Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/4512-9/15/AZb
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-04-20
Teza: Czy w sytuacji, gdy Nakłady, traktowane jako składnik majątkowy zbywanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które zostaną rozliczone w ramach ustalonej między Stronami ceny transakcyjnej za całą wartość zbywanego ZCP będą podlegały oddzielnie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, czy też jako składnik ZCP nie będą podlegać opodatkowaniu na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o VAT?
Słowa kluczowe: dzierżawa; nakłady; przedsiębiorstwa; przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 grudnia 2014 r. (data wpływu 5 stycznia 2015 r.), uzupełnionym pismem z 24 marca 2015 r. (data wpływu 30 marca 2015 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania Nakładów zbywanych wraz ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 5 stycznia 2015 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania Nakładów zbywanych wraz ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 24 marca 2015 r. (data wpływu 30 marca 2015 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 13 marca 2015 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe):

Wnioskodawca (Spółka), działający w ramach Grupy xxx zajmuje się głównie produkcją i dystrybucją środków smarnych oraz olejów bazowych (olejów smarowych).

Dla realizacji tych działań Spółka posiada trzy zakłady produkcyjno-handlowe umiejscowione w ….

W zakładzie produkcyjno-handlowym w … Spółka posiada trzy instalacje technologiczne:

1.  Instalacja xxx (Instalacja xxx),
2.  Instalacja xxx (Instalacja xxx),
3.  Instalacja xxx (Instalacja xxx),oraz infrastrukturę w zakresie magazynowania i ekspedycji produktów gotowych.

W ramach procesu restrukturyzacji Spółka planuje odpłatne zbycie na rzecz swojego jedynego udziałowca - spółki xxx (dalej: xxx) wyżej wymienione instalacje technologiczne wraz z ich zapleczem nietechnicznym (dalej: blok olejowy).

Spółka dokonała wewnętrznie reorganizacji posiadanych zasobów materialnych oraz niematerialnych, wyodrębniając ze struktur Spółki zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa (dalej ZCP), umownie nazywaną zgodnie z ww. terminologią blokiem olejowym.

Wspomniane powyżej wyodrębnienie nastąpiło na następujących płaszczyznach:

*   funkcjonalnej,
*   organizacyjnej
*   oraz finansowej.

W ramach wyodrębnienia funkcjonalnego do zorganizowanej części przedsiębiorstwa pod nazwą blok olejowy zostały przypisane (lub będą w całości przypisane przed dniem planowanej transakcji) następujące zasoby:

1.  prawa użytkowania wieczystego gruntu działek gruntowych oraz prawo własności znajdujących się na nich budynków i urządzeń, w tym linii produkcyjnych i związanego z nimi zaplecza technicznego;
2.  wszelka dokumentacja techniczna związana z działalnością produkcyjną;
3.  zarządzanie bieżącą działalnością części produkcyjnej;
4.  zarządzanie jakością i rozwojem procesów produkcji;
5.  inżynieria produkcji;
6.  utrzymanie parku maszynowego znajdującego się w części produkcyjnej;
7.  zespoły komputerowe wraz z oprogramowaniem;
8.  zasoby ludzkie związane z obsługą części administracyjnej i części produkcyjnej;
9.  relacje z klientami, zdefiniowane w specjalnie opracowanej bazie klientów, która stanowi swoistą wartość niematerialną i prawną tj. know-how nietechniczny;
10.  zobowiązania wobec przejętych pracowników, w tym świadczenia pracownicze zagwarantowane w regulaminie wynagradzania Wnioskodawcy,
11.  inne zobowiązania (w szczególności wobec kontrahentów),
12.  wartości niematerialne i prawne, w tym specjalistyczne oprogramowanie komputerowe oraz wynalazki zarejestrowane w Urzędzie Patentowym RP.

W ramach wyodrębnienia funkcjonalnego, w odniesieniu do pkt 1 ww. zasobów bloku olejowego, Spółka wyodrębniła także nakłady inwestycyjne poniesione na dzierżawionym gruncie m.in. na remont wiaty oraz budowę terminala autocystern, (dalej przedmiotowe nakłady inwestycyjne łącznie, nazwane będą umownie Nakłady). Budynki i budowle wchodzące w skład terminala autocystern zostały wybudowane własnym nakładem finansowym Spółki. Ponieważ terminal nalewczy autocystern, jak i pozostałe budynki i budowle wchodzące w skład Nakładów stanowią istotny składnik całego zasobu wydzielonego w Spółce jako ZCP, podczas wyceny wartości godziwej ZCP wykonanej przez niezależnego doradcę zewnętrznego metodą dochodową DCF (zdyskontowanych przepływów pieniężnych), wartość przychodu generowana przez przedmiotowe naniesienia na gruncie była uwzględniona w wartości ogółem całej zorganizowanej części przedsiębiorstwa i stanowi składnik ceny nabycia ZCP. Strony transakcji zgodnie postanowiły iż w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo wystąpienia z roszczeniem do wydzierżawiającego (xxx) o zwrot wartości poniesionych na przedmiotową nieruchomość Nakładów, w sposób trwały związanych z gruntem. Strony zgodnie ustaliły, iż w wyniku transakcji zbycia przedmiotowego ZCP do Spółki xxx umowa dzierżawy będzie podlegała rozwiązaniu z dniem dokonania przedmiotowej transakcji, w ramach umowy zbycia ZCP, i jednocześnie w przedmiotowej umowie zostanie rozliczona pomiędzy stronami wartość przedmiotowych Nakładów jako składnik łącznej ceny transakcyjnej za zbycie ZCP.

W uzupełnieniu wniosku z 24 marca 2015 r. Wnioskodawca wskazał, że:

1.  Spółka informuje, że wydzielony blok olejowy stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumianą zgodnie z zapisem art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), na potwierdzenie czego Spółka otrzymała pozytywną indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach znak IBPP4/443-363/14/LG z dnia 17 października 2014 r. Wymieniona powyżej interpretacja zawiera szczegółowy opis dokonanego w Spółce wyodrębnienia organizacyjnego, funkcjonalnego oraz finansowego bloku olejowego, w skład którego wchodzą Nakłady inwestycyjne. W załączeniu Wnioskodawca przesyła kopię interpretacji indywidualnej.
2.  3., 4. Spółka informuje, że w ramach wyodrębnienia funkcjonalnego zasobów bloku olejowego, wyodrębniła także nakłady inwestycyjne poniesione na dzierżawionym gruncie m.in. na remont wiaty oraz budowę terminala autocystern. Budynki i budowle wchodzące w skład terminala autocystern zostały wybudowane własnym nakładem finansowym Spółki. Ponieważ terminal nalewczy autocystern, jak i pozostałe budynki i budowle wchodzące w skład Nakładów stanowią istotny składnik całego zasobu wydzielonego w Spółce jako ZCP, podczas wyceny wartości godziwej ZCP wykonanej przez niezależnego doradcę zewnętrznego metodą dochodową DCF (zdyskontowanych przepływów pieniężnych), wartość przychodu generowana przez przedmiotowe naniesienia na gruncie była uwzględniona w wartości ogółem całej zorganizowanej części przedsiębiorstwa i stanowi składnik ceny nabycia ZCP. Zadaniem wiaty kolejowej oraz terminala nalewczego autocystern jest dystrybucja produktów wytwarzanych na bloku olejowym. Jest to jedyna funkcja jaką spełniają te instalacje. Zarówno w Spółce jak i xxx cała ilość olejów bazowych i gaczy parafinowych jest sprzedawana tylko przez wiatę kolejową i terminal nalewczy autocystern. Przywołana powyżej funkcja dystrybucyjna wiaty kolejowej oraz terminala nalewczego autocystern sprawia, iż są one niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej całego wydzielonego bloku olejowego. W związku z powyższym wiata kolejowa, oraz terminal nalewczy autocystern stanowią integralną część bloku olejowego traktowanego jako ZCP. Nabywca - xxx po nabyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa (blok olejowy), o którym mowa we wniosku wraz z Nakładami (które weszły w jego skład), kontynuuje prowadzenie opodatkowanej podatkiem od towarów i usług działalności gospodarczej Wnioskodawcy w dotychczasowym zakresie tj. dokonuje sprzedaży produktów bloku olejowego z wykorzystaniem wiaty kolejowej jak również terminala nalewczego autocystern. W celu lepszego zrozumienia samej istoty składników majątku, umownie nazwanych na potrzeby wniosku o wydanie wiążącej interpretacji podatkowej Nakładami inwestycyjnymi, Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż pod tym pojęciem mieszczą się ściśle określone środki trwałe, w tym klasyfikowane jako budynki i budowle, zaewidencjonowane w ewidencji środków trwałych jako składniki majątku, kompletne i zdatne do używania oraz spełniające przypisaną im pierwotnie funkcję sprzedażową. W ocenie Spółki wiata kolejowa i terminal nalewczy autocystern są uzupełnieniem funkcji produkcyjnej instalacji olejowych o funkcję logistyczno-dystrybucyjną, dlatego też jako całość stanowią zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, mogącą samodzielnie realizować zadania gospodarcze.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w sytuacji, gdy Nakłady, o których mowa w stanie faktycznym, traktowane przez Spółkę jako składnik majątkowy zbywanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które zostaną rozliczone w ramach ustalonej między Stronami ceny transakcyjnej za całą wartość zbywanego ZCP będą podlegały oddzielnie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.; dalej: ustawa o VAT), czy też jako składnik ZCP nie będą podlegać opodatkowaniu na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydzielony ze Spółki blok olejowy stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa, a w związku z tym jego zbycie podlega wyłączeniu z opodatkowania podatkiem VAT na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, na potwierdzenie czego Spółka otrzymała od Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach indywidualną interpretację nr IBPP4/443-363/14/LG z dnia 17 października 2014 r. Zdaniem Wnioskodawcy, skoro ww. Nakłady inwestycyjne wchodzą (jako prawo majątkowe) w skład ZCP, to nie powinno się ich sztucznie z tego ZCP wyodrębniać. A skoro tak, to w opinii Spółki nie powinny one podlegać oddzielnie opodatkowaniu jako usługa z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Zgodnie z ustawą o VAT pod pojęciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa należy rozumieć: organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Spółka dokonała wymaganego prawem wyodrębnienia funkcjonalnego, finansowego i organizacyjnego. Zdaniem Spółki wyodrębniony z jej majątku blok olejowy stanowi ZCP. Wątpliwości Spółki wzbudziło opodatkowanie podatkiem od towarów i usług jednego ze składników ZCP mianowicie: wartość poniesionych nakładów na środki trwałe wzniesione na cudzym gruncie (terminal). Przedmiotowe środki trwałe zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy z dn. 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. nr 74 poz. 397 z późn. zm.) zostały zakwalifikowane jako środki trwałe Spółki podlegające amortyzacji. Dokonane Nakłady rozszerzyły funkcjonalność działania Bloku Olejowego o możliwości transportu towaru do klienta autocysternami (wcześniej towar był dostarczany tylko transportem kolejowym), a tym samym wpłynęły na wzrost dochodowości całego bloku olejowego z uwagi na rozszerzenie grupy klientów, także o kontrahentów, którzy nie posiadają bocznicy kolejowej. Jak podkreślono w stanie faktycznym intencją Stron transakcji jest zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, co zostało zawarte w zgodnej woli stron i będzie potwierdzone sporządzoną umową w formie aktu notarialnego. Dlatego też, zbycie zaliczonych do ZCP Nakładów inwestycyjnych, traktowane także przez ustawodawcę jako prawo majątkowe, nie może być traktowane rozłącznie i zmieniać sens planowanej do przeprowadzenia transakcji. W interpretacji ITPP2/443-1009/11/AK organ zawarł następującą tezę: „Należy zatem stwierdzić, iż zbycie nakładów inwestycyjnych poniesionych w obcym środku trwałym nie może zostać uznane za odpłatną dostawę towarów, gdyż nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą, która mogłaby stanowić towar. Niemniej jednak podmiot, który poniósł nakłady dysponuje pewnym prawem do poniesionych nakładów i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu.

Wskazać zatem należy, iż nakład jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.” Podobna konkluzja została zawarta w IPPP2/443-432/14-3/AO z dnia 17 lipca 2014 r.

Co do zasady zgodnie z interpretacją Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie - ZCP tworzą składniki materialne i niematerialne będące we wzajemnych relacjach, takich, by można mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest to, że są własnością jednego podmiotu gospodarczego (interpretacja podatkowa z 23 lutego 2011 r., Izba Skarbowa w Warszawie, IPPB1/415-1029/10-4/MT). W przypadku Spółki przedmiotowy terminal jest w sposób nierozerwalny związany z blokiem olejowym i stanowi jego uzupełnienie w zakresie funkcjonalności. W związku z powyższym nie jest zasadnym sztuczny podział transakcji na zbycie ZCP oraz zbycie nakładów inwestycyjnych związanych z budową budynków i budowli na cudzym gruncie, które na potrzeby podatku VAT w piśmiennictwie traktowane są jako sprzedaż usługi. Stanowisko Spółki znajduje odzwierciedlenie także w tezie wyroku WSA w Warszawie z dn. 9 lutego 2010 r. (III SA/WA 1391/09) zgodnie z którą: „Należy stwierdzić za ETS, że w przypadku gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczeń odrębnych, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako świadczenie usług (zob. wyrok z 21 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget, pkt 21 i podobnie wyroki z 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94 Faaborg-Gelting Li-nien, pkt 12-14; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 CPP, pkt 28, jak również z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen i OV Bank, pkt 19, publikowane na stronie http://curia.europa.eu).

Powyższe stanowisko sądu jest zgodne z intencją prawa UE w zakresie podatku od wartości dodanej, a w szczególności art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r.) zgodnie z którym: W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego.(\`(...)\`).

Analogicznie do powyższego uregulowanie zawarto w art. 29 Dyrektywy, który brzmi: art. 19 stosuje się na takich samych warunkach do świadczenia usług. W konsekwencji na podstawie Dyrektywy wyłączona z opodatkowania może być zarówno dostawa towarów lub świadczenie usług, które spełniają przesłanki zakwalifikowania jako całość lub część majątku.

Z uwagi na powyższe, zdaniem Wnioskodawcy skoro część jego przedsiębiorstwa, umownie nazwana blokiem olejowym (łącznie z Nakładami) w całości stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT co zostało już potwierdzone ww. indywidualną interpretacją Dyrektora IS w Katowicach z dnia 17 października 2014 r. nr IBPP4/443-363/14/LG), której odpłatne zbycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to nie powinno się sztucznie wydzielać (celem opodatkowania jako świadczenia usługi z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT) z tego ZCP jednego elementu w postaci Nakładów inwestycyjnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary – w świetle art. 2 pkt 6 ww. ustawy - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Natomiast przez sprzedaż, zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Jednocześnie przepisy art. 6 ustawy o VAT wskazują na wyłączenia określonych czynności spod zakresu stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 6 pkt 1 ww. ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ustawodawca w art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług wskazując, iż jej przepisów nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie to należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tzn. zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności jak właściciel np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego (aport).

Zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej.

Wyłączenie stosowania ustawy o podatku od towarów i usług przewidziane w przepisie art. 6 pkt 1 ustawy obejmuje jednakże tylko te czynności zrównane z pojęciem dostawy towarów, których przedmiotem jest przedsiębiorstwo lub zorganizowana część przedsiębiorstwa.

Wyłączenie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług ww. transakcji jest konsekwencją postanowień art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), który stanowi, iż w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie traktowana jako następca prawny przekazującego \[akapit 1\]. W przypadkach gdy odbiorca nie podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu \[akapit 2\].

Polskie przepisy VAT osiągają więc dozwolony przez dyrektywę skutek – tj. uznanie, że przeniesienie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części na inny podmiot nie jest dostawą, poprzez regulację zawartą w art. 6 ustawy o VAT.

Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma on zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, pod pojęciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Istotne znaczenie w powyższej definicji ma końcowy jej fragment. W celu ustalenia zatem, czy mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, zbadać należy, czy nabyty zespół składników majątkowych stanowić mógłby samodzielnie działające przedsiębiorstwo. Wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalne, niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Ponadto wymogiem do uznania, aby zespół składników stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa, jest to by stanowił on zespół składników materialnych i niematerialnych - w tym zobowiązań. Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych). Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy czym w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której poprzez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Powyższe oznacza, że przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także posiada wewnętrzną samodzielność finansową.

Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego. Oznacza to, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość).

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy więc do czynienia z zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki:

1.  istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań,
2.  zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie,
3.  składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych,
4.  zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące ww. zadania gospodarcze.

Tę ostatnią przesłankę rozumie się zazwyczaj jako potencjalną zdolność (zorganizowanej części przedsiębiorstwa) do niezależnego działania gospodarczego jako samodzielnego podmiotu gospodarczego i to jeszcze w ramach istniejącego przedsiębiorstwa. Winno ono mieć również zdolność zaistnienia jako niezależne przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu Cywilnego.

W związku z powyższym, zorganizowana część przedsiębiorstwa nie jest sumą poszczególnych składników, przy pomocy których w przyszłości będzie można prowadzić odrębny zakład, lecz pewnym zorganizowanym zespołem tych składników, przy czym punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywały w funkcjonowaniu istniejącego przedsiębiorstwa.

Dlatego należy uznać, że nie jest wystarczające, aby zbywane składniki majątkowe utworzyły przedsiębiorstwo u nabywcy. Zbywane składniki majątkowe muszą stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa u zbywcy.

Tak więc o tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik jest obowiązany do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.

W ocenie tut. organu wskazany wyżej przepis art. 2 pkt 27e ustawy o VAT powinien być interpretowany z uwzględnieniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-497/01 odnoszącego się do treści ww. art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Należy zauważyć, iż prawodawca unijny stanowiąc regulację ww. art. 19 Dyrektywy 112 nie zdefiniował jednak użytego w niej pojęcia prawnego „całości lub części majątku”.

W wyroku C-497/01 w sprawie Zita Modes przeciwko Administration de lenregistrement et des domaines, Trybunał zwracając uwagę, że niezgodne z przepisami Dyrektywy jest wprowadzanie przez państwo członkowskie jakichkolwiek ograniczeń – innych niż te, o których mowa w Dyrektywie podkreślił, że pojęcie zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, że obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz – w zależności od konkretnego przypadku – składnikami niematerialnymi, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.

Podobnie Trybunał wypowiedział się w wyroku z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 Finanzamt Lüdenscheid przeciwko Christem Schriever, wskazując, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, nie obejmuje zaś samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 112, wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość ta musi obejmować określone dobra, zarówno ruchome, jak nieruchome, należy rozpatrywać z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy stwierdzić, że zawarta w art. 2 pkt 27e ustawy definicja legalna zorganizowanej części przedsiębiorstwa musi być interpretowana przez pryzmat treści ww. art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE i w powiązaniu z rozumieniem pojęcia „przekazania całości lub części majątku”, wyłożonym przez Trybunał w ww. orzeczeniu. Trybunał Sprawiedliwości główny nacisk kładzie na badanie konkretnego przypadku, dopuszczając w pewnych przypadkach zbycie samych składników rzeczowych. Tym samym, w myśl orzecznictwa Trybunału, składniki niematerialne nie stanowią konstytutywnego elementu uznania części majątku za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w każdym przypadku. Tym bardziej, elementem tym nie mogą być obciążające zorganizowaną część przedsiębiorstwa zobowiązania. W tym zakresie Trybunał uznał bowiem, że pojęcie zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.

Zatem dla uznania, że zbywana część przedsiębiorstwa stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa, istotne znaczenie ma ocena, czy ta zbywana część przedsiębiorstwa jest zdolna do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.

Z opisu sprawy wynika, że w zakładzie produkcyjno-handlowym w … Wnioskodawca posiada trzy instalacje technologiczne:

1.  Instalacja xxx (Instalacja xxx),
2.  Instalacja xxx (Instalacja xxx),
3.  Instalacja xxx (Instalacja xxx),oraz infrastrukturę w zakresie magazynowania i ekspedycji produktów gotowych.

W ramach procesu restrukturyzacji Wnioskodawca planuje odpłatne zbycie na rzecz swojego jedynego udziałowca - xxx wyżej wymienione instalacje technologiczne wraz z ich zapleczem nietechnicznym (dalej: blok olejowy).

Wnioskodawca dokonał wewnętrznie reorganizacji posiadanych zasobów materialnych oraz niematerialnych, wyodrębniając ze struktur Spółki zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa (dalej ZCP), umownie nazywaną zgodnie z ww. terminologią blokiem olejowym.

Wspomniane powyżej wyodrębnienie nastąpiło na następujących płaszczyznach:

*   funkcjonalnej,
*   organizacyjnej
*   oraz finansowej.

W ramach wyodrębnienia funkcjonalnego do zorganizowanej części przedsiębiorstwa pod nazwą blok olejowy zostały przypisane (lub będą w całości przypisane przed dniem planowanej transakcji) następujące zasoby:

1.  prawa użytkowania wieczystego gruntu działek gruntowych oraz prawo własności znajdujących się na nich budynków i urządzeń, w tym linii produkcyjnych i związanego z nimi zaplecza technicznego;
2.  wszelka dokumentacja techniczna związana z działalnością produkcyjną;
3.  zarządzanie bieżącą działalnością części produkcyjnej;
4.  zarządzanie jakością i rozwojem procesów produkcji;
5.  inżynieria produkcji;
6.  utrzymanie parku maszynowego znajdującego się w części produkcyjnej;
7.  zespoły komputerowe wraz z oprogramowaniem;
8.  zasoby ludzkie związane z obsługą części administracyjnej i części produkcyjnej;
9.  relacje z klientami, zdefiniowane w specjalnie opracowanej bazie klientów, która stanowi swoistą wartość niematerialną i prawną tj. know-how nietechniczny;
10.  zobowiązania wobec przejętych pracowników, w tym świadczenia pracownicze zagwarantowane w regulaminie wynagradzania Wnioskodawcy,
11.  inne zobowiązania (w szczególności wobec kontrahentów),
12.  wartości niematerialne i prawne, w tym specjalistyczne oprogramowanie komputerowe oraz wynalazki zarejestrowane w Urzędzie Patentowym RP.

W ramach wyodrębnienia funkcjonalnego, w odniesieniu do pkt 1 ww. zasobów bloku olejowego, Wnioskodawca wyodrębnił także nakłady inwestycyjne poniesione na dzierżawionym gruncie m.in. na remont wiaty oraz budowę terminala autocystern, (dalej przedmiotowe nakłady inwestycyjne łącznie, nazwane będą umownie Nakłady).

W niniejszej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą uznania, czy w sytuacji, gdy Nakłady, traktowane przez Spółkę jako składnik majątkowy zbywanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa, które zostaną rozliczone w ramach ustalonej między Stronami ceny transakcyjnej za całą wartość zbywanego ZCP będą podlegały oddzielnie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług, czy też jako składnik ZCP nie będą podlegać opodatkowaniu na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z cyt. wyżej art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.

Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Spod pojęcia usługi będzie natomiast wyłączone takie świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę towarów.

Na podstawie art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Stosownie natomiast do treści art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Z kolei z treści art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego wynika, że częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

W myśl art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego, przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

Jak stanowi art. 48 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Na mocy art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Do dzierżawy – zgodnie z art. 694 Kodeksu cywilnego – stosuje się odpowiednio przepisy o najmie (…).

W oparciu o art. 676 Kodeksu cywilnego, jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca poniósł nakłady inwestycyjne na dzierżawionym gruncie m.in. na remont wiaty oraz budowę terminala autocystern (Nakłady). Budynki i budowle wchodzące w skład terminala autocystern zostały wybudowane własnym nakładem finansowym Wnioskodawcy. Ponieważ terminal nalewczy autocystern, jak i pozostałe budynki i budowle wchodzące w skład Nakładów stanowią istotny składnik całego zasobu wydzielonego w Spółce jako ZCP, podczas wyceny wartości godziwej ZCP wykonanej przez niezależnego doradcę zewnętrznego metodą dochodową DCF (zdyskontowanych przepływów pieniężnych), wartość przychodu generowana przez przedmiotowe naniesienia na gruncie była uwzględniona w wartości ogółem całej zorganizowanej części przedsiębiorstwa i stanowi składnik ceny nabycia ZCP.

Strony transakcji zgodnie postanowiły iż w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo wystąpienia z roszczeniem do wydzierżawiającego (xxx) o zwrot wartości poniesionych na przedmiotową nieruchomość Nakładów, w sposób trwały związanych z gruntem. Strony zgodnie ustaliły, iż w wyniku transakcji zbycia przedmiotowego ZCP do Spółki xxx umowa dzierżawy będzie podlegała rozwiązaniu z dniem dokonania przedmiotowej transakcji, w ramach umowy zbycia ZCP, i jednocześnie w przedmiotowej umowie zostanie rozliczona pomiędzy stronami wartość przedmiotowych Nakładów jako składnik łącznej ceny transakcyjnej za zbycie ZCP.

Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady na nieruchomość (np. wybudowanie budynku lub budowli, ulepszenie i modernizacja istniejących budynków lub budowli) stanowią część składową gruntu i tym samym własność właściciela gruntu. Wszystko to, co zostało trwale z gruntem złączone, stanowi bowiem jego część składową. A zatem w sytuacji, gdy Wnioskodawca poniósł nakłady na majątku, który nie stanowi jego własności, nakłady te stają się częścią nieruchomości i przypadają właścicielowi.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że nakłady poniesione przez Wnioskodawcę na użytkowanym majątku nie stanowią towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy (tj. w szczególności rzeczy oraz ich części). Przedmiotem zbycia będą poniesione nakłady stanowiące inwestycję w obcym środku trwałym. Poniesione nakłady nie stanowią zatem odrębnej rzeczy, a jedynie skutkują one powstaniem po stronie Wnioskodawcy roszczenia o zwrot poniesionych kosztów. Roszczenie to nie stanowi natomiast prawa rzeczowego, a jedynie prawo o charakterze zobowiązaniowym, uprawniające do żądania zwrotu dokonanych nakładów. Tym samym prawo to nie może również stanowić towaru w rozumieniu ustawy o VAT. W konsekwencji, w przypadku zbycia nakładów nie dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarami jak właściciel. Biorąc pod uwagę powołane wcześniej regulacje ustawy należy zatem przyjąć, że przeniesienie nakładów poniesionych w obcym środku trwałym nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą, która mogłaby stanowić towar.

Niemniej jednak podmiot, który poniósł nakłady dysponuje pewnym prawem do poniesionych nakładów i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu. Wskazać zatem należy, że nakład jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.

Zatem – co do zasady - przekazanie za wynagrodzeniem nakładów poniesionych przez podatnika (dzierżawcę) na nieruchomości wydzierżawiającego, stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.

Należy jednak zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie sama czynność przekazania przez Wnioskodawcę Nakładów na rzecz wydzierżawiającego (xxx) nie pozostaje w oderwaniu od czynności zbycia na rzecz tego podmiotu ZCP (umownie nazwanej blokiem olejowym).

W niniejszej sytuacji – jak wskazał Wnioskodawca – ze względu na fakt, że terminal nalewczy autocystern, jak i pozostałe budynki i budowle wchodzące w skład Nakładów stanowią istotny składnik całego zasobu wydzielonego w Spółce jako ZCP, podczas wyceny wartości godziwej ZCP wykonanej przez niezależnego doradcę zewnętrznego metodą dochodową DCF (zdyskontowanych przepływów pieniężnych), wartość przychodu generowana przez przedmiotowe naniesienia na gruncie była uwzględniona w wartości ogółem całej zorganizowanej części przedsiębiorstwa i stanowi składnik ceny nabycia ZCP.

Jednocześnie Wnioskodawca podał, że wydzielony blok olejowy stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumianą zgodnie z zapisem art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), na potwierdzenie czego Spółka otrzymała pozytywną indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach znak IBPP4/443-363/14/LG z dnia 17 października 2014 r., zaznaczając, że ww. interpretacja zawiera szczegółowy opis dokonanego w Spółce wyodrębnienia organizacyjnego, funkcjonalnego oraz finansowego bloku olejowego, w skład którego wchodzą Nakłady inwestycyjne.

Wnioskodawca wyjaśnił ponadto, że zadaniem wiaty kolejowej oraz terminala nalewczego autocystern jest dystrybucja produktów wytwarzanych na bloku olejowym. Jest to jedyna funkcja jaką spełniają te instalacje. Zarówno w Spółce jak i xxx cała ilość olejów bazowych i gaczy parafinowych jest sprzedawana tylko przez wiatę kolejową i terminal nalewczy autocystern. Przywołana powyżej funkcja dystrybucyjna wiaty kolejowej oraz terminala nalewczego autocystern sprawia, iż są one niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej całego wydzielonego bloku olejowego. W związku z powyższym wiata kolejowa, oraz terminal nalewczy autocystern stanowią integralną część bloku olejowego traktowanego jako ZCP. Nabywca - xxx po nabyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa (blok olejowy), o którym mowa we wniosku wraz z Nakładami (które weszły w jego skład), kontynuuje prowadzenie opodatkowanej podatkiem od towarów i usług działalności gospodarczej Wnioskodawcy w dotychczasowym zakresie tj. dokonuje sprzedaży produktów bloku olejowego z wykorzystaniem wiaty kolejowej jak również terminala nalewczego autocystern. W celu lepszego zrozumienia samej istoty składników majątku, umownie nazwanych na potrzeby wniosku o wydanie wiążącej interpretacji podatkowej Nakładami inwestycyjnymi, Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż pod tym pojęciem mieszczą się ściśle określone środki trwałe, w tym klasyfikowane jako budynki i budowle, zaewidencjonowane w ewidencji środków trwałych jako składniki majątku, kompletne i zdatne do używania oraz spełniające przypisaną im pierwotnie funkcję sprzedażową.

W ocenie Spółki wiata kolejowa i terminal nalewczy autocystern są uzupełnieniem funkcji produkcyjnej instalacji olejowych o funkcję logistyczno-dystrybucyjną, dlatego też jako całość stanowią zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa, mogącą samodzielnie realizować zadania gospodarcze.

Skoro zatem – zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy – ww. Nakłady wchodzą w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług (blok olejowy), ponadto zgodnie z ustaleniami stron umowa dzierżawy będzie podlegała rozwiązaniu z dniem dokonania przedmiotowej transakcji (tj. zbycia ZCP do Spółki xxx), w ramach umowy zbycia ZCP, i jednocześnie w przedmiotowej umowie zostanie rozliczona pomiędzy stronami wartość przedmiotowych Nakładów jako składnik łącznej ceny transakcyjnej za zbycie ZCP, wówczas brak jest podstaw do uznania transakcji zbycia Nakładów za samoistną usługę w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, podlegającą odrębnemu opodatkowaniu na mocy art. 5 ust. 1 ustawy i pozostająca w oderwaniu od ww. czynności zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.

Należy również zwrócić uwagę na fakt, że podczas wyceny wartości godziwej ZCP, wartość przychodu generowana przez przedmiotowe naniesienia na gruncie była uwzględniona w wartości ogółem całej zorganizowanej części przedsiębiorstwa i stanowi składnik ceny nabycia ZCP.

Podkreślenia także wymaga, że ze względu na pełnioną funkcję dystrybucyjną wiata kolejowa oraz terminal nalewczy autocystern są niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej całego wydzielonego bloku olejowego. Wiata kolejowa oraz terminal nalewczy autocystern stanowią integralną część bloku olejowego traktowanego jako ZCP, zaś Nabywca po nabyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa (blok olejowy), o którym mowa we wniosku wraz z Nakładami (które weszły w jego skład), kontynuuje prowadzenie opodatkowanej podatkiem od towarów i usług działalności gospodarczej Wnioskodawcy w dotychczasowym zakresie tj. dokonuje sprzedaży produktów bloku olejowego z wykorzystaniem wiaty kolejowej jak również terminala nalewczego autocystern.

Skoro zatem przedmiotowe Nakłady są niezbędnym i integralnym elementem bloku olejowego, który zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumianą zgodnie z zapisem art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, wówczas brak jest podstaw to odrębnego opodatkowania podatkiem VAT czynności ich przeniesienia przez Wnioskodawcę na rzecz nabywcy ZPC.

W przedmiotowej sprawie należy zatem stwierdzić, że skoro Wnioskodawca włączył przedmiotowe Nakłady jako element wchodzący w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług (Nakłady te zostały bowiem wyodrębnione w ramach wyodrębnienia funkcjonalnego i przypisane do zasobów bloku olejowego) oraz strony rozliczą ich wartość w ramach łącznej ceny transakcyjnej za zbycie ZCP, wówczas brak jest podstaw do uznania czynności zbycia ww. Nakładów jako odrębnej usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlegającej opodatkowaniu na mocy art. 5 ust. 1 ustawy.

Skoro zatem, jak wskazał Wnioskodawca, wydzielony blok olejowy stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumianą zgodnie z zapisem art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), na potwierdzenie czego Wnioskodawca otrzymał indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach znak IBPP4/443-363/14/LG z dnia 17 października 2014 r., wówczas zbycie przedmiotowych Nakładów jako składnika ZCP nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy podatku od towarów i usług, tj. będzie wyłączone spod działania ustawy o podatku od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację wydano przy założeniu, że przedmiotem zbycia będzie (jest) zorganizowana część przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż Wnioskodawca jednoznacznie wskazał w opisie zdarzenia przyszłego, że wydzielony blok olejowy stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumianą zgodnie z zapisem art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), na potwierdzenie czego Spółka otrzymała pozytywną indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach znak IBPP4/443-363/14/LG z dnia 17 października 2014 r. Tym samym przyjęto opis zdarzenia przyszłego wynikający z treści wniosku i nie był on przedmiotem oceny w niniejszej interpretacji.

Niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.