Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.434.2025.2.MF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Dotyczy ustalenia, czy przepis art. 16c pkt 2a ustawy o CIT nie
dotyczy przedmiotowych lokali posiadanych przez
Wnioskodawcę i możliwa jest amortyzacja tych lokali.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
budynek-budynek mieszkalny
koszt-koszty uzyskania przychodów
lokal
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 sierpnia 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP, wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego
    od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 września 2025 r. oraz z
    15 września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) ma siedzibę na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej i jest polskim rezydentem podatkowym. Spółka prowadzi
    działalność, w ramach której wynajmuje kontrahentom lokale (formalnie lokale
    mieszkalne) usytuowane na jednej z (...) kondygnacji nieruchomości stanowiącej budynek
    mieszkalny (1 piętro). Lokale dostępne są w ramach najmu krótkoterminowego.
    W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 15 września 2025 r., doprecyzowując opis
    stanu faktycznego i odpowiadając na zadane pytania, wskazali Państwo, że:
      - Spółka jest właścicielem tylko poszczególnych lokali,
      - Lokale stanowią odrębne nieruchomości,
      - przedmiotowe lokale zostały ujęte w ewidencji środków trwałych Spółki,
      - Lokale zostały zakwalifikowane do grupy 1 KŚT (Budynki i lokale), pod symbolem KŚT
        122-1, tj. lokale mieszkalne.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przepis art. 16c pkt 2a
    ustawy o CIT nie dotyczy przedmiotowych lokali posiadanych przez Wnioskodawcę i
    możliwa jest amortyzacja tych lokali?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy od dnia 1 stycznia 2023 r. Spółce przysługuje możliwość
    amortyzacji wspomnianych lokali.
    Celem ustalenia, czy środek trwały podlega amortyzacji, w pierwszej kolejności należy
    środek trwały zakwalifikować do odpowiedniego rodzaju według Rozporządzenia Rady
    Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.
    U. z 2016 r. poz. 1864; dalej: „rozporządzenie KŚT”).
    Jak wynika z Objaśnień szczegółowych zawartych w rozporządzeniu KŚT lokalem
    mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb
    przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą
    zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Potrzeby mieszkaniowe nie zostały co prawda
    zdefiniowane ani w ustawie o CIT, ani w rozporządzeniu KŚT, jednak patrząc przez
    pryzmat chociażby ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U.
    z 2022 r. poz. 931, ze zm.) bądź ulgi mieszkaniowej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2022

    r. poz. 2647, ze zm.), w ocenie Wnioskodawcy uzasadnione jest twierdzenie, że najem
    krótkoterminowy nie wiąże się z realizacją celów bądź potrzeb mieszkaniowych, a zatem
    wskazane lokale należące do Spółki nie stanowią lokali mieszkalnych.
    W tym miejscu należy wskazać na bogate orzecznictwo sądowo-administracyjne
    odnoszące się do klasyfikacji budynku na gruncie podatku od nieruchomości.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II FSK
    542/08, Sąd wskazał, że Istotną cechą budynku, uzasadniającą zakwalifikowanie go do
    kategorii budynków mieszkalnych jest posiadanie budynku w celu zaspokojenia
    podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Oznacza to, że „budynek letniskowy” będzie
    mieścił się w pojęciu „budynku mieszkalnego” tylko, gdy będzie użytkowany faktycznie
    przez właściciela (jego bliskich), służąc zaspokojeniu podstawowych potrzeb
    mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału).
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 186
    /17 podkreśla, że kwestia zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie jest przesądzająca,
    może mieć jedynie wymiar dowodowy. Przesądzający jest wynik postępowania
    wyjaśniającego (dokonany po prawidłowej analizie materiału dowodowego),
    zmierzającego do ustalenia faktycznej funkcji oraz przeznaczenia budynku.
    W wyroku WSA w Szczecinie z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 277/10 (publik. LEX nr
    603196) - stwierdzono, że prawidłowe zakwalifikowanie budynku wymaga zbadania nie
    tylko dokumentacji budowlanej obiektu, danych wynikających z ewidencji gruntów i
    budynków, ale przede wszystkim okoliczności związanych z jego faktycznym
    użytkowaniem.
    Również Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 18 czerwca
    2012 r., Znak: IBPBI/1/415-325/12/ZK uznał, że dla określenia stawki właściwej do
    amortyzacji decydujące znaczenie ma sposób faktycznego wykorzystania budynku, a nie
    figurujące w dokumentach jego przeznaczenie.
    Zakwalifikowanie środka trwałego do odpowiedniego rodzaju Klasyfikacji Środków
    Trwałych nie może bowiem zależeć jedynie od faktu dochowania przez podatnika
    obowiązku, bądź nie dokonania zgłoszenia zmiany użytkowania lokalu mieszkalnego.
    Dodatkowo wskazać należy także, że z uzasadnień do ustawy wynika, że celem
    wprowadzenia zakazu amortyzacji lokali mieszkalnych jest poprawa sytuacji na rynku
    mieszkaniowym poprzez zmniejszenie atrakcyjności inwestowania w nieruchomości
    nadwyżek finansowych, co miało doprowadzić do ograniczenia wzrostu cen
    nieruchomości mieszkalnych i zwiększenia dostępności mieszkań dla osób
    wykorzystujących te nieruchomości na własne cele mieszkaniowe.
    W uzasadnieniach można przeczytać, również że „Budynki i lokale mieszkalne powinny
    zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne
    regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie jest inwestowanie wolnych
    środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań.
    Zakłada się, że nieruchomości o charakterze mieszkalnym wykorzystywane w
    prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko nie będą podlegały amortyzacji, ale
    również nie będą ujmowane w ewidencji środków trwałych. W podatku CIT analogicznie
    jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji nieruchomości i praw o charakterze
    mieszkalnym”.
    Zatem, w ocenie Wnioskodawcy celem ustawodawcy nie było wprowadzenie ograniczenia
    amortyzacji w zakresie budynków i lokali wykorzystywanych do prowadzenia działalności
    usługowej. Działalność Wnioskodawcy w żaden sposób nie ogranicza dostępności lokali
    mających na celu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych obywateli. W związku z tym lokale
    będące przedmiotem wniosku mogą nadal być amortyzowane przez wnioskodawcę,
    bowiem celem ustawodawcy nie było ograniczenie możliwości amortyzacji takich lokali jak
    posiadane przez Spółkę.

    Podsumowując, jak wynika z powołanych powyżej aktów prawnych, lokali będących
    przedmiotem wniosku nie można sklasyfikować jako lokale mieszkalne, zatem w
    przedstawionym stanie faktycznym, w stosunku do lokali będących własnością Spółki,
    zlokalizowanych w (...), nie będzie mieć zastosowania wyłączenie dla zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodu amortyzacji, o którym mowa w art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ww. ustawy:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych
        części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty

      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących
    załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:
      amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
        mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej
        prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe,
      2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
        jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b
        ust. 2 pkt 2 i 2a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
        składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji
        od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano
        tej działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
      prawnymi.
    Z powyższego wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące
    warunki:
      - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
      - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
      - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
      - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
      - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
        działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
        dzierżawy lub umowy leasingu,
      - nie są wymienione w katalogu środków trwałych określonym w art. 16c ustawy o CIT.
    Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, Spółka prowadzi działalność, w ramach której
    wynajmuje kontrahentom lokale (formalnie lokale mieszkalne) usytuowane na jednej z (...)
    kondygnacji nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny (1 piętro). Spółka jest
    właścicielem tylko poszczególnych lokali. Lokale stanowią odrębne nieruchomości. P
    rzedmiotowe lokale zostały ujęte w ewidencji środków trwałych Spółki. Lokale zostały
    zakwalifikowane do grupy 1 KŚT (Budynki i lokale), pod symbolem KŚT 122-1, tj. lokale
    mieszkalne.

    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie
    z którym przepis art. 16c pkt 2a ustawy o CIT nie dotyczy przedmiotowych lokali
    posiadanych przez Państwa i możliwa jest amortyzacja tych lokali.
    Biorąc pod uwagę Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że zasady
    klasyfikacji danego środka trwałego zostały unormowane w rozporządzeniu Rady
    Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), (Dz.
    U. z 2016 r. poz. 1864). Klasyfikacja ta jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku
    trwałego, służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów
    amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. O zaliczeniu budynku (lokalu) do właściwej
    podgrupy i rodzaju decyduje jego przeznaczenie oraz związana z tym konstrukcja i
    wyposażenie, a nie sposób użytkowania, który w praktyce bywa czasem niezgodny z
    przeznaczeniem. W przypadku budynków (lokali) o różnym przeznaczeniu, o zaliczeniu
    obiektu do właściwej podgrupy i rodzaju decyduje główne jego przeznaczenie (uwagi
    szczegółowe do Grupy I w KŚT). Organem uprawnionym do orzekania w zakresie
    Klasyfikacji Środków Trwałych jest Urząd Statystyczny.
    Należy dodać, że podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne w Klasyfikacji Środków
    Trwałych oparty jest na Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Według
    Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, budynki mieszkalne to obiekty budowlane,
    których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do
    celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej
    wykorzystywana jest na cele mieszkalne, wówczas budynek klasyfikowany jest jako
    niemieszkalny. Budynki/lokale niemieszkalne to obiekty budowlane wykorzystywane
    głównie dla potrzeb niemieszkalnych.
    W związku z powyższym, przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest ocena
    prawidłowości dokonanej przez Państwa klasyfikacji budynku wskazanego we wniosku do
    odpowiedniej grupy klasyfikacji środków trwałych. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy
    Organ przyjął za Wnioskodawcą, jako niepodlegający ocenie element opisu stanu
    faktycznego, wskazaną przez Państwa kwalifikację lokali jako lokale mieszkalne,
    zakwalifikowanego do KŚT pod symbolem 122-1.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że skoro opisane
    we wniosku lokale zostały przez Państwa zakwalifikowane do grupy 1 KŚT (Budynki i
    lokale), pod symbolem KŚT 122-1, tj. lokale mieszkalne, to tym samym, Państwa Spółka nie
    będzie uprawniona do dokonywania dalszych odpisów amortyzacyjnych od tych lokali i
    zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ wyłączenie określone w art.
    16c pkt 2a ustawy o CIT dotyczy budynków/lokali mieszkalnych.
    Tym samym Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenie, że lokali będących
    przedmiotem wniosku nie można sklasyfikować jako lokale mieszkalne, zatem w
    przedstawionym stanie faktycznym, w stosunku do lokali będących własnością Spółki,
    zlokalizowanych w (...), nie będzie mieć zastosowania wyłączenie dla zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodu amortyzacji, o którym mowa w art. 16c pkt 2a ustawy o CIT, należało
    uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, w przedstawionym stanie faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Odnosząc się do powołanych we wniosku orzeczeń sądów administracyjnych oraz
    interpretacji indywidualnej wskazać należy, iż dotyczą one konkretnych, indywidualnych
    spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i
    tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.