Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.627.2025.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-12
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT przeniesienia prawa własności
działki w zamian za odszkodowanie oraz brak zastosowania
zwolnienia od podatku VAT dla ww. dostawy.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
wywłaszczenie
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie opodatkowania podatkiem VAT przeniesienia prawa własności
    działki nr 1 w zamian za odszkodowanie oraz braku zastosowania zwolnienia od podatku
    VAT dla ww. dostawy. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 10
    lipca 2025 r. (wpływ 11 lipca 2025 r.) oraz z 14 lipca 2025 r. (wpływ 14 lipca 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Na podstawie ustawy Starosta wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
    drogowej (dalej: Decyzja ZRID), która stała się ostateczna z dniem 22.11.2024 r. dla działki
    nr 1. W efekcie właścicielem ww. nieruchomości z dniem uprawomocnienia się decyzji
    ZRID stał się Powiat.
    Przedmiotowa nieruchomość stanowi część drogi powiatowej, utwardzonej o nawierzchni
    z asfaltu lanego wraz z utwardzonym poboczem z kostki betonowej bez nasadzeń
    roślinnych.
    Na dzień wystawienia decyzji ZRID tj. 21.10.2024 r. dla przedmiotowej nieruchomości nie
    istniał plan zagospodarowania przestrzennego.
    Inwestycja drogowa będzie polegać na rozbudowie drogi powiatowej.
    Przed dniem uprawomocnienia się decyzji ZRID przedmiotowa nieruchomość stanowiła
    własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym S.A.
    Przedmiotowa działka jest aktualnie przedmiotem postępowań odszkodowawczych.
    Odszkodowanie za przejętą działkę zostanie ustalone w decyzji administracyjnej wydanej
    przez Starostę na podstawie operatu szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę
    majątkowego. Wycenie podlegają: wartość gruntu jako przedmiotu prawa własności,
    wartość naniesień budowlanych oraz wartość gruntu jako prawa użytkowania wieczystego.
    Naniesienia budowlane (droga oraz utwardzone pobocze) posadowione są na byłej działce
    Skarbu Państwa nr 1. Skarb Państwa nie jest podmiotem, który dokonał wybudowania
    przedmiotowych naniesień budowlanych i w związku z tym nie jest ich właścicielem.
    Wnioskodawca nie potrafi ustalić kto wybudował i jest właścicielem naniesień
    budowlanych. Pismem z dnia 10.06.2025 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich poinformował, iż
    dokonał na przedmiotowej nieruchomości częściowo przebudowy drogi, budowy
    kanalizacji deszczowej, budowy sieci oświetlenia drogowego, przebudowy sieci
    teletechnicznej oraz przebudowy zjazdu.
    Powiat nie posiada informacji kto wybudował pozostałą część drogi.
    Skoro wystąpiła niemożność ustalenia właściciela naniesień budowlanych, więc w
    wypłacanych odszkodowaniach nie będą uwzględniane wartości naniesień budowlanych.
    Wywłaszczone na rzecz Powiatu zostało:
      - prawo własności przedmiotowej nieruchomości wyliczone jako różnica pomiędzy
        prawem własności a prawem użytkowania wieczystego (właścicielem był Skarb
        Państwa),

      - użytkowanie wieczyste (dotychczasowym użytkownikiem wieczystym było S.A.)
    Przedmiotową nieruchomość, przeznaczoną pod ww. inwestycję drogową Skarb Państwa
    nabył Postanowieniem Sądu Rejonowego w w ramach zasiedzenia.
    Użytkowanie wieczyste na rzecz S.A. dla przedmiotowej nieruchomości zostało
    ustanowione decyzją.
    Zgodnie z decyzją ZRID Skarbowi Państwa (który jest reprezentowany przez Starostę), jako
    byłemu właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie za przedmiotową
    nieruchomość, która została przejęta przez Powiat.
    W związku z powyższym po uprawomocnieniu się decyzji ustalającej wysokość
    odszkodowania za różnicę pomiędzy prawem własności a prawem użytkowania
    wieczystego Powiat dokona wypłaty odszkodowania na rzecz Skarbu Państwa.
    Dostawą na rzecz Powiatu objęta będzie tylko różnica pomiędzy prawem własności a
    prawem użytkowania wieczystego z wyłączeniem naniesień budowlanych.
    Przedmiotowa działka nigdy nie służyła wykonywaniu przez Powiat działalności
    gospodarczej opodatkowanej VAT lub zwolnionej VAT.
    Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 13 czerwca 2018 r.
    (sprawa C-665/16) przeniesienie przez gminę (miasto na prawach powiatu) na rzecz
    Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości, dokonane z mocy prawa i w zamian za
    zapłatę odszkodowania, w sytuacji, w której ta sama osoba reprezentuje zarazem organ
    wywłaszczający i wywłaszczaną gminę, i w której ta ostatnia nadal w praktyce zarządza
    daną nieruchomością, nawet jeżeli wypłata odszkodowania została dokonana tylko jako
    wewnętrzne przeksięgowanie w budżecie gminy, stanowi dostawę towaru w rozumieniu
    unijnej dyrektywy VAT.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z. 2025 r. poz. 775) : Przez
    dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa,
      2) prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      4) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      5) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      6) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      7) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      8) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy

    Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na
    terytorium kraju.
    Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na
    przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie, stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez
    znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz
    wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w
    tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc
    tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że
    przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (w tym np.
    nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy –
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wnioskodawca uznał, że dokonuje dostawy wyłącznie prawa własności samego gruntu, a
    więc analizuje przedmiotową dostawę działki biorąc pod uwagę przepisy ustawy o
    podatku od towarów i usług dla nieruchomości niezabudowanych.
    Będące przedmiotem dostawy w zamian za odszkodowanie - prawo własności działki, na
    której znajdują się budowle w postaci drogi i pobocza zabudowanego, stanowią grunty
    zabudowane wskazanymi obiektami, a więc nie stanowią terenu niezabudowanego,
    innego niż teren budowlany i w związku z powyższym ich dostawa nie będzie mogła
    korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Ponadto, w uzupełnieniu wskazano, że
      1. Na dzień wydania decyzji ZRID dla działki nr 1 nie została wydana decyzja o
        warunkach zabudowy. Na dzień wydania decyzji ZRID dla działki nr 1 została
        wydana decyzja o lokalizacji celu publicznego, która stała się ostateczna w dniu
        02.08.2021 r.
      2. Nabycie działki nr 1 nie było opodatkowane podatkiem od towarów i usług oraz nie
        było udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku od towarów i usług.
      3. Nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki nr 1.
      4. Prawo użytkowania wieczystego wygasło z dniem kiedy decyzja zezwalająca na
        realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.
    Pytania
      1. Czy przeniesienie, na podstawie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji
        drogowej, prawa własności działki nr 1, w zamian za odszkodowanie, podlega
        opodatkowaniu podatkiem VAT?
      2. Czy dostawa ww. nieruchomości będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na
        podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
        i usług (t. j. Dz. U. z 2025, poz. 775)?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Powiat stwierdza, iż transakcja przeniesienia prawa własności w zamian za
        odszkodowanie, nieruchomości zabudowanej będzie podlegać opodatkowaniu
        podatkiem VAT.

      2. Powiat stwierdza, iż transakcja przeniesienia prawa własności w zamian za
        odszkodowanie, nieruchomości zabudowanej nie będzie mogła skorzystać ze
        zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca
        2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025, poz. 775). Przedmiotowa
        transakcja powinna zostać opodatkowana podatkiem VAT w wysokości 23 %.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również
      przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
      zamian za odszkodowanie.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z przywołanego powyżej przepisu art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że przeniesienie z nakazu
    organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub
    przeniesienie z mocy prawa własności towarów (nieruchomości) w zamian za
    odszkodowanie jest objęte podatkiem od towarów i usług (a więc także wówczas, gdy
    nie jest ono następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy
    publicznej lub z mocy samego prawa).
    W takiej sytuacji uznać należy, że ma miejsce dostawa towarów w zamian za
    odszkodowanie, natomiast odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie
    własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną – objętą
    opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Z art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z
    realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami podatku od
    towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zasady nabywania nieruchomości pod inwestycje w zakresie dróg publicznych, a także
    organy właściwe w tych sprawach, reguluje ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych
    zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 311.).
    Należy wskazać, że na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach
    przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:

      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
      zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
      powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Przepis artykułu 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych wskazuje, że:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
      oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają
      się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza się podział
      nieruchomości.
    Jak stanowi art. 12 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do
      dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości.
    Według regulacji art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
      1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
      2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
        dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych,
      - z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
        ostateczna.
    Analiza przywołanych regulacji prowadzi do wniosku, że w przypadku realizacji inwestycji
    drogowych w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji
    drogowej zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art.
    4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W myśl art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Na mocy art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.

    Według art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje
      ustalenie wysokości odszkodowania.
    Zgodnie z art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych:
      W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy o
      gospodarce nieruchomościami.
    Na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
      decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego na nieruchomości.
    Z kolei w myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.
    Wskazać należy, że art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy w swojej treści odwołuje się bezpośrednio do
    regulacji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, który definiuje przedmiot opodatkowania podatkiem
    VAT wskazując, iż opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług.
    Zatem, biorąc pod uwagę szczególny rodzaj dostawy towarów jakim jest przeniesienie
    prawa własności towarów z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
    imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa należy uznać, że ma miejsce
    dostawa towarów w zamian za odszkodowanie, natomiast odszkodowanie pełni funkcję
    wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę
    faktycznie odpłatną – objętą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Ponadto
    zaznaczyć należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo
    odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości
    w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami zmiana przeznaczenia wywłaszczonej
    nieruchomości z terenu niebędącego terenem przeznaczonym pod zabudowę na teren
    przeznaczony pod zabudowę odbywa się w tym samym momencie, w którym
    nieruchomość ta staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich
    jednostek samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby, gdyby nie doszło do
    czynności wywłaszczenia.
    W niniejszej sprawie należy wskazać, że skoro decyzja o zezwoleniu na realizację
    inwestycji drogowej, na podstawie której działka nr 1 została wywłaszczona, stała się
    ostateczna 22 listopada 2024 r., to wywłaszczoną nieruchomość należy opodatkować z
    uwzględnieniem jej przeznaczenia sprzed wywłaszczenia.
    W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że ani organ władzy publicznej ani urząd
    obsługujący ten organ wydając nieruchomość za odszkodowaniem nie może skorzystać z
    wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. W przypadku
    wywłaszczenia nieruchomości za odszkodowaniem nie są realizowane zadania, dla
    realizacji których organy te zostały powołane. Jednocześnie w tym zakresie nie występują
    Państwo jako podmiot prawa publicznego, lecz jako właściciel. Państwa sytuacja w
    odniesieniu do kwestii własności nieruchomości jest taka sama jak innych podmiotów,
    których dotknąć może decyzja o wywłaszczeniu.

    Jak wynika z ustawy o gospodarce nieruchomościami, organem reprezentującym Skarb
    Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomości jest starosta wykonujący zadania z
    zakresu administracji rządowej, a organem reprezentującym jednostki samorządy
    terytorialnego są ich organy wykonawcze. Starosta reprezentuje Skarb Państwa w
    sprawach gospodarowania nieruchomościami położonymi na terenie powiatu.
    Jednocześnie w oparciu o ten sam przepis reprezentuje powiat w sprawach
    gospodarowania nieruchomości należącymi do powiatu – jako jej organ wykonawczy.
    Zatem należy stwierdzić, że w przypadku wykonywania czynności z zakresu zadań
    zleconych nałożonych na starostę ustawą o gospodarce nieruchomościami w stosunku do
    nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, wynikających z zawartych umów
    cywilnoprawnych, to Powiat posiada status podatnika podatku od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy podmiotem będącym
    właścicielem nieruchomości, która staje się przedmiotem dostawy i podmiotem
    przejmującym tą nieruchomość, jest ten sam podatnik podatku od towarów i usług.
    Jednakże dokonując dostawy nieruchomości należącej do zasobów Skarbu Państwa,
    reprezentują Państwo Skarb Państwa. Własność nieruchomości zostanie przeniesiona na
    tego samego podatnika, ale co istotne na inny podmiot.
    Z uwagi na powyższe należy wskazać, że w związku z przeniesieniem na Państwa prawa
    własności nieruchomości należących do Skarbu Państwa w zamian za odszkodowanie –
    jako Powiat występują Państwo w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy wskazać
    należy, że przeniesienie prawa własności działki nr 1 na Państwa rzecz w zamian za
    odszkodowanie, stanowić będzie odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    pkt 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Państwo dla
    tej czynności występować będą w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy.
    Jednakże dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług może albo być opodatkowana podatkiem VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od
    tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że opodatkowaniu podlegają i nie korzystają ze zwolnienia na
    podstawie ww. przepisu te dostawy gruntów niezabudowanych, które stanowią tereny
    budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.
    Natomiast dostawa gruntów niezabudowanych, będących gruntami innymi niż
    budowlane lub przeznaczone pod zabudowę, np. gruntami rolnymi czy leśnymi bez
    prawa zabudowy, jest zwolniona od podatku od towarów i usług.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93
    Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony
    teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Należy zauważyć, że ustawa w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia
    terenu, a nie jego klasyfikacją gleboznawczą. Wskazać przy tym należy, iż na gruncie

    przepisów podatkowych brak jest definicji pojęcia gruntu przeznaczonego pod
    zabudowę.
    Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać
    do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), regulującej
    zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i
    organy administracji rządowej.
    Należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      a) lokalizacje inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego,
      b) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Należy jednak wskazać, iż kwalifikowanie przeznaczenia gruntów w oparciu o
    dokumentację dotyczącą kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej nie leży w
    kompetencji organów podatkowych – art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zatem o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym
    planie zagospodarowania przestrzennego, który jako dokument prawa miejscowego,
    decyduje o kwalifikacji gruntu. W sytuacji, gdy dla danego terenu, nie obowiązuje plan
    zagospodarowania przestrzennego ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć
    się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie
    ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m. in. wydzielanie gruntów pod drogi
      publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót
      budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także
      łączności publicznej i sygnalizacji.
    Wskazali Państwo w opisie sprawy, że naniesienia budowlane (droga oraz utwardzone
    pobocze) posadowione są na byłej działce Skarbu Państwa nr 1. Skarb Państwa nie jest
    podmiotem, który dokonał wybudowania przedmiotowych naniesień budowlanych i w
    związku z tym nie jest ich właścicielem. Nie potrafią Państwo ustalić kto wybudował i
    jest właścicielem naniesień budowlanych. Ponadto Zarząd Dróg Wojewódzkich
    poinformował, iż dokonał na przedmiotowej nieruchomości częściowo przebudowy
    drogi, budowy kanalizacji deszczowej, budowy sieci oświetlenia drogowego,
    przebudowy sieci teletechnicznej oraz przebudowy zjazdu. Nie posiadają Państwo

    informacji kto wybudował pozostałą część drogi. Wskazali Państwo, że skoro wystąpiła
    niemożność ustalenia właściciela naniesień budowlanych, więc w wypłacanych
    odszkodowaniach nie będą uwzględniane wartości naniesień budowlanych.
    W tym miejscu należy przywołać przepis art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny.
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Z powyższej definicji wynika, że na gruncie polskiego prawa można wyodrębnić trzy
    rodzaje nieruchomości w sensie prawnym:
      · grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej),
      · budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe),
      · części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe).
    Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Według art. 47 § 3 ustawy Kodeks cywilny:
      Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej
      części składowych.
    Jak stanowi art. 48 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Tak więc rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci
    samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Zgodnie zatem z zasadą
    „superficies solo cedit”, gdy władający gruntem poniósł nakłady na tę nieruchomość, stają
    się one własnością właściciela gruntu.
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla,
    niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    Wobec tak przedstawionego opisu oraz obowiązujących przepisów prawa stwierdzam,
    że skoro znajdujące się na działce nr 1 naniesienia, nie stanowią Państwa własności, to
    nie sposób przyjąć, że dokonają Państwo dostawy gruntu wraz z naniesieniami
    znajdującymi się na ww. działce, bowiem to podmioty trzecie, a nie Państwo są w
    faktycznym posiadaniu naniesień i korzystają z nich jak właściciel, a w konsekwencji
    dostawa ww. naniesień nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    o VAT.
    W związku z powyższym przedmiotem dostawy będzie grunt, którego nie można uznać
    za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od
    towarów i usług. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie będzie miało zastosowanie
    zwolnienie z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

    Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r. sygn.
    akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:
      (...) W świetle powyższego należy uznać, że określenie „teren niezabudowany”
      oznacza taki teren, na którym nie występują obiekty budowlane (budynki, budowle),
      przy czym dla oceny zabudowania bez znaczenia musi pozostać, jaka część
      wydzielonego terenu pokryta została obiektami budowlanymi, jak również czy
      zabudowę stanowią obiekty w całości, czy też części obiektów z uwagi na ich
      posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych zrazem terenów (sąsiadujących
      działek). Kwalifikacja terenu jako zabudowanego (nie będącego terenem
      niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak przedstawione
      we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem planowanej
      dostawy będzie sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części budynków,
      które zachodzą na działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem warunkach
      Miasto nie będzie przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak właściciel (art.
      7 ust. 1 ab inito u.p.t.u.), a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie zmienia to jednak
      tego, że stanowiący przedmiot planowanej transakcji grunt będzie gruntem
      zabudowanym (nie będzie gruntem niezabudowanym). Pojęcie „zabudowania”
      gruntu, tak jak ono funkcjonuje w języku potocznym, abstrahuje od kwestii prawa do
      zabudowy (do obiektów budowlanych) i dotyczy obiektywnego stanu naniesienia
      budynków i budowli w terenie. Wobec tego zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust.
      1 pkt 9 u.p.t.u., jako odnoszące się do terenu niezabudowanego, nie obejmuje
      gruntu, na którym posadowione są budynki bądź budowle, a nawet ich części.”
    NSA podziela również ten pogląd w wyroku z 30 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 889/16.
    Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie odnośnie dostawy działki nr 1 nie zaistniały
    przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy
    przeanalizować czy zaistnieją przesłanki dające prawo do zastosowania zwolnienia
    wynikającego z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:
      · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      · brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o
    VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że nabycie działki nr 1 nie było opodatkowane podatkiem od
    towarów i usług oraz nie było udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku od
    towarów i usług.

    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym
    mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1
    pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku
    na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co
    wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a
    więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika
    z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8
    grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do
    odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT,
    nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja
    sprzedaży w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić, że
    przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki nr
    1 lub że takie prawo nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem.
    Ponadto, ww. działka nie była wykorzystywana przez Państwa wyłącznie do działalności
    zwolnionej z VAT.
    Tym samym, nie zostały spełnione warunki określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    niezbędne do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w tym przepisie.
    Mając na uwadze powyższe oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy stwierdzam, że
    dostawa działki nr 1 nie korzysta ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 9 ustawy, a także w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Ponadto skoro dostawa w trybie wywłaszczenia działki nr 1 nie korzysta ze zwolnienia
    od podatku na podstawie ww. przepisów, to dostawa ta winna podlegać
    opodatkowaniu podatkiem VAT z zastosowaniem właściwej stawki podatku od towarów
    i usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Zauważam, że Organ nie wydaje interpretacji indywidualnych w zakresie stawki podatku
    VAT. Kwestie te są rozstrzygane w ramach odrębnej instytucji – wiążących informacji
    stawkowych.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści

    wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.