Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.208.2021.11.MPU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Dotyczy braku obowiązku wliczenia do wartości sprzedaży, o
której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, wartości sprzedaży
wysyłkowej z terytorium kraju.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
sprzedaż
sprzedaż-sprzedaż wysyłkowa
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy przy sprzedaży
wysyłkowej z terytorium kraju
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 23 (uchylony)
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 23 (uchylony)
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pani wniosek z 8 kwietnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wliczenia do wartości sprzedaży,
    o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, wartości sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju,
    wpłynął 19 kwietnia 2021 r. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 15 lipca 2021 r.
    (data wpływu - 19 lipca 2021 r.) które stanowiło odpowiedź na pismo Organu z 8 lipca
    2021 r., znak: 0111-KDIB3-3.4012.208.2021.1.WR.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Od (...) roku Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w
    Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, której przedmiotem jest (...) i
    sprzedaż wysyłkowa (...). Wnioskodawczyni posiada nieograniczony obowiązek podatkowy
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dochód z prowadzonej przez Wnioskodawczynię
    działalności od (...) do końca (...) roku był opodatkowany ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych w wysokości (...)%. W (...) roku Wnioskodawczyni rozliczała się na
    zasadach ogólnych (podatkowa księga przychodów i rozchodów), a od (...) r.
    Wnioskodawczyni ponownie wybrała ryczałt od przychodów ewidencjonowanych jako
    formę rozliczania podatku. Zaliczki na podatek płatne są miesięcznie.
    Wyprodukowaną przez siebie (...) Wnioskodawczyni sprzedaje głównie konsumentom
    polskim (tj. mającym miejsce zamieszkania na terytorium Polski), ale również
    konsumentom zagranicznym. Sprzedaż konsumentom zagranicznym spełnia definicję
    sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju.
    Od początku prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawczyni korzystała ze
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT ze względu na niskie obroty, tj. na podstawie
    art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy o VAT.
    W uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała, że:
    - Wniosek dotyczy wyłącznie stanu faktycznego opisanego we wniosku.
    - Całkowita wartość towarów wysyłanych do tego samego państwa członkowskiego w
      ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju była mniejsza w danym roku od
      kwoty odpowiadającej kwocie ustalonej przez dane państwo członkowskie
      przeznaczania dla wysyłanych towarów.
    - Całkowita wartość towarów innych niż wyroby akcyzowe wysyłanych do tego samego
      państwa członkowskiego w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju nie
      przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty odpowiadającej kwocie
      ustalonej przez dane państwo członkowskie przeznaczenia dla wysyłanych towarów.
    - Wnioskodawczyni nie wybrała miejsca opodatkowania dostawy towarów na terytorium
      państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych towarów w sprzedaży
      wysyłkowej z terytorium kraju.
    Pytanie:
    Czy do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT należy wliczać
    sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju?
    Pani stanowisko w sprawie
    Do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT nie należy wliczać
    sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju.
    Zgodnie z treścią art. 113 ust 1 ustawy o VAT: „Zwalnia się od podatku sprzedaż
    dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w
    poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się
    kwoty podatku”. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu „do wartości sprzedaży, o której mowa w
    ust. 1, nie wlicza się: 1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży
    wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju”.

    Powyższy przepis oznacza, że w celu obliczenia obrotu kwalifikowanego, do wartości
    sprzedaży nie wlicza się (a więc wyłącza się ze sprzedaży) wartości „sprzedaży wysyłkowej
    z terytorium kraju”.
    Sprzedaż wysyłkowa z terytorium kraju (SWZTK) została zdefiniowana w art. 2 pkt 23
    ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, „ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju - rozumie się przez to dostawę towarów
    wysyłanych lub transportowanych przez podatnika podatku od towarów i usług lub na
    jego rzecz z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
    kraju, które jest państwem przeznaczenia dla wysyłanego lub transportowanego towaru,
    pod warunkiem że dostawa dokonywana jest na rzecz:
    a) podatnika podatku od wartości dodanej lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem
      podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczania
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9, lub
    b) innego niż wymieniony w lit. a podmiotu niebędącego podatnikiem podatku od
      wartości dodanej”.
    Dział V ustawy o VAT w rozdziale 1. reguluje miejsce świadczenia dostawy towarów.
    Funkcją tych przepisów jest wyznaczenie miejsca świadczenia dla określonych czynności, a
    zatem, innymi słowy, wyznaczają miejsce opodatkowania określonych czynności, czyli
    wskazują państwo, które jest uprawnione do poboru podatku VAT z tytułu danej czynności.
    Jednakże przepisy te nie mają żadnego znaczenia dla definicji danych czynności oraz nie
    zmieniają tych definicji. Tak też art. 23 zawarty w tym rozdziale przewiduje, że SWZTK jest
    co do zasady opodatkowana w kraju, do którego towar jest wysyłany (powyżej progu) oraz
    że SWZTK jest wyjątkowo opodatkowana w Polsce (poniżej progu). Jednak określenie
    miejsca opodatkowania nie ma znaczenia dla odpowiedzi na pytanie, czy wartość
    sprzedaży wynikająca z czynności uznanych za SWZTK wchodzi do obrotu
    kwalifikowanego, czy nie wchodzi. O tym decyduje literalnie niebudząca wątpliwości treść
    art. 113 ust. 2 ustawy o VAT
    Sprzedaż części towarów w (...) roku spełniała definicję SWZTK. Były to bowiem dostawy
    towarów wysyłanych przez Wnioskodawczynię z terytorium Polski na terytorium innych
    krajów członkowskich UE, a dostawy te były dokonywane na rzecz podmiotów
    niebędących podatnikiem podatku od wartości dodanej.
    Powyższe podejście zostało potwierdzone w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Podobna sprawa została rozstrzygnięta przez NSA w wyroku z dnia 21 lipca 2020 r. (I FSK
    2032/17).
    NSA w powołanym wyroku stwierdził, że: „Jak słusznie wskazał skarżący, przepis art. 113
    ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011
    r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) o podatku od towarów i usług nie stanowi, że do wartości
    sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju
    w sytuacji, gdy opodatkowanie sprzedaży ma miejsce na terytorium innego kraju Unii
    Europejskiej. Nie różnicuje więc sprzedaży wysyłkowej, w której sprzedaż z terytorium
    kraju jest opodatkowana w kraju (art. 23 ust. 2 ustawy) od sprzedaży wysyłkowej, w której
    sprzedaż jest opodatkowana w innym kraju UE (art. 23 ust. 1 ustawy). Wobec tego, że
    ustawodawca w przepisie tym nie ustanowił żadnego dodatkowego odstępstwa (np. ze
    względu na miejsce dostawy), warunku ani wyjątku (np. odesłania ustawowego), jak ma to
    miejsce choćby w przypadku art. 113 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, brak jest podstaw do tego,
    aby pojęciu sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju nadawać inne, węższe znaczenie, niż
    uczynił to prawodawca w art. 2 pkt 23 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z

    tym przepisem przez sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju rozumie się dostawę
    towarów wysyłanych lub transportowanych przez podatnika podatku od towarów i usług
    lub na jego rzecz z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, które jest państwem przeznaczenia dla wysyłanego lub
    transportowanego towaru, pod warunkiem że dostawa dokonywana jest na rzecz
    podatnika podatku od wartości dodanej lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem
    podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczania
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9, lub innego niż
    wymieniony w lit. a podmiotu niebędącego podatnikiem podatku od wartości dodanej. W
    definicji tej mieści się więc zarówno sprzedaż z terytorium kraju opodatkowana w kraju z
    uwagi na brzmienie art. 23 ust. 2 ustawy od podatku od towarów i usług, jak i
    opodatkowana w innym kraju UE.
    Wskazać przy tym należy, że ani organy, ani Sąd I instancji nie wyjaśniły podatnikowi z
    jakich przyczyn uznały, że przepisy dotyczące miejsca opodatkowania dostawy towarów
    mają istotne znaczenie dla wykładni art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług. Pomimo innego miejsca świadczenia, cały czas mamy przecież do czynienia ze
    sprzedażą wysyłkową z terytorium kraju w rozumieniu art. 2 pkt 23 cyt. ustawy.
    Uregulowania dotyczące miejsca świadczenia przy dostawie towarów nie zmieniają
    definicji sprzedaży wysyłkowej zawartej w tym przepisie. Efekty zastosowania różnego
    rodzaju wykładni w celu zdekodowania normy prawnej zawartej w analizowanym
    przepisie nie mogą zmierzać do podważenia jego jednoznacznej treści. W tym kontekście
    uzasadniony był również zarzut naruszenia przez WSA w Rzeszowie art. 141 § 1 Prawa o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd bowiem, powielając jedynie
    stanowisko organów, nie ustosunkował się do istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia
    zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług poprzez jego błędną wykładnię i szeroką argumentację skarżącego
    przytoczonej w tej materii”.
    Identyczne stanowisko zajął WSA w Gliwicach (wyrok WSA w Gliwicach z 1 marca 2018 r., III
    SA/GI 1091/17): „Powyższe oznacza, że ustawodawca krajowy wprowadzając zwolnienie
    podmiotowe, o którym mowa w art. 113 ust. 1 VATU, skierował je do sprzedaży
    dokonywanej przez tych podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie
    w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000 zł, przy czym zastrzegł, że do wartości tej
    sprzedaży nie wlicza się m.in. sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju. Zdaniem Sądu,
    mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów, brak jest podstaw do tego, aby
    pojęciu sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju nadawać inne, węższe znaczenie, niż
    uczynił to prawodawca w art. 2 pkt 23 VATU, szczególnie, że nie ustanowił on w art. 113
    ustawy żadnego dodatkowego odstępstwa (np. ze względu na miejsce dostawy), warunku
    ani wyjątku (np. odesłania ustawowego), jak ma to miejsce choćby w przypadku art. 113
    ust. 2 pkt 2 VATU. Prowadzi to do wniosku, że do ww. limitu sprzedaży, gdy jest
    realizowana wysyłkowo w warunkach, o których mowa w art. 2 pkt 23 VATU, nie wlicza się
    tejże sprzedaży wysyłkowej. Zatem do ustalenia wartości sprzedaży przyjmuje się jedynie
    wartość transakcji podlegających opodatkowaniu, z zastrzeżeniem wyjątków
    przewidzianych w art. 113 ust. 2 pkt 2 i ust. 13 VATU, a nie sumę wartości sprzedaży
    towarów w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy”.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek - z 8 kwietnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0111-KDIB3-3.4012.208.2021.2.WR., w której uznałem Pani stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Pani 30 lipca 2021 r.

    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 27 sierpnia 2021 r. (data wpływu 31 sierpnia 2021 r.) wniosła Pani skargę na tę
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...).
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną interpretację - wyrokiem
    z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1325/21.
    Od tego wyroku wniosłem skargę kasacyjną pismem z 13 kwietnia 2022 r.
    W wyniku rozpatrzenia kasacji Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 marca 2025 r.
    sygn. akt I FSK 879/22 oddalił skargę kasacyjną Organu.
    Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23
    lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1325/21 wpłynął do Krajowej Informacji Skarbowej 23
    czerwca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postę
    powania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy
    zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 23 lutego 2022 r. oraz
      Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 marca 2025 r.;
    - ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej - stwierdzam,
      że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnego rozstrzygnięcia, tj.
    interpretacji indywidualnej z 29 lipca 2021 r., bowiem niniejsza interpretacja stanowi
    ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach z 23 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1325/21 oraz wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2025 r. sygn. akt I FSK 879/22.

    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    W oparciu o art. 2 pkt 2 ustawy:
      Przez państwo członkowskie rozumie się państwo członkowskie Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Pod pojęciem sprzedaży rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Zgodnie art. 2 pkt 23 ustawy (obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.):
      Przez sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju rozumie się dostawę towarów
      wysyłanych lub transportowanych przez podatnika podatku od towarów i usług lub
      na jego rzecz z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju, które jest państwem przeznaczenia dla wysyłanego lub
      transportowanego towaru, pod warunkiem że dostawa dokonywana jest na rzecz:
      a) podatnika podatku od wartości dodanej lub osoby prawnej niebędącej
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczania
        wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9, lub
      b) innego niż wymieniony w lit. a podmiotu niebędącego podatnikiem podatku od
        wartości dodanej.
    Zatem sprzedaż wysyłkowa z terytorium kraju to dostawa, która rozpoczyna się na
    terytorium Polski, a więc odbywa się „z kraju” do innego państwa członkowskiego i stąd
    właśnie taka jej nazwa. Sprzedaż wysyłkowa z terytorium kraju zachodzi wówczas, gdy
    polski podatnik od towarów i usług dokonuje dostawy towarów, które są przez niego lub
    na jego rachunek wysyłane (transportowane) z terytorium Polski na terytorium innego
    państwa członkowskiego będącego miejscem przeznaczenia, dostawa zaś dokonywana
    jest na rzecz:

    a) podatnika podatku od wartości dodanej (czyli podatnika VAT obowiązującego w
      danym państwie członkowskim), który jednak nie rozlicza wewnątrzwspólnotowego
      nabycia towarów;
    b) innego podmiotu, który nie jest podatnikiem podatku od wartości dodanej.
    Sprzedaż wysyłkowa z terytorium kraju ma miejsce tylko wówczas, jeśli towary są
    wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium innego państwa
    członkowskiego, a wysyłka lub transport kończą się w tym państwie (jest to państwo
    przeznaczenia).
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy (obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.):
      W przypadku sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju dostawę towarów uznaje się
      za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych
      lub transportowanych towarów, z zastrzeżeniem ust. 2.
    Stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy (obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.):
      W przypadku sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju dostawę towarów uznaje się
      za dokonaną na terytorium kraju, jeżeli całkowita wartość towarów innych niż
      wyroby akcyzowe wysyłanych lub transportowanych do tego samego państwa
      członkowskiego w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju, pomniejszona o
      kwotę podatku, jest mniejsza lub równa w danym roku od kwoty wyrażonej w
      złotych, odpowiadającej kwocie ustalonej przez państwo członkowskie przeznaczenia
      dla wysyłanych lub transportowanych towarów.
    Według art. 23 ust. 3 ustawy (obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.):
      Przepis ust. 2 stosuje się pod warunkiem, że całkowita wartość towarów innych niż
      wyroby akcyzowe wysyłanych lub transportowanych do tego samego państwa
      członkowskiego w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju, pomniejszona o
      kwotę podatku, nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej
      w złotych odpowiadającej kwocie ustalonej przez państwo członkowskie
      przeznaczenia dla wysyłanych lub transportowanych towarów
    W myśl art. 23 ust. 4 ustawy (obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.)
      W przypadku przekroczenia kwoty, o której mowa w ust. 2, miejsce opodatkowania
      na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych lub
      transportowanych towarów obowiązuje, począwszy od dostawy, którą przekroczono
      tę kwotę.
    Zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy (obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.):
      podatnicy, do których ma zastosowanie ust. 2, mogą wybrać miejsce opodatkowania
      określone w ust. 1 pod warunkiem pisemnego zawiadomienia naczelnika urzędu
      skarbowego o skorzystaniu z tego wyboru (opcji), z zaznaczeniem nazwy państwa
      członkowskiego lub nazw państw członkowskich, których zawiadomienie to dotyczy.

    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w przypadku sprzedaży wysyłkowej z
    terytorium kraju zasadą pozostaje opodatkowanie w państwie przeznaczenia wysyłki
    /transportu towarów, ponieważ dostawa ma miejsce w tym państwie.
    Przyjęcie niniejszej zasady ma eliminować ewentualne zakłócenia konkurencji, które
    mogłyby mieć miejsce w przypadku dokonywania sprzedaży z państw, w których
    obowiązują niższe stawki podatku, do państw, w których obowiązują stosunkowo wysokie
    stopy podatku. Sprzedaż wysyłkowa jest bowiem opodatkowana w państwie faktycznej
    konsumpcji (na terenie państwa, do którego dokonano dostawy w ramach sprzedaży
    wysyłkowej).
    Powyższe warunki opodatkowania są regułą. Jednakże, co do zasady, mają one
    zastosowanie wówczas, gdy całkowita wartość sprzedaży wysyłkowej do danego państwa
    członkowskiego w ciągu roku podatkowego oraz w poprzednim roku podatkowym
    przekroczyła określone kwoty wyznaczone przez państwo członkowskie przeznaczenia
    towaru. Tym samym, w przypadku osiągania wartości sprzedaży wysyłkowej z terytorium
    kraju w wysokości nieprzekraczającej wyżej określonych kwot obowiązuje zasada
    opodatkowania takich transakcji w państwie wysyłki towarów.
    Zgodnie z powyższym w przypadku sprzedaży wysyłkowej do danego państwa
    członkowskiego, w sytuacji gdy nie zostały przekroczone limity ustalone w państwie
    przeznaczenia, miejscem opodatkowania dostawy dokonanej w ramach tej sprzedaży jest
    państwo wysyłki, a więc - w przypadku sprzedaży wysyłkowej z kraju - Polska.
    Niemniej jednak w sytuacji gdy nie zostały przekroczone limity ustalone w państwie
    przeznaczenia i miejscem opodatkowania dostawy dokonywanej w ramach sprzedaży
    wysyłkowej winno być państwo wysyłki, a więc - w przypadku sprzedaży wysyłkowej z
    terytorium kraju - Polska, możliwe jest złożenie stosownego zawiadomienia o wyborze
    miejsca opodatkowania takiej sprzedaży na terytorium państwa członkowskiego
    przeznaczenia towaru. W takiej sytuacji - mimo że istnieją przesłanki opodatkowania
    dostawy w kraju, gdzie się ona rozpoczyna - miejscem opodatkowania jest jednak państwo
    przeznaczenia (zakończenia dostawy).
    Wybór miejsca opodatkowania w państwie przeznaczenia towarów dotyczy tych dostaw,
    które, co do zasady, opodatkowane są w państwie wysyłki towaru, z uwagi na nie
    przekroczenie limitów ustalonych przez państwo członkowskie zakończenia dostawy. Jeśli
    podatnik składa polskiemu organowi podatkowemu zawiadomienie o wyborze
    opodatkowania w państwie przeznaczania, to tym samym rezygnuje z opodatkowania
    dostaw dokonywanych w ramach sprzedaży wysyłkowej w kraju (w Polsce).
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Stosownie do art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca
    2021 r.):

      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży
      wysyłkowej na terytorium kraju.
    Przy ustalaniu prawa do zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ustawy, należy brać pod
    uwagę wyłącznie wartość sprzedaży towarów i usług podlegającej opodatkowaniu na
    terytorium kraju. W konsekwencji, przy ustaleniu limitu wartości sprzedaży, po
    przekroczeniu której podatnik traci ww. zwolnienie, nie uwzględnia się m.in. dostawy
    towaru, dla której miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą
    zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, której
    przedmiotem jest (...) i sprzedaż wysyłkowa (...).
    Wyprodukowaną (...) Wnioskodawczyni sprzedaje głównie konsumentom polskim (tj.
    mającym miejsce zamieszkania na terytorium Polski), ale również konsumentom
    zagranicznym. Sprzedaż konsumentom zagranicznym spełnia definicję sprzedaży
    wysyłkowej z terytorium kraju.
    Od początku prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawczyni korzystała ze
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT ze względu na niskie obroty, tj. na podstawie
    art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy o VAT.
    Wnioskodawczyni wskazała również, że:
    - Całkowita wartość towarów wysyłanych do tego samego państwa członkowskiego w
      ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju była mniejsza w danym roku od
      kwoty odpowiadającej kwocie ustalonej przez dane państwo członkowskie
      przeznaczania dla wysyłanych towarów.
    - Całkowita wartość towarów innych niż wyroby akcyzowe wysyłanych do tego samego
      państwa członkowskiego w ramach sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju nie
      przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty odpowiadającej kwocie
      ustalonej przez dane państwo członkowskie przeznaczenia dla wysyłanych towarów.
    - Wnioskodawczyni nie wybrała miejsca opodatkowania dostawy towarów na terytorium
      państwa członkowskiego przeznaczenia dla wysyłanych towarów w sprzedaży
      wysyłkowej z terytorium kraju.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa wątpliwości trzeba mieć
    na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w
    zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/GI 1325/21 oraz
    stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z 28 marca
    2025 r. sygn. akt I FSK 879/22.
    W orzeczeniu sygn. akt I SA/GI 1325/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
    wskazał, że:

      Kwestią sporną jest, czy w stanie faktycznym podanym przez skarżącą we wniosku o
      wydanie interpretacji do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u.
      wlicza się dokonywaną przez skarżącą sprzedaż wysyłkową z terytorium kraju, tj.
      Polski (art. 113 ust. 2 pkt 1).
      Sąd podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn.
      akt I FSK 1231/18, że art. 113 ust. 2 u.p.t.u. w sposób wyczerpujący określa, jakich
      wartości nie wlicza się do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u.,
      co wprost wynika z zastosowanej przez ustawodawcę techniki legislacyjnej. Art. 113
      ust. 2 u.p.t.u. zawiera bowiem enumeratywne wyliczenie sytuacji, w których
      określonych wartości nie wlicza się do limitu zwolnienia wskazanego w art. 113 ust. 1
      u.p.t.u.. Nie ma zatem żadnych podstaw, by wobec niebudzącego wątpliwości
      brzmienia przepisów, tj. w szczególności art. 113 ust. 2 u.p.t.u. doszukiwać się
      odmiennej treści interpretowanej z nich normy prawnej, której zrekonstruowanie
      wymagałoby odwołania się do treści przepisów normujących odrębną materię, tj.
      miejsce opodatkowania czynności, do których ustawodawca podatkowy w ogóle nie
      odsyła. Gdyby ustawodawca zamierzał w jakikolwiek sposób skorygować te kwoty,
      byłby zobowiązany do odmiennego sformułowania tego przepisu. Z brzmienia art.
      113 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. (obowiązującego do 30 czerwca 2021 r., a więc w stanie
      faktycznym podanym przez skarżącą) jednoznacznie wynika, że do wartości
      sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1, nie wlicza się w szczególności sprzedaży
      wysyłkowej z terytorium kraju. Przepis ten został sformułowany w sposób
      bezwarunkowy. Ustawodawca nie zawarł w nim żadnego zastrzeżenia, czy odesłania
      do innego przepisu, który by wartość sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju w
      jakikolwiek sposób modyfikował lub ograniczał. Ustawodawca krajowy,
      wprowadzając zwolnienie podmiotowe, o którym mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u.,
      skierował je do sprzedaży dokonywanej przez tych podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł, przy czym zastrzegł, że do wartości tej sprzedaży nie wlicza się m.in. sprzedaży
      wysyłkowej z terytorium kraju. Brak jest podstaw do tego, aby pojęciu sprzedaży
      wysyłkowej z terytorium kraju nadawać inne, węższe znaczenie, niż uczynił to
      ustawodawca w art. 2 pkt 23 u.p.t.u., szczególnie, że nie ustanowił on w art. 113 u.p.t.
      u. żadnego dodatkowego odstępstwa (np. ze względu na miejsce dostawy), warunku
      ani wyjątku (np. odesłania ustawowego), jak ma to miejsce choćby w przypadku art.
      113 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u.
      Prawidłowo zatem skarżąca wskazała, że do limitu sprzedaży określonego w art. 113
      ust. 1 u.p.t.u., gdy sprzedaż realizowana jest wysyłkowo w warunkach, o których
      mowa w art. 2 pkt 23 u.p.t.u., nie wlicza się wartości sprzedaży wysyłkowej.
      Zasadnie skarżąca argumentuje, że ustawodawca dopiero od 1 lipca 2021 r.
      wprowadził regułę, zgodnie z którą wziąć należy pod uwagę miejsce opodatkowania.
      Mianowicie z dniem 1 lipca 2021 r. uchylony został art. 23 u.p.t.u., natomiast w art. 2
      tej ustawy dodano pkt 22a dotyczący wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na
      odległość. Tym samym zmianie uległo brzmienie art. 113 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., w
      którym dopiero od 1 lipca 2021 r. ustawodawca przewidział, że do wartości
      sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. nie wlicza się
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
      towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
      kraju.
    W związku z tym, prawidłowe jest Pani stanowisko, zgodnie z którym Prawidłowo Pani
    wskazała, że do limitu sprzedaży określonego w art. 113 ust. 1 u.p.t.u., gdy sprzedaż
    realizowana jest wysyłkowo w warunkach, o których mowa w art. 2 pkt 23 u.p.t.u., nie
    wlicza się wartości sprzedaży wysyłkowej.

    Mając na uwadze związanie Organu oceną prawną przedstawioną przez WSA w
    orzeczeniu z 23 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/GI 1325/21 oraz stanowisko Naczelnego Sądu
    Administracyjnego przedstawione w wyroku z 28 marca 2025 r. sygn. akt I FSK 879/22,
    stwierdzić należy, że Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa - Prawo o postępowaniu
    przed sądami administracyjnymi.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 iart.54§ 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.