Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/4511-296/15-2/AS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-05-15
Teza: Nieprawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w ramach wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych znajduje się i zużywanie paliwa i że nie można sądzić, że zużywanie paliwa podczas jazdy samochodem stanowi czynność wykraczającą poza „wykorzystywanie go”. Ponadto nieprawidłowe jest twierdzenie Wnioskodawcy, że norma z art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - ryczałtowo ustalony przychód z wykorzystywania samochodu służbowego, obejmuje całokształt działania samochodu, w tym i zużywanie paliwa podczas jazdy.
Słowa kluczowe: cel-cele osobiste; pracodawca; pracownik; samochód-samochód służbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 2a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 2 marca 2015 r. (data wpływu 9 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wykorzystania przez pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wykorzystania przez pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka, jako pracodawca, płatnik zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, wyposaża swoich pracowników w samochody służbowe. Zasady wykorzystywania tych samochodów reguluje uchwała Zarządu. Zgodnie z jej zapisami samochody służbowe wykorzystywane są przez użytkowników do celów służbowych. Wskazane samochody stanowiące wyposażenie stanowisk pracy są przeznaczone do użytku służbowego. Mogą być jednak wykorzystywane do celów prywatnych przez ich użytkowników na zasadach określonych w ww. uchwale oraz w umowie zawartej z danym pracownikiem.

Samochody służbowe będące wyposażeniem stanowisk pracy, są przyznawane kierownikom komórek organizacyjnych albo ich zastępcom w miarę posiadanych przez Spółkę możliwości. Używanie samochodów służbowych przyznanych pracownikowi, odbywa się na podstawie umowy i po złożeniu oświadczenia o osobistej odpowiedzialności za ewentualne szkody powstałe na skutek niewłaściwej eksploatacji lub nieodpowiedniego zabezpieczenia przydzielonego pojazdu. W umowie ustala się, że pracownik przyjmuje do wyłącznego, osobistego używania samochód osobowy.

Osobom, którym przyznano samochody służbowe wyznacza się w umowie kwartalny limit kilometrów oddzielnie na jazdy służbowe i oddzielnie na jazdy prywatne. Niewykorzystany w danym okresie rozliczeniowym limit kilometrów ustalony w umowie, nie przechodzi na kolejny okres. Pracownicy, którzy przekroczyli wyznaczony limit kilometrów w ustalonym okresie rozliczeniowym są obciążani, na podstawie wystawionej faktury za każdy przejechany kilometr ponad przyznany limit przy zastosowaniu stawek za przejazd 1 km TAXI w strefie I (według cen obowiązujących w korporacji z którą Spółka ma podpisana umowę).

Za zgodą członka Zarządu nadzorującego pracę Działu Transportu, na wniosek pracownika kwartalne limity mogą być okresowo zwiększone, co wymaga formy pisemnej, ale nie wymaga zmiany umowy. W przypadku, gdy przekroczenie przyznanego limitu kilometrów jest uzasadnione zwiększonymi zadaniami służbowymi poza siedzibą Spółki, obciążenie pracownika z tego tytułu może być korygowane przez członka Zarządu nadzorującego daną komórkę organizacyjną na pisemny wniosek użytkownika pojazdu.

Kilometry przejechane samochodem służbowym stanowiącym wyposażenie stanowiska pracy do celów prywatnych są traktowane jako nieodpłatne świadczenie rzeczowe Spółki na rzecz pracownika, które podlega opodatkowaniu według ogólnie obowiązujących przepisów prawa.

Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, w wysokości:

*   250 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;

*   400 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych powyżej. Za niekorzystanie z samochodu służbowego do celów prywatnych uznaje się okres liczony od pierwszego dnia po zdaniu dowodu rejestracyjnego i kluczyków do samochodu do dnia poprzedzającego ich ponowne pobranie.

Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną powyżej i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Zasada ta nie ma zastosowania w zakresie odpłatności za przekroczenie limitów ustalonych w umowie z Użytkownikiem. Wszystkie koszty związane z eksploatacją samochodów służbowych stanowiących wyposażenie stanowisk pracy, obciążają bezpośrednio budżet komórki organizacyjnej, na której wyposażeniu znajduje się samochód służbowy. Obsługę eksploatacyjną tych pojazdów prowadzi Dział Transportu. Do kosztów eksploatacji wlicza się m.in.: koszty ubezpieczenia, napraw, paliwa, opłaty rejestracyjne, autostradowe, parkingowe.

Ze względu na charakter pracy w Spółce i konieczność stałego przemieszczania się w różnych porach dnia w celach służbowych poza siedzibą Spółki, a tym samym pozostawianie każdorazowo samochodu w siedzibie Spółki wiązałoby się ze znacznym nakładem czasu i dodatkowymi kosztami, wyznacza się jako miejsce przechowania (garażowania) służbowego samochodu stanowiącego wyposażenie stanowiska pracy miejsce zamieszkania użytkownika, co gwarantuje przede wszystkim stałą gotowość do używania samochodu służbowego wynikającą z charakteru pracy na danym stanowisku.

Osoby, użytkujące samochody służbowe stanowiące własność Spółki wypełniają Uproszczoną Kartę Drogową przejazdów służbowych, i przekazują ją do Działu Transportu, a będące w posiadaniu Spółki na podstawie umowy najmu, leasingu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze (m.in. samochody zastępcze) prowadzą Miesięczną Ewidencję Przebiegu Pojazdu, indywidualnie do każdego pojazdu i przekazują ją do Działu Transportu.

Pracownik, który przebywa na zwolnieniu lekarskim, rozpoczyna urlop wypoczynkowy lub bezpłatny trwające dłużej niż 7 dni zobowiązany jest poinformować o tym fakcie Dział Transportu i, w razie konieczności, przekazać do dyspozycji Wnioskodawcy użytkowany samochód służbowy. Pracownik, który został odwołany z zajmowanego stanowiska, bądź został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy - zobowiązany jest niezwłocznie oddać do dyspozycji Działu Transportu Biura Administracyjnego użytkowany samochód służbowy.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, z tytułu udostępniania pracownikom samochodów służbowych do celów prywatnych, w zakresie rozliczania wartości świadczeń uzyskanych z używania samochodów służbowych na cele prywatne, ma obowiązek dodatkowo wyliczać kwoty ponad wartość przychodów określonych zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych?
2.  Szczególnie zaś czy ma obowiązek wyliczać lub szacować dodatkowo wartość paliwa zużytego w związku z używaniem samochodów służbowych do celów prywatnych?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Wedle stanowiska Spółki - odpowiedź na powyższe obydwa pytania jest negatywna. Spółka w zakresie rozliczania wartości świadczeń uzyskanych z używania samochodów służbowych na cele prywatne, nie ma obowiązku dodatkowo, poza opisaną procedurą, wyliczać żadnych kwot wykraczających poza kwoty wymienione w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym - szczegółowo wartości faktycznie zużytego paliwa na cele prywatne jako przychodu do opodatkowania ze stosunku pracy.

Dzieje się tak przede wszystkim z powodu:

*   ustalenia w uchwale Zarządu i w zawartej umowie z pracownikiem, limitu paliwa do używania w samochodzie służbowym, po przekroczeniu którego pracownik samodzielnie ponosi koszt nadwyżki określonej jako paliwo zużyte do celów prywatnych;
*   braku możliwości technicznych (ani też braku takiego obowiązku) ustalenia w inny sposób ilości paliwa zużytego co celów prywatnych,
*   braku w ogóle podstaw prawnych by odrębnie ustalać wartość paliwa do celów prywatnych, zgodnie z podaną niżej argumentacją dotyczącą wykładni art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uzasadnienie powyższego, przedstawia się następująco:

Kwestia paliwa zużytego w trakcie używania samochodu służbowego na cele prywatne została rozstrzygnięta w dokumentach wewnętrznych Spółki. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Spółka uczyniła to z należytą starannością tak, by zapewnić wystarczający stopień rzetelności w ustalaniu kwoty przychodów uzyskanych przez pracownika. Dalsze czynności celem dodatkowego ustalania ilości i wartości paliwa są niemożliwe do przeprowadzenia pod względem technicznym i nie znajdują uzasadnienia ani w obowiązujących przepisach, ani w zasadach racjonalnego gospodarowania majątkiem Spółki.

Zgodnie z art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

Brzmienie tego przepisu wywołuje znaczne problemy interpretacyjne. Przecie wszystkim niejasne dla odbiorcy jest stwierdzenie: „z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych”. W dostępnych publikacjach prasowych, powołujących się na wypowiedzi pracowników Ministerstwa Finansów, pojawiły się poglądy, że ww. regulacja prawna dotyczy wyłącznie wartości „używania samochodu”. A zatem jakoby inne świadczenia dotyczące samochodu służbowego będącego w dyspozycji pracownika, przede wszystkim zaś wartość paliwa zużytego w takim samochodzie do celów prywatnych, poczytywane są jako dodatkowy przychód pracownika. I dalej - twierdzi się, że taki przychód, w cenie zużytego paliwa należy doliczać pracownikowi niezależnie od ustawowo określonych kwot, jak wyżej - 250 zł lub 400 zł miesięcznie.

Wedle stanowiska Spółki takie rozumienie wskazanego przepisu jest sprzeczne z jego treścią.

Należy przede wszystkim wskazać, że omawiany przepis reguluje w sposób ustawowy - zryczałtowany, kwotę przychodu ze świadczeń nieodpłatnych określonego typu.

Ustawodawca wprowadził tę normę nowelizacją - art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. (Dz.U.2014.1662).

Jak wynika z uzasadnienia do tej nowelizacji, celem zmiany w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych było „zastąpienie obecnego systemu rozliczania podatku dochodowego z tytułu użytkowania pojazdu służbowego do celów prywatnych systemem ryczałtowym. Mimo, że istnieją zasady ustalania wartości tego świadczenia, zgłaszane są problemy co do prawidłowego określenia skutków podatkowych związanych z wykorzystywaniem przez pracowników samochodu służbowego do celów prywatnych. Często przyjmuje się, że wartość świadczenia, jakie otrzymuje pracownik z tytułu użytkowania pojazdu służbowego do celów prywatnych, powinna bazować na koszcie wynajmu takiego samego pojazdu w wypożyczalni samochodów i taka wartość powinna stanowić podstawę opodatkowania. W wyniku braku precyzyjnych i prostych przepisów w tym zakresie wiele osób narażonych jest na ryzyko podatkowe. Wiąże się to też z dodatkowymi obowiązkami dla przedsiębiorcy z tytułu ustalenia właściwej stawki wynajmu dla danego pojazdu i ewidencją przebiegu. W konsekwencji sprzyja to nieujawnianiu takiej czynności do celów podatkowych. Proponuje się zatem rozwiązanie polegające na określeniu wartości tego świadczenia, co pozwoli uniknąć wątpliwości co do sposobu ustalenia przychodu z tego tytułu.”

Przedmiotem regulacji, zgodnie z ww. zamiarem jej twórców, było więc uproszczenie kwestii wyliczania wartości ogółu skutków podatkowych związanych z wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych. Ani w treści nowelizacji, ani w uzasadnieniu do niej, nie wskazano, że chodzi tu o zakres ograniczony do samej tylko czynności używania samochodu do przemieszczania się z miejsca na miejsce, bez uwzględnienia całokształtu procesu tego używania. Nie było też zamiarem ustawodawcy dodatkowe skomplikowanie sposobu ustalenia przychodu w omawianej sytuacji ani też podwyższenie skali ryzyka podatkowego w tym zakresie.

W sensie prawnym pojęcie „wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych”, jako takie, nie jest osobno uregulowane - brak jego ustawowej definicji. „Wykorzystywanie samochodu” nie jest przedmiotem osobnej regulacji prawa cywilnego. Zapewne „wykorzystywanie” różni się pojęciowo od „używania”. „Używanie" można rozumieć jako czynienie użytku z danej rzeczy. „Wykorzystywanie” w rozumieniu słownikowym przedstawiane jest następująco: „wykorzystać — wykorzystywać 1. «użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, zysku»”.

Można więc wnosić, że „wykorzystywanie” ma znaczenie szersze niż „używanie”. W kontekście cywilnoprawnych regulacji dotyczących różnych form posługiwania się cudzymi rzeczami można odnajdywać w sytuacji opisanej w omawianej tu regulacji, różne analogie z dwoma typami umów nazwanych w Kodeksie cywilnym - umowy użyczenia i umowy dzierżawy. Zgodnie z art. 710 K.c. przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. I dalej: art. 712 § 1. Jeżeli umowa nie określa sposobu używania rzeczy, biorący może rzeczy używać w sposób odpowiadający jej właściwościom i przeznaczeniu. Zgodnie z art. 693 § 1 K.c. przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków.

Zapewne ani w tekście art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w uzasadnieniu nowelizacji ani w komentarzach do tego przepisu nie bierze się pod uwagę treści ww. regulacji cywilnoprawnych.

W wymienionych tekstach podatkowych pojęcia używania, użytkowania, wykorzystywania są zaś traktowane wymiennie - wynika to z ich rozumienia w sensie potocznym. Ustalenie na takiej podstawie - potocznego rozumienia pojęć - zakładanego skutku w postaci dodatkowego przychodu podatkowego z wartości zużytego paliwa, jest więc wysoce wątpliwe w świetle wskazania metody wykładni prowadzącej do takich ustaleń.

Posługując wykładnią systemową, z odniesieniem do cytowanych przepisów Kodeksu cywilnego należy wskazać, że samochód służbowy wykorzystywany do celów prywatnych co do istoty jest używany w sposób odpowiadający swoim właściwościom i przeznaczeniu.

Właściwości i przeznaczenie samochodu wskazują, że jego wykorzystywanie polega na użyciu celem przemieszczenia się z miejsca na miejsce, przy wykorzystaniu całokształtu cech tego samochodu. Pracownik korzystający z samochodu służbowego przede wszystkim jeździ nim. Z założenia - czyni to dla realizacji celów służbowych. Trudno w takiej sytuacji ustalić – na czym konkretnie polegać miało by wykorzystywanie samochodu w celach prywatnych.

Może to być realizowanie spraw pozasłużbowych w czasie jazd służbowych, przewożenie osób prywatnych, podróżowanie samochodem poza czasem pracy nie w celu wykonywania zadań służbowych. W każdej takiej sytuacji samochód - realizujący swoje właściwości i przeznaczenie, zużywa paliwo, płyny eksploatacyjne oraz części stałe i zamienne w ramach normalnego zużywania się jego konstrukcji. Nie sposób używać samochodu do przewozów nie używając ww. paliwa i części. Paliwo jest więc potrzebne do korzystania z samochodu zgodnie z jego przeznaczeniem, pozostając z samochodem w faktycznym związku odpowiadającym temu celowi. Czynność mająca za przedmiot używanie samochodu odnosi zaś skutek także względem paliwa i innych części tego samochodu. Bez zużywania paliwa nie sposób przemieszczać się samochodem.

Stąd wniosek, że wykorzystywanie samochodu służbowego do celów prywatnych polega na zgodnym z przeznaczeniem i właściwościami tego samochodu przemieszczaniu się, które obejmuje całokształt zdarzeń umożliwiających owo przemieszczanie się. W ramach tych zdarzeń znajduje się i zużywanie paliwa. Nie można więc sądzić, że zużywanie paliwa podczas jazdy samochodem stanowi czynność wykraczającą poza „wykorzystywanie go”. Stąd - norma z art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - ryczałtowo ustalony przychód z wykorzystywania samochodu służbowego, obejmuje całokształt działania samochodu, w tym i zużywanie paliwa podczas jazdy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z póżn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 1662) z dniem 1 stycznia 2015 r. w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), zaczęły obowiązywać nowe przepisy ust. 2a‑2c w art. 12, których celem jest zastąpienie obecnego sposobu ustalania przychodu z tytułu użytkowania pojazdu służbowego do celów prywatnych metodą uproszczoną, polegającą na ustaleniu przychodu pracownika w sposób ryczałtowy.

Zasady ustalenia wartości pieniężnej nieodpłatnych świadczeń przysługujących pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych zostały określone w art. 12 ust. 2a-2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 12 ust. 2a ustawy, wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1.  250 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;
2.  400 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a (art. 12 ust. 2b ustawy).

Zgodnie z art. 12 ust. 2c ustawy, jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że powyższe przepisy dotyczą ustalania wartości nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi. Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przychodami z szeroko rozumianego stosunku pracy, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń pieniężnych w naturze, bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Z powyższego wynika, że przychodem ze stosunku pracy nie jest jedynie wynagrodzenie za pracę, ale także inne przysporzenia majątkowe, takie jak nieodpłatne świadczenia, czy też świadczenia częściowo odpłatne.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca (Spółka), jako pracodawca, płatnik zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, wyposaża swoich pracowników w samochody służbowe. Zasady wykorzystywania tych samochodów reguluje uchwała Zarządu. Zgodnie z jej zapisami samochody służbowe wykorzystywane są przez użytkowników do celów służbowych. Wskazane samochody stanowiące wyposażenie stanowisk pracy są przeznaczone do użytku służbowego. Mogą być jednak wykorzystywane do celów prywatnych przez ich użytkowników na zasadach określonych w ww. uchwale oraz w umowie zawartej z danym pracownikiem.

Używanie samochodów służbowych przyznanych pracownikowi, odbywa się na podstawie umowy i po złożeniu oświadczenia o osobistej odpowiedzialności za ewentualne szkody powstałe na skutek niewłaściwej eksploatacji lub nieodpowiedniego zabezpieczenia przydzielonego pojazdu. W umowie ustala się, że pracownik przyjmuje do wyłącznego, osobistego używania samochód osobowy.

Osobom, którym przyznano samochody służbowe wyznacza się w umowie kwartalny limit kilometrów oddzielnie na jazdy służbowe i oddzielnie na jazdy prywatne. Niewykorzystany w danym okresie rozliczeniowym limit kilometrów ustalony w umowie, nie przechodzi na kolejny okres. Pracownicy, którzy przekroczyli wyznaczony limit kilometrów w ustalonym okresie rozliczeniowym są obciążani, na podstawie wystawionej faktury za każdy przejechany kilometr ponad przyznany limit.

Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, w wysokości:

*   250 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3;

*   400 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3.

Wszystkie koszty związane z eksploatacją samochodów służbowych stanowiących wyposażenie stanowisk pracy, obciążają bezpośrednio budżet komórki organizacyjnej, na której wyposażeniu znajduje się samochód służbowy. Obsługę eksploatacyjną tych pojazdów prowadzi Dział Transportu. Do kosztów eksploatacji wlicza się m.in.: koszty ubezpieczenia, napraw, paliwa, opłaty rejestracyjne, autostradowe, parkingowe.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy Spółka postępuje prawidłowo wyliczając wartość nieodpłatnego przychodu dla pracownika z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych uznając, że wartości kwot określonych w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT obejmują także wartość nieodpłatnego przychodu dotyczącą kosztów paliwa zakupionego przez pracodawcę.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że niewątpliwie wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu udostępnienia przez pracodawcę osobom świadczącym pracę na podstawie umów o pracę do celów prywatnych samochodów służbowych, stanowi dla tychże osób przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepisy art. 12 ust. 2a, 2b i 2c ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., będą miały zastosowanie wyłącznie, jeśli pracownicy Spółki będą korzystać z samochodów służbowych do celów prywatnych bez odpłatności albo za odpłatnością ustaloną na poziomie niższym niż przewidziany w powyższych przepisach.

W przepisach podatkowych ustawodawca zapisał, że wartość pieniężna nieodpłatnych świadczeń przysługująca pracownikom z tytułu „wykorzystywania samochodu służbowego na potrzeby prywatne wynosi odpowiednio 250 lub 400 zł. Zatem mając powyższe na uwadze ryczałtowo określona wartość przedmiotowego, nieodpłatnego świadczenia obejmuje wyłącznie koszty pracodawcy wynikające z udostępnienia pracownikowi samochodu służbowego do celów prywatnych. W sytuacji, gdy pracodawca zdecyduje się dodatkowo pokrywać wydatki pracownika np. na paliwo wykorzystywane w innych celach niż służbowych, wówczas wartość tego paliwa będzie stanowić opodatkowany przychód pracownika ze stosunku pracy, którego wysokość należy ustalać na podstawie art. 12 ust. 2 i 3 ustawy PIT.

W związku z powyższym nieprawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w ramach wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych znajduje się i zużywanie paliwa i że nie można sądzić, że zużywanie paliwa podczas jazdy samochodem stanowi czynność wykraczającą poza „wykorzystywanie go”. Ponadto nieprawidłowe jest twierdzenie Wnioskodawcy, że norma z art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - ryczałtowo ustalony przychód z wykorzystywania samochodu służbowego, obejmuje całokształt działania samochodu, w tym i zużywanie paliwa podczas jazdy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.