Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-710/14/MG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-10-17
Teza: Świadczenie usług księgowych bez usług doradztwa w ramach prowadzonego biura rachunkowego korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: doradztwo; usługi; zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 8 lipca 2014 r. (data wpływu 11 lipca 2014 r.), uzupełnionym pismem z 7 października 2014 r. (data wpływu 8 października 2014 r.) oraz pismem z 16 października 2014 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług sprzedaży dokonywanej przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonego biura rachunkowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 lipca 2014 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług sprzedaży dokonywanej przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonego biura rachunkowego.

Wniosek został uzupełniony pismem z 7 października 2014 r. (data wpływu 8 października 2014 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z 30 września 2014 r. nr IBPP1/443 710/14/MG oraz pismem z 16 października 2014 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w lipcu tego roku założył działalność gospodarczą – biuro rachunkowe. Wnioskodawca posiada certyfikat księgowy wydany przez Ministerstwo Finansów, nie ma uprawnień doradcy podatkowego.

Wnioskodawca wykonuje usługi w zakresie:

*   prowadzenia ksiąg rachunkowych, prowadzenia książek przychodów i rozchodów oraz sporządzania na podstawie ewidencji niezbędnych deklaracji rozliczeniowych oraz ich kontrola, kwalifikowanie dowód do ujęcia w książce, kontrola zapisów w książce,
*   prowadzenia ewidencji środków trwałych i amortyzacji,
*   prowadzenie rejestrów sprzedaży i zakupów VAT oraz rozliczenie VAT w deklaracjach,
*   naliczania płac i ZUS zatrudnionych pracowników.

Powyższe czynności Wnioskodawca wykonuje w oparciu o zawarte umowy ze zleceniodawcami, w których to jest zaznaczone, że posiada uprawnienia do usługowego prowadzenia ksiąg.

W uzupełnieniu Wnioskodawca podał, że:

Wnioskodawca w latach poprzednich nie prowadził działalności gospodarczej, jest to pierwsza działalność Wnioskodawcy.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności nie wykonuje czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Nie wyklucza w przyszłości rozszerzenia zakresu usług o usługi doradztwa podatkowego (w chwili uzyskania uprawnień doradcy podatkowego).

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca nie świadczy usług doradztwa, działalność polega na weryfikacji dokumentów księgowych, prowadzeniu ksiąg rachunkowych, podatkowej książki przychodów i rozchodów, sporządzaniu deklaracji rozliczeniowych oraz ich kontroli, prowadzeniu ewidencji środków trwałych i amortyzacji, prowadzeniu rejestrów sprzedaży i zakupów VAT, rozliczaniu podatku VAT w deklaracjach, sporządzaniu deklaracji do ZUS, naliczaniu płac i ZUS zatrudnionych pracowników.

Usługi świadczone są przez Wnioskodawcę na podstawie przepisów art. 76a Ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. 1994 nr 121 poz. 591).

Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT zwolniony od dnia 2 lipca 2014 r.

Przy obecnych obrotach w roku 2014 wartość sprzedaży nie przekroczy limitu sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca nie posiadał wcześniej, a co za tym idzie nie utracił ani nie zrezygnował z prawa do zwolnienia podmiotowego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym Wnioskodawca ma prawo korzystać z podmiotowego zwolnienia z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy o podatku od towarów i usług.

Zdaniem Wnioskodawcy, ponieważ wymienione czynności prowadzone przez biuro wykonywane są w oparciu o uprawnienia do prowadzenia usługowego ksiąg rachunkowych, a nie w oparciu o Ustawę o doradztwie podatkowym, do którego Wnioskodawca nie ma uprawnień – Wnioskodawca uważa, biuro może korzystać ze zwolnienia z VAT oczywiście po spełnieniu limitu do 150 000 zł.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Pod pojęciem sprzedaży, zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zgodnie z art. 113 ust. 2 powołanej ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1.wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju;

2.odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

1.  transakcji związanych z nieruchomościami,
2.  usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
3.  usług ubezpieczeniowych

\-jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;

3.odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Stosownie do art. 113 ust. 4 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. 1 i 9 pod warunkiem pisemnego zawiadomienia o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, którzy chcą zrezygnować ze zwolnienia od pierwszej wykonanej czynności - przed dniem wykonania tej czynności.

Z przepisu art. 113 ust. 5 ww. ustawy wynika, że jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Zgodnie z art. 113 ust. 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.

W myśl art. 113 ust. 10 ustawy o VAT jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

W myśl art. 113 ust. 11 podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.

Według art. 113 ust. 11a przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio do podatnika będącego osobą fizyczną, który przed zakończeniem działalności gospodarczej utracił prawo do zwolnienia od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, a następnie rozpoczął ponownie wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5.

Stosownie do art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników świadczących usługi:

1.  prawnicze,
2.  w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
3.  jubilerskie.

W świetle powyższego usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa nie korzystają ze zwolnienia podmiotowego.

W związku z wątpliwościami Wnioskodawcy dotyczącymi zastosowania zwolnienia podmiotowego należy rozstrzygnąć, czy świadczone usługi opisane we wniosku należy zaliczyć do usług w zakresie doradztwa, które nie korzystają ze zwolnienia podmiotowego.

Podkreślić należy, iż ani ustawa o podatku od towarów i usług ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia doradztwa. Skoro jednak ustawa o podatku od towarów i usług w art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT zastrzega, że do osób świadczących usługi doradztwa nie stosuje się zwolnienia podmiotowego, określonego w ust. 1 i 9 należy – wobec braku w ustawie definicji doradztwa – posłużyć się znaczeniem językowym.

Odnosząc się do powołanego wyżej art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT, w którym ustawodawca wymienia usługi w zakresie doradztwa jako wyłączone ze zwolnienia podmiotowego, należy stwierdzić, iż termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych, np.: podatkowe, prawne, finansowe i inne. Odwołując się do wykładni językowej, zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN 2006 pod pojęciem „doradcy” należy rozumieć tego, „kto doradza”. Natomiast „doradzać”, w myśl powołanego wyżej Słownika Języka Polskiego, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Zatem użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć szeroko. Jednym z rodzajów doradztwa jest doradztwo podatkowe.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 41 poz. 213 ze zm.) czynności doradztwa podatkowego obejmują:

1.  udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;
2.  prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie;
3.  sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie;
4.  reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1.

Z kolei, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy o doradztwie podatkowym w brzmieniu obowiązującym do 9 sierpnia 2014 r., zawodowe wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, zastrzeżone jest wyłącznie dla podmiotów uprawnionych w rozumieniu ustawy.

Według art. 3 ustawy o doradztwie podatkowym w brzmieniu obowiązującym do 9 sierpnia

2014 r., podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, są:

1.  osoby fizyczne, wpisane na listę doradców podatkowych;
2.  adwokaci i radcowie prawni;
3.  biegli rewidenci, z wyłączeniem czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4.

Zasady wykonywania czynności w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych określa ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.). W myśl art. 76a ust. 2 ww. ustawy obowiązującego do 9 sierpnia 2014 r., przedsiębiorcy wykonujący działalność, o której mowa w ust. 1, są również uprawnieni do wykonywania działalności obejmującej:

1.prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie,

2.sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie

\-w zakresie określonym odrębnymi przepisami.

Stosownie do zapisu art. 76a ust. 3 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 9 sierpnia 2014 r. działalność, o której mowa w ust. 1 i 2, mogą wykonywać:

1.przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi, jeżeli są uprawnieni do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych;

2.pozostali przedsiębiorcy, pod warunkiem, że czynności z tego zakresu będą wykonywane przez osoby uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Zgodnie z przepisem art. 76a ust. 4 ww. ustawy obowiązującym do 9 sierpnia 2014 r., uprawnione do wykonywania czynności z zakresu usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych są, z zastrzeżeniem ust. 6, osoby posiadające certyfikat księgowy, osoby wpisane do rejestru biegłych rewidentów lub na listę doradców podatkowych.

Mając na uwadze wskazane przepisy należy zauważyć, że o wyłączeniu ze zwolnienia podmiotowego, decyduje kwalifikacja, bądź istota wykonywanych czynności. A zatem jedynie w sytuacji świadczenia usług rachunkowych lub rachunkowo-księgowych (przy założeniu, że nie są to usługi w zakresie doradztwa), podatnikowi przysługuje prawo do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług regulowanego przepisami art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca w lipcu 2014 r. rozpoczął działalność gospodarczą polegającą na usługowym prowadzeniu biura rachunkowego. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności nie wykonuje czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca nie świadczy usług doradztwa, działalność polega na weryfikacji dokumentów księgowych, prowadzeniu ksiąg rachunkowych, podatkowej książki przychodów i rozchodów, sporządzaniu deklaracji rozliczeniowych oraz ich kontroli, prowadzeniu ewidencji środków trwałych i amortyzacji, prowadzeniu rejestrów sprzedaży i zakupów VAT, rozliczaniu podatku VAT w deklaracjach, sporządzaniu deklaracji do ZUS, naliczaniu płac i ZUS zatrudnionych pracowników. Usługi świadczone są przez Wnioskodawcę na podstawie przepisów art. 76a ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. 1994 nr 121 poz. 591). Wnioskodawca posiada certyfikat księgowy wydany przez Ministerstwo Finansów, nie ma uprawnień doradcy podatkowego. Wnioskodawca zawiera ze zleceniodawcami umowy, w których zaznaczone jest, że posiada uprawnienia do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych. Wnioskodawca wcześniej nie prowadził działalności gospodarczej i prawa do zwolnienia podmiotowego tym samym go również nie utracił. Przewidywana przez Wnioskodawcę sprzedaż w 2014 r. proporcjonalnie do okresu prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczy kwoty 150 000 zł. Wnioskodawca od 2 lipca 2014 r. jest zarejestrowanym podatnikiem VAT zwolnionym.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy kwestii możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego w sytuacji rozpoczęcia działalności gospodarczej w postaci prowadzenia usług księgowych od lipca 2014 r.

Odnosząc przedstawiony stan faktyczny do powołanych w sprawie przepisów prawa stwierdzić należy, że jeżeli świadczone przez Wnioskodawcę usługi polegają na wykonywaniu przez Wnioskodawcę czynności w ramach zawartych z klientami umów o prowadzenie ksiąg rachunkowych w ramach usług rachunkowo-księgowych – nie można uznać ich za świadczenie usług doradztwa, o których mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT i świadczenie tych usług nie wyklucza zastosowania dla Wnioskodawcy zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT o ile przygotowanie deklaracji podatkowych nie jest realizowane w ramach odrębnego zlecenia lecz stanowi element kompleksowej usługi w zakresie rachunkowości.

Jeżeli zatem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca nie świadczy usług doradczych, ani nie wykonuje żadnych czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o VAT i przewidywana wartość sprzedaży w 2014 r. w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej nie przekroczy kwoty 150 000 zł, to Wnioskodawca rozpoczynając w lipcu 2014 r. prowadzenie gospodarczej w zakresie biura rachunkowego, mógł korzystać ze zwolnienia podmiotowego od momentu rozpoczęcia prowadzenia tej działalności tj. od lipca 2014 r. na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.

Stosownie do art. 96 ust. 3 ustawy o VAT podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.

Na mocy art. 96 ust. 4 ustawy o VAT naczelnik urzędu skarbowego rejestruje podatnika i potwierdza jego zarejestrowanie jako „podatnika VAT czynnego” lub w przypadku podatników, o których mowa w ust. 3 - jako „podatnika VAT zwolnionego”.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy i opis stanu faktycznego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca rozpoczynając w lipcu 2014 r. działalność gospodarczą – prowadzenie biura rachunkowego, nie świadcząc usług w zakresie doradztwa oraz zakładając, że przewidywana przez Wnioskodawcę sprzedaż nie przekroczy w proporcji do okresu prowadzonej działalności w roku podatkowym kwoty 150 000 zł mógł złożyć zgłoszenie rejestracyjne i zarejestrować się jako podatnik VAT – zwolniony.

Zaznaczyć jednak należy, że Wnioskodawca utraci zwolnienie podmiotowe od podatku VAT w przypadku wykonania jakichkolwiek czynności doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego.

Wnioskodawca utraci również zwolnienie, jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku, w proporcji do okresu prowadzonej w 2014 r. działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego kwotę 150 000 zł, począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Mając powyższe na względzie, stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać za prawidłowe, z zaznaczeniem, że wskazany przez Wnioskodawcę we własnym stanowisku limit 150 000 zł jest liczony w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2014.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.