Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.526.2025.2.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Zwolnienie od podatku usług szkoleniowych w postaci kursów
doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub
planujących wykonywanie zawodu spedytora.
Słowa kluczowe: usługi-usługi szkoleniowe
zwolnienie-zwolnienie podmiotowo-przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kształcenia
zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w
odrębnych przepisach,
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 29

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku usług szkoleniowych w postaci
    kursów doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie
    zawodu spedytora.

    Uzupełnili go Państwo pismem z 20 sierpnia 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie organizacji/tworzenia oraz prowadzenia
    szkoleń biznesowych (sprawuje również nadzór merytoryczny nad tymi szkoleniami).
    Wnioskodawca prowadzi działalność szkoleniową, w szczególności organizuje i prowadzi
    odpłatne szkolenia i kursy umożliwiające uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i
    kwalifikacji zawodowych. Tematyka szkoleń obejmuje zagadnienia z obszarów
    zarządzania, marketingu, IT, zarządzania zasobami ludzkimi, finansów oraz z sektorów
    kreatywnych (gamedev, design).
    Szkolenia realizowane są online, w czasie rzeczywistym (na żywo), w formie webinarów.
    Szkolenia prowadzone są przez wykwalifikowanych wykładowców posiadających wiedzę i
    doświadczenie w danym obszarze. Zdalna forma uczestnictwa pozwala uczestnikom na
    udział w szkoleniu online, ale i konsultowanie się z wykładowcą w czasie rzeczywistym.
    Uczestnik posiada także możliwość odtworzenia nagranego wykładu w terminie
    późniejszym. W tym celu utworzona została platforma internetowa (...). Uczestnik
    szkolenia, w celu skorzystania z platformy, podczas rejestracji proszony jest o wypełnienie
    ankiety, podając dane autoryzacyjne na podstawie, których Spółka przyznaje uczestnikowi
    dostęp do indywidualnego konta użytkownika, a co za tym idzie - do konkretnych szkoleń.
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca prowadzi kurs doskonalenia
    zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu spedytora.
    Kurs ma na celu zapoznanie uczestników z zawodem, przygotowanie uczestników do jego
    wykonywania oraz rozszerzenie kompetencji w obszarach istotnych w zawodzie. Program
    szkolenia jest realizowany w oparciu o program zajęć, który obejmuje następujące
    zagadnienia:
    1) Nowoczesne zarządzanie w TSL: trendy, strategie działania i technologie;
    2) Incoterms 2020 i procedury celne;
    3) Efektywna analiza i kalkulacja kosztów transportu;
    4) Zarządzanie ryzykiem w spedycji;
    5) Skuteczna komunikacja i negocjacje w spedycji;
    6) Analiza potrzeb klienta i przygotowywanie ofert - warsztat;
    7) Budowanie długotrwałych relacji z klientem;
    8) Zarządzanie sobą i zespołem - aktualne czynniki motywacji;
    9) Analiza danych i raportowanie operacyjne;
    10) Pozyskiwanie nowych zleceń - warsztat;
    11) Technologie w spedycji;
    12) Zielona logistyka i zrównoważony transport.
    Wnioskodawca nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu
    przepisów Prawa oświatowego, w zakresie kształcenia i wychowania. Wnioskodawca nie
    posiada także statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki
    badawczo-rozwojowej, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym.
    Wnioskodawca nie świadczy usług w zakresie kształcenia na poziomie wyższym.
    Wnioskodawca nie jest również podmiotem, który uzyskał akredytację w rozumieniu
    Prawa oświatowego.

    Wnioskodawca posiada wpis do Rejestru Instytucji Szkoleniowych prowadzonego przez
    właściwy Urząd Pracy.
    Program zajęć zakłada część teoretyczną w formie wykładów/prezentacji oraz ćwiczeń
    praktycznych do wykonania w ramach pracy domowej oraz pracy na zajęciach.
    Grupy kursowe składają się z 25 do 50 osób. Kursy odbywają się według zatwierdzonych
    przez Spółkę konspektów przygotowanych przez wykładowców, w terminach wynikających
    z harmonogramu zajęć. Wykładowca jest zobowiązany do przeprowadzenia kursu zgodnie
    z zatwierdzonym konspektem, wymaganiami i warunkami określonymi w umowie
    współpracy oraz ustalonym harmonogramem zajęć. Wnioskodawca przygotowuje i wydaje
    uczestnikom certyfikaty i zaświadczenia potwierdzające ukończenie kursu.
    Prowadzone przez Wnioskodawcę kursy mają na celu nabycie przez uczestniczące w nich
    osoby wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych przydatnych do wykonywania
    zawodu zgodnie ze standardami powszechnie stosowanymi w Polsce.
    Osoby uczestniczące w kursach legitymują się umiejętnościami zawodowymi
    predysponującymi je do wykonywania pracy zawodowej. Kursy umożliwiają dokształcanie i
    doskonalenie zawodowe, usystematyzowanie i rozwijanie wiedzy. Teoretyczne podstawy
    wyjaśniane są w sposób, który umożliwia wykorzystanie zdobytych informacji w
    konkretnych przypadkach.
    Wiedza i umiejętności pozyskane podczas szkoleń mogą być wykorzystywane zarówno w
    ramach wykonywanego dotychczas przez uczestników zawodu, jak również mogą
    stanowić podstawę do rozszerzenia działalności o nowe usługi. Tym samym oferowane
    przez Wnioskodawcę usługi szkoleniowe należy uznać za świadczone na rzecz osób, które
    nabywają je w związku z wykonywanym aktualnie zawodem lub w związku z zamiarem
    zdobycia nowej wiedzy i umiejętności.
    Warunkiem ukończenia poszczególnych etapów kursu jest odbycie całości szkolenia i
    opanowanie objętego nim materiału. Uczestnicy muszą również oddać wszystkie prace
    domowe, które są punktowane przez osobę prowadzącą kurs, a minimalna ilość punktów
    zdobytych uprawniająca do uzyskania dyplomu ukończenia to 160 punktów (na 200
    dostępnych).
    W rezultacie odbycia szkolenia uczestnicy zdobywają lub pogłębiają teoretyczną i
    praktyczną wiedzę dotyczącą zawodu, niezbędne do prowadzenia samodzielnej
    działalności. Wiedza zdobyta w trakcie szkoleń stanowi istotny element dokształcenia
    zawodowego, ale także daje możliwość zdobycia nowych kompetencji dla osób, które chcą
    uzyskać nowe umiejętności w celu rozszerzenia katalogu świadczonych usług.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Usługa szkoleniowa oferowana przez Spółkę, nie jest prowadzona w formach i na
    zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Cele Spółki w zakresie prowadzenia
    kursów należy uznać za podobne do określonych w § 3 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra
    Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w
    formach pozaszkolnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 622 ze zm.).
    W odpowiedzi na pytanie, czy w zakresie prowadzonych usług szkoleniowych działają
    Państwo pod kontrolą właściwych instytucji państwowych? Jeśli tak należało wskazać:
    a) Na czym polega kontrola instytucji państwowych nad realizowanymi szkoleniami?
    b) Czy działają Państwo w oparciu o konkretne programy nauczania zaakceptowane
      przez właściwe instytucje państwowe?
    c) Czy kontrola instytucji państwowych zapewnia jakość realizowanych szkoleń oraz ich
      odpowiednią cenę?
    d) Czy mają Państwo dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w
      odniesieniu do prowadzonych szkoleń?

    e) Czy Państwa działania w zakresie realizacji szkoleń wymagają akceptacji właściwych
      instytucji państwowych?
    podali Państwo, że pytanie nie określa o jakie „właściwe instytucje państwowe” pyta
    organ. Wnioskodawca posiada wpis do Rejestru Instytucji Szkoleniowych prowadzonego
    przez właściwy Urząd Pracy oraz aktywnie współpracuje z Urzędami Pracy. Wnioskodawca
    posiada także Certyfikat System Zarzadzania jakością ISO 9001.
    Szkolenia prowadzone są przez wykładowców posiadających wykształcenie, kompetencje i
    doświadczenie zawodowe pozwalające na prowadzenie zajęć oraz przekazanie wiedzy
    uczestnikom szkolenia. Spółka posiada dowolność w zakresie kształtowania zasad
    swojego działania w odniesieniu do prowadzonych szkoleń. Formuła szkolenia oparta jest
    na wykładach merytorycznych, ćwiczeniach i zadaniach praktycznych z aktywnym
    udziałem uczestników oraz pracach domowych do samodzielnego wykonania przez
    uczestników szkolenia. Uczestnicy są oceniani poprzez system punktowy, wpływający na
    zaliczenia danego kursu. Należy zauważyć, że jest to metodologia prowadzenia zajęć
    zbliżona do tej stosowanej przez np. uczelnie wyższe.
    Spółka pragnie przy tym podkreślić, że Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r.
    Nr 347, str. 1 ze zm., dalej: „Dyrektywa VAT”) nie uzależnia zwolnienia dla usług kształcenia
    od elementów przedmiotowych takich jak formy i zasady przewidziane w odrębnych
    przepisach. Dyrektywa VAT uzależnia udzielenie zwolnienia od elementu podmiotowego, a
    zatem wymaga aby to kształcenie było prowadzone albo przez podmioty prawa
    publicznego, albo przez podmioty prywatne, ale których cele uznane są za podobne przez
    państwo członkowskie.
    Analizując zatem, czy dane usługi korzystają ze zwolnienia warunek przedmiotowy
    dotyczący form i zasad przewidzianych w odrębnych przepisach, jako niezgodny z
    przepisem prawa unijnego, należy pominąć. Zawężająca jest wykładnia art. 132 ust. 1 lit. a
    Dyrektywy VAT uzależniająca skorzystanie ze zwolnienia od pozostawania przez podmiot
    prywatny pod zinstytucjonalizowaną kontrolą państwa. Taki wymóg nie wynika z
    Dyrektywy VAT. Przesłanka zwolnienia zawarta w ww. przepisie Dyrektywy VAT wymaga
    jedynie, aby standardy szkolenia prowadzonego przez podmiot prywatny były analogiczne
    do tych standardów, które są oferowane przez podmiot publiczny (uczelnię publiczną).
    Takie stanowisko wyraził m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z
    30 stycznia 2025 r., sygn. I SA/Gl 825/24.
    Celem wykonywanych przez spółkę usług nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu,
    przez konkurencyjne wykonywanie czynności, o których mowa we wniosku, w stosunku do
    podatników niekorzystających ze zwolnienia od podatku VAT.
    Usługi nie są finansowane w całości ani w części ze środków publicznych.
    Zobowiązanie do stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych nie wynika wprost z
    przepisów prawa, jest jednak trudno wskazać zawód, w ramach którego nie ma podstaw
    do podnoszenia kwalifikacji. Zobowiązanie takie jest związane z dynamicznymi zmianami
    gospodarczymi w Polsce, w tym zmianami przepisów, jak i standardów biznesowych
    dotyczących organizacji i realizacji usług spedycyjnych, które stale są aktualizowane. W
    każdej branży pojawiają się nowe technologie i narzędzia wspomagające, co wymaga
    ciągłego doskonalenia umiejętności ich obsługi. Niezależnie, podnoszenie kwalifikacji jest
    niezbędne z uwagi na wzrost oczekiwań rynkowych i konkurencyjność. Zarówno
    pracodawcy oraz klienci oczekują coraz wyższej efektywności, elastyczności i
    innowacyjności od spedytorów.
    Konkurencja na rynku pracy sprawia, że spedytorzy muszą wyróżniać się nowoczesnym
    podejściem i aktualną wiedzą. W różnych branżach istnieją specyficzne normy i regulacje,

    które ewoluują, (np. w transporcie, logistyce, handlu międzynarodowym). Aktualizacji
    wiedzy wymagają także przepisy dotyczące dokumentów przewozowych, przewozu
    towarów niebezpiecznych czy prawa celnego.
    Spedycja obejmuje różne dziedziny i wymagają znajomości nowych obszarów wiedzy.
    Znajomość pojawiających się nowoczesnych technologii, jak sztuczna inteligencja czy
    automatyzacja, wpływa istotnie na sposób oraz jakość świadczenia usług spedycyjnych.
    Spedytor musi zatem podnosić kwalifikacje, aby skutecznie wdrażać innowacyjne i
    skuteczne rozwiązania w świadczonych usługach spedycyjnych.

## Pytanie

Czy prawidłowym jest stanowisko Wnioskodawcy, że w oparciu o obowiązujące przepisy
    Wnioskodawcy przysługuje zwolnienie z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT w zakresie świadczonych usług szkoleniowych opisanych
    we wniosku, wykonywanych przez Wnioskodawcę?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy świadczone przez niego usługi szkoleniowe stanowią usługi w
    zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania obejmujące nauczanie
    pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie
    mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Tego rodzaju
    usługi są zwolnione z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a)
    ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    W ocenie Wnioskodawcy, prowadząc kursy obejmujące kursy zawodowe w zakresie
    kompetencji specjalisty spedycji, spełnia on warunki do zwolnienia z podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT.
    W świetle art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi
    kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt
    26 prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    Dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia istotne jest uznanie danej usługi za usługę
    kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a następnie spełnienie
    dodatkowego warunku wynikającego z powyższego przepisu, tj. prowadzenie danego
    szkolenia w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Przywołany
    przepis jest wynikiem implementacji do polskiego porządku prawnego przepisu art. 132
    ust. 1 lit. i) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm., dalej:
    Dyrektywa VAT), zgodnie z którym państwa członkowskie zwalniają z podatku od wartości
    dodanej transakcje kształcenia dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe,
    kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą
    towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty
    prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są
    za podobne przez dane państwo członkowskie.
    Zatem, aby określony podmiot mógł zostać uznany za instytucję działającą w zakresie
    usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, której cele uznane są
    za podobne do celów podmiotów prawa publicznego (w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i
    Dyrektywy VAT) spełnione muszą zostać następujące warunki:
    Kontrola państwa nad działalnością instytucji
    Po pierwsze instytucja działać powinna pod kontrolą państwa. Po drugie instytucja musi
    zapewniać odpowiednią jakość świadczeń. Dodatkowo instytucja musi wspierać państwo
    w realizacji określonej polityki edukacyjnej oraz powinna dysponować odpowiednimi
    zasobami kadrowymi i infrastrukturą.

    W kontekście powyższego stwierdzić należy, że podmioty ujęte w Rejestrze Instytucji
    Szkoleniowych (dalej: RIS) są instytucjami podlegającymi kontroli państwa. Kontrola ta
    zapewnia mechanizmy prawne nakazujące dbanie podmiotom wpisanym do RIS o jakość
    świadczonych przez nie usług.
    Zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
    rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 214 ze zm., dalej: „ustawa o promocji zatrudnienia”),
    instytucja szkoleniowa może ubiegać się o wpis do rejestru instytucji szkoleniowych po
    złożeniu wniosku o wpis wraz z informacją o:
    1) tematyce prowadzonych szkoleń i przygotowania zawodowego dorosłych;
    2) kadrze dydaktycznej;
    3) bazie lokalowej, jej wyposażeniu i środkach dydaktycznych;
    4) metodach oceny jakości szkoleń;
    5) liczbie bezrobotnych i poszukujących pracy objętych szkoleniami i przygotowaniem
      zawodowym dorosłych w okresie ostatniego roku;
    6) pomocy udzielonej nieodpłatnie uczestnikom i absolwentom szkolenia lub
      przygotowania zawodowego dorosłych, polegającej na informowaniu o sytuacji na
      rynku pracy i zapotrzebowaniu na kwalifikacje.
    Zgodnie natomiast z art. 20 ust. 6 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku
    stwierdzenia prawomocnym wyrokiem naruszenia przepisów ustawy, wojewódzki urząd
    pracy wykreśla instytucję szkoleniową z rejestru instytucji szkoleniowych co za tym idzie
    zostaje pozbawiony dostępu do środków publicznych znajdujących się w posiadaniu służb
    zatrudnienia i aktywizacji zawodowej.
    Kontrola ww. podmiotów, w ocenie Wnioskodawcy, wyraża się także w przepisach ustawy
    o finansach publicznych. Zwrócić bowiem należy uwagę na fakt, że posiadanie wpisu w
    RIS, w wymiarze praktycznym, oznacza prawo do ubiegania się o „klientów”, których
    uczestnictwo w szkoleniach finansowane może być ze środków publicznych. W tym
    miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy o finansach publicznych
    „wydatki publiczne powinny być dokonywane:
    1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad:
      a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów,
      b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów;
    2) w sposób umożliwiający terminową realizację.
    W powyższym kontekście należy uznać, że przyjęty przez ustawodawcę sposób weryfikacji
    rzetelności podmiotów świadczących usługi szkoleniowe daje wystarczającą gwarancję, że
    tak ewentualnie wydane środki publiczne wydatkowane zostaną w sposób celowy i
    oszczędny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów i
    optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów.
    Co więcej, RIS prowadzony jest przez wyspecjalizowany urząd administracji publicznej,
    który posiada dedykowane w tym celu narzędzie informatyczne (program/aplikację
    obsługującą wnioski składane przez zainteresowane podmioty oraz udostępniającą dane
    zainteresowanym podmiotom), zatrudnia osoby, których zakresem obowiązków jest m.in.
    obsługa ww. rejestru, czy weryfikacja informacji przekazanych przez podmiotu ubiegające
    się o wpis do rejestru.
    Powyższe, w ocenie Spółki bezsprzecznie przemawia za uznaniem, że nad jej działalnością
    jest sprawowana kontrola państwa.
    Dodatkowo, całkowicie uzasadnionym, w ocenie Spółki jest wniosek, że skoro państwo
    ujawnia w ramach RIS informacje o podmiotach świadczących na terytorium Polski usługi
    szkoleniowe przy wykorzystaniu instytucji/narzędzia, jakim jest rzeczony rejestr (czy to

    poprzez dedykowane strony internetowe czy poprzez posiadanie w strukturach
    administracji publicznej wyspecjalizowanych w tym zakresie komórek) i przeznacza na te
    szkolenia środki publiczne, to podmioty wpisane do RIS spełniają wystarczające wymogi w
    tym zakresie. Nie sposób wyobrazić sobie bowiem sytuację, w której państwo
    podejmowałoby współpracę z podmiotami nie zapewniającymi należytej rękojmi w tym
    zakresie.
    Kwestią bez znaczenia, w ocenie Wnioskodawcy, pozostaje przy tym szczegółowość
    /sposób weryfikowania owej rękojmi. Skoro racjonalny ustawodawca, a w następnym
    kroku na podstawie delegacji ustawowej, właściwy minister uznali, że tryb weryfikacji ww.
    pomiotów ograniczony powinien zostać do formalnej weryfikacji złożonych wniosków i
    oświadczeń to niedopuszczalnym jest twierdzenie, że nie ma należytej kontroli państwa w
    tym zakresie. Kontrola ta jest na takim poziomie, na jakim państwo uznało ją za niezbędną.
    W świetle powyższego, w ocenie Spółki, pierwszy z ww. warunków uznać należy za
    spełniony.
    Odpowiednia jakość świadczeń
    W zakresie warunku dotyczącego odpowiedniej jakości świadczeń, Spółka pragnie
    odkreślić, że z informacji dostępnych na stronach internetowych RIS wynika, że jest to
    „jedno z narzędzi rynku pracy mających wpływ na upowszechnianie, zwiększanie
    dostępności i poprawę jakości usług szkoleniowych.”
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro RIS jest narzędziem służącym poprawie
    jakości usług szkoleniowych i Wnioskodawca zapewnia dydaktykę na najwyższym
    poziomie, to nie sposób uznać, że warunek ten nie został spełniony. Całkowicie
    uprawnionym wydaje się być w tym zakresie wniosek, że RIS a priori wprowadza
    domniemanie odpowiedniej jakości usług świadczonych przez objęte przedmiotowym
    rejestrem podmioty.
    W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, bezsprzecznym jest fakt, że RIS stanowi
    usankcjonowane przez państwo narzędzie służące realizacji narodowej polityki
    aktywizacyjno-edukacyjnej.
    Podmioty zarejestrowane w RIS mają za zadanie wspierać, czy wręcz wyręczać, państwo w
    aktywizacji osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, np. poprzez zdobywanie nowych
    kwalifikacji zawodowych czy dokształcanie się w ramach już posiadanego wykształcenia.
    Zatem także trzeci z ww. warunków uznać należy tym samym za spełniony.
    Dysponowanie odpowiednimi zasobami kadrowymi i infrastrukturą
    Spółka dysponuje także odpowiednimi zasobami kadrowymi i infrastrukturą. Działalność
    Spółki oparta jest na koncepcji kompleksowego procesu nauczania, który ma na celu
    osiągnięcie przez uczestników konkretnych, praktycznych efektów. W związku z
    powyższym Spółka oferuje szeroką pulę dostępnych metod nauczania, jak i obszarów
    nauczania, nowoczesne rozwiązania i naukowy rygor oraz solidną dydaktykę i
    sprawdzonych, uznanych instruktorów, w tym także dydaktyków posiadających
    wyksztalcenie nauczycielskie.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w kontekście kontroli państwa nad działalnością Spółki
    należy wskazać, że przejawia się ona zarówno w procedurze weryfikacji wniosków o wpis
    do RIS, jak i w ramach możliwości ewentualnego wykreślenia pomiotu z rejestru. Podobnie
    kontroli należy upatrywać w realizacji dyscypliny finansów publicznych, która zawiera
    bardzo rygorystyczne zasady wydatkowania środków publicznych. Świadczone z kolei
    przez podmioty wpisane do RIS usługi stanowią przejaw realizacji polityki aktywizacyjno-
    edukacyjnej państwa. Samo narzędzie, jakim jest RIS, stanowi z kolei instrument mający
    wpływ na upowszechnianie, zwiększanie dostępności i poprawę jakości usług
    szkoleniowych.

    W świetle powyższego, zdaniem Spółki, spełnia ona przesłanki do uznania jej za instytucję
    działającą w zakresie usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego,
    której cele uznane są za podobne do celów podmiotów prawa publicznego.
    Kształcenie zawodowe i przekwalifikowanie na gruncie Dyrektywy VAT - wadliwa
    implementacja przepisów do ustawy o VAT.
    Z treści art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT wypływa wniosek, że kraj członkowski UE ma
    obowiązek zwolnić od podatku, m.in. kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie
    łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych,
    prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
    działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
    członkowskie. Istotne znaczenie przy interpretacji wskazanych przepisów ma również
    rozporządzenie Rady WE nr 282/11 z 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze
    do Dyrektywy VAT w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L
    nr 77/1), w związku z tym, że artykuł 44 powołanego rozporządzenia stanowi, że usługi w
    zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach
    określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT obejmują nauczanie pozostające w
    bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu
    uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu lub
    szkolenia w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym
    przypadku znaczenia.
    Implementacja przepisu art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT do polskiego porządku
    prawnego została znana za wadliwą, co potwierdza orzecznictwo krajowych sądów.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 18 maja 2017 roku, sygn. akt I FSK
    1742/15 wskazał na artykuł 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT jako nieprawidłowo
    wdrażający Dyrektywę VAT. Zdaniem NSA, odsyłając do bliżej niesprecyzowanych
    „odrębnych przepisów”, wskazany przepis ustawy o VAT nie zapewnia stosowania
    zwolnienia od VAT w sposób prawidłowy i prosty, a wręcz przeciwnie - czyni je
    niedookreślonym, a w konsekwencji trudnym do zastosowania poprzez brak jasnego
    sprecyzowania podmiotów, które mogą w sposób zgodny z prawem unijnym i krajowym
    korzystać z tego zwolnienia.
    Z uwagi na wadliwą implementację przepisu Dyrektywy VAT do krajowego porządku
    prawnego w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT, przepisy ustawy krajowej
    należy pominąć w zakresie, w jakim przewiduje on warunki wykraczające poza treści
    przepisów Dyrektywy VAT, tj. wymaga, by usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26 prowadzone były w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach i w tym zakresie przepis
    art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT należy stosować bezpośrednio.
    Stanowiska sądów administracyjnych
    Przywołane stanowisko jest wyrazem ugruntowanej linii orzeczniczej sądów
    administracyjnych, wyrażonej, m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 17 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1372/13 a także wyroki z: 28 lutego 2013
    r. sygn. akt I FSK 615/12; 4 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1014/12; 12 września 2013 r. sygn.
    akt I FSK 1145/12; 22 października 2013 r. sygn. akt I FSK 1622/12; 19 grudnia 2013 r. sygn.
    akt I FSK 173/13; 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 2119/13; 3 czerwca 2014 r. sygn. akt I
    FSK 970/13; 17 września 2014 r. sygn. akt I FSK 1372/13.
    We wskazanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do jednoznacznego
    przekonania, że właściwie implementowanie przepisu art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT
    powinno polegać na uzależnieniu zwolnienia, m.in. usług kształcenia i przekwalifikowania
    zawodowego od świadczenia takich usług przez podmioty, których cele uznane są przez
    dane państwo członkowskie za podobne do celów podmiotów prawa publicznego, a nie
    od uregulowania kwestii prowadzenia takich szkoleń w odrębnych przepisach - co w

    sposób nieuzasadniony treścią przepisu dyrektywy zawęża zakres zwolnienia, przez
    określenie warunku niewynikającego z Dyrektywy VAT.
    W wyroku z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt. III SA/Wa 3143/15 Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Warszawie wskazał, że właściwe implementowanie przepisu art. 132
    ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT powinno polegać na uzależnieniu zwolnienie m.in. usług
    kształcenia i przekwalifikowania zawodowego od świadczenia takich usług przez
    podmioty, których cele uznane są przez dane państwo członkowskie za podobne do celów
    podmiotów prawa publicznego.
    Warunki zwolnienia zgodnie z Dyrektywą VAT
    Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT ze zwolnienia korzystają usługi kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów
    ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa
    publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za
    podobne przez dane państwo członkowskie. Zestawiając przytoczony fragment przepisu
    Dyrektywy VAT z przepisem art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT należy podkreślić, że
    przepisy Dyrektywy VAT uzależniają skorzystanie ze zwolnienia podatkowego od
    spełnienia jedynie dwóch warunków:
    1) podmiot winien świadczyć usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania oraz
    2) czynności te winny być wykonywane przez odpowiednie podmioty prawa publicznego
      lub instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez
      dane państwo członkowskie.
    Pierwszy warunek zwolnienia wynikający z Dyrektywy VAT należy uznać za spełniony, w
    sytuacji gdy Wnioskodawca świadczyć będzie usługi kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego. Szkolenia i kursy prowadzone przez Wnioskodawcę bez
    wątpienia obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą i
    wykonywanym zawodem. Skierowane są one do osób które chcą uzyskać nowe
    kompetencje i umiejętności - w większości uczestnikami kursów są osoby, które potem
    zdobyte umiejętności wykorzystują w swojej praktyce zawodowej. Podkreślić też należy, że
    szkolenia adresowane są zarówno do osób, które chcą podnieść swoje kwalifikacje
    zawodowe, uaktualnić i pogłębić wiedzę, jak i do tych osób, które chcą zdobyć zupełnie
    nowe umiejętności, aby rozszerzyć wachlarz oferowanych usług.
    Drugi warunek zwolnienia, wynikający z Dyrektywy VAT, również należy uznać za spełniony.
    Spełnienie warunków zwolnienia przez Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca nie jest co prawda podmiotem prawa publicznego ani „odpowiednim” (w
    zakresie edukacji zawodowej) podmiotem prawa publicznego, jednakże działalność
    Wnioskodawcy może być jednak uznana za działalność w dziedzinie kształcenia
    zawodowego, której cele zostały przez państwo uznane za podobne do celów podmiotów
    prawa publicznego, działających w zakresie kształcenia zawodowego.
    Głównym celem prowadzonych kursów i szkoleń jest zdobycie przez uczestników wiedzy
    teoretycznej oraz praktycznych umiejętności z zakresu objętego tematem danego
    szkolenia/kursu, a także uaktualnienie lub pogłębienie wiedzy do celów zawodowych. Co
    istotne, ww. osoby zobowiązane są do stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych. O
    zawodowym charakterze świadczonych przez Wnioskodawcę usług szkoleniowych
    świadczy także fakt, iż zawód spedytora został ujęty w Rozporządzeniu Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności
    na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 227).
    Zgodnie z tym rozporządzeniem, spedytor klasyfikowany jest pod numerem 333105 w
    podgrupie 3331 Spedytorzy i pokrewni. Jak już wskazano wyżej, w ramach kursów
    uczestnicy zdobywają nowe umiejętności zawodowe, umożliwiające im m.in. wykonywanie
    przedmiotowego zawodu.

    Wnioskodawca realizuje kursy w oparciu o przyjęty regulamin kursów precyzujący warunki
    i zasady kształcenia. W tym kontekście bez wątpienia przedmiot działalności szkoleniowej
    Wnioskodawcy spełnia cel podobny do celów podmiotów prawa publicznego.
    Przepisy rozporządzenia w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku
    pracy pozwalają na stwierdzenie, że Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie usług
    szkoleniowych i cel tych szkoleń jest podobny do uznanych przez państwo, czemu
    ustawodawca dał wyraz tworząc klasyfikację zawodów na potrzeby rynku pracy.
    Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    Wskazać należy, że zaprezentowana wykładnia znajduje swoje potwierdzenie w
    orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Trybunał w wyroku z 28
    listopada 2013 r., w sprawie C-319/12 Minister Finansów przeciwko MDDP sp. z o.o.
    Akademia Biznesu, sp.k., w którym Trybunał stwierdził, że art. 132 ust. 1 lit. i), art. 133 i
    134 Dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one objęciu
    zwolnieniem od podatku od wartości dodanej usług edukacyjnych świadczonych przez
    podmioty niepubliczne w celach komercyjnych. Jednakże art. 132 ust. 1 lit. i) tej dyrektywy
    sprzeciwia się zwolnieniu wszystkich usług edukacyjnych w sposób ogólny, bez
    uwzględnienia celów realizowanych przez podmioty niepubliczne świadczące te usługi.
    Trybunał podkreślił dalej, że zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT usługi
    edukacyjne są zwolnione tylko wtedy, gdy są świadczone przez podmioty prawa
    publicznego o celach edukacyjnych lub przez inne instytucje działające w tej dziedzinie,
    których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Wynika z tego, że
    inne podmioty, czyli także podmioty prywatne, powinny spełniać przesłankę celów
    podobnych do celów rzeczonych podmiotów prawa publicznego.
    Kształcenie ustawiczne wg rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej.
    Zgodnie z ustawą o VAT, zwolnienie będzie przysługiwać tym szkoleniom, które są
    prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Będzie to
    przede wszystkim rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 11 stycznia 2012 r. w
    sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 622). Z
    przepisów tego rozporządzenia wynika m.in., że kształcenie ustawiczne jest prowadzone w
    formach kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu kompetencji ogólnych.
    Zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia, kurs kompetencji ogólnych może być prowadzony
    przez placówkę lub centrum i jest prowadzony według programu nauczania
    uwzględniającego dowolnie wybraną część podstawy programowej kształcenia ogólnego.
    Minimalny wymiar kształcenia na kursie kompetencji ogólnych wynosi 30 godzin.
    W ocenie Spółki zakres, program i wymiar godzinowy prowadzonych przez nią szkoleń
    odpowiada wymogom kursu kompetencji ogólnych ww. rozporządzenia.
    Zgodnie z § 13 ww. rozporządzenia, kurs kompetencji ogólnych kończy się zaliczeniem w
    formie ustalonej przez podmiot prowadzący kurs. Także w przypadku kursów
    prowadzonych przez Spółkę wymagane jest zaliczenie kursu przez uczestnika w formie
    umożliwiającej weryfikację zakresu przyswojonej przez uczestnika wiedzy.
    Ww. rozporządzenie przewiduje także, że osoba, która uzyskała zaliczenie, otrzymuje
    zaświadczenie o ukończeniu kursu kompetencji ogólnych. Spółka także wydaje
    uczestnikom zaświadczenia i certyfikaty ukończenia kursu.
    Powyższe wskazuje, że zarówno forma, jak i zakres prowadzonych przez Spółkę kursów
    jest realizowany na zasadach podobnych do wskazanych w ww. rozporządzeniu zasad
    określonych dla placówek i centrów.
    Podsumowanie
    Głównym celem prowadzonych kursów i szkoleń jest zdobycie przez uczestników wiedzy
    teoretycznej oraz praktycznych umiejętności z zakresu objętego tematem danego
    szkolenia/kursu, a także uaktualnienie lub pogłębienie wiedzy do celów zawodowych.

    Wiedza i umiejętności pozyskane podczas szkoleń mogą być wykorzystywane zarówno w
    ramach wykonywanego dotychczas przez uczestników zawodu, jak również mogą
    stanowić podstawę do rozszerzenia działalności o nowe usługi. Tym samym usługi
    szkoleniowe, które prowadzi Spółka należy uznać za świadczone na rzecz osób, które
    nabywają je w związku z wykonywanym aktualnie zawodem lub w związku z zamiarem
    zdobycia nowej wiedzy i umiejętności.
    Zatem organizowane przez Spółkę szkolenia/kursy mające na celu podniesienie
    kwalifikacji zawodowych słuchaczy poprzez uzyskanie lub uzupełnienie ich wiedzy w
    określonych obszarach wiedzy i kompetencji zawodowych. Biorąc pod uwagę zakres usług
    świadczonych przez Spółkę zasadnym jest twierdzenie, że Spółka spełnia przesłanki do
    uznania jej za instytucję działającą w zakresie usług kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, której cele uznane są za podobne do celów podmiotów
    prawa publicznego.
    Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny, zdaniem
    Wnioskodawcy, prowadzone przez niego szkolenia (kursy), opisane w stanie faktycznym
    wniosku, stanowią usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
    obejmujące nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak
    również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów
    zawodowych.
    Tego rodzaju usługi są zwolnione są z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z kolei w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, że:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W myśl art. 2 pkt 26 ustawy:
      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach elektronicznych - rozumie się
      przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7
      rozporządzenia 282/2011.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 77 z 23 marca 2011 r.
    str. 1 ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011:
      do „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dyrektywie 2006
      /112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
      których świadczenie - ze względu na ich charakter - jest zasadniczo

      zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez
      wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia 282/2011:
      ustęp 1 obejmuje w szczególności:
      a) ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego
        modyfikacjami lub nowszymi wersjami;
      b) usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w
        sieci elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;
      c) usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez Internet
        lub sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez
        usługobiorcę;
      d) odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za
        pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym
        potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu
        automatycznych procedur oraz na którym strony są informowane o dokonaniu
        sprzedaży za pomocą poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez
        komputer;
      e) pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element
        telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety
        wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne
        elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości,
        informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn
        internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);
      f) usługi wyszczególnione w załączniku I.
    Natomiast z art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011 wynika, że:
      ustęp 1 nie ma zastosowania do:
      a) usług nadawczych,
      b) usług telekomunikacyjnych,
      c) towarów, w przypadku których zamawianie i obsługa zamówienia odbywają się
        elektronicznie;
      d) płyt CD-ROM, dyskietek i podobnych nośników fizycznych,
      e) materiałów drukowanych, takich jak książki, biuletyny, gazety lub czasopisma,
      f) płyt CD i kaset magnetofonowych,
      g) kaset wideo i płyt DVD,
      h) gier na płytach CD-ROM,
      i) usług świadczonych przez specjalistów, takich jak prawnicy i doradcy finansowi,
        którzy udzielają swym klientom porad za pomocą poczty elektronicznej,
      j) usług edukacyjnych, w ramach których treść kursu przekazywana jest przez
        nauczyciela za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej (tzn. przez zdalne
        połączenie),
      k) usług fizycznych off-line naprawy sprzętu komputerowego,
      l) hurtowni danych off-line,
      m)usług reklamowych, w szczególności w gazetach, na plakatach i w telewizji,
      n) usług centrum wsparcia telefonicznego,

      o) usług edukacyjnych obejmujących wyłącznie kursy korespondencyjne, takie jak
        kursy za pośrednictwem poczty,
      p) konwencjonalnych usług aukcyjnych, przy których niezbędny jest bezpośredni
        udział, niezależnie od sposobu składania ofert,
      q) (uchylona)
      r) (uchylona)
      s) (uchylona)
      t) biletów wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe,
        edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, zarezerwowanych online,
      u) zakwaterowania, wynajmu samochodów, usług restauracyjnych, przewozu osób
        lub podobnych usług zarezerwowanych online.
    Z kolei w punkcie 5 załącznika I do rozporządzenia 282/2011 wymienione zostały
    następujące usługi, które zalicza się do usług świadczonych drogą elektroniczną:
    a) automatyczne nauczanie na odległość, którego funkcjonowanie wymaga użycia
      Internetu lub podobnej sieci elektronicznej, wymagające niewielkiego bądź
      niewymagające żadnego udziału człowieka, łącznie z klasami wirtualnymi, z
      wyjątkiem sytuacji, gdzie Internet lub podobna sieć elektroniczna wykorzystywana
      jest jako proste narzędzie służące komunikowaniu się nauczyciela z uczniem,
    b) ćwiczenia wypełniane przez ucznia on-line i sprawdzane automatycznie, bez udziału
      człowieka.
    Zgodnie z art. 98 ust. 2 pkt a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 347 z 11
    grudnia 2006, s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      oprócz dwóch stawek obniżonych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,
      państwa członkowskie mogą stosować stawkę obniżoną niższą niż stawka minimalna
      5 % oraz zwolnienie z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie
      do dostaw towarów lub świadczenia usług ujętych w maksymalnie siedmiu punktach
      w załączniku III.
      Stawka obniżona niższa niż stawka minimalna 5 % oraz zwolnienie z prawem do
      odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie mogą być stosowane wyłącznie w
      odniesieniu do dostaw towarów lub świadczenia usług ujętych w następujących
      punktach w załączniku III, pkt 1-6 oraz pkt 10c.
    Dyrektywa 2006/112/WE Rady stanowi zatem, że do usług świadczonych drogą
    elektroniczną nie stosuje się stawek obniżonych. Przepisy ww. dyrektywy nie wprowadzają
    jednak expressis verbis ograniczenia stosowania zwolnienia w odniesieniu do kategorii
    usług zwolnionych, świadczonych drogą elektroniczną.
    Pojęcie usługi elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy odnosi się wyłącznie do
    formy świadczenia, a nie do jego treści. Stąd też należy stwierdzić, że identyfikacja danej
    czynności jako usługi elektronicznej (według nomenklatury unijnej: usługi świadczonej
    drogą elektroniczną), nie skutkuje zmianą kwalifikacji prawnej tej czynności dla potrzeb
    stosowania innych przepisów ustawy.
    Powyższe oznacza, że usługa nie traci statusu usługi zwolnionej tylko dlatego, że jest
    świadczona drogą elektroniczną. W konsekwencji, jeżeli określona usługa wymieniona w
    art. 43 ust. 1 ustawy, będzie świadczona drogą elektroniczną, w odniesieniu do tej usługi
    zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku VAT.

    Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych
    do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zakres
    i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia
    usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:
      a) jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14
        grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania,
      b) uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz instytuty badawcze, w
        zakresie kształcenia
      - oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.
    Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania
      zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:
      a) prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub
      b) świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów
        ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - wyłącznie w zakresie usług
        objętych akredytacją, lub
      c) finansowane w całości ze środków publicznych
      - oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Jak stanowi art. 43 ust. 17 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Art. 43 ust. 17a ustawy stanowi, że:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
      zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
      podstawowe.
    Określenie „ścisły związek” oznacza, że do wykonania usługi podstawowej niezbędna jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług pomocniczych, przy czym nie może to być
    jakikolwiek związek, lecz relacja o charakterze wskazującym na nieodzowność tych
    ostatnich dla prawidłowego przebiegu podstawowej usługi.
    Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 13 i 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia
    2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania
    tych zwolnień (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 832), zwanego dalej rozporządzeniem:
      zwalnia się od podatku:
      13) usługi w zakresie kształcenia, inne niż wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy,
        świadczone przez uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz
        instytuty badawcze oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi
        usługami związane;

      14) usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego,
        finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenie usług i
        dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.
    Jak stanowi § 3 ust. 8 rozporządzenia:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, stosuje się do dostawy
      towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi
      dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.
    W świetle § 3 ust. 9 rozporządzenia:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 13, 14, 18 i 19, nie mają zastosowania do
      dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami
      podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
        1 pkt 13, 14, 18 i 19, lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Powołane wyżej przepisy art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy i § 3 rozporządzenia przewidują
    zwolnienie dla usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego
    prowadzonych w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach lub
    świadczonych przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o
    systemie oświaty - wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją lub finansowanych w
    co najmniej 70% ze środków publicznych oraz świadczenia usług i dostawy towarów ściśle
    z tymi usługami związanych. Dla zastosowania przedmiotowych zwolnień istotne jest
    uznanie danej usługi za usługę kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania, a
    następnie spełnienie dodatkowych warunków wynikających z niniejszych przepisów, tj.
    prowadzenie danego szkolenia w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych
    przepisach lub uzyskanie akredytacji na dany rodzaj szkolenia lub finansowanie danego
    szkolenia w całości ze środków publicznych, lub też finansowanie danego szkolenia w co
    najmniej 70% ze środków publicznych.
    Wskazane wyżej regulacje stanowią implementację prawa unijnego, gdyż w świetle art.
    132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      państwa członkowskie zwalniają kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie
      powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze
      świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych,
      prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
      działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo
      członkowskie.
    Definicja zawarta w art. 44 rozporządzenia 282/2011 określa, że:
      usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na
      warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE obejmują
      nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również
      nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych.
      Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie
      ma w tym przypadku znaczenia.
    W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-
    461/08 wyrażony został pogląd, że pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w
    art. 13 Dyrektywy 77/388/EWG powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ
    stanowią one odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest
    każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Również w
    wyroku z 20 czerwca 2002 r. w sprawie C-287/00 Trybunał w swym orzeczeniu wskazał, jak

    należy interpretować zwolnienia przedmiotowe w VAT uregulowane w Dyrektywie 77/388
    /EWG. W wyroku tym podkreślono, że pojęcia używane do doprecyzowania zakresu
    zwolnienia powinny być interpretowane ściśle m.in. dlatego, że zwolnienia stanowią
    wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i choćby z tych przyczyn muszą być
    interpretowane jednolicie.
    Mając na uwadze powyższe, dokonując wykładni ww. przepisów przez pryzmat definicji
    usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania, określonej w art. 44 ww.
    rozporządzenia należy mieć na uwadze dosłowne brzmienie tych przepisów.
    Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (dostępnym w Internecie), użyte w art. 44
    rozporządzenia słowo „bezpośredni” oznacza „dotyczący kogoś lub czegoś wprost”, słowo
    „branża” oznacza „gałąź produkcji lub handlu obejmującą towary lub usługi jednego
    rodzaju”, natomiast słowo „zawód” oznacza „wyuczone zajęcie wykonywane w celach
    zarobkowych”.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przez kształcenie zawodowe lub
    przekwalifikowanie zawodowe, o których mowa w ww. przepisach, obejmujące nauczanie
    pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, należy rozumieć takie
    kształcenie, w wyniku którego dana osoba podnosi swoje kwalifikacje, a bezpośrednio po
    jego ukończeniu jest w stanie podjąć pracę zarobkową, lub wykonywać określony zawód.
    Państwa wątpliwości dotyczą zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy dla świadczonych usług szkoleniowych w
    postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących
    wykonywanie zawodu spedytora.
    Dokonując oceny, czy świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe są objęte
    zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, należy w pierwszej
    kolejności zbadać, czy spełnione są warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, gdyż
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 29 zwalnia od podatku usługi kształcenia zawodowego i
    przekwalifikowania zawodowego inne niż wymienione w pkt. 26.
    Wskazali Państwo, że nie posiadają statusu jednostki objętej systemem oświaty w
    rozumieniu przepisów Prawa oświatowego. Ponadto nie posiadają Państwo statusu
    uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowej.
    Tym samym, świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe w postaci kursów
    doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu
    spedytora nie spełniają przesłanek umożliwiających skorzystanie ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy.
    Następnie, dla zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt
    29 ustawy, istotne jest - w pierwszej kolejności - uznanie danej usługi za usługę kształcenia
    zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, a następnie spełnienie dodatkowych
    warunków wynikających z niniejszego przepisu.
    We wniosku wskazali Państwo, że w ramach prowadzonej działalności prowadzą kurs
    doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu
    spedytora. Kurs ma na celu zapoznanie uczestników z zawodem, przygotowanie
    uczestników do jego wykonywania oraz rozszerzenie kompetencji w obszarach istotnych
    w zawodzie. Prowadzone przez Państwa kursy mają na celu nabycie przez uczestniczące w
    nich osoby wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych przydatnych do
    wykonywania zawodu. Osoby uczestniczące w kursach legitymują się umiejętnościami
    zawodowymi predysponującymi je do wykonywania pracy zawodowej. Kursy umożliwiają
    dokształcanie i doskonalenie zawodowe, usystematyzowanie i rozwijanie wiedzy. Wiedza i
    umiejętności pozyskane podczas szkoleń mogą być wykorzystywane zarówno w ramach
    wykonywanego dotychczas przez uczestników zawodu, jak również mogą stanowić
    podstawę do rozszerzenia działalności o nowe usługi. Tym samym oferowane przez
    Państwa usługi szkoleniowe należy uznać za świadczone na rzecz osób, które nabywają je

    w związku z wykonywanym aktualnie zawodem lub w związku z zamiarem zdobycia nowej
    wiedzy i umiejętności. W rezultacie odbycia szkolenia uczestnicy zdobywają lub pogłębiają
    teoretyczną i praktyczną wiedzę dotyczącą zawodu, niezbędne do prowadzenia
    samodzielnej działalności. Wiedza zdobyta w trakcie szkoleń stanowi istotny element
    dokształcenia zawodowego, ale także daje możliwość zdobycia nowych kompetencji dla
    osób, które chcą uzyskać nowe umiejętności w celu rozszerzenia katalogu świadczonych
    usług.
    Zatem biorąc pod uwagę podane we wniosku informacje, świadczone przez Państwa
    usługi szkoleniowe w postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących
    lub planujących wykonywanie zawodu spedytora należy uznać za usługi kształcenia
    /przekwalifikowania zawodowego.
    W konsekwencji zostanie spełniony pierwszy z warunków uprawniających do zwolnienia
    od podatku VAT ww. usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.
    Jednak dla oceny czy świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe, są zwolnione od
    podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, konieczne jest
    jeszcze uznanie, że są to usługi prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w
    odrębnych przepisach.
    Odrębne przepisy określające formy i zasady to uregulowania, z których wynika np.
    program szkolenia, ilość godzin szkolenia, tematyka, krąg osób objętych szkoleniem,
    warunki, jakie musi spełnić organizator kształcenia.
    Wskazali Państwo, że oferowana usługa szkoleniowa nie jest prowadzona w formach i na
    zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Posiadają Państwo dowolność w
    zakresie kształtowania zasad swojego działania w odniesieniu do prowadzonych szkoleń.
    Jednocześnie zaznaczyli Państwo, że Państwa cele w zakresie prowadzenia kursów należy
    uznać za podobne do określonych w § 3 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Edukacji
    Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach
    pozaszkolnych. Z okoliczności sprawy nie wynika, że są Państwo placówką kształcenia
    ustawicznego. Ponadto podali Państwo, że nie posiadają statusu jednostki objętej
    systemem oświaty w rozumieniu przepisów Prawa oświatowego, nie posiadają także
    statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-
    rozwojowej w zakresie kształcenia i wychowania. Posiadają Państwo wpis do Rejestru
    Instytucji Szkoleniowych prowadzonego przez właściwy Urząd Pracy.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że świadczone przez Państwa usługi
    szkoleniowe w postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub
    planujących wykonywanie zawodu spedytora, nie korzystają ze zwolnienia od podatku VAT
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy, gdyż szkolenia te nie są prowadzone w
    formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach.
    W tym miejscu należy wskazać, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. b
    ustawy, względem usługi, która stanowi usługę kształcenia zawodowego lub
    przekwalifikowania zawodowego, ma zastosowanie pod warunkiem, że usługa ta jest
    świadczona przez podmiot, który uzyskał akredytację w rozumieniu przepisów ustawy z
    dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe.
    W treści wniosku wskazali Państwo, że nie są podmiotem, który uzyskał akredytację w
    rozumieniu Prawa oświatowego. Zatem w analizowanym przypadku, świadczone przez
    Państwa usługi szkoleniowe nie korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29
    lit. b ustawy.
    Natomiast przewidziany w art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. c ustawy oraz w § 3 ust. 1 pkt 14 ww.
    rozporządzenia Ministra Finansów z 20 grudnia 2013 r. wymóg finansowania usług w
    określonej wysokości ze środków publicznych jest spełniony w przypadku, gdy
    rzeczywistym (w znaczeniu ekonomicznym) źródłem finansowania tej usługi są środki
    publiczne.

    Wskazali Państwo we wniosku, że opisane usługi nie są finansowane w całości ani w części
    ze środków publicznych. Tym samym, świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe w
    postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących
    wykonywanie zawodu spedytora, nie korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 29 lit. c ustawy ani też § 3 ust. 1 pkt 14 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z 20
    grudnia 2013 r., gdyż ich źródłem finansowania nie są środki publiczne.
    Podsumowując, do świadczonych przez Państwa usług szkoleniowych w postaci kursów
    doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu
    spedytora, nie ma zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy.
    Odnosząc się do Państwa argumentacji przedstawionej w stanowisku, należy zauważyć, że
    w systemie prawa wspólnotowego jednym ze źródeł prawa są wymienione w niniejszej
    interpretacji Dyrektywy, które są aktami prawa wtórnego i wiążą co do zamierzonego celu
    każde państwo członkowskie, do którego są kierowane, pozostawiając jednak władzom
    krajowym wybór form i środków ich wprowadzenia.
    Dyrektywy nie określają w sposób pełny zagadnień będących ich przedmiotem i wymagają
    uściślenia lub uzupełnienia przez państwa członkowskie. Kraje członkowskie są
    zobowiązane do implementowania zapisów dyrektyw do prawa w wyznaczonych w
    dyrektywach terminach.
    Zatem warunkiem stosowania dyrektyw jest ich wdrożenie do przepisów krajowych.
    Istnieją jednak pewne szczególne okoliczności, kiedy dyrektywa może być stosowana
    bezpośrednio. W przypadku braku implementacji norm dyrektyw do porządku prawnego
    danego państwa członkowskiego albo dokonania implementacji w sposób niepełny lub po
    terminie, dyrektywy mogą być stosowane bezpośrednio pod warunkiem, że przepisy
    dyrektyw są precyzyjne i bezwarunkowe zaś z norm dyrektyw wynikają prawa jednostek
    wobec państwa.
    Przepisy wynikające z dyrektyw w świetle systemu prawa krajowego nie są przepisami
    obowiązującymi wprost. Stanowią rodzaj ramowych wytycznych pozwalających na
    dostosowanie prawodawstwa poszczególnych krajów do pewnych wymogów unijnych.
    Wskazują na cele, jakie należy osiągnąć, nie ograniczając równocześnie metod i środków
    regulujących poszczególne tytuły podatkowe.
    Zauważyć należy, że istotną rolą dyrektywy jest wskazanie właściwej interpretacji
    przepisów krajowych, zwane pośrednim stosowaniem dyrektywy. Jeśli w procesie wykładni
    przepisu krajowego pojawiają się wątpliwości (tzn. istnieją alternatywne, dopuszczalne z
    punktu widzenia zasad wykładni tekstów prawnych interpretacje danego przepisu
    krajowego), należy przyjąć za właściwą interpretację, która jest zgodna z celem dyrektywy
    (wykładnia prowspólnotowa). Inaczej niż w przypadku bezpośredniego stosowania
    dyrektywy źródłem prawa jest w takim przypadku nadal przepis krajowy, którego
    wykładnia uwzględnia cele wynikające z prawa wspólnotowego. Dzięki dyrektywie
    dokonywana jest jedynie właściwa wykładnia przepisu krajowego, co nie powinno wpływać
    na zakres jego stosowania. W takiej sytuacji, w przypadku pośredniego stosowania
    dyrektywy nie sposób uchylać się od stosowania przepisów krajowych, które są
    interpretowane w zgodzie z zasadami prawa wspólnotowego.
    Zgodnie z wcześniej powołanym art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy Rady 2006/112/WE Rady -
    państwa członkowskie zwalniają kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne
    lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i
    dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie
    podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele
    uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.
    Jak wynika z analizy art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady, aby stwierdzić czy
    usługi kształcenia wykonywane przez dany podmiot korzystają ze zwolnienia od podatku
    na podstawie ww. przepisu konieczne jest stwierdzenie, czy mamy do czynienia z
    podmiotem prawa publicznego powołanym w celach edukacyjnych, działającym w tym

    zakresie pod kontrolą państwa, które ma zapewnić jakość świadczeń oraz odpowiednią
    ich cenę, realizującym przy tym określoną politykę edukacyjną, dysponującym przy tym
    zasobem kadrowym oraz odpowiednią infrastrukturą.
    Dyrektywa VAT nie zezwala na ogólne zwolnienie wszystkich usług edukacyjnych
    świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych. Takie zwolnienie
    może być stosowane tylko w zależności od celów realizowanych przez podmioty
    świadczące wskazane powyżej usługi oraz warunków, w jakich te podmioty działają.
    Zaprezentowana wykładnia znajduje swoje potwierdzenie w wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 listopada 2013 r., w sprawie C-319/12 Minister
    Finansów przeciwko MDDP sp. z o.o. Akademia Biznesu, sp. komandytowej, w którym
    Trybunał stwierdził, że:
      art. 132 ust. 1 lit. i, art. 133 i 134 Dyrektywy 2006/112/WE należy - interpretować w
      ten sposób, że nie sprzeciwiają się one objęciu zwolnieniem od podatku od wartości
      dodanej usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach
      komercyjnych. Jednakże art. 132 ust. 1 lit. i) tej dyrektywy sprzeciwia się zwolnieniu
      wszystkich usług edukacyjnych w sposób ogólny, bez uwzględnienia celów
      realizowanych przez podmioty niepubliczne świadczące te usługi.
    Trybunał podkreślił dalej, że:
      zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE usługi edukacyjne są
      zwolnione tylko wtedy, gdy są świadczone przez podmioty prawa publicznego o
      celach edukacyjnych lub przez inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele
      uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Wynika z tego, że inne
      podmioty, czyli także podmioty prywatne, powinny spełniać przesłankę celów
      podobnych do celów rzeczonych podmiotów prawa publicznego.
    Podmioty prawa publicznego powołane przez państwo do świadczenia usług
    edukacyjnych, szkoleniowych to nic innego jak podmioty - jednostki, których zarówno
    powstawanie, jak i późniejsze działanie jest ściśle określone przez odpowiednie przepisy
    prawa (ustawy, rozporządzenia) (np. szkoły, uczelnie). Podmioty takie działają na
    podstawie odpowiednich regulacji zarówno jeśli chodzi o działalność stricte edukacyjną,
    jak i inną ściśle z nią związaną. Jeśli chodzi o samą stronę edukacyjną, to podmioty te
    działają w oparciu o konkretne programy nauczania, zasady zatrudniania odpowiednich
    osób. Natomiast co do pozostałych kwestii muszą spełniać odpowiednie warunki
    techniczne, zapewnić odpowiednią infrastrukturę. Działania podejmowane są w szeroko
    pojmowanym interesie publicznym. Wszystkie te aspekty odbywają się pod kontrolą
    państwa, podmioty nie mają dowolności w kształtowaniu ogólnych zasad swego działania.
    Wszystkie czynione przez podmioty działania muszą być zaakceptowane, a następnie
    kontrolowane przez państwo.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku z 14 czerwca 2007 r. w
    sprawie C-434/05 Horizon College, pkt 35:
      jak to bowiem wynika z samego brzmienia art. 13 część A ust. 1 lit. i szóstej
      dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy VAT), aby udostępnianie nauczycieli
      na rzecz instytucji przejmujących mogło podlegać zwolnieniu, o którym mowa w tym
      przepisie, niezbędne jest, by działalność ta była wykonywana przez podmiot
      publiczny mający cele edukacyjne lub przez inny podmiot określony przez dane
      państwo członkowskie jako mający podobne cele. (...).
    Istotną wskazówką, jak rozumieć sformułowanie „odpowiedni” (mający cel edukacyjny)
    podmiot prawa publicznego jest stanowisko wyrażone przez TSUE w ww. wyroku:
      jak to bowiem podniosła Komisja na rozprawie, na działalność edukacyjną, o której
      mowa w art. 13 część A ust. 1 lit. i) szóstej dyrektywy, składają się liczne elementy,
      które obok stosunków pomiędzy nauczycielem a uczniami obejmują również ramy
      organizacyjne danej instytucji (pkt 20).

    Należy również przytoczyć fragment opinii Rzecznika Generalnego Juliane Kokott z 15
    stycznia 2009 r. w sprawie C-357/07, TNT Post UK Ltd The Queen przeciwko The
    Commissioners of Her Majesty’s Revenue & Customs, odnoszący się do charakteru
    zwolnień, określonych w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE. Wynika z niej, że:
      (...) zwolnienia wprowadzone w art. 13 część A szóstej dyrektywy odnoszą się do
      czynności użyteczności publicznej, co wynika także z tytułu tej części (...). Wspólnym
      elementem tych usług jest okoliczność, że zaspokajają one podstawowe potrzeby
      życiowe ludności oraz, że często świadczone są przez instytucje publiczne
      nienastawione na osiągnięcie zysku. (...). Dla bliższego sprecyzowania wiele zwolnień
      wymaga, aby usługi były świadczone przez określone osoby lub instytucje. (...).
      Szereg dalszych zwolnień ma miejsce dopiero w sytuacji, gdy przedmiotowe usługi
      świadczone są przez instytucje prawa publicznego albo określone organizacje
      uznane przez państwo (zob. art. 13 część A ust. 1 lit. b), g) h), i), n), p) szóstej
      dyrektywy).
    Skoro ze zwolnienia od podatku mogą korzystać również inne instytucje uznane przez
    państwo członkowskie za mające podobne cele jak podmioty prawa publicznego, należy
    uznać, że instytucje takie muszą realizować cele edukacyjne podobne do tych
    realizowanych przez podmioty prawa publicznego. Zatem podobne cele edukacyjne
    realizować będą podmioty, które świadczą usługi kształcenia zapewniające odpowiednią
    jakość, cenę, zakres programowy odpowiadający realizowanym celom publicznym
    państwa członkowskiego, a zatem kształcenie odbywające się pod „kontrolą państwa”.
    W wyroku z 28 kwietnia 2022 r. w sprawie C-612/20 Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej orzekł, że:
      należy w szczególności zauważyć, że z brzmienia art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006
      /112 wynika, że zwolnienie, o którym mowa w tym przepisie jest uzależnione
      zasadniczo od dwóch kumulatywnych przesłanek, a mianowicie, po pierwsze,
      przesłanki dotyczącej charakteru świadczonych usług - czy to usług kształcenia -
      dzieci lub młodzieży, kształcenia powszechnego lub wyższego, kształcenia
      zawodowego lub przekwalifikowania, czy usług „ściśle związanych” z owymi usługami
      - oraz po drugie, przesłanki dotyczącej usługodawcy, która wymaga, by wspomniane
      usługi były świadczone „przez (...) podmioty prawa publicznego lub inne instytucje
      [...], których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.
    W ww. wyroku TSUE wskazał, że:
      w zakresie, w jakim art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112 nie określa warunków
      ani też sposobów uznania tych podobnych celów, zasadniczo to do prawa krajowego
      każdego z państw członkowskich należy ustalenie zasad, według których możliwa
      będzie taka kwalifikacja owych podmiotów. Państwa członkowskie dysponują w tym
      zakresie swobodą uznania (wyroki: z 26 maja 2005 r., Kingscrest Associates i
      Montecello, C-498/03, EU:C:2005:322, pkt 49, 51; a także z 28 listopada 2013 r.,
      MDDP, C-319/12, EU:C:2013:778, pkt 37).
    W sprawie tej, TSUE oparł swoje rozstrzygnięcie na braku spełnienia przez podmiot
    warunków określonych w przepisach krajowych. TSUE stwierdził, że:
      artykuł 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie
      wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten
      sposób, że pojęcie „instytucji, której cele uznane są za podobne” do celów podmiotu
      edukacyjnego prawa publicznego, w rozumieniu tego przepisu, nie obejmuje
      podmiotu prywatnego, który prowadzi leżącą w interesie publicznym działalność w
      zakresie kształcenia polegającą w szczególności na organizacji zajęć uzupełniających
      program nauczania szkolnego, takich jak wsparcie w odrabianiu zadań, programy
      edukacyjne czy kursy języków obcych, i który uzyskał zezwolenie krajowego biura
      rejestru handlowego w postaci przypisania kodu CAEN 8559 - „Inne formy
      kształcenia” w rozumieniu klasyfikacji krajowej działalności gospodarczej, jeżeli

      przedsiębiorstwo to nie spełnia w każdym wypadku przewidzianych w prawie
      krajowym warunków, od których uzależniona jest możliwość uzyskania owego
      uznania.
    Orzeczenie to potwierdza zatem, że ustawodawca krajowy miał swobodę w sposobie
    określenia podmiotów, których cele uznał za podobne, a ponadto nawet jeśli
    przedmiotowo byłaby to działalność edukacyjna leżąca w interesie publicznym, to jeśli nie
    zostały spełnione warunki przewidziane w prawie krajowym, to zwolnienie nie ma
    zastosowania.
    Oceniając zatem świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe pod kątem objęcia ich
    zwolnieniem od podatku na podstawie art. 132 ust. 1 pkt lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z uwzględnieniem tez przywołanych wyroków TSUE, należy uznać, że nie posiadają
    Państwo żadnej z wymienionych powyżej cech podmiotu prawa publicznego. Świadczone
    przez Państwa usługi szkoleniowe w postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób
    wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu spedytora, nie stanowią kształcenia
    odpowiadającego standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą państwa.
    Zauważyć należy, że podmioty prawa publicznego powołane przez państwo do
    świadczenia usług edukacyjnych lub szkoleniowych to nic innego jak podmioty - jednostki,
    których zarówno powstawanie, jak i późniejsze działanie jest ściśle określone przez
    odpowiednie przepisy prawa (ustawy, rozporządzenia), (np. szkoły, uczelnie). Podmioty
    takie działają na podstawie odpowiednich regulacji zarówno jeśli chodzi o działalność
    stricte edukacyjną, jak i inną ściśle z nią związaną. Jeśli chodzi o samą stronę edukacyjną,
    to podmioty te działają w oparciu o konkretne programy nauczania, zasady zatrudniania
    odpowiednich osób. Natomiast co do pozostałych kwestii muszą spełniać odpowiednie
    warunki techniczne, zapewnić odpowiednią infrastrukturę. Działania podejmowane są w
    szeroko pojmowanym interesie publicznym. Wszystkie te aspekty odbywają się pod
    kontrolą państwa, tj. odpowiadają standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą
    państwa, a podmioty te nie mają dowolności w kształtowaniu ogólnych zasad swego
    działania. Wszystkie czynione przez podmioty działania muszą być zaakceptowane i
    następnie kontrolowane przez państwo. W takim tylko przypadku uzyskanie lub
    podniesienie kwalifikacji w danym zawodzie może stanowić cel podobny jak w przypadku
    działalności edukacyjnej prowadzonej przez podmioty publiczne.
    Należy zatem ponownie przywołać przedstawiony przez Państwa opis stanu faktycznego, z
    którego wynika, że świadczone przez Państwa usługi nie są prowadzone w formach i na
    zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Istotne jest to, że posiadają Państwo
    dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w odniesieniu do
    prowadzonych szkoleń.
    Wskazali Państwo również, że posiadają wpis do Rejestru Instytucji Szkoleniowych
    prowadzonego przez właściwy Urząd Pracy, a Kursy odbywają się według zatwierdzonych
    przez Państwa konspektów przygotowanych przez wykładowców, w terminach
    wynikających z harmonogramu zajęć. Zatem mimo wpisu do Rejestru Instytucji
    Szkoleniowych prowadzonego przez właściwy Urząd Pracy, to Państwo decydują o
    metodach i formie prowadzonych kursów. Z opisu sprawy nie wynika, aby
    przygotowywane konspekty podlegały jakiejkolwiek akceptacji przez właściwe instytucje
    państwowe, które zapewniałyby jakość realizowanych szkoleń. Z wniosku nie wynika
    także, aby konspekty odpowiadały standardom programów realizowanych przez podmioty
    działające pod kontrolą właściwych instytucji państwowych. Z wniosku wynika wprost, że
    konspekty przygotowywane przez wykładowców podlegają wyłącznie Państwa akceptacji.
    W odpowiedzi na wezwanie nie wskazali Państwo, aby w zakresie realizowanych kursów
    byli Państwo pod jakimkolwiek nadzorem instytucji państwowych. W takim przypadku
    niewystarczający jest Państwa argument, że metodologia prowadzenia opisanych zajęć
    jest zbliżona do tej stosowanej przez np. uczelnie wyższe. Państwa stwierdzenie w tym
    zakresie odnosi się do podobieństwa formuły szkoleń, która jak wskazują Państwo oparta
    jest na wykładach merytorycznych, ćwiczeniach i zadaniach praktycznych z aktywnym

    udziałem uczestników oraz pracach domowych do samodzielnego wykonania przez
    uczestników szkolenia oraz sposobu oceniania poprzez system punktowy. Państwa
    wyjaśnienia w tym zakresie potwierdzają, że forma prowadzonych szkoleń jest zbliżona do
    kształcenia przez jednostki objęte systemem oświaty, jednak nie jest to wystarczające do
    stwierdzenia, że świadczone usługi opisane we wniosku odpowiadają standardom
    kształcenia odbywającego się pod kontrolą właściwych instytucji państwowych.
    Posiadanie przez Państwa wpisu do Rejestru Instytucji Szkoleniowych prowadzonego
    przez właściwy Urząd Pracy potwierdza jedynie, że spełnili Państwo wymagania określone
    w art. 20 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku
    pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 214 ze zm.) dalej: „ustawa o promocji zatrudnienia”),
    warunkujące jego uzyskanie. Zatem wpis ten nie uprawnia do stwierdzenia, że świadczone
    usługi szkoleniowe objęte przedmiotem wniosku stanowią kształcenie odpowiadają
    standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą państwa.
    Z kolei powoływane przez Państwa przepisy art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
    o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.), określają jedynie sposób,
    zasady, wysokość i terminy dokonywania wydatków publicznych. Powyższe regulacje
    prawne nie znajdą zastosowania w analizowanej sprawie, ponieważ podali Państwo, że
    usługi nie są finansowane ze środków publicznych. Trudno zatem przyjąć, aby przepisy
    art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wskazywały na to,
    że świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe odpowiadają standardom kształcenia
    odbywającego się pod kontrolą państwa.
    Wskazania wymaga, że zgodnie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 11
    stycznia 2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (t.j. Dz.U. z
    2014 r. poz. 622 ze
      ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o placówce - należy przez to rozumieć placówkę
      kształcenia ustawicznego, o której mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia
      2016 r. - Prawo oświatowe (Dz.U. z 2019 r. poz. 1148, 1078 i 1287);
    Zgodnie z § 3 pkt 1 i 3 ww. rozporządzenia:
      kształcenie ustawiczne prowadzi się w następujących formach pozaszkolnych:
      1) kwalifikacyjny kurs zawodowy;
      3) kurs kompetencji ogólnych.
    W myśl § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      kurs kompetencji ogólnych może być prowadzony przez placówkę lub centrum.
    Z kolei w świetle art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j. Dz.
    U. 2024 r. poz. 737 ze zm.), dalej ustawa Prawo oświatowe:
      system oświaty zapewnia w szczególności możliwość uzupełniania przez osoby
      dorosłe wykształcenia ogólnego, zdobywania lub zmiany kwalifikacji zawodowych i
      specjalistycznych.
    Zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy Prawo oświatowe:
      system oświaty obejmuje placówki kształcenia ustawicznego, centra kształcenia
      zawodowego oraz branżowe centra umiejętności, umożliwiające uzyskanie i
      uzupełnienie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub zmianę kwalifikacji
      zawodowych.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ww. ustawy Prawo oświatowe:
      szkoła i placówka może być szkołą i placówką publiczną albo niepubliczną.
    W myśl art. 4 pkt 30 ustawy Prawo oświatowe:

      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa bez bliższego określenia o kształceniu
      ustawicznym - należy przez to rozumieć kształcenie w szkołach dla dorosłych,
      branżowych szkołach II stopnia i szkołach policealnych, a także uzyskiwanie i
      uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych lub zmianę kwalifikacji
      zawodowych w formach pozaszkolnych przez osoby, które spełniły obowiązek
      szkolny.
    W świetle art. 117 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe:
      kształcenie ustawiczne jest organizowane i prowadzone w:
      1) publicznych i niepublicznych szkołach dla dorosłych, branżowych szkołach II
        stopnia i szkołach policealnych;
      2) formach pozaszkolnych realizowanych przez publiczne i niepubliczne placówki
        kształcenia ustawicznego, centra kształcenia zawodowego i branżowe centra
        umiejętności oraz publiczne i niepubliczne szkoły prowadzące kształcenie
        zawodowe, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 3 i 4.
    Zgodnie z art. 168 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe:
      osoby prawne i osoby fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po
      uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu
      terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i
      placówek.
    A zatem placówki niepubliczne mogą być zakładane i prowadzone przez osoby fizyczne
    lub osoby prawne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę
    samorządu terytorialnego.
    Podali Państwo, że nie posiadają statusu jednostki objętej systemem oświaty w
    rozumieniu przepisów Prawa oświatowego, nie posiadają także statusu uczelni, jednostki
    naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowej.
    Z okoliczności sprawy oraz powołanych wyżej przepisów wynika, że nie są Państwo
    placówką kształcenia ustawicznego w rozumieniu § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra
    Edukacji Narodowej z 11 stycznia 2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach
    pozaszkolnych, a więc realizowanych przez Państwa celów nie można uznać za podobne
    do tych, które realizują ww. podmioty. W analizowanej sprawie, skoro nie ma żadnych
    norm (poza ustalonymi wewnętrznie konspektami) regulujących Państwa działalność w
    zakresie prowadzenia opisanych kursów, to nie można Państwa uznać za instytucję, której
    cele uznane są za podobne do celu edukacyjnego podmiotów publicznych.
    Odnosząc się do Państwa stanowiska, aby uznać Państwa działalność za działalność w
    dziedzinie kształcenia zawodowego, której cele zostały uznane przez państwo za podobne
    do celów podmiotów prawa publicznego, działających w zakresie kształcenia
    niewystarczająca jest okoliczność, że celem prowadzonych kursów jest zdobycie przez
    uczestników wiedzy i umiejętności z zakresu objętego tematem danego szkolenia/kursu
    oraz uaktualnienie lub pogłębienie wiedzy do celów zawodowych. Jeżeli zakres i jakość
    Państwa szkoleń nie odpowiada standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą
    państwa, to takiej działalności nie można uznać za realizującą cele podobne do celów
    podmiotów prawa publicznego, które takiej kontroli podlegają. Chodzi zatem o
    zrelatywizowanie jakości, ceny czy zakresu programowego szkoleń oferowanych przez
    podmioty prawa publicznego i podmioty prywatne.
    Skoro ze zwolnienia od podatku mogą korzystać również inne instytucje uznane przez
    państwo członkowskie za mające podobne cele jak podmioty prawa publicznego, należy
    uznać, że instytucje takie muszą realizować cele edukacyjne podobne do tych
    realizowanych przez podmioty prawa publicznego. Zatem podobne cele edukacyjne
    realizować będą te podmioty, które świadczą usługi kształcenia zapewniające
    odpowiednią jakość, cenę, zakres programowy odpowiadający realizowanym celom

    publicznym państwa członkowskiego - takie kształcenie odpowiada standardom
    kształcenia odbywającego się pod kontrolą państwa.
    W rezultacie, biorąc pod uwagę opis sprawy, treść powołanych przepisów Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady oraz wskazane powyżej orzeczenia TSUE należy stwierdzić, że świadczone
    przez Państwa usługi szkoleniowe w postaci kursów doskonalenia zawodowego dla osób
    wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu spedytora, nie korzystają ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy w związku z art. 44
    Rozporządzenia Wykonawczego Rady (WE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej.
    Ponadto, jak wskazano - umiejscowienie art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 112 w rozdziale
    „zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym”
    odnoszą się do czynności tzw. „użyteczności publicznej”. Wspólnym elementem tych usług
    (usługi pocztowe, służby zdrowia, opieka społeczna, usługi w dziedzinie religii) jest to, że
    zaspokajają one podstawowe potrzeby ludności oraz są świadczone przez podmioty
    nienastawione na osiągnięcie zysku.
    Wskazać należy, że świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe nie mieszczą się w
    zakresie zwolnienia określonego w art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy, ponieważ nie są
    Państwo odpowiednim podmiotem prawa publicznego lub inną instytucją działającą w tej
    dziedzinie, której cele są uznane za podobne przez państwo członkowskie. Świadczone
    przez Państwa usługi szkoleniowe skierowane do osób wykonujących lub planujących
    wykonywanie zawodu spedytora, trudno uznać za zaspokajające podstawowe potrzeby
    ludności, a tym bardziej jako wykonywane w interesie publicznym.
    Dokonując wykładni art. 132 lit. i Dyrektywy należy wskazać, że aby uznać podmiot za
    instytucję, której cele są podobne do celów edukacyjnych podmiotów publicznych należy
    wziąć pod uwagę, to czy m.in. poziom usług jest możliwy do porównania, niezależnie od
    tego czy podmiotem świadczącym taką usługę będzie podmiot prywatny czy publiczny.
    Aby zaś standard usługi edukacyjnej był porównywalny czy w ogóle podlegający
    jakiejkolwiek mierzalności czy porównaniu, wymagane jest normatywne ustanowienie
    standardów jego świadczenia (np. zakresu programowego, sposobów egzaminowania,
    poziomu wykształcenia wykładowców, sposobów kontroli przez państwo realizacji
    programu nauczania).
    Tym samym, aby możliwe było zrelatywizowanie jakości, ceny czy zakresu programowego
    szkoleń oferowanych zarówno przez podmioty prawa publicznego i podmioty prywatne,
    istotne jest by metodologia prowadzenia opisanych zajęć była zbliżona do tej stosowanej
    np. przez uczelnie wyższe, bądź inne podmioty prawa publicznego.
    Uzyskanie lub podniesienie kwalifikacji w danym zawodzie realizowane przez podmioty
    prywatne, może stanowić cel analogiczny, jak w przypadku działalności edukacyjnej
    prowadzonej przez podmioty publiczne, jednakże zwolnienie od podatku jest
    determinowane celem działalności danego podmiotu.
    W powyższym zakresie, nie można uznać, że kształcenie prowadzone przez Państwa
    będzie odpowiadało standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą właściwych
    instytucji państwowych. Porównując usługi wykonywane przez Państwa z usługami
    świadczonymi przez podmioty publiczne działające pod kontrolą właściwych instytucji
    państwowych nie można uznać, że odpowiadają one standardom kształcenia
    odbywającego się pod kontrolą państwa. Realizując opisane szkolenia mają Państwo
    dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w odniesieniu do
    prowadzonych szkoleń. Kursy odbywają się na podstawie konspektów przygotowanych
    przez Państwa oraz ustalonego harmonogramu.
    Nie jest wystarczające także Państwa stwierdzenie, że metodologia prowadzenia
    opisanych zajęć jest zbliżona do tej stosowanej np. przez uczelnie wyższe. Oświadczenie o
    metodologii „zbliżonej” do stosowanej np. przez uczelnie wyższe jest sformułowaniem

    zbyt ogólnym, by można byłoby wywieść z niego, że w ten sposób gwarantują Państwo
    odpowiednie standardy nauczania podobne do podmiotów publicznych. W szczególności
    nie można uznać, że zapewniają Państwo prowadzonym szkoleniom odpowiednią jakość,
    cenę, zakres programowy odpowiadający realizowanym celom publicznym.
    W tym miejscu należy przypomnieć, że za cele edukacyjne (szkoleniowe) podobne do
    celów podmiotów prawa publicznego uznać należy świadczenie usługi na podobnym,
    porównywalnym lub chociażby mierzalnym poziomie przez podmiot prywatny. Poziom
    tych usług powinien być możliwy do porównania, niezależnie od tego czy podmiotem
    świadczącym usługę będzie podmiot prywatny czy publiczny a przeprowadzona analiza
    powinna jednoznacznie prowadzić do wniosku, że kształcenie realizowane przez podmiot
    komercyjny, odpowiada standardom kształcenia odbywającego się pod kontrolą państwa.
    Aby standard usługi edukacyjnej był porównywalny czy w ogóle podlegający jakiejkolwiek
    mierzalności czy porównaniu, wymagane jest normatywne ustalenie standardów jego
    świadczenia (np. zakresu programowego, sposobów egzaminowania, poziomu
    wykształcenia wykładowców).
    Z opisu sprawy wprost wynika, że Strona całkowicie dowolnie kształtuje zasady działania
    prowadzonych szkoleń w każdym aspekcie, tj. zarówno programu szkoleń, jak i ceny oraz
    jakości. Prowadzone usługi szkoleniowe są ograniczone jedynie zasadami ustalonymi i
    zaakceptowanymi przez Państwa jako organizatora szkoleń. Zatem także w zakresie
    programowym, nie można stwierdzić że odpowiadają standardom kształcenia
    odbywającego się pod kontrolą państwa.
    Zatem nie sposób dostrzec podobieństwa celów do podmiotów prawa publicznego w
    przypadku podmiotu komercyjnie oferującego szkolenia online dla osób wykonujących lub
    planujących wykonywanie zawodu spedytora według całkowicie autonomicznie i dowolnie
    ukształtowanych zasad działania.
    W rozpatrywanej sprawie nie wykazali Państwo, że została potwierdzona zgodność
    programu szkoleniowego z programem realizowanym przez podmioty publiczne - nie ma
    takich samych/podobnych warunków a także mają Państwo dowolność w zakresie
    kształtowania zasad swojego działania w odniesieniu do prowadzonych szkoleń.
    W konsekwencji, świadczone przez Państwa usługi szkoleniowe w postaci kursów
    doskonalenia zawodowego dla osób wykonujących lub planujących wykonywanie zawodu
    spedytora - nie spełniają przesłanki do objęcia ich zwolnieniem na podstawie przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa w uzasadnieniu własnego stanowiska
    wyroków sądów należy zaznaczyć, że linia orzecznicza sądów administracyjnych w
    omawianym zakresie jest niejednolita (np. wyrok WSA w Poznaniu z 13 maja 2022 r. I SA
    /Po 664/21, wyrok WSA w Warszawie z 27 listopada 2024 r. III SA/Wa 1863/24, wyrok WSA
    w Warszawie z 18 grudnia 2024 r. III SA/Wa 2141/24 ).
    Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w
    każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa orzeczenia sądowe nie mogą
    stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.