Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-78/12-3/AKr
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-04-18
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie obliczania proporcji zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: obrót; podatek-podatek od towarów i usług; proporcja
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 16 stycznia 2012 r. (data wpływu 18 stycznia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obliczania proporcji zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 stycznia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obliczania proporcji zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina … (dalej: Gmina) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Gmina przede wszystkim realizuje zadania własne nałożone na nią odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których została powołana. Zadania te Gmina realizuje, albo w oparciu o reżim publicznoprawny, tj. w ramach uprawnień i narzędzi przyznanych jej z mocy prawa, albo na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych także dla innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Czynności wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych Gmina traktuje jako podlegające regulacjom VAT, przy czym wśród tych czynności występują zarówno transakcje opodatkowane według odpowiednich stawek VAT, jak również zwolnione z podatku.

Gmina uzyskuje określone dochody (wpływy), przy czym tylko nieznaczna część z nich to dochody z tytułu działalności wykonywanej na podstawie umów cywilnoprawnych, tj. działalności podlegającej opodatkowaniu VAT. Do tej kategorii dochodów zalicza się w szczególności wynagrodzenie z tytułu świadczonych przez Gminę usług (przede wszystkim czynsze z tytułu najmu i dzierżawy), wynagrodzenie z tytułu sprzedaży nieruchomości (przede wszystkim działki pod zabudowę) i innych środków trwałych, opłaty z tytułu ustanowienia prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz wynagrodzenie z tytułu refakturowanych przez Gminę określonych usług.

Powyższe dochody z działalności podlegającej opodatkowaniu VAT mieszczą się w kategorii dochodów własnych Gminy, do której zaliczane są ponadto wpływy z podatków i opłat lokalnych oraz udziały Gminy w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa. Na całkowitą wartość dochodów Gminy, poza powyższymi, składają się ponadto również otrzymywane przez Gminę dotacje i subwencje. Średnia, roczna wartość realizowanych przez Gminę dochodów ogółem kształtuje się na poziomie ok. 45 mln PLN, w tym dochody własne na poziomie ok. 31 mln PLN, a dochody z działalności podlegającej opodatkowaniu VAT na poziomie ok. 5 mln PLN.

Gmina ponosi szereg wydatków związanych z nabyciem towarów i usług, udokumentowanych wystawionymi na jej rzecz fakturami VAT z kwotami podatku.

W odniesieniu do podatku naliczonego wynikającego z wydatków, które są ponoszone bezpośrednio i wyłącznie w związku z wykonywaniem czynności dających prawo do odliczenia VAT, Gmina korzysta z prawa do odliczenia całego podatku naliczonego stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Natomiast w odniesieniu do wydatków związanych bezpośrednio i wyłącznie z czynnościami/zdarzeniami nieuprawniającymi do odliczenia VAT, podatek naliczony nie jest odliczany przez Gminę w ogóle.

Niemniej jednak, Gmina ponosi również szereg wydatków na nabycie towarów i usług, jednocześnie związanych z czynnościami uprawniającymi do odliczenia VAT naliczonego oraz z czynnościami/zdarzeniami niedającymi takiego prawa.

Są to w szczególności wydatki związane ze sferą administracyjną Gminy i utrzymaniem budynku urzędu gminy, np. materiały biurowe, wyposażenie pomieszczeń, sprzęt komputerowy, pomoce naukowe, energia elektryczna, ciepło, woda, wywóz nieczystości, usługi remontowe, usług telekomunikacyjne, usługi prawnicze (dalej: wydatki mieszane). Gmina nie jest w stanie ich bezpośrednio i wyłącznie przyporządkować do czynności dających prawo do odliczenia podatku lub też do czynności/zdarzeń, które nie uprawniają do odliczenia VAT naliczonego.

W zakresie powyższych wydatków mieszanych, stosownie do treści art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, Gmina zamierza skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których przysługuje jej prawo do odliczenia VAT.

W tym celu Gmina zamierza w pierwszej kolejności obliczyć proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. W związku z wątpliwościami odnośnie zasad kalkulacji tej proporcji, poniżej Gmina przedstawia grupy składników majątkowych, które są (mogą być) przez nią sprzedawane bądź też są (mogą być) przedmiotem zawartych przez Gminę umów na świadczenie usług najmu, dzierżawy, etc.

1.  Środki trwałe stanowiące wyposażenie budynku urzędu Gminy i/lub innych budynków stanowiących własność Gminy (np.: sprzęt komputerowy, meble, sprzęt rtv i agd) wykorzystywane przez Gminę „na co dzień” w celu realizacji jej zadań – tego rodzaju środki trwałe są przez Gminę ujmowane w prowadzonej przez nią ewidencji środków trwałych i amortyzowane zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości (jako że Gmina nie rozlicza podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzi ona ewidencję środków trwałych i dokonuje odpisów amortyzacyjnych tylko zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości – uwaga ta dotyczy również poniższych punktów). Gmina może dokonywać sprzedaży kilku sztuk tego rodzaju składników majątkowych rocznie.
2.  Nieruchomości w postaci działek niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę – nieruchomości te są przez Gminę ujmowane w ewidencji gruntów, nie są amortyzowane. Jako że są to tereny przeznaczone przez Gminę zasadniczo do sprzedaży bądź pod przyszłą zabudowę, nie są one „rzeczywiście” wykorzystywane przez Gminę (tj. Gmina ich nie uprawia, etc.). Gmina rocznie dokonuje sprzedaży kilku działek niezabudowanych, realizując z tego tytułu dochody na poziomie średnio ok. 1,5-2,5 mln rocznie, co stanowi ok. 30-50% dochodów z działalności podlegającej opodatkowaniu, 5-8% dochodów własnych i 3-4% dochodów ogółem.
3.  Grunty rolne – nieruchomości te są przez Gminę ujmowane w ewidencji gruntów, nie są amortyzowane, zasadniczo są przez Gminę dzierżawione na rzecz rolników prowadzących na nich swoją działalność. Gmina posiada zawartych ok. 50 umów dzierżawy, dochody z tego tytułu kształtują się na poziomie od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy rocznie, co stanowi ok. 4-10% dochodów z działalności podlegającej opodatkowaniu, 0,5-1% dochodów własnych i 0,3-0,5% dochodów ogółem. Grunty te są zasadniczo dzierżawione przez Gminę, jednakże nie można wykluczyć, iż w wyjątkowych sytuacjach, Gmina w przyszłości dokona ich sprzedaży, przy czym byłyby to maksymalnie jedna lub kilka transakcji rocznie.
4.  Grunty zabudowane budynkami, na których znajdują się np. świetlice i sale wiejskie – grunty te są przez Gminę ujmowane w ewidencji gruntów, nie są amortyzowane, natomiast budynki ujmowane są w ewidencji środków trwałych Gminy i Gmina dokonuje od nich rachunkowych odpisów amortyzacyjnych. Świetlice i sale wiejskie Gmina udostępnia zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie na rzecz zainteresowanych. Gmina dokonuje okazyjnego wynajmowania świetlic i sal wiejskich (rocznie w tym zakresie może być zawieranych kilka umów, a wpływy z tego tytułu stanowią ułamkową część procenta dochodów Gminy z działalności podlegającej opodatkowaniu VAT).
5.  Grunty zabudowane budynkami i budowlami, np. obiektami sportowymi, takim jak: basen, stadion, boiska sportowe, park linowy, etc. – składniki te zostały udostępnione zakładowi budżetowemu Gminy do nieodpłatnego użytkowania na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Gmina nie realizuje żadnych dochodów z tytułu posiadania tych składników majątkowych. Nie można jednakże wykluczyć, iż ewentualnie, w wyjątkowych sytuacjach, Gmina w przyszłości dokona ich sprzedaży (łącznie gruntu wraz z danym budynkiem czy budowlą), przy czym byłoby to maksymalnie kilka transakcji rocznie.
6.  Lokale użytkowe i mieszkalne – ujmowane są w ewidencji środków trwałych Gminy i przez nią amortyzowane dla celów rachunkowych; zasadniczo są przez Gminę odpłatnie wynajmowane, dzierżawione lub też ewentualnie, w wyjątkowych sytuacjach sprzedawane. Gmina posiada średnio 45 umów najmu lokali użytkowych i kilkadziesiąt umów najmu lokali mieszkalnych. Z tego tytułu Gmina realizuje dochody na poziomie ok. 20-25% dochodów z działalności podlegającej opodatkowaniu, ok. 3-5% dochodów własnych i ok. 2% dochodów ogółem.
7.  Sieci kanalizacji sanitarnej – ujmowane są w ewidencji środków trwałych Gminy i przez nią amortyzowane dla celów rachunkowych, są one przedmiotem umowy dzierżawy zawartych przez Gminę z gminną spółką prawa handlowego prowadzącą na terenie Gminy działalność w zakresie dostawy wody i odprowadzania ścieków.

W związku z treścią art. 90 ust. 5 i 6 ustawy o VAT, po stronie Gminy powstały wątpliwości odnośnie ujęcia w kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, obrotu z tytułu transakcji dotyczących wyżej wymienionych składników majątkowych (nie tylko sprzedaży ale także np. najmu czy dzierżawy – ust. 6 odnosi się bowiem do obrotu, a nie tylko obrotu z tytułu sprzedaży).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przy ustalaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w treści tej regulacji Gmina powinna wliczać obrót z tytułu:

1.  Dostawy środków trwałych, wskazanych powyżej w punkcie A?
2.  Dostawy nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę, wskazanych powyżej w punkcie B?
3.  Dzierżawy bądź ewentualnej sprzedaży gruntów rolnych, o których mowa powyżej w punkcie C?
4.  Odpłatnego wynajmu/dzierżawy budynków bądź sprzedaży gruntów zabudowanych, o których mowa powyżej w punkcie D?
5.  Sprzedaży oddanych w użyczenie gruntów zabudowanych budynkami i budowlami, wskazanych powyżej w punkcie E?
6.  Odpłatnego wynajmu/dzierżawy lub też sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych, o których mowa w punkcie F?
7.  Dzierżawy sieci kanalizacji sanitarnej, o której mowa powyżej w punkcie G?

Zdaniem Wnioskodawcy, w celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w treści tej regulacji Gmina:

1.  Nie powinna wliczać obrotu z tytułu dostawy środków trwałych, wskazanych powyżej w punkcie A.
2.  Powinna wliczać obrót z tytułu dostawy nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę, wskazanych powyżej w punkcie B.
3.  Nie powinna wliczać obrotu z tytułu dzierżawy bądź sprzedaży gruntów rolnych, o których mowa powyżej w punkcie C.
4.  Nie powinna wliczać obrotu z tytułu odpłatnego wynajmu/dzierżawy budynków bądź sprzedaży gruntów zabudowanych, o których mowa powyżej w punkcie D.
5.  Nie powinna wliczać obrotu z tytułu sprzedaży oddanych w użyczenie gruntów zabudowanych budynkami i budowlami, wskazanych powyżej w punkcie E.
6.  Powinna wliczać obrót z tytułu odpłatnego wynajmu, dzierżawy lub też ewentualnie sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych, o których mowa w punkcie F.
7.  Powinna wliczać obrót z tytułu dzierżawy sieci kanalizacji sanitarnej, o której mowa powyżej w punkcie G.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT „W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego”.

Stosownie do treści ust. 2 tej regulacji „Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10”.

Jak wskazano natomiast w ust. 3 art. 90 ustawy o VAT „Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo”.

Zasady kalkulacji proporcji, o której mowa w cytowanym powyżej art. 90 ust. 3 ustawy o VAT określone zostały w ust. 5 i 6 art. 90 ustawy o VAT, w których wskazano odpowiednio, iż:

*   „Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności” (art. 90 ust. 5 ustawy o VAT),
*   „Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości lub usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 37-41, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie”.

Odnosząc treść powyższych regulacji do przedstawionych w punktach A-G transakcji dotyczących wymienionych składników majątkowych, poniżej Gmina przedstawia uzasadnienie własnego stanowiska w zakresie uwzględniania obrotu z tytułu tych transakcji w kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.

Ad. 1.

Zdaniem Gminy, dla potrzeb ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w treści tej regulacji Gmina nie powinna wliczać obrotu z tytułu dostawy środków trwałych, stanowiących wyposażenie budynku urzędu Gminy i/lub innych budynków stanowiących własność Gminy (np. sprzęt komputerowy, meble, etc.) wykorzystywanych przez Gminę „na co dzień” w celu realizacji jej zadań. W tym przypadku bowiem przedmiotowe środki trwałe są przez Gminę ujmowane w prowadzonej przez nią dla celów rachunkowych ewidencji środków trwałych. Ponadto, Gmina dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości.

Jak wynika natomiast z treści art. 90 ust. 5 ustawy o VAT, w kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT nie uwzględnia się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług zaliczanych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.

Gmina pragnie zauważyć, iż wprawdzie literalna wykładnia tej regulacji wskazuje, iż powyższe wyłączenie odnosi się do towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, niemniej jednak, zdaniem Gminy, fakt, iż Gmina, nie będąc podatnikiem podatku dochodowego nie prowadzi ewidencji środków trwałych na podstawie przepisów o podatku dochodowym i nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych (lecz wyłącznie dla celów rachunkowych), nie powinien skutkować brakiem zastosowania powyższej regulacji i tym samym również proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT w stosunku do rozliczeń Gminy. Powołanie się ustawodawcy na warunek zaliczenia danych składników majątkowych do środków trwałych podlegających amortyzacji na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, nie powinno oznaczać braku możliwości zastosowania wskazanych regulacji również przez Gminy, które jako że nie są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, dane składniki majątkowe ujmują w ewidencji środków trwałych prowadzonej dla celów rachunkowych i amortyzują je zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości. Zdaniem Gminy, dla celów VAT nie powinno się bowiem odmiennie traktować podatników będących podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych oraz nieposiadających statusu takich podatników (lub korzystających ze zwolnienia z CIT).

Ad. 2.

Zdaniem Gminy, dla potrzeb ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, wskazanego w treści tej regulacji Gmina powinna wliczać obrót z tytułu dostaw nieruchomości w postaci działek niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę, ujmowanych przez Gminę w prowadzonej przez nią ewidencji. Jakoże są to tereny przeznaczone przez Gminę zasadniczo do sprzedaży bądź pod przyszłą zabudowę, nie są one „rzeczywiście” wykorzystywane przez Gminę na potrzeby prowadzonej przez nią działalności (tj. Gmina nie planuje ich zabudowy, etc.). Tym samym nie jest spełniony wskazany w art. 90 ust. 5 ustawy o VAT warunek niewliczania obrotu z tytułu dostawy tych nieruchomości do obrotu, na podstawie którego kalkulowana jest proporcja, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z treścią tej regulacji, do obrotu tego nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy gruntów zaliczanych do środków trwałych podatnika i używanych na potrzeby jego działalności.

Ponadto, w tym przypadku nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, określające, iż do przedmiotowego obrotu nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości, w zakresie, w jakim są one dokonywane sporadycznie.

Zdaniem Gminy bowiem, tego rodzaju transakcje nie występują u niej sporadycznie. Potwierdzeniem tego jest istotny udział dochodów z tytułu tych transakcji w całkowitych dochodach Gminy z działalności podlegającej opodatkowaniu (na poziomie ok. 30-50%).

Ad.3.

Zdaniem Gminy, dla potrzeb ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, wskazanego w treści tej regulacji Gmina nie powinna wliczać obrotu z tytułu dzierżawy bądź ewentualnej przyszłej sprzedaży gruntów rolnych. Grunty te wprawdzie, jako że są przez Gminę dzierżawione, nie są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Tym samym, zdaniem Gminy, w tym przypadku nie znajduje zastosowania wskazany w art. 90 ust. 5 ustawy o VAT warunek niewliczania obrotu z tytułu dostawy tych nieruchomości do obrotu, na podstawie którego kalkulowana jest proporcja, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z treścią tej regulacji, do obrotu tego nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy gruntów zaliczanych do środków trwałych podatnika i używanych na potrzeby jego działalności.

Niemniej jednak, zdaniem Gminy, w tym przypadku znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, określające m. in., iż do przedmiotowego obrotu nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości, w zakresie, w jakim są one dokonywane sporadycznie. W ocenie Gminy należy uznać, iż transakcje dzierżawy gruntów rolnych jaki sprzedaży nie odgrywają znaczącej roli w działalności Gminy zarówno pod kątem ilościowym, tj. liczby zawartych umów, jaki wartościowym. Dochody z tytułu dzierżawy gruntów rolnych stanowią bowiem niewielki, zdaniem Gminy, udział w całkowitych dochodach Gminy z działalności, podlegającej opodatkowaniu (na poziomie ok. 4-10%) oraz w dochodach własnych (na poziomie ok. 0,5-1%).

W konsekwencji Gmina stoi na stanowisku, iż w celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w treści tej regulacji nie powinna wliczać obrotu z tytułu dzierżawy bądź sprzedaży gruntów rolnych.

Ad. 4.

Zdaniem Gminy, dla potrzeb ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, wskazanego w treści tej regulacji Gmina nie powinna wliczać obrotu z tytułu odpłatnego wynajmu bądź sprzedaży gruntów zabudowanych, na których znajdują się np. świetlice i sale wiejskie. Jako, że Gmina dokonuje okazyjnego wynajmowania świetlic i sal wiejskich (rocznie w tym zakresie zawierane są około 2-3 umowy, a wpływy z tego tytułu stanowią ułamkową część procentu dochodów Gminy z działalności podlegającej opodatkowaniu VAT), zdaniem Gminy w tym przypadku znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, określające m. in., iż do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości, w zakresie, w jakim są one dokonywane sporadycznie. W ocenie Gminy, przedmiotowe transakcje wynajmu sal i świetlic wiejskich nie odgrywają znaczącej roli w działalności Gminy zarówno pod kątem ilościowym, tj. liczby zawartych umów, jak i wartościowym. Jak Gmina wskazała powyżej, dochody z tytułu wynajmu tych obiektów stanowią ułamkową część procenta dochodów Gminy z działalności podlegającej opodatkowaniu VAT.

W konsekwencji Gmina stoi na stanowisku, iż w celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w treści tej regulacji nie powinna wliczać obrotu z tytułu odpłatnego wynajmu bądź ewentualnej sprzedaży gruntów zabudowanych, o których mowa powyżej w punkcie D.

Ad. 5.

Zdaniem Gminy, dla potrzeb ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, wskazanego w treści tej regulacji Gmina nie powinna wliczać obrotu z tytułu sprzedaży gruntów zabudowanych budynkami i budowlami np. obiektami sportowymi, takim jak: basen, stadion, boiska sportowe, park linowy, etc., które zostały udostępnione zakładowi budżetowemu Gminy do nieodpłatnego użytkowania na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Wprawdzie obecnie Gmina nie realizuje żadnych dochodów z tytułu posiadania tych składników majątkowych, jednakże nie można wykluczyć, iż ewentualnie, w wyjątkowych sytuacjach, Gmina w przyszłości dokona ich sprzedaży. Jako że Gmina mogłaby przeprowadzić maksymalnie kilka transakcji rocznie, jej zdaniem w tym przypadku znajdzie zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, określające m. in., iż do obrotu, o którym mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości, w zakresie, w jakim są one dokonywane sporadycznie.

W konsekwencji Gmina stoi na stanowisku, iż w celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w treści tej regulacji nie powinna wliczać obrotu z tytułu ewentualnej sprzedaży gruntów zabudowanych budynkami i budowlami np. obiektami sportowymi, takim jak: basen, stadion, boiska sportowe, park linowy, etc., które zostały udostępnione zakładowi budżetowemu Gminy do nieodpłatnego użytkowania na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Ad. 6.

Zdaniem Gminy, dla potrzeb ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, wskazanego w treści tej regulacji Gmin powinna wliczać obrót z tytułu odpłatnego wynajmu, dzierżawy lub też ewentualnie sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych.

Nieruchomości te, jako że są przez Gminę wynajmowane i dzierżawione, nie są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Tym samym, zdaniem Gminy, w tym przypadku nie znajduje zastosowania wskazany w art. 90 ust. 5 ustawy o VAT warunek niewliczania obrotu z tytułu dostawy tych nieruchomości do obrotu, na podstawie którego kalkulowana jest proporcja, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z treścią tej regulacji, do obrotu tego nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy gruntów zaliczanych do środków trwałych podatnika i używanych na potrzeby jego działalności.

Ponadto, zdaniem Gminy, w tym przypadku nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, określające m. in., iż do przedmiotowego obrotu nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości, w zakresie, w jakim są one dokonywane sporadycznie. Zdaniem Gminy bowiem, tego rodzaju transakcje nie występują u niej sporadycznie. Gmina posiada średnio 45 umów najmu lokali użytkowych i kilkadziesiąt umów najmu lokali mieszkalnych. Z tego tytułu Gmina realizuje dochody na poziomie ok. 20-25% dochodów z działalności podlegającej opodatkowaniu. Tym samym, zarówno pod kątem ilościowym (tj. liczby zawartych umów najmu, dzierżawy), jak i wartościowym, tego rodzaju transakcje odgrywają istotną rolę w działalności Gminy.

W konsekwencji Gmina stoi na stanowisku, iż w celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w treści tej regulacji powinna wliczać obrót z tytułu odpłatnego wynajmu, dzierżawy lub też ewentualnie sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych.

Ad. 7.

Zdaniem Gminy, dla potrzeb ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, wskazanego w treści tej regulacji Gmina powinna wliczać obrót z tytułu dzierżawy sieci kanalizacji sanitarnej, ujmowanych w ewidencji środków trwałych Gminy i przez nią amortyzowanych dla celów rachunkowych. Nieruchomości te, jako że są przez Gminę dzierżawione gminnej spółce prawa handlowego prowadzącej na terenie Gminy działalność w zakresie dostawy wody i odprowadzania ścieków, są wykorzystywane na potrzeby prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej (dzierżawa także jest formą prowadzonej działalności).

W tym przypadku nie znajdzie również zastosowania wyłączenie określone w art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, gdyż umowa dzierżawy, jako że ma charakter długotrwały, z pewnością nie jest sporadyczna.

W konsekwencji Gmina stoi na stanowisku, iż w celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, do obrotu, o którym mowa w treści tej regulacji powinna wliczać obrót z tytułu dzierżawy sieci kanalizacji sanitarnej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Stosownie do przepisu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Należy zatem zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy, w tym także na informacji, iż niektóre z czynności będących przedmiotem wniosku są dokonywane sporadycznie. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego zdarzenia przyszłego, udzielona interpretacja traci swą aktualność.

Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie obliczania proporcji zgodnie z art. 90 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Natomiast, kwestia dotycząca stanu faktycznego w ww. zakresie została rozstrzygnięta w odrębnej interpretacji z dnia 18 kwietnia 2012 r., nr ILPP2/443-78/11-2/AK.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.