Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.308.2025.2.MSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-07
Teza: Brak prawa do odzyskania podatku VAT w związku z realizacja
projektu.
Słowa kluczowe: drogi-drogi gminne
drogi-drogi publiczne
odliczenia-brak prawa do odliczenia
projekt-projekt pomocowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku możliwości odzyskania podatku naliczonego w związku
    z realizacją inwestycji pn. „...” w całości lub w części, zarówno w trakcie realizacji inwestycji,
    jak i po jej zakończeniu.
    Uzupełnili go Państwo - pismem z 29 kwietnia 2025 r. (data wpływu 29 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie przedstawiony w uzupełnieniu wniosku)
    Gmina jako JST złożyła wniosek o przyznanie pomocy ze środków Unii Europejskiej w
    ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, Działanie: Podstawowe
    usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich, Poddziałanie: Wsparcie inwestycji związanych
    z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w
    tym inwestycje w energię odnawialną i w oszczędzanie energii, typ operacji: Budowa lub
    modernizacja dróg lokalnych.
    Wniosek dotyczy projektu pn. „...”.
    Załącznikiem, który wymagany jest w przypadku otrzymania dofinansowania jest
    interpretacja indywidualna dotycząca podatku od towarów i usług. Ponieważ Gmina jako
    Wnioskodawca zaliczyła koszty podatku VAT realizowanej inwestycji do kosztów
    kwalifikowalnych projektu i tym samym planuje otrzymać do nich dofinansowanie, musi
    wskazać, że podatek VAT nie będzie mógł być przez Wnioskodawcę odzyskany w całości
    lub w części zarówno podczas realizowania inwestycji, po jej zakończeniu, ani w okresie
    trwałości projektu. Tylko w takiej sytuacji może zaliczyć podatek VAT poniesiony na
    realizację inwestycji jako wydatek kwalifikowalny projektu.
    Przedmiotem projektu jest przebudowa drogi gminnej publicznej nr .. na odcinku ....
    Opracowanie obejmuje wykonanie przebudowy nawierzchni jezdni na długości ...
    Istniejąca droga stanowi dojazd do obiektów użyteczności publicznej, a także do
    budynków mieszkalnych.
    Realizacja inwestycji nie zmieni jej funkcji, natomiast spowoduje przede wszystkim
    poprawę bezpieczeństwa, zwiększy komfort jazdy, zmniejszy hałas komunikacyjny,
    poprawi bezpieczeństwo użytkowników na drodze.
    Planowane przedsięwzięcie usytuowane będzie na działkach, których własnością jest
    Gmina. Gmina jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Faktury dokumentujące wydatki w związku z planowaną inwestycją będą wystawiane na
    Gminę.
    Przebudowywana droga będzie ogólnodostępna.

## Pytanie

Czy w odniesieniu do planowanej inwestycji Gmina będzie miała możliwość odzyskania
    naliczonego podatku VAT w całości lub w części zarówno w trakcie realizowania inwestycji
    jak i po jej zakończeniu?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieni wniosku)
    W związku z planowaną inwestycją nie będzie możliwości odzyskania naliczonego podatku
    VAT w całości ani w części, zarówno w trakcie ponoszenia kosztów na inwestycję jak i po
    jej zakończeniu, ponieważ inwestycja jest z zakresu zadań własnych Gminy ustalonych
    przepisami krajowymi oraz Gmina nie będzie prowadziła sprzedaży opodatkowanej
    podatkiem VAT z wykorzystaniem inwestycji.

    Gmina nie będzie mogła więc odzyskać w całości ani w części podatku VAT poniesionego
    na realizowaną inwestycję zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług.
    W związku z realizacją projektu, nabyte towary i usługi będą wykorzystywane do czynności
    niepodlegających podatkowi VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Z art. 87 ust. 1 ustawy wynika, że:
      W przypadku, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz

      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych regulacji wynika, że organy władzy publicznej są wyłączone z kręgu
    podatników podatku od towarów i usług wyłącznie przy wykonywaniu czynności
    nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie
    podmiotowo-przedmiotowe. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i
    usług w przypadku wykonywania czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi więc charakter wykonywanych czynności:
    czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów
    za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w
    zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie
    realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane
    przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np.

    czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, umów
    prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    W świetle powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że zakres aktywności
    podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy interpretować w
    perspektywie ogólnej zasady, tj. że realizacja zadań własnych ma służyć zaspokajaniu
    zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że każde
    działanie podejmowane przez jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i
    finansowane z budżetu jednostek, a dotyczące mienia gminy należy uznać za działanie
    publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane
    przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne.
    Zatem czynności wynikające z zadań własnych, z tytułu których gmina nie uzyskuje
    wpływów, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one bowiem
    realizowane przez gminę poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, a gmina realizując te czynności nie występuje w charakterze podatnika
    podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy przytoczyć przepis art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach
    publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.), zgodnie z którym:
      Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z
      kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z
      ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach
      szczególnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych:
      Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
      1) drogi krajowe;
      2) drogi wojewódzkie;
      3) drogi powiatowe;
      4) drogi gminne.
    Według art. 2a ust. 2 ww. ustawy:
      Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu
      województwa, powiatu lub gminy.
    Stosownie do unormowań zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych
      kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z
      wyłączeniem dróg wewnętrznych.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po
      zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 cyt. ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Jak wynika z art. 19 ust. 2 ww. ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich - zarząd województwa;
      3) powiatowych - zarząd powiatu;
      4) gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).

    Zgodnie z art. 20 pkt 3 i 11 ww. ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności pełnienie funkcji inwestora, wykonywanie
      robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających.
    Jak wynika z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga.
    Działania zarządców dróg mieszczą się w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez te jednostki władztwa
    publicznoprawnego.
    Jak już wskazano wcześniej, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika
    organów władzy publicznej w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
    przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności
    wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Mając na uwadze powyższe uregulowania, należy stwierdzić, że w przypadku
    udostępniania dróg publicznych ogółowi użytkowników, gmina nie użytkuje ich do
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i tym samym w powyższym
    zakresie gmina nie działa jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W
    konsekwencji, powyższa czynność jest wyłączona z systemu podatku VAT i z tego względu
    stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W omawianych okolicznościach sprawy nie wystąpi więc związek przyczynowo-skutkowy,
    który decydowałby o prawie do odliczenia podatku związanego z Państwa wydatkami.
    Będziecie Państwo ponosili bowiem wydatki związane z przebudową drogi gminnej, która
    będzie służyła realizacji zadań publicznych.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach
    określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi
    były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów
    i usług. W omawianej sprawie warunek uprawniający do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego nie będzie spełniony, ponieważ – jak wynika z
    okoliczności sprawy – efekty powstałe w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji nie
    będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W
    związku z powyższym, nie będą Państwo mieli prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z wydatkami ponoszonymi z tytułu
    realizacji ww. inwestycji. Tym samym, z tego tytułu nie będzie przysługiwało Państwu
    prawo do zwrotu różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy.
    W związku z realizacją ww. inwestycji nie będą Państwo mieli również możliwości
    uzyskania zwrotu podatku na zasadach określonych w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra
    Finansów z 16 grudnia 2013 r. w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu kwoty
    podatku naliczonego jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług (t. j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 1008 ze zm.). Ewentualny zwrot na podstawie tych przepisów
    obwarowany jest pewnymi warunkami, które podatnik winien spełnić. Wśród warunków
    tych ustawodawca wymienia m.in. pochodzenie środków finansowych ze źródeł
    określonych w § 8 ust. 3 i 4 ww. rozporządzenia, a w zakresie środków pochodzących z
    budżetu Unii Europejskiej podpisanie umowy o dofinansowanie przed dniem 1 maja 2004

    r. Ponieważ nie będą spełniali Państwo tego warunku, nie będą Państwo mieli możliwości
    ubiegania się o zwrot podatku VAT na podstawie przepisów rozdziału 4 cyt.
    rozporządzenia.
    Zatem, nie będą Państwo mieli możliwości odzyskania podatku naliczonego w związku z
    realizacją projektu pn. „...” w całości lub w części, zarówno w trakcie realizacji inwestycji,
    jak i po jej zakończeniu, ponieważ efekty zrealizowanej inwestycji nie będą
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pojęcie „kosztu kwalifikowalnego” nie jest pojęciem podatkowym i organy podatkowe nie
    są właściwe do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości zaliczania
    wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowalnych. Kwestię tę rozstrzygają
    bowiem przepisy regulujące zasady korzystania ze środków pomocowych. Zasady i
    przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu niniejszej interpretacji mogą być jedynie
    pomocne przy dokonywaniu oceny, czy podatek VAT w tej sytuacji powinien być kosztem
    kwalifikowalnym. W związku z powyższym nie zajęto stanowiska w tej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Państwa Gminy
    będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.