Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-989/11/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-09-19
Teza: w zakresie opodatkowania sprzedaży działek
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; nieruchomości
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 12 czerwca 2011r. (złożonym w tut. organie w dniu 13 czerwca 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 1 września 2011r. (złożonym w tut. organie w dniu 1 września 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 czerwca 2011r. został złożony w tut. organie ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 1 września 2011r. (złożonym w tut. organie w dniu 1 września 2011r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 25 sierpnia 2011r. znak: IBPP1/443-989/11/BM.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca w 1995r. otrzymał wraz z bratem w drodze darowizny na współwłasność po 1/2 części niezabudowaną działkę rolną nr 2842. Otrzymując darowiznę ani Wnioskodawca ani jego brat nie zamierzali jej odsprzedać (świadczyć o tym może czas jaki upłynął od momentu nabycia nieruchomości).

W lipcu 2010r. brat Wnioskodawcy zmarł. Wspólnie z matką Wnioskodawca odziedziczył po nim jego część działki.

W roku 2010, w związku z ustaleniem planu zagospodarowania przestrzennego działka rolna została przekształcona na działkę budowlaną, którą w 2011r. Wnioskodawca i jego matka podzielili na 5 mniejszych działek o nr: 2842/1; 2842/2; 2842/3; 2842/4; 2842/5, gdzie działka o nr 2842/1 została przeznaczona na drogę dojazdową do pozostałych działek.

Obecnie wspólnie z matką Wnioskodawca ma zamiar sprzedać przedmiotowe działki wraz z udziałem na zasadach współwłasności w pierwszej działce będącej drogą dojazdową.

Wnioskodawca nadmienia, iż działka która podzielona została na mniejsze działki budowlane, nigdy nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Od chwili darowizny nie była również użytkowana w żaden sposób (leżała odłogiem).

Zarówno Wnioskodawca jak i jego matka i nieżyjący już brat nigdy nie zakupili ani nie sprzedali działek rolnych bądź budowlanych. Nigdy też nie prowadzili działalności rolniczej ani gospodarczej.

Kiedy Wnioskodawca występował o podział działki nr 2842 była ona już działką budowlaną a nie rolną (jeszcze przed podziałem została przekwalifikowana na budowlaną poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania). Została ona podzielona na 5 działek (z czego cztery są działkami budowlanymi a piąta stanowi drogę dojazdową). Wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji w sprawie podziału działki ponieważ nie było chętnych na kupno jednej dużej działki. Mimo dawania ogłoszeń do prasy i zamieszczania ofert sprzedaży na stronach Internetu nie znalazł się nabywca. Ewentualni kupcy byli zainteresowani małymi działkami. Trwało to około dwóch lat. Wnioskodawcy bardzo zależało na sprzedaży działki ponieważ jest w trakcie budowy własnego domu i potrzebne mu są pieniądze na jego dokończenie. Nie dzieląc działki Wnioskodawca nigdy by jej nie sprzedał bo nikt jej nie chciał kupić.

Działka 2842 nigdy nie była przedmiotem umów najmu bądź dzierżawy. Wnioskodawca nie czerpał z niej żadnych zysków i pożytków. Nigdy też na niej nic nie uprawiał.

Wnioskodawca nigdy nie występował o tzw. dopłaty unijne dla działki rolnej nr 2842.

Wnioskodawca nie dokonywał żadnego uatrakcyjnienia ww. działek. Teren działek nie jest uzbrojony.

Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży ani teraz ani w przyszłości.

Środki uzyskane ze sprzedaży działek zostaną przeznaczone tylko i wyłącznie na budowę domu, którą Wnioskodawca wspólnie z żoną rozpoczęli w 2010 roku a obecny brak pieniędzy nie pozwala im na jej dokończenie (obecnie Wnioskodawca mieszka u rodziców ponieważ własnego mieszkania nie posiada).

Ponieważ Wnioskodawca nie ma z żoną gdzie mieszkać (chwilowo korzysta z uprzejmości rodziców) i nie posiada środków finansowych na wybudowanie domu jest zmuszony sprzedać działki aby dokończyć budowę i móc wreszcie cieszyć się własnym domem.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu z dnia 1 września 2011r.):

Czy Wnioskodawca, jako osoba fizyczna, niebędąca nigdy przedsiębiorcą i nieprowadząca nigdy działalności gospodarczej będzie musiał zapłacić podatek VAT od sprzedaży przedmiotowych działek, które należą do jego majątku osobistego?

Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu z dnia 1 września 2011r.), sprzedaż opisanych nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca nieruchomość nabył drogą darowizny i spadku. Jest ona częścią majątku prywatnego Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie prowadził, nie prowadzi i nie ma zamiaru prowadzić działalności gospodarczej.

Sprzedaż działek jest zdarzeniem jednorazowym. Z chwilą nabycia nieruchomości przez Wnioskodawcę nie istniał zamiar jej odsprzedaży.

Sprzedaż tych działek traktować należy jako sprzedaż majątku osobistego a opisana sytuacja wskazuje na brak znamion działalności gospodarczej.

Dlatego też, w ocenie Wnioskodawcy sprzedaż tych działek nie podlega opodatkowaniu VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177 poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r.).

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku gruntów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT tzn. została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania w sposób częstotliwy lub polega na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.

O kwestii częstotliwości nie decyduje okres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Podkreślić przy tym należy, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można pominąć, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 nie można go uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności i to bez względu na to czy czynność tę wykonał jednorazowo ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę majątku prywatnego. Majątek taki nabywany był bowiem na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż sprzedaż działek, których Wnioskodawca jest właścicielem, z majątku osobistego, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż jest dokonywana okazjonalnie, w okolicznościach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem nadania mu stałego charakteru.

Jak wynika z wniosku Wnioskodawca w 1995r. otrzymał wraz z bratem w drodze darowizny na współwłasność po 1/2 części niezabudowaną działkę rolną nr 2842. Otrzymując darowiznę ani Wnioskodawca ani jego brat nie zamierzali jej odsprzedać (świadczyć o tym może czas jaki upłynął od momentu nabycia nieruchomości).

W lipcu 2010r. brat Wnioskodawcy zmarł. Wspólnie z matką Wnioskodawca odziedziczył po nim jego część działki.

W roku 2010, w związku z ustaleniem planu zagospodarowania przestrzennego działka rolna została przekształcona na działkę budowlaną, którą w 2011r. Wnioskodawca i jego matka podzielili na 5 mniejszych działek o nr: 2842/1; 2842/2; 2842/3; 2842/4; 2842/5, gdzie działka o nr 2842/1 została przeznaczona na drogę dojazdową do pozostałych działek.

Obecnie wspólnie z matką Wnioskodawca ma zamiar sprzedać przedmiotowe działki wraz z udziałem na zasadach współwłasności w pierwszej działce będącej drogą dojazdową.

Wnioskodawca nadmienia, iż działka która podzielona została na mniejsze działki budowlane, nigdy nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Od chwili darowizny nie była również użytkowana w żaden sposób (leżała odłogiem).

Zarówno Wnioskodawca jak i jego matka i nieżyjący już brat nigdy nie zakupili ani nie sprzedali działek rolnych bądź budowlanych. Nigdy też nie prowadzili działalności rolniczej ani gospodarczej.

Działka 2842 nigdy nie była przedmiotem umów najmu bądź dzierżawy. Wnioskodawca nie czerpał z niej żadnych zysków i pożytków. Nigdy też na niej nic nie uprawiał.

Wnioskodawca nigdy nie występował o tzw. dopłaty unijne dla działki rolnej nr 2842.

Wnioskodawca nie dokonywał żadnego uatrakcyjnienia ww. działek. Teren działek nie jest uzbrojony. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży ani teraz ani w przyszłości.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ustawy o VAT. Nic nie wskazuje bowiem na to, że otrzymując w drodze darowizny oraz spadku ww. działkę rolną nr 2842, która następnie została przekwalifikowana na działkę budowlaną (kiedy Wnioskodawca występował o podział działki nr 2842 była ona już działką budowlaną a nie rolną - jeszcze przed podziałem została przekwalifikowana na budowlaną poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania), Wnioskodawca działał w charakterze handlowca, a okoliczności będące przyczyną transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych, nie wskazują, iż miałyby być one czynione z zamiarem wykonywania w sposób ciągły do celów zarobkowych.

Nie można bowiem stwierdzić, że Wnioskodawca nabył przedmiotowe działki w celu odsprzedaży, ponieważ działki te nabył w drodze darowizny oraz spadku. Wnioskodawca wskazał we wniosku, że otrzymując darowiznę ani Wnioskodawca ani jego brat nie zamierzali jej odsprzedać.

Środki uzyskane ze sprzedaży działek zostaną przeznaczone tylko i wyłącznie na budowę domu, którą Wnioskodawca wspólnie z żoną rozpoczęli w 2010 roku a obecny brak pieniędzy nie pozwala im na jej dokończenie (obecnie Wnioskodawca mieszka u rodziców ponieważ własnego mieszkania nie posiada).

Zatem z uwagi na fakt, że Wnioskodawca otrzymanej w drodze darowizny i spadku działki nie wykorzystywał w sposób ciągły dla celów zarobkowych a środki finansowe uzyskane ze sprzedaży zostaną przeznaczone wyłącznie na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy, nie można uznać, aby sprzedaż działek Wnioskodawcy z majątku osobistego, nosiła znamiona działalności gospodarczej.

Zatem brak jest podstaw do uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży ww. działek. Tym samym dostawa przedmiotowych działek, nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Interpretacja wywołuje skutki prawne jedynie dla Wnioskodawcy.

Na marginesie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), zatem niniejsza interpretacja wydana na wniosek Wnioskodawcy nie stanowi jednocześnie interpretacji dla matki Wnioskodawcy, która – jeśli jest zainteresowana uzyskaniem dla siebie interpretacji indywidualnej – powinna złożyć odrębny wniosek, przedstawić właściwy dla siebie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), pytanie oraz własne stanowisko w sprawie, jak również wnieść odrębną opłatę.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.