Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-932/14/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-01-02
Teza: Brak możliwości zastosowania podmiotowego zwolnienia Wnioskodawcy świadczącego usługi rachunkowo-księgowe polegające m.in. na sporządzaniu jednorazowych zeznań podatkowych
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 19 września 2014 r. (data wpływu 22 września 2014 r.), uzupełnionym pismem z 5 grudnia 2014 r. (data wpływu 15 grudnia 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług w zakresie możliwości korzystania z prawa do zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług dla świadczonych przez Wnioskodawcę usług rachunkowo-księgowych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 września 2014 r. wpłynął do tut. Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości korzystania z prawa do zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług dla świadczonych przez Wnioskodawcę usług rachunkowo-księgowych.

Wniosek uzupełniono pismem z 5 grudnia 2014 r. (data wpływu 15 grudnia 2014 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z 3 grudnia 2014 r. nr IBPP1/443-932/14/AW.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca (Spółka z o.o.) rozpoczęła swoją działalność na podstawie umowy aktu notarialnego z dnia 23 lipca 2012 r., wpis do KRS został dokonany dnia 31 sierpnia 2012 r. Zgłoszenie rejestracyjne do VAT zostało złożone 31 lipca 2012 r. (do wskazanego dnia włącznie nie były wykonywane czynności opodatkowane); w deklaracji VAT-R została zaznaczona pozycja „podatnik rozpoczynający działalność gospodarczą nie ma prawa do zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy o VAT”. Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym.

W roku 2012, 2013, 2014 obrót nie przekroczył 150.000 zł, ze względu na skalę prowadzonej działalności i trend cenowy na rynku Spółka nie przewiduje, aby ta kwota została przekroczona również w najbliższych latach. Spółka prowadzi działalność rachunkowo-księgową (PKD 69.20.Z). Z klientami zawierane są umowy o świadczenie usług w ramach których wykonywane są następujące czynności: prowadzenie ksiąg rachunkowych zgodnie z ustawą o rachunkowości, sporządzanie sprawozdań finansowych, deklaracji podatkowych, prowadzenie ewidencji podatkowych (książka przychodów i rozchodów, ewidencje ryczałtu, rejestry VAT); obsługa ZUS, kadr, rozliczenia roczne z dochodów krajowych i zagranicznych. Spółka prowadzi swoją działalność tylko w oparciu o certyfikat księgowy wydany przez Ministerstwo Finansów. Spółka nie udziela porad podatkowych, prawnych oraz finansowych, nie zajmuje się doradztwem podatkowym. Od 2015 r. Spółka chciałaby skorzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

W uzupełnieniu wniosku podano ponadto, że:

1.Wnioskodawca składa deklarację VAT-7 w okresach kwartalnych i odprowadza podatek należny.

2.Firma nie planuje w ramach swojej działalność wykonywać czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

3.Firma udziela wyjaśnień do zastosowanych zapisów księgowych, udziela odpowiedzi na zadane pytania z obszaru dokonywanych księgowań np. „w jaki sposób zostanie pod względem podatkowym ujęta faktura na opłatę wstępną w leasingu operacyjnym?”, „ile będą wynosić składki ZUS osoby zatrudnionej na umowę o pracę przy zadanej kwocie wynagrodzenia?” itp.

4.Firma prowadzi:

1.  księgi rachunkowe w oparciu o ustawę z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości,
2.  prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie; sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3).

5.Usługi wskazane we wniosku są świadczone wyłączenie w oparciu o kompleksową obsługę księgową na podstawie zawieranych umów, nie wyklucza się sporządzania jednorazowych zeznań podatkowych.

6.W zależności od potrzeb rynku mogą pojawić się pojedyncze zlecenia dotyczące wypełniania zeznań podatkowych.

7.Na dzień złożenia uzupełnienia wniosku, Wnioskodawca nie zatrudnia doradców podatkowych oraz prawników.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z powyższym Spółce przysługuje prawo do zwolnienia podmiotowego z VAT o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, istnieje możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W prawie podatkowym brak jest definicji „doradztwa”, stąd można się odwołać do Słownika języka polskiego PWN (źródło: www.sjp.pwn.pl), gdzie doradzać to „dawać rady, udzielać porad, wskazywać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Wobec powyższego należy zauważyć, iż prowadzenie ksiąg rachunkowych, książki przychodów i rozchodów czy innych ewidencji, jak również sporządzanie deklaracji podatkowych zgodnie z przepisami prawa nie posiada symptomów doradztwa, a jedynie jest wykonywaniem czynności zleconych w oparciu o dostarczone dokumenty i informacje przez klientów. Zwrócić również należy uwagę na fakt, iż Spółka w momencie wpisu do KRS wpisała jako podstawową działalność – PKD 69.20.Z, tj. działalność rachunkowo-księgowa; doradztwo podatkowe. Sąd natomiast zarządzeniem nakazał zmianę w umowie Spółki i poprawę wniosku ze względu na brak uprawnień do wykonywania czynności doradztwa podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, wobec czego Spółka aktem notarialnym z dnia 20 sierpnia 2012 r. dokonała zmiany umowy Spółki w ten sposób, iż jako działalność podstawową określono PKD 69.20.Z „Działalność rachunkowo-księgowa” czyli bez doradztwa podatkowego.

Innym aspektem, który należy poruszyć jest kwestia zapisów w art. 76a ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości, który przed nowelizacją brzmiał: ust. 1 „Usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, polegającą na świadczeniu usług w zakresie czynności, o których mowa w art. 4 ust 3 pkt 2-6”; ust. 2 „Przedsiębiorcy wykonujący działalność, o której mowa w ust 1, są również uprawnieni do wykonywania działalności obejmującej: 1) prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów ksiąg podatkowych i innych ewidencji dla celów podatkowych oraz udzielenie im pomocy w tym zakresie, 2) sporządzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów zeznań i deklaracji podatkowych oraz udzielenie im pomocy w tym zakresie”. W związku z deregulacją zawodów ust. 2 ustawy o rachunkowości został uchylony na mocy ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwianiu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych w art. 2 i dokonano analogicznych zmian w ustawie o doradztwie podatkowym za pośrednictwem art. 3 powołanej ustawy z dnia 9 maja 2014 r. Kwestia ta nadal nie wpływa na uznanie wykonywania czynności księgowych tj. prowadzenia ksiąg rachunkowych i innych ewidencji podatkowych, sporządzania deklaracji podatkowych za świadczenie usług doradczych w rozumieniu słownikowym. Czynności doradztwa są pojęciem szerszym niż doradztwo podatkowe, a zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygnatura I SA/Gd 175/12 z 28 marca 2012 r. „prawo do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług regulowanego przepisami art. 113 ust. 1 ustawy o VAT służy zatem podatnikowi, który świadczy kompleksowe usługi rachunkowo-księgowe, o ile nie świadczy przy tym usług doradztwa”. W związku z tym, iż Spółka nie świadczy usług doradztwa w zakresie usług rachunkowo-księgowych, uważa, iż ma prawo do zwolnienia podmiotowego o którym mowa w art. 113 ust 1 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez świadczenie usług – zgodnie z art. 8 ust. 1 – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Zgodnie z art. 113 ust. 2 powołanej ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1.wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju;

2.odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

1.  transakcji związanych z nieruchomościami,
2.  usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
3.  usług ubezpieczeniowych

\-jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;

3.odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Z przepisu art. 113 ust. 5 ww. ustawy wynika, że jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Natomiast stosownie do art. 113 ust. 9 tej ustawy, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.

Ponadto, na mocy art. 113 ust. 10 ustawy o VAT, jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

W myśl art. 113 ust. 11 podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.

Według art. 113 ust. 11a przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio do podatnika będącego osobą fizyczną, który przed zakończeniem działalności gospodarczej utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, a następnie rozpoczął ponownie wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5.

Natomiast w myśl art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników świadczących usługi:

1.  prawnicze,
2.  w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
3.  jubilerskie.

W świetle powyższego usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa nie korzystają ze zwolnienia podmiotowego.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin „doradztwo” obejmuje szereg usług doradczych, np.: podatkowe, prawne, finansowe. Zakres znaczeniowy pojęcia „usługi w zakresie doradztwa” jest szerszy niż termin „usługi w zakresie doradztwa prawnego”. Wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN 2006, pod pojęciem „doradcy” należy rozumieć „tego, kto doradza”. Natomiast „doradzać”, w myśl powołanego wyżej Słownika Języka Polskiego PWN 2006, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza ekonomicznych. Użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.

Jednym z rodzajów doradztwa jest doradztwo podatkowe.

Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 41 poz. 213 ze zm.) czynności doradztwa podatkowego obejmują:

1.  udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;
2.  prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg rachunkowych, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie;
3.  sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie;
4.  reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy zawodowe wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, zastrzeżone jest wyłącznie dla podmiotów uprawnionych w rozumieniu ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, są:

1.  osoby fizyczne wpisane na listę doradców podatkowych;
2.  adwokaci i radcowie prawni;
3.  biegli rewidenci.

Według art. 3 ust. 2 ustawy podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4, są:

1.  osoby fizyczne wpisane na listę doradców podatkowych;
2.  adwokaci i radcowie prawni.

Zasady wykonywania czynności w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych określa ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 330 ze zm.).

Zgodnie z art. 76a ust. 1 ww. ustawy, usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, polegającą na świadczeniu usług w zakresie czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6.

Działalność, o której mowa w ust. 1, mogą wykonywać przedsiębiorcy, pod warunkiem, że czynności z tego zakresu będą wykonywane przez osoby, które:

1.  mają pełną zdolność do czynności prawnych;
2.  nie były skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, za przestępstwo skarbowe oraz za przestępstwa określone w rozdziale 9.

–o czym stanowi art. 76a ust. 3 ustawy o rachunkowości.

Mając na uwadze wskazane przepisy należy zauważyć, że o wyłączeniu ze zwolnienia podmiotowego decyduje kwalifikacja bądź istota wykonywanych czynności. A zatem w sytuacji świadczenia usług rachunkowych lub rachunkowo-księgowych (przy założeniu, że nie są to usługi w zakresie doradztwa), podatnikowi przysługuje prawo do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług regulowanego przepisami art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ustawy o VAT.

Z kolei nawet jeśli podatnik nie posiada statusu doradcy podatkowego (lub nie zatrudnia doradcy podatkowego), a jednak świadczy usługi doradztwa podatkowego, nie może korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług regulowanego przepisami art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ustawy o VAT.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że rozpoczynając prowadzenie działalności gospodarczej Wnioskodawca stał się zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług składając w dniu 31 lipca 2012 r. zgłoszenie rejestracyjne do VAT.

W roku 2012, 2013, 2014 obrót nie przekroczył 150.000 zł i nie przewiduje, aby ta kwota została przekroczona również w najbliższych latach. Spółka prowadzi działalność rachunkowo-księgową (PKD 69.20.Z). Z klientami zawierane są umowy o świadczenie usług w ramach których wykonywane są następujące czynności: prowadzenie ksiąg rachunkowych zgodnie z ustawą o rachunkowości, sporządzanie sprawozdań finansowych, deklaracji podatkowych, prowadzenie ewidencji podatkowych (książka przychodów i rozchodów, ewidencje ryczałtu, rejestry VAT); obsługa ZUS, kadr, rozliczenia roczne z dochodów krajowych i zagranicznych. Spółka prowadzi swoją działalność tylko w oparciu o certyfikat księgowy wydany przez Ministerstwo Finansów.

Firma udziela wyjaśnień do zastosowanych zapisów księgowych, udziela odpowiedzi na zadane pytania z obszaru dokonywanych księgowań np. „w jaki sposób zostanie pod względem podatkowym ujęta faktura na opłatę wstępną w leasingu operacyjnym?”, „ile będą wynosić składki ZUS osoby zatrudnionej na umowę o pracę przy zadanej kwocie wynagrodzenia?” itp.

Firma prowadzi:

1.  księgi rachunkowe w oparciu o ustawę z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości,
2.  prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie; sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3).

Usługi wskazane we wniosku są świadczone wyłączenie w oparciu o kompleksową obsługę księgową na podstawie zawieranych umów, jednakże Wnioskodawca nie wyklucza sporządzania jednorazowych zeznań podatkowych. W zależności od potrzeb rynku mogą pojawić się pojedyncze zlecenia dotyczące wypełniania zeznań podatkowych. Na dzień złożenia uzupełnienia wniosku, Wnioskodawca nie zatrudnia doradców podatkowych oraz prawników.

Biorąc pod uwagę opis zdarzenia przyszłego oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny stwierdzić należy, że działalność Wnioskodawcy stanowi świadczenie usług w zakresie doradztwa w myśl art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT.

Wnioskodawca nie wyklucza bowiem sporządzania jednorazowych zeznań podatkowych w oparciu o pojedyncze zlecenia, co stanowi jednorazową pomoc prawną.

Zatem planowane przez Wnioskodawcę usługi obejmują czynności doradztwa w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT, który wyklucza możliwość korzystania ze zwolnienia podmiotowego określonego w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT przy sprzedaży takich usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że istnieje możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT – należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Należy podkreślić także, iż na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie może wpłynąć powołane przez Wnioskodawcę orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, bowiem stanowi ono rozstrzygnięcie w konkretnej sprawie, osądzonej w określonym stanie faktycznym. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163 poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.