Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 3063-ILPP2-1.4512.134.2016.1.MK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-12-09
Teza: Stawka podatku VAT na usługi „body-painting” (malowanie ciała) PKWiU 90.03.11.6, wykonywane przez twórcę. Projekt artystyczno-twórczy.
Słowa kluczowe: honorarium; prawa-prawa autorskie; przeniesienie; stawka-stawki podatku; stawka-stawki podatku-obniżenie stawki podatku; stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku; twórcy; usługi-usługi projektowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Pani X, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Y, przedstawione we wniosku z dnia 19 października 2016 r. (data wpływu 24 października 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 25 listopada 2016 r. (data wpływu 29 listopada 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT na usługi „body-painting” – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 24 października 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT na usługi „body-painting”. Dnia 29 listopada 2016 r. wniosek uzupełniono o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi salon kosmetyczny i sporadycznie świadczy usługi artystycznego malowania ciała („body-painting”) na potrzeby indywidualnych klientów i sesji fotograficznych. Taki rodzaj działalności twórczej określa ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 9 lutego 1994 r., rozdział 1, art. 1 ust. 1. Ze względu na konkurencyjność jest dla Wnioskodawcy istotne, czy może w tym przypadku stosować stawkę podatku od towarów i usług 8%. Ww. usługa jest projektem artystyczno-twórczym i Wnioskodawca przekazuje odpłatnie prawa autorskie swojemu nabywcy.

Dnia 29 listopada 2016 r. wniosek uzupełniono o następujące informacje:

1.

Wnioskodawca w związku z realizacją usługi „body-painting” jest twórcą w rozumieniu ustawy o prawie autorskim, ponieważ spełnia następujące przesłanki:

*   autorstwo dzieła jest podawane do wiadomości nabywcy lub publicznej wiadomości w zależności od ustaleń ze zleceniodawcą;
*   dzieło ma źródło w pracy człowieka (twórcy);
*   stanowi przejaw indywidualnej działalności twórczej;
*   posiada indywidualny charakter;
*   Wnioskodawca, jako autor dzieła, przekazuje odpłatnie prawa autorskie nabywcy do wykorzystania zrealizowanego artystycznego malowania ciała na własne potrzeby. Zakres publikacji dzieła i przeznaczenie jest ustalane indywidualnie między twórcą, a nabywcą, w formie ustnej lub pisemnej.

2.

Otrzymane przez Wnioskodawcę wynagrodzenie, za wykonanie dzieła, stanowi honorarium za przekazanie licencji lub udzielenie praw autorskich. Forma i zakres publikacji lub wykorzystania dzieła jest ustalana indywidualnie z nabywcą w formie pisemnej lub ustnej.

3.

Wykonywane usługi artystycznego malowania ciała, tzw. „body-painting” można sklasyfikować pod symbolem PKWiU 90.03.11.6 – „Usługi świadczone przez autorów, kompozytorów, rzeźbiarzy i pozostałych artystów, z wyłączeniem artystów wykonawców”.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku działalności twórczej, praca Wnioskodawcy może być opodatkowana preferencyjną stawką podatku VAT, tj. 8%?

Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze ustawę o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, Zainteresowany powinien naliczać stawkę VAT 8%, ponieważ ze specyfiki pracy jasno wynika, że jest to działalność twórcza.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Według art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2–12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Stosownie do art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8% (…).

W załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług zawierającego wykaz towarów i usług, opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 181 wskazano, że stawką tą objęte są, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi salon kosmetyczny i sporadycznie świadczy usługi artystycznego malowania ciała (body-painting) na potrzeby indywidualnych klientów i sesji fotograficznych. Taki rodzaj działalności twórczej określa ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Ww. usługa jest projektem artystyczno-twórczym i Wnioskodawca przekazuje odpłatnie prawa autorskie swojemu nabywcy. Wnioskodawca w związku z realizacją usługi „body-painting”, jest twórcą w rozumieniu ustawy o prawie autorskim, ponieważ spełnia następujące przesłanki:

*   autorstwo dzieła jest podawane do wiadomości nabywcy lub publicznej wiadomości w zależności od ustaleń ze zleceniodawcą;
*   dzieło ma źródło w pracy człowieka (twórcy);
*   stanowi przejaw indywidualnej działalności twórczej;
*   posiada indywidualny charakter;
*   Wnioskodawca, jako autor dzieła, przekazuje odpłatnie prawa autorskie nabywcy do wykorzystania zrealizowanego artystycznego malowania ciała na własne potrzeby. Zakres publikacji dzieła i przeznaczenie jest ustalane indywidualnie między twórcą, a nabywcą, w formie ustnej lub pisemnej.

Otrzymane przez Wnioskodawcę wynagrodzenie, za wykonanie dzieła, stanowi honorarium za przekazanie licencji lub udzielenie praw autorskich. Forma i zakres publikacji lub wykorzystania dzieła jest ustalana indywidualnie z nabywcą w formie pisemnej lub ustnej. Wykonywane usługi artystycznego malowania ciała, tzw. „body-painting” można sklasyfikować pod symbolem PKWiU 90.03.11.6 Usługi świadczone przez autorów, kompozytorów, rzeźbiarzy i pozostałych artystów, z wyłączeniem artystów wykonawców.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy w przypadku działalności twórczej praca Wnioskodawcy może być opodatkowana według preferencyjnej stawki podatku VAT, tj. 8%.

Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji twórcy czy praw autorskich, zatem przy rozstrzygnięciu sprawy niezbędna staje się analiza zapisów aktów prawnych dotyczących praw autorskich.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 666) – przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy – są utwory:

1.  wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
2.  plastyczne;
3.  fotograficzne;
4.  lutnicze;
5.  wzornictwa przemysłowego;
6.  architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
7.  muzyczne i słowno-muzyczne;
8.  sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
9.  audiowizualne (w tym filmowe).

W tym miejscu wskazać należy, że w prawie autorskim mamy do czynienia z dwoma rodzajami praw: autorskimi prawami osobistymi oraz autorskimi prawami majątkowymi. Zasadą jest, że z utworu może korzystać lub nim rozporządzać tylko osoba uprawniona. Najczęściej będzie to sam twórca lub – jeżeli z mocy ww. ustawy autorskie prawa majątkowe przysługują innej osobie niż twórca, albo osoba, która je nabyła lub na rzecz której została ustanowiona licencja.

Na podstawie art. 8 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Przy czym ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.

Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:

1.  stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);
2.  stanowić przejaw działalności twórczej;
3.  mieć indywidualny charakter.

O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 cyt. ustawy, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby, na podstawie umowy o przeniesieniu autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystaniu z utworu, zwanej licencją.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ww. ustawy – jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:

1.  autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy;
2.  nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

Ponadto należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), wg którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.

Jak wskazano wyżej, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy, w związku z poz. 181 załącznika nr 3 do ustawy, usługi twórców w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania, korzystają z obniżonej stawki podatku VAT w wysokości 8%.

W świetle powołanych wyżej regulacji prawnych oraz opisu sprawy stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy Wnioskodawca świadcząc usługi „body-painting” realizuje je jako twórca, w rozumieniu ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, a otrzymane przez niego wynagrodzenie za wykonanie dzieła stanowi honorarium za przekazanie licencji lub udzielenie praw autorskich, wówczas Zainteresowany będzie uprawniony do zastosowania, na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z art. 146a pkt 2 i poz. 181 załącznika nr 3 do ustawy, preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług w wysokości 8%.

Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii uznania Wnioskodawcy za twórcę oraz zakwalifikowania wykonywanych przez niego czynności do usług wynagradzanych w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania, bowiem zagadnienia te nie mieszczą się w ramach określonych przepisem art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretacje przepisów prawa podatkowego.

Należy zauważyć również, że stosownie do przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy zatem zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie przedstawionego zdarzenia przyszłego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego zdarzenia przyszłego, udzielona interpretacja traci swą aktualność.

Ponadto, tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Administracji Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.