Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.525.2025.3.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-12
Teza: Skutki podatkowe rozliczenia wzajemnych roszczeń na
podstawie ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
nadpłata
prowizje
przychód
roszczenia
ubezpieczenia
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismem z 12 czerwca 2025 r. (wpływ 12 czerwca 2025 r.) oraz 14 lipca 2025 r. (data
    wpływu 14 lipca 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca - A.A. (wraz z małżonką) zawarł z Bankiem (...) Bank Umowę o kredyt
    hipoteczny dla osób fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF. Na podstawie tej Umowy
    Bank wypłacił Wnioskodawcy kwotę 864.920,02 PLN, co stanowiło równowartość
    295.103,90 CHF.
    W związku z zawartą Umową powstał spór prawny między Wnioskodawcą a Bankiem.
    Wnioskodawca wytoczył przeciwko Bankowi pozew indywidualny dotyczący stwierdzenia
    nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy.
    Postępowanie sądowe w tej sprawie toczyło się przed Sądem Apelacyjnym w (...).
    Jednocześnie Bank wytoczył przeciwko Wnioskodawcy pozew o zapłatę kwoty 864.920,02
    PLN, odpowiadającej wypłaconemu przez Bank kapitałowi na podstawie Umowy.
    Postępowanie to toczyło się przed Sądem Okręgowym (...) w (...).
    Mając na celu polubowne rozstrzygnięcie zaistniałego sporu oraz uchylenie niepewności
    co do wzajemnych roszczeń wynikających z Umowy, strony zdecydowały się zawrzeć
    ugodę. Wynegocjowana przez Wnioskodawcę i Bank ugoda powinna zostać wkrótce
    podpisana. Wnioskodawca oświadcza, że miał możliwość negocjowania postanowień
    ugody oraz że działał z pełną świadomością i rozumieniem skutków prawnych i
    finansowych podejmowanej czynności, które mógł skonsultować z doradcą prawnym.
    W ramach Ugody Strony potwierdziły istnienie następujących roszczeń:
    1. Roszczenie Wnioskodawcy wobec Banku w łącznej kwocie 1.004.423,88 PLN, na którą
    składały się:
        962.695,48 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
        39.998,56 PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia;
        1.729,84 PLN tytułem opłat i prowizji związanych z kredytem.
    2. Roszczenie Banku wobec Wnioskodawcy w kwocie 864.920,02 PLN tytułem zwrotu
    wypłaconego kapitału kredytu.
    Strony dokonały potrącenia powyższych wzajemnych roszczeń do wysokości
    wierzytelności niższej, tj. do kwoty 864.920,02 PLN.
    W wyniku potrącenia, Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy pozostałej
    kwoty jego roszczenia, tj. 139.503,86 PLN.
    Dodatkowo, Bank zobowiązał się dokonać na rzecz Wnioskodawcy zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego w kwocie 9.450,00 PLN.
    Bank zobowiązał się także do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy zapłaconych rat kapitałowo-
    odsetkowych za okres od 2 maja 2025 r. do dnia zawarcia Ugody, na rachunek, z którego
    zostały pobrane.

    Zgodnie z postanowieniami Ugody, Strony zrzekły się wzajemnie wszelkich dalszych
    roszczeń związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy, wykraczających poza zakres
    objęty Ugodą. Wnioskodawca zobowiązał się wycofać pozew przeciwko Bankowi w
    sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w (...) w całości ze zrzeczeniem się
    roszczenia, a Bank zobowiązał się cofnąć w całości pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w
    sprawie przeciwko Wnioskodawcy. Każda ze Stron zrzekła się również wszelkich roszczeń
    dotyczących kosztów sądowych ponad kwoty uzgodnione w Ugodzie.
    Ugoda wejdzie w życie z dniem podpisania. W treści ugody Bank informuje
    Wnioskodawcę, iż w związku z zawartą Ugodą wystąpił do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, w której potwierdzono, że
    po stronie klienta nie powstaje przychód podatkowy, a na Banku nie ciąży obowiązek
    przygotowania informacji PIT-11.
    Wnioskodawca, zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień z tytułu nieważności
    Umowy, świadomie zdecydował się zawrzeć Ugodę.
    Wnioskodawca pragnie uzyskać indywidualną interpretację przepisów prawa
    podatkowego w celu potwierdzenia, czy w opisanym stanie faktycznym, w wyniku
    zawarcia i wykonania Ugody, po jego stronie powstanie przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, że taki przychód nie powstanie.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Zwrot na rzecz Wnioskodawcy kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 9.450,00 PLN
    będzie stanowił zwrot wydatków faktycznie poniesionych przez niego z własnych środków
    pieniężnych. Koszty te stanowią element wynagrodzenia kancelarii prawnej
    reprezentującej Wnioskodawcę. Gdyby Bank nie dokonał zwrotu tych kosztów, ich ciężar
    ekonomiczny w całości obciążyłby Wnioskodawcę.
    Zapis o zwrocie rat kapitałowo-odsetkowych zapłaconych za okres od 2 maja 2025 r. do
    dnia zawarcia Ugody wynika z faktu, że wzajemne roszczenia Stron na potrzeby zawarcia
    Ugody zostały skalkulowane według stanu na dzień 2 maja 2025 r. Ponieważ do dnia
    podpisania Ugody umowa kredytu nie zostanie jeszcze prawomocnie unieważniona ani
    rozwiązana, Wnioskodawca w okresie od 2 maja 2025 r. do dnia zawarcia Ugody będzie
    nadal dokonywał spłat rat kapitałowo-odsetkowych. Bank w ramach ugody zobowiązał się
    do zwrotu tych konkretnych rat, uiszczonych po dacie, na którą ustalono główne
    rozliczenie ugodowe.
    Za okres od 2 maja 2025 r. do dnia podpisania Ugody raty kapitałowo-odsetkowe zostaną
    zwrócone Wnioskodawcy w wysokości faktycznie przez niego poniesionej. Zgodnie z
    projektem Ugody, zwrot nastąpi na rachunek bankowy, z którego zostały pobrane.
    Ugoda ma zostać zawarta w celu polubownego rozstrzygnięcia sporu sądowego, który
    toczy się w związku z pozwem Klienta o stwierdzenie nieważności (trwałej
    bezskuteczności) Umowy kredytowej nr (...). Ugoda nie stwierdza wprost nieważności
    umowy kredytowej, lecz uchyla niepewność co do roszczeń Stron z niej wynikających.
    Skutkiem zawarcia ugody będzie definitywne zakończenie Umowy kredytowej oraz
    sporów sądowych. Klient, zawierając ugodę, oświadczy, że jest świadomy przysługujących
    mu uprawnień z tytułu nieważności umowy. W ramach ugody Strony zrzekają się
    wzajemnie wszelkich dalszych roszczeń związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy.
    W konsekwencji zawarcia i wykonania ugody, Umowa kredytowa przestanie obowiązywać
    i zostanie zakończona, a kredyt zamknięty.
    Jak wskazano we wniosku o interpretację ugoda nie została jeszcze zawarta. W wyniku
    zawarcia negocjowanej ugody nie dojdzie do zmiany treści umowy kredytowej, a w
    szczególności nie nastąpi przewalutowanie kredytu. Kredyt nie zostanie rozliczony tak,
    jakby od początku był kredytem złotówkowym. Ugoda opiera się na mechanizmie
    rozliczenia wzajemnych roszczeń Stron, które powstałyby w przypadku stwierdzenia

    nieważności umowy. Strony potwierdziły wysokość swoich roszczeń: roszczenie Klienta o
    zwrot wszystkich świadczeń spełnionych na rzecz Banku (raty, składki, opłaty) w łącznej
    kwocie 1.004.423,88 PLN oraz roszczenie Banku o zwrot wypłaconego kapitału w kwocie
    864.920,02 PLN. Następnie Strony dokonają potrącenia tych wzajemnych wierzytelności.
    Taki sposób rozliczenia będzie konsekwencją zakończenia sporu o ważność umowy, a nie
    jej modyfikacji (np. przez przewalutowanie).
    Nie nastąpiło przewalutowanie rat kapitałowo-odsetkowych spłaconych do dnia 2 maja
    2025 r. Na potrzeby ugody i wzajemnych rozliczeń, Strony zsumowały wszystkie wpłacone
    przez Klienta raty kapitałowo-odsetkowe, wyrażając je w jednej, łącznej kwocie 962.695,48
    PLN. Kwota ta stanowiła część całkowitego roszczenia Klienta wobec Banku.
    Nie nastąpiło przewalutowanie rat za okres od 2 maja 2025 r. do dnia podpisania ugody.
    Zgodnie z § 2 ust. 3 Ugody, Bank zobowiąże się do zwrotu zapłaconych rat kapitałowo-
    odsetkowych za okres od 2 maja 2025 r. do dnia zawarcia ugody. Jest to zobowiązanie do
    zwrotu wpłaconych kwot, a nie ich przewalutowanie.
    Nie dojdzie do przewalutowania kredytu. Celem ugody jest całkowite i definitywne
    zakończenie stosunku prawnego wynikającego z Umowy kredytowej oraz wzajemnych
    sporów. W wyniku dokonania potrącenia wzajemnych roszczeń, całość zobowiązań Klienta
    wobec Banku z tytułu Umowy kredytowej wygaśnie, a Bank stanie się zobowiązany do
    zapłaty na rzecz Klienta kwoty 139.503,86 PLN.
    Wypłacone środki pieniężne, które w wyniku zawarcia ugody bank Panu zwróci (zarówno
    kwota wynikająca z potrącenia roszczeń, jak również kwota rat kapitałowo-odsetkowych
    za okres od 2 maja 2025 r. do dnia zawarcia ugody) będą mieściły się w kwocie uprzednio
    spłaconej przez Pana. Łączna kwota świadczeń spełnionych przez Klienta na rzecz Banku
    w wykonaniu Umowy kredytowej (sumaryczna kwota wpłaconych rat, składek
    ubezpieczeniowych, opłat i prowizji) wynosi 1.004.423,88 PLN. Środki pieniężne, które
    Bank zwróci Klientowi w gotówce (tj. kwota 139.503,86 PLN wynikająca z potrącenia oraz
    zwrot rat za okres od 2 maja 2025 r. do dnia zawarcia ugody), będą stanowiły jedynie
    część sumy świadczeń uprzednio przez Klienta spłaconych i w żadnym wypadku nie
    przekroczą tej sumy. Pozostała część świadczeń spłaconych przez Klienta została zaliczona
    na poczet spłaty jego zobowiązania wobec Banku z tytułu zwrotu kapitału kredytu
    (864.920,02 PLN) w drodze potrącenia.
    W ramach ugody nie ustalano "należności wobec banku po przewalutowaniu kredytu".
    Strony ustaliły, że definitywnie kończą łączący je stosunek prawny i związane z nim spory
    poprzez wzajemne potrącenie roszczeń.

## Pytanie

Czy w związku z opisaną ugodą po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód w
    rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że kwoty otrzymane od Banku w wyniku zawartej
    Ugody nie stanowią po jego stronie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”).
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast
    z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.

    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) - mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnym źródłem przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności" wskazuje, że katalog przychodów
    z innych źródeł ma otwarty charakter - nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć
    również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych

      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    W stanie faktycznym opisanym we wniosku, Strony (Klient i Bank) zawarły Ugodę w celu
    polubownego rozstrzygnięcia sporu dotyczącego Umowy kredytu, w ramach którego
    istniały wzajemne roszczenia. Klient rościł sobie prawo do zwrotu świadczeń spełnionych
    na rzecz Banku w wykonaniu Umowy (raty kapitałowo-odsetkowe, składki
    ubezpieczeniowe, opłaty i prowizje) w łącznej kwocie 1.004.423,88 PLN. Bank natomiast
    rościł sobie prawo do zwrotu wypłaconego kapitału kredytu w kwocie 864.920,02 PLN.
    Strony dokonały potrącenia tych wzajemnych wierzytelności. W wyniku tego potrącenia
    Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Klienta kwoty 139 503,86 PLN. Kwota ta stanowi
    różnicę między sumą świadczeń uiszczonych przez Klienta na rzecz Banku (uznanych w
    Ugodzie za Roszczenie Klienta) a kwotą wypłaconego kapitału (uznaną za Roszczenie
    Banku). Otrzymanie przez Klienta tej kwoty nie jest więc nowym przysporzeniem
    majątkowym, lecz stanowi zwrot części środków, które Klient wcześniej wpłacił do Banku
    w ramach wykonywania Umowy, a które w wyniku Ugody zostały uznane za nienależne
    lub podlegające zwrotowi w rozliczeniu wzajemnych roszczeń. Jest to zatem zwrot
    własnych środków pieniężnych Klienta, a nie nowe źródło dochodu.
    Wobec powyższego, skoro kwota, którą Wnioskodawca otrzyma od banku w wyniku
    zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez niego podczas spłaty kredytu
    hipotecznego jej otrzymanie nie powoduje po stronie Wnioskodawcy dodatkowego
    przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Wnioskodawcy neutralna podatkowo.
    Tym samym należy uznać, że wypłacona przez bank w ramach ugody kwota, nie będzie
    stanowiła dla Wnioskodawcy przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
    zapłaty podatku od tej kwoty.
    Podobnie, zwrot przez Bank kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 9.450,00 PLN
    stanowi jedynie rekompensatę poniesionych przez Klienta wydatków i nie prowadzi do
    jego wzbogacenia.
    Również zobowiązanie Banku do zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych zapłaconych za
    okres od 2 maja 2025 r. do dnia zawarcia Ugody ma charakter zwrotu świadczeń Klienta.
    Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, o którą wystąpił Bank, a także interpretacje wydane w
    analogicznym stanie faktycznym, np.: 0112-KDIL2-1.4011.65.2025.2.MKA, 0114-KDIP3-
    2.4011.1017.2024.2.BM, 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ.
    W interpretacjach tych Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdza stanowisko, że
    kwota wypłacona przez bank, stanowiąca zwrot środków wpłaconych przez kredytobiorcę
    tytułem spłaty rat kredytu, która mieści się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu,
    nie powoduje po stronie kredytobiorcy dodatkowego przysporzenia majątkowego i jest
    dla niego neutralna podatkowo. Wypłata taka nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11
    ust. 1 ustawy o PIT.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, otrzymane przez niego kwoty w ramach
    realizacji postanowień Ugody nie skutkują powstaniem przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie stanowią one
    przysporzenia majątkowego, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z informacji przedstawionych przez Pana wynika, że:
    1) zawarł Pan umowę kredytu hipotecznego waloryzowanego kursem CHF;
    2) wniósł Pan do sądu pozew przeciwko bankowi dotyczący stwierdzenia nieważności
      umowy kredytu;
    3) zdecydował się Pan zawrzeć z bankiem ugodę, na mocy której zostanie dokonane
      potrącenie wzajemnych roszczeń, a bank zwróci Panu pozostałą kwotę roszczenia,
      koszy zastępstwa procesowego oraz raty kapitałowo-odsetkowe za okres od 2 maja
      2025 r. do dnia zawarcia ugody.
    Powziął Pan wątpliwość, czy wypłacone na podstawie ugody kwoty będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Rozliczenie wzajemnych roszczeń i wypłata określonej kwoty
    Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.

    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony.
    Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych),
    prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do
    zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek
    potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Pana skutki podatkowe z tytułu wypłaty określonej kwoty
    Jak wynika z opisu sprawy, Pana roszczenie w stosunku do Banku, które wynika z
    wykonywania Umowy kredytu i zostaje potwierdzone przez Strony w Ugodzie, obejmuje
    zwrot świadczeń spełnionych przez Panią w wykonaniu Umowy kredytu, tj. zwrot rat
    kapitałowo-odsetkowych, składek na poczet ubezpieczenia oraz opłat i prowizji
    związanych z kredytem.
    Wobec powyższego - skoro w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń bank oddaje Panu
    nadwyżkę należnych Panu pieniędzy - to taki zwrot nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania
    przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych
    środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata

    będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstanie przychód
    w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pan od banku zwrot środków pieniężnych, które wpłacił Pan ponad
    wartość zobowiązania przysługującego bankowi, jak również zwrot rat kapitałowo-
    odsetkowych płaconych za okres od 2 maja 2025 r. do dnia zawarcia Ugody w wysokości
    faktycznie przez Pana poniesionej - to taki zwrot nie będzie stanowił przychodu.
    Tym samym - nie będzie na Panu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu -
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.

    Z wniosku wynika, że na podstawie zawartej ugody otrzyma Pan od banku zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Mając na uwadze powyższe, zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości
    faktycznie przez Pana poniesionej - nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku dochodowego od osób fizycznych jest Pan, to interpretacja nie wywołuje skutków
    podatkowych dla Pana żony.
    Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych wskazuję, że zostały
    one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.