Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.1067.2024.1.ALN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-12
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu darowizny prawa własności niezabudowanej działki na rzecz jej dotychczasowego wieczystego użytkownika.
Słowa kluczowe: grunty-darowizna gruntu; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste-przeniesienie prawa użytkowania wieczystego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia
    przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania
    opodatkowaniu darowizny prawa własności niezabudowanej działki nr 1 na rzecz jej
    dotychczasowego wieczystego użytkownika. Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 24
    grudnia 2024 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat posiada status podatnika podatku VAT. Wykonuje określone ustawami zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy
    z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107)
    Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, to starosta organizuje i kieruje
    bieżącymi sprawami powiatu i reprezentuje go na zewnątrz.
    Do zadań starosty należy m.in. gospodarowanie zasobem nieruchomości Skarbu Państwa,
    co wynika wprost z przepisów art. 23 ust. 1 Ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.)
    Burmistrz Miasta X. zwrócił się do Starosty z prośbą o nieodpłatne przekazanie w formie
    darowizny prawa własności niezabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w
    X., w obrębie geodezyjnym ... - (...), oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr 1 o
    pow. (...), dla której Sąd Rejonowy w X. prowadzi księgę wieczystą nr KW1, której jest
    wieczystym użytkownikiem.
    Użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości powstało z mocy prawa z dniem 5
    grudnia 1990 r. Potwierdzono powyższe decyzją wydaną na podstawie art. 200 ustawy z
    dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz.
    2603 z późn. zm.), (...) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w
    sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych
    nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r.
    Nr 23, po. 120 z późn. zm.), w zw. art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie
    ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. 1990, Nr 11, poz.
    20). Zgodnie z art. 2 grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy
    (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi,
    będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż
    Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania
    wieczystego.
    Działka nr 1 w dniu 5 grudnia 1990 r. była w zarządzie państwowej osoby prawnej, tj. ... z
    siedzibą w (...). Z tego też powodu zarząd państwowej osoby prawnej przekształcił się z
    mocy prawa w prawo użytkowania wieczystego. Powyższe zostało stwierdzone Decyzją (...)
    Urzędu Wojewódzkiego z dnia (...) . Obecnym następcą prawnym użytkowania wieczystego
    jest Gmina Miasto X., która nabyła prawo użytkowania wieczystego działki nr 1 na
    podstawie aktu notarialnego z dnia 28 sierpnia 2018 r. Repetytorium A Nr 1 – umowy
    nieodpłatnego przekazania praw do nieruchomości w trybie (...)
    Według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków działka nr 1 sklasyfikowana
    jest drogi (dr).
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta X. uchwalonym
    uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w X. z dnia (...), działka nr 1 położona jest w granicach
    obszarów oznaczonych symbolami: „...” (przeważająca część działki) - jest to obszar tras
    komunikacyjnych z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod ulicę dojazdową o
    szerokości w liniach rozgraniczających 8,0 – 15.0 m oraz „...”(wschodnia część działki
    stanowiąca pas terenu o szerokości ok. 10 m, mierząc od jej wschodniej granicy) - jest to

    obszar rolny z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod łąki i pastwiska w granicach
    terenów oznaczonych w rysunku planu symbolem ZZ. W obszarze tym dopuszcza się
    lokalizację m.in. urządzeń infrastruktury technicznej i dróg lokalnych.
    Zgodę na darowiznę ww. nieruchomości z przeznaczeniem na realizację zadania własnego
    w zakresie zapewnienia infrastruktury w dziedzinie transportu wyraził Wojewoda (...)
    swym zarządzeniem nr 1 z dnia (...).
    Powyższa darowizna dokonana zostanie na rzecz Gminy Miasto X. na podstawie umowy
    darowizny zawartej w formie aktu notarialnego. W imieniu Skarbu Państwa ww. darowizny
    dokona Starosta (...). Oba podmioty przyszłej umowy darowizny są czynnymi podatnikami.

## Pytanie

Czy planowana darowizna prawa własności niezabudowanej działki nr 1 na rzecz jej
    dotychczasowego wieczystego użytkownika będzie, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz w
    związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku VAT, podlegała opodatkowaniu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Planowana darowizna prawa własności działki nr 1 na rzecz dotychczasowego wieczystego
    użytkownika - Gminy Miasto X., nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W planowanej transakcji Starosta - jako Skarb Państwa będzie zbywał w formie darowizny
    prawo własności ww. nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika - Miasta, co
    skutkować będzie wygaśnięciem prawa wieczystego użytkowania, czy też jego
    przekształceniem w prawo własności. W wyroku z 4 wrześnie 2012 r., I FKS 701/12 - NSA
    wskazał, że czynność przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności,
    dokonana m.in. na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami
    stanowić będzie jedynie zamianę tytułu prawnego do tej samej nieruchomości. Czynność
    ta nie wpływa na "władztwo rzeczy", które użytkownik wieczysty uzyskał już w momencie
    objęcia prawa wieczystego użytkowania i nie może być traktowana jako ponowna dostawa
    tego samego towaru. W konsekwencji czynność przekształcenia prawa wieczystego
    użytkowania w prawo własności nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego w przypadku, gdy ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło
    przed 30 kwietnia 2004 r. nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Dodatkowo, zgodnie ze stanowiskiem określonym w uchwale siedmiu sędziów I FPS 1/06 z
    8 stycznia 2007 r. NSA, oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu, gdyż do tego czasu nie było uznawane za dostawę towaru.
    Skoro do końca 2004 r. ustanowienie prawa wieczystego użytkowania nie mieściło się w
    zakresie dostawy towarów z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku VAT, to również zbycie prawa
    własności takiej nieruchomości, na rzecz jej użytkownika wieczystego nie powinno być
    traktowane jako dostawa towaru i w związku z tym nie powinno podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Na podstawie art. 7 ust. 2, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do
    jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
    1) (...)
    2) wszelkie inne darowizny
    - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zatem co do zasady, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów
    (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), a także wszelkie inne
    darowizny, pod warunkiem że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w całości bądź w części.

    Powyższe oznacza, że darowiznę uznaje się za odpłatną dostawę towarów, jeżeli
    podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z ich
    nabyciem, importem lub wytworzeniem.
    Gmina Miasto X. jest użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, czyli
    rozporządza nią jak właściciel. Na przedmiotowej nieruchomości użytkownik wieczysty
    realizuje zadania własne mające na celu zaspokojenie zbiorowych potrzeb mieszkańców, o
    których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 609 z późn. zm.), tj. sprawy dotyczące m.in. gminnych dróg, ulic
    mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Wnioskodawca nie prowadził na tej działce żadnej działalności, nie korzystał z niej i nie
    ponosił nakładów, w związku z którymi przysługiwałoby mu prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu lub wytworzeniu tych
    towarów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
          imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
          towarów w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
          umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
          sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
          następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
          ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
          komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
          jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
          ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
          przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
          spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
          członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
          lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
          własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako
    „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    W myśl natomiast art. 237 ww. Kodeksu:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    Przepis art. 233 Kodeksu cywilnego, a także następne tej ustawy (art. 234, art. 235, art.
    237) kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego)

    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Z przepisu art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
      pierwszą opłatę i opłaty roczne.

      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4 ww. ustawy.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia
      31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w
      którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na
      wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed dniem 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż: „Konsekwencją stanowiska, że oddanie
    nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie,
    że w przypadku gdy taka czynność nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym
    dniem dokonano wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na
    podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie
    podlega ona obecnie podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać,
    że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem
    1 maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu
    w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr
    54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
    powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    W rozpatrywanej sprawie, wskazali Państwo, że są czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem podatku od towarów i usług oraz że użytkowanie wieczyste przedmiotowej
    nieruchomości powstało z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r.
    Burmistrz Miasta X. zwrócił się do Starosty z prośbą o nieodpłatne przekazanie w formie
    darowizny prawa własności niezabudowanej nieruchomości Skarbu Państwa nr 1, której
    jest wieczystym użytkownikiem.
    Działka nr 1 w dniu 5 grudnia 1990 r. była w zarządzie państwowej osoby prawnej, tj. Z. z
    siedzibą w (...). Z tego też powodu zarząd państwowej osoby prawnej przekształcił się z
    mocy prawa w prawo użytkowania wieczystego. Obecnym następcą prawnym

    użytkowania wieczystego jest Gmina Miasto X., która nabyła prawo użytkowania
    wieczystego działki nr 1 na podstawie aktu notarialnego z dnia 28 sierpnia 2018 r. –
    umowy nieodpłatnego przekazania praw do nieruchomości w trybie (...).
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy, wątpliwości Państwa dotyczą wskazania, czy
    planowana darowizna prawa własności ww. nieruchomości na rzecz Miasta podlegać
    będzie opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Jak wynika z powyższego darowizna jest umową cywilnoprawną, cechującą się
    nieodpłatnością oraz przysporzeniem majątkowym tylko jednej ze stron umowy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz.
    UE. L. Nr 347 z 1.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami
    podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty
    prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te, będą
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług, w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W świetle powyższego, Powiat wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek
    czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2
    ustawy, działa w charakterze podatnika podatku VAT.
    Zatem, z uwagi na fakt, że darowizna prawa własności niezabudowanej działki nr 1 na
    rzecz Miasta będzie niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną),
    stąd też dla zamierzonej czynności Powiat będzie występował w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Uwzględniając jednak powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania
    gruntu w użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu)
    dochodzi do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co
    pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie
    korzystać z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela
    gruntu, może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób w jaki
    właściciel dokonuje sprzedaży gruntu.
    W przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do działki dostawą towaru, w rozumieniu
    przepisów ustawy, było objęcie prawa użytkowania wieczystego ww. działki przez
    użytkownika wieczystego. Z tą bowiem chwilą użytkownik ten otrzymał prawo do
    faktycznego dysponowania nieruchomościami, jak gdyby był ich właścicielem.
    Skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do działki nr 1 ustanowiono w roku
    1990, a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął te czynności
    opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w odniesieniu do przedmiotowej działki
    użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością,
    jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego tej
    nieruchomości, tj. 5 grudnia 1990 r.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika
    wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do
    działki nr 1 nastąpiło w chwili objęcia przez użytkownika prawa wieczystego użytkowania z
    mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. Obecnym następcą prawnym użytkowania
    wieczystego jest Gmina Miasto X.
    Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem przekazanie ww. nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego w formie
    darowizny nie może być traktowane jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości,
    bowiem nie zostanie spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie
    dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle
    przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na
    rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Wobec tego darowizna prawa własności niezabudowanej działki nr 1 na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo

    własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości,
    nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał i nie może
    być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Zatem darowizna prawa własności działki nr 1 na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe jest wynikiem
    ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dla tej nieruchomości przed 1 maja 2004 r.
    Zatem Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.