Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.346.2025.5.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b, prawo do
odliczenia podatku VAT.
Słowa kluczowe: działalność-działalność kulturalna
odliczenia-prawo do odliczenia
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 16 czerwca 2025 r. oraz pismem z 3 lipca 2025
    r. - w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Stan faktyczny opis:
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą (w tym roku ryczałt, a w przyszłym
    roku skalę 12 + 32%) z VAT, podzieloną na 2 główne obszary działalności - działalność (...)
    PKD 71.12.B, 71.20.C oraz drugi obszar to prowadzenie imprez okolicznościowych jako
    konferansjer/wodzirej + DJ, PKD 90.39.Z wraz z zapewnieniem nagłośnienia i oświetlenia
    oraz tworzeniem indywidualnego planu/scenariusza dla każdej imprezy.
    Obszar działalności związany z prowadzeniem imprez okolicznościowych jest zwolniony z
    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT, ponieważ jest Pan
    indywidualnym artystą.
    Przykładowo - wystawia Pan paragon za wesele lub imprezę urodzinową zwolniony z VAT.
    Część imprez okolicznościowych prowadzi Pan we współpracy z muzykiem, który
    wykonuje muzykę na żywo oraz jest DJ-em, on rozlicza się indywidualnie z klientem w
    ramach nierejestrowanej działalności gospodarczej wystawiając osobny rachunek, a Pana
    część wynagrodzenia jest rozliczana przez Pana indywidualnie, przez co zachowuje Pan
    prawo do zwolnienia z VAT.
    2. Zdarzenie przyszłe:
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą (w tym roku ryczałt, a w przyszłym
    roku skalę 12 + 32%) z VAT, podzieloną na 2 główne obszary działalności - działalność (...)
    PKD 71.12.B, 71.20.C oraz drugi obszar to prowadzenie imprez okolicznościowych jako
    konferansjer/wodzirej + DJ PKD 90.39. Z wraz z zapewnieniem nagłośnienia i oświetlenia
    oraz tworzeniem indywidualnego planu/scenariusza dla każdej imprezy.
    Całość sprzętu potrzebnego Panu do prowadzenia imprez wozi Panu na przyczepce, którą
    użycza Panu bezpłatnie Pana (...), przyczepkę podczepia Pan pod prywatny samochód
    wyposażony w hak holowniczy.
    Przez to do prowadzenia działalności w obszarze prowadzenia imprez potrzeba
    koniecznie samochodu wyposażonego w hak holowniczy na ten obszar działalności nie
    odlicza Pan podatku VAT.
    Kupi Pan w przyszłym roku (będzie Pan na skali 12 i 32%) samochód za kwotę poniżej (...)
    zł do celów wyłącznie (...) i prywatnych bez instalacji w nim haka holowniczego (przez co
    wyłącza go Pan z możliwości używania do celów prowadzenia imprez), finalnie odlicza Pan
    50% VAT od każdej faktury (opłata wstępna, leasing, serwis, paliwo), dodatkowo Pana
    koszt PIT wynosi 75% z kwoty wartości netto + nieodliczonego VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku, w odpowiedzi na poszczególne pytania, wskazał Pan
    następujące informacje.
    a) Na czym dokładnie polegają świadczone przez Pana usługi w zakresie prowadzenia
      imprez okolicznościowych, do wykonania jakich czynności jest Pan zobowiązany
      świadcząc te usługi?
    Pana usługi jako DJ, wodzirej i konferansjer polegają na zapewnieniu kompletnej oprawy
    muzycznej i artystycznej imprez, w tym przede wszystkim wesela. W ramach świadczonych

    usług zapewnia Pan pełne nagłośnienie, oświetlenie, sprzęt muzyczny oraz inne niezbędne
    akcesoria. Odpowiada Pan za przygotowanie autorskiego scenariusza imprezy - po
    wcześniejszych konsultacjach z klientami - który zawiera kolejność atrakcji, propozycje
    zabaw, podziękowań, występów czy momentów tanecznych. Scenariusz uwzględnia
    zarówno elementy choreograficzne, jak i muzyczne.
    Na imprezie występuje Pan równocześnie jako DJ, wodzirej i konferansjer. Jako DJ miksuje
    Pan utwory muzyczne na żywo - łączy je Pan według tempa, nastroju, klimatu danej chwili.
    Jako wodzirej prowadzi Pan atrakcje, organizuje Pan zabawy (których oferuje Pan ponad
    (...), przy czym wszystkie z nich mają charakter autorski - względnie częściowo autorski - są
    inspirowane innymi zabawami), tworzy Pan atmosferę, wchodzi Pan w interakcję z gośćmi.
    Jako konferansjer zajmuje się Pan prowadzeniem wydarzenia przez mikrofon,
    zapowiadaniem momentów, komunikacją z gośćmi.
    b) Jakiego rodzaju imprezy okolicznościowe Pan prowadzi?
    Prowadzi Pan wesela, urodziny, jubileusze i inne imprezy okolicznościowe, przy których
    kluczowy jest dobór repertuaru muzycznego, umiejętność prowadzenia wydarzenia oraz
    stworzenie odpowiedniego klimatu.
    c) Czy obsługa artystyczna prowadzonych przez Pana imprez okolicznościowych polega
      na stworzeniu autorskiego scenariusza/planu, powstałego po konsultacji z klientami, w
      którego powstaniu Pana rola jest przeważająca?
    Tak. To Pan wychodzi z inicjatywą stworzenia planu - sam go Pan tworzy (zazwyczaj jako
    dokument tekstowy), konsultuje Pan z parą młodą lub innymi klientami, omawia Pan
    kolejność atrakcji, muzykę, charakter imprezy. W przypadku innych imprez niż wesele,
    plan ma często formę ustną, ale przebieg jest analogiczny - Pana rola jest dominująca.
    d) Czy dobór utworów odtwarzanych jest Pana zestawieniem autorskim, które jest
      odpowiednio dopasowane do scenariusza całej imprezy?
    Zdecydowanie tak. Zawsze tworzy Pan autorskie zestawienie utworów, które miksuje Pan
    na żywo - w różnych momentach utworów, z zapętleniami, przejściami i specjalnym
    doborem tempa, tak aby dopasować je do klimatu i fazy imprezy. Dodatkowo modyfikuje
    Pan utwory za pomocą dodawania (...) (dźwięków) - polega to na tym, że krótki wycinek
    innego utworu umieszcza Pan w tym, który jest w danym momencie główny i w
    rytmicznych odstępach czasu to Pan powtarza.
    e) Czy wykonywane przez Pana usługi w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych
      stanowią usługi kulturalne? Proszę wskazać jakie konkretnie czynniki decydują
      (przesądzają) o kulturalnym charakterze Pana świadczenia, w jaki sposób świadczone
      przez Pana usługi przyczyniają się do rozwijania i rozpowszechniania kultury?
    Tak, Pana usługi mają charakter kulturalny, zarówno poprzez odtwarzanie utworów
    muzycznych, jak i przez ich autorską interpretację, miksowanie, dopasowywanie do
    klimatu wydarzenia. M.in. prezentuje Pan utwory, które często są niszowe lub pochodzą z
    minionych dekad - w nowej, Pana wersji, czasem wzbogaconej o (...) - dzięki czemu
    przyczynia się Pan do ich dalszego funkcjonowania w kulturze. Dodatkowo, Pana autorskie
    zabawy, interakcje i scenariusze mają charakter artystyczny, często oparty o elementy
    sztuki scenicznej i słowno-muzycznej.
    f) Czy świadcząc usługi w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych działa Pan jako
      indywidualny twórca bądź artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z 4
      lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych?
    Tak. Tworzy Pan autorskie scenariusze imprez, zestawienia muzyczne (DJ sety), zabawy -
    wiele z nich ma charakter utworów scenicznych lub słowno-muzycznych. Pana występy
    mają cechy indywidualnego wykonania artystycznego, dopasowanego do konkretnej
    publiczności i okoliczności.

    g) Czy w wyniku realizacji usług w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych,
      powstaje „utwór” w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach
      pokrewnych? Jeśli tak, to czy zawierając umowy na świadczenie opisanych we wniosku
      usług udziela Pan licencji na korzystanie z praw autorskich do ww. utworu lub praw do
      artystycznego wykonania utworu?
    Powstaje utwór - zestaw muzyczny i scenariusz całej imprezy mają cechy indywidualnej
    twórczości. Tworzone przez Pana sety to przemyślane zestawienie i miks kilkunastu lub
    kilkudziesięciu utworów, często z dodatkowymi efektami, zapętlaniem, selekcją części
    wokalnych i rytmicznych. W ramach umowy pobiera Pan wynagrodzenie za stworzenie
    tego zestawu, jednak nie zawiera Pan odrębnych umów licencyjnych - jest to element całej
    usługi.
    h) Czy tworząc ww. utwór przyczynia się Pan do upowszechniania dorobku kulturalnego?
    Tak, prezentuje Pan muzykę bez ograniczeń co do okresu czasowego jej powstania, często
    utwory z minionych lat prezentuje Pan w odmienionej formie - przez co pozostaje ona
    „żywa” i obecna w kulturze współczesnej. Pana interpretacja, miksowanie i wybór utworów
    to forma działalności artystycznej.
    i) Na czym polega „tworzenie indywidualnego planu/scenariusza każdej imprezy”? Czy
      plan/scenariusz to „utwór” w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy o prawie autorskim i
      prawach pokrewnych?
    Tworzy Pan indywidualny scenariusz imprezy - obejmuje on momenty taneczne, zabawy,
    podziękowania, elementy oświetlenia, muzyki, interakcji z gośćmi. Jest on stworzony przez
    Pana, nigdzie niepowielany, dopasowany do klienta. W Pana ocenie taki plan, ze względu
    na oryginalność, formę i indywidualny charakter, spełnia przesłanki utworu.
    j) Czy w ramach świadczonych usług w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych
      wykonuje Pan usługi, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT?
    Nie, nie wykonuje Pan żadnej z poniżej wymienionych usług:
    1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
    2) wstępu:
        a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
        wykonawstwa artystycznego i literackiego,
        b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
        c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
    3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
      biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
    4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
    5) działalności agencji informacyjnych;
    6) usług wydawniczych;
    7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
    8) usług ochrony praw.
    k) Czy usługi w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych świadczy Pan na
      podstawie zawartych ze zleceniodawcami umów cywilnoprawnych, z tytułu których
      przysługuje Panu określone honorarium?
    Tak. W przypadku wesel zawsze zawiera Pan pisemne umowy. W przypadku innych imprez
    często są to ustalenia ustne, jednak zawsze określa Pan warunki oraz wysokość
    honorarium.

    Uzupełniająco wskazuje Pan, że część imprez prowadzi Pan we współpracy z muzykiem,
    który wykonuje muzykę na żywo, czasami pomocniczo pełni też funkcję DJ-a.
    Osoba ta rozlicza się z parą młodą czy innymi klientami indywidualnie (w żaden sposób
    nie bierze Pan udziału w tych rozliczeniach), nie zatrudnia Pan tej osoby ani nie łączy Pana
    z nią żadna umowa.
    Współpraca z ww. osobą związana jest co do zasady z dwoma okolicznościami:
        klient oczekuje, że repertuar imprezy wzbogacony zostanie o muzyka
        wykonującego muzykę na żywo,
        rozmiar imprezy (w szczególności - ilość osób) powoduje, iż dla jej prawidłowego
        przebiegu, do jej obsługi potrzebnych jest dwóch DJ-ów.
    Jeżeli okoliczności nie wymagają odmiennie - zawsze prowadzi Pan imprezę samodzielnie.
    l) Czy w ramach działalności (...) wykonuje Pan wyłącznie czynności opodatkowane
      podatkiem od towarów i usług, które nie korzystają ze zwolnienia od podatku od
      towarów i usług?
    Tak.
    m)Czy wskazany we wniosku samochód stanowi pojazd samochodowy w rozumieniu art.
      2 pkt 34 ustawy o VAT?
    Tak.
    n) W jaki sposób będzie użytkowany przez Pana wskazany we wniosku samochód, w
      jakim zakresie będzie Pan wykorzystywał ten samochód?
    W ramach działalności gospodarczej będzie go Pan wykorzystywał wyłącznie w działalności
    (...). Dodatkowo będzie używany też prywatnie.
    Samochód nie będzie w ogóle wykorzystywany do działalności artystycznej (DJ-skiej).
    Uzupełniająco wskazuje Pan, że do działalności artystycznej (DJ-skiej) ma już Pan pojazd,
    który posiada hak holowniczy. Samochód, który planuje Pan nabyć do wykorzystywania w
    działalności (...) takiego haku nie ma - nie nadaje się więc do prowadzenia działalności DJ-
    skiej gdzie ten hak jest niezbędny.
    o) Czy zawrze Pan umowę leasingu operacyjnego wskazanego we wniosku samochodu,
      czy też umowę leasingu finansowego?
    Operacyjnego.
    p) Jakie konkretnie wydatki związane z samochodem będą dokumentowały faktury, z
      których zamierza Pan odliczać podatek VAT naliczony? Czy są to wymienione w opisie
      sprawy: opłata wstępna, leasing, serwis, paliwo?
    Tak, raty leasingowe, opłata wstępna, wykup pojazdu, paliwo, serwis, dodatkowo
    naprawa, akcesoria, asortyment, przeglądy - wszelkie kwestie związane z nabyciem i
    utrzymaniem pojazdu.
    Jednocześnie, wskazał Pan, że prosi o dokonanie interpretacji art. 43 ust. 1 pkt 33 lit b
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Ponadto wskazał Pan, że prosi o dokonanie interpretacji art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 86a ust. 1 tej ustawy.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1) Czy świadcząc usługi DJ-a, konferansjera i wodzireja opisane przez Pana w stanie
      faktycznym może Pan stosować zwolnienie z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1
      pkt 33 lit. b o podatku od towarów i usług?

    2) Czy prowadząc działalność mieszaną, tj. a) - PKD 71.12.B i 71.20.C - niezwolnioną z VAT
      - działalność (...) i b) - PKD 90.39.Z - zwolnioną od VAT - działalność artystyczna (DJ-a,
      konferansjera, wodzireja) ma Pan prawo do odliczenia 50% podatku VAT od wydatków
      związanych z samochodem osobowym, jeżeli pojazd ten będzie Pan używał prywatnie,
      a w ramach działalności gospodarczej wyłącznie w ramach działalności (...), natomiast
      w ogóle nie będzie on używany do działalności artystycznej (DJ-a, konferansjera,
      wodzireja)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 33 pkt b) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług zwalnia się od podatku od towarów i usług usługi kulturalne świadczone
    przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za
    przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego
    wykonania utworów.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i
    sposobu wyrażenia (utwór). Na gruncie prawa autorskiego uznaje się za utwór każdy efekt
    działalności człowieka niezależnie od jego wartości, przeznaczenia byle by tylko była to
    działalność charakteryzująca się zawartością elementów twórczych. Utworem jest zatem
    to wszystko, co nie powstaje z wiernego odwzorowania rzeczywistości, czy przedmiotów
    już istniejących. Przedmiotem prawa autorskiego są w szczególności utwory wymienione
    w otwartym katalogu zawartym w art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, tzn.:
    1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe),
    2) plastyczne,
    3) fotograficzne,
    4) lutnicze,
    5) wzornictwa przemysłowego,
    6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne,
    7) muzyczne i słowno-muzyczne,
    8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne,
    9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Artyście wykonawcy przysługują prawa majątkowe do artystycznego wykonania, w tym
    wynagrodzenie. Honorarium otrzymywane za usługi wymienione we wniosku o
    interpretację jest zatem wynagrodzeniem z tytułu dysponowania autorskimi prawami
    majątkowymi.
    Warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 33 pkt b) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług jest
    spełnienie przesłanki o charakterze podmiotowym odnoszącej się do usługodawcy, jak
    również przedmiotowym, dotyczącym rodzaju świadczonych usług. Niespełnienie
    chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie będzie miało zastosowania.
    Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć
    „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług posłużyć się
    należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego znaczenia tych pojęć.

    Zatem, kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej
    wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do
    zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast określenie kulturalny oznacza „odnoszący się do
    tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”.
    Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny
    sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością
    artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzeniu działalności kulturalnej, działalność kulturalna polega na tworzeniu,
    upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, należy wskazać,
    że art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do której odwołuje się
    ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że przedmiotem prawa
    autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze,
    ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu
    wyrażenia (utwór).
    W myśl art. 1 ust. 2 pkt 7-9 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
    przedmiotem prawa autorskiego są m.in. utwory muzyczne i słowno-muzyczne, sceniczne,
    sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne, audiowizualne (w tym filmowe).
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono
    na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w
    jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych każde
    artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną
    niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych artystycznymi
    wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów,
    dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób
    twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych artyście
    wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania lub
    za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane w
    przepisach ustawy.
    Skoro w ramach świadczonych usługi zapewnia Pan animację imprezy jako wodzirej i
    konferansjer tworząc autorski scenariusz oraz oprawę muzyczną jako DJ, to podkreślić
    należy, że role, w których Pan występuje są ze sobą połączone i wchodzą w skład jednej,
    ogólnej usługi jaką jest oprawa artystyczna i muzyczna imprezy. W ramach scenariusza
    dokonuje Pan odpowiedniego doboru elementów muzycznych i choreograficznych oraz
    uszeregowania ich we właściwej kolejności. Oprócz realizacji scenariusza komunikuje się
    Pan z uczestnikami, zapewnia Pan odpowiednią atmosferę na imprezie, prowadzi Pan
    imprezę od strony muzycznej, poprzez grę na konsoli DJ-skiej, odtwarzanie określonych
    utworów i łączenie ich ze sobą w autorskie zestawienie.

    Zatem, jak wynika z przedstawionych okoliczności świadcząc usługi oprawy artystycznej i
    muzycznej imprez występuje Pan jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w
    rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Utwór w postaci
    scenariusza muzyczno-artystycznego zawiera przy każdej imprezie inne, wymyślone oraz
    zestawione przez Pana w oryginalny sposób elementy. Usługi te jako utwory artystyczne o
    charakterze muzycznym i choreograficznym można zaliczyć do usług kulturalnych
    mających na celu tworzenie oraz propagowanie kultury. Za usługę dotyczącą zapewnienia
    oprawy artystycznej i muzycznej pobiera Pan od klientów honorarium.
    Tym samym, skoro świadczy Pan usługi kulturalne polegające na zapewnieniu oprawy
    artystycznej i muzycznej imprez/wesel jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w
    rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w wyniku
    których stworzy Pan utwór (scenariusz), a usługi są/będą wynagradzane w formie
    honorarium, to usługi te powinny korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Ponadto, uznaje Pan, że prowadząc działalność mieszaną, tj. a) - PKD 71.12.B i 71.20.C -
    niezwolnioną z VAT - działalność (...) i b) - PKD 90.39.Z - zwolnioną od VAT - działalność
    artystyczną (Dj -a, konferansjera, wodzireja), ma Pan prawo do odliczenia 50% podatku
    VAT od wydatków związanych z samochodem osobowym, jeżeli pojazd ten będzie Pan
    używał prywatnie, a w ramach działalności gospodarczej wyłącznie w ramach działalności
    (...), natomiast w ogóle nie będzie on używany do działalności artystycznej (Dj-a,
    konferansjera, wodzireja).
    W Pana opinii, skoro pojazd w ogóle nie będzie używany do zwolnionej z VAT działalności
    artystycznej (PKD: 90.39.Z) to nie ma podstaw żeby okoliczność, iż taką działalność także
    wykonuje Pan w ramach prowadzonego przez Pana przedsiębiorstwa (ale nie
    wykorzystując przedmiotowego pojazdu) prowadziłaby do tego, że możliwość odliczenia
    50% podatku VAT od wydatków związanych z samochodem osobowym zostałaby utracona.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania,
    pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na
    rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Jednocześnie należy wskazać, że w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
        a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie
          odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do
          rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego
          podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o
          organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów
          ściśle z tymi usługami związaną,
        b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
          prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów,
          w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
          artystycznego wykonania utworów.
    Na mocy art. 43 ust. 19 ustawy:
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
        1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach,
        2) wstępu:
          a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
            wykonawstwa artystycznego i literackiego,
          b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
          c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze
            kulturalnym,
        3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
          biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą,

        4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach,
        5) działalności agencji informacyjnych,
        6) usług wydawniczych,
        7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34,
        8) usług ochrony praw.
    Warunkiem zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jest
    zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju
    świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do
    usługodawcy.
    W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i
    artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
    Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć
    „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego
    znaczenia tych pojęć.
    Zatem, kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej
    wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do
    zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast określenie kulturalny oznacza „odnoszący się do
    tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”.
    Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny
    sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością
    artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).
    Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 87):
      działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
      upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Jednocześnie, analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów
    art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego
    1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), do
    której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że:
      przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W myśl art. 1 ust. 2 pkt 7-8 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
          muzyczne i słowno-muzyczne;
          sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

      każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod
      ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania
      aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów
      oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
    Jak stanowi art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy,
      wyłączne prawo do:
        1) ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:
          a) wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy
            pominięcie jest zwyczajowo przyjęte,
          b) decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania
            anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,
          c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym
            zmianom wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;
        2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na
          następujących polach eksploatacji:
          a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką
            egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz
            techniką cyfrową,
          b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie
            utrwalono - wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,
          c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż
            określony w lit. b - nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że
            są one dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza,
            a także publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w
            taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie
            przez siebie wybranym.
    W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego
      wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w
      umowie albo przyznane w przepisach ustawy.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    Pana wątpliwości dotyczą między innymi ustalenia, czy świadczone przez Pana usługi DJ-a,
    konferansjera i wodzireja korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Odnosząc się do kwestii charakteru świadczenia realizowanego przez Pana należy
    wskazać, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy
    jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie
    powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu
    widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć

    będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak
    w skład świadczonej czynności wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie
    wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny,
    to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności złożonej.
    Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością złożoną powinna się ona
    składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na
    usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji
    określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne
    świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jako
    element usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest
    zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać
    czynności głównej bez czynności pomocniczej usługi.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu
    podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006, str. 1, ze zm.), nie
    regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa
    można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu
    widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w wydanych orzeczeniach. W szczególności w wyroku w
    sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd., TSUE uznał, że każde świadczenie usług
    powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli
    jednak dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla
    celów podatku od wartości dodanej, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania.
    Również w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że świadczenie złożone (kompleksowe) ma
    miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych świadczeń wykonywanych przez podatnika
    na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze
    - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego lub są
    niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak
    świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu
    widzenia nabywcy, wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa
    niezależnie opodatkowane świadczenia. Zatem należy uwzględniać ochronę
    podstawowych zasad opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wymagających, by
    każda działalność gospodarcza była traktowana w ten sam sposób. Sprzeciwia się to temu,
    by podmioty gospodarcze dokonujące takich samych czynności, były traktowane
    odmiennie w zakresie poboru tego podatku (wyrok NSA z 6 maja 2015 r., I FSK 2105/13).
    W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać
    na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z
    elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc
    wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią
    całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy
    potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie
    pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w
    zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki
    podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że Pana usługi jako DJ, wodzirej i konferansjer polegają na
    zapewnieniu kompletnej oprawy muzycznej i artystycznej imprez, w tym przede wszystkim

    wesela. W ramach świadczonych usług zapewnia Pan pełne nagłośnienie, oświetlenie,
    sprzęt muzyczny oraz inne niezbędne akcesoria. Odpowiada Pan za przygotowanie
    autorskiego scenariusza imprezy - po wcześniejszych konsultacjach z klientami - który
    zawiera kolejność atrakcji, propozycje zabaw, podziękowań, występów czy momentów
    tanecznych. Scenariusz uwzględnia zarówno elementy choreograficzne, jak i muzyczne.
    Na imprezie występuje Pan równocześnie jako DJ, wodzirej i konferansjer. Jako DJ miksuje
    Pan utwory muzyczne na żywo - łączy je Pan według tempa, nastroju, klimatu danej chwili.
    Jako wodzirej prowadzi Pan atrakcje, organizuje Pan zabawy (których oferuje Pan ponad
    (...), przy czym wszystkie z nich mają charakter autorski - względnie częściowo autorski - są
    inspirowane innymi zabawami), tworzy Pan atmosferę, wchodzi Pan w interakcję z gośćmi.
    Jako konferansjer zajmuje się Pan prowadzeniem wydarzenia przez mikrofon,
    zapowiadaniem momentów, komunikacją z gośćmi. Prowadzi Pan wesela, urodziny,
    jubileusze i inne imprezy okolicznościowe, przy których kluczowy jest dobór repertuaru
    muzycznego, umiejętność prowadzenia wydarzenia oraz stworzenie odpowiedniego
    klimatu.
    Obsługa artystyczna prowadzonych przez Pana imprez okolicznościowych polega na
    stworzeniu autorskiego scenariusza/planu, powstałego po konsultacji z klientami, w
    którego powstaniu Pana rola jest przeważająca. To Pan wychodzi z inicjatywą stworzenia
    planu - sam go Pan tworzy (zazwyczaj jako dokument tekstowy), konsultuje Pan z parą
    młodą lub innymi klientami, omawia Pan kolejność atrakcji, muzykę, charakter imprezy. W
    przypadku innych imprez niż wesele, plan ma często formę ustną, ale przebieg jest
    analogiczny - Pana rola jest dominująca. Dobór utworów odtwarzanych jest Pana
    zestawieniem autorskim, które jest odpowiednio dopasowane do scenariusza całej
    imprezy. Zawsze tworzy Pan autorskie zestawienie utworów, które miksuje Pan na żywo -
    w różnych momentach utworów, z zapętleniami, przejściami i specjalnym doborem
    tempa, tak aby dopasować je do klimatu i fazy imprezy. Dodatkowo modyfikuje Pan
    utwory za pomocą dodawania (...) (dźwięków) - polega to na tym, że krótki wycinek innego
    utworu umieszcza Pan w tym, który jest w danym momencie główny i w rytmicznych
    odstępach czasu to Pan powtarza.
    Pana usługi mają charakter kulturalny, zarówno poprzez odtwarzanie utworów
    muzycznych, jak i przez ich autorską interpretację, miksowanie, dopasowywanie do
    klimatu wydarzenia. M.in. prezentuje Pan utwory, które często są niszowe lub pochodzą z
    minionych dekad - w nowej, Pana wersji, czasem wzbogaconej o saksofon lub wokal -
    dzięki czemu przyczynia się Pan do ich dalszego funkcjonowania w kulturze. Dodatkowo,
    Pana autorskie zabawy, interakcje i scenariusze mają charakter artystyczny, często oparty
    o elementy sztuki scenicznej i słowno-muzycznej.
    Świadcząc usługi w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych działa Pan jako
    indywidualny twórca bądź artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z 4 lutego
    1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Tworzy Pan autorskie scenariusze
    imprez, zestawienia muzyczne (DJ sety), zabawy - wiele z nich ma charakter utworów
    scenicznych lub słowno-muzycznych. Pana występy mają cechy indywidualnego
    wykonania artystycznego, dopasowanego do konkretnej publiczności i okoliczności.
    W wyniku realizacji usług w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych, powstaje
    utwór - zestaw muzyczny i scenariusz całej imprezy mają cechy indywidualnej twórczości.
    Tworzone przez Pana sety to przemyślane zestawienie i miks kilkunastu lub kilkudziesięciu
    utworów, często z dodatkowymi efektami, zapętlaniem, selekcją części wokalnych i
    rytmicznych. W ramach umowy pobiera Pan wynagrodzenie za stworzenie tego zestawu,
    jednak nie zawiera Pan odrębnych umów licencyjnych - jest to element całej usługi.
    Tworząc utwór przyczynia się Pan do upowszechniania dorobku kulturalnego, prezentuje
    Pan muzykę bez ograniczeń co do okresu czasowego jej powstania, często utwory z
    minionych lat prezentuje Pan w odmienionej formie - przez co pozostaje ona „żywa” i
    obecna w kulturze współczesnej. Pana interpretacja, miksowanie i wybór utworów to
    forma działalności artystycznej.

    Tworzy Pan indywidualny scenariusz imprezy - obejmuje on momenty taneczne, zabawy,
    podziękowania, elementy oświetlenia, muzyki, interakcji z gośćmi. Jest on stworzony przez
    Pana, nigdzie niepowielany, dopasowany do klienta. Taki plan, ze względu na
    oryginalność, formę i indywidualny charakter, spełnia przesłanki utworu.
    Usługi w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych świadczy Pan na podstawie
    zawartych ze zleceniodawcami umów cywilnoprawnych. W przypadku wesel zawsze
    zawiera Pan pisemne umowy. W przypadku innych imprez często są to ustalenia ustne,
    jednak zawsze określa Pan warunki oraz wysokość honorarium.
    Część imprez prowadzi Pan we współpracy z muzykiem, który wykonuje muzykę na żywo,
    czasami pomocniczo pełni też funkcję DJ-a. Osoba ta rozlicza się z parą młodą czy innymi
    klientami indywidualnie (w żaden sposób nie bierze Pan udziału w tych rozliczeniach), nie
    zatrudnia Pan tej osoby ani nie łączy Pana z nią żadna umowa. W ramach świadczonych
    usług w zakresie prowadzenia imprez okolicznościowych nie wykonuje Pan żadnej z usług,
    o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy.
    Zatem, jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy, w ramach świadczonych usług
    podejmuje Pan szereg czynności, które prowadzą do jednego celu, tj. kompletnej oprawy
    muzycznej i artystycznej imprez okolicznościowych (wesela, urodziny, jubileusze i inne
    imprezy okolicznościowe) poprzez realizację autorskiego scenariusza imprezy.
    Tym samym, świadczy Pan usługi kulturalne polegające na zapewnieniu oprawy
    artystycznej i muzycznej uroczystości jako indywidualny twórca lub artysta wykonawca w
    rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w wyniku
    których tworzy Pan utwór (scenariusz), a usługi są wynagradzane w formie honorarium.
    Zatem świadczone przez Pana usługi usług DJ-a, konferansjera i wodzireja korzystają ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy dla świadczonych przez Pana usług DJ-a, konferansjera i
    wodzireja należało uznać za prawidłowe.
    Ponadto Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy będzie Panu przysługiwało prawo do
    odliczenia 50% podatku VAT naliczonego od wydatków związanych z samochodem
    osobowym, jeżeli pojazd ten będzie Pan używał prywatnie, a w ramach działalności
    gospodarczej wyłącznie w ramach działalności (...), natomiast w ogóle nie będzie on
    używany do działalności artystycznej.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach działalności (...) wykonuje Pan wyłącznie czynności
    opodatkowane podatkiem od towarów i usług, które nie korzystają ze zwolnienia od
    podatku od towarów i usług. Wskazany we wniosku samochód stanowi pojazd
    samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 34 ustawy. W ramach działalności gospodarczej
    będzie go Pan wykorzystywał wyłącznie w działalności (...). Dodatkowo samochód ten
    będzie używany prywatnie. Przedmiotowy samochód nie będzie w ogóle wykorzystywany
    do działalności artystycznej (DJ-skiej). W działalności artystycznej (DJ-skiej) ma już Pan
    pojazd, który posiada hak holowniczy. Samochód, który planuje Pan nabyć do
    wykorzystywania w działalności (...) takiego haku nie ma - nie nadaje się więc do
    prowadzenia działalności DJ-skiej, gdzie ten hak jest niezbędny.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:

      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powołanego art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, a
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawione wyżej zasady wykluczają możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku oraz niepodlegających temu podatkowi oraz warunkują to prawo uzyskaniem
    przez podatnika statusu podatnika VAT czynnego.
    Należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy transakcja
      udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od
      podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast w oparciu o art. 88 ust. 4 ustawy:
      obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Z kolei, kwestie dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
    związanych z pojazdami samochodowymi zostały uregulowane w art. 86a ustawy.
    Zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy:
      w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej
      z faktury otrzymanej przez podatnika.
    Jak stanowi art. 2 pkt 34 ustawy:
      przez pojazdy samochodowe rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu
      przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej
      3,5 tony.
    Stosownie do art. 86a ust. 2 ustawy:
      do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1,
      zalicza się wydatki dotyczące:

      1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich
        części składowych;
      2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
        innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż
        wymienione w pkt 3;
      3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu,
        wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych
        pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem
        tych pojazdów.
    Na podstawie art. 86a ust. 3 ustawy:
      przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
      1) w przypadku, gdy pojazdy samochodowe są:
        a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
        b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z
          kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu
          drogowym wynika takie przeznaczenie;
      2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
        towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych
        towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do
        działalności gospodarczej podatnika.
    W świetle art. 86a ust. 4 ustawy:
      pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
      gospodarczej podatnika, jeżeli:
      1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
        ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony
        prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu,
        wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
      2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą jest nieistotne.
    Stosownie do art. 86a ust. 5 ustawy:
      warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku
      pojazdów samochodowych:
      1) przeznaczonych wyłącznie do:
      a) odprzedaży,
      b) sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika,
      c) oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
        innej umowy o podobnym charakterze
      1) jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów
        stanowi przedmiot działalności podatnika;
      2) w odniesieniu do których:
      a) kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik oblicza
        zgodnie z ust. 1 lub
      b) podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
        kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych.

    W odniesieniu do Pana wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z obowiązującymi
    regulacjami podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w
    odniesieniu do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do
    użytku „mieszanego”.
    Dla celów stosowania tego ograniczenia za wykorzystywanie „mieszane” należy rozumieć,
    że w odniesieniu do pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej istnieje
    możliwość jego użycia również do celów niezwiązanych z tą działalnością np. do celów
    prywatnych. Wystarczy przy tym możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do
    celów prywatnych, aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany”.
    Nie jest przy tym istotny moment, w którym użycie to ma miejsce podczas całego okresu
    użytkowania przez podatnika danego pojazdu, żeby uznać ten pojazd za wykorzystywany
    do celów „mieszanych”.
    Jak wynika z powołanych powyżej uregulowań art. 86a ustawy zasadą jest, że w przypadku
    pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w ograniczonej wysokości.
    W przypadku pojazdów samochodowych wykorzystywanych do użytku mieszanego, tj. do
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz na cele prywatne
    podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z tytułu wydatków
    dotyczących nabycia tych pojazdów, rat leasingowych oraz innych wydatków, np. paliwa
    do ich napędu. Natomiast to ograniczone prawo nie ma zastosowania w przypadku
    wykorzystywania pojazdu samochodowego wyłącznie do działalności gospodarczej
    podatnika.
    Z regulacji art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy wynika, że podatnik ma
    możliwość odliczenia 100% kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach
    dotyczących wydatków związanych z pojazdami samochodowymi w sytuacji, gdy pojazdy
    te są wykorzystywane wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Do
    celów pełnego odliczenia podatku, fakt wykorzystywania ich wyłącznie do działalności
    musi być rozpatrywany w kategoriach obiektywnych.
    W związku z powyższym, co do zasady, w celu dokonania pełnego odliczenia muszą zostać
    spełnione łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tych pojazdów przez podatnika,
    zwłaszcza w ustalonych przez niego zasadach ich używania, musi wykluczać ich użycie do
    celów prywatnych oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone
    prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu.
    Zatem mając na uwadze przestawione we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujące
    przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku będzie
    Panu przysługiwało prawo do odliczenia 50% podatku naliczonego z faktur
    dokumentujących wydatki związane z samochodem osobowym (raty leasingowe, opłata
    wstępna, wykup pojazdu, paliwo, serwis, naprawa, akcesoria, asortyment, przeglądy -
    wszelkie kwestie związane z nabyciem i utrzymaniem pojazdu). Przedmiotowy samochód
    będzie wykorzystywany przez Pana wyłącznie w działalności (...), w ramach której
    wykonuje Pan wyłącznie czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług, które
    nie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Samochód ten nie będzie w
    ogóle wykorzystywany do działalności artystycznej, która jest objęta zwolnieniem od
    podatku. Jednocześnie wskazał Pan, że zakupiony samochód osobowy będzie używany
    prywatnie. Zatem opisany samochód osobowy nie będzie wykorzystywany wyłącznie do
    celów prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu przepisu art. 86a
    ust. 3 pkt 1 lit. a w związku z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy.
    Tym samym, nie będzie miał Pan prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    100% podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki związane z opisanym we
    wniosku samochodem osobowym.

    W konsekwencji, będzie Panu przysługiwało prawo do odliczenia 50% podatku
    naliczonego od poniesionych wydatków związanych z samochodem osobowym (raty
    leasingowe, opłata wstępna, wykup pojazdu, paliwo, serwis, naprawa, akcesoria,
    asortyment, przeglądy - wszelkie kwestie związane z nabyciem i utrzymaniem pojazdu).
    Zatem Pana stanowisko w zakresie prawa do odliczenia 50% podatku VAT z faktur
    dokumentujących wydatki związane z samochodem osobowym należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pan
    przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.