Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-658/08-2/IM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-11-14
Teza: Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego zapłacone koszty procesu będą stanowiły koszt uzyskania przychodu, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty bezpośrednie; koszt-koszty pośrednie; koszt-koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz.770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 7 lipca 2008 r. (data wpływu do BKIP w Lesznie 22 sierpnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 sierpnia 2008 r. w Urzędzie Skarbowym w Wałbrzychu został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Pismem z dnia 18 sierpnia 2008 r. PD-I/412-99/08 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu – działając na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) – przekazał wniosek Pani według właściwości do rozpatrzenia do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie. Pismo wraz z wnioskiem wpłynęło do tut. Organu w dniu 22 sierpnia 2008 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej, w dniu 22 lutego 2006 r. Wnioskodawczyni zawarła z firmą budowlaną (wykonawcą) umowę o roboty budowlane, w ramach której firma budowlana miała wykonać usługi polegające na wymurowaniu ścian nośnych oraz ścian działowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym.

W umowie zastrzeżono, iż w przypadku wystąpienia opóźnień w realizacji przedmiotu umowy, Wnioskodawczyni może od niej odstąpić.

W umowie z firmą budowlaną brak jest zapisów dotyczących sposobu kompensaty wzajemnych zobowiązań i należności.

W związku ze znacznym przekroczeniem przez wykonawcę umownego terminu wykonania robót, Wnioskodawczyni odstąpiła od umowy o roboty budowlane.

W sporządzonym na tę okoliczność protokole odbioru strony postanowiły, iż należne wykonawcy umowne wynagrodzenie zostanie pomniejszone o 30% oraz, że wykonawca zostanie obciążony kosztami robót poprawkowych związanych z usunięciem wad i usterek przedmiotu umowy.

Wykonawca wystawił fakturę za wykonane prace, którą Wnioskodawczyni uznała i zapłaciła po uprzednim dokonaniu potrącenia części zobowiązania z należnością wynikającą z kosztów robót poprawkowych związanych z usunięciem wad i usterek przedmiotu umowy.

Wykonawca zakwestionował potrącenie i w dniu 13 lipca 2007 r. wytoczył przeciwko Wnioskodawczyni powództwo o zapłatę pozostałej kwoty z faktury.

W wyroku z dnia 19 października 2007 r. sąd I instancji zasądził na rzecz wykonawcy dochodzoną pozwem kwotę uznając, iż nie przysługuje Wnioskodawczyni roszczenie z tytułu zwrotu kosztów robót poprawkowych. Równocześnie sąd obciążył Zainteresowaną kosztami procesu. Na mocy prawomocnego orzeczenia, Wnioskodawczyni zapłaciła zasądzone w wyroku kwoty, łącznie z kosztami procesu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego zapłacone koszty procesu będą stanowiły koszt uzyskania przychodu, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, zapłacone a nie zwrócone koszty procesu stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.).

Spór sądowy związany był bowiem z przychodami, które jak podaje Wnioskodawczyni, wykazała w rozliczeniu podatkowym. Kosztami uzyskania tego przychodu były wydatki na wykonanie robót budowlanych, w tym koszty robocizny, materiałów budowlanych oraz koszty sądowe związane z dochodzeniem roszczeń od kontrahenta z tytułu „robót poprawkowych”.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, które przesądzają o zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, kosztów związanych z dochodzeniem swoich należności na drodze sądowej. Ma więc zastosowanie ogólna reguła dotycząca kosztów uzyskania przychodów. I tak, zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z treścią przepisu art. 22 ust. 1 tej ustawy, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W art. 23 ust. 1 koszty te nie zostały wymienione jako nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Jak podaje Wnioskodawczyni ustawodawca nie uzależnił uznania poniesionych wydatków za koszt uzyskania przychodów od zasadności dochodzenia przez podatnika należności na drodze sądowej czy też rezultatu takiego postępowania. Niewątpliwie poniesione przez podatnika koszty sądowe związane są z prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1 (…).

Powyższe oznacza, że zasadniczo wszystkie poniesione wydatki, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, po wyłączeniu wydatków wymienionych w art. 23 ust.1 ww. ustawy, stanowić mogą koszty uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Zatem ponoszone koszty należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, a nie niezbędności i rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnych przychodów.

Jako, że przepisy omawianej ustawy nie przewidują bezpośredniego wyłączenia kosztów procesowych z kosztów uzyskania przychodów, zasadnicze znaczenie dla dokonania oceny możliwości zaliczenia wskazanych wydatków do kosztów uzyskania przychodu będzie miało określenie, czy powyższe koszty zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego należy stwierdzić, iż zasądzone na rzecz Wnioskodawczyni koszty procesu sądowego nie będą stanowić dla Zainteresowanej, która występuje w charakterze dłużnika, kosztów uzyskania przychodów, bowiem stosownie do postanowień art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie są kosztami związanymi z osiągnięciem przychodu, zachowaniem albo zabezpieczeniem funkcjonowania źródła przychodów.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.