Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.459.2021.2.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-09-14
Teza: nieuznanie Wn za podatnika z tytułu sprzedaży działki niezabudowanej oraz opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaż działki
Słowa kluczowe: grunty; grunty-podział gruntu; pełnomocnictwo; umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 28 czerwca 2021 r. (data wpływu 6 lipca 2021 r.), uzupełnionym pismem z 30 sierpnia 2021 r. (data wpływu 2 września 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie Organu z 24 sierpnia 2021 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.459.2021.1.KF (doręczone Stronie 27 sierpnia 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

· nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT – **jest nieprawidłowe,**

· opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki nr 1 - **jest prawidłowe.**

**UZASADNIENIE**

W dniu 6 lipca 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełniony pismem z 30 sierpnia 2021 r. (data wpływu 2 września 2021 r.) w odpowiedzi na wezwanie Organu z 24 sierpnia 2021 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.459.2021.1.KF (doręczone Stronie 27 sierpnia 2021 r.), dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT oraz opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki nr 1.

**We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:**

Wnioskodawca zamierza w 2021 roku sprzedać niezabudowaną działkę budowlaną nr 1 (księga wieczysta (…)). Wnioskodawca nie zajmuję się zawodowo sprzedażą nieruchomości. Wnioskodawca od kilkudziesięciu lat prowadzi gospodarstwo rolne, z tego tytułu od 2014 roku jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca nie prowadzi innej działalności gospodarczej.

Przedmiotową działkę, Wnioskodawca nabył na podstawie umowy przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego w dniu 1 grudnia 1979 roku. Od dnia nabycia działka była uprawiana oraz wykorzystywana wyłącznie w jego gospodarstwie posiadając status gruntu rolnego. Podczas nabycia grunt nie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, oraz Wnioskodawca nie miał prawa do odliczenia podatku VAT. Wnioskodawca wykorzystywał działkę jedynie jako pole uprawne w swoim gospodarstwie, zatem do dnia przejścia gospodarstwa na podatek VAT była wykorzystywana do działalności zwolnionej od podatku, od daty rejestracji w VAT do celów opodatkowanych związanych z produkcją rolną.

W roku 2018 Wnioskodawca postanowił podzielić działkę i sprzedać jej część na potrzeby powstającego marketu. Podziału działki dokonał na własną rękę. Obecnie działka jest podzielona i zmieniła swoje przeznaczenie na grunt budowlany. Działka nigdy nie była wynajmowana ani dzierżawiona. Wnioskodawca nie występował o wydanie zgody na wybudowanie przyłączy mediów. Dla działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi (…)i jest położona na terenie o przeznaczeniu - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z prowadzeniem usług nieuciążliwych, drogi publiczne oraz zieleń urządzona.

Wnioskodawca podpisał z przyszłym Kupującym umowę przedwstępną sprzedaży (Rep. (…) Notariusz (…) w (…)), zgodnie z którą zobowiązał się sprzedać nieruchomość po spełnieniu przez Kupującego określonych warunków m.in. uzyskania prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydania decyzji o podziale, zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. działki. Dodatkowo w powyższym akcie Wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa Kupującemu do występowania przed wszystkimi organami administracji publicznej oraz podejmowania wszelkich działań niezbędnych do uzyskania decyzji i pozwoleń. Wnioskodawca samodzielnie nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz zmiany planu miejscowego. Przyszły Kupujący wystąpił o zmianę planu miejscowego, który umożliwi wybudowanie obiektu handlowo-usługowego o powierzchni nie mniejszej niż 600 m2.

Wnioskodawca nie podejmował i nie będzie podejmował żadnych działań wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości ww. działki (z wyjątkiem kosztów związanych z podziałem). Wnioskodawca nie podejmował, ani nie będzie podejmował aktywnych działań marketingowych wykraczający poza zwykłe formy ogłoszenia w celu sprzedaży ww. działki (Kupujący sam zgłosił się do Wnioskodawcy pomimo braku jakiejkolwiek reklamy). Wnioskodawca posiada inne działki, jednak ani w przeszłości nie dokonywał ich sprzedaży, ani nie planuje ich sprzedać w przyszłości.

Wnioskodawca w uzupełnieniu do wniosku wskazał, że nie występował we własnym zakresie o miejscowy plan zagospodarowania terenu.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania** **(ostateczne sformułowane w piśmie z 30 sierpnia 2021 r.):**

Czy w związku ze sprzedażą niezabudowanego gruntu przedstawionego we wniosku, Wnioskodawca będzie występował w charakterze podatnika VAT? Jeśli tak, to czy czynność sprzedaży nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?

**Zdaniem Wnioskodawcy:**

W tej transakcji Wnioskodawca nie będzie występował w charakterze podatnika w myśl ustawy o VAT (art. 15 ustawy o VAT), a co za tym idzie, czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy, grunt ten został nabyty do Jego majątku osobistego i przez kilkadziesiąt lat był wykorzystywany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem jako pole uprawne. Pomimo, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT w swoim gospodarstwie, fakt ten nie przesądza o konieczności opodatkowania transakcji sprzedaży majątku osobistego.

Nie można też uznać, że czynności wykonane przez Wnioskodawcę prowadzące do wydzielenia działek spowodowały, że transakcja sprzedaży będzie miała charakter działalności gospodarczej.

W przypadku uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w zakresie sprzedaży nieruchomości, Wnioskodawca uważa, że czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w wysokości 23% z uwagi na przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, w związku z którym zwalnia się od podatku dostawę gruntów niezabudowanych innych niż budowlane.

Na potwierdzenie tezy Wnioskodawcy można przytoczyć wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 lipca 2020 r. (sygn. akt I SA/Bd 90/20).

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT oraz prawidłowe w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki nr 1.**

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający objąć pojęciem „podatnik” wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z dnia 15 września 2011 r., w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. TSUE orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1, akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W tym miejscu należy wskazać, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy. Zatem zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca nie zajmuje się zawodowo sprzedażą nieruchomości. Wnioskodawca od kilkudziesięciu lat prowadzi gospodarstwo rolne, z tego tytułu od 2014 roku jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca nie prowadzi innej działalności gospodarczej. Wnioskodawca zamierza w 2021 roku sprzedać niezabudowaną działkę budowlaną nr 1. Przedmiotową działkę Wnioskodawca nabył na podstawie umowy przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego w dniu 1 grudnia 1979 roku. Od dnia nabycia działka była uprawiana oraz wykorzystywana wyłącznie w jego gospodarstwie posiadając status gruntu rolnego. Podczas nabycia grunt nie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, oraz Wnioskodawca nie miał prawa do odliczenia podatku VAT. Wnioskodawca wykorzystywał działkę jedynie jako pole uprawne w swoim gospodarstwie, zatem do dnia przejścia gospodarstwa na podatek VAT była wykorzystywana do działalności zwolnionej od podatku, od daty rejestracji w VAT do celów opodatkowanych związanych z produkcją rolną. W roku 2018 Wnioskodawca postanowił podzielić działkę i sprzedać jej część na potrzeby powstającego marketu. Podziału działki dokonał na własną rękę. Obecnie działka jest podzielona i zmieniła swoje przeznaczenie na grunt budowlany. Działka nigdy nie była wynajmowana ani dzierżawiona. Wnioskodawca nie występował o wydanie zgody na wybudowanie przyłączy mediów. Dla działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi (…) i jest położona na terenie o przeznaczeniu - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z prowadzeniem usług nieuciążliwych, drogi publiczne oraz zieleń urządzona. Wnioskodawca nie występował we własnym zakresie o miejscowy plan zagospodarowania terenu. Wnioskodawca podpisał z przyszłym Kupującym umowę przedwstępną sprzedaży, zgodnie z którą zobowiązał się sprzedać nieruchomość po spełnieniu przez Kupującego określonych warunków m.in. uzyskania prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydania decyzji o podziale, zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. działki. Dodatkowo w powyższym akcie Wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa Kupującemu do występowania przed wszystkimi organami administracji publicznej oraz podejmowania wszelkich działań niezbędnych do uzyskania decyzji i pozwoleń. Wnioskodawca samodzielnie nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz zmiany planu miejscowego. Przyszły Kupujący wystąpił o zmianę planu miejscowego, który umożliwi wybudowanie obiektu handlowo-usługowego o powierzchni nie mniejszej niż 600 m2. Wnioskodawca nie podejmował i nie będzie podejmował żadnych działań wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartość ww. działki (z wyjątkiem kosztów związanych z podziałem). Wnioskodawca nie podejmował ani nie będzie podejmował aktywnych działań marketingowych wykraczający poza zwykłe formy ogłoszenia w celu sprzedaży ww. działki (Kupujący sam zgłosił się do Wnioskodawcy pomimo braku jakiejkolwiek reklamy). Wnioskodawca posiada inne działki, jednak ani w przeszłości nie dokonywał ich sprzedaży, ani nie planuje ich sprzedać w przyszłości.

Wątpliwości Wnioskodawcy w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy w związku ze sprzedażą niezabudowanego gruntu Wnioskodawca będzie uznany za podatnika podatku VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy, w tej transakcji nie będzie On występował w charakterze podatnika w myśl ustawy o VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma fakt, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży działki nr 1 podjął lub też podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Dopiero w sytuacji, gdy Wnioskodawca w związku z dokonywaną sprzedażą będzie działał w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy można zastosować przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się do treści przepisów ustawy - w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykluczone są z grona podatników VAT.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca będzie podejmował działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna brać pod uwagę całokształt tych działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne i z tego tytułu jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Od dnia nabycia działka nr 1 była wykorzystywana wyłącznie w Jego gospodarstwie jako grunt rolny.

Z informacji przedstawionych we wniosku jednoznacznie wynika, że Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne, z tytułu którego jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Ponadto, Wnioskodawca wykorzystywał działkę jako pole uprawne w swoim gospodarstwie, a zatem działka była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, którą – w rozumieniu ustawy – jest również działalność rolnicza.

Z wniosku wynika również, że Wnioskodawca podpisał z Kupującym umowę przedwstępną, zgodnie z którą zobowiązał się sprzedać nieruchomość po spełnieniu przez Kupującego określonych warunków m.in. uzyskania prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydania decyzji o podziale, zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. działki. W ramach umowy przedwstępnej Wnioskodawca udzielił Kupującemu pełnomocnictwa, do występowania przed wszystkimi organami administracji publicznej oraz podejmowania wszelkich działań niezbędnych do uzyskania decyzji i pozwoleń.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na kwestię udzielenia pełnomocnictw, która uregulowana jest w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo, ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).

Zgodnie z art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, o czym stanowi § 2 powyższego artykułu.

W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego, umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).

Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności.

Zgodnie z art. 99 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. W myśl § 2 powołanego artykułu, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.

Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi.

Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy.

Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.

Wobec tego działania w postaci uzyskania wszelkich decyzji, zaświadczeń, zgód, warunków technicznych, a także zawarcie określonych umów, pomimo że nie będą podejmowane bezpośrednio przez Wnioskodawcę, ale przez osoby trzecie (pełnomocnika) nie oznacza, że pozostają bez wpływu na sytuację prawną Wnioskodawcy. Po udzieleniu pełnomocnictwa, czynności wykonane przez osoby trzecie wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Wnioskodawcy (mocodawcy). Zatem osoby trzecie dokonując ww. działań uatrakcyjnią przedmiotową nieruchomość, będącą nadal własnością Wnioskodawcy. Działania te dokonywane za pełną zgodą Wnioskodawcy, wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i wzrost jej wartości. Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej, nieruchomość będzie własnością Wnioskodawcy i będzie podlegała wielu czynnościom. Wszystkie te czynności z punktu widzenia podatku VAT, zostaną „wykonane” w sferze prawnopodatkowej Strony.

Ponadto, jak wskazał Wnioskodawca, w 2018 r. postanowił On podzielić działkę i sprzedać jej część na potrzeby powstającego marketu. Podziału działki dokonał na własną rękę.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz przywołane orzeczenie TSUE C-291/92 należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie wykazał zamiaru wykorzystywania Nieruchomości wyłącznie do celów osobistych. Podejmowane przez Wnioskodawcę działania oraz dokonane czynności wykluczają sprzedaż przedmiotowej działki w ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawcy. Działka nr 1 była przez Wnioskodawcę wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, którą jak już wcześniej wspomniano, w rozumieniu ustawy o VAT jest również działalność rolnicza. Ponadto, Wnioskodawca podpisał z Kupującym umowę przedwstępną, w której ustalono, że do sprzedaży działki dojdzie po spełnieniu przez Kupującego określonych warunków, m.in. uzyskania prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydania decyzji o podziale, zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. działki. Dodatkowo w powyższym akcie Wnioskodawca udzielił pełnomocnictwa Kupującemu do występowania przed wszystkimi organami administracji publicznej oraz podejmowania wszelkich działań niezbędnych do uzyskania decyzji i pozwoleń. Powyższe oznacza, że dostawa ww. działki nie nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawcy, lecz stanowi zbycie dokonane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (działalności rolniczej), zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy.

Z uwagi na powyższe okoliczności, działania mające na celu m.in. uzyskanie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanie decyzji o podziale, zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr 1, nie były podejmowane bezpośrednio przez Sprzedającego, ale przez osoby trzecie (tut. Kupujący) nie oznacza, że pozostają bez wpływu na sytuację prawną Sprzedającego. Po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez Kupującego wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Sprzedającego (mocodawcy). Z kolei Kupujący dokonując ww. działań uatrakcyjni przedmiotową Nieruchomość będącą nadal własnością Sprzedającego. Działania te dokonywane za pełną zgodą Sprzedającego, przejawiającą się udzieleniem pełnomocnictwa, wpłynęły na usprawnienie procesu inwestycyjnego Kupującego co niewątpliwie uatrakcyjnia sprzedawaną działkę. Podejmowane przez Sprzedającego działania za pośrednictwem pełnomocnika wpłynęły bezpośrednio na Kupującego poprzez ułatwienie i przyspieszenie realizacji inwestycji na gruncie, a tym samym wpłynęły na ostateczną decyzję co do nabycia Nieruchomości.

Zatem Sprzedaż działki nr 1, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, będzie dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT należało uznać za **nieprawidłowe.**

Wątpliwości Wnioskodawcy w następnej kolejności dotyczą opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działki niezabudowanej nr 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

W pierwszej kolejności należy dokonać oceny czy sprzedaż ww. działki nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.

Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z przytoczonych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

Z wniosku wynika, że dla niezabudowanej działki nr 1 obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z prowadzeniem usług nieuciążliwych, drogi publicznej oraz zieleni urządzonej. Przyszły Kupujący wystąpił o zmianę planu miejscowego, który umożliwi wybudowanie obiektu handlowo-usługowego.

W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że działka nr 1 w momencie zbycia będzie spełniać definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, bowiem zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka ta będzie sklasyfikowana jako teren budowlany.

Zatem należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub ustawy, co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.

Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić, że Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki nr 1, lub że takie prawo Wnioskodawcy nie przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem (nieruchomość została nabyta na podstawie umowy przekazania własności, podczas nabycia grunt nie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT).

Zatem dostawa działki nr 1 nie będzie korzystała także ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, że nie został spełniony co najmniej jeden z warunków, o których mowa w tym przepisie.

W związku z tym, że sprzedaż przedmiotowej działki będzie dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to Wnioskodawca będzie zobowiązany opodatkować podatkiem VAT jej sprzedaż z zastosowaniem właściwej stawki podatku.

W związku z tym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za **prawidłowe.**

Ponadto Organ wskazuje, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub świadczenia usług od dnia 1 lipca 2020 r. może być określona w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy.

Zaznaczenia wymaga, że Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.