Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.248.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-08
Teza: Skutki podatkowe zakupu Kampera.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
samochód
samochód-samochód kempingowy (kamper)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.- Środki trwałe i wartości
niematerialne i prawne, inwestycje.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 4-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 46a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Dnia 14 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 7 maja 2025 r. (wpływ 7 maja 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik sądowy zgodnie z ustawą ustrojową, tj. ustawą z dnia 22 marca 2018 r. o
    komornikach sądowych, dalej uks – jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy
    sądzie rejonowym (art. 2 ust. 1 uks) oraz – jest organem władzy publicznej w zakresie
    wykonywania czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Czynności te
    wykonuje komornik, z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w ustawach (art. 3 ust. 1
    uks). Czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne ustawowe
    zadania komornik wykonuje osobiście (art. 3 ust. 2 uks). Komornik wykonuje m.in.
    następujące czynności:
    - wykonuje orzeczenia sądowe w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz
      zabezpieczenie roszczeń;
    - wykonuje postanowienia o zabezpieczeniu środka dowodowego oraz postanowienia
      nakazujące wydanie środka dowodowego w postępowaniu w sprawach własności
      intelektualnej;
    - wykonuje postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub sporządzaniu spisu inwentarza,
    - na zlecenie sądu albo wniosek powoda zobowiązanego przez sąd na osobiście doręcza
      bezpośrednio adresatowi zawiadomienia sądowe, pisma procesowe oraz inne
      dokumenty sądowe za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty, albo stwierdza,
      że adresat pod podanym adresem nie zamieszkuje;
    - na zlecenie podmiotu, o którym mowa w pkt 1, podejmuje czynności zmierzające do
      ustalenia aktualnego adresu zamieszkania adresata;
    - sporządza protokół stanu faktycznego;
    - na wniosek organizatora licytacji sprawuje urzędowy nadzór nad dobrowolnymi
      publicznymi licytacjami, z przybiciem najniższej lub najwyższej oferty.
    Komornik działa na obszarze swojego rewiru, z uwzględnieniem art. 10 uks, który stanowi,
    że w sprawach egzekucyjnych wierzyciel ma prawo z pewnymi wyjątkami wyboru
    komornika na obszarze właściwości sądu apelacyjnego, na którym znajduje się siedziba
    kancelarii komornika. Komornik może wykonywać czynności poza kancelarią komorniczą
    w dni robocze, w godzinach od siódmej do dwudziestej pierwszej, o czym stanowi art. 810
    kodeksu postępowania cywilnego, dalej k.p.c.
    Ponadto, o czym stanowi art. 9 ust. 1 uks, komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku
    o: wszczęcie egzekucji, wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, wykonanie
    europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, wykonanie postanowienia
    o zabezpieczeniu środka dowodowego lub postanowienia nakazującego wydanie środka
    dowodowego w postępowaniu w sprawach własności intelektualnej, wykonanie
    postanowienia o zabezpieczeniu spadku, sporządzenie spisu inwentarza – do
    przeprowadzenia, których jest właściwy zgodnie z przepisami k.p.c.
    Właściwość komornika w zakresie egzekucji z ruchomości, czyli związanych z faktycznymi
    czynnościami w miejscu położenia ruchomości, tzn. ich zajęciem, wynika z brzmienia art.
    844 k.p.c., który stanowi, że egzekucja z ruchomości należy do komornika ogólnej
    właściwości dłużnika.
    Komornik, który wszczął egzekucję z niektórych ruchomości dłużnika, jest właściwy do
    przeprowadzenia egzekucji z pozostałych ruchomości dłużnika, chociażby znajdowały się
    w okręgu innego sądu. Zajęcie ruchomości polega na spisaniu ruchomości do protokołu
    (art. 847 k.p.c.), oszacowaniu ruchomości (art. 853 k.p.c.) oraz umieszczenie na
    ruchomości znaku zajęcia (art. 854 k.p.c.).
    Z powyższego wynika, że czynności zajęcia dokonuje się w miejscu położenia ruchomości.
    Przekładając treść powyższych uregulowań na faktyczne obowiązki wykonywania
    czynności poza miastem, w którym posiada siedzibę komornik, należy stwierdzić, że

    komornik, którego obowiązkiem jest wykonywanie czynności osobiście, jest zobowiązany
    przepisami prawa do częstych wyjazdów, a praca w kancelarii stacjonarnie staje się
    równoważna z czynnościami poza nią.
    Z powyższych przepisów wynika, że praca komornika polega na dokonywaniu czynności
    osobiście na obszarze apelacji, w której ma siedzibę, a nawet w granicach całego kraju,
    jeśli majątek wskazany do ewentualnego zajęcia dłużnika lub zobowiązanego, którego
    siedziba jest w rewirze, a ruchomości znajdują się w innym miejscu, nawet poza apelacją,
    w której siedzibę ma komornik.
    Przekładając powyższe na stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, które jest przedmiotem
    niniejszego wniosku, należy zaznaczyć, że jest komornik sądowy, w przypadku wyboru
    przez wierzyciela, dokonuje czynności w stosunku do podmiotów postępowania, które
    prowadzi na terenie apelacji b. Sąd Apelacyjny (...), obejmuje obszar właściwości sądów
    okręgowych w (...). Z powyższego wynika, że komornik mający siedzibę w (...), wykonując
    czynności wynikające z ustawy, może pokonywać w ramach swoich obowiązków przejazdy
    służbowe w maksymalnych odległościach celem podjęcia czynności zajęcia ruchomości na
    terenie całej Polski.
    Wymaga podkreślenia, że przychód komornika to prowizja, jaką uzyskuje od opłat
    egzekucyjnych oraz opłaty komornicze. Przychód ten jest zależny do ilości wykonywanych
    czynności w egzekucji niepieniężnej oraz od wysokości wyegzekwowanych i przekazanych
    kwot wierzycielowi.
    Zgodnie z brzmieniem art. 33 uks komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu
    przepisów regulujących podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności
    gospodarczej. Ponadto komornik nie może prowadzić działalności gospodarczej, ale do
    komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, dalej u.p.d.o.f., ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie
    ubezpieczeń społecznych oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki
    zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, dotyczące osób prowadzących
    pozarolniczą działalność gospodarczą.
    Komornik rozlicza się podatkiem liniowym 19%. Prowadzi ewidencję w postaci podatkowej
    księgi przychodów i rozchodów. Zakup używanego lub nowego pojazdu typu „kamper” o
    dopuszczalnej masie do 3,5 tony. Samochód ten zostanie zakupiony z Pana środków.
    Pojazd zostanie w całości zarejestrowany na Pana. Przedmiotowy pojazd, w myśl art. 5a
    pkt 19 u.p.d.o.f., stanowi pojazd w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o
    dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, lecz nie jest samochodem
    osobowym w rozumieniu ustawy – prawo o ruchu drogowym.
    Pojazd w rozumieniu ustawy – prawo o ruchu drogowym jest samochodem specjalnym
    zgodnie z brzmieniem art. 2 pkt 36, który stanowi, że pojazd specjalny to pojazd
    samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która
    powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia;
    w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej
    funkcji.
    Przedmiotowy pojazd stanie się środkiem trwałym w działalności gospodarczej. W
    prowadzonej działalności posiada Pan pojazdy – samochody osobowe, które są
    wykorzystywane w prowadzonej działalności. Pojazd ten będzie w momencie nabycia
    kompletny i zdatny do użytkowania, wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
    pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, sprawny technicznie i
    zalegalizowany prawnie w formie ewentualnie wymaganych uprawnień, homologacji i
    pozwoleń na użytkowanie. Okres używania przedmiotowego pojazdu będzie dłuższy niż
    jeden rok. Pojazd ten będzie pojazdem w rozumieniu art. 5a ust. 19a u.p.d.o.f., czyli
    oznaczać to będzie pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o
    dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony
    do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, oraz w stosunku do niego nie będą

    miały zastosowania wyłączenia wynikające z pkt od a) do d), o których mowa w tymże
    artykule.
    Cena zakupu używanego pojazdu będzie się zawierać w granicach kwoty 200 000 zł – 300
    000 zł. Wnioskodawca dokona zakupu pojazdu od osoby fizycznej lub też od innego
    przedsiębiorcy. W przypadku zakupu od osoby fizycznej dokumentem przeniesienia
    własności będzie umowa kupna, a w przypadku przedsiębiorcy dodatkowo rachunek lub
    faktura VAT.
    Przedmiotowy pojazd będzie wykorzystywany jako mobilne biuro oraz także będzie
    spełniał funkcję noclegową. Przedmiotowy pojazd będzie wykorzystywany całorocznie i
    będzie też wykorzystywany przez pracowników – osób zatrudnionych na stanowisku
    asesora komorniczego, którzy posiadają uprawnienia do dokonywania czynności
    egzekucyjnych. Przedmiotowy pojazd także będzie wykorzystywany do celów prywatnych.
    Przedmiotowy pojazd spełniać będzie warunki do uznania go za środek trwały.
    Użytkowanie i wykorzystanie przedmiotowego pojazdu w działalności gospodarczej
    przyniesie możliwość podniesienia dochodowości działalności komornika. Przychód
    komornika to prowizja, jaką uzyskuje od opłat komorniczych. Jeśli przychód z opłat będzie
    wyższy, to także dojdzie do uzyskania wyższego dochodu. Możliwość podejmowania
    czynności poza obszarem własnej właściwości doprowadzi do zwiększenia ilości
    przyjmowanych spraw.
    Pytania
    Czy, będąc komornikiem sądowym przy Sądzie Rejonowym (...), będzie miał Pan prawo do
    zaliczenia do kosztów prowadzenia działalności na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych wydatków w wysokości 75% kwoty wydatków
    związanych z korzystaniem z przedmiotowego pojazdu, takie jak: koszty paliwa, koszty
    przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia pojazdu,
    koszty parkingu, koszty wymiany opon, oraz do zaliczenia kosztów amortyzacji
    przedmiotowego pojazdu na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych z zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł wynikającego z art. 23
    ust. 1 pkt 4b ww. ustawy.
    Pana stanowisko w sprawie
    Zadaniem Wnioskodawcy – odpowiedź na wszystkie zadane pytania powinna być
    pozytywna. Powyższe wynika z regulacji prawnych zwartych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z brzmieniem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowaniu albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Tak jak wskazano w stanie prawnym, komornik jest zobowiązany do przeprowadzania
    czynności poza siedzibą miasta, gdzie posiada kancelarię. Zatem kupno pojazdu, który
    będzie wykorzystywany jako mobilne biuro oraz będzie pełnić funkcję noclegową oraz
    transportową osób i rzeczy, dzięki czemu osiągnie Pan przychód, jest uzasadnione i
    celowe.
    Zaliczenie do kosztów wydatków związanych z wykorzystywaniem pojazdu jest także
    uzasadnione, bowiem wydatki te są kosztami poniesionym w celu osiągnięcia
    przychodów. Odpowiedź pozytywna także wg Pana powinna dotyczyć ograniczeniu w
    możliwości zaliczania wydatków do 75% wydanej kwoty.
    Powyższe wynika z brzmienia art. 23 ust. 1 pkt 46a. Konsekwencją przyjęcia, że do
    przedmiotowego pojazdu, którego masa własna nie przekracza 3,5 tony, należy
    zastosować przepisy podatkowe stanowiące o rozliczeniu poniesionych wydatków, tak jak
    ma to miejsce w przypadku samochodu osobowego, jest także przyjęcie, że należy
    zastosować ograniczenie stanowiące, że do kosztów uzyskania przychodu nie można

    zaliczyć odpisów z tytułu zużycia – amortyzacji, w części ustalonej od wartości pojazdu
    przewyższającego kwotę 150 000 zł.
    Pomimo że przedmiotowy pojazd nie jest wg ustawy prawo o ruchu drogowym
    samochodem osobowym, to dla rozliczeń podatkowych w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy zastosować przepisy odpowiednio.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.
    W związku z tym stwierdzam, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem
    jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione
    w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty ponoszone

    przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania
    przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi
    zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na
    powstanie lub zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów. Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do
    osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot
    „celowości”.
    Z tego wynika, że podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pod warunkiem, że ich poniesienie
    ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodów (w tym zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów).
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:

      a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
        elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i
        1681) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
      b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich
    zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy
    amortyzacyjne. Przy czym, ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych
    odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części
    ustalonej od wartości samochodu osobowego ponad kwotę 150 000 zł.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu
      kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym
      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te
      wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów
      pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych
      z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Natomiast jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Na podstawie art. 23 ust. 5f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku nieprowadzenia przez podatnika ewidencji, o której mowa w art. 86a
      ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, uznaje się, że samochód osobowy jest
      wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
      podatnika.
    Stosownie natomiast do art. 23 ust. 5g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisu ust. 5f nie stosuje się, jeżeli podatnik na podstawie przepisów ustawy o
      podatku od towarów i usług nie jest obowiązany do prowadzenia takiej ewidencji, z
      wyjątkiem przypadku, gdy brak tego obowiązku wynika z art. 86a ust. 5 pkt 2 lit. a
      ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy stanowiący środek trwały z
    tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów
    innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów
    podatkowych.
    Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wykorzystywany w działalności pojazd jest
    samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
      części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      – klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
      wielozadaniowy, van lub
      – z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem
      siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie
      oddzielne elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:
      – agregat elektryczny/spawalniczy,
      – do prac wiertniczych,
      – koparka, koparko-spycharka,
      – ładowarka,
      – podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      – żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
      86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
      1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania
        technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
        potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu
        rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych
        wymagań;
      2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z
        przepisami o ruchu drogowym.
    W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy
    spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie
    wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania
    zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status
    „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami
    o ruchu drogowym.
    W związku z tym na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla
    przyznania danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko
    wykazanie się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym,
    ale także jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych
    w przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w ramach prowadzonej przez Pana
    działalności komorniczej zamierza Pan dokonać zakupu używanego lub nowego pojazdu
    typu „kamper” o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Pojazd
    zostanie w całości zarejestrowany na Pana. Przedmiotowy pojazd stanie się środkiem
    trwałym w działalności komorniczej. Cena zakupu używanego pojazdu będzie się zawierać
    w granicach kwoty 200 000 – 300 000 zł. Pojazd będzie wykorzystywany jako Pana mobilne

    biuro oraz także będzie spełniał funkcję noclegową. Ten pojazd będzie wykorzystywany
    całorocznie i będzie też wykorzystywany przez pracowników – osoby zatrudnione na
    stanowisku asesora komorniczego, którzy posiadają uprawnienia do dokonywania
    czynności egzekucyjnych. Ten pojazd także będzie wykorzystywany do celów prywatnych.
    W świetle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz analizy przepisów pojazd, o
    którym mowa we wniosku, będzie uznany za samochód osobowy, zgodnie z wyżej
    przytoczoną definicją, zawartą art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Dlatego stwierdzam, że skoro wskazany we wniosku samochód osobowy będzie
    wykorzystywany przez Pana zarówno dla celów działalności gospodarczej oraz do celów
    prywatnych, to będzie miał Pan prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów,
    zgodnie z art. 22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, 75% ponoszonych wydatków eksploatacyjnych na: koszty paliwa,
    koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji, koszty napraw, koszty mycia
    pojazdu, koszty parkingu oraz koszty wymiany opon.
    Jednocześnie, na podstawie art. 22a ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b. ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów przez odpisy amortyzacyjne wydatki poniesione na zakup tego pojazdu z
    zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł.
    Podsumowanie: może Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art.
    22 ust. 1 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wydatki w wysokości 75% kwoty wydatków związanych z korzystaniem z tego
    pojazdu, takich jak koszty paliwa, koszty przeglądów technicznych, koszty konserwacji,
    koszty napraw, koszty mycia pojazdu, koszty parkingu, a także koszty wymiany opon.
    Ponadto może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne z
    zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie zaznaczam, że zaliczając określony wydatek do kosztów uzyskania
    przychodów, podatnik stosuje przepis prawa podatkowego o charakterze
    materialnoprawnym, tj. uznaje, że zaistniałe po jego stronie okoliczności wypełniają
    hipotezę określonej normy prawnej (mieszczą się w zakresie zastosowania danej normy
    prawnej/danego przepisu). Podejmując decyzję o zastosowaniu danego przepisu prawa
    podatkowego, podatnik musi liczyć się jednak z koniecznością przedstawienia dowodów
    potwierdzających prawidłowość tej czynności, jaka może się pojawić na etapie
    ewentualnych postępowań podatkowych lub kontrolnych. Udowodnienie prawidłowości
    zaliczenia opisanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodów może
    zatem wymagać w szczególności udowodnienia: poniesienia wydatków, ich charakteru, w
    szczególności ich celowości, racjonalności działań podatnika, a w konsekwencji braku
    okoliczności uniemożliwiających uznanie tych kosztów za koszty uzyskania przychodów. W
    ramach postępowania dowodowego może również zostać dokonana szczegółowa analiza
    związku ponoszonych wydatków z przychodami podatnika.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.