Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-1108/14-2/ISZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-01-29
Teza: w zakresie stawki podatku VAT dla świadczonej usługi najmu komórek lokatorskich
Słowa kluczowe: stawka-stawki podatku; wynajem
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Strony, przedstawione we wniosku z dnia 30 października 2014 r. (data wpływu 3 listopada 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla świadczonej usługi najmu komórek lokatorskich - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 listopada 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla świadczonej usługi najmu komórek lokatorskich.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w W. (dalej: „Spółdzielnia") administruje budynkami mieszkalnymi przy ulicy W. w W,. Spółdzielnia jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług VAT. Na klatkach schodowych w obu budynkach znajdują się zsypy na śmieci. Mając na uwadze przyjętą politykę segregowania śmieci zsypy pozostają nieużywane i nie będzie to w najbliższej przyszłości ulegać zmianie. Pomieszczenia zsypowe znajdują się na półpiętrach, Spółdzielnia zamierza wynajmować te pomieszczenia właścicielom lokali mieszkalnych jako komórki lokatorskie. Projekt umowy najmu jest dołączony do niniejszego wniosku. Ze względu na łatwiejszy dostęp do tych pomieszczeń niż do piwnic wynajmem tego typu komórki lokatorskiej zainteresowani są najczęściej lokatorzy z najbliższego piętra, przy czym przez lokatorów rozumie się członków Spółdzielni którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, członków Spółdzielni będącymi właścicielami lokali mieszkalnych oraz właścicielami lokali mieszkalnych niebędących członkami Spółdzielni.

Wynajem ma zaspakajać potrzeby mieszkaniowe ww. lokatorów tj. typowe funkcje komórki lokatorskiej takie jak przechowywanie rowerów, mebli, nieużywanych przedmiotów itp. Projekt umowy najmu zakłada brak możliwości używania komórek lokatorskich do jakichkolwiek celów działalności gospodarczej czy zawodowej.

Planowany czynsz najmu w wysokości 5,- zł za każdą komórkę lokatorską nie stanowi opłaty służącej pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem lokali tj. nie jest opłatą pobieraną zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z. 2013 r. poz, 1222 ze zm.), lokali mieszkalnych niebędących członkami Spółdzielni.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Spółdzielnia powinna zastosować zwolnienie od podatku od towarów i usług zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług przy wynajmie komórek lokatorskich dla celów mieszkalnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, warunek określony w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług, przy założeniu wynajmu komórki lokatorskiej wyłącznie dla realizacji celów mieszkaniowych, jest spełniony.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Z ww. przepisu wynika, że zwolnieniu od podatku podlega świadczona na własny rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym co istotne, na cele mieszkaniowe. Zatem przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

1.  świadczenie usługi na własny rachunek,
2.  charakter mieszkalny nieruchomości,
3.  mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala na zastosowanie zwolnienia.

Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy. Pod poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy zawierającego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, wymienione zostały usługi sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 55, tj. „usługi związane z zakwaterowaniem”.

Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego oraz lokalu użytkowego.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1222) lokalem jest samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492).

Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Jak stanowi art. 2 ust. 4 ww. ustawy do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”.

Ponadto, zgodnie z objaśnieniami zawartymi w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112 poz. 1318 ze zm.):

*   budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych,
*   część „mieszkaniowa” budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).

Zatem dodatkowe pomieszczenia, które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokal użytkowy, jeśli stanowią pomieszczenia gospodarcze lokalu mieszkalnego służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Zatem, świadczone przez Spółdzielnię usługi polegające na udostępnianiu na podstawie umowy najmu dodatkowych pomieszczeń, które nie są przynależne do żadnych lokali, a stanowią pomieszczenia nieużywanych zsypów i są częścią wspólną danego budynku jeżeli przeznaczone są wyłącznie na cele związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych mieszczą się w katalogu czynności, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, a co za tym idzie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Zwolnienie to nie dotyczy jednak pomieszczeń służących celom innym niż mieszkaniowe - w tym prowadzeniu działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177 poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast przez świadczenie usług, stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, należy rozumieć każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Przy czym – jak wynika z § 2 tego samego artykułu – czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju. A zatem umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do przepisu art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Przy czym w myśl art. 146a ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Ponadto dla niektórych czynności ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Z ww. przepisu wynika, że zwolnieniu od podatku podlega świadczona na własny rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym co istotne, na cele mieszkaniowe. Zatem przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

1.  świadczenie usługi na własny rachunek,
2.  charakter mieszkalny nieruchomości,
3.  mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Przy czym należy podkreślić, że zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje możliwością zastosowania zwolnienia od podatku. Brak spełnienia któregokolwiek z powyższych przesłanek nie pozwala na zastosowanie zwolnienia.

Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy. Pod poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy zawierającego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, wymienione zostały usługi sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 55, tj. „usługi związane z zakwaterowaniem”.

Z opisu sprawy wynika, że Spółdzielnia administruje budynkami mieszkalnymi. Na klatkach schodowych w budynkach znajdują się zsypy na śmieci. Z uwagi na przyjętą politykę segregowania śmieci zsypy pozostają nieużywane i nie będzie to w najbliższej przyszłości ulegać zmianie. Pomieszczenia zsypowe znajdują się na półpiętrach. Spółdzielnia zamierza wynajmować te pomieszczenia właścicielom lokali mieszkalnych jako komórki lokatorskie. Ze względu na łatwiejszy dostęp do tych pomieszczeń niż do piwnic wynajmem tego typu komórki lokatorskiej zainteresowani są najczęściej lokatorzy z najbliższego piętra, przy czym przez lokatorów rozumie się członków Spółdzielni którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, członków Spółdzielni będącymi właścicielami lokali mieszkalnych oraz właścicielami lokali mieszkalnych niebędących członkami Spółdzielni.

Wynajem ma zaspakajać potrzeby mieszkaniowe ww. lokatorów tj. typowe funkcje komórki lokatorskiej takie jak przechowywanie rowerów, mebli, nieużywanych przedmiotów itp. Projekt umowy najmu zakłada brak możliwości używania komórek lokatorskich do jakichkolwiek celów działalności gospodarczej czy zawodowej.

Planowany czynsz najmu w wysokości 5,- zł za każdą komórkę lokatorską nie stanowi opłaty służącej pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem lokali tj. nie jest opłatą pobieraną zgodnie z art. 4 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z. 2013 r. poz, 1222 ze zm.), lokali mieszkalnych niebędących członkami Spółdzielni.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą możliwości zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, dla świadczonej usługi wynajmu komórek lokatorskich dla celów mieszkalnych.

Jak wskazano, przesłankami do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy jest: świadczenie usługi najmu na własny rachunek, charakter mieszkalny wynajmowanej nieruchomości, oraz mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy. Przesłanki te bez wątpienia są spełnione w przypadku usług wynajmu lokalu mieszkalnego, który jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. Również w sytuacji, gdy wraz z lokalem mieszkalnym przedmiotem najmu będzie komórka lokatorska należy uznać, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy będzie miało zastosowanie.

Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego oraz lokalu użytkowego.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że lokalem, (zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 2000 r. Dz.U. z 2013 r., poz. 1222, z późn. zm.) jest samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492).

Ponadto, stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.), samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

W myśl art. 2 pkt 4 ustawy o własności lokali, do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Jednocześnie Minister Infrastruktury w § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) określił, że lokalem użytkowym jest jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Natomiast zgodnie z § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia, pomieszczeniem gospodarczym jest pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych.

Ponadto zgodnie z objaśnieniami zawartymi w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.) część "mieszkaniowa budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).

Z powołanych przepisów wynika, że dodatkowe pomieszczenia takie, jak komórki, piwnice, które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokale użytkowe, gdyż stanowią pomieszczenia gospodarcze lokalu mieszkalnego służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, przeznaczone do przechowywania materiałów, przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych użytkowników lokalu.

Wnioskodawca w opisie sprawy wskazał, że zamierza prowadzić wynajem właścicielom lokali mieszkalnych komórek lokatorskich (będących uprzednio pomieszczeniami zsypowymi, znajdującymi się na półpiętrach). Wynajem ma zaspakajać potrzeby mieszkaniowe ww. lokatorów tj. typowe funkcje komórki lokatorskiej takie jak przechowywanie rowerów, mebli, nieużywanych przedmiotów itp. Poza tym projekt umowy najmu zakłada brak możliwości używania komórek lokatorskich do jakichkolwiek celów działalności gospodarczej czy zawodowej.

Jednocześnie ze złożonego wniosku nie wynika, aby Spółdzielnia pobierając opłaty za wynajem ww. pomieszczeń, świadczyła usługi związanych z zakwaterowaniem, o których mowa w poz. 163 załącznika nr 3 do ustawy zawierającego wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%. Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 43 ust. 20 ustawy.

Zatem, w analizowanej sprawie wynajem ww. pomieszczeń zsypowych, pełniących obecnie funkcję komórek lokatorskich zlokalizowanych na półpiętrach, tj. przeznaczonych do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właścicieli lokali mieszkalnych, będzie korzystał ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Tym, samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.