanych z przetwarzaniem danych, jakością,
    bezpieczeństwem, nowe rozwiązania pod względem jakości kodu.
    Wskazał Pan, że dąży do poznania nowych języków programowania, które pozwolą na
    dostarczanie dokładniejszych rozwiązań, bezpieczniejszych i szybszych dla użytkowników
    końcowych. Aktualnie dąży Pan do rozwoju i pozyskania kolejnych kontrahentów, którzy
    będą chcieli rozwijać i ulepszać swoje oprogramowanie. Dąży Pan również do pozyskania
    wiedzy związanej ze sztuczną inteligencją, usługami chmurowymi i bezpieczeństwem. Ze
    względu na rozwój technologii, nie może określić czasu, w którym zostanie to osiągnięte,
    gdyż każdy program, każdy wytworzony element dostarcza nowej unikalnej wiedzy, która
    jest wykorzystywana do tworzenia dalszych programów. Tworząc oprogramowanie,
    analizując każdy z elementów jest Pan w stanie zareagować w przyszłości i poprawić swoje
    ewentualne błędy czy niedociągnięcia.
    Wiedzę teoretyczną pozyskał na studiach informatycznych zarówno w obrębie
    programowania, sieci komputerowych, jak i algorytmów. Wiedzę praktyczną oraz to, jak ją
    wykorzystać nauczył się Pan współpracując z innymi osobami już przy projektach
    komercyjnych. Wiedza teoretyczna w dużym stopniu pozwoliła Panu na szersze spojrzenie
    na problemy, które istnieją w rozwiązaniach komercyjnych. Pozwala na stworzenie
    nowych i unikalnych rozwiązań systemów, programów komputerowych.
    Wiedza, którą obecnie posiada jest wiedzą pozyskaną poprzez literaturę, konferencje,
    własne doświadczenia związane z kodem, architekturą systemów, a przede wszystkim
    doświadczenie pozyskane po 10 latach pracy, jako programista. Wskazał Pan ponadto, że
    w zakresie programów komputerowych bardzo ważne jest, by mieć wiedzę przekrojową.
    W przypadku, kiedy dostarcza Pan unikalne rozwiązania musi mieć wiedzę związaną od
    modelowania technicznego przez modelowanie systemów, wzorców projektowych, aż do
    wszystkich technologii potrzebnych do wytworzenia oprogramowania. W głównej mierze
    aktualnie przydatna jest wiedza w zakresie sztucznej inteligencji, rozwiązań chmurowych i
    projektowania usług związanych z tymi elementami.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że w opisanych okolicznościach będzie Pan
    wykorzystywać istniejące zasoby wiedzy w celu tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie,
    które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
    - badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    - prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    · nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;

    · wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    · nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;
    · łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    · kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    · wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    · planowaniu produkcji oraz
    · projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Jak wskazał Pan we wniosku, realizowane przez Pana prace w zakresie rozwoju
    oprogramowania będą miały charakter twórczy i innowacyjny, gdyż poprzez łączenie i
    wykorzystanie dostępnych zasobów wiedzy i umiejętności w zakresie technologii
    informatycznych, tworzone będą zupełnie nowe elementy oprogramowania, które mają
    sprostać wymogom rynku, klientów oraz postępowi technologicznemu. Oprogramowanie
    będzie nowym produktem, które (po przejściu odpowiednich testów technicznych i
    technologicznych) przekazywane będzie kontrahentom, w zamian za wynagrodzenie, jako
    sprzedaż praw autorskich.
    Każde otrzymane przez Pana zlecenie wykonania dzieła będzie innowacyjne – nie ma
    podobnego na rynku, dlatego też należy go stworzyć. Nowego i innowacyjnego
    oprogramowania nie można stworzyć metodą kopiuj-wklej. Tworzenie nowego
    oprogramowania jest na tyle skomplikowanym procesem, że wymaga każdorazowo
    specjalistycznej wiedzy, umiejętności i doświadczenia. Dlatego też, wytwarzane przez Pana
    oprogramowania oparte będzie na indywidualnych, autorskich pomysłach, które obejmują
    m.in. zaprojektowanie algorytmu, czynność programowania (tworzenia kodu źródłowego)
    oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych.
    Nowy, ulepszony charakter produktów nie będzie wynikiem działalności obejmującej
    wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do tych produktów.

    Zatem powyższe pozwala uznać, że opisana działalność w zakresie tworzenia
    wymienionych programów komputerowych spełnia warunki do uznania jej za prace
    rozwojowe.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Pana działalność
    polegająca na tworzeniu programów komputerowych spełnia definicję działalności
    badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową będzie całość usług
    świadczonych przez Pana ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych
    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały opisane we
    wniosku i jego uzupełnieniach oraz w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego
    uzupełnieniach.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
        1) patent,
        2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
        3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
        4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
        5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt
        ochrony roślin,
        6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
        dopuszczonych do obrotu,
        7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
        prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
        8) autorskie prawo do programu komputerowego
      - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
      ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,
      oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których
      przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.

    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:
                          (a + b) x 1,3
                          a + b + c + d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:
      a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
      związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
      b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
      c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
      d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
        1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
        kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
        sprzedaży produktu lub usługi;
        4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
        własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym
        postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani
      do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
        1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
        księgach rachunkowych;
        2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
        kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej;

        3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
        kwalifikowanego dochodu;
        4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
        intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
        rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
        5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
        w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych
        usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo
        własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze
        albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie
        jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.
    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty.
    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie
    podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-
    rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Jak wcześniej rozstrzygnięto, opisana przez Pana działalność w zakresie tworzenia
    programów komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której
    mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wskazał Pan, że działalność będzie prowadził w sposób ciągły, zorganizowany i w celu
    uzyskania przychodu. Pana praca będzie polegała na tworzeniu oprogramowania, w tym
    implementacji nowych funkcjonalności (tj. pisanie kodu, testowanie, pisanie tekstów
    jednostkowych i integracyjnych).
    Wskazał Pan, że nie będzie działać samodzielnie przy tworzeniu autorskiego
    oprogramowania. Jako współtwórca ma prawo do sprzedania swoich autorskich
    projektów, jako części finalnego dzieła. Każdy z współtwórców oprogramowania/utworu
    /dzieła ma prawo sprzedać wniesione przez siebie innowacje odrębnie, co jest przez
    wszystkich współtwórców (każdy z nich ma założoną działalność gospodarczą) robione,
    wystawiając fakturę sprzedaży na rzecz nabywcy, czyli ostatecznego beneficjenta.
    Na podstawie zawartej umowy z beneficjentem, z chwilą wykonania usługi będzie Pan
    przenosić/sprzedawać w całości nabywcy swoje autorskie prawa majątkowe do
    stworzonej przez siebie części dzieła, zawsze w cyklach miesięcznych, na podstawie
    faktury sprzedaży.

    W wyniku Pana pracy zawsze/każdorazowo będą powstawały odrębne programy
    komputerowe podlegające ochronie zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim,
    ponieważ zawsze przedmiotem sprzedaży będzie: przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór), wyrażenie w jakiejkolwiek formie, w
    jakimkolwiek języku, w formie jakiegokolwiek zapisu lub kodu, zbioru instrukcji/mających
    na celu umożliwienie komputerowi wypełnienie szczególnego zadania lub szczególnej
    funkcji, będzie to zawsze sekwencja symboli opisująca realizowanie obliczeń zgodnie z
    pewnymi regułami zwanymi językiem programowania, choćby miał postać niedokończoną.
    Sposób przenoszenia praw autorskich będzie każdorazowo zgodny z art. 41 i 53 ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wskazał Pan, że będzie prowadził na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów oraz będzie prowadzić (po odwieszeniu działalności gospodarczej)
    szczegółową ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. Przepisy nie narzucają
    podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji,
    dlatego też będzie Pan prowadził taką ewidencję techniką komputerową w postaci
    arkusza kalkulacyjnego Excel, która to obejmuje comiesięczne zestawienie dokumentów.
    Na koniec każdego roku kalendarzowego ustala Pan dochód ze sprzedaży programu
    komputerowego. Równolegle, na koniec każdego okresu rozliczeniowego (rok) w
    prowadzonej ewidencji, będzie Pan wyodrębnił koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4
    w zw. z art. 30ca ust. 5 up.d.o.f. i uwzględniał je we wzorze w celu ustalenia wysokości
    wskaźnika Nexus, a następnie obliczał podstawę opodatkowania preferencyjną stawką.
    Zamierza Pan skorzystać z preferencyjnego opodatkowania stawką 5% w odniesieniu do
    kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej (IP BOX),
    uregulowanego w art. 30ca ustawy o PIT w najbliższych latach, w których formą
    opodatkowania będzie podatek liniowy, o ile stan prawny nie ulegnie zmianie, a na Pana
    usługi rynek będzie miał zapotrzebowanie.
    Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci
    zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.); dalej: „ustawa o PAIPP”.
    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Mając powyższe na uwadze, w przypadku, gdy w ramach opisanej działalności wytworzy
    Pan program komputerowy, to autorskie prawo do tego programu komputerowego
    będzie kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychody z tytułu przenoszenia
    autorskich praw majątkowych do programów komputerowych na Zleceniodawcę mieszczą
    się w kategorii przychodów ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej,
    które są podstawą do ustalenia dochodu z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2
    ustawy).
    Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, będzie Pan mógł zastosować
    stawkę opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych

    praw własności intelektualnej za lata objęte wnioskiem, tj. najbliższe lata, w których formą
    opodatkowania będzie podatek liniowy, jeżeli przedstawione okoliczności sprawy oraz
    stan prawny nie ulegną zmianie.
    Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    - dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    - wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc do Pana wątpliwości dotyczących uznania ponoszonych wydatków za koszty
    konieczne do wyliczenia wskaźnika, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust.
    5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy zauważyć, że istotne jest to,
    aby ze wskaźnika nexus wykluczyć koszty, które nie są lub ze swej natury nie mogą być,
    bezpośrednio związane z wytworzeniem, rozwinięciem lub ulepszeniem konkretnych
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    Ustalając wskaźnik nexus, należy pamiętać, aby istniał związek między:
    - wydatkami poniesionymi przez podatnika w związku z wytworzeniem kwalifikowanego
      prawa własności intelektualnej,
    - kwalifikowanym prawem własności intelektualnej oraz
    - dochodami uzyskiwanymi z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
    Ta szczególna metoda ujmowania kosztów we wskaźniku ma zastosowanie jedynie dla
    celu, jakim jest kalkulacja tego wskaźnika.
    Należy również pamiętać, że wskaźnik nexus jest obliczany oddzielnie dla dochodów z
    poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W związku z tym powinien
    Pan również ustalić odrębnie koszty faktycznie poniesione na działalność badawczo-
    rozwojową związaną z danym prawem.
    Przyjąć należy zatem, że jeżeli podatnik poniósł rzeczywiście wydatki, które kwalifikują się
    jako koszty prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, to wydatki
    związane z wytworzeniem w ramach tej działalności kwalifikowanego IP należy uznać za
    koszty faktycznie poniesione przez podatnika na prowadzoną bezpośrednio przez niego
    działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej, z zastrzeżeniem art. 30ca ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wobec powyższego, opisane wydatki objęte pytaniem interpretacyjnym, przy zachowaniu
    właściwej proporcji, mogą stanowić koszty, o których mowa w literze „a” wzoru z art. 30ca
    ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uwzględnione przy wyliczaniu
    wskaźnika nexus dla poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, w
    zakresie, w jakim będą służyły prowadzeniu działalności badawczo-rozwojowej, której
    efektem będzie powstanie kwalifikowanych praw własności intelektualnej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej
    przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanych pytań interpretacyjnych, natomiast
    nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku i jego uzupełnieniach.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie

    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku i jego
    uzupełnieniach. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych należy stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych
    sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.); dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.