Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.122.2025.1.MT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-18
Teza: Jednorazowa amortyzacja jurty.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja jednorazowa; działalność-działalność gospodarcza; koszt-koszty uzyskania przychodów; podatnik-mały podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania przychodów.-Definicja kosztów.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Koszty uzyskania przychodów.-Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22-ust. 8; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22a-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22f-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22f-ust. 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22h-ust. 1-pkt 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22h-ust. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22k-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22k-ust. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22k-ust. 7; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22k-ust. 8; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22k-ust. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 30 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan polskim rezydentem podatkowym podlegającym opodatkowaniu na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej od całości swoich dochodów. Dochody z działalności gospodarczej
    opodatkowuje Pan na zasadach podatku liniowego.
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod własnym imieniem i
    nazwiskiem. Działalność gospodarcza wykonywana jest nieprzerwanie od 2010 r.
    Przedmiotem Pana działalności gospodarczej wpisanym w Centralnej Ewidencji i
    Informacji o Działalności Gospodarczej zgodnie z PKD jest miedzy innymi:
        55.10.Z - Hotele i podobne obiekty zakwaterowania,
        55.20.Z - Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania,

        55.30.Z - Pola kempingowe (włączając pola dla pojazdów kempingowych) i pola
        namiotowe,
        55.90.Z - Pozostałe zakwaterowanie.
    Nie świadczy Pan usług najmu nieruchomości.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej posadowił Pan na własnym gruncie 4
    obiekty budowlane typu Jurta. Jurta jest rodzajem namiotu. Proces budowlany związany z
    montażem Jurt został zakończony w 2024 r. Jurty są położone w miejscowości o walorach
    turystycznych i będą wykorzystywana w Pana działalności gospodarczej w celu
    świadczenia usług zakwaterowania dla turystów na krótkie okresy. Usługa świadczona
    przez Pana nie będzie usługą najmu mieszkaniowego, ponieważ Jurty nie zaspokajają
    potrzeb mieszkaniowych, ani bytowych turystów. Jutra jest obiektem rekreacyjnym i
    miejscem tymczasowego wypoczynku.
    Jurta jest obiektem budowlanym, posiadającym poniższe cechy:
    1. Posadowienie jurty na gruncie nie wymaga pozwolenia na budowę, ani odbioru prac
      budowlanych. Prace budowlane rozpoczynają się na podstawie zgłoszenia w wydziale
      architektury i budownictwa starostwa powiatowego. W zaświadczeniu wydanym przez
      właściwego Starostę obiekt budowlany został sklasyfikowany jako budynek rekreacji
      indywidualnej.
    2. Jurta nie posiada fundamentów. Jurta jest posadowiona na drewnianej platformie o
      charakterze tarasu, która leży na betonowych podporach. Platforma odizolowana jest
      od gruntu warstwą termoizolacyjną. Jutra nie jest na stałe związana z gruntem, może
      być zdemontowana i przeniesiona w inne miejsce.
    3. Ściany i dach jurty zbudowane są z konstrukcji drewnianej (drewniany ażur i krokwie
      wsparte filarami). Na konstrukcję jurty nakładana jest podszewka, następnie izolacja, a
      na końcu płótno właściwe.
    4. Jurta posiada drewniane drzwi, okna oraz świetlik dachowy.
    5. Jurta jest podłączona do sieci elektrycznej, na podstawie wydanych przez operatora
      energetycznego warunków przyłączenia. Warunki te określają obiekt jako obiekt
      rekreacji indywidualnej.
    6. Jutra jest obiektem budowlanym całorocznym, posiada piec wolnostojący do
      ogrzewania, instalacje wodną oraz kanalizacyjną.
    7. Funkcjonalnie jutra przeznaczona jest na pobyt ludzi. Jurta składa się z otwartego
      pomieszczenia z aneksem kuchennym oraz wydzielonego pomieszczenia na łazienkę.
    W dniu 21 listopada 2024 r., złożył Pan wniosek do Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur
    Urzędu Statystycznego w Łodzi z prośbą o określenie właściwej klasyfikacji obiektu jakim
    jest Jurta według Klasyfikacji Środków Trwałych. W dniu 30 grudnia 2024 r. Ośrodek
    Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego wydał opinię w której uznał, że zgodnie z
    zasadami metodycznymi Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) stanowiącej załącznik do
    rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. 2016, poz. 1864) oraz
    w oparciu o przedstawiony opis, jurta - obiekt stanowiący miejsce wypoczynku dla
    turystów, zbudowana na platformie przymocowanej do betonowych podpór
    fundamentowych, składająca się ze szkieletu drewnianego, pokrytego podszewką, izolacją
    i zaimpregnowanym materiałem, wyposażona w drzwi, okna, świetlik dachowy, instalacje:
    elektryczną, wodno-kanalizacyjną, piec wolnostojący do ogrzewania, przeznaczona do
    użytkowania dłużej niż rok w miejscu posadowienia, mieści się w grupowaniu:
                                        2w przypadku, gdy powierzchnia użytkowa przekracza 100 m- KŚT grupa 2 rodzaj
        291 „Pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej, gdzie indziej niesklasyfikowane";

                                          2 w przypadku, gdy powierzchnia użytkowa nie przekracza 100 m- KŚT grupa 8
        rodzaj 806 „Kioski, budki, baraki, domki kampingowe".
    Zaznacza Pan, że Jurty będące w Pana posiadaniu mają powierzchnię użytkową
                  2nieprzekraczającą 100 m.
    W dniu 1 grudnia 2024 r. dokumentem OT Jurty zostały wpisane do ewidencji środków
    trwałych. W dniu 31 grudnia 2024 r. dokonał Pan jednorazowej amortyzacji Jurt do limitu
    kwotowego 50 000 euro w ramach pomocy de minimis. Niezamortyzowana jednorazowo
    wartość początkowa Jurt jest amortyzowana w roku podatkowym 2025 według liniowej
    metody amortyzacji stawką 10%. Suma odpisów amortyzacyjnych, w tym dokonanych w
    pierwszym roku podatkowym tzn. jednorazowy odpis w 2024 r. oraz niezaliczonych do
    kosztów uzyskania przychodów nie przekroczy wartości początkowej tych środków
    trwałych.
    Zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów jednorazowych odpisów amortyzacyjnych
    nie spowodowało przekroczenia obowiązującego Podatnika limitu pomocy de minimis.
    Wartość tej pomocy w ciągu trzech lat poprzedzających moment skorzystania z
    jednorazowego odpisu amortyzacyjnego nie przekroczyła obowiązującego Pana limitu
    pomocy de minimis w wysokości 200.000 euro.
    Jest Pan małym podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Pana wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od
    towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych
    kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro.
    Zastanawia się Pan nad prawidłowością swojego postępowania polegającego na
    jednorazowym ujęciu w kosztach odpisów amortyzacyjnych w ramach pomocy de minimis
    od środków trwałych jakimi są Jurty.

## Pytanie

Czy postąpił Pan prawidłowo dokonując w 2024 r. jednorazowego odpisu
    amortyzacyjnego od wartości początkowej środków trwałych jakimi są Jurty w ramach
    pomocy de minimis, zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie postąpił Pan prawidłowo dokonując w 2024 r. jednorazowego odpisu
    amortyzacyjnego od wartości początkowej środków trwałych jakimi są Jurty w ramach
    pomocy de minimis, zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 poz. 226 z dnia 21 lutego 2024 r. z późn. zm., dalej: ustawa o
    PIT) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.

    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem
    uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art.
    22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w
    dniu przyjęcia do używania:
    a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    c) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
        stanowią własność lub współwłasność podatnika
        są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
        przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
        są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez
        niego działalnością gospodarczą.
    Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami,
    lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo
    do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
    mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo
    wynajmowane na podstawie umowy - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub
    wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    W Pana ocenie obiekty budowlane jakimi są Jurty spełniają definicję środka trwałego tzn.
    są kompletne i zdatne do użytku, ich przewidywany okres użytkowania jest dłuższy niż rok,
    a ich wykorzystanie w Pana działalności gospodarczej nie może budzić wątpliwości.
    Jednocześnie Jurty jako obiekty budowlane nie są budynkami mieszkalnymi. Po pierwsze
    obiekty tego typu nie są na stałe związane z gruntem, a tym samym brak im podstawowej
    cechy budynku. Po drugie obiekty budowlane tego typu pomimo, że są przeznaczone na
    pobyt ludzi nie zaspokajają potrzeb mieszkaniowych lub bytowych ludności. Oddaje je Pan
    do używania w celu rekreacji i wypoczynku, na krótkie okresy czasu liczone w dniach lub
    tygodniach.
    Zwraca Pan uwagę, że nawet jeżeli w ocenie organu podatkowego Jurta jest budynkiem to
    Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych zawiera dychotomiczny podział budynków na
    mieszkalne (sklasyfikowane w dziale 11 PKOB) i budynki niemieszkalne (sklasyfikowane w
    dziale 12 PKOB). Podział ten ma charakter rozłączny co oznacza, że budynek może być
    kwalifikowany wyłącznie jako mieszkalny lub wyłącznie jako niemieszkalny. Wszelkie
    budynki zakwaterowania turystycznego sklasyfikowane są w dziale 12 PKOB jako budynki
    niemieszkalne, w tym: schroniska młodzieżowe, schroniska górskie, domki kempingowe,
    domy wypoczynkowe oraz pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego (dział 12,
    grupa 121, klasa 1212 - Budynki zakwaterowania turystycznego, pozostałe).

    W związku z powyższym Jurta nie jest budynkiem mieszkalnym, który podlega wyłączeniu
    spod amortyzacji.
    Stosownie zaś do art. 22k ust. 7 ustawy o PIT podatnicy, w roku podatkowym, w którym
    rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali
    podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości
    początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem
    samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone
    do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości
    nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej
    wartości tych odpisów amortyzacyjnych.
    W myśl art. 22k ust. 8 ustawy o PIT podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych,
    o których mowa w ust. 7, nie wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały
    wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    lub stosować zasady określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego
    podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów
    amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz niezaliczonych
    do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. I, nie może przekroczyć wartości
    początkowej tych środków trwałych.
    Z kolei stosownie do art. 22k ust. 9 ustawy o PIT przy określaniu limitu, o którym mowa w
    ust. 7, nie uwzględnia się odpisów amortyzacyjnych od nieprzekraczającej 10 000 zł
    wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o
    których mowa w art. 22f ust. 3.
    Jak stanowi art. 22k ust. 10 ustawy o PIT pomoc, o której mowa w ust. 7, stanowi pomoc
    de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio
    obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de
    minimis.
    W świetle tych przepisów, z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą skorzystać:
        mali podatnicy lub
        podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej.
    Określenie "mały podatnik" zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o PIT. Zgodnie z
    nim ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku - oznacza to podatnika, u którego
    wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie
    przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej
    równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku również
    przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia kwot wyrażonych w euro
    dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na
    pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do
    1000 zł Ponadto zgodnie z art. 22k ust. 11 ustawy o PIT:
    Przepis ust. 7 nie ma zastosowania do podatnika rozpoczynającego prowadzenie
    działalności gospodarczej, który w roku rozpoczęcia tej działalności, a także w okresie
    dwóch lat, licząc od końca roku poprzedzającego rok jej rozpoczęcia, prowadził działalność
    gospodarczą samodzielnie lub jako wspólnik spółki niebędącej osobą prawną lub
    działalność taką prowadził małżonek tej osoby, jeżeli między małżonkami istniała w tym
    czasie wspólność majątkowa.
    W Pana ocenie wszystkie warunki uprawniające go do dokonania jednorazowych odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej Jurt są spełnione, tj.:
    1. Posiada Pan status małego podatnika, Pana przychody ze sprzedaży nie przekraczają
      równowartości 2 000 000 euro.

    2. Nie jest Pan podatnikiem rozpoczynającym wykonywanie działalności gospodarczej, do
      którego znajduje zastosowanie wyłączenie zawarte w art. 22k ust. 11.
    3. Jednorazowe odpisy amortyzacyjne mogą być dokonywane od wartości początkowej
      składników majątku zaliczanych do wyodrębnionych grup w stosowanej dla celów
      podatkowych Klasyfikacji Środków Trwałych między innymi do grupy 8 — narzędzia,
      przyrządy, ruchomości i wyposażenie. W tym grupowaniu pod symbolem 806 znajdują
      się „Kioski, budki, baraki, domki kampingowe — niezwiązane trwale z gruntem". Rodzaj
      ten obejmuje:
        kioski, budki, domki kampingowe, zadaszenia ochronne i podobne różne obiekty
        wolnostojące, niezwiązane w sposób trwały z gruntem,
        tablice reklamowe ustawione na powierzchni gruntu (niezwiązane w sposób
        trwały z gruntem).
      W Pana ocenie, ponieważ Jurta jest rodzajem namiotu nie jest na trwale związana z
      gruntem należy zaliczyć ją właśnie do tego Rodzaju KŚT. Taka klasyfikacja została
      potwierdzona opinią Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w
      Łodzi przywołaną w stanie faktycznym.
    4. Odpisy amortyzacyjne mogą być dokonywane jednorazowo — nie wcześniej jednak niż
      w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji. Zatem skoro
      Jurty zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych 1 grudnia 2024 r., to
      prawidłowym postępowaniem było dokonanie jednorazowego odpisu
      amortyzacyjnego w tym samym miesiącu z datą 31 grudnia 2024 r.
    5. Łączna wartość jednorazowych odpisów amortyzacyjnych w 2024 r. nie przekroczyła
      równowartości kwoty 50.000 euro.
    6. Zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów jednorazowych odpisów amortyzacyjnych
      od wartości początkowej Jurt nie spowodowało przekroczenia obowiązującego Pana
      limitu pomocy de minimis w wysokości 200 000 tys. euro. W tym zakresie zweryfikował
      Pan wartość otrzymanej pomocy de minimis w ciągu trzech lat poprzedzających
      moment skorzystania z jednorazowego odpisu amortyzacyjnego.
    7. Niezamortyzowana w sposób jednorazowy wartość początkowa Jurt jest amortyzowana
      liniową metodą amortyzacji wg. stawki 10% rocznie od 1 stycznia 2025 r.
    Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności, stoi Pan na stanowisku, że miał
    Pan prawo dokonać jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych jakimi
    są Jurty do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50
    000 euro.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki

    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość
    powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy:

      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a)
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d), oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Problematyka amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    uregulowana została w przepisach art. 22a do art. 22m ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z powyższego przepisu wynika, że aby dany składnik majątku mógł zostać uznany za
    środek trwały, musi on spełniać łącznie następujące przesłanki:
        stanowić własność lub współwłasność podatnika,
        zostać przez niego nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,
        musi być kompletny i zdatny do użytku,
        musi być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby prowadzonej przez niego
        pozarolniczej działalności gospodarczej lub oddany w najem, dzierżawę lub leasing
        (tzw. leasing operacyjny),

        przewidywany okres jego używalności w prowadzonej przez podatnika działalności
        musi być dłuższy niż rok.
    Dopiero po spełnieniu powyższych wymogów, dany składnik majątku można uznać za
    środek trwały i dokonywać odpowiednich odpisów amortyzacyjnych. Podatnik
    zobowiązany jest do dokonywania odpisów amortyzacyjnych zgodnie z określonymi
    stawkami.
    Stosownie do art. 22f ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą
      likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów
      amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w
      art. 22b.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem
      art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m
      albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub
      wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
    W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 22h ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
      określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem
      ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego
      środka trwałego.
    Jedną z metod amortyzacji przewidzianą przez przepisy ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych jest tzw. jednorazowa amortyzacja.
    Jak stanowi art. 22k ust. 1 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i
      urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z
      wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich
      używania przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych
      podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w
      następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o
      dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich
      używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota
      amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy
      zastosowaniu metody określonej w art. 22i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22i.

    Zgodnie z art. 22k ust. 7 ww. ustawy:
      Podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać
      jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych
      zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w
      roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych
      odpisów amortyzacyjnych.
    Z kolei, stosownie do art. 22k ust. 9 ww. ustawy:
      Przy określaniu limitu, o którym mowa w ust. 7, nie uwzględnia się odpisów
      amortyzacyjnych od nieprzekraczającej 10 000 zł wartości początkowej środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22f ust. 3.
    W myśl art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w ust. 7, nie
      wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, lub stosować zasady
      określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego podatnicy dokonują
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów
      amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz
      niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1, nie może
      przekroczyć wartości początkowej tych środków trwałych.
    Zgodnie z art. 22k ust. 10 ww. ustawy:
      Pomoc, o której mowa w ust. 7, stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na
      zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa
      wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.
    W świetle wyżej cytowanych przepisów, z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą
    skorzystać:
        mali podatnicy lub
        podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej.
    Określenie „mały podatnik” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku – oznacza to podatnika, u którego
      wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i
      usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty
      odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w
      spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia
      kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego
      przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego
      roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.
    Zatem przedsiębiorcy będący małymi podatnikami, mogą dokonywać jednorazowej
    amortyzacji środków trwałych zaliczonych do grup 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych do
    wysokości określonego w ww. ustawie limitu (równowartości 50.000 euro). Wyjątek
    stanowią będące środkami trwałymi samochody osobowe, które nie mogą podlegać
    jednorazowej amortyzacji.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność
    gospodarczą od 2010 r. Jest Pan małym podatnikiem w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej

    posadowił Pan na własnym gruncie 4 obiekty budowlane typu Jurta. Jurta jest rodzajem
    namiotu. Jutra jest obiektem rekreacyjnym i miejscem tymczasowego wypoczynku. Jurta
    nie posiada fundamentów. Jurta jest posadowiona na drewnianej platformie o
    charakterze tarasu, która leży na betonowych podporach. Jutra nie jest na stałe związana z
    gruntem, może być zdemontowana i przeniesiona w inne miejsce. Jurty będące w Pana
                                        2posiadaniu mają powierzchnię użytkową nieprzekraczającą 100 m i zakwalifikowane są
    do grupy 8 KŚT rodzaj 806 „Kioski, budki, baraki, domki kampingowe". Proces budowlany
    związany z montażem Jurt został zakończony w 2024 r. W dniu 1 grudnia 2024 r. Jurty
    zostały wpisane do ewidencji środków trwałych. W dniu 31 grudnia 2024 r. dokonał Pan
    jednorazowej amortyzacji Jurt do limitu kwotowego 50 000 euro w ramach pomocy de
    minimis.
    Zatem skoro spełnia Pan kryteria „małego podatnika”, a wybudowane Jurty stanowią
    środki trwałe w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej i zaliczone są do grupy
    8 Klasyfikacji Środków Trwałych, to zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, mógł Pan w 2024 r. dokonać jednorazowego odpisu
    amortyzacyjnego od wartości początkowej tych środków trwałych, do wysokości
    określonego w przepisach prawa limitu, przy jednoczesnym zachowaniu warunków
    pomocy de minimis.
    Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Oceniłem Pana stanowisko w kontekście zadanego pytania, a mianowicie możliwości
    dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w 2024 r. zgodnie z art. 22k ust. 7
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie dokonałem natomiast oceny
    Pana stanowiska co do dalszej amortyzacji w roku 2025, gdyż nie było to przedmiotem
    Pana zapytania.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia
    2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.