Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-1193/10/ZK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-02-21
Teza: Czy Wnioskodawca może zastosować indywidualne stawki amortyzacyjne
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; stawka-stawka amortyzacyjna; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 19 listopada 2010r. (data wpływu do tut. Biura 26 listopada 2010r.), uzupełnionym w dniu 17 lutego 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej do amortyzacji wskazanych we wniosku składników majątku – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 listopada 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej do amortyzacji wskazanych we wniosku składników majątku.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 16 lutego 2011r. Znak: IBPBI/1/415-1193/10/ZK wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 17 lutego 2011r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca zamierza utworzyć spółkę komandytową, w której wspólnikami będą dwie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz dwie osoby fizyczne. Dwóch wspólników, w tym Wnioskodawca, na poczet wkładu do spółki komandytowej wniosą środki pieniężne.

Pozostali dwaj wspólnicy wniosą wkład w postaci m.in.:

*   budynku niemieszkalnego, dla którego stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%,
*   innych budynków niemieszkalnych i budowli.

Wnoszone do spółki komandytowej budynki i budowle zostały po raz pierwszy oddane do używania w latach 70-tych, co oznacza iż od dnia ich oddania do używania minął okres ponad 30 lat.

Przed wniesieniem do spółki komandytowej, nieruchomości te były wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez wspólnika wnoszącego wkład przez okres przekraczający 60 miesięcy.

Wniesione do spółki komandytowej nieruchomości będą zaliczane do środków trwałych i wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca będzie uczestniczył w spółce komandytowej w proporcji do prawa udziału w zysku określonego w umowie spółki komandytowej.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, iż czynności wniesienia wkładu miały miejsce w 2010r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przypadku wyboru dokonywania odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu indywidualnych stawek amortyzacyjnych, kosztem uzyskania przychodu u Wnioskodawcy będą odpisy amortyzacyjne dokonywane w okresie amortyzacji nie krótszym niż:

*   dla budynków niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - 10 lat,
*   dla innych budynków niemieszkalnych i budowli - 10 lat?

Zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie ustaw o podatku dochodowym, spółka komandytowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego. Spółka komandytowa jest dla celów podatku dochodowego transparentna podatkowo, a podatnikami z tytułu dochodów realizowanych w ramach spółki komandytowej są jej poszczególni wspólnicy. Wspólnicy będący osobami fizycznymi podlegają opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej updof). Zgodnie z art. 8 ust. 1 updof, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. Stosownie natomiast do art. 8 ust. 2 updof, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do:

*   rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat,
*   ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki niebędącej osobą prawną.

Stosownie do art. 22 ust. 8 updof, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego (art. 22h ust. 2).

Zgodnie z art. 22j ust. 1 updof, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:

1.  dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 -10 lat, z wyjątkiem:
    1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
    ,2.  kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m, domków kempingowych i budynków zastępczych–dla których okres amortyzacji – nie może być krótszy niż 3 lata,
2.  dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 % - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Stosownie do art. 22j ust. 3 updof, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

*   używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
*   ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Mając na uwadze powyższe regulacje należy uznać, że wnoszone do spółki komandytowej środki trwałe w postaci budynków i budowli uznaje się za używane, ponieważ przed ich nabyciem przez spółkę komandytową w postaci wniesionego wkładu niepieniężnego były one wykorzystywane w prowadzonej przez wspólnika działalności gospodarczej przez okres co najmniej 5 lat. W konsekwencji w odniesieniu do tych środków trwałych przysługuje prawo do wyboru metody amortyzacji przy zastosowaniu indywidualnych stawek amortyzacyjnych.

Oznacza to, że w przypadku wkładu niepieniężnego w postaci:

1.  budynków niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - okres amortyzacji będzie wynosił nie mniej niż 10 lat (od dnia oddania po raz pierwszy do używania minął okres ponad 30 lat),
2.  innych niż wskazane w pkt a budynków i budowli - okres amortyzacji będzie wynosił nie mniej niż 10 lat.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż odpisy amortyzacyjne dokonywane przy zastosowaniu indywidualnych stawek amortyzacyjnych w okresie nie krótszym niż wskazany powyżej, będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszt podatkowy proporcjonalnie do prawa udziału w zysku określonego w umowie spółki komandytowej.

Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska we wniosku powołano interpretacje indywidualne wydane przez:

*   Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010r., Znak: IPPB1/415-858/09-6/AM,
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 18 lutego 2010r., Znak: IBPBI/1/415-1021/09/KB,
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 22 lutego 2008r., Znak: IP-PB3-423-497/07-4/DG.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż w uzupełnieniu wniosku wskazano, że czynności wniesienia wkładu miały miejsce w 2010r., dlatego też uznano, iż przedmiotem złożonego wniosku jest zaistniały stan faktyczny, a niniejszą interpretację oparto o przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2010r.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a – 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\-o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do treści art. 22c pkt 1 i 2 ww. ustawy, amortyzacji nie podlegają:

*   grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
*   budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu.

Zgodnie z art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziano następujące metody amortyzacji:

*   tzw. „amortyzację liniową”, zgodnie z Wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy podatkowej (art. 22i ust. 1 ww. ustawy),
*   amortyzację przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych ustalonych indywidualnie (art. 22j ww. ustawy),
*   tzw. „amortyzację metodą degresywną” (art. 22k ust. 1 ww. ustawy),
*   amortyzację przy zastosowaniu tzw. metody „jednorazowego odpisu dla małych i rozpoczynających działalność podatników” (art. 22k ust. 7 ww. ustawy).

Do podatnika należy wybór metody amortyzacji. Wyboru tego dokonuje dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzowania i jednocześnie ma obowiązek stosować wybraną metodę do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Stosownie bowiem do treści art. 22h ust. 2 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej przewiduje art. 22j ust. 1 cyt. wyżej ustawy.

Stosownie do jego treści, z zastrzeżeniem art. 22l, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż:

*   dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem:
    1.  trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
    2.  kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych -dla których okres amortyzacji- nie może być krótszy niż 3 lata (pkt 3) ,
*   dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 % - 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika z tym, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat (pkt 4).

Ustalenie przez ustawodawcę minimalnego okresu amortyzacji środka trwałego na 10 lat oznacza, że maksymalna wysokość rocznej stawki amortyzacji będzie wynosić 10%. Powyższy zapis należy rozumieć w ten sposób, że indywidualne stawki amortyzacyjne mogą być ustalane jedynie dla takich środków trwałych, które - w rozumieniu ustawy - są albo używane albo ulepszone, a ponadto nie były wcześniej wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, prowadzonej przez podatnika.

Przy czym, w myśl art. 22j ust. 3 ww. ustawy, środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:

1.  używane - jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
2.  ulepszone - jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnienia stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca utworzył spółkę komandytową, w której wspólnikami są dwie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz dwie osoby fizyczne. Dwóch wspólników, w tym Wnioskodawca, na poczet wkładu do spółki komandytowej wniosło środki pieniężne.

Natomiast pozostali dwaj wspólnicy wnieśli wkład niepieniężny w postaci m.in.:

*   budynku niemieszkalnego, dla którego stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%,
*   innych budynków niemieszkalnych i budowli.

Wniesione do spółki komandytowej budynki i budowle zostały po raz pierwszy oddane do używania w latach 70-tych i przed wniesieniem do spółki komandytowej były wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez wspólnika wnoszącego wkład przez okres przekraczający 60 miesięcy. Wniesione w 2010r. do spółki komandytowej nieruchomości miały zostać zaliczane do środków trwałych i miały być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż jeżeli ww. nieruchomości zostały w 2010r. uznane za środki trwałe, to w świetle obowiązujących w tym roku przepisów prawa możliwe jest zastosowanie indywidualnych stawek amortyzacyjnych, przy spełnieniu warunków, o których mowa w cyt. powyżej art. 22j ww. ustawy.

Przy czym, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

*   dla innych niż wymienione w pkt 4 środków trwałych,
*   nie wymienionych w pkt a i b tego przepisu,
*   używanych w rozumieniu art. 22j ust. 3 pkt 1,

okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat, co oznacza, iż maksymalna roczna stawka amortyzacyjna wynosi 10%. Jednakże Wnioskodawca powinien wykazać, że ww. środki trwałe przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy.

Zauważyć przy tym należy, iż dla środków trwałych, o których mowa w art. 22j ust. 1 pkt 4 tej ustawy, tj. budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% nie ustalono 60-miesięcznego okresu użytkowania warunkującego możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej. W przypadku tych środków wystarczającym minimalnym okresem używania, uprawniającym do zastosowania stawki indywidualnej jest 1 pełny rok.

Zatem w przypadku wskazanych we wniosku, używanych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji w opisanym przypadku spółki komandytowej, z ww. zastrzeżeniem, możliwym jest zastosowanie indywidualnych stawek amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22j ww. ustawy, w okresie nie krótszym niż 10 lat. Przy czym, odpisy amortyzacyjne będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla poszczególnych wspólników spółki komandytowej, proporcjonalnie do prawa w udziale w zysku tej spółki. W myśl bowiem art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przychody z udziału w spółce nie będącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat (art. 8 ust. 2 pkt 1 tej ustawy).

Nadmienić należy, iż usystematyzowany zbiór obiektów majątku trwałego służący m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych zawierało w stanie prawnym obowiązującym w 2010r. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.).

Wskazać przy tym należy, iż kwalifikacji środka trwałego do określonej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych dokonuje sam podatnik. Kwestii tej nie regulują przepisy prawa podatkowego, a tylko te przepisy, zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. W przypadku trudności w ustaleniu klasyfikacji KŚT zainteresowany podmiot może zwrócić się o wskazanie symbolu (grupy) środka trwałego do Urzędu Statystycznego w Łodzi. Powyższe wynika z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11), zgodnie z którym zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane, według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. Natomiast w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania m.in. środka trwałego według Klasyfikacji Środków Trwałych zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Łodzi, który udziela informacji w zakresie stosowania KŚT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.