Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.796.2025.3.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-17
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości
– dwóch budynków mieszkalnych odrębnie położonych na
działce nr (...) oraz udziałów w działce nr (...).
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 22 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku
    opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości – dwóch budynków
    mieszkalnych odrębnie położonych na działce nr (...) oraz udziałów w działce nr (...).
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 listopada 2025 r. (wpływ 25
    listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca ma miejsce zamieszkania w Polsce oraz podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca prowadzi zarejestrowaną
    działalność gospodarczą w Niemczech. Przedmiotem tej działalności jest świadczenie
    usług budowlanych.
    Wnioskodawca jest zarejestrowany w Niemczech jako czynny podatnik VAT.
    Wnioskodawca nie prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej w Polsce i nie jest
    zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce.
    Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim z Panią (...). W małżeństwie obowiązuje
    ustrój małżeńskiej wspólności majątkowej. Małżeństwo posiada dwójkę dzieci – córkę
    urodzoną w roku 2009 oraz syna urodzonego w roku 2012. W roku 2019 Wnioskodawca i
    jego żona zakupili nieruchomość gruntową niezabudowaną położoną w miejscowości (...).
    Nieruchomość ta składała się z działki o numerze ewidencyjnym (...) o powierzchni (...) m²
    przeznaczonej pod zabudowę oraz udziału w działce o numerze ewidencyjnym (...) o
    powierzchni (...) m² przeznaczonej pod drogą wewnętrzną. Nieruchomość nie została
    objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, natomiast w roku 2012
    została dla niej wydana decyzja o warunkach zabudowy. Zakup nieruchomości został
    dokonany od osoby prywatnej i nie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT. Celem
    zakupu tej nieruchomości było wybudowanie na niej dwóch domów, w których w
    przyszłości będą mogły zamieszkać ich dzieci wraz ze swoimi rodzinami. Miejscowość (...)
    jest oddalona o ok. 10 km od aktualnego miejsca zamieszkania Wnioskodawcy i jego żony.
    Zamiarem Wnioskodawcy i jego żony było przekazanie tych domów dzieciom, dzięki
    czemu będą one mogły mieszkać niedaleko rodziców i w dalszej przyszłości pomagać
    rodzicom, jeśli pojawiłaby się taka konieczność. Wnioskodawca i jego żona dokonali
    podziału działki ewidencyjnej o numerze (...)na dwie działki o numerach (...). Następnie
    uzyskali decyzję o pozwoleniu na budowę oraz doprowadzili media do tych działek. W
    dalszej kolejności rozpoczęli budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w
    zabudowie bliźniaczej. W ramach procesu budowlanego zrealizowany został stan surowy
    zamknięty, a więc budynki posiadały fundamenty, ściany zewnętrzne i wewnętrzne oraz
    okna. Budynki nie zostały wykończone i nie uzyskano dla nich decyzji o pozwoleniu na
    użytkowanie.
    W związku z sytuacją finansową rodziny Wnioskodawca i jego żona zdecydowali się na
    zakończenie procesu budowlanego oraz na sprzedaż obu nieruchomości. W dniu r.
    sprzedali działkę ewidencyjną o numerze (...)zabudowaną budynkiem mieszkalnym
    jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej w stanie surowym zamkniętym oraz udział (...)w
    działce o numerze ewidencyjnym (...). Natomiast w dniu (...) sprzedali działkę ewidencyjną
    o numerze (...)zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie
    bliźniaczej w stanie surowym zamkniętym oraz udział (...)w działce o numerze
    ewidencyjnym (...).

    W znalezieniu kupców zainteresowanych zakupem tych nieruchomości Wnioskodawca i
    jego żona korzystali z pomocy pośredników nieruchomości. Środki uzyskane ze sprzedaży
    nieruchomości zostały przeznaczone na cele prywatne ich rodziny.
    Przed sprzedażą nieruchomości nie były w żaden sposób wykorzystywane przez
    Wnioskodawcę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz nie były
    udostępniane osobom trzecim.
    W ostatnich latach Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży innych nieruchomości. W
    najbliższej przyszłości Wnioskodawca nie planuje sprzedaży jakichkolwiek nieruchomości.
    Uzupełnienie opisu sprawy
      1. Wydatki na prace budowlane związane z budową budynku i zagospodarowaniem
        terenu ponosił Wnioskodawca wraz z żoną.
      2. Budowa obiektu zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę została rozpoczęta
        wspólnie przez Wnioskodawcę i jego żonę.
      3. Dwa budynki mieszkalne odrębnie położone na działce nr (...)i nr (...)miały być
        docelowo przeznaczone dla dwójki dzieci Wnioskodawcy.
      4. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług
        deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
      5. Żona Wnioskodawcy nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług
        deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
      6. Wnioskodawca nie realizował prac budowlanych związanych z wznoszeniem domów
        mieszkalnych z zamiarem sprzedaży budynków.
      7. Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży nieruchomości (poza opisanymi
        we wniosku).
      8. Żona Wnioskodawcy nie była/nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
        podatku od towarów i usług.
      9. Przedmiotowe nieruchomości nie były/nie są/nie będą do momentu sprzedaży
        wykorzystywane w prowadzonej przez żonę Wnioskodawcy działalności
        gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
      10. Dwa budynki mieszkalne odrębnie położone na działce nr (...)i nr (...)miały być
        docelowo przeznaczone dla dwójki dzieci Wnioskodawcy.
      11. Budynki miały być docelowo przeznaczone dla dwójki dzieci Wnioskodawcy – jeden
        budynek dla syna, a drugi budynek dla córki.

## Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości przedstawionych w opisie stanu faktycznego podlegała po
    stronie Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wskazuje Pan, że zasady opodatkowania podatkiem VAT określają przepisy ustawy z dnia
    11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej w skrócie u.p.t.u.).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem VAT podlega „odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju”.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę towarów rozumie się „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel”.

    Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 6 u.p.t.u. przez towary rozumie się „rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii”.
    Art. 15 ust. 1 u.p.t.u. stanowi, że: „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności”.
    Natomiast art. 15 ust. 2 u.p.t.u. stanowi, że: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. zwalnia się z podatku VAT „dostawę budynków,
    budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata”.
    Natomiast na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a u.p.t.u. zwalnia się z podatku VAT „dostawę
    budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod
    warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów”.
    Opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają czynności, które łącznie spełniają warunek
    przedmiotowy i warunek podmiotowy. Warunek przedmiotowy wiąże się z tym, czy dana
    czynność mieści się w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem VAT (art. 5 ust. 1
    pkt 1 u.p.t.u.).
    Natomiast warunek podmiotowy wiąże się z tym, czy dana czynność jest wykonywana
    przez podmiot działający w charakterze podatnika podatku VAT (art. 15 ust. 1 u.p.t.u.).
    W omawianym stanie faktycznym mamy do czynienia ze sprzedażą nieruchomości.
    Nieruchomości stanowią towar w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.t.u. Natomiast sprzedaż
    nieruchomości stanowi odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u.
    Oznacza to, że sprzedaż nieruchomości przedstawionych w opisie stanu faktycznego
    spełnia warunek przedmiotowy. W związku z tym kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy w
    przypadku sprzedaży nieruchomości przez Wnioskodawcę spełniony będzie również
    warunek podmiotowy. Podatnikami VAT są m.in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie
    działalność gospodarczą (art. 15 ust. 1 u.p.t.u.). Natomiast przez działalność gospodarczą
    rozumie się m.in. wszelką działalność producentów i handlowców (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.).
    Podatnikiem VAT w związku ze sprzedażą nieruchomości będzie zatem osoba fizyczna,
    która sprzedając nieruchomości czyni to w taki sposób, jak profesjonalny podmiot
    zajmujący się działalnością w zakresie sprzedaży nieruchomości. Oznacza to, że jeśli osoba
    fizyczna w celu dokonania sprzedaży nieruchomości podejmie aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami oraz zaangażuje w to środki podobne do
    wykorzystywanych przez podmioty zajmujące się działalnością w zakresie sprzedaży
    nieruchomości, to należy uznać że wykonuje ona działalność gospodarczą i jest
    podatnikiem VAT. Natomiast nie działa w charakterze podatnika VAT osoba fizyczna, która
    dokonuje sprzedaży nieruchomości jedynie w ramach zarządu swoim majątkiem
    prywatnym.

    W omawianym przypadku istotne znaczenie ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. (sygn. C-180/10 i C-181/10) z którego wynika, że
    czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie
    być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. Sama liczba i
    zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    podatku VAT, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał wskazał, że
    istotne jest czy sprzedawca podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców.
    W zakresie sprzedaży składników majątku prywatnego w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 26 września 2025 r. (sygn. 0114-KDIP4-3.4012.424.2025.2.KM)
    wskazano: „Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w
    przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży,
    bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej. W kontekście
    powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku ze sprzedażą nieruchomości przedstawionych w
    opisie stanu faktycznego nie będzie on działał w charakterze podatnika podatku VAT.
    Wynika to z faktu, że okoliczności związane z zakupem i sprzedażą tych nieruchomości nie
    mają cech działalności gospodarczej w rozumieniu podatku VAT, lecz stanowią czynności
    związane z zarządem majątkiem prywatnym. Wnioskodawca i jego żona zamierzali
    wybudować dwa domy, które zostaną przeznaczone dla ich dzieci. W związku z tym
    traktowali nieruchomość jako składnik ich majątku prywatnego, który w przyszłości
    zostanie przekazany dzieciom i pozwoli im zamieszkać niedaleko rodziców. Budowa
    domów była nakierowana na zapewnienie w przyszłości miejsca zamieszkania dla dzieci i
    ich rodzin.
    W związku z tym wszystkie podejmowane działania począwszy od zakupu działki, jej
    podziału, doprowadzeniu mediów oraz rozpoczęciu i prowadzeniu budowy domów aż do
    stanu surowego zamkniętego było podyktowane tymi celami. Zmiana sytuacji finansowej
    rodziny wpłynęła na podjęcie decyzji o zakończeniu budowy i sprzedaży nieruchomości. W
    takich okolicznościach sprzedaż nieruchomości należy traktować jako sprzedaż w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Należy
    podkreślić, że działania podejmowane przez Wnioskodawcę nie miały cech działalności
    gospodarczej w rozumieniu podatku VAT. Nie można im bowiem przypisać
    profesjonalnego charakteru, typowego dla podmiotów zajmujących się działalności w
    zakresie sprzedaży nieruchomości. Wszystkie podejmowane działania były typowe dla
    procesu budowy prywatnego domu. Również okoliczności związane ze sprzedażą, czyli
    skorzystanie z pomocy pośredników nieruchomości, były typowe dla sprzedaży
    składników majątku prywatnego i nie świadczą o szczególnej aktywności typowej dla
    podmiotów gospodarczych. Należy również wskazać, że omawiane nieruchomości nie były
    wykorzystywane przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie
    były udostępniane osobom trzecim, co także wskazuje na brak cech charakterystycznych
    dla działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.
    Powyższe stanowisko potwierdza np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 18 czerwca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP4-2.4012.117.2020.3.MMA), w której

    stwierdzono: „Z okoliczności sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawcy, która
    wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Działka niezabudowana została nabyta w trakcie małżeństwa dla potrzeb dzieci
    Wnioskodawcy. Wnioskodawca nigdy nie podejmował działań, których celem był obrót
    nieruchomości, także działań marketingowych i reklamowych do ich sprzedaży. W
    wybudowanych budynkach Wnioskodawca nigdy nie prowadził działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca nie prowadził gospodarstwa rolnego. Nie otrzymywałżadnych dopłat.
    Działka ta nie była przedmiotem dzierżawy, użyczenia i jakiegokolwiek użytkowania. Z tego
    też tytułu Wnioskodawca nie uzyskiwał żadnych dochodów. Wybudowane na działkach
    budynki miały służyć zaspokojeniu potrzeb osobistych Wnioskodawcy oraz Jego rodziny. Z
    uwagi na zmianę planów dzieci Wnioskodawcy w chwili obecnej zamierzenia związane z
    budową domów uległy zmianie i Wnioskodawca zamierza zbyć Nieruchomość na rzecz
    kilku nabywców. Dokonując analizy powyżej przedstawionych okoliczności sprawy w
    kontekście powołanych przepisów oraz orzecznictwa TSUE należy stwierdzić, że w
    niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawcę za podatnika
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl
    art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Tym samym Wnioskodawca dokonując sprzedaży jednej, bądź
    wszystkich nieruchomości, nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT, a
    będzie jedynie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym
    majątkiem. W konsekwencji sprzedaż przedmiotowych nieruchomości nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    W związku z tym, że sprzedaż przez Wnioskodawcę nieruchomości przedstawionych w
    opisie stanu faktycznego nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, to
    bezprzedmiotowa jest analiza czy do tej sprzedaży ma zastosowanie zwolnienie z podatku
    VAT.
    Reasumując, sprzedaż nieruchomości przedstawionych w opisie stanu faktycznego nie
    podlegała po stronie Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W związku z informacją, że: „W dniu r. została sprzedana działka ewidencyjna o numerze
    (...)zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej w
    stanie surowym zamkniętym oraz udział (...)w działce o numerze ewidencyjnym (...).
    Natomiast w dniu (...) sprzedali działkę ewidencyjną o numerze (...) zabudowaną
    budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej w stanie surowym
    zamkniętym oraz udział (...) w działce o numerze ewidencyjnym (...)”, należy wskazać, ze tę
    interpretację oparto na przepisach obowiązujących w dniu zaistnienia stanu faktycznego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast, stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowych –
    działek) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7
    sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom. W świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje
    kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z
    przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze
    względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim
    udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na
    tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników
    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Przepis art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego stanowi, że:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Według art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa
    jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w
    skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać
    podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W konsekwencji w akcie notarialnym dokumentującym np. nabycie nieruchomości
    wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność
    majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną
    uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w
    czasie jej trwania żadne z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą stwarza to
    szczególną sytuację prawną. Przepisy ustawy nie zabraniają małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby

    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest to z
    małżonków, które dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych – działek (oraz udziałów we współwłasności nieruchomości –
    działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy podkreślić, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Wskazać bowiem należy, że status podatnika podatku od towarów i usług wynika z
    okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla
    ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.
    W tym miejscu należy również zaznaczyć, że na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
      a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      b) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady
      Do celów ust. 1 lit. a) ,,budynek'' oznacza dowolną konstrukcję trwale związaną z
      gruntem.
      Państwa członkowskie mogą określić szczegółowe zasady stosowania kryterium, o
      którym mowa w ust. 1 lit. a), do przebudowy budynków oraz zdefiniować pojęcie
      „gruntu związanego z budynkiem”.

      Państwa członkowskie mogą zastosować kryteria inne niż kryterium pierwszego
      zasiedlenia, takie jak okres upływający między datą ukończenia budynku a datą
      pierwszej dostawy lub też okres upływający między datą pierwszego zasiedlenia a
      datą następnej dostawy, pod warunkiem że okresy te nie przekraczają,
      odpowiednio, pięciu i dwóch lat.
    W świetle art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    W myśl art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze; (...).
    Analiza powyższych przepisów prawa wspólnotowego wskazuje, że podatnikiem podatku
    od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    prywatnego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku prywatnego. Dokonywanie określonych
    czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie
    pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku
    osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym
    zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Z orzeczenia tego wynika, że
    czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie
    być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zatem,
    kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby
    fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w przypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, uzbrojeniu terenu albo na

    działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu podkreślić należy również, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje
    na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np.
    nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Zatem należy jeszcze raz powtórzyć, że w kwestii podlegania opodatkowaniu dwóch
    budynków mieszkalnych odrębnie położonych na działce nr (...) oraz udziałów w działce nr
    (...), istotne jest, czy w danej sprawie w celu dokonania ich sprzedaży podjął/podejmie Pan
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania Pana za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która
    może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową”
    wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich.
    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w

    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
    W rozpatrywanej sprawie Pana wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem
    VAT sprzedaży dwóch budynków mieszkalnych odrębnie położonych na działce nr (...) oraz
    udziałów w działce nr (...).
    W celu wyjaśnienia Pana wątpliwości należy ustalić, czy w odniesieniu do opisanej
    sprzedaży przedmiotowych nieruchomości, działał Pan w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i
    stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując
    sprzedaży dwóch budynków mieszkalnych odrębnie położonych na działce nr (...)oraz
    udziałów w działce nr (...) – będących przedmiotem zapytania – wystąpił Pan w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak
    wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest
    określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą
    jako podatnika podatku od towarów i usług.
    W rozpatrywanej sprawie, sprzedaż ww. nieruchomości, należy uznać za czynność
    związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Jak wynika z opisu sprawy:
      - prowadzi Pan zarejestrowaną działalność gospodarczą w Niemczech. Nie prowadzi
        Pan zarejestrowanej działalności gospodarczej w Polsce i nie jest zarejestrowany
        jako czynny podatnik VAT w Polsce,
      - w dniu (...) została sprzedana działka ewidencyjna o numerze (...)zabudowana
        budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej w stanie
        surowym zamkniętym oraz udział (...) w działce o numerze ewidencyjnym (...).
        Natomiast w dniu (...) sprzedali działkę ewidencyjną o numerze (...) zabudowaną
        budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej w stanie
        surowym zamkniętym oraz udział (...)w działce o numerze ewidencyjnym (...),
      - celem zakupu nieruchomości było wybudowanie na niej dwóch domów, w których w
        przyszłości będą mogły zamieszkać Państwa dzieci wraz ze swoimi rodzinami,
      - w ramach procesu budowlanego zrealizowany został stan surowy zamknięty, a
        budynki nie zostały wykończone i nie uzyskano dla nich decyzji o pozwoleniu na
        użytkowanie,

      - w związku z sytuacją finansową rodziny Pan i Pana żona zdecydowali się na
        zakończenie procesu budowlanego oraz na sprzedaż obu nieruchomości,
      - w znalezieniu kupców zainteresowanych zakupem tych nieruchomości Pan i Pana
        żona korzystali z pomocy pośredników nieruchomości,
      - środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostały przeznaczone na cele prywatne
        Państwa rodziny,
      - przed sprzedażą nieruchomości nie były w żaden sposób wykorzystywane przez Pana
        w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz nie były udostępniane
        osobom trzecim,
      - w ostatnich latach nie dokonywał Pan sprzedaży innych nieruchomości,
      - w najbliższej przyszłości nie planuje Pan sprzedaży jakichkolwiek nieruchomości,
      - Pana żona nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich
        lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze,
      - Pana żona nie była/nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
        towarów i usług.
    Ponadto wskazał Pan, że założenia przy rozpoczęciu budowy budynków mieszkalnych na
    obydwu działkach nr (...) były takie, że miały być docelowo przeznaczone dla dwójki Pana
    dzieci – jeden budynek dla syna, a drugi budynek dla córki. W rozpatrywanej sprawie – jak
    wynika z opisu sprawy – Pan i Pana żona dokonali podziału działki ewidencyjnej o
    numerze (...) na dwie działki o numerach (...). Następnie uzyskali decyzję o pozwoleniu na
    budowę oraz doprowadzili media do tych działek. Rozpoczęli budowę dwóch budynków
    mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. W ramach procesu budowlanego
    zrealizowany został stan surowy zamknięty, budynki posiadały fundamenty, ściany
    zewnętrzne i wewnętrzne oraz okna. Wydatki na prace budowlane związane z budową
    budynku i zagospodarowaniem terenu ponosił Pan wraz z żoną. Budowa obiektu zgodnie
    z wydanym pozwoleniem na budowę została rozpoczęta wspólnie przez Pana i Pana żonę.
    Prace na obydwu nieruchomościach realizowane były z zamiarem przekazania ich, w celu
    zaspokojenia przyszłych potrzeb mieszkaniowych, Pana dzieciom, bez założeń
    dotyczących sprzedaży którejkolwiek nieruchomości. Z uwagi jednak na sytuację
    finansową rodziny, Pan wraz z żoną podjął decyzję o sprzedaży ww. nieruchomości.
    Wobec powyższego, w analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej
    Pana aktywności w przedmiocie sprzedaży nieruchomości, która byłaby porównywalna do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek
    zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie podjął Pan
    bowiem aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Zatem w okolicznościach przedstawionych w opisie sprawy, sprzedaż ww. nieruchomości
    znajdujących się we wspólności majątkowej małżeńskiej należy uznać za czynność
    związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując tych dostaw będzie Pan
    korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co
    oznacza, że nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i
    nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług. Skutkiem powyższego,
    transakcje sprzedaży nieruchomości nie będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Z uwagi na fakt, że przy sprzedaży dwóch budynków mieszkalnych odrębnie położonych
    na działce nr (...) oraz udziałów w działce nr (...) (udziałów w drodze wewnętrznej), nie
    wystąpił Pan jako podatnik, a dostawa ww. nieruchomości nie stanowiła czynności
    podlegającej opodatkowaniu, brak jest podstaw do rozpatrzenia zwolnienia od podatku
    dla sprzedaży ww. działek.

    Podsumowanie
    W zakresie sprzedaży dwóch budynków mieszkalnych odrębnie położonych na działce nr
    (...) oraz udziałów w działce nr (...) oraz udziałów w drodze wewnętrznej, nie działał Pan
    jako podatnik podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji sprzedaż
    tych nieruchomości nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Niniejszą interpretację
    wydano w szczególności w oparciu o informacje, że: „Wnioskodawca nie realizował prac
    budowlanych związanych z wznoszeniem domów mieszkalnych z zamiarem sprzedaży
    budynków”; budynki miały być docelowo przeznaczone dla dwójki dzieci Wnioskodawcy. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
    Zatem, należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pana i nie wywołuje
    skutków podatkowych dla Pana żony.
    Ta interpretacja rozstrzyga wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w
    zakresie braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży dwóch budynków mieszkalnych
    odrębnie położonych na działce nr (...) i nr (...) oraz udziałów w działce nr (...). Natomiast
    wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie załatwiony
    odrębnym rozstrzygnięciem.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.