Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-293/11-4/BA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-05-20
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie prawa do dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą faktur VAT.
Słowa kluczowe: obrót; podatek-podatek od towarów i usług; premia-premia pieniężna; rabaty
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 3 lutego 2011 r. (data wpływu 7 lutego 2011 r.) uzupełnionym pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. (data wpływu 6 maja 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą faktur VAT – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 lutego 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą faktur VAT. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. (data wpływu 6 maja 2011 r.) o doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zakresu wniosku, a także o własne stanowisko w sprawie.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka w oparciu o umowy handlowe dokonuje zakupu towarów, za które w okresie późniejszym przyznawane są jej bonifikaty pieniężne wyliczane na podstawie zapisów szczegółowych umów. Ogólnie umowy z dostawcami można podzielić na dwie grupy:

*   pierwszy typ umów określa bonifikatę w zamian za osiągnięcie odpowiednich progów zakupowych oraz za przeprowadzenie dodatkowych czynności wobec dostawcy takich jak np. reklamowanie jego produktów, przeprowadzanie szkoleń, intensyfikacja sprzedaży poprzez promocje i inne dodatkowe usługi zwiększające sprzedaż;
*   drugi typ umowy nie określa żadnych dodatkowych warunków do spełnienia, w tym przypadku bonifikata wypłacana jest bowiem procentowo od wcześniejszego zakupu - nie ma tu żadnych obostrzeń.

Do tej pory w Spółce w większości występował pierwszy typ umowy handlowej, co do warunków przyznawania premii pieniężnych przez co Spółka zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późniejszymi zmianami), traktowała takie świadczenie jako usługę, dokumentowała zaistniały fakt fakturami VAT zgodnie również z wcześniejszą interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 marca 2008 roku. Jednak na początku roku 2011 zaczęły przychodzić drafty nowych umów handlowych, w których część umów stanowiła drugi typ umowy, w którym wypłata bonifikaty nie jest obostrzona spełnieniem żadnych dodatkowych warunków przez co zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług nie można zakwalifikować tego jako usługę, a tym samym pozbawia prawa do wystawienia faktury VAT.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, że:

1.  W obydwu przypadkach naliczenie bonifikat i ich wypłata odbywa się zgodnie z warunkami zawartych umów najczęściej w okresach kwartalnych i rocznych. Wartość bonifikaty wyliczana jest wg określonego wskaźnika do osiągniętego obrotu.
2.  W pierwszym typie umów prócz osiągnięcia określonego poziomu zakupów Wnioskodawca musi dokonać określonych świadczeń na rzecz dostawców. W drugim typie umowy nie ma mowy o żadnych świadczeniach na rzecz kontrahenta ani o osiąganiu poziomu zakupu, jest tylko określony procent bonifikaty, który wylicza się do rzeczywistego obrotu - nie ma określonych przedziałów.
3.  Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku brak zakupów będzie skutkował brakiem bonifikaty ponieważ procent należnej bonifikaty razy „0” daje „0”.
4.  Pierwszy typ umowy dotyczy stanu faktycznego, gdzie z zgodnie z umową wypłata bonifikaty następuje na podstawie wystawionej faktury VAT. Drugi typ umowy dotyczy zdarzenia przyszłego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Spółka ma prawo dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą wystawionych przez siebie faktur VAT dla dostawców w sytuacji kiedy w umowach handlowych są określone dodatkowe warunki, na mocy których przyznawana jest premia za obrót?

Zdaniem Wnioskodawcy, ma on prawo zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług do wystawiania faktur VAT w celu udokumentowania bonifikaty pieniężnej, której otrzymanie jest uzależnione od dokonania dodatkowych świadczeń na rzecz dostawców zgodnie z zawartymi umowami handlowymi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka w oparciu o umowy handlowe dokonuje zakupu towarów, za które w okresie późniejszym przyznawane są jej bonifikaty pieniężne wyliczane na podstawie zapisów szczegółowych umów. Ogólnie umowy z dostawcami można podzielić na dwie grupy:

*   pierwszy typ umów określa bonifikatę w zamian za osiągnięcie odpowiednich progów zakupowych oraz za przeprowadzenie dodatkowych czynności wobec dostawcy takich jak np. reklamowanie jego produktów, przeprowadzanie szkoleń, intensyfikacja sprzedaży poprzez promocje i inne dodatkowe usługi zwiększające sprzedaż;
*   drugi typ umowy nie określa żadnych dodatkowych warunków do spełnienia, w tym przypadku bonifikata wypłacana jest bowiem procentowo od wcześniejszego zakupu - nie ma tu żadnych obostrzeń.

W obydwu przypadkach naliczenie bonifikat i ich wypłata odbywa się zgodnie z warunkami zawartych umów najczęściej w okresach kwartalnych i rocznych. Wartość bonifikaty wyliczana jest wg określonego wskaźnika do osiągniętego obrotu. W pierwszym typie umów prócz osiągnięcia określonego poziomu zakupów Wnioskodawca musi dokonać określonych świadczeń na rzecz dostawców. W drugim typie umowy nie ma mowy o żadnych świadczeniach na rzecz kontrahenta ani o osiąganiu poziomu zakupu, jest tylko określony procent bonifikaty, który wylicza się do rzeczywistego obrotu - nie ma określonych przedziałów. Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku brak zakupów będzie skutkował brakiem bonifikaty ponieważ procent należnej bonifikaty razy „0” daje „0”.

Usługa, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, to transakcja gospodarcza, co oznacza, iż stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie usług, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Z analizy sprawy dotyczącej pierwszego typu umów wynika, iż otrzymanie gratyfikacji pieniężnej przez Wnioskodawcę jest związane z uzyskaniem przez dostawcę świadczenia wzajemnego, nastąpi więc świadczenie usług, ponieważ poza zakupami towarów od dostawcy Wnioskodawca zobowiązuje się do świadczenia na jego rzecz określonych usług.

Zatem, pomiędzy stronami istnieje więź o charakterze zobowiązaniowym, która na gruncie ustawy stanowi świadczenie usługi za wynagrodzeniem.

Mając na uwadze przytoczone przepisy oraz opis sprawy stwierdzić należy, iż w sytuacji gdy Wnioskodawca przy zakupie towarów jest zobowiązany do świadczenia na rzecz dostawców określonych usług (reklamowanie jego produktów, przeprowadzanie szkoleń, intensyfikacja sprzedaży poprzez promocje i inne dodatkowe usługi zwiększające sprzedaż) mamy do czynienia ze świadczeniem usług i ta czynność winna zostać udokumentowana fakturą VAT (zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług).

Zatem, w przedstawionej sytuacji otrzymana bonifikata pieniężna za świadczenie określonych usług (reklamowanie produktów, przeprowadzanie szkoleń, intensyfikacja sprzedaży poprzez promocje i inne dodatkowe usługi zwiększające sprzedaż), stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, które winny być dokumentowane wystawionymi fakturami VAT, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W odpowiedzi na pytanie, dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie prawa do dokumentowania otrzymanych bonifikat pieniężnych za pomocą not obciążeniowych, zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie z dnia 20 maja 2011 r. nr ILPP2/443-293/11-5/BA.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.