Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.775.2025.1.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Skutki podatkowe otrzymania bezpłatnego zakwaterowania i
zwrotu kosztów powrotu do domu w związku ze świadczeniem
pracy na terytorium Rumunii.
Słowa kluczowe: Rumunia
koszt-zwrot kosztów
zakwaterowanie
świadczenie-świadczenie pracy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni (dalej również jako: „Podatnik”) – jest polskim rezydentem podatkowym
    i rozlicza w Polsce całość uzyskiwanych dochodów. Spółka (dalej również jako: „Płatnik” lub
    „Pracodawca”) – jest polską spółką prawa handlowego. Wnioskodawczyni jest zatrudniona
    w oparciu o umowę o pracę w Spółce prowadzącej działalność gospodarczą na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej oraz poza granicami kraju.
    Głównym przedmiotem działalności spółki jest ....Zakres realizowanych przez Spółkę usług
    ma zróżnicowany charakter, zarówno pod względem okresu ich trwania, liczby
    zaangażowanych pracowników, jak też lokalizacji i z reguły jest związany z zakresem robót
    dotyczącą danego projektu oraz jego wielkością.
    Spółka pozyskała kontrakty w Rumunii z czasem realizacji 24 miesięcy z uwagi na to,
    również drogą rekrutacji wewnętrznej, poszukiwała szerokiej gamy specjalistów na
    potrzeby realizacji projektów: inżynierów, menedżerów, specjalistów od finansów i
    rozliczeń kontraktów.
    Od 1.01.2023 r. do końca kwietnia 2025 r. Wnioskodawczyni świadczyła pracę w ramach
    wyżej wymienionych inwestycji realizowanych w Rumunii w formie przeniesienia
    służbowego - tj. czasowej zmiany miejsca wykonywania (zwanej dalej: oddelegowaniem), w
    oparciu o stosowny aneks do umowy o pracę. Jako miejsce wykonywania pracy wskazana
    była Rumunia. Miejsce świadczenia pracy określone w aneksie do umowy o pracę było
    powiązane z lokalizacją inwestycji realizowanych przez Spółkę – Rumunia, gdyż projekty
    były położone na rozpiętości ok. 200 km w regionie (...), stąd też wskazanie konkretnego
    miasta lub lokalizacji było niemożliwe.
    Spółka nie wypłacała Wnioskodawczyni diet i innych świadczeń, które przysługiwały Jej lub
    przysługiwałyby Jej, gdyby odbywała podróże służbowe.
    W związku z faktem, że praca była realizowana z dala od Jej domu w ...., Spółka wynajęła,
    za pośrednictwem lokalnych agencji pośrednictwa nieruchomości, prywatne mieszkanie
    na swój koszt dla delegowanych pracowników, w tym Podatnika, w lokalizacji znajdującej
    się blisko realizowanych kontraktów oraz gdzie znajduje się siedziba Zamawiającego, dla
    którego realizowana jest znaczna większość kontraktów – w mieście .... w Rumunii.
    Agencje nieruchomości otrzymały od Spółki zlecenie znalezienia mieszkań dla
    pracowników zgodnie z wytycznymi lokalizacyjnymi i założeniami budżetowymi Spółki oraz
    zgodnie z panującymi lokalnymi warunkami rynkowymi.
    Udostępnienie Wnioskodawczyni miejsca zakwaterowania wynikało z konieczności
    umożliwienia Jej wykonywania Jej obowiązków pracowniczych z dala od Jej domu –
    zapewniało Jej możliwość realizowania zawartych przez Spółkę kontraktów oraz
    podwyższało efektywność prowadzonych czynności.
    W ocenie Wnioskodawczyni, Spółka dokonała wynajęcia mieszkań w celu realizacji
    swojego interesu, polegającego na zagwarantowaniu pracowników do realizacji
    kontraktów za granicą. W przeciwnym przypadku, Spółka nie byłaby w stanie przekonać
    żadnego pracownika do delegacji do Rumunii. Możliwość wyboru Wnioskodawczyni
    miejsca zakwaterowania została ograniczona do lokalizacji wskazanej przez Spółkę, gdyż
    musiało się ono znajdować się w miejscu wskazanym w aneksie delegującym do Rumunii.
    W zakresie poziomu i typu zakwaterowania, musiało ono być zgodne z lokalnymi
    warunkami rynkowymi, adekwatne do czasu delegowania (czas trwania kontraktów) oraz
    zgodne z wytycznymi budżetowymi Spółki. Gdyby Spółka nie zapewniła Wnioskodawczyni
    możliwości korzystania z bezpłatnego zakwaterowania, Wnioskodawczyni nie
    zaakceptowałaby zmiany miejsca świadczenia pracy, tzn. nie wyraziłaby zgody na

    oddelegowanie. W szczególności, nie wyraziłaby zgody na delegowanie do Rumunii ze
    względów osobistych, w szczególności z powodu iż Jej rodzina, przyjaciele oraz znajomi
    znajdują się w Polsce.
    Dodatkowo, Wnioskodawczyni nie łączy z Rumunią żadna więź oraz nie jest to miejsce, do
    którego chciałaby się udać z własnej woli lub z powodów turystycznych.
    Analogiczne zasady zakwaterowania (bezpłatne udostępnienie wynajętego mieszkania)
    były i są stosowane dla pracowników rumuńskich Spółki, których spółka zatrudniła w
    Rumunii w celu realizacji kontraktów oraz dla pracowników konsorcjanta Spółki, z którym
    Spółka realizuje wymienione wyżej projekty.
    Dodatkowo, zgodnie z panującymi zasadami podatkowymi i rozliczeniowymi w Rumunii,
    koszt zakwaterowania zapewnionego przez Spółkę dla pracownika rumuńskiego
    pracującego na wyżej wymienionych kontraktach w Rumunii nie jest zaliczany do jego
    przychodu.
    Ponadto, Spółka zapewniała Podatnikowi zwrot kosztów powrotu/transportu do domu,
    do..... Wydatek był dokonywany przez Podatnika, a następnie koszt był zwracany przez
    Spółkę. Gdyby Spółka nie zapewniła Wnioskodawczyni możliwości bezpłatnego powrotu
    do domu, nie zaakceptowałaby zmiany miejsca świadczenia pracy tzn. nie wyraziłby zgody
    na oddelegowanie do Rumunii.
    Istotnym warunkiem zgody Wnioskodawczyni na oddelegowanie było zapewnienie Jej
    zwrotu kosztów transportu powrotnego do domu. Brak takiej możliwości byłby dla
    Wnioskodawczyni nie do zaakceptowania, ponieważ z powodów osobistych nie może Ona
    pozwolić sobie na nieprzerwany pobyt poza granicami Polski bez możliwości regularnych
    powrotów, a wracanie do kraju na własny koszt byłoby dla Wnioskodawczyni nie do
    zaakceptowania z uwagi na dużą odległość między moim domem, a miejscem realizacji
    obowiązków pracowniczych, a w związku z tym, na duży koszt takiego powrotu.
    Uzupełniając wyżej wymienione informacje Wnioskodawczyni wskazuje, że w Jej imieniu
    Spółka złożyła na czas Jej oddelegowania do ZUS wniosek o wydanie zaświadczenia A1,
    dzięki któremu składki były odprowadzane jedynie w Polsce.
    Zgodnie z postanowieniami art. 16 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a
    Rządem Rumunii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej
    w Warszawie dnia 23czerwca 1994 r. (dalej: „Umowa”), zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
    Polskę oraz Rumunię dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”), wynagrodzenie
    Wnioskodawczyni podlegało opodatkowaniu zarówno w Polsce, jak i w Rumunii.
    Pytania
    1. Czy otrzymanie bezpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów powrotu do domu od
      Pracodawcy spowodowało powstanie u Wnioskodawczyni przychodu ze stosunku
      pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy otrzymanie bezpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów powrotu do domu od
      Pracodawcy spowodowało powstanie u Wnioskodawczyni przychodu z tytułu
      nieodpłatnych świadczeń art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    3. Czy Pracodawca postąpił prawidłowo doliczając w PIT-11 Wnioskodawczyni tytułem
      przychodu wartość bezpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów powrotu do domu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1

    W ocenie Wnioskodawczyni, otrzymanie bezpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów
    powrotu do domu od Pracodawcy w zaistniałym stanie faktycznym nie stanowi przychodu
    ze stosunku pracy.
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawczyni, otrzymanie bezpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów
    powrotu do domu od Pracodawcy w zaistniałym stanie faktycznym nie stanowi przychodu
    z tytułu nieodpłatnych świadczeń.
    Ad 3
    W ocenie Wnioskodawczyni, Pracodawca nieprawidłowo w PIT-11 doliczył do przychodu
    Wnioskodawczyni wartość bezpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów powrotu do
    domu.
    Uzasadnienie Wnioskodawczyni
    Wnioskodawczyni uważa, że oddelegowanie Jej oraz innych pracowników Spółki do pracy
    za granicę jest w interesie pracodawcy – Spółki, a nie samej Wnioskodawczyni, czy innych
    delegowanych pracowników. W konsekwencji, zapewnienie Jej nieodpłatnego
    zakwaterowania oraz zwrot kosztów transportu w celu powrotu do domu nie skutkuje
    powstaniem przychodu ze stosunku pracy lub z tytułu nieodpłatnych świadczeń, a tym
    samym Spółka nie powinna obliczać i pobierać zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.
    W przedstawionym wyżej stanie faktycznym, wartość finansowanego przez Spółkę
    zakwaterowania oraz zwrotu kosztów transportu, z których korzysta Wnioskodawczyni
    wyłącznie w związku z wykonywaniem powierzonych Jej zadań, nie stanowi dla Niej
    opodatkowanego przychodu, od którego należałoby pobierać zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej: „u.p.d.o.f.”), przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W praktyce podatkowej uznaje się, że świadczenie ma charakter nieodpłatny tylko wtedy,
    gdy podmiot je otrzymujący nie jest zobowiązany doświadczenia wzajemnego na rzecz
    świadczącego. Pracodawca delegujący pracownika do pracy za granicę oraz zapewniający
    mu zakwaterowanie nie udostępnia jednak zakwaterowania delegowanemu pracownikowi
    nie oczekując świadczenia wzajemnego – pracownik jest bowiem zobowiązany do
    wykorzystywania mieszkania w celu efektywnej realizacji swoich obowiązków
    pracowniczych za granicą, a więc w konsekwencji realizacji interesów pracownicznych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody
    ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną
    świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych
    wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za
    godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany
    urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    W konsekwencji, przychodami ze stosunku pracy są nie tylko wypłaty pieniężne, ale
    również wartość innych otrzymanych lub pozostawionych do dyspozycji pracownika
    świadczeń pieniężnych lub rzeczowych, wynikających ze stosunku pracy.
    Najnowsze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II FSK434/21 oraz II FSK
    1332/21) potwierdzają, że zapewnienie zakwaterowania i transportu pracownikom
    oddelegowanym do pracy za granicę odbywa się w interesie pracodawcy, a nie
    pracowników. Przytoczone wyżej wyroki NSA nakazują zwrócić uwagę na specyfikę

    świadczenia pracy przez pracowników oddelegowanych do jej wykonywania w innych
    państwach Unii Europejskiej wskazując, że szczególne unormowania w tym zakresie
    zawarte są w dyrektywie 96/71 oraz w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu
    pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 1140 ze zm.).
    W ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia
    usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 1140 ze zm., dalej: „ustawa o delegowaniu pracowników”)
    zawarto następujące definicje pracodawcy mającego siedzibę lub stałe miejsce
    wykonywania działalności na terytorium RP oraz pracownika delegowanego:
    · art. 3 pkt 5 ustawy o delegowaniu pracowników: Pracodawca delegujący pracownika z
      terytorium RP – pracodawca mający siedzibę ,a w przypadku osoby fizycznej
      prowadzącej działalność gospodarczą - stałe miejsce wykonywania takiej działalności,
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
    · art. 3 pkt 7 ustawy o delegowaniu pracowników: Pracownik delegowany z terytorium RP
      - pracownik w rozumieniu przepisów państwa członkowskiego, do którego jest
      delegowany, wykonujący pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tymczasowo
      skierowany do pracy na terytorium tego państwa przez pracodawcę delegującego
      pracownika z terytorium RP.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o delegowaniu pracowników: Do
    wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wlicza się dodatek z tytułu
    delegowania w części, która nie stanowi zwrotu wydatków faktycznie poniesionych w
    związku z delegowaniem, takich jak koszty podróży, wyżywienia i zakwaterowania.
    W przypadku, gdy prawo właściwe dla stosunku pracy pracownika delegowanego na
    terytorium RP nie określa części dodatku z tytułu delegowania, która stanowi zwrot
    wydatków faktycznie poniesionych w związku z delegowaniem, cały dodatek uznaje się za
    zwrot tych wydatków.
    Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca
    delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (dalej jako: „Dyrektywa”), w
    brzmieniu obowiązującym od 29 lipca 2018 r., wymaga by Państwa Członkowskie
    gwarantowały pracownikom delegowanym na ich terytorium warunki zatrudnienia,
    obejmujące również dodatki lub zwrot wydatków na koszty podróży, wyżywienie i
    zakwaterowanie. Art. 3 ust. 7 Dyrektywy wskazuje, że „dodatki właściwe delegowaniu
    należy uważać za część płacy minimalnej, o ile nie są wypłacane z tytułu zwrotu wydatków
    faktycznie poniesionych na skutek delegowania, takich jak koszty podróży, wyżywienia i
    zakwaterowania”.
    Można z tego wywnioskować, że zarówno wartość świadczeń rzeczowych przyznawanych
    przez pracodawcę, jak i zwrot kosztów poniesionych samodzielnie przez pracowników
    delegowanych do pracy w innym kraju członkowskim, obejmujących wydatki na podróż,
    wyżywienie oraz zakwaterowanie, nie są traktowane jako element wynagrodzenia. Tego
    rodzaju wydatki nie stanowią korzyści dla pracowników i w całości pozostają po stronie
    pracodawcy delegującego.
    Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę, że zapewnienie pracownikom
    delegowanym transportu oraz zakwaterowania służy wyłącznie interesowi pracodawcy,
    który kieruje ich z Polski do innego kraju Unii Europejskiej, a nie samych pracowników.
    Skoro przepisy unijne jasno wskazują, że koszty te nie mogą być zaliczane do
    wynagrodzenia, to również w świetle prawa podatkowego nie można uznać ich za
    przychód pracownika ani nakładać na pracodawcę obowiązków podatkowych jako
    płatnika. Wydatki ponoszone na organizację pobytu pracownika za granicą mają na celu
    realizację interesów pracodawcy, a ponieważ pracownik nie ma możliwości swobodnego
    zarządzania tymi świadczeniami, nie mogą one być traktowane jako nieodpłatne
    świadczenie wynikające ze stosunku pracy i tym samym nie stanowią jego przychodu
    podatkowego.

    Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro koszty zakwaterowania pracowników
    delegowanych ponoszone są w interesie pracodawcy, a nie samych pracowników, to nie
    można traktować ich jako nieodpłatnego świadczenia skutkującego powstaniem
    przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.
    W swoich najnowszych orzeczeniach NSA podkreśla, że organizacja pracy, także w
    warunkach delegowania, należy do obowiązków pracodawcy. Jeśli więc prawidłowe
    wykonywanie pracy wymaga zapewnienia pracownikowi miejsca zakwaterowania za
    granicą, to koszty te spoczywają na pracodawcy, ponieważ to on czerpie korzyści z pracy
    delegowanego pracownika. Nie można także uznać, że pracownik odnosi z tego tytułu
    osobistą korzyść, nawet pośrednio, poprzez zapewnienie mu miejsca do spędzania czasu
    po pracy. Jego potrzeby mieszkaniowe są bowiem realizowane w miejscu stałego
    zamieszkania, a konieczność tymczasowego zakwaterowania wynika wyłącznie z
    charakteru wykonywanej pracy i potrzeb pracodawcy, który wykorzystuje pracownika do
    realizacji własnych zobowiązań kontraktowych.
    W związku z tym, nie są spełnione przesłanki do uznania tego świadczenia za przychód ze
    stosunku pracy w rozumieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn.
    akt K 7/13), ponieważ brak jest podstaw do uznania, że odbywa się ono w interesie
    pracownika, a nie pracodawcy.
    Powyższe okoliczności potwierdzają słuszność stanowiska Wnioskodawczyni, zgodnie z
    którym wartość noclegu oraz zwrotu kosztów transportu finansowanych przez
    pracodawcę – Spółkę, wynikających z wykonywanej przez niego pracy w wyznaczonym
    miejscu, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    W konsekwencji pracodawca – Spółka nie jest zobowiązana do poboru zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych. Nie są bowiem spełnione kryteria określone w wyroku
    Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13), które pozwalałyby uznać te
    świadczenia za przychód pracownika ze stosunku pracy.
    Zgodnie z tym orzeczeniem, za przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych
    świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., mogą być uznane
    takie świadczenia, które:
    1) po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    2) po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). Koszty związane z
      zakwaterowaniem pracowników delegowanych ponoszone są w interesie pracodawcy,
      a nie pracownika, co wyklucza ich opodatkowanie po stronie pracownika.
    Dodatkowo, stanowisko to znajduje potwierdzenie w jednolitej linii orzeczniczej, w
    szczególności w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, które konsekwentnie
    wskazują na brak obowiązku podatkowego w tego typu przypadkach. Odnosząc się do
    jednolitej linii orzeczniczej, w której kompleksowo przeanalizowano zagadnienie
    podniesione w niniejszym wniosku, warto zwrócić uwagę na:
    1) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 września 2020 r.
      (sygn. akt III SA/Wa 2847/19). Orzeczenie to zostało następnie pozytywnie
      zweryfikowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 sierpnia 2023 r.
      (sygn. akt II FSK 243/21).
        Mając na uwadze wskazane tezy, należy uznać, że również z art. 3 ust. 7 dyrektywy
        96/71/WE dotyczącego zasad kształtowania płacy minimalnej wynika, że
        zapewnienie pracownikom delegowanym zakwaterowania – jako korzyść

        nierozerwalnie związana z delegowaniem pracowników (gdzie samo delegowanie
        pracowników następuje przez przedsiębiorcę-pracodawcę w celu umożliwienia
        temuż pracodawcy świadczenia usług w innym państwie członkowskim UE ), której
        uwzględnienie w płacy minimalnej zakłóciłoby w sposób niekorzystny dla
        pracowników równowagę pomiędzy usługami świadczonymi przez pracownika a
        wynagrodzeniem otrzymywanym w zamian za te usługi – realizowane jest w
        interesie pracodawcy (WSA, sygn. akt SA/Wa 2847/19).
        Tym samym, Spółka była uprawiona do powoływania się na zapisy dyrektyw
        unijnych i wynikające z nich konsekwencje dotyczące charakteryzowania świadczeń
        ponoszonych przez nią na rzecz pracowników, które nie mogą zostać
        zakwalifikowane jako nieodpłatne świadczenia osób fizycznych będących
        pracownikami w rozumieniu ustawy podatkowej. Z wskazanych zatem powyżej
        przyczyn świadczenia na rzecz pracowników delegowanych do pracy w innym
        Państwie Członkowskim nie mogą zostać uznane za jakikolwiek element
        wynagrodzenia tak w rozumieniu przepisów prawa pracy, jak i w konsekwencji
        zapisu wynikającego z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Nie stanowią one
        bowiem nieodpłatnych świadczeń, skoro obciążają w całości pracodawców. (NSA,
        sygn. akt II FSK 243/21);
    2) wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 sierpnia 2023 r. (sygn. akt II FSK 270/21
      oraz II FSK 1246/21):
        (...) zarówno wartość świadczeń rzeczowych pracodawców, jak i dokonywany przez
        nich zwrot ewentualnych wydatków czynionych samodzielnie przez pracowników
        delegowanych z tytułu zatrudnienia w innym Państwie Członkowskim w zakresie
        kosztów podróży, wyżywienia i zakwaterowania nie jest uznawany za część
        wynagrodzenia. Wszelakie wydatki z tego tytułu nie stanowią wobec tego
        przysporzenia pracowników i obciążają w całości pracodawcę delegującego
        pracownika z terytorium jednego państwa członkowskiego UE do innego kraju.
        Dotyczy to pracodawcy w rozumieniu art. 1 ust. 1 Dyrektywy 96/71/WE, czyli
        będącego przedsiębiorcą prowadzącym działalność w Państwie Członkowskim,
        który w ramach świadczenia usług poza jego granicami deleguje pracowników
        zgodnie z ust. 3 na terytorium innego Państwa Członkowskiego (NSA, sygn. akt FSK
        1246/21);
    3) wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2024 r. (sygn. akt II FSK 1332
      /21 i sygn. akt II FSK 434/21).
        Nie można tym samym podzielić wyrażonego w zaskarżonym wyroku zapatrywania
        Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jakoby takie świadczenia
        noclegowe finansowane przez skarżącą dokonywane były w interesie pracowników,
        a nie pracodawcy, ponieważ w ich braku pracownicy musieliby sami pokryć koszty
        zakwaterowania w trakcie wykonywania pracy za granicą. Organizacja wykonywania
        pracy należy do pracodawcy, także w okresie i w warunkach oddelegowania
        pracownika; skoro więc ze względu na oddalenie od miejsca zamieszkania
        pracownika oraz miejsca świadczenia pracy w Polsce właściwe wykonywanie
        obowiązków pracowniczych wymaga zakwaterowania (miejsca wypoczynku po
        pracy) za granicą, to koszty jego zorganizowania obciążają wyłącznie pracodawcę,
        jako że w jego interesie leży należyte wykonywanie pracy przez pracownika
        oddelegowanego.
        Trudno przy tym byłoby przyjąć, że w takim przypadku realizowany jest również,
        nawet w sposób pośredni, interes pracownika przez zapewnienie mu warunków do
        spędzania czasu wolnego po pracy, skoro swoje potrzeby mieszkaniowe pracownik
        zasadniczo zaspokaja w inny sposób, w miejscu swego stałego zamieszkania, a
        konieczność tymczasowego zaspokajania tych potrzeb w miejscu oddelegowania
        wynika wyłącznie z charakteru świadczonej pracy oraz potrzeb pracodawcy,
        wykorzystującego pracowniczą siłę najemną do wykonania własnych zobowiązań

        kontraktowych. Brak zatem przesłanek do twierdzenia, że w takich warunkach
        spełnione zostają wszystkie wymogi dla uznania świadczenia w postaci
        nieodpłatnego zakwaterowania pracownika oddelegowanego do pracy za granicę
        za przychód ze stosunku pracy w postaci innego nieodpłatnego świadczenia, o
        którym stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8.07.2014 r. (sygn. akt K7
        /13), a to ze względu na brak spełnienia warunku, że świadczenie takie winno być
        spełniane w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy. W kontekście
        wiążących Polskę norm dyrektywy 96/71 skutecznego argumentu przeciwnego nie
        może stanowić regulacja zawarta w art. 21 ust. 1 pkt 19 i ust. 14 u.p.d.o.f.,
        określająca zwolnienie z opodatkowania takiego świadczenia do kwoty 500 zł
        miesięcznie, jak i normy wywiedzione z art. 94 K.p. (NSA, sygn. akt II FSK 1332/21).
        Rozważania te doprowadziły do sformułowania przez Naczelny Sąd Administracyjny
        tez, że zapewnienie pracownikom delegowanym usług zakwaterowania i podróży
        leży wyłącznie w interesie pracodawcy delegującego ich z terytorium Polski do
        innego państwa Unii Europejskiej, a nie pracowników delegowanych.
        Skoro regulacje unijne wskazują na to, że nie można w takiej sytuacji wliczać do
        wynagrodzenia kosztów transportu, jak również zakwaterowania, to nie można też
        na gruncie prawa podatkowego przyjmować, że świadczenia te będą stanowiły
        przychód pracownika i powodowały powstanie obowiązków u pracodawcy jako
        płatnika.
        Skoro zatem wydatki na zorganizowanie pobytu za granicą delegowanego
        pracownika czynione są w interesie pracodawcy, nie mogą stanowić majątkowego
        przysporzenia pracownika, zwłaszcza, że nie zarządza on i nie rozporządza tymi
        świadczeniami; nie mogą więc być także traktowane jako nieodpłatne świadczenia
        ze stosunku pracy, stanowiące dla pracowników delegowanych przychód
        podatkowy (NSA, sygn. akt II FSK 434/21);
    4) wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2024 stycznia 2024 r. (sygn. akt
      II FSK 609/21).
        Z wskazanych zatem powyżej przyczyn świadczenia na rzecz pracowników
        delegowanych do pracy w innym Państwie Członkowskim nie mogą zostać uznane
        za jakikolwiek element wynagrodzenia tak w rozumieniu przepisów prawa pracy, jak
        i w konsekwencji zapisu wynikającego z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.
        Nie stanowią one bowiem nieodpłatnych świadczeń, skoro obciążają w całości
        pracodawców. Bez znaczenia dla rekonstrukcji normy prawnej wynikającej z
        przepisów unijnych oraz krajowych unormowań jest także zapis art. 21 ust. 1 pkt 19
        u.p.d.o.f., zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego jest wartość
        świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z
        zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł
        jest wolna od opodatkowania. Niezależnie od tej regulacji, limitującej zwolnienie od
        podatku kosztów zakwaterowania wyłącznie do kwoty 500 zł miesięcznie, przyjąć
        należy, że poniesione przez pracodawcę delegującego pracownika w ramach
        świadczenia usług do innego państwa członkowskiego UE koszty zakwaterowania,
        nie stanowią w ogóle przychodu określanego jako wartość innych nieodpłatnych
        świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. po stronie
        pracownika (NSA, sygn. akt. II FSK 609/21).
    Podobne stanowiska prezentują również Wojewódzkie Sądy Administracyjne w poniższych
    wyrokach:
    5) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 lutego 2024 r. (sygn.
      akt I SA/Gl 1052/23, CBOSA);
    6) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lipca 2024 r. (sygn.
      akt III SA/Wa 1122/24)

    7) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 9 października 2024 r.
      (sygn. akt I SA/Ol 310/24);
    8) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 listopada 2024 r. (sygn.
      akt I SA/Gl 538/24);
    9) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 11 listopada 2024 r.
      (sygn. akt I SA/Wr 534/24);
    10) wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 28 stycznia 2024 r. (sygn.
      akt I SA/Gl 1086/24).
    W przywołanych orzeczeniach sądy administracyjne podkreślają, że choć zgodnie z
    wykładnią przepisów prawa krajowego świadczenia ponoszone przez pracodawcę na
    zapewnienie pracownikom delegowanym bezpłatnego zakwaterowania lub refundację
    kosztów jego zakwaterowania – pomimo braku ustawowego obowiązku w tym zakresie –
    mogą stanowić dla tych pracowników przychód z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu
    art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 2 u.p.d.o.f., to jednak konieczne jest uwzględnienie
    specyfiki zatrudnienia pracowników oddelegowanych do pracy w innych państwach Unii
    Europejskiej.
    Sądy dostrzegają, iż wykonywanie obowiązków służbowych w ramach delegowania wiąże
    się z koniecznością czasowego pobytu poza miejscem stałego zamieszkania pracownika,
    co wynika wyłącznie z potrzeby realizacji zobowiązań pracodawcy, a nie z osobistych
    decyzji pracownika.
    W konsekwencji, wydatki ponoszone przez pracodawcę w tym zakresie nie mogą być
    automatycznie kwalifikowane jako przysporzenie majątkowe pracownika. Nie może tym
    samym ostać się stanowisko, jakoby tego typu świadczenia zakwaterowania i pokrycie
    kosztów transportu finansowane przez pracodawcę dokonywane były w interesie
    Wnioskodawczyni-pracownika, a nie pracodawcy, ponieważ w ich braku Wnioskodawca-
    pracownik musiałby sami pokryć koszty zakwaterowania w trakcie wykonywania pracy za
    granicą.
    Organizacja wykonywania pracy należy do pracodawcy, także w okresie i w warunkach
    oddelegowania pracownika. Skoro więc ze względu na oddalenie od miejsca zamieszkania
    pracownika właściwe wykonywanie obowiązków pracowniczych wymaga zakwaterowania
    za granicą, to koszty jego zorganizowania obciążają wyłącznie pracodawcę, jako że w jego
    interesie leży należyte wykonywanie pracy przez pracownika oddelegowanego.
    Ponadto, wszystkie powyższe orzeczenia podzielają pogląd ugruntowany w najnowszym
    orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym konieczne jest
    uwzględnienie unijnego aspektu sprawy w zakresie dotyczącym pracowników
    delegowanych.
    Wnioskodawczyni pragnie również podkreślić, iż zgodnie z art. 288 Traktatu o
    Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 8642, ze zm., dalej: „TFUE”),
    dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu
    do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę
    wyboru formy i środków. Dyrektywy są więc jednym ze źródeł prawa unijnego. Są aktem
    prawnym pochodnym w stosunku do prawa pierwotnego, które stanowią regulacje
    traktatowe, jak i tzw. zasady ogólne prawa. Normy dyrektyw wymagają wprowadzenia
    (implementowania, transpozycji) do prawa krajowego zagadnień będących przedmiotem
    dyrektywy w wyznaczonych terminach.
    Dyrektywy, jako akty prawne kierowane do Państw Członkowskich, co do zasady nie mogą
    ze swej istoty być natomiast bezpośrednim źródłem uprawnień lub obowiązków jednostki.
    Wyróżnia się dwie kategorie relacji wynikających z dyrektyw, które mogą dotyczyć
    płaszczyzny horyzontalnej (pomiędzy podmiotami równorzędnymi – najczęściej dotyczą
    obrotu cywilnoprawnego), jak i relacji wertykalnych (czyli takie, w których uczestniczy
    podmiot będący emanacją państwa).

    W sytuacji, kiedy Państwo Członkowskie dokona implementacji postanowień dyrektywy
    poprzez wydanie stosownego aktu prawnego, prawa i obowiązki jednostek będą wynikać z
    norm prawa krajowego.
    Jednakże, jako wyjątek od wskazanej wyżej zasady, w przypadku braku implementacji
    norm dyrektywy do porządku prawnego danego państwa jednostki mogą w stosunkach
    wertykalnych (tj. w relacjach jednostka - państwo), powołać się przed organami i sądami
    państw członkowskich na dyrektywy, jako źródło swoich praw, w sytuacji, gdy dyrektywy te
    uzyskają status bezpośrednio skutecznych.
    Warunki, w jakich można dopuścić bezpośredni skutek dyrektyw, sprecyzowało
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE. Aby uznać uregulowania dyrektyw za
    bezpośrednio skuteczne w relacjach wertykalnych, przepisy danej dyrektywy muszą być w
    swej treści jasne, precyzyjne i bezwarunkowe, z jej norm wynikać winny prawa jednostki
    wobec państwa (obowiązki państwa), ponadto upłynął już termin implementacji, albo
    implementacja jest nieprawidłowa.
    Jasna i precyzyjna w swym brzmieniu treść postanowień dyrektywy oznacza także
    sytuacje, w których treść ta umożliwia jednoznaczną wykładnię analizowanego przepisu
    por. np. wyroki TSUE w sprawach o sygn.: C-8/81, C-62/00, C-62/93, C-103/88, C-194/94, 9
    /70,34/73). W tym zakresie należy uznać, że przepisy Dyrektywy, zgodnie z tym co
    Wnioskodawczyni przedstawiła powyżej, są jasne i precyzyjne, a termin implementacji (16
    grudnia 2001 r. ) już upłynął.
    Skutecznego argumentu przeciwnego nie mogą w żadnym wypadku stanowić regulacje
    zawarte w art. 21 ust. 1 pkt 19 i ust. 14 u.p.d.o.f., określające zwolnienie z opodatkowania
    wartości świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania
    pracowników do kwoty 500 zł miesięcznie, jak i normy wywiedzione z art. 94 Kodeks Pracy.
    Niezależnie bowiem od tego, że zapewniana przez pracodawcę kwatera niewątpliwie nie
    jest miejscem, w którym pracę jeszcze się świadczy, niemniej korzystanie z tej kwatery
    przez pracownika wynika ze sposobu zorganizowania pracy przez pracodawcę, w tym z
    wymagania świadczenia jej za granicą, z dala od miejsca zamieszkania pracownika.
    Mając na uwadze powyższe, w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie
    indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zdaniem Wnioskodawczyni,
    wartość zakwaterowania oraz kosztów transportu, których koszty ponosi pracodawca –
    Spółka i które nieodpłatnie udostępnia Wnioskodawczyni (lub zwraca koszt – w przypadku
    transportu) na czas Jej oddelegowania do wykonywania obowiązków służbowych za
    granicą, nie stanowi dla Wnioskodawczyni przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art.
    12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ani przychodu, ani
    przychodu z nieopłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, na pracodawcy – Spółce – jako płatniku podatku dochodowego od osób
    fizycznych – nie ciąży obowiązek ustalania, pobierania i odprowadzania zaliczek na
    podatek dochodowy od wartości wskazanych świadczeń, a Wnioskodawczyni nie jest
    zobowiązana do zadeklarowania wartości tych świadczeń jako przychodu ze stosunku
    pracy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    „Przychód” w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Na podstawie art. 11 ust. 2 przywołanej ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Ponadto, z treści art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy wynika, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Ogólna definicja przychodów, zawarta w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z uwagi na
    uznawanie za przychody każdej formy przysporzenia majątkowego, zarówno formy
    pieniężnej, jak i niepieniężnej (w tym nieodpłatnych świadczeń otrzymanych przez
    podatnika), stwierdzenia wymaga, że dla celów podatkowych pod pojęciem nieodpłatnego

    świadczenia, ukształtowanym w orzecznictwie sądowym, rozumie się te wszystkie
    zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest przysporzenie w majątku
    podatnika mające konkretny wymiar finansowy, niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu. Zatem, do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana
    osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Źródła przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Przychody uzyskane przez pracownika
    Według art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,
    będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pojęcie nieodpłatnych świadczeń w świetle Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz
    Wyroku Trybunału Konstytucyjnego
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak
    wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o
    przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, iż na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy,
    mogą być uznane takie świadczenia, które:
    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w przypadku
    braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W
    konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie
    tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy
    nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem
    wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być
    objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy
    otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy,
    na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza
    realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w
    zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem

    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Powyższe prowadzi do wniosku, że – w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom
    całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi
    między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element
    wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez
    odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu
    odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda
    sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących
    wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy
    oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów
    prawa pracy.
    W tym miejscu warto przytoczyć chociażby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    19 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3365/17, w którym wskazano:
      (...) w uzasadnieniu wyroku (pkt 3.4.3.) Trybunał stwierdził, że „sytuacja jest zupełnie
      oczywista w razie wskazania w umowie o pracę określonych świadczeń, które
      pracodawca będzie wypełniał na rzecz pracownika (mieszkanie służbowe, bilet
      miesięczny, pakiet ubezpieczenia zdrowotnego, dowóz do pracy itp.). Akceptując
      warunki umowy pracownik wyraża zgodę na przyjęcie tych świadczeń, w istocie
      traktując je jako – stanowiący część dochodu – element wynagrodzenia za pracę.
      Zdaniem Trybunału, kwalifikacja prawnopodatkowa tego rodzaju świadczeń nie
      powinna ulec zmianie, jeśli zostaną one zaproponowane w trakcie trwania stosunku
      służbowego czy stosunku pracy, zawsze jednak po uzyskaniu zgody pracownika.
      Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
      świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest
      celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze
      strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie
      świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Pogląd ten nie jest odosobniony, gdyż zarysowany problem był wielokrotnie przedmiotem
    analizy i oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. wyrok z 29 listopada 2018 r. sygn.
    akt II FSK 799/18, wyrok z 6 marca 2020 r. sygn. akt II FSK 800/18, wyrok z 5 lutego 2020 r.
    sygn. akt II FSK 677/18.
    Zauważyć należy, że instytucja delegowania ma swoje podstawy w unijnych regulacjach
    dotyczących swobody świadczenia usług. Przedsiębiorstwa świadczące usługi na
    terytorium innego państwa członkowskiego mają w określonych okolicznościach
    możliwość korzystania z własnego personelu.
    Kwestia ta została uregulowana w Dyrektywie 96/71/WE dotyczącej delegowania
    pracowników w ramach swobody świadczenia usług. Jednakże, jak wskazano w
    prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 11 lipca
    2024 r. sygn. akt I SA/Rz 292/24:
      (...) Dyrektywa 96/71/WE dotycząca delegowania pracowników w ramach
      świadczenia usług (Dz.U.UE.L.1997.18.1 ) i Dyrektywa 2014/67/UE w sprawie
      egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach
      świadczenia usług (Dz.U.UE.L.2014.159.11) nie są przepisami prawa podatkowego i
      mogą mieć jedynie pomocnicze znaczenie dla oceny wykładni i stosowania
      przepisów prawa podatkowego.

      Po drugie należy wskazać, że tego typu akty prawne jak dyrektywa nie mają
      bezpośredniego zastosowania w obrocie prawnym na terytorium kraju. Są
      skierowane do Państw Członkowskich Unii Europejskich i stanowią zobowiązanie do
      implementacji norm wskazanych w dyrektywie do krajowego porządku prawnego.
      Zgodnie z art. 288 TFUE dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego
      jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia
      jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. (...)
      Przepis art. 4 Dyrektywy 2014/67/UE zawiera zasady stwierdzenia rzeczywistego
      delegowania i zapobieganie nadużyciom i obchodzeniu przepisów, zaś jego ust. 3 lit.
      f jako jeden z elementów faktycznych cechujących pracę delegowaną w rozumieniu
      dyrektywy i sytuację danego pracownika wskazuje fakt, że pracodawca delegujący
      pracownika zapewnia mu transport, zakwaterowanie z wyżywieniem lub samo
      zakwaterowanie lub zapewnia zwrot odnośnych kosztów, a jeżeli tak - w jaki sposób
      jest to zapewniane lub jaka jest metoda stosowana przy zwrocie kosztów. Przepis
      ten nie nakłada zatem na pracodawcę obowiązku zapewnienia pracownikowi
      zakwaterowania w przypadku oddelegowania do wykonywania czynności
      służbowych poza miejscem zamieszkania, ale wskazuje, że jeżeli taki fakt miał
      miejsce to praca wykonywana przez pracownika ma charakter pracy oddelegowanej.
      Przepis art. 5 dotyczy obowiązków informacyjnych i nie ma znaczenia dla
      rozstrzygnięcia sprawy.
      Żaden z tych przepisów nie daje pracownikowi uprawnienia do otrzymywania
      płatności za zakwaterowanie, jak także nie dotyczy zwolnienia tego typu
      wynagrodzenia z podatku dochodowego od osób fizycznych. Obywatel nie może się
      zatem powoływać na tego typu regulacje jako podstawę swoich praw dochodzonych
      w postępowaniu przed sądem.
      (...) art. 3 ust. 1 lit. i Dyrektywy 96/71 WE (...) nie przyznaje pracownikowi prawa do
      zwrotu wydatków na zakwaterowanie, a jedynie zobowiązuje Państwa członkowskie
      do tego, aby państwo na terenie którego praca oddelegowana jest wykonywana
      zapewniło wszystkim pracownikom równe traktowanie w zakresie zwrotu tego
      rodzaju świadczenia. Jest to więc nie tyle przepis nadający pracownikom określone
      uprawnienia, ale przepis przewidujący jednolite uprawnienia dla wszystkich
      pracowników podejmujących pracę w danym państwie członkowskim.
    Oddelegowanie pracownika na gruncie Kodeksu pracy
    Co również istotne, całokształt przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.) wskazuje, że oddelegowanie polega na czasowej
    zmianie miejsca wykonywania pracy przez pracownika poprzez wypowiedzenie
    dotychczasowych warunków umowy o pracę i wskazanie nowego miejsca wykonywania
    pracy.
    Podkreślić należy, że w przypadku oddelegowania powszechnie obowiązujące przepisy
    prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku zrekompensowania pracownikowi
                                                  5wydatków, tak jak ma to miejsce w przypadku podróży służbowej zgodnie z art. 77
    ustawy Kodeks pracy.
    Nie sposób przyjąć, że zapewnienie zakwaterowania to przede wszystkim element
    organizacyjny stanowiska wykonywania pracy przez oddelegowanego pracownika.
    Udostępniona kwatera nie jest „narzędziem” pracy, którego koszty obciążałyby
    pracodawcę, ale służy realizacji pozapracowniczych potrzeb życiowych (socjalnych). O ile
    bowiem pracodawca jest organizatorem pracy i ma zapewnić warunki techniczno-
    organizacyjne wykonywania pracy, to obowiązek ten nie rozciąga się na zapewnienie
    pracownikowi noclegu w miejscowości, w której zgodził się on wykonywać pracę.
    Ocena Pani sytuacji

    W sytuacji, gdy pracodawca – mimo braku ciążącego na nim obowiązku nałożonego
    przepisami powszechnie obowiązującego prawa, w tym prawa pracy – zwróci Pani koszty
    transportu i sfinansuje na Pani rzecz zakwaterowanie, w nowym miejscu wykonywania
    pracy, które Pani zaakceptowała podpisując aneks do umowy o pracę, to przy
    uwzględnieniu przytoczonych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdzić należy, że wartość tych
    świadczeń stanowi dla Pani przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegający opodatkowaniu
    tym podatkiem.
    Świadczenia w postaci bezpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów powrotu do domu
    następuje za Pani zgodą oraz przynosi Pani wymierną korzyść majątkową. Tym samym,
    spełniony jest warunek dobrowolności świadczenia oraz jego udzielenia w interesie
    pracownika. Jednocześnie ww. korzyść jest przypisana indywidualnie do pracownika.
    Pracodawca deleguje swoich pracowników do pracy w Rumunii, i tym konkretnym
    pracownikom udostępnia miejsce zakwaterowania oraz możliwość powrotu/transportu.
    Spółka posiada informacje dotyczące zarówno pracowników korzystających ze świadczeń,
    okresu korzystania, jak i cen poszczególnych świadczeń. W oparciu o te dane pracodawca
    ustala przychód przypadający na konkretnego pracownika.
    Oznacza to, że pracodawca postąpił prawidłowo wykazując w wystawionej dla Pani
    informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na
    podatek dochodowy PIT- 11 zwrot kosztów powrotu do domu i wartość nieodpłatnego
    świadczenia w postaci bezpłatnego zakwaterowania, przy uwzględnieniu zwolnienia
    przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
      Wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych przez
      pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 – do
      wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.
    Tym samym, Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani
    wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, bądź we własnym
    stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1
    Ordynacji podatkowej, rozpatrzone.
    Przeanalizowałem powołane przez Panią we wniosku orzeczenia sądów
    administracyjnych. Niemniej wyjaśniam, że dotyczą one innych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych niż przedstawiony we wniosku.
    Zaznaczam jednocześnie, że ta interpretacja dotyczy wyłącznie Pani sytuacji
    podatkowoprawnej i nie wywiera skutków prawnych dla Pani pracodawcy – Spółki, czy
    innych delegowanych pracowników.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.