Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.675.2024.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Rozpoznanie eksportu towarów opodatkowanego stawką VAT w wysokości 0%, w ramach transakcji łańcuchowej.
Słowa kluczowe: eksport-eksport towarów; miejsce-miejsce opodatkowania; transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 2e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 1-art. 22-ust. 3-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 grudnia 2024 r., za pośrednictwem ePUAP, wpłynął Państwa wniosek z 12 grudnia
    2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy rozpoznania eksportu

    towarów opodatkowanego stawką VAT w wysokości 0%, w ramach transakcji
    łańcuchowej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej też: „Spółka”/„Spółka B”) jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością będącą czynnym podatnikiem VAT. Przedmiotem przeważającej
    działalności Wnioskodawcy jest działalność związana z (...). Spółka dokonuje m.in. nabyć i
    odsprzedaży towarów - wyrobów stalowych.
    Towary pochodzą z USA, ale też z Hiszpanii, Szwecji, Słowacji i innych państw unijnych i
    poza unijnych i są dostarczane do Indii, do nabywcy będącego podmiotem powiązanym ze
    Spółką. Towary dostarczane są na zasadach Incoterms CNF MUNDRA INDIA. Spółka
    odpowiedzialna jest zatem za dostarczenie towarów do portu przeznaczenia w Indiach.
    Nie występuje sytuacja, w której dostawa (przeniesienie prawa do rozporządzania jak
    właściciel) na rzecz nabywcy z Indii następuje poza terytorium Indii (np. na terytorium Unii
    Europejskiej).
    Spółka nie jest zarejestrowana na VAT w żadnym innym państwie, w tym również w
    Indiach.
    Spółka ponosi koszt transportu towarów. Spółka otrzymuje ze spedycji fakturę za te
    usługi, a następnie wlicza ich koszt w cenę sprzedaży materiałów nabywcy indyjskiemu.
    Spółka planuje rozszerzenie działalności, poprzez dokonywanie zakupu towarów na
    terytorium Polski i wysyłkę części towarów z Polski, na zasadach opisanych poniżej (dalej
    także: „Model”/„Schemat”/ „Model logistyczny”).
    Planowane jest zatem, że w Modelu wystąpią 3 podmioty: A (polski dostawca), B (Spółka) i
    C (wspomniany nabywca z Indii).
    W powyższym Modelu towar będzie transportowany od pierwszego podmiotu (A) do
    ostatniego (C), w związku z czym transakcja będzie stanowić transakcję łańcuchową dla
    potrzeb VAT. Wydanie towaru przez pierwszego dostawcę (A) bezpośrednio ostatecznemu
    nabywcy (C) oraz transport od podmiotu A do podmiotu C będzie mieć bowiem
    nieprzerwany charakter (ewentualne krótkotrwałe przerwy w transporcie powinny być
    ściśle związane z potrzebami organizacji transportu do miejsca docelowego).
    Towary będą wysyłane/transportowane z terytorium Polski na terytorium Indii przez
    polskiego dostawcę (A), na którym będzie spoczywać w tym zakresie główny ciężar
    operacyjny. Organizatorem transportu będzie natomiast Spółka (B), przy czym Spółka (B)
    nie będzie dokonywała wywozu - wywozem będzie zajmować się polski dostawca (A).
    Potencjalnie mogą wystąpić sytuacje, w których także Spółka (A) będzie odpowiadać za
    pewne elementy organizacyjne. Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami na
    podmiot z Indii (C) ze Spółki (B) nastąpi natomiast na terytorium Indii. Wnioskodawca
    (Spółka B) będzie przenosił prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na podmiot z
    Indii (C), po tym jak uprzednio nabył wyżej wskazane prawo w kraju rozpoczęcia
    transportu.
    Mając powyższe na uwadze, Spółka powzięła wątpliwości w zakresie prawidłowego
    rozpoznania dostawy ruchomej w przedstawionej transakcji łańcuchowej, co z kolei
    przekłada się na zastosowanie stawki 0% VAT w eksporcie przez odpowiedni podmiot
    biorący udział w opisanym Modelu logistycznym.

## Pytanie

Czy dostawa realizowana przez Spółkę będzie stanowić eksport i czy Spółka będzie
    uprawiona do zastosowania stawki 0% w eksporcie?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa realizowana przez Spółkę nie będzie stanowić eksportu,
    a w konsekwencji - Spółka nie będzie uprawniona do zastosowania stawki 0% w eksporcie.

    W przedstawionej sytuacji, w ocenie Wnioskodawcy, to pierwsza dostawa (od Spółki A do
    Spółki B), powinna być traktowana jako tzw. dostawa ruchoma, co z kolei przełoży się na
    to, że pierwsza dostawa będzie stanowić eksport i podmiot A (polski dostawca) będzie
    uprawniony do zastosowania stawki 0% w eksporcie.
    Uzasadnienie stanowiska
    W ocenie Wnioskodawcy, aby ustalić, który podmiot w przedstawionym Modelu będzie
    mógł wykazać eksport towarów do Indii i zastosować stawkę 0% VAT, należy wskazać,
    która dostawa ma charakter dostawy „ruchomej”, do której przyporządkowuje się
    transport - tylko taka dostawa może być bowiem traktowana jako dostawa transportowa.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy te same towary są przedmiotem
    kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego
    dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje
    się wyłącznie jednej dostawie.
    Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których mowa
    w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa
    trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka
    lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z
    warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować
    jego dostawie.
    Z kolei według art. 22 ust. 3 ustawy o VAT, w przypadku, o którym mowa w ust. 2, dostawę
    towarów, która:
        poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów,
        następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Jak wynika z kolei z art. 22 ust. 2e pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku towarów, o których
    mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, które są wysyłane lub transportowane z terytorium
    kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego
    na terytorium innego państwa członkowskiego przez pierwszego dostawcę - wysyłkę lub
    transport przyporządkowuje się jego dostawie.
    Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten
    sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany tylko
    od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna
    wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce
    świadczenia zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma).
    Jak również wynika z powyższego, tylko ta dostawa, do której zostanie przyporządkowany
    transport ma charakter międzynarodowy. Przepisy ustawy nie precyzują jednak w jaki
    sposób należy rozumieć użyte w przywołanych regulacjach sformułowanie
    „przyporządkowanie” transportu do danej dostawy.
    Jak wynika z kolei z interpretacji podatkowych, dla potrzeb identyfikacji dostawy ruchomej
    należy zbadać rzeczywistą aktywność operacyjną danego podmiotu, z czego wywodzi się
    np. wniosek, że reguły Incoterms niekoniecznie pozwalają na efektywne ustalenie miejsca
    opodatkowania poszczególnych dostaw dokonywanych w warunkach transakcji
    łańcuchowych (choć mogą stanowić pewnego rodzaju wskazówkę).
    Przykładowo, DKIS w Interpretacji Indywidualnej z 2 września 2021 r. nr 0112-KDIL1-
    3.4012.243.2021.2.MR, zgodził się z następującym stanowiskiem wnioskodawcy:
    „Niewątpliwe ustalenie z przewoźnikiem terminu i miejsca odbioru towarów i ich dostawy,
    rozmiary i ilość dostarczanych towarów, potwierdzenie dostępności towarów i ich

    gotowości do odbioru, uzgodnienie sposobu załadunku towarów i wymogów, jakie muszą
    spełniać środki transportu oraz odpowiedzialność za przygotowanie i załadunek towarów
    stanowią zasadnicze elementy procesu przygotowania i organizacji transportu towarów,
    wypełniające przywołaną powyżej definicję „przyporządkowania”.
    Jednocześnie przez „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub
    organizowanie czegoś”. Dlatego też przez organizację transportu towarów należy
    rozumieć planowanie, jak i koordynowanie poszczególnych etapów wywozu towarów. Bez
    znaczenia dla organizacji/ przyporządkowania transportu pozostaje natomiast kwestia
    wyboru przewoźnika czy ponoszenia kosztów transportu. Kryterium przy ocenie tego, do
    której dostawy powinien zostać przyporządkowany transport jest to kto organizuje/zleca
    przedmiotowy transport, nie zaś kto wskazuje przewoźnika i jest obciążany kosztami
    transportu.
    Należy przy tym zauważyć, że w przypadku transakcji łańcuchowej określenie miejsca, w
    którym dostawa towarów została dokonana powinno nastąpić w odniesieniu do tego,
    której dostawie należy przyporządkować transport. Uzgodnione warunki dostawy (np.
    Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki przy określaniu, która dostawa w
    ramach transakcji łańcuchowej ma charakter „ruchomy”, nie mają one jednak
    decydującego znaczenia”.
    W podobnym duchu wypowiedział się DKIS w Interpretacji Indywidualnej z 21 lutego 2024
    r. - nr 0113-KDIPT1-2.4012.872.2023.2.JS, w której stwierdził, że: „W efekcie, tylko ta
    dostawa, do której zostanie przyporządkowany transport ma charakter międzynarodowy.
    Przepisy ustawy nie precyzują jednak w jaki sposób należy rozumieć użyte w
    przywołanych regulacjach sformułowanie „przyporządkowanie” transportu do danej
    dostawy. Zgodnie z definicją językową termin „przyporządkowanie” należy rozumieć jako
    „ustalenie relacji między czymś a czymś lub uczynienie zależnym od czegoś nadrzędnego”
    (internetowy słownik języka polskiego PWN; www.sjp.pwn.pl). Jednocześnie przez
    „organizację” należy rozumieć „sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś”.
    Należy przy tym zauważyć, że w przypadku transakcji łańcuchowej określenie miejsca, w
    którym dostawa towarów została dokonana powinno nastąpić w odniesieniu do tego,
    której dostawie należy przyporządkować transport. Uzgodnione warunki dostawy (np.
    Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki przy określaniu, która dostawa w
    ramach transakcji łańcuchowej ma charakter „ruchomy”, nie mają one jednak
    decydującego znaczenia.”
    Problem związany z przyporządkowaniem transportu towarów w dostawie łańcuchowej
    był także przedmiotem rozstrzygnięcia przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 9 stycznia
    2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1684/13. W uzasadnieniu WSA powołał m.in. orzeczenie
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-430/09. W wyroku WSA wskazał,
    że z orzeczenia TSUE w sprawie C-430/09 (EuroTyre) wynika, że: „Jeżeli towar jest
    przedmiotem dwóch następujących po sobie dostaw między różnymi podatnikami,
    działającymi w takim charakterze, ale jednocześnie jest przedmiotem tylko jednego
    transportu wewnątrzwspólnotowego, ustalenie czynności, której należy przypisać ten
    transport, tj. pierwszej lub drugiej dostawy (...) następuje w świetle całościowej oceny
    wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, która z tych dwóch dostaw spełnia
    wszystkie przesłanki związane z dostawą wewnątrzwspólnotową.”
    W powyższym orzeczeniu uwarunkowano możliwość uznania pierwszej dostawy za
    ruchomą od faktu zbycia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel przez drugiego
    dostawcę w kraju docelowym, po tym jak nabył wyżej wskazane prawo w kraju
    rozpoczęcia transportu. Jak bowiem wynika z przywołanego wyroku TSUE: „W
    okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy, w którym pierwszy nabywca,
    który uzyskał prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na terytorium państwa
    członkowskiego pierwszej dostawy, wskazuje na zamiar przetransportowania tego towaru
    do innego państwa członkowskiego i przedstawia swój numer identyfikacyjny nadany do
    celów podatku od wartości dodanej przez to ostatnie państwo, transport wspólnotowy

    powinien zostać przypisany pierwszej dostawie, pod warunkiem, że prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel zostało przeniesione na drugiego nabywcę w
    państwie członkowskim przeznaczenia transportu wewnątrzwspólnotowego. Do sądu
    krajowego należy ustalenie, czy warunek jest spełniony w rozpatrywanym przezeń sporze.”
    W przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, w ocenie Wnioskodawcy, nie sposób
    uznać innej dostawy niż dostawy od polskiego dostawcy (A) na rzecz Spółki (B) za dostawę
    ruchomą, co z kolei prowadzi do wniosku, że to polski dostawca (A) będzie mógł
    zastosować stawkę 0% w eksporcie.
    Rzeczywista aktywność operacyjna związana z transportem/wywozem, będzie bowiem
    spoczywać na polskim dostawcy (A). Podobnie, spełnione są warunki płynące z
    przywołanego powyżej wyroku TSUE, tj. odpowiednio następujące przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem (przeniesienie prawa do rozporządzania towarami na podmiot C
    ze Spółki B nastąpi na terytorium Indii). Dodatkowo, Wnioskodawca będzie przenosił
    prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, po tym jak uprzednio nabył wyżej
    wskazane prawo w kraju rozpoczęcia transportu.
    W konsekwencji, jak wynika z powyższego, dostawa realizowana przez Spółkę nie będzie
    stanowić eksportu, a w konsekwencji - Spółka nie będzie uprawniona do zastosowania
    stawki 0% w eksporcie. W przedstawionej sytuacji, w ocenie Wnioskodawcy, to pierwsza
    dostawa (od Spółki A do Spółki B), powinna być traktowana jako tzw. dostawa ruchoma, co
    z kolei przełoży się na to, że pierwsza dostawa będzie stanowić eksport i podmiot A (polski
    dostawca) będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% w eksporcie, niezależnie od
    tego, kto widnieje jako nadawca (zgłaszający) w dokumencie celnym (bowiem okoliczność,
    kto widnieje jako nadawca (zgłaszający) w dokumencie celnym, sama w sobie nie
    przesądza o uznaniu danego podmiotu za dokonującego eksportu w rozumieniu ustawy o
    VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy)
    jest terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
        wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
        lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych
        lub innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
        właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
      1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
      2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
        dokonanej do tego nabywcy.

    Z kolei art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
        zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Zatem, w przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy,
    kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że
    ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji
    można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa
    ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki
    (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z powołanym art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed
    dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą
    opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast
    wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w
    państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub
    wewnątrzwspólnotową dostawę towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie
    nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Należy również wskazać, że art. 22 ust. 2a ustawy nie ma zastosowania w sytuacji, gdy
    towar jest transportowany przez pierwszy lub ostatni podmiot w łańcuchu dostaw. W
    przypadku, gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport
    towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę
    (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Jeżeli natomiast za transport towarów
    odpowiedzialny jest ostatni nabywca, wówczas transport towarów należy
    przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w
    łańcuchu).
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka nabywa i odsprzedaje wyroby stalowe. Towary
    dostarczane są do Indii, do nabywcy, który jest podmiotem powiązanym ze Spółką.
    Zgodnie z przyjętymi zasadami Incoterms CNF MUNDRA INDIA, Spółka odpowiedzialna
    jest za dostarczenie towarów do portu przeznaczenia w Indiach, ponosi koszt
    transportu towarów, a następnie wlicza go w cenę materiałów sprzedanych indyjskiemu
    nabywcy. Spółka zamierza rozszerzyć działalność, tj. kupować towary na terytorium
    Polski i wysyłać je do Indii na opisanych zasadach (Model).
    Przedstawione wątpliwości dotyczą ustalenia, czy dostawa realizowana przez Spółkę
    będzie stanowić eksport towarów opodatkowany stawką VAT 0%.
    Opisane okoliczności wskazują, że dostawa towarów realizowana wg opisanego Modelu
    będzie stanowiła transakcję łańcuchową, w której będą uczestniczyły trzy podmioty, tj.
    polski dostawca (pierwszy podmiot w łańcuchu), Spółka (drugi podmiot w łańcuchu)
    oraz nabywca z Indii (trzeci podmiot w łańcuchu). Polski dostawca przeniesie prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel na Spółkę, a Spółka przeniesie to prawo na
    nabywcę z Indii. Natomiast towar będzie transportowany bezpośrednio od pierwszego
    do ostatniego podmiotu w łańcuchu dostaw, tj. od polskiego dostawcy do nabywcy
    spoza UE (Indie). Jednocześnie, podmiotem transportującym towar z Polski do Indii
    będzie pierwszy podmiot w łańcuchu. Jak Państwo wskazują, towary będą wysyłane
    /transportowane z Polski do Indii przez polskiego dostawcę i to na nim będzie
    spoczywać w tym zakresie główny ciężar operacyjny. Spółka nie będzie dokonywała
    wywozu towaru.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności
    sprawy, należy uznać, że z uwagi na fakt, że transport towarów będzie wykonywany

    przez polskiego producenta (pierwszy podmiot w łańcuchu), zastosowanie znajdzie art.
    22 ust. 2e pkt 1 ustawy. Przepis ten w ogóle nie odnosi się do warunków dostawy,
    zatem należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie transport należy przypisać
    dostawie dokonanej przez polskiego producenta na Państwa rzecz. Tym samym,
    pierwszą transakcję w łańcuchu dostaw dokonywaną pomiędzy polskim producentem i
    Państwa Spółką, należy traktować - w oparciu o art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy - jak
    dostawę transgraniczną („ruchomą”), dokonaną i podlegającą opodatkowaniu w
    miejscu rozpoczęcia transportu, tj. na terytorium Polski.
    Natomiast kolejną dostawę towarów dokonaną pomiędzy Państwem i nabywcą z Indii
    należy uznać - stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy - za dokonaną i opodatkowaną w
    miejscu zakończenia transportu, tj. na terytorium Indii. Oznacza to, że Spółka nie będzie
    zobowiązana do rozliczenia w Polsce podatku VAT z tytułu eksportu towarów.
    Tym samym, stanowisko, z którego wynika, że dostawa realizowana przez Spółkę nie
    będzie stanowić eksportu, a w konsekwencji Spółka nie będzie uprawniona do
    zastosowania stawki VAT 0% przewidzianej dla eksportu jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów
    regulujących podatek od towarów i usług względem Państwa, a nie wywiera skutku
    prawnego dla pozostałych uczestników transakcji.
    Ponadto, zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi - w
      odpowiedniej części - wyłącznie w przypadku uiszczenia jej w kwocie wyższej od
      należnej.
    W związku z powyższym, nienależną opłatę w kwocie 80 zł, uiszczoną 4 grudnia 2024 r.,
    zwrócimy – stosownie do art. 14f § 2a Ordynacji podatkowej – na rachunek bankowy,
    zgodnie z dyspozycją zawartą we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.