Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.157.2025.3.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Dopóki otrzymywane zostają zaliczone na poczet odsetek oraz
zasądzonych kosztów procesu, nie ma obowiązku zwiększenia
podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego i
składania pliku JPK_VAT. W momencie, gdy otrzymane wpłaty
będą zaliczane na poczet należności głównej nastąpi
obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania i kwoty
podatku należnego – w stosunku do uregulowanej części, w
rozliczeniu za okres, w którym należność zostanie
uregulowana.
Słowa kluczowe: deklaracje
działalność-działalność gospodarcza-zawieszenie
działalności gospodarczej
ulga-ulga na złe długi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1a.
Rozliczenie podatku w odniesieniu do nieściągalnych
wierzytelności -Korekta podatku należnego z tytułu
dostawy towarów
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Zawieszenie
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1a-art. 89a-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 7b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 18 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości dokonania korekty podatku należnego w okresie
    zawieszenia działalności gospodarczej. Uzupełnił go Pan pismem z 18 lutego 2025 r.
    (wpływ 18 lutego 2025 r.), dwoma pismami z 27 marca 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie oraz pismem z 10 kwietnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku
    jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    1 września 2023 r. zawiesił Pan działalność gospodarczą ((...) NIP (...)). Jeszcze kiedy
    działalność była aktywna wystawił Pan fakturę za wykonane przez Pana usługi (faktura 1
    /03/2023) termin płatności faktury to 30 kwietnia 2023 r.
    Firma, której wystawił Pan fakturę, tj. (...) NIP: (...) nie zapłaciła za tę fakturę. W związku z
    tym, w odpowiednim czasie skorzystał Pan z ulgi na złe długi i otrzymał zwrot VAT od
    Urzędu Skarbowego. Dokonał Pan korekty podstawy opodatkowania oraz podatku
    należnego, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu wierzytelności
    wynikającej z faktury 1/03/2023.
    Firma (...) nie zapłaciła Panu za fakturę, tak więc postanowił Pan sprawę oddać do sądu
    aby walczyć o pieniądze.
    11 września 2024 r. Sąd wydał wyrok nakazujący (...) zapłatę na Pana rzecz kwoty z
    wystawionej faktury, wraz z odsetkami oraz m.in. innymi kosztami procesu.
    W międzyczasie w sierpniu i we wrześniu 2024 roku, (...) wpłaciła na Pana konto firmowe
    kwotę 1500 złotych w trzech ratach po 500 złotych. Pozwana wpłaciła te pieniądze tylko
    dlatego, że próbowała „wywalczyć” w sądzie możliwość spłaty długu wobec Pana po 500
    złotych miesięcznie (była to jedynie próba manipulacji Sądem, gdyż zaraz po wydaniu
    wyroku przez Sąd przestała wpłacać pieniądze na Pana konto).
    Pana mecenas poinformowała pozwaną (...), że wpłaty otrzymane od niej będą zaliczane
    na poczet odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych i zasądzonych kosztów
    procesu, oraz do czasu wyczerpania ww. należności, wpłaty nie będą zaliczane na poczet
    należności głównej wynikającej z faktury nr 1/03/2023.
    Dzisiaj sprawa wygląda tak, że przekazał Pan odzyskiwanie pieniędzy komornikowi. Od (...)
    oprócz wyżej wspomnianej wpłaty 1500 złotych, otrzymał Pan odzyskaną przez komornika
    kwotę 2587,10 zł. Dodatkowo zapłacił Pan fakturę od swojej mecenas na kwotę 1617
    złotych wystawioną 18 listopada 2024 roku, oraz fakturę wystawioną przez komornika na
    kwotę 110,62 zł.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie uzupełniającym)

    Skoro nie jest Pan czynnym podatnikiem od towarów i usług, ponieważ ma Pan
    zawieszoną działalność gospodarczą i nie składa deklaracji VAT-7 i pliku JPK do urzędu
    skarbowego, to jak ma Pan odprowadzić VAT należny do urzędu skarbowego w
    odniesieniu do uregulowanych przez dłużnika kwot (kwoty, które otrzymał Pan od
    dłużnika nie są pełną kwota, którą powinien uregulować dłużnik, i kwoty te otrzymał Pan
    już w okresie zawieszonej działalności)?
    Pana stanowisko w sprawie (doprecyzowane w piśmie uzupełniającym)
    Nie jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, ma Pan zawieszoną
    aktualnie działalność gospodarczą, chciałby Pan odprowadzić VAT należny do urzędu
    skarbowego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, aczkolwiek do dzisiaj nie
    otrzymał Pan od wierzyciela pełnej kwoty za wystawioną fakturę 1/03/2023.
    Skoro ma Pan aktualnie zawieszoną działalność gospodarczą, a wpłaty od dłużnika
    wpłynęły na Pana konto firmowe właśnie w okresie zawieszonej już działalności, i kwoty te
    nie stanowią pełnej kwoty zobowiązania przez dłużnika, dodatkowo dłużnik ma do
    zapłacenia wyższą kwotę niż kwota widniejąca na wystawionej przez Pana fakturze (w
    związku z wyrokiem sądu m.in. odsetki, koszty procesu), a jeszcze w trakcie aktywnej
    działalności skorzystał Pan z ulgi za złe długi, a dodatkowo na tę chwilę od komornika
    przestały wpływać pieniądze, a dłużnik nie respektuje wyroku Sądu, Pana stanowisko jest
    takie, że jest Pan zobowiązany do naliczenia podatku należnego, a także złożenia pliku JPK
    jedynie od otrzymanej (na tę chwilę) kwoty od dłużnika.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) - zwanej dalej ustawą,
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy,
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy,
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zaznaczyć należy, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na
    działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę
    w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, iż oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje bezpośredni
    związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten
    sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę
    świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń
    wzajemnych.
    Czynności są opodatkowane podatkiem od towarów i usług jedynie wówczas, gdy
    wykonywane są przez podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającego w takim
    charakterze w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy,
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy,
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności, określanej
    często jako tzw. ulga na złe długi, zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy,
    zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT.
    Stosownie do treści art. 89a ust. 1 ustawy,
      podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu
      dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku
      wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy
      również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty
      wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.
    Natomiast w myśl art. 89a ust. 1a ustawy,
      nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy
      wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90
      dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.
    Jednocześnie, na podstawie art. 89a ust. 3 ustawy,
      korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym
      nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że
      do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność
      nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.
    Zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy,
      w przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o
      której mowa w ust. 1, należność zastała uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek
      formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz
      kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została
      uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności,
      podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu
      do tej części.

    Przywołane wyżej przepisy art. 89a ustawy dopuszczają możliwość dokonania przez
    podatnika korekty podstawy opodatkowania i podatku należnego, który powstał w
    związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług na terytorium kraju, w sytuacji gdy
    nabywca towaru bądź usługi nie dokonał zapłaty na rzecz dostawcy.
    Ponadto, stosownie do art. 89a ust. 5 ustawy,
      wierzyciel informuje o korekcie, o której mowa w ust. 1, właściwego dla niego
      naczelnika urzędu skarbowego w deklaracji podatkowej, w której dokonuje tej
      korekty.
    Zgodnie z wyżej cytowanymi przepisami skorzystanie przez wierzyciela z możliwości
    korekty podatku należnego od nieściągalnych wierzytelności, a następnie jej uregulowanie
    bądź zbycie w jakiejkolwiek formie, powoduje obowiązek zastosowania się do normy z art.
    89a ust. 4 ustawy.
    W tym miejscu wskazać należy, że w myśl art. 451 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwany dalej Kodeks cywilny:
      dłużnik mający względem tego samego wierzyciela kilka długów tego samego rodzaju
      może przy spełnieniu świadczenia wskazać, który dług chce zaspokoić. Jednakże to,
      co przypada na poczet danego długu, wierzyciel może przede wszystkim zaliczyć na
      związane z tym długiem zaległe należności uboczne oraz na zalegające świadczenia
      główne.
    Natomiast w myśl art. 451 § 2 – Kodeks cywilny:
      jeżeli dłużnik nie wskazał, który z kilku długów chce zaspokoić, a przyjął
      pokwitowanie, w którym wierzyciel zaliczył otrzymane świadczenie na poczet jednego
      z tych długów, dłużnik nie może już żądać zaliczenia na poczet innego długu.
    Zgodnie z art. 451 § 3 – Kodeks cywilny:
      w braku oświadczenia dłużnika lub wierzyciela spełnione świadczenie zalicza się
      przede wszystkim na poczet długu wymagalnego, a jeżeli jest kilka długów
      wymagalnych - na poczet najdawniej wymagalnego.
    Jak podniósł Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 16
    lutego 2012 r. IV CSK 233/2011:
      w przypadku istnienia jednego długu wraz z należnościami ubocznymi, nawet gdyby
      dłużnik, spełniając świadczenie, wyraźnie stwierdził, że spłaca należność główną,
      wierzyciel nie byłby tym wyborem związany i mógłby zaliczyć wpłatę na należności
      uboczne (wyrok SN z 7 kwietnia 2004 r., IV CK 211/03, LEK nr 182076). Art. 451 § 1 k.c.
      statuuje, bowiem prawo wierzyciela do zaspokojenia w pierwszej kolejności
      należności ubocznych.
    W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z definicją (według Internetowego
    Słownika Języka Polskiego – http://www.sjp.pwn.pl), „uregulować” oznacza „uiścić jakąś
    należność”. Należy zatem wyjaśnić, że sformułowanie „należność została uregulowana”
    należy rozumieć jako zaspokojenie wierzyciela, powodujące wygaśnięcie jego roszczeń
    wobec dłużnika.
    Z uwagi na literalną wykładnię ww. przepisów wskazać należy, że uregulowanie należności
    lub zbycie w jakiejkolwiek formie odbywa się poprzez zaspokojenie całości lub części
    roszczeń wynikających z wierzytelności, wskutek uiszczenia należności, przez dłużnika,
    bądź osobę trzecią na rzecz wierzyciela.
    Z opisu sprawy wynika, że:
        1 września 2023 r. zawiesił Pan działalność gospodarczą;

        przed zawieszeniem działalności gospodarczej wystawił Pan fakturę za wykonane
        przez Pana usługi (faktura 1/03/2023), termin płatności faktury to 30 kwietnia 2023
        r.;
        firma, której wystawił Pan fakturę, nie zapłaciła za tę fakturę;
        skorzystał Pan z ulgi na złe długi i dokonał Pan korekty podstawy opodatkowania
        oraz podatku należnego, o której mowa w art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, z tytułu
        wierzytelności wynikającej z faktury 1/03/2023;
        skierował Pan sprawę do sądu. 11 września 2024 r. Sąd wydał wyrok nakazujący
        zapłatę na Pana rzecz kwoty z wystawionej faktury, wraz z odsetkami oraz m.in.
        innymi kosztami procesu;
        w międzyczasie w sierpniu i we wrześniu 2024 roku, dłużnik wpłacił na Pana konto
        firmowe kwotę 1500 złotych w trzech ratach po 500 złotych. Powyższe wpłaty
        zostały zaliczone na poczet odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych i
        zasądzonych kosztów procesu;
        do czasu wyczerpania ww. należności, wpłaty nie będą zaliczane na poczet
        należności głównej wynikającej z faktury nr 1/03/2023;
        przekazał Pan odzyskiwanie pieniędzy komornikowi;
        oprócz powyższej wpłaty 1500 złotych, otrzymał Pan kwotę 2587,10 zł;
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku z otrzymanymi od dłużnika wpłatami
    ma Pan obowiązek zwiększenia kwoty podatku należnego.
    Mając na uwadze cytowane wyżej przepisy prawa należy stwierdzić, że zgodnie z
    przywołanym wcześniej przepisem art. 89a ust. 4 ustawy, w przypadku gdy podatnik
    (wierzyciel) skorzystał z procedury „ulgi na złe długi” na podstawie art. 89a ustawy, a
    następnie wierzytelność została uregulowana w jakiejkolwiek formie, to zgodnie z tym
    przepisem, zobowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty
    podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana.
    Korekta podatku należnego nie jest zatem ostateczna. Jeśli podatnik otrzyma należność,
    która wcześniej została odpisana, jako nieściągalna i względem, której została dokonana
    korekta podatku w ramach „ulgi na złe długi”, wówczas ma on obowiązek, na mocy
    powołanego przepisu, odpowiednio zwiększyć podatek należny. Obowiązek zwiększenia
    podatku należnego, w takim przypadku, wynika wprost z przepisu art. 89a ust. 4 ustawy.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że
    sformułowanie „należność została uregulowana” należy rozumieć jako zaspokojenie
    wierzyciela, powodujące wygaśnięcie jego roszczeń wobec dłużnika.
    Wskazał Pan, że otrzymywane wpłaty zostają zaliczone na poczet odsetek za opóźnienie w
    transakcjach handlowych i zasądzonych kosztów procesu. Do czasu wyczerpania ww.
    należności, wpłaty nie będą zaliczane na poczet należności głównej.
    Zatem, w przypadku uregulowania należności przez dłużnika, gdzie Pan – jako wierzyciel -
    zalicza wpłatę na poczet należności ubocznych - odsetek oraz zasądzonych kosztów
    procesu, nie dochodzi do zaspokojenia roszczeń wierzyciela z tytułu istniejącego stosunku
    cywilnoprawnego łączącego strony transakcji.
    Zaspokojenie Pana - jako wierzyciela, powodujące wygaśnięcie Pana roszczeń wobec
    dłużnika, nastąpi po wyczerpaniu należności z tytułu odsetek za opóźnienie w
    transakcjach handlowych i zasądzonych kosztów procesu, tj. gdy wpłaty będą
    zarachowane na poczet należności głównej. Wówczas zostanie zaspokojony Pana interes
    majątkowy (w odniesieniu do otrzymanej części).

    Jak już wskazano powyżej, z tytułu uiszczonej wpłaty, która zaliczana jest na poczet
    należności ubocznych nie dochodzi do zaspokojenia Pana roszczeń z tytułu istniejącego
    stosunku cywilnoprawnego łączącego strony transakcji. Zatem w odniesieniu do
    otrzymanych kwot - zaliczonych na poczet odsetek oraz zasądzonych kosztów procesu nie
    ma Pan obowiązku zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego,
    gdyż nie są to środki zaspokajające należność główną.
    Natomiast w momencie, gdy otrzymana wpłata zostanie zaliczone na poczet należności
    głównej, wówczas dojdzie do uregulowania należności (w całości lub w części). Wówczas
    będzie Pan zobowiązany do zwiększenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku
    należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność zostanie uregulowana w myśl art.
    89a ust. 4 ustawy o VAT. Podstawę opodatkowania i podatek VAT należy wówczas
    powiększyć w odniesieniu do uregulowanej kwoty (części bądź całości długu).
    Odnosząc się do kwestii złożenia deklaracji podatkowej w przypadku zawieszenia
    działalności gospodarczej należy zauważyć, że ustawa nie definiuje pojęcia „zawieszenie
    działalności”. Kwestia ta została uregulowana m.in. w przepisach ustawy z dnia 6 marca
    2018 r. Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.).
    Stosownie do treści art. 22 ust. 1 ww. ustawy Prawo przedsiębiorców,
      Przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie
      działalności gospodarczej na zasadach określonych w niniejszej ustawie, z
      uwzględnieniem przepisów dotyczących ubezpieczeń społecznych.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy Prawo przedsiębiorców,
      Przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
      Gospodarczej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas
      nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni.
    Z kolei, w myśl art. 25 ust. 1 ww. ustawy Prawo przedsiębiorców,
      W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie
      może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z
      pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Natomiast zgodnie z art. 25 ust. 2 ww. ustawy Prawo przedsiębiorców,
      W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca:
        1) może wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub
        zabezpieczenia źródła przychodów, w tym rozwiązywania zawartych wcześniej
        umów;
        2) może przyjmować należności i jest obowiązany regulować zobowiązania,
        powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;
        3) może zbywać własne środki trwałe i wyposażenie;
        4) ma prawo albo obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych,
        postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością
        gospodarczą wykonywaną przed datą zawieszenia wykonywania działalności
        gospodarczej;
        5) wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa;
        6) może osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed datą
        zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;
        7) może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców
        wykonujących działalność gospodarczą;
        8) może powołać albo odwołać zarządcę sukcesyjnego, o którym mowa w ustawie z
        dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i

        innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r. poz.
        170).
    W myśl art. 99 ust. 1 ustawy,
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 99 ust. 7a ustawy,
      W przypadku zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie
      przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej
      podatnicy nie mają obowiązku składania deklaracji, o których mowa w ust. 1 i 2, za
      okresy rozliczeniowe, których to zawieszenie dotyczy.
    Stosownie do art. 99 ust. 7b ustawy,
      Zwolnienie z obowiązku składania deklaracji podatkowych, o którym mowa w ust. 7a,
      nie dotyczy:
        1) (uchylony)
        2) podatników dokonujących wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
        3) podatników dokonujących importu usług lub nabywających towary - w zakresie
          których są podatnikiem;
        4) okresów rozliczeniowych, w których zawieszenie wykonywania działalności
          gospodarczej nie dotyczyło pełnego okresu rozliczeniowego;
        5) okresów rozliczeniowych, za które podatnik jest obowiązany do rozliczenia
          podatku z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu oraz za
          które jest obowiązany dokonać korekty podatku naliczonego.
    W myśl art. 99 ust. 11b ustawy,
      Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za
      pomocą środków komunikacji elektronicznej.
    Zgodnie z art. 99 ust. 11c ustawy,
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Zgodnie z art. 109 ust. 3b ustawy,
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że zawieszenie działalności
    gospodarczej samo w sobie nie stanowi zaprzestania wykonywania działalności
    gospodarczej przez podatnika. Podatnik, który zawiesza prowadzenie działalności
    gospodarczej na pewien czas, nadal pozostaje podatnikiem, z tym że w okresie
    zawieszenia wykonywania działalności przedsiębiorca nie prowadzi aktywnej działalności.
    Zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej nie oznacza zatem ustania bytu
    przedsiębiorcy, a jedynie przerwę w wykonywaniu działalności gospodarczej. Zatem,

    przedsiębiorca w okresie zawieszenia działalności gospodarczej ma m.in. prawo
    wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów.
    W niniejszej sprawie, w okresie zawieszenia działalności gospodarczej, otrzymuje Pan
    wpłaty m.in. z tytułu usług wykonanych jeszcze przed momentem zawieszenia działalności
    gospodarczej.
    W myśl powołanych przepisów ustawy prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca w okresie
    zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, nie może wykonywać bieżącej
    działalności gospodarczej i osiągać z tego tytułu przychodów. Jednakże, na gruncie
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik, który „zawiesza” prowadzenie
    działalności gospodarczej, pozostaje nadal podatnikiem podatku od towarów i usług i z
    tego tytułu ciążą na nim obowiązki wynikające z tej ustawy. Obowiązki te mogą np.
    dotyczyć opodatkowania wykonywanych czynności, wynikających z umów zawartych
    przed zawieszeniem działalności gospodarczej.
    Jak rozstrzygnięto powyżej w przypadku gdy otrzyma Pan wpłatę, która zostanie zaliczona
    na poczet należności głównej, będzie Pan zobowiązany do zwiększenia podstawy
    opodatkowania i kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność
    zostanie uregulowana w myśl art. 89a ust. 4 ustawy o VAT. Wówczas będzie Pan
    zobowiązany do złożenia pliku JPK_VAT z deklaracją za dany okres, bowiem fakt
    zawieszenia działalności nie ma wpływu na Pana obowiązki związane z naliczeniem
    podatku należnego przy wykonywaniu czynności opodatkowanych rozpoczętych przed
    okresem zawieszenia działalności.
    Podsumowując, dopóki otrzymywane przez Pana wpłaty zostają zaliczone na poczet
    odsetek oraz zasądzonych kosztów procesu, nie ma Pan obowiązku zwiększenia podstawy
    opodatkowania oraz kwoty podatku należnego i składania pliku JPK_VAT. Dopiero w
    momencie, gdy otrzymane wpłaty będą zaliczane na poczet należności głównej, wówczas
    będzie miał Pan obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania i kwoty podatku
    należnego – w stosunku do uregulowanej części – w rozliczeniu za okres, w którym
    należność zostanie uregulowana i złożenia pliku JPK_VAT za ten okres rozliczeniowy.
    W konsekwencji Pana stanowisko, że jest Pan zobowiązany do naliczenia podatku
    należnego, a także złożenia pliku JPK od otrzymanej (na tę chwilę) kwoty od dłużnika
    należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.