Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.481.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-02
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwot wyegzekwowanych przez
komornika oraz kolejnych o ile zostaną wyegzekwowane
zgodnie z wyrokiem sądu wraz z odsetkami za opóźnienie oraz
zwrot kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu.
Słowa kluczowe: komornik
koszt
kwota-kwota należna
pożyczka
wyrok
zastępstwo-zastępstwo procesowe
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A.B. (dalej: Wnioskodawca) jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca w okresie od 7 stycznia 2017 r. do 28 marca 2018 r. zawarła z pozwanym
    Panem C.D. (dalej: Pożyczkobiorca) szereg umów dotyczących pożyczek opiewających na
    kwoty od 1.950 PLN do 40.000 PLN. Umowy pożyczek nie zostały zawarte w formie
    pisemnej a jedynie miały charakter ustny (w ramach których strony nie ustaliły
    oprocentowania od udzielonych pożyczek).
    Środki pieniężne przekazane w ramach udzielonych Pożyczkobiorcy pożyczek pochodziły z
    oszczędności Wnioskodawcy i zaciągniętych przez Wnioskodawcę kredytów i pożyczek,
    które nadal są przez Wnioskodawcę spłacane wraz z odsetkami.
    Opis poszczególnych umów i stanu ich rozliczeń został przedstawiony poniżej:
    · 7 stycznia 2017 r. strony zawarły pierwszą umowę pożyczki opiewającą na kwotę 1.950
      PLN. Pożyczka wypłacona została w czterech transzach w dniach od 7 stycznia do 5
      lutego 2017 r. Całość pożyczonej kwoty została przez Pożyczkobiorcę zwrócona na
      rzecz Wnioskodawcy.
    · 14 stycznia 2017 r. strony zawarły kolejną umowę pożyczki na kwotę 2.000 PLN. Środki
      na udzielenie tej pożyczki pochodziły z oszczędności Wnioskodawcy i zostały
      przekazane przelewem na rachunek bankowy Pożyczkobiorcy.
    · 23 listopada 2017 r. strony zawarły umowę pożyczki na kwotę 7.690 PLN. Środki,
      pochodzące z oszczędności Wnioskodawcy, wypłacone zostały w transzach na
      rachunek bankowy Pożyczkobiorcy.
    · 7 grudnia 2017 r. strony zawarły kolejną umowę pożyczki na kwotę 20.000 PLN. Środki
      pochodziły z pożyczki zaciągniętej przez Wnioskodawcę od jej pracodawcy. Z tytułu
      zaciągniętej pożyczki Wnioskodawca zobowiązany był do zwrotu pracodawcy łącznej
      kwoty 21.000 PLN. Kwota pożyczki wypłacona została przez Wnioskodawcę,
      jednorazowo na rachunek bankowy Pożyczkobiorcy.
    · 2 stycznia 2018 r. strony zawarły umowę pożyczki na kwotę 18.000 PLN. Środki na
      wypłatę tej pożyczki pochodziły z zaciągniętego przez Wnioskodawcę kredytu
      gotówkowego w (...) Bank, nr (...). Kwota pożyczki wypłacona została przez
      Wnioskodawcę jednorazowo na rachunek bankowy Pożyczkobiorcy.
    · W dniu 28 stycznia 2018 r. strony zawarły kolejną umowę pożyczki, na kwotę 40.000
      PLN. Środki pochodziły z kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawcę w (...) Bank S.A.
      nr (...). Kwota pożyczki wypłacona transzami.
    · 28 marca 2018 r. strony zawarły umowę pożyczki, opiewającą na kwotę 11.400 PLN.
      Środki na wypłatę pożyczki pochodziły z kredytu zaciągniętego przez Wnioskodawcę.
      Środki wypłacone zostały transzami, w okresie od 29 marca 2018 r. do 4 maja 2018 r.
      Środki przeznaczone na tę pożyczkę pochodziły z kredytu gotówkowego zaciągniętego
      przez Wnioskodawcę w (...) Bank S.A. nr (...).
    Udzielanie przez Wnioskodawcę pożyczek na rzecz Pożyczkobiorcy spowodowane było
    faktem, że Pożyczkobiorca był wieloletnim znajomym z pracy Wnioskodawcy.

    Pożyczkobiorca był osobą przekonującą, potrafiącą wzbudzić zaufanie i współczucie.
    Powoływał się on na trudną sytuację materialną, zaciągnięte pożyczki u pracodawcy, w
    instytucjach poza bankowych oraz u osób fizycznych, zajęcia komornicze i brak środków
    na życie. Pożyczkobiorca pożyczał także pieniądze na rozpoczęcie pracy za granicą.
    Wnioskodawca jako osoba dobroduszna i łatwowierna zdecydowała się pomóc
    Pożyczkobiorcy. Wnioskodawca posiadała zdolność kredytową, wobec czego zaciągnęła
    szereg kredytów gotówkowych. Pożyczkobiorca zobowiązał się do spłaty zarówno
    należności głównej jak i całości kosztów tych kredytów. Pożyczkobiorca początkowo
    deklarował spłaty zgodnie z harmonogramem spłat poszczególnych pożyczek.
    Pożyczkobiorca wpłacił na rzecz Wnioskodawcy niewielkie kwoty, spłacając jedynie
    pierwszą udzieloną pożyczkę oraz drobne kwoty na rzecz dalszych pożyczek, w łącznej
    kwocie 2.060 PLN, czym uwiarygodnił swoje dobre intencje dotyczące spłaty zobowiązań.
    Pożyczkobiorca nie regulował jednak na bieżąco zobowiązań. Zapewniał jednak, że w celu
    spłaty pożyczki wyjedzie do pracy za granicę i za zarobione pieniądze spłaci
    Wnioskodawcę, a na wypadek dalszych problemów sprzeda należące do niego
    mieszkanie. Pożyczkobiorca istotnie wyjechał do pracy za granicę. Przesyłał Wnioskodawcy
    zdjęcia z miejsca pracy, w celu uwiarygodnienia szybkiej spłaty zobowiązań. Ponadto w
    korespondencji z dnia 25 kwietnia 2018 r. zapewniał Wnioskodawcę, że spłaci wszelkie
    zobowiązania i podpisze umowy pożyczek. Pozwany napisał, że „przed wyjazdem [do
    Holandii] (....)”. Podkreślenia wymaga fakt, że wskazana powyżej wiadomość napisana
    została po udzieleniu przez Wnioskodawcę wszystkich pożyczek, których zwrotu
    Wnioskodawca domagał się w postępowaniu sądowym. Marginalnie wskazać należy, że
    Pożyczkobiorca jednocześnie domagał się udzielenia kolejnej pożyczki, by - jak wskazywał -
    mógł spokojnie egzystować za granicą i zarabiać pieniądze na spłatę zadłużenia.
    Wnioskodawca domagał się od pozwanego podpisania dokumentu zawierającego uznanie
    długu, jednakże Pożyczkobiorca - pomimo wcześniejszych zapewnień dotyczących woli
    podpisania dokumentów dotyczących pożyczek - nie reagował na prośby Wnioskodawcy.
    Pomimo zapewnień, Pożyczkobiorca nie przekazał powódce żadnych środków uzyskanych
    przez niego za pracę za granicą.
    Z uwagi na brak zwrotu pożyczonych środków, we wrześniu 2019 r. Wnioskodawca wniósł
    sprawę do Sądu Okręgowego. Wyrokiem z 19 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy (...) zasądził
    obowiązek zapłaty kwoty 98.250,00 PLN wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od
    dnia 19 października 2019 r. do dnia zapłaty. Zasądzona została także kwota
    · 5.330,29 PLN tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz
    · 4.915,00 PLN tytułem zwrotu opłaty od pozwu.
    Kwota 98.250 PLN stanowi wartość pożyczonych Pożyczkodawcy środków pieniężnych.
    Strona przeciwna (Pożyczkobiorca) złożył apelację, która została oddalona w dniu 9 lipca
    2024 r. przez Sąd Apelacyjny (...), a tym samym utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego,
    zasądzając jednocześnie od pozwanego (Pożyczkobiorcy) kwotę 4.050 PLN z odsetkami
    ustawowymi liczonymi od czasu uprawomocnienia się tego wyroku tytułem zwrotu
    kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
    W związku z działaniami komornika sądowego, Wnioskodawca w latach 2022-2023
    odzyskał od komornika kwotę w wysokości 5.956,77 PLN. Pozostałe z zasądzonych kwot
    nie zostały spłacone ani w inny sposób zwrócone Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca pragnie nadmienić, iż:
    · poniósł w związku ze skierowaniem spraw na drogę sądową, poza opłatą od pozwu
      wniesioną do Sądu Okręgowego w wysokości 4.955,00 PLN, opłatą od wniosku o
      zabezpieczenie w wysokości 100 PLN oraz zaliczki na wydatki dla Komornika w łącznej
      kwocie 330,34 PLN poniósł wysokie koszty obsługi prawnej, które znacznie
      przekraczają zasądzone kwoty zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

    · w chwili obecnej sprawa jest u syndyka ponieważ Pożyczkobiorca jest właścicielem 1/2
      mieszkania własnościowego (kawalerki).
    Pytania
    1) Czy od otrzymanych już kwot oraz kolejnych (o ile zostaną wyegzekwowane) zgodnie z
      wyrokiem Sądu Okręgowego (podtrzymanym przez Sąd Apelacyjny) Wnioskodawca
      powinien rozpoznać przychód podatkowy (tj. kwotę 98.250,00 PLN wraz z odsetkami
      ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 października 2019 r. do dnia zapłaty)?
    2) Czy zasądzone (i docelowo wyegzekwowane) na rzecz Wnioskodawcy kwoty z tytułu
      zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pozwu stanowią przychód
      podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w części
      nieprzekraczającej faktycznie poniesionych przez Wnioskodawcę wydatków?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, w odniesieniu do pytania 1, wyegzekwowane już przez komornika kwoty
    oraz kolejne (o ile zostaną wyegzekwowane) zasądzone przez Sąd Okręgowy (i
    podtrzymane przez Sąd Apelacyjny), tj. 98.250,00 PLN wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie od dnia 19 października 2019 r. do dnia zapłaty, nie powinny stanowić
    przychodu podatkowego Wnioskodawcy.
    W odniesieniu do pytania 2, zdaniem Wnioskodawcy, zasądzona (i docelowo
    wyegzekwowana) kwota na rzecz Wnioskodawcy z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa
    procesowego oraz opłaty od pozwu nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w części nieprzekraczającej faktycznie
    poniesionych przez Wnioskodawcę wydatków. Nie stanowi ona bowiem przysporzenia
    majątkowego Wnioskodawcy, które podlegałoby opodatkowaniu PIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad. 1.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226, z późn. zm.):
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z ogólnej definicji przychodów, zawartej w art. 11 ust. 1 cyt. ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, wynika, że:
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy zawiera katalog źródeł przychodów podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
    Źródłem przychodów są „inne źródła”.
    Definicja ta, dla potrzeb opodatkowania dochodów uzyskiwanych z innych źródeł została
    uzupełniona w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, że:
    Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
    szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
    wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
    przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu
    zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z

    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
    osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód
    uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie
    których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem
    majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. Tak więc podstawą uzyskania
    przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje
    po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe.
    Do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się
    natomiast kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów własnych nakładów
    poczynionych za inny podmiot, pod warunkiem, że ów zwrot rzeczywiście odpowiada
    kwocie uprzednio poniesionych wydatków. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w sytuacji
    będącej przedmiotem wniosku, a mianowicie zwrotu kwot stanowiących uprzednio
    udzielone pożyczki.
    Powyższe potwierdza również orzecznictwo, np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z
    31 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 2253/15 oraz w wyroku z 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK
    2076/15 stwierdził, że przychód nie występuje, gdy podatnik uzyskuje zwrot poniesionych
    nakładów. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym. W
    przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów
    (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu
    opodatkowania.
    Odnosząc się natomiast do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie wskazać należy, że
    instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z
    którym: „Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel
    może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
    opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi”.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r. Zgodnie z ww. przepisem:
    Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
    dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.

    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z
    opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami,
    które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro otrzymany zwrot należności głównej nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tytułu nieterminowej wypłaty tej
    należności odsetki również nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych na mocy zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, już otrzymana oraz docelowo wyegzekwowana kwota należności głównej,
    będąca zwrotem udzielonych pożyczek, nie stanowi przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Natomiast kwota
    otrzymanych odsetek za zwłokę korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem
    Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku wykazywania otrzymanych kwot w zeznaniu
    rocznym, ani informowania w jakikolwiek sposób urzędu skarbowego o otrzymanych lub
    wyegzekwowanych kwotach.
    Potwierdzenie powyższego znajduje odzwierciedlenie w znanych Wnioskodawcy
    interpretacjach podatkowych, przykładowo interpretacji indywidualnej z 4 czerwca 2024 r.
    (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.168.2024.2.KF).
    Ad. 2.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o PIT opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Rodzaje źródeł przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, gdzie między innymi w pkt 9 wymieniono „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma
    charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne
    niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe.
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 11 ust. 1 ww. ustawy).
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne

    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) - mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Wątpliwość Wnioskodawcy budzi kwestia, czy zwrot zasądzonych (i docelowo
    wyegzekwowanych) kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, strona
    przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty
    niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do
    niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
    pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym,
    zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej
    pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
    Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
    wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
    wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i
    wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego
    stawiennictwa strony. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku
    lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie
    adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy (art. 98 § 2-
    4 tej ustawy).
    Na podstawie art. 981 § 1-4 tej ustawy, do niezbędnych kosztów procesu zalicza się koszty
    mediacji prowadzonej na skutek skierowania przez sąd. Przysługujące mediatorowi
    wynagrodzenie i zwrot wydatków związane z prowadzeniem mediacji nie mogą być wyższe
    niż określone w przepisach wydanych na podstawie § 4. Jeżeli postępowanie cywilne
    zostało wszczęte w ciągu trzech miesięcy od dnia zakończenia mediacji, która nie została
    zakończona ugodą albo w ciągu trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się
    postanowienia o odmowie zatwierdzenia ugody przez sąd, do niezbędnych kosztów
    procesu zalicza się także koszty mediacji w wysokości nieprzekraczającej czwartej części
    opłaty. Do określenia kosztów mediacji stosuje się odpowiednio art. 98 § 2 i 3. Minister
    Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia mediatora, w
    tym stałego mediatora, za prowadzenie postępowania mediacyjnego wszczętego na
    podstawie skierowania sądu i wydatki mediatora, w tym stałego mediatora, podlegające
    zwrotowi, biorąc pod uwagę rodzaj sprawy i wartość przedmiotu sporu oraz sprawny
    przebieg postępowania mediacyjnego, a także niezbędne wydatki związane z
    prowadzeniem mediacji.
    Wobec powyższego, należy wskazać, że do przychodów podatników podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się kwoty uzyskanej z tytułu zwrotu,
    tj. faktycznych kosztów poniesionych przez podatników (w wysokości nie przekraczającej
    koszty faktycznie poniesione).
    Zatem, odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, zasądzona kwota, w części
    odpowiadającej kosztom faktycznie poniesionym przez Wnioskodawcę nie stanowi po

    stronie Wnioskodawcy przysporzenia majątkowego, nie powstaje z tego tytułu przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem PIT na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wynika to z tego, że koszty te w pierwszej kolejności
    zostały sfinansowane z własnych środków Wnioskodawcy, a następnie na podstawie
    orzeczenia sądu mają zostać zwrócone Wnioskodawcy. Kwota ta stanowi więc zwrot
    poniesionych wcześniej wydatków - nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.
    Powyższe potwierdza również orzecznictwo, np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z
    31 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 2253/15 oraz w wyroku z 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK
    2076/15 stwierdził, że przychód nie występuje, gdy podatnik uzyskuje zwrot poniesionych
    nakładów. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym. W
    przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów
    (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu
    opodatkowania.
    W konsekwencji, jak to zostało przedstawione w opisie stanu faktycznego, kwota
    zasądzona przez sąd, którą Wnioskodawca ma otrzymać będzie niższa niż poniesione
    nakłady. Otrzymany zwrot nie będzie stanowić więc dla Wnioskodawcy przysporzenia
    majątkowego. Nie ma zatem podstaw, aby kwotę uznać za dochód Wnioskodawcy
    podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki będzie zatem obojętny
    podatkowo.
    Potwierdzenie powyższego znajduje również odzwierciedlenie w znanych Wnioskodawcy
    interpretacjach podatkowych, przykładowo interpretacji indywidualnej z:
    · 14 października 2021 r. (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.629.2021.1.JM);
    · 24 marca 2025 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.100.2025.1.KP).
    Podsumowując, już otrzymana oraz docelowo wyegzekwowana kwota zwróconych
    nakładów, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych. Natomiast kwota otrzymanych odsetek za zwłokę korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem nie ma Pani obowiązku wykazywania otrzymanych kwot w zeznaniu rocznym, ani
    informowania w jakikolwiek sposób urzędu skarbowego o dokonanej transakcji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w art.
    9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 163, ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Katalog źródeł przychodu, do których kwalifikuje się przychody danego rodzaju, został
    wymieniony w art. 10 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym źródłem przychodów są m.in.
    „inne źródła”, wskazane w pkt 9.
    W myśl art. 20 ust. 1 cyt. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Katalog przychodów zaliczanych do innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego,
    zawiera bowiem jedynie przykładowe wskazanie przychodów zaliczanych do tego źródła, o
    czym świadczy użycie słowa w „szczególności”. Wobec tego przychodem z innych źródeł
    będzie dla podatnika każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar
    finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie
    nieodpłatne, czy częściowo odpłatne.
    Z opisu sprawy wynika, że w okresie od 7 stycznia 2017 r. do 28 marca 2018 r. udzieliła
    Pani wieloletniemu znajomemu pożyczek środków pieniężnych. Pieniądze te pochodziły z
    Pani oszczędności oraz z zaciągniętych przez Panią kredytów. Z uwagi na fakt, że
    pożyczkobiorca nie dokonywał zwrotu pożyczonych mu pieniędzy, skierowała Pani sprawę
    na drogę sądową. Wyrokiem z 19 kwietnia 2022 r. sądzony został na Pani rzecz obowiązek
    zapłaty przez pożyczkobiorcę kwoty 98.250,00 zł (która to kwota stanowi wartość
    pożyczonych środków pieniężnych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.
    Zasądzone zostały również tytułem zwrotu koszty zastępstwa procesowego oraz tytułem
    zwrotu opłaty od pozwu. W wyniku działań komornika w latach 2022-2023
    wyegzekwowane zostały środki pieniężne w kwocie 5.956,77 zł.
    Wątpliwość Pani budzi m.in. to czy w związku z otrzymaniem ww. kwoty oraz kolejnych (o
    ile zostaną wyegzekwowane) zgodnie z wyrokiem sądu, dojdzie do powstania przychodu.
    Odnosząc się do powyższej kwestii stwierdzam, że należność jaką uzyskała Pani na mocy
    wyroku sądu nie powoduje faktycznego przyrostu w Pani majątku, a jedynie „wyrównanie”
    wcześniejszego zmniejszenia w Pani majątku. Nie doszło zatem do zwiększenia majątku –
    ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie pasywów, a tym samym po
    Pani stronie nie powstał przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Otrzymane kwoty (oraz kolejne wyegzekwowane
    należności) nie stanowią więc dla Pani przysporzenia majątkowego. Nie ma zatem
    podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za Pani przychód podlegający opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo.
    Ustosunkowując się natomiast do kwestii opodatkowania otrzymanych przez Panią
    odsetek za opóźnienie, należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje
    art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061),
    zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe
      za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku
      Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest
      oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
      według tej wyższej stopy.
    W tym miejscu wskazuję, że nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają
    opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do
    odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje
    wyłącznie wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne
    postanowienie.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    2) świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Wobec powyższego, odsetki ustawowe za opóźnienie, stanowią dla Pani przychód z innych
    źródeł stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, mając na względzie to co wywiedziono wcześniej, odsetki ustawowe za opóźnienie
    stanowią dla Pani przychód z innych źródeł stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy. Jednakże w związku z tym, że jak wskazano wyżej kwoty, które zostały
    Pani zasądzone wyrokiem sądowym nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone Pani odsetki za opóźnienie będą
    korzystały ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b tej ustawy.
    Mimo iż prezentując własne stanowisko w odniesieniu do pytania 1 podała Pani, że:
    wyegzekwowane już przez komornika kwoty oraz kolejne (o ile zostaną wyegzekwowane)
    zasądzone przez Sąd Okręgowy (i podtrzymane przez Sąd Apelacyjny), tj. 98.250,00 PLN
    wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 października 2019 r. do dnia
    zapłaty, nie powinny stanowić przychodu podatkowego Wnioskodawcy, to biorąc pod
    uwagę powołanie się przez Panią w treści uzasadnienia na przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stwierdzenie, że skoro otrzymany
    zwrot należności głównej nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, to wypłacone z tytułu nieterminowej wypłaty tej należności odsetki również nie
    będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy
    zwolnienia wynikającego z ww. przepisu - Pani stanowisko, w odniesieniu do kwestii
    opodatkowania rzeczonych odsetek, uznałem za prawidłowe.
    Przechodząc do skutków podatkowych dotyczących zwrotu kosztów zastępstwa
    procesowego oraz opłaty od pozwu, wskazuję, że stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia
    17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać

      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę.
    Zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pozwu na Pani rzecz, nie
    spowoduje powstania u Pani przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art.
    11 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zatem, zwrócone na Pani rzecz koszty zastępstwa procesowego oraz opłaty od pozwu nie
    będą stanowiły przysporzenia po Pani stronie i nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem
    ww. kosztów nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Kwoty te będą stanowiły
    jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Panią wydatków - nie będą więc dochodem
    podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymane kwoty tytułem kosztów
    zastępstwa procesowego oraz opłaty od pozwu będą obojętne podatkowo.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że zwrot na Pani rzecz kosztów zastępstwa
    procesowego oraz opłaty od pozwu w części nieprzekraczającej faktycznie poniesionych
    przez Panią wydatków nie spowoduje powstania po Pani stronie przychodu, w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji nie będzie Pani
    zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego w związku z otrzymaniem ww. kwot.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.