Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.192.2025.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Obowiązki płatnika w zakresie zwrotu kosztów poniesionych
przez pracownika na ładowanie samochodu elektrycznego.
Słowa kluczowe: koszt-zwrot kosztów
obowiązek-obowiązek płatnika
pojazdy-ładowanie pojazdów
pracownik
płatnik
samochód-samochód elektryczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 2a-pkt 1-lit. b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca, Spółka) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z
    siedzibą w (...). Wnioskodawca podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych. W ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej zajmuje się m.in. (...).
    Spółka zamierza udostępnić swojemu pracownikowi (dalej: Pracownik) samochód
    służbowy o napędzie elektrycznym (dalej: Samochód, Pojazd). Samochód zostanie oddany
    do dyspozycji Pracownika od marca 2025 roku.
    Spółka zamierza uregulować kwestie związane z udostępnieniem Samochodu
    Pracownikowi poprzez wprowadzenie odpowiedniej dokumentacji, w postaci zawartej z
    Pracownikiem umowy przekazania Samochodu (dalej: Umowa) oraz obowiązującego
    wszystkich pracowników korzystających z samochodów służbowych Regulaminu
    udostępniania i powierzania oraz korzystania z samochodów służbowych. Zgodnie z
    treścią ww. dokumentów podstawowym celem przekazania Pracownikowi Samochodu
    będzie umożliwienie mu prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych
    wykonywanych na rzecz Spółki. Bez możliwości korzystania z Samochodu wykonywanie
    tych obowiązków byłoby utrudnione ze względu na zakres powierzonych obowiązków,
    sprawowane funkcje oraz związane z tym wymagania odnośnie dyspozycyjności i
    mobilności Pracownika.
    Jednocześnie Spółka zamierza dopuszczać możliwość korzystania przez Pracownika z
    powierzonego mu Samochodu także w celach prywatnych na zasadach ściśle określonych
    w Umowie. Możliwość korzystania z Samochodu przez Pracownika dla celów prywatnych
    nie będzie wiązała się z koniecznością ponoszenia jakichkolwiek opłat przez Pracownika
    na rzecz Spółki, w związku z tym Spółka zamierza traktować wartość nieodpłatnego
    świadczenia polegającego na umożliwieniu Pracownikowi korzystania z Pojazdu do celów
    prywatnych jako jego przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób
    fizycznych w stosunku do swoich pracowników zamierza wobec tego pobierać od
    Pracownika zaliczkę na podatek dochodowy, obliczoną od wartości wskazanego powyżej
    nieodpłatnego świadczenia ustalonej w oparciu o przepis zawarty w art. 12 ust. 2a, ust. 2b
    i ust. 2c uPIT.
    Pracownik posiada przy miejscu postojowym w hali garażowej w miejscu zamieszkania
    oddzielny PPE (punkt poboru energii), który jest dedykowany wyłącznie do ładowania tego
    samochodu służbowego. PPE ten jest przypisany do miejsca postojowego Pracownika i
    posiada licznik energii elektrycznej założony przez dystrybutora energii elektrycznej, który
    rejestruje wyłącznie zużycie prądu na potrzeby ładowania pojazdu. Do tego PPE
    podłączona jest ładowarka AC, wyposażona w funkcję zdalnego dostępu przez Internet
    oraz system rejestracji zużycia energii elektrycznej na potrzeby ładowania Pojazdu.
    Ładowarka może zostać zintegrowana z kartą ładowania przypisaną do konkretnego
    pojazdu służbowego. Dzięki temu system umożliwia generowanie szczegółowych
    raportów dotyczących zużycia energii na potrzeby ładowania Pojazdu. Raporty te będą
    stanowić podstawę do weryfikacji kosztów poniesionych przez Pracownika. Pracownik, z
    uwagi na fakt, że zakład energetyczny umożliwia utworzenie dostępu do wglądu do
    danych konta fakturowego (1 konkretnego licznika), może udzielić takiego dostępu Spółce.
    Co ważne, kalkulacja i koszt zużytego prądu wynikać będzie z faktury wystawionej na
    Pracownika, którą Pracownik otrzyma z zakładu energetycznego za cały zużyty prąd w PPE
    dedykowanym dla ładowania pojazdu elektrycznego na miejscu postojowym Pracownika.
    Pracownik zsumuje łączną ilość zużytego prądu do ładowania pojazdu w ciągu danego

    okresu (np. miesiąca kalendarzowego, kwartału) na cele służbowe oraz przygotuje
    zestawienie zgodnie z Umową zawartą ze Spółką i przekaże do Spółki celem uzyskania
    zwrotu za ładowanie pojazdu własnym prądem do celów służbowych.
    Spółka zamierza na podstawie przedstawionych raportów, faktur oraz zestawień
    dokonywać zwrotu Pracownikowi wydatków poniesionych w związku z ładowaniem
    Samochodu w miejscu jego zamieszkania. Innymi słowy, pokrycie należności wynikających
    z faktur za zużytą energię elektryczną, poniesionych przez Pracownika w celu ładowania
    służbowego samochodu elektrycznego w przydomowej stacji ładowania, będzie odbywać
    się w sposób następujący: Pracownik w pierwszej kolejności ureguluje należności
    wynikające z takiej faktury, a następnie Spółka, na jego wniosek, dokona zwrotu
    poniesionych przez niego wydatków.
    Pytania
    1. Czy planowany przez Wnioskodawcę zwrot kosztów zużycia energii elektrycznej
      poniesionych przez Pracownika w celu ładowania w przydomowej stacji ładowania
      służbowego samochodu elektrycznego wykorzystywanego zarówno do celów
      służbowych jak i celów prywatnych, mieści się w ryczałcie określonym w art. 12 ust. 2a
      pkt 1 lit. b uPIT, i w związku z tym Spółka nie powinna doliczać tego zwrotu do
      przychodu Pracownika oraz pobierać i wpłacać zaliczki na podatek dochodowy od
      osób fizycznych?
    2. Czy w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym, zwrot kosztów energii
      elektrycznej poniesionych przez Pracownika na ładowanie służbowego samochodu
      elektrycznego w przydomowej stacji ładowania - przy założeniu, że Pojazd będzie
      wykorzystywany zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych - będzie stanowił dla
      Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1 uCIT z
      zastosowaniem ograniczenia wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 51 uCIT?
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 1 dotyczące podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Odpowiedź na pytanie Nr 2 dotyczące podatku
    dochodowego od osób prawnych udzielona zostanie odrębnie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota stanowiąca zwrot kosztów poniesionych przez Pracownika
    na ładowanie służbowego samochodu elektrycznego, wykorzystywanego zarówno do
    celów służbowych, jak i prywatnych, mieści się w ryczałcie, o którym mowa w art. 12 ust.
    2a uPIT, a zatem nie będzie stanowić dodatkowego przychodu Pracownika podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, Spółka nie
    będzie zobowiązana do pobierania zaliczki na podatek z tego tytułu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (dalej: uPIT) jest zasada powszechności opodatkowania,
    która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 uPIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 ww. uPIT:

    Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
    określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami
    tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
    zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a uPIT:
    Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
    3) Jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b uPIT:
    Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy
    wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a
    odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 uPIT:
    Źródłami przychodów są:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
    rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
    praca nakładcza, emerytura lub renta;
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
    Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
    spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
    wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
    finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
    wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty
    za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość
    została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak
    również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Jak wskazano np. w piśmie z dnia 4 marca 2024 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.34.2024.2.MD:
    Użyty powyżej zwrot "w szczególności" oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od
    pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia
    wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Stosownie do art. 12 ust. 2a uPIT:

    Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu
    wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:
    1) 250 zł miesięcznie - dla samochodów:
    a) mocy silnika do 60 kW,
    b) stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia
      2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1289,1853
      i 1881) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy;
    2) 400 zł miesięcznie - dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1,
    W myśl art. 12 ust. 2b uPIT:
    W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część
    miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do
    celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a.
    Zgodnie z art. 12 ust. 2c uPIT:
    Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu
    służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest
    różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną
    przez pracownika.
    Stosownie do art. 12 ust. 3 uPIT:
    Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych
    ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Natomiast, obowiązek poboru podatku przez zakład pracy został wskazany w art. 32 ust. 1
    uPIT.
    Zgodnie z tym przepisem:
    Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
    organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
    obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują
    od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej
    lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika że, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    Spółka zamierza udostępnić Pracownikowi samochód służbowy będący pojazdem
    elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o elektromobilności i paliwach
    alternatywnych, co oznacza, że ryczałt z tytułu nieodpłatnego wykorzystywania przez
    Pracownika do celów prywatnych służbowego auta elektrycznego należy ustalać w oparciu
    o przepis art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b uPIT, tj. w wysokości 250 zł miesięcznie.
    Spółka stoi na stanowisku, że zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych kwota,
    o której mowa w art. 12 ust. 2a uPIT obejmuje wszelkie koszty związane z użytkowaniem
    pojazdu, a zatem są nią objęte również m.in. wydatki na koszty eksploatacyjne pojazdu, w
    tym również koszty zakupu paliwa np.: sygn. akt II FSK 1116/18 z dnia 22 lipca 2020 r.,
    sygn. akt II FSK 1653/18 z dnia 3 listopada 2020 r., sygn. akt II FSK 1723/17 z dnia 6
    czerwca 2019 r.
    Ponadto 11 września 2020 r. Minister Finansów, w celu zapewnienia jednolitego
    stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe, wydał interpretację ogólną z
    dnia 11 września 2020 r., nr DD3.8201.1.2020. W interpretacji tej Minister Finansów
    stwierdził, że ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia
    obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym
    użytkowaniem samochodu, przykładowo takie koszty jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana

    opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy - jako właściciel
    samochodu musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu
    drogowym.
    Przyjmując zatem argumentację zawartą w jednolitej linii orzeczniczej sądów
    administracyjnych w zakresie interpretacji art. 12 ust. 2a uPIT, należy stwierdzić, że
    ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje
    wszelkie koszty związane z użytkowaniem samochodu i jak wynika również z orzecznictwa
    sądów administracyjnych, świadczeniem pracodawcy nie jest samo udostępnienie
    samochodu, ale zapewnienie możliwości jego prawidłowego używania, w tym także
    ponoszenie wszystkich niezbędnych wydatków umożliwiających takie używanie, tj.
    kosztów eksploatacji, w tym materiałów eksploatacyjnych, kosztów związanych z zakupem
    paliwa czy badań technicznych. Mając zatem powyższe na uwadze, także w przypadku gdy
    pracodawca zwraca pracownikowi wydatki na paliwo, to zwroty takie nie stanowią
    odrębnego świadczenia i nie podlegają odrębnemu opodatkowaniu. Co prawda, ww.
    interpretacja nie odnosi się do samochodów elektrycznych, jednakże zdaniem
    Wnioskodawcy, nie ma przeszkód, aby te same zasady stosować zarówno do
    samochodów spalinowych, jak i z innym napędem, w tym elektrycznym. Zatem wartość
    energii elektrycznej sfinansowanej przez pracodawcę jest uwzględniana w ww.
    ryczałtowym przychodzie pracownika.
    Tożsame stanowisko zajął Dyrektor KIS w piśmie z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. 0115-KDIT2.
    4011.233.2022.2.RS, w którym organ potwierdził, że:
    (...) Koszty poniesione przez pracownika na ładowanie samochodu elektrycznego we
    własnym zakresie poza godzinami pracy, będą pracownikowi zwracane. Wobec
    powyższego, zwrot kosztów poniesionych przez pracownika na ładowanie samochodu
    elektrycznego we własnym zakresie, poza godzinami pracy, nie będzie stanowił po stronie
    pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy, o którym mowo w art. 12 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 12 ust. 3 ww. ustawy.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zwrot kosztów
    poniesionych przez Pracownika w celu ładowania służbowego samochodu elektrycznego
    wykorzystywanego zarówno do celów służbowych jak i celów prywatnych, nie stanowi po
    stronie Pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12
    ust. 1 uPIT w związku z art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b uPIT. W konsekwencji, na Wnioskodawcy
    nie ciążą obowiązki płatnika z tego tytułu, o których mowa w art. 32 ust. 1 uPIT.
    Wykładania powyższa znajduje potwierdzenie w pismach KIS, np. z 21 listopada 2023 r.,
    sygn. 0112-KDIL2-1.4011.771.2023.2.DJ; 31 stycznia 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-
    3.4011.902.2022.1.MS; 28 lipca 2022 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.233.2022.2.RS; 24 stycznia
    2024 r., 0113-KDIPT2-3.4011.868.2023.1.MS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiliście Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Według art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą

    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od
    pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia
    wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Stosownie do art. 12 ust. 2a ww. ustawy:
      Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z
      tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w
      wysokości:
        1) 250 zł miesięcznie - dla samochodów:
        a) mocy silnika do 60 kW,
        b) stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11
          stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2022 r.
          poz. 1083 i 1260) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej
          ustawy;
        2) 400 zł miesięcznie - dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1.
    W myśl art. 12 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez
      część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania
      samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a.
    W świetle art. 12 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu
      służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem
      pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i
      odpłatnością ponoszoną przez pracownika.
    Według art. 12 ust. 3 powołanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z treści wniosku wynika, że zamierzacie Państwo udostępnić swojemu pracownikowi
    samochód służbowy o napędzie elektrycznym. Pracownik posiada przy miejscu
    postojowym w hali garażowej w miejscu zamieszkania oddzielny PPE (punkt poboru
    energii), który jest dedykowany wyłącznie do ładowania tego samochodu służbowego.
    Pracownik zsumuje łączną ilość zużytego prądu do ładowania pojazdu w ciągu danego
    okresu (np. miesiąca kalendarzowego, kwartału) na cele służbowe oraz przygotuje
    zestawienie zgodnie z Umową zawartą z Państwem i przekaże Państwu celem uzyskania
    zwrotu za ładowanie pojazdu własnym prądem do celów służbowych. Zamierzacie
    Państwo na podstawie przedstawionych raportów, faktur oraz zestawień dokonywać
    zwrotu Pracownikowi wydatków poniesionych w związku z ładowaniem Samochodu w
    miejscu jego zamieszkania.

    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy opisany we wniosku zwrot kosztów poniesionych
    przez pracownika na ładowanie służbowego samochodu elektrycznego,
    wykorzystywanego zarówno do celów służbowych jak i celów prywatnych, w przydomowej
    stacjach ładowania, będzie stanowił dodatkowy opodatkowany przychód pracownika, i w
    konsekwencji czy na Państwu będą ciążyć obowiązki płatnika z tego tytułu.
    Wyjaśniam, że rozwiązanie wynikające z art. 12 ust. 2a reguluje kwestię nieodpłatnego
    udostępnienia samochodu. Dotyczy więc sytuacji, gdy pracodawca ponosi koszt związany
    z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, a pracownik nieodpłatnie z niego
    korzysta.
    Ponadto 11 września 2020 r. Minister Finansów, w celu zapewnienia jednolitego
    stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe, wydał interpretację ogólną Nr
    DD3.8201.1.2020 w sprawie zryczałtowanego przychodu pracownika związanego z
    wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych.
    W interpretacji tej, przyjmując argumentację zawartą w jednolitej linii orzeczniczej sądów
    administracyjnych w zakresie interpretacji art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, Minister Finansów stwierdził, że ryczałtowo określona w tym przepisie
    wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty
    związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie koszty
    jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które
    zakład pracy - jako właściciel samochodu musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł
    uczestniczyć w ruchu drogowym.
    Pomimo, że interpretacja ta nie odnosi się do samochodów elektrycznych, nie ma
    przeszkód, aby te same zasady stosować zarówno do samochodów spalinowych, jak i z
    innym napędem, w tym elektrycznym. Zatem wartość paliwa sfinansowanego przez
    pracodawcę jest uwzględniana w ww. ryczałtowym przychodzie pracownika.
    Przy czym bez znaczenia jest, czy paliwem samochodu służbowego jest benzyna czy
    energia elektryczna. Wartość tego paliwa jest już bowiem przychodem pracownika, o
    którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stąd też w sytuacji, gdy pracownik ładuje służbowy samochód z napędem elektrycznym w
    miejscu zamieszkania, to zwrot przez pracodawcę wydatku z tego tytułu nie będzie
    stanowił dodatkowego przychodu pracownika, w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Innymi słowy, zwrot wydatku na ładowanie samochodu
    służbowego w wartościach faktycznie poniesionych przez pracownika, nie stanowi dla
    niego ww. przychodu.
    Jeśli jednak pracodawca będzie wypłacał ryczałtową kwotę na poczet wydatków na
    ładowanie tego samochodu, to powinna ona zostać rozliczona i ewentualna nadwyżka
    ponad poniesiony przez pracownika wydatek na ładowanie powinna albo zostać zwrócona
    pracodawcy, albo zostać zaliczona do przychodu pracownika ze stosunku pracy.
    Zatem, zwrot kosztów poniesionych przez pracownika na ładowanie służbowych
    samochodów elektrycznych, wykorzystywanych zarówno do celów służbowych jak i celów
    prywatnych, w przydomowej stacji ładowania, nie będzie stanowił po stronie pracownika
    dodatkowego przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 12 ust. 2a pkt 1 lit. b ww.
    ustawy. Wobec tego, ww. kwota zwrotu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na Państwu nie będą ciążyły obowiązki
    płatnika z tego tytułu.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych wyroków sądów administracyjnych oraz interpretacji
    indywidualnych wskazać należy, że niewątpliwie rozstrzygnięcia te kształtują pewną linię
    wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym
    stanie prawnym. Należy podkreślić, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych
    sprawach i tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową
    interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.