Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.743.2024.8.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Wydatki z tytułu ponoszonych składek na funkcjonowanie
spółki zarządzającej systemem ochrony mogą stanowić koszty
uzyskania przychodu Banku, ze względu na spełnienie przez
nich wymagań opisanych w art. 15 ust. 1 updop.
Słowa kluczowe: banki
koszt-koszty funkcjonowania
koszt-koszty uzyskania przychodów
ochrona
składki-składki członkowskie
systemy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
charakterystyczne dla niektórych podatników-Koszty w
bankach
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest podatkową grupą kapitałową (dalej: „PGK”), w której skład wchodzą:
    1) A S.A. (jako spółka dominująca oraz reprezentująca PGK; dalej: „Bank”, „Wnioskodawca”),
    2) B S.A. oraz
    3) C S.A.
    PGK powołana została na podstawie umowy z (...) 2018 r., a pierwszy jej rok podatkowy
    trwał od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. Na mocy umowy z dnia (...) 2021 r. (Rep. (...) nr
    (...)) przedłużono funkcjonowanie PGK na kolejne 3 lata podatkowe, tj. na okres od 1
    stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2024 r. Na mocy umowy z dnia (...) 2024 r. (Rep. (...) nr (...))
    przedłużono funkcjonowanie PGK na kolejne 3 lata podatkowe, tj. na okres od 1 stycznia
    2025 r. do 31 grudnia 2027 r.
    Niniejszym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych od początku 2019 r.
    jest PGK, której członkiem jest Bank.
    Bank jest podmiotem mającym siedzibę w Polsce, prowadzącym działalność bankową na
    podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488
    ze zm.).
    Wnioskodawca, wspólnie z innymi bankami, przystąpił do nowo utworzonego systemu
    ochrony banków komercyjnych. System ten został stworzony na mocy przepisów
    wprowadzonych ustawą z dnia 7 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o listach zastawnych i
    bankach hipotecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 872). Zgodnie z
    dyspozycją art. 130c ust. 1 ustawy Prawo Bankowe, Banki w formie spółek akcyjnych mogą
    utworzyć system ochrony na podstawie umowy systemu ochrony.
    System ochrony, o którym mowa w ustawie Prawo Bankowe, ma na celu zapewnienie
    płynności i wypłacalności każdego uczestnika na zasadach określonych w przepisach
    prawa, w szczególności w ustawie Prawo bankowe oraz w umowie systemu ochrony.
    Uczestnictwo w systemie ma charakter dobrowolny. Banki, które utworzyły system
    ochrony, są jego uczestnikami (dalej: „Uczestnicy”). Uczestnikami systemu ochrony są
    również banki prowadzące działalność w formie spółek akcyjnych, które przystąpią do
    systemu ochrony po jego utworzeniu.
    Zgodnie z art. 130b ust. 1 ustawy Prawo Bankowe, celem funkcjonowania systemu
    ochrony jest zapewnienie płynności i wypłacalności każdego jego Uczestnika na zasadach
    określonych w ustawie i umowie systemu ochrony, w szczególności przez udzielanie
    pożyczek, gwarancji i poręczeń na warunkach określonych w umowie systemu ochrony.
    Dodatkowo system ochrony może wspierać prowadzoną przez Bankowy Fundusz
    Gwarancyjny (dalej: „BFG”) przymusową restrukturyzację, o której mowa w ustawie z dnia
    10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
    depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, jeżeli została wszczęta wobec banku w
    formie spółki akcyjnej oraz przejęcie banku, jeżeli bankiem przejmowanym jest bank w
    formie spółki akcyjnej.
    System ochrony stanowi uzupełnienie instytucji ochrony systemu finansowego
    realizowanego przez BFG, którego zadaniem jest stabilizacja krajowego systemu
    finansowego, m.in. poprzez prowadzenie obowiązkowego systemu gwarantowania

    depozytów oraz restrukturyzowanie podmiotów. Celem systemu ochrony jest
    wzmocnienie bezpieczeństwa sektora bankowego poprzez zapewnienie dodatkowych
    środków dla banków znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej oraz ochrona
    Uczestników systemu przed negatywnymi skutkami upadłości innych banków, w tym
    przed masowym wycofaniem depozytów czy wzrostem składek na BFG.
    W (...) 2022 r. (...) w tym Bank, zawarły umowę systemu ochrony, regulującą zasady
    korzystania z pomocy oraz prawa i obowiązki Uczestników. Projekt umowy został
    zaaprobowany przez Komisję Nadzoru Finansowego. W ramach tej umowy utworzono
    spółkę zarządzającą systemem ochrony, działająca pod nazwą (...) (dalej: „(System)”), w
    której banki, w tym Bank, objęły akcje. Misją i zadaniem Systemu jest wspieranie
    bezpieczeństwa finansowego Uczestników oraz środków klientów i stabilności sektora
    bankowego poprzez wspieranie prowadzonej przez BFG przymusowej restrukturyzacji. To
    wsparcie jest realizowane z wykorzystaniem różnych instrumentów finansowych (jak np.
    pożyczka, dotacja lub inne) finansowanych ze środków zgromadzonych w utworzonym w
    tym celu Funduszu Pomocowym i pochodzących z inicjalnych lub dobrowolnych
    kontrybucji Uczestników systemu ochrony.
    Zgodnie z postanowieniami umowy systemu ochrony (dalej: „Umowa”), cel systemu
    ochrony jest zgodny z przytoczonymi wymogami ustawowymi i został zdefiniowany jako:
    1) zapewnienie płynności i wypłacalności banków uczestników na warunkach i w zakresie
      określonym w Umowie;
    2) wspieranie przymusowej restrukturyzacji prowadzonej przez BFG banku będącego
      spółką akcyjną; oraz przejęcia banku będącego spółką akcyjną na podstawie art. 146b
      ust. 1 ustawy Prawo Bankowe;
    tak aby:
    a) umożliwić obniżenie docelowego poziomu środków systemu gwarantowania depozytów
      w bankach zgodnie z art. 287 ust. 2 Ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
      systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tj. Dz.U. z
      2024 r. poz. 487; dalej: „ustawa o BFG”) i w konsekwencji doprowadzić do
      odprowadzania przez banki uczestników niższych składek na fundusz gwarancyjny
      banków lub;
    b) przyczynić się do tworzenia stabilnego środowiska dla prowadzenia działalności
      bankowej przez banki uczestników, zwiększając w ten sposób poziom zaufania do
      sektora bankowego lub;
    c) dążyć do uniknięcia sytuacji mogących prowadzić do powstania kryzysu systemowego
      lub zakłócających stabilność finansową, które mogłyby mieć negatywny wpływ na
      działalność prowadzoną przez banki uczestników.
    Umowa przewiduje, że każdy inny bank prowadzący działalność w formie spółki akcyjnej, z
    siedzibą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, może do niej przystąpić, o ile spełnione
    będą obiektywne warunki określone w tejże Umowie.
    Umowa systemu ochrony określa zakres odpowiedzialności uczestnika systemu ochrony
    za zobowiązania wynikające z udziału w systemie ochrony.
    Zgodnie z Umową, Uczestnicy systemu, w tym Bank, wnieśli wpłaty na fundusz pomocowy
    tworzony w ramach systemu ochrony w celu zapewnienia środków na finansowanie jego
    zadań, które - zgodnie z art. 15 ust. 1h pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805; dalej: „UPDOP”) stanowią koszt uzyskania
    przychodów. Kwalifikacja tych wpłat jako kosztów podatkowych nie jest przedmiotem
    niniejszego zapytania.
    Dodatkowo, zgodnie z Umową, banki uczestniczące w Systemie, w tym Bank, zobowiązane
    są do pokrywania kosztów funkcjonowania systemu:

    1) kosztów związanych z zapewnieniem pomieszczenia stanowiącego siedzibę Systemu,
      łączy telekomunikacyjnych, dostępu i obsługi poczty elektronicznej i fizycznej,
      otoczenia do przetwarzania i przechowywania danych elektronicznych i fizycznych,
      ochrony elektronicznej i fizycznej oraz obsługi kadrowej;
    2) kosztów umów związanych z doradztwem podatkowym i usługami księgowymi, kosztów
      sprzętu biurowego, kosztów zatrudnionego personelu oraz innych kosztów
      niezbędnych do realizacji celów systemu ochrony;
    3) kosztów prowadzenia rachunków bankowych oraz rachunków papierów wartościowych
      oraz kosztów prawnych udziału w procesie udzielania pomocy uczestnikom lub
      wsparcia procesu przymusowej restrukturyzacji lub przejęcia banku;
    4) kosztów funkcjonowania organów korporacyjnych Systemu oraz innych kosztów
      ponoszonych przez System związanych z jego działaniem, w tym w szczególności
      kosztów związanych z udzielaniem przez System wsparcia, o którym mowa w art. 130b
      ust. 2 ustawy Prawa Bankowego,
    Koszty te pokrywane są ze składek rocznych wnoszonych przez uczestników do Systemu,
    równych dla wszystkich uczestników (dalej: „składki na funkcjonowanie spółki
    zarządzającej systemem ochrony”, „składki na funkcjonowanie Systemu”). Wysokość
    rocznych składek na funkcjonowanie Systemu ustala rada nadzorcza Systemu na
    podstawie wniosku zarządu tej spółki. Ponadto, zgodnie z Umową, powyższe koszty mogą
    być także pokrywane z wpłat na kapitał założycielski lub z funduszu pomocowego (w
    części, o której jest mowa w art. 130h ust. 1 ustawy Prawa Bankowego) lub z dochodów z
    lokowania środków funduszu pomocowego.
    Wnioskodawca rozważa uznanie powyższych składek na funkcjonowanie Systemu
    (poniesionych, a także tych składek, które zostaną ustalone w kolejnych latach) za koszty
    uzyskania przychodów.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Bank jest uprawniony do
    zaliczenia ponoszonych składek na funkcjonowanie spółki zarządzającej systemem
    ochrony do kosztów uzyskania przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Bank jest
    uprawniony do zaliczenia ponoszonych składek na funkcjonowanie spółki zarządzającej
    systemem ochrony do kosztów uzyskania przychodów.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „UPDOP”) kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej
    ustawy.
    W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że wydatek może
    zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli:
    1) został poniesiony przez podatnika;
    2) ma charakter definitywny;
    3) został poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, tj. między wydatkiem a osiągnięciem przychodu istnieje związek
      przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ lub przynajmniej
      może mieć wpływ na powstanie, zwiększenie przychodu albo zachowanie lub
      zabezpieczenie źródła przychodów;

    4) wydatek ten, choćby pośrednio, ma związek z prowadzoną przez podatnika
      działalnością gospodarczą;
    5) został właściwie udokumentowany;
    6) nie został enumeratywnie wymieniony w katalogu wydatków niestanowiących kosztów
      uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 UPDOP).
    Składki na funkcjonowanie spółki zarządzającej systemem ochrony spełniają przesłanki
    celowości, racjonalności i gospodarności. Ich ponoszenie pozostaje nierozerwalnie
    związane z ochroną majątku Banku, co uzasadnia ich kwalifikację jako koszt wpływający
    na wynik finansowy Banku. Niewątpliwie też ponoszenie kosztów składek jest
    bezpośrednio powiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą Banku.
    Składki na funkcjonowanie spółki zarządzającej systemem ochrony mają na celu realizację
    istotnych działań stabilizacyjnych w sektorze bankowym, co przedkłada się na ochronę
    interesów banków uczestniczących w systemie, w tym ochronę ich źródeł przychodu. Choć
    wskazane wydatki Banku nie są bezpośrednio nakierowane na osiągnięcie przychodów,
    ich ponoszenie jest bezsprzecznie racjonalne i celowe, gdyż w ten sposób Bank zapewnia
    sobie ochronę w opisanym systemie ochrony. Wnioskodawca dąży do jak
    najefektywniejszego zabezpieczenia źródeł własnych przychodów i w tym celu przystąpił
    do współtworzenia systemu ochrony, który ma na celu zabezpieczenie płynności i
    wypłacalności na wypadek sytuacji kryzysowej (także dotyczącej Banku), w tym także
    ograniczenie negatywnego wpływu na Bank sytuacji kryzysowych, mogących powstać u
    innych Uczestników tego systemu oraz banków objętych przymusową restrukturyzacją
    prowadzoną przez BFG poprzez zapobieżenie w krótkim terminie panice na rynku
    bankowym i masowemu wycofywaniu depozytów przez klientów, a w dłuższej
    perspektywie poprzez uniknięcie dopłat do funduszu gwarancyjnego prowadzonego przez
    BFG. Powołując nowy system ochrony banki go tworzące liczą także na obniżenie
    docelowego poziomu środków systemu gwarantowania depozytów w bankach zgodnie z
    art. 287 ust. 2 i 2a pkt 2 ustawy o BFG i w konsekwencji doprowadzenie do odprowadzania
    przez te banki niższych składek na fundusz gwarancyjny banków.
    Zgodnie z ww. przepisem, docelowy poziom środków systemu gwarantowania depozytów
    w bankach wynosi 2,6% kwoty środków gwarantowanych w bankach i oddziałach banków
    zagranicznych objętych obowiązkowym systemem gwarantowania depozytów, przy czym
    poziom ten może być obniżany przez Radę Funduszu do poziomu nie niższego niż 1,6%
    kwoty środków gwarantowanych w bankach i oddziałach banków zagranicznych objętych
    obowiązkowym systemem gwarantowania depozytów. Rada BFG, obniżając docelowy
    poziom środków systemu gwarantowania depozytów w bankach, bierze pod uwagę w
    szczególności wysokość środków zgromadzonych przez systemy ochrony instytucjonalnej i
    systemy ochrony, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 9a ustawy Prawo bankowe oraz
    stanowisko Systemu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, bez wpływu na kwalifikację podatkową składek na pokrycie
    kosztów działania spółki zarządzającej systemem ochrony jako kosztów uzyskania
    przychodów pozostaje fakt dobrowolności w zakresie uczestnictwa Banku w systemie
    ochrony. Brak jest podstaw prawnych uzasadniających twierdzenie, że tylko działania
    podejmowane pod przymusem (a nie na skutek „autonomicznych decyzji”) skutkują
    powstaniem kosztów uzyskania przychodu. Co więcej, zasadnicza większość wydatków
    uznawanych przecież za koszty uzyskania przychodów powstaje na skutek ekonomicznie
    uzasadnionych decyzji biznesowych, a nie przymusu. Także doktryna wskazuje na
    konieczność tego by wydatki uznawane za koszty uzyskania przychodów były racjonalne,
    natomiast nie wymaga by były to wyłącznie wydatki wymagane przez prawo czy absolutnie
    niezbędne z innych przyczyn.
    W ocenie Wnioskodawcy, przepisy UPDOP, w szczególności art. 16 ust. 1, nie wykluczają
    wydatków objętych tym zapytaniem z kosztów uzyskania przychodów. Składki na
    funkcjonowanie spółki zarządzającej systemem ochrony nie są bowiem podobne do

    składek na rzecz organizacji, do których przynależność podatnika nie jest obowiązkowa, o
    których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 37 UPDOP. Negatywny katalog wydatków, o którym
    mowa w art. 16 ust. 1 UPDOP dotyczy tylko jednoznacznie zidentyfikowanych kosztów nie
    uznawanych za koszt uzyskania przychodu i nie można - odwołując się do charakteru tych
    wydatków - wnioskować, że inne, nie wymienione wprost w art. 16 ust. 1 wydatki ze
    względu na jakiegokolwiek rodzaju podobieństwo do wydatków wymienionych w art. 16
    ust. 1 UPDOP, również nie stanowią kosztów uzyskania przychodu. W szczególności chodzi
    o potencjalne podobieństwo składek ponoszonych na pokrycie kosztów operacyjnych
    Systemu do kosztów wykluczonych z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16
    ust. 1 pkt 37 UPDOP. W tym miejscu Wnioskodawca wyjaśnia, że partycypacja w kosztach
    funkcjonowania Systemu, umownie ustalona w formie składek rocznych Uczestników tego
    systemu, nie jest składką członkowską na rzecz organizacji, o której mowa w art. 16 ust. 1
    pkt 37 UPDOP. Składki na pokrycie kosztów funkcjonowania podmiotu zarządzającego
    systemem ochrony są wynikiem zawartej Umowy, służą finansowaniu działalności
    operacyjnej Systemu, a nie przynależności do organizacji o charakterze członkowskim.
    Końcowo, Wnioskodawca zauważa, że kwoty wpłacane przez banki na fundusz pomocowy
    tworzony w ramach systemu ochrony w celu zapewnienia środków na finansowanie jego
    zadań zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w UPDOP (w art. 15 ust. 1h pkt 5
    UPDOP) jako stanowiące koszty uzyskania przychodów.
    W ocenie Wnioskodawcy oznacza to, że ustawodawca uznał je za bezsprzecznie związane
    z działalnością bankową i ponoszone w celu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 UPDOP.
    Skoro ustawodawca uznał wprost wpłaty na fundusz pomocowy za koszty podatkowe, tym
    bardziej nie ma powodu, dla którego składki na funkcjonowanie spółki zarządzającej tym
    funduszem miałyby być z tych kosztów wyłączone. Argumentację tę dodatkowo umacnia
    fakt, iż zgodnie z Umową część kosztów związana z funkcjonowaniem systemu ochrony
    jest pokrywana ze składek banków oraz może być pokryta z kapitału zakładowego, a część
    właśnie z funduszu pomocowego.
    Słuszność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów składek na pokrycie kosztów
    funkcjonowania podmiotu zarządzającego systemem ochrony banków potwierdzają także
    liczne orzeczenia sądów administracyjnych:
    1) Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. I SA/Po 91/22 z 26
      sierpnia 2022 r.: „W opisanym stanie faktycznym działające w Polsce banki spółdzielcze,
      niespełniające określonych warunków wskaźnika LCR na poziomie indywidualnym są
      obowiązane do przynależności do systemu ochrony instytucjonalnej. Dobrowolność
      przynależności, na jaką wskazał wnioskodawca, sprowadza się do możliwości wyboru
      systemu działającego na rynku finansowym, a nie w ogóle do przynależności do
      systemu. W konsekwencji sporny wydatek należało uznać za nie tylko racjonalny, ale
      także nakierowany na zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów. Analiza
      powołanych przez skarżącego regulacji prawnych normujących prowadzenie
      działalności bankowej prowadzi do wniosku, że wnioskodawca bez osiągnięcia
      określonego, normatywnie zdeterminowanego, poziomu bezpieczeństwa płynności
      krótkoterminowej nie mógłby wykonywać czynności bankowych. Z kolei osiągnięcie
      określonego poziomu bezpieczeństwa wiąże się z koniecznością poniesienia spornych
      wydatków”;
    2) Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. I SA/Po 1084/21 z 13
      lipca 2022 r.: „Brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 37 i 71 UPDOP nie pozostawia wątpliwości, że
      zakresem ich zastosowania nie są objęte składki ponoszone w związku z udziałem
      przez bank spółdzielczy w systemie ochrony”;
    3) Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. I SA/Po 492/21 z 11
      stycznia 2022 r.: „Sąd podkreśla, że uznanie wydatku za koszt uzyskania przychodu nie
      jest preferencją podatkową, a elementem konstrukcji tego podatku, zaś kwalifikacja
      wydatku opiera się na obiektywnej ocenie, czy wydatek może przyczynić się do
      realizacji pożądanego celu. Zdaniem Sądu, z opisu stanu faktycznego jednoznacznie

      wynika, że konsekwencją pozostawania Banku poza systemem ochrony byłaby
      ostatecznie konieczność samodzielnego funkcjonowania poza zrzeszeniem, co biorąc
      pod uwagę wielkość Banku, jego fundusze własne i ilość zatrudnionych w nim osób, a
      także wymogi stawiane samodzielnym bankom przepisami prawa i organów
      nadzorczych jest całkowicie nierealne. Wykluczenie Banku ze zrzeszenia prowadziłoby
      zapewne do jego likwidacji. Dokonując oceny, czy określony wydatek jest kosztem
      uzyskania przychodu w świetle regulacji zawartej w art. 15 ust. 1 UPDOP należy
      uwzględnić, czy zachowania podatnika podejmującego decyzję o poniesieniu danego
      wydatku było racjonalnie uzasadnione i czy celem tej decyzji był cel określony w art. 15
      ust. 1 UPDOP. W ocenie Sądu wydatek z tytułu bezzwrotnej składki wnoszonej przez
      Bank na fundusz pomocowy Systemu Ochrony SGB jest racjonalnie uzasadniony,
      ponieważ jest niezbędny do prowadzenia przez skarżącego w danych warunkach
      działalności bankowej. Sąd podkreśla, że przy ocenie charakteru poniesionego kosztu
      niezbędna jest - zgodnie z zasadą prawdy materialnej - obiektywna ocena wszystkich
      uwarunkowań, które istniały w czasie ponoszenia kosztów, uwarunkowań o
      charakterze obiektywnym, uwarunkowań - i tego też nie można tracić z pola widzenia -
      zmiennych w czasie, na które oddziaływają także przyczyny niezależne od woli i
      świadomości podatnika. Konieczne jest uwzględnienie adekwatnego związku
      przyczynowego między kosztem a przychodem. Podkreślić także trzeba, iż chodzi o
      celowość dokonanego wydatku, jako mającego związek ze źródłem przychodów, a nie o
      jego finalny efekt”;
    4) Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. I SA/Po 243/17 z 27
      września 2017 r.: „Składki na System Ochrony, spełniający wymóg LCR nie można
      traktować jako zbliżonych do wykluczonych na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 37 ustawy z
      dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. 2016 r.,
      poz. 1888 ze zm.) z kosztów uzyskania przychodów składek na rzecz organizacji, do
      których przynależność podatnika nie jest obowiązkowa. Nie można zgodzić się także z
      uznaniem spornych składek za porównywalne do wpłat banków na fundusz
      gwarancyjny, które to wpłaty zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów
      przepisem art. 16 ust. 1 pkt 71 tej ustawy. Składki na system ochrony nie są bowiem
      zamieszczone w katalogu zawartym w art. 16 omawianej ustawy podatkowej co
      oznacza, że ustawodawca z kosztów uzyskania przychodów wyłączyć ich nie chciał”;
    5) Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. I SA/Po 247/17 z 30
      sierpnia 2017 r.: „Wydatek w postaci składki na Spółdzielczy System Ochronny Ochrony
      Spółdzielczej Grupy Bankowej spełnia przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
      1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze
      zm.), ponieważ jest poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów”;
    6) Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. II FSK 123/18 z 6 grudnia 2019 r.:
      „Składki na pokrycie kosztów funkcjonowania spółdzielni Spółdzielczy System Ochrony
      SBG to wydatki związane z działaniami banku nakierowanymi na utrzymanie własnego
      źródła przychodów w odpowiednim stanie. Nie można im zatem odmówić co najmniej
      kwalifikacji jako kosztów służących zachowaniu źródła przychodów w rozumieniu art.
      15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”;
    7) Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. II FSK 340/22 z 21 czerwca 2022 r.:
      „Wydatek poniesiony z tytułu składki na fundusz pomocowy utworzony w ramach
      uprawnienia wynikającego z art. 22a ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych,
      ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających może być zaliczony do kosztów uzyskania
      przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      prawnych, ponieważ wydatek ten jest niezbędny dla funkcjonowania podmiotu i został
      poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. Warto także

      zaznaczyć, że dobrowolność przynależności, ogranicza się do możliwości wyboru
      systemu działającego na rynku finansowym, a nie do możności wyboru przynależności
      do systemu lub pozostania poza systemem”;
    8) Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. II FSK 3678/17 z 22 października 2019
      r.: „Nie jest dopuszczalne wnioskowanie zakładające, że art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15
      lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 1800)
      obejmuje także inne wydatki aniżeli wprost wskazane w tym przepisie. Trzeba bowiem
      stwierdzić, że katalog, o którym mowa w art. 16 ust. 1 dotyczy tylko jednoznacznie
      zidentyfikowanych kosztów nie uznawanych za koszt uzyskania przychodu i nie można,
      odwołując się do charakteru tych wydatków wnioskować, że inne, nie wymienione
      wprost w art. 16 ust. 1 wydatki ze względu na jakiegokolwiek rodzaju podobieństwo do
      wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1, również nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodu”;
    9) Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. III SA/Wa 1877/23 z
      dnia 6 grudnia 2023 r.: „W ocenie Sądu wydatek na pokrycie kosztów funkcjonowania
      jednostki zarządzającej jest racjonalnie uzasadniony oraz celowy, ponieważ jest
      związany z zapewnieniem ochrony pozwalającej na jak najefektywniejsze
      zabezpieczenie źródeł własnych przychodów. Powyższe koresponduje z treścią art.
      130b ust. 1 ustawy - Prawo bankowe, zgodnie z którym celem funkcjonowania systemu
      ochrony jest zapewnienie płynności i wypłacalności każdego jego uczestnika na
      zasadach określonych w ustawie i umowie systemu ochrony, w szczególności przez
      udzielanie pożyczek, gwarancji i poręczeń na warunkach określonych w umowie
      systemu ochrony”;
    10)Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. II FSK 311/24 z dnia 9 lipca 2024 r.:
      „W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydatek na pokrycie kosztów
      funkcjonowania jednostki zarządzającej jest racjonalnie uzasadniony oraz celowy,
      ponieważ jest związany z zapewnieniem ochrony pozwalającej na jak najefektywniejsze
      zabezpieczenie źródeł własnych przychodów. Powyższe koresponduje z treścią art.
      130b ust. 1 ustawy - Prawo bankowe, zgodnie z którym celem funkcjonowania systemu
      ochrony jest zapewnienie płynności i wypłacalności każdego jego uczestnika na
      zasadach określonych w ustawie i umowie systemu ochrony, w szczególności przez
      udzielanie pożyczek, gwarancji i poręczeń na warunkach określonych w umowie
      systemu ochrony. Nie można zgodzić się z organem interpretacyjnym, że rodzaj i
      charakter ponoszonych przez bank składek na pokrycie kosztów funkcjonowania
      systemu ochrony zbliżony jest do wykluczonych z kosztów uzyskania przychodów na
      podstawie art. 16 ust. 1 pkt 37 UPDOP składek na rzecz organizacji, do których
      przynależność podatnika nie jest obowiązkowa. Koszty przeznaczone na
      funkcjonowanie systemu ochrony nie mają bowiem charakteru składki członkowskiej”.
    Wnioskodawca wskazuje, że w dniu 14 października 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej wydał interpretację indywidualną o sygn. 0114-KDIP2-2.4010.208.2023.8.S/SP,
    w której uznano za prawidłowe stanowisko podatnika dotyczące możliwości zaliczenia
    składek na pokrycie kosztów funkcjonowania Systemu do kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na względzie powyższe, Wnioskodawca wnosi o uznanie jego stanowiska za
    prawidłowe.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 13 lutego 2025 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0111-KDIB1-2.4010.743.2024.1.AW, w której Państwa stanowisko uznałem za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 17 lutego 2025 r.
    Skarga na interpretację indywidualną

    6 marca 2025 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    W związku z powyższym:
    1) na podstawie art. 146 § 1 PPSA wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w
      całości,
    2) na podstawie art. 200 PPSA wnieśli Państwo o zasądzenie zwrotu kosztów
      postępowania na rzecz Skarżącej
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    10 czerwca 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 879/25.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 9 sierpnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
        Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
        sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
        prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
        przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/ zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanej interpretacji indywidualnej oraz orzeczeń sądowych
    potwierdzających Państwa stanowisko wskazać należy, że zostały one wydane w
    indywidualnych sprawach w odzwierciedleniu do konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych i nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
        element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.