Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-1216/14-2/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-12-22
Teza: Wartość pracy Wnioskodawcy związanej z prowadzeniem wszystkich spraw mających związek z zarządzaniem własną nieruchomością oraz dokonywanie wszystkich innych czynności które są niezbędne przy funkcjonowaniu tej nieruchomości - nie stanowią kosztu uzyskania przychodu osiąganego z tytułu najmu. Wynagrodzenie za tę pracę nie stanowi również dla Wnioskodawcy odrębnego (powtórnego) przychodu. Jednocześnie wskazać należy, że analizowany przez Wnioskodawcę przepis art. 13 pkt 8 pkt b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Powyższy przepis dotyczy sytuacji, w której to Pan jako właściciel nieruchomości (w której są wynajmowane lokale) zawarłby z innym podmiotem umowę zlecenie na prowadzenie w swoim imieniu spraw związanych z tą nieruchomością. To przychody z tego tytułu należałoby wtedy zakwalifikować jako przychody (zleceniobiorcy) z działalności wykonywanej osobiście.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; najem; przychód-przychód z działalności wykonywanej osobiście; umowa-umowa zlecenia
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 13; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia19 października 2014 r. (data wpływu 29 października 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów z najmu - **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 29 października 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów z najmu.

We wniosku zostało przedstawiony następujący stan faktyczny.

Za przychody z działalności wykonanej osobiście o której mowa w art. 10 ust. 1 punkt 2 uważa się: punkt 8 przychody z tytułu wykonywania usług na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenie uzyskiwane wyłącznie od

1.  właściciela posiadacza nieruchomości w której lokale są wynajmowane lub działające w jego imieniu zarządcy lub administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością.”

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości o 24 lokalach mieszkalnych które wynajmuje w ramach wynajmu lokalu. Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz tej nieruchomości tj. bieżące remonty, dotyczące inst. elektrycznej, wodno – kanalizacyjnej (zarówno wewnętrznej jak i zewnętrznej) utrzymywanie czystości w budynku i na posesji.

Prowadzi wszystkie sprawy mające związek z zarządzaniem nieruchomości (wystawianie pobieranie opłat czynszowych, obliczanie zużycia wody w stosunku do odczytów wodociągów miejskich) i wszystkich innych czynności które są niezbędne przy funkcjonowaniu powyższej nieruchomości.

W związku z powyższym Wnioskodawca wystawia sobie na te czynności umowę zlecenie i odprowadza od tej umowy podatek dochodowy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy koszty umowy zlecenia stanowią koszt uzyskania przychodu z tytułu tego wynajmu.

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 13 pkt 8 lit. b - wykonuje On te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością i uważa, że koszty tej umowy zlecenia stanowią koszt uzyskania przychodów z tytułu tego wynajmu.

Jako wnioskodawca uważa, że spełnia wszystkie aspekty prawne dotyczące art. 13 pkt 8b za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody z tytułu wykonywania usług na podstawie umowy zlecenie od właściciela posiadacza nieruchomości w której lokale są wynajmowane – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością.

1.  Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości o 24 lokalach mieszkalnych (akty prawne przedłożyłem szanownej Izbie Skarbowej)
2.  Lokale są wynajmowane zgodnie z umową najmu.
3.  Wnioskodawca wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością, a mianowicie wszystkie remonty, bieżące naprawy dotyczące funkcjonowania zarówno infrastruktury wewnętrznej i zewnętrznej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przepis art. 10 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdzie:

*   w pkt 2 wymienia przychody z działalności wykonywanej osobiście,

*   w pkt 6 wymienia najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Katalog przychodów, które należy zaliczyć do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, określony został w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych.

Stosownie do treści art. 13 pkt 8 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

1.  osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
2.  właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością

\- z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.

W przypadku opodatkowania dochodów z najmu, podatnik ma prawo do obniżania osiągniętego przychodu o koszty jego uzyskania.

W myśl definicji kosztów uzyskania przychodów, wynikającej z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki - winien:

*   być poniesiony, w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

*   nie znajdować się wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 23 ww. ustawy,

*   być właściwie udokumentowany.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Podatnik kwalifikując poniesione wydatki do kosztów uzyskania przychodów powinien kierować się podstawową zasadą zaistnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a możliwością osiągnięcia z tego tytułu przychodu, albowiem to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, że jego poniesienie ma (lub może mieć) wpływ na wysokość osiąganych przychodów (lub na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów).

Podkreślić przy tym należy, że ciężar wykazania związku przyczynowo-skutkowego kosztu z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

W konsekwencji, jeżeli wydatek nie jest objęty katalogiem wydatków wymienionych w art. 23, wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów i jednocześnie istnieje wskazany powyżej związek przyczynowy między poniesionym wydatkiem a przychodem – wydatek taki stanowi koszt uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej – także małżonków i małoletnich dzieci wspólników.

Stosownie do ww. regulacji, wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów podatnika podlegają:

1.  wartość własnej pracy tego podatnika;
2.  wartość własnej pracy jego małżonka i małoletnich dzieci;
3.  wartość własnej pracy małżonków i małoletnich dzieci pozostałych wspólników.

Pojęcie „praca własna” oznacza wartość wszelkiego rodzaju nakładów pracy świadczonej przez podmioty wymienione w omawianym przepisie. Nie ma przy tym znaczenia, czy praca jest świadczona na podstawie umowy o pracę, umowy cywilnoprawnej mającej charakter umowy zlecenia czy umowy o dzieło (z wyłączeniem sytuacji, gdy umowę zawarto z osobą prowadzącą działalność gospodarczą w ramach jej działalności), czy bezumownie.

Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, że wartość pracy Wnioskodawcy związanej z prowadzeniem wszystkich spraw mających związek z zarządzaniem własną nieruchomością oraz dokonywanie wszystkich innych czynności które są niezbędne przy funkcjonowaniu tej nieruchomości - nie stanowią kosztu uzyskania przychodu osiąganego z tytułu najmu. Wynagrodzenie za tę pracę nie stanowi również dla Wnioskodawcy odrębnego (powtórnego) przychodu.

Jednocześnie wskazać należy, że analizowany przez Wnioskodawcę przepis art. 13 pkt 8 pkt b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie.

Powyższy przepis dotyczy sytuacji, w której to Pan jako właściciel nieruchomości (w której są wynajmowane lokale) zawarłby z innym podmiotem umowę zlecenie na prowadzenie w swoim imieniu spraw związanych z tą nieruchomością. To przychody z tego tytułu należałoby wtedy zakwalifikować jako przychody (zleceniobiorcy) z działalności wykonywanej osobiście.

Ponadto, wskazać należy, że opisanym stanie faktycznym mamy do czynienie z dokonaniem czynności pranej z samym sobą. Z punktu widzenia prawa taka czynność nie może być skuteczna, gdyż w obliczu praw jest nieważna ( art. 108 Kodeksu Cywilnego).

A zatem stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Należy przy tym zastrzec, iż przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. W szczególności obowiązek wykazania, że konkretny wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.