Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/415-1152/09-4/TR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-02-26
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: bilety; dokumentowanie-dokumentowanie wydatków; koszt-koszty przejazdu; pracownik; pracownik-przejazdy pracowników; przewóz-przewóz pracowników
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. u. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. u. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 30 listopada 2009 r. (data wpływu: 1 grudnia 2009 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 lutego 2010 r. (data wpływu: 15 lutego 2010 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 1 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 i § 4 oraz art. 14f § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 3 lutego 2010 r., nr ILPB2/415-1152/09-2/TR, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jednocześnie poinformowano Zainteresowaną, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a uzupełnieniem wniosku przez Wnioskodawczynię nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wezwanie wysłano w dniu 3 lutego 2010 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 9 lutego 2010 r.), zaś w dniu 15 lutego 2010 r. (data nadania: 12 lutego 2010 r.) do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, w której Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni chce dokonać korekty rozliczeń podatku dochodowego za lata ubiegłe, tj. 2005-2008. w przedmiotowym okresie od zakładu pracy Wnioskodawczyni uzyskała przychody ze stosunku pracy. Dojazd do zakładu pracy odbywał się środkami transportu autobusowego. Odpłatność Zainteresowanej za bilety wynosi ok. 30% wartości biletu; resztę stanowi koszt zakładu pracy w postaci dopłaty zakładu pracy do biletu.

Umowa o przewóz pracowników zawierana jest między przewoźnikiem, a zakładem pracy, który ponosi całkowity koszt opłaty za bilet, a następnie odpowiednią kwotę potrąca z wynagrodzenia pracownika. Resztę stanowi dopłata zakładu do przejazdów pracownika, która doliczana jest do przychodu pracownika. Wydatki poniesione na dojazd do pracy były różne od rocznych kosztów uzyskania przychodu (np. w roku 2009 kwota odpłatności za bilety wyniosła 1.279,40 zł, a kwota dopłaty zakładu 2.985,21zł).

W związku z tym, że Wnioskodawczyni nie posiada biletów, ani za lata poprzednie ani za pierwszy, drugi kwartał 2009 roku, może w celu udokumentowania odpłatności i dopłaty zakładu za bilety przedstawić zaświadczenie, a ewentualnie dodatkowo kolejne zawierające numery wydanych dla Zainteresowanej biletów na trasie przejazd do pracy i z pracy do domu, wystawione na nazwisko Zainteresowanej.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy istnieje możliwość zastąpienia w PIT rozliczeniowym standardowych lub podwyższonych kosztów uzyskania przychodu kwotą będącą składową odpłatności za bilety poniesioną przez Wnioskodawczynię oraz dopłatą zakładu do przejazdów do pracy, która doliczona jest do przychodu pracownika?
2.  Czy wystarczającym jest przedstawienie zamiast biletów za przejazdy, których nie posiada Zainteresowana zaświadczenia wystawionego przez zakład pracy o wysokości odpłatności pracownika za bilety oraz wysokość dopłaty zakładu do biletu?

W uzupełnieniu wniosku Zainteresowana skonkretyzowała przedstawione pytania w nw. sposób.

1.  Czy Wnioskodawczyni może rozliczając PIT zastąpić koszty uzyskania przychodu (art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych) łączną kwotą odpłatności za bilety (w 2009 r. – 1.279,40 zł) i kwotą dofinansowania przez zakład pracy do biletów (w 2009 r. – 2.985,21zł), tj. 4.264,61zł?
2.  Czy w związku z tym, że to zakład pracy zakupuje bilety z i do pracy u przewoźnika oraz potrąca z wynagrodzenia comiesięczną opłatę za bilety, Wnioskodawczyni może, nie posiadając ww. biletów, w zamian dostarczyć zaświadczenie zakładu pracy o poniesionych przez Nią kosztach na dojazdy do pracy oraz dopłatach zakładu do biletów, i zastąpić koszty standardowe faktycznie poniesionymi kosztami?

Zdaniem Wnioskodawczyni,

1.  Poprawne jest zastąpienie standardowych kosztów uzyskania przychodu kosztami faktycznie poniesionymi przez Zainteresowaną (tj. łączną kwotę odpłatności za bilety i kwotą dopłaty zakładu do biletów).
2.  Według przepisów przejazdy winny być udokumentowane wyłącznie imiennymi biletami okresowymi, Zainteresowana uważa jednak, że w przypadku gdzie zakład pracy zakupuje i potrąca opłatę za bilety z wynagrodzenia pracownika, zaświadczenie o poniesionych kosztach i dopłatach winno być honorowane tak jak bilety imienne.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie natomiast do ust. 2 ww. artykułu, dochodem ze źródła przychodów (…) jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.

W myśl art. 22 ust. 1 kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

Treść art. 22 ust. 2 ww. ustawy określa wysokość naliczania kosztów uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej.

Jeżeli roczne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 2, są niższe od wydatków na dojazd do zakładu lub zakładów pracy środkami transportu autobusowego, kolejowego, promowego lub komunikacji miejskiej, w rocznym rozliczeniu podatku koszty te mogą być przyjęte przez pracownika lub przez płatnika pracownika w wysokości wydatków faktycznie poniesionych, udokumentowanych wyłącznie imiennymi biletami okresowymi (ust. 11 wyżej cytowanego artykułu).

W przedmiotowej sprawie kluczowe jest ustalenie pojęcia imiennego biletu okresowego.

Wykładnia gramatyczna przepisu z art. 22 ust. 11 wskazuje, iż koszty uzyskania przychodów ze stosunku pracy podatnik może przyjąć w wysokości faktycznie poniesionych tylko wówczas, gdy spełnione są jednocześnie następujące przesłanki:

*   wydatki pracownika były wyższe od kosztów ustawowo określonych,

*   były poniesione na transport do zakładu pracy,

*   odbyły się wymienionymi ściśle środkami transportu oraz

*   zostały udokumentowane wyłącznie imiennymi biletami okresowymi.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie wskazał definicji pojęcia „imiennego biletu okresowego”. Kwestia, czy imienny bilet okresowy jest sporządzony w postaci jednego dokumentu, bądź też dokumentu z załącznikiem ma charakter techniczny, a nie normatywny i nie może zatem pozbawić go cech dowodu na okoliczność poniesienia ww. kosztów. z tego względu należało uznać, że w świetle treści art. 22 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych istotne jest, aby w załączniku do biletu określona została cena biletu, a więc koszt jaki pracownik poniósł na dojazd do zakładu pracy w ciągu roku, tym bardziej, że koszty te rozliczane są w deklaracji rocznej. Ponadto bilet ten w swej treści musi określać osobę uprawnioną do korzystania z niego. Dodatkowo musi to być bilet uprawniający do korzystania z komunikacji przez pewien okres czasu.

Stosownie do treści art. 22 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 11 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy, z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni w celu dojazdu do pracy korzysta z transportu autobusowego organizowanego przez pracodawcę. Finansowanie z tego tytułu odbywa się dwutorowo, tj. pracodawca dopłaca pracownikom za dojazdy zaliczając te dopłaty do przychodów opodatkowanych, zaś częściowo pracownicy sami partycypują w kosztach. z tytułu dojazdu do pracy Zainteresowana otrzymywała kwartalne bilety imienne, których nie zachowała. Wnioskodawczyni posiada wyłącznie zaświadczenie, z którego wynika, że odpłatność za bilety na dojazd do pracy potrącana była w danym okresie, a następnie doliczona w roku podatkowym do przychodów opodatkowanych pracownika.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż posiadanie przez pracownika wyłącznie zaświadczenia o wysokości faktycznie poniesionych wydatków nie stanowi przesłanki uprawniającej do zastosowanie faktycznie poniesionych kosztów uzyskania przychodu. Wskazać bowiem należy, iż z przepisu art. 22 ust. 11 ww. ustawy wprost wynika, iż w rocznym rozliczeniu podatku koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 2, mogą być zastosowane wyłącznie na podstawie imiennych biletów okresowych.

Wskazać przy tym należy, iż przedmiotowe zaświadczenie z zakładu pracy stanowi jedynie załącznik do ww. biletów, z którego wynika wysokość poniesionych przez pracownika kosztów w związku z dojazdem do pracy. Natomiast dopiero udokumentowanie wydatków okresowymi biletami imiennymi spełnia ustawową przesłankę, o której mowa w ww. art. 22 ust. 11.

Z uwagi na fakt, iż Zainteresowana nie posiada okresowych biletów imiennych, stwierdzić należy, iż nie przysługuje Jej prawo do zastosowania kosztów uzyskania przychodu, o których mowa w ww. przepisie. Tym samym wskazać należy, iż w odniesieniu do analizowanej sprawy, nie doszło do sytuacji nadpłacenia podatku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Ponadto informuje się, że wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do oceny dokumentów załączonych do wniosku; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawczynię i Jej stanowiskiem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.