Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.692.2024.3.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-10
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej w Polsce oraz ustalenie podmiotu
zobowiązanego do rozliczenia podatku VAT z tytułu dokonanej
transakcji.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
magazyn
przedstawiciel-przedstawiciel handlowy
usługi-usługi montażowe
świadczenie-świadczenie kompleksowe -świadczenie
kompleksowe złożone
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów instalowanych lub montowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 5-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 grudnia 2024 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek z 24 grudnia
    2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz ustalenia podmiotu
    zobowiązanego do rozliczenia podatku VAT z tytułu dokonanej transakcji. Uzupełnili go
    Państwo - w odpowiedzi na wezwania - 13 lutego 2025 r. (wpływ za pośrednictwem
    ePUAP 13 lutego 2025 r.) oraz 3 kwietnia 2025 r. (wpływ za pośrednictwem ePUAP 3
    kwietnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) NV (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką belgijską z siedzibą w (...).
    Wnioskodawca na moment składania wniosku nie jest zarejestrowany w Polsce jako
    podatnik VAT czynny ani jako podatnik VAT UE (na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych). Główną działalnością Spółki jest opracowywanie
    zautomatyzowanych rozwiązań do przechowywania towarów. W ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, Wnioskodawca wraz z innym podmiotem (dalej: „Spółka B”)
    planują realizację projektu w postaci budowy magazynów samonośnych /silosów
    magazynowych („Magazyn”) na terenie Polski na rzecz polskiego kontrahenta
    („Kontrahent”).
    Magazyny samonośne (silosy magazynowe) to budynki, w których regały wysokiego
    składowania stanowią konstrukcję nośną całego magazynu. Magazyn budowany jest w ten
    sposób, że regały stanowią konstrukcję wsporczą dla ścian i dachu obiektu, a całość jest
    nierozłącznie związana z układem technologicznym magazynu. Oznacza to, iż konstrukcja
    regałów poza przechowywaniem towarów, pełni również funkcję nośną budynku, a co za
    tym idzie - przenosi także obciążenia klimatyczne. Wszystkie silosy magazynowe to
    systemy w pełni zautomatyzowane obsługiwane przez układnice sterowane
    komputerowo.
    Wnioskodawca w celu realizacji projektu nabędzie od Spółki B dostawę z montażem
    silosów magazynowych. Następnie Spółka dokona na rzecz Kontrahenta dostawę z
    montażem Magazynu wraz z automatyką (przenośniki, windy). Spółka przy realizacji
    świadczenia na rzecz Kontrahenta będzie korzystać z podwykonawców - zarówno z Polski,
    jak i innych krajów europejskich.
    Spółka wskazuje, że nie ma żadnego nadzoru nad pracownikami podwykonawców, ani
    możliwości wydawania im jakichkolwiek poleceń służbowych - personel podwykonawców
    jest odpowiedzialny wyłącznie przed swoim pracodawcą, a Spółka nie ma prawa
    bezpośrednio wpływać na obowiązki pracowników podwykonawców.
    Montaż Magazynu oraz automatyki cechuje się wysokim stopniem skomplikowania.
    Powyższy projekt realizowany przez Spółkę trwać będzie powyżej 12 miesięcy. Wskazany
    projekt jest jedynym projektem realizowanym przez Spółkę na terenie Polski. W
    szczególności, Spółka nie gromadzi materiałów lub sprzętu, które miałyby zostać
    wykorzystane w przyszłości przy realizacji innych transakcji. Czynności podejmowane w
    Polsce przez Spółkę służą tylko realizacji opisywanego projektu. Wszystkie istotne decyzje
    biznesowe Spółki podejmowane są w jej siedzibie na terytorium Belgii. Spółka nie jest
    właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) ani urządzeń (np.
    własnej linii produkcyjnej) w Polsce, ani nie korzysta z nich na podstawie innego tytułu
    prawnego (najem, dzierżawa). Wnioskodawca planuje, że przez okres powyżej 6 miesięcy
    będzie wspierany przez przedstawiciela handlowego w Polsce, który będzie pozostawał ze
    Spółką w stosunku pracy. Niemniej nie będzie on dysponował pełnomocnictwem do

    zawierania umów z kontrahentami. Przedstawiciel będzie pracował z domu i/lub będzie
    obecny u (potencjalnych) klientów. Nadzór nad przedstawicielem sprawować będą
    pracownicy głównej siedziby Spółki w Belgii. Obecnie przedstawiciel handlowy jest
    pracownikiem spółki powiązanej ze Spółką B w Polsce. Kontrahent jest podmiotem z
    siedzibą w Polsce zarejestrowanym dla potrzeb VAT w Polsce.
    Uzupełnienie wniosku z 13 lutego 2025 r.
      1) W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki w
        kraju siedziby działalności gospodarczej?
    Wnioskodawca jest belgijską spółką z siedzibą i stałym miejscem prowadzenia działalności
    w (...), wchodzącą w skład grupy (...), której działania są skoncentrowane w Belgii. Główna
    działalność Spółki polega na opracowywaniu zautomatyzowanych rozwiązań do
    przechowywania towarów. W zakres działalności wchodzą w szczególności produkcja,
    sprzedaż oraz działania B+R. W celu realizacji swoich zadań Spółka posiada w Belgii szereg
    wyspecjalizowanych zespołów, w tym zespoły inżynierów i sprzedażowe. Wszystkie decyzje
    są podejmowane w sposób scentralizowany w Belgii.
      2) Czy Spółka będzie posiadała bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi
        podwykonawców wykorzystywanymi do świadczenia usług w ramach projektu, w
        tym należy wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób
        będzie realizowana?
    Spółka będzie nabywać kompleksowe usługi od podwykonawców, jednak nie będzie miała
    bezpośredniej kontroli nad ich zasobami technicznymi ani personelem. Pełna
    odpowiedzialność za instalację oraz instruowanie personelu będzie leżeć po stronie
    podwykonawców. Spółka nie będzie sprawować nadzoru nad pracownikami
    podwykonawców ani nie będzie mieć możliwości wydawania im jakichkolwiek poleceń
    służbowych. Personel podwykonawców odpowiada wyłącznie przed własnym pracodawcą,
    a Spółka nie ma uprawnień do bezpośredniego wpływania na ich obowiązki.
      3) Jakie konkretnie czynności/świadczenia w ramach realizacji projektu na rzecz
        polskiego Kontrahenta będzie wykonywała Spółka?
    Spółka dostarczy regał silosowy, a także dostarczy i uruchomi rozwiązanie
    automatyzacyjne w konstrukcji regałowej.
      4) Czy wszystkie czynności (wymienione w odpowiedzi na pytanie nr 3) związane z
        realizacją projektu na rzecz Kontrahenta będą realizowane/wykonywane na/z
        terytorium Polski?
    Wykonanie rozwiązania automatyzacyjnego odbywa się częściowo w Belgii, jednak
    końcowy etap jest realizowany bezpośrednio w Polsce. W ramach działań na terenie Polski
    Spółka umieszcza automatykę w regałach oraz sprawdza jej funkcjonowanie pod kątem
    zgodności z wymaganiami w zamontowanym systemie regałowym. Montaż regału
    zostanie w całości wykonany w Polsce przez firmę podwykonawczą.
      5) Kto dokona montażu Magazynu w ramach realizowanego projektu? Jeśli będzie to
        osoba trzecia, w czyim imieniu zostanie przeprowadzony montaż? Proszę opisać
        okoliczności.
    Podwykonawcy Spółki zajmą się wyłącznie montażem regałów i rozwiązaniami
    umożliwiającymi mobilizację automatyki. Spółka zainstaluje automatyzację i dostarczy
    wykonawcy zamontowany automatyczny regał silosowy. Zarówno Spółka, jak i jej
    podwykonawcy nie są odpowiedzialni za montaż magazynu. Przygotowanie budynku do
    realizacji prac przez Spółkę oraz jej podwykonawców należy do obowiązków klienta.
      6) Co oznacza, że „Wnioskodawca planuje, że przez okres powyżej 6 miesięcy będzie
        wspierany przez przedstawiciela handlowego w Polsce”?

    Przedstawiciel handlowy ma na celu rozwijanie biznesu w Polsce. W zakres jego działań
    będzie wchodzić: pomoc w eksploracji rynku w poszukiwaniu potencjalnych klientów,
    nawiązywanie wstępnych kontaktów oraz przygotowywanie sprzedaży. Jednak rozmowy
    dotyczące umów, ostateczne zamknięcie oraz podpisywanie kontraktów będą
    prowadzone w Belgii przez osobę odpowiedzialną za sprzedaż.
      7) Czy Spółka będzie podejmowała działania mające na celu realizację podobnych
        świadczeń na terytorium Polski?
    Tak, w celu szukania potencjalnych możliwości biznesowych Spółka zatrudni ww.
    przedstawiciela handlowego w Polsce. Potencjalna skala działalności jest trudna do
    przewidzenia.
      8) Czy Spółka planuje całkowicie zaprzestać działalności na terytorium Polski po
        realizacji obecnego projektu na rzecz polskiego Kontrahenta?
    Planowany projekt jest jednorazowy, niemniej Spółka nie wyklucza potencjalnego rozwoju
    na terenie Polski. Spółka prowadzi działalność projektową, co oznacza, że działalność nie
    ma stabilnego przepływu sprzedaży. Może mieć kilka projektów jednocześnie lub żadnego
    projektu w różnych okresach. Obecny typ projektu jest samodzielnym projektem tego
    rodzaju.
    Uzupełnienie wniosku z 3 kwietnia 2025 r.
        1) Czy Wnioskodawca zawrze umowę z Kontrahentem polskim na budowę
        Magazynu wraz z regałami i automatyką, czy wyłącznie na wykonanie regałów
        wraz z automatyką? Jak dokładnie zdefiniowane jest świadczenie Wnioskodawcy
        w umowie z Kontrahentem?
        Budowa magazynu rozumiana jako budowa betonowej podłogi, obudowy, sufitu
        nie wchodzi w zakres umowy między Polskim Kontrahentem a Spółką. Spółka nie
        jest bezpośrednio zaangażowana w budowę magazynu i nie zawrze umowy z
        polskim Kontrahentem w tym zakresie. W związku z powyższym jako „Budowę
        magazynu” we wniosku, jak i w odpowiedzi na wezwanie, należy rozumieć
        dostawę regałów magazynowych wysokiego składowania typu silo („Regały”) z
        robotami (...) (tj. system automatyzacyjny). Regały wybuduje Spółka B dostarczy je
        Wnioskodawcy, natomiast Wnioskodawca dostarczy system automatyzacyjny.
        Tak więc, świadczenie jakie obejmuje umowa z Kontrahentem to dostawa
        Regałów wraz z systemem automatyzacyjnym.
        2) Jeżeli Wnioskodawca zawrze umowę na całość świadczenia, tj. budowę Magazynu
        wraz z regałami i automatyką, to czy Spółka B będzie działać na rzecz
        Wnioskodawcy wykonując część świadczenia, do realizacji którego jest
        zobowiązany Wnioskodawca (zgodnie z umową zawartą z polskim
        kontrahentem)?
        Umowa Wnioskodawcy z Polskim Kontrahentem obejmuje dostawę systemu
        Regałów wraz z systemem automatyzacyjnym. Spółka B jest podwykonawcą
        Wnioskodawcy, odpowiedzialnym za dostarczenie systemu Regałów na którym
        Spółka zainstaluje system automatyzacyjny.
        3) Czy to Wnioskodawca będzie wystawiał fakturę na całość świadczenia (budowę
        Magazynu wraz z regałami i automatyką) kontrahentowi polskiemu?
        Faktura wystawiana przez Wnioskodawcę będzie obejmować pełne świadczenie.
        tj. instalację Regałów oraz instalację systemu automatyzacyjnego.
        4) W jakim kraju Spółka B posiada siedzibę działalności gospodarczej lub stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej - jeśli takie stałe miejsce będzie
        uczestniczyło w transakcji objętej wnioskiem?

        Spółka B posiada siedzibę działalności gospodarczej i stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej w Belgii.
        5) Czy Spółka B jest/będzie zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT w
        Polsce oraz czy jest/będzie zarejestrowana dla celów transakcji
        wewnątrzwspólnotowych?
        Spółka B jest zarejestrowana dla celów VAT oraz transakcji
        wewnątrzwspólnotowych w Polsce.
        6) Jeśli Spółka B posiada siedzibę w innym kraju niż Polska, to czy jest/będzie
        zarejestrowana w kraju siedziby jako podatnik podatku od wartości dodanej lub
        podatku o podobnym charakterze, w tym czy jest zarejestrowana dla celów
        transakcji wewnątrzwspólnotowych?
        Tak, Spółka B ma siedzibę w Belgi i jest zarejestrowana dla celów VAT oraz
        transakcji wewnątrzwspólnotowych w Belgii.
        7) Jeśli Spółka B będzie działać na rzecz Wnioskodawcy wykonując część
        świadczenia, do realizacji którego jest zobowiązany Wnioskodawca zgodnie z
        umową zawartą z polskim kontrahentem proszę wskazać:
          - jakie czynności Spółka B będzie wykonywać w celu realizacji przez
          Wnioskodawcę świadczenia na rzecz kontrahenta polskiego?
        Spółka B będzie odpowiedzialna za dostarczenie i montaż Regałów. Następnie
        Wnioskodawca zainstaluje w nich system automatyzacyjny, który stanie się
        integralną częścią Regału. Należy jednak podkreślić, że Spółka B nie ma
        bezpośrednich relacji z Kontrahentem w Polsce i działa jako podwykonawca na
        rzecz Wnioskodawcy.
          - czy wszystkie czynności będą miały miejsce w Polsce?
        Montaż Regałów oraz montaż rozwiązania automatyzacyjnego będzie mieć
        miejsce w Polsce. Samo opracowanie oraz wykonanie rozwiązania
        automatyzacyjnego odbywa się częściowo w Belgii, niemniej końcowy etap
        montażu systemu w regałach, jest realizowany bezpośrednio w Polsce.
          - co to znaczy, że Wnioskodawca nabędzie od Spółki B „dostawę z montażem
          silosów magazynowych”?
        Spółka B będzie realizować na rzecz Wnioskodawcy świadczenie złożone, którego
        przedmiotem będzie dostawa Regałów. Spółka B nie będzie dokonywać
        sprzedaży wyłącznie części składowych regałów, lecz świadczenia złożonego w
        postaci instalacji Regałów, do których Wnioskodawca zainstaluje system
        automatyzacyjny.
        Dostawa i montaż regałów typu silo będzie odbywać się na terenie Polski, w
        miejscu docelowym wybranym przez Kontrahenta. Usługa montażu Regałów jest
        niezbędna celem jego prawidłowego funkcjonowania, same części składowe
        regałów w ramach realizowanej umowy nie mają dla wartości ekonomicznej
        zarówno dla Wnioskodawcy jak i ostatecznego nabywcy tj. Kontrahenta.
        Wnioskodawca zawierając umowę oczekuje finalnego zamontowania Regałów, w
        których będzie mógł zainstalować dodatkowe elementy w postaci mechanizmu
        automatyzacyjnego. W celu wykonania dostawy Spółka B, dokona zakupu
        transportowanych na terytorium Polski, w tym: dostawa materiałów z krajów UE,
        gdzie organizatorem transportu będzie Spółka B lub jej dostawca; część
        materiału będzie transportowanych z zakładów produkcyjnych Spółki B w Belgii i
        Francji. Montaż polega na połączeniu elementów konstrukcyjnych tworząc
        stabilny szkielet. Następnie montuje się dodatkowe wzmocnienia i stężenia, które
        zapewniają dodatkową stabilność konstrukcji. Regały stanowią konstrukcję
        wsporczą dla ścian i dachu obiektu. Innymi słowy, regały nie tylko służą do

        składowania towarów, ale również zastępują tradycyjne elementy nośne
        budynku. Tak więc, montaż Regałów stanowi złożoną procedurę wymagającą
        specjalistycznej wiedzy m.in. z zakresu budownictwa.
        8) Proszę wskazać okoliczności zdarzenia dotyczące stwierdzenia Wnioskodawcy, że
        „Spółka (Wnioskodawca) następnie dokona na rzecz Kontrahenta dostawy z
        montażem Magazynu wraz z automatyką (przenośniki, windy)”, po nabyciu
        dostawy z montażem silosów magazynowych od Spółki B.
        Spółka B wybuduje Regały na rzecz Wnioskodawcy, następnie w ramach realizacji
        zlecenia Kontrahenta, Wnioskodawca zamontuje elementy systemu
        automatyzacyjnego. Należy zauważyć, że celem Kontrahenta jest nabycie
        kompletnej konstrukcji Regałów wraz z zamontowanym systemem
        automatyzacyjnym. Kontrahent chce nabyć kompletne rozwiązanie, zbudowane
        zgodnie z jego potrzebami. Regały w magazynie są specjalnie zaprojektowane
        pod system oferowany przez Spółkę, który został wybrany przez Kontrahenta.
        Dodatkowo cena ustalana będzie dla całego zautomatyzowanego rozwiązania i
        nie będzie wyodrębniać poszczególnych elementów tj. regałów i systemu
        automatyzacyjnego. W konsekwencji Kontrahent będzie nabywać kompleksowe
        świadczenie w postaci dostawy magazynu silosowego z zainstalowanym
        systemem automatyzacyjnym wraz z montażem.
        9) Proszę wyjaśnić nieścisłości, które pojawiły się po uzupełnieniu przez
        Wnioskodawcę wniosku na pierwsze wezwanie: W opisie zdarzenia
        Wnioskodawca wskazał, że nabędzie od Spółki B dostawę z montażem silosów
        magazynowych, natomiast w odpowiedzi na wezwanie wskazał, że „Zarówno
        Spółka, jak i jej podwykonawcy nie są odpowiedzialni za montaż magazynu.” Przy
        czym, w swoim stanowisku, powołując treść art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy uznaje, że
        dokona na rzecz Kontrahenta dostawy z wykonaniem Magazynu wraz z
        automatyką, ponieważ montaż Magazynu oraz automatyki cechuje się wysokim
        stopniem skomplikowania. Z tych okoliczności nie wynika jasno jakiej czynności
        dokładnie dokona Wnioskodawca na rzecz Kontrahenta polskiego, kto jest
        odpowiedzialny za montaż (kto go dokonuje i na czyją rzecz), czy towary
        montowane są przemieszczane z innego kraju do Polski, jeśli tak to w jakich
        okolicznościach i przez kogo towar jest przemieszczany (na czyją rzecz).
        Wnioskodawca oraz Spółka B (podwykonawca) nie są zaangażowani w
        budowanie magazynu w rozumieniu budowania betonowej podłogi, obudowy,
        sufitu. Polski Kontrahent jest odpowiedzialny za przygotowanie magazynu, tj.
        budowę obudowy i sufitu wokół regałów. Spółka B montuje Regały działając jako
        podwykonawca Wnioskodawcy. Materiały do budowy regałów są nabywane i
        przemieszczane w różny sposób (opis w odpowiedzi na pytanie 7) przez Spółkę B,
        która dokonuje ich nabycia i transportuje we własnym imieniu i na własną rzecz
        (dla potrzeb wykonania swojego świadczenia to jest dostawy Regałów). Gdy
        Regały silo są gotowe Wnioskodawca instaluje system automatyzacyjny, tak aby
        w rezultacie dostarczyć Kontrahentowi gotowe Regały wraz z systemem
        automatyzacyjnym. Zarówno montaż Regałów jak i systemu automatyzacyjnego
        cechują się wysokim stopniem skomplikowania.
      10) Czy w momencie nabycia świadczenia od Spółki B oraz dostawy świadczenia na
        rzecz Kontrahenta polskiego Wnioskodawca będzie czynnym zarejestrowanym
        podatnikiem podatku VAT w Polsce?
        Nie, Spółka nie zamierza dokonywać rejestracji na VAT w Polsce w czasie
        transakcji wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego.
    Pytania

    1) Czy w związku z zakresem działalności gospodarczej realizowanej na terytorium Polski,
      Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia
      działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT?
    2) W przypadku, gdy stanowisko Spółki, w zakresie pytania 1 będzie prawidłowe, czy
      podatnikiem w stosunku do dostawy Magazynu wraz z automatyką będzie Kontrahent
      rozliczający dostawę jako nabywca na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, co
      wyłączy obowiązek opodatkowania dostawy Magazynu wraz z automatyką przez
      Spółkę?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej dla potrzeb VAT.
    Kontrahent będzie podatnikiem w stosunku do dostawy Magazynu, który rozliczy dostawę
    jako nabywca na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, co wyłączy obowiązek
    opodatkowania Magazynu przez Spółkę.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 1
    Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” wywodzi się z Dyrektywy
    2006/112/WE (dalej: „Dyrektywa”), a następnie zostało zdefiniowane w Rozporządzeniu
    wykonawczym Rady UE 282/2011 z 15 marca 2011 r. do Dyrektywy Rady 2006/112/WE z
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej:
    „Rozporządzenie”). Pojęcie to nie jest natomiast definiowane na gruncie Ustawy z 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.)
    (dalej: „Ustawa o VAT”) ani w innych przepisach aktów wykonawczych do tej ustawy.
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, na użytek stosowania następujących artykułów
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż
    miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10
    niniejszego Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje.
    W punkcie 14 preambuły do Rozporządzenia zostało wskazane, że aby zapewnić jednolite
    stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających
    opodatkowaniu, należy wyjaśnić m.in. pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, przy czym należy uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „TSUE”).
    Biorąc pod uwagę definicję z art. 11 Rozporządzenia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej oraz uwzględniając przytoczone orzecznictwo TSUE, należy
    wskazać, że przesłanki, których łączne zaistnienie powoduje, że można mówić o powstaniu
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w odniesieniu do danego
    podatnika obejmują: istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która
    pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w
    sposób okresowy, odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej, zasoby ludzkie i
    techniczne pozwalają na bycie odbiorcą usług świadczonych przez innych podatników i ich
    wykorzystywanie do własnych potrzeb oraz na świadczenie usług na rzecz innych
    podmiotów oraz działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w

    stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Stanowisko takie znajduje
    potwierdzenie m.in. w następujących wyrokach: z 27 czerwca 2007 r. do sprawy C-73/06
    Planzer Luxembourg Sari, z 17 lipca 1997 r. do sprawy C-190/95 ARO Lease BV, z 3
    czerwca 2021 r. do sprawy C- 931/19 Titanium Ltd., z 7 kwietnia 2022 r. do sprawy C-333
    /20 Berlin Chemie A. Menarini SRL.
    W celu określenia zatem, czy Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej należy zweryfikować, czy ww. warunki są spełnione
    łącznie.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Spółki, nie będzie ona posiadała w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT, umożliwiającego jej odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Przedstawione elementy zdarzenia przyszłego, nie
    spełniają bowiem niezbędnych przesłanek warunkujących istnienie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, w szczególności z uwagi na:
      1) brak stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz
      2) brak niezależności decyzyjnej.
    Stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    W Ustawie o VAT, Dyrektywie ani Rozporządzeniu nie znajdziemy definicji „stałości”
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Opierając się zatem na Słowniku Języka
    Polskiego „stały” to inaczej pozostający w tym samym miejscu i położeniu trwale związany
    z jakimś miejscem. Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi zatem
    charakteryzować się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na
    uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu w sposób trwały, nieprzemijający.
    Taki sposób wykładni warunku wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej został zaprezentowany m.in. w poniższych orzeczeniach: wyrok TSUE z 4
    lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, wyrok TSUE z 16 października 2014 r. w
    sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o., wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. I SA
    /Gl 141/20.
    Zdaniem Wnioskodawcy, odnosząc się do powyższego, Spółka nie spełni warunku
    „stałości” ze względu na jedynie tymczasową obecność w Polsce. Aktywność Spółki w
    Polsce ogranicza się do jednego projektu stanowiącego zamkniętą całość pod względem
    gospodarczym i czasowym. Należy przy tym podkreślić także brak innych przedsięwzięć
    realizowanych w Polsce obecnie lub w przeszłości, jak również brak obecnie kolejnych
    projektów czekających na realizację. Przy czym, jakkolwiek przez czas wykonywania
    projektu, Spółka będzie dysponowała w Polsce pewnymi zasobami, nie mogą one jednak
    zostać uznane za dowód stałego prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Podobny pogląd został wyrażony chociażby w następujących interpretacjach: z 22 czerwca
    2017 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.138.2017.1.JF, z 16 października 2019 r., nr 0114-KDIP1-
    2.4012.383.2019.2.JŻ, z 30 października 2020 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.303.2020.2.JŻ.
    Powyższego nie zmienia fakt, iż Spółka planuje działać w Polsce z wykorzystaniem
    przedstawiciela handlowego. Osoba ta mając ograniczone kompetencje (brak uprawnia
    do podpisywania umów), wykonując swoje obowiązki bez stałej siedziby (praca zdalna) nie
    tworzy wystarczająco trwałej/stałej struktury, aby można uznać, że w analizowanym
    przypadku cechy i skala posiadanego w Polsce zaplecza umożliwiają Spółce w sposób stały
    prowadzenie części działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    W zakresie zaplecza personalnego, należy wskazać, iż żadne własne zasoby personalne
    Spółki nie będą obecne w Polsce (tymczasowo lub na stałe) w celu prowadzenia
    przedmiotowej działalności gospodarczej z terytorium Polski. Przy czym, dla uznania
    stałego miejsca prowadzenia działalności w danym państwie nie jest koniecznym, aby
    podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony oraz zapleczem

    technicznym, które jest jego własnością. Jednocześnie, aktywa posiadane w taki pośredni
    sposób w innym państwie członkowskim muszą charakteryzować się porównywalnym
    zakresem dostępności do dostępności, która ma miejsce w przypadku własnego zaplecza.
    Na powyższe wskazują m.in.: wyrok WSA w Gliwicach z 11 marca 2020 r., sygn. I SA/Gl 1029
    /19, interpretacja indywidualna z 10 lutego 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.536.2022.2.RST,
    interpretacja indywidualna z 20 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.2.RST,
    interpretacja indywidualna z 23 października 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.403.2023.1.
    SST. Jak zostało natomiast wskazane w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nabywać
    będzie kompleksowe usługi od podwykonawców.
    Mając na uwadze powyższe, nie można jednak uznać, iż personel podwykonawców
    świadczących usługi montażowe stanowi wystarczające zasoby ludzkie dla celów
    utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki w Polsce. Należy
    bowiem wskazać, że Spółka nie będzie korzystać z zasobów personalnych
    podwykonawców w sposób, w jaki wykorzystywałaby własny personel. Jak wskazano w
    opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie ma żadnego nadzoru nad pracownikami
    podwykonawców, ani możliwości wydawania im jakichkolwiek poleceń służbowych -
    personel podwykonawców jest odpowiedzialny wyłącznie przed swoim pracodawcą, a
    Spółka nie ma uprawnienia do bezpośredniego wpływania na obowiązki pracowników
    podwykonawców. Także zatrudnianie przedstawiciela handlowego nie stanowi
    wystarczającego zaplecza personalnego, aby umożliwić Spółce prowadzenie działalności
    gospodarczej na terytorium Polski.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym, cechy i skala posiadanego w Polsce zaplecza
    personalnego (jedna osoba bez pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu Spółki),
    nie pozwala na stwierdzenie, że Spółka zorganizowała zaplecze świadczące o prowadzeniu
    samodzielnej i niezależnej działalności gospodarczej w sposób ciągły na terytorium Polski.
    Ponadto wykonuje on jedynie czynności wspierające główny zakres działalności Spółki co
    nie pozwala na przyjęcie, iż Spółka za jego pomocą jest w stanie w pełni prowadzić w
    Polsce typową dla siebie działalność (tak np. interpretacja indywidualna z 14 sierpnia 2020
    r., nr 0114-KDIP1-2.4012.183.2020.2.JŻ, interpretacja indywidualna z 17 marca 2023 r., nr
    0114-KDIP1-2.4012.583.2022.2.RST).
    Wobec powyższego, w ocenie Spółki, nie posiada ona na terytorium Polski odpowiedniego
    zaplecza personalnego. Wnioskodawca nie posiada w Polsce także wystarczającej
    struktury technicznej, o czym świadczą następujące okoliczności: brak oddziału (filii),
    przedstawicielstwa czy biura na terytorium Polski, brak maszyn i innych urządzeń
    niezbędnych do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej na terytorium
    Polski, Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura,
    magazynu) ani urządzeń (np. własnej linii produkcyjnej) w Polsce, ani nie korzysta z nich
    na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa). Wobec powyższego, zdaniem
    Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym warunek odpowiedniej struktury w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego nie będzie spełniony.
    Odbiór i wykorzystanie usług
    W orzecznictwie podkreśla się, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    musi być zdolne do odbierania i wykorzystania nabywanych przez siebie usług, a także do
    ich świadczenia.
    Zdaniem Spółki, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie dochodzi do spełnienia tego
    warunku.
    W przypadku, gdyby uznać, że Spółka dysponuje zapleczem personalnym i technicznym
    kreującym stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce, w oparciu o umowy usługowe
    zawarte z podwykonawcami - to w takim wypadku to samo zaplecze musiałoby zostać
    uznane za jednocześnie świadczące i odbierające te same usługi. Takie podejście, tj.
    świadczenie usług na rzecz samego siebie zostało zakwestionowane przez TSUE (m.in.
    wyrok z 7 kwietnia 2022 r., sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie), jak również sądy

    krajowe (m.in. wyrok NSA z 19 maja 2022 r., sygn. I FSK 968/20). Także zatem i w tym
    wypadku brak jest podstaw do przyjęcia, iż omawiana przesłanka została spełniona.
    Brak niezależności decyzyjnej
    W ocenie Wnioskodawcy, wobec przedstawionego zdarzenia przyszłego, nie zostanie
    również spełniona przesłanka niezależności działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Spółkę w Polsce.
    Jak zostało to wskazane powyżej, na terytorium Polski Spółka nie będzie delegowała
    żadnych osób oraz nie będzie posiadała żadnych organów, które byłyby uprawnione do
    podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, tj. zawierania umów,
    przyjmowania zleceń, zobowiązywania się do dokonywania jakichkolwiek czynności. Do
    podejmowania takich działań w imieniu Spółki nie będą również uprawnieni pracownicy
    podwykonawców.
    Przy czym, Spółka ma w planach prowadzić swoje działania na terytorium Polski przez
    osobę, które mogłyby oferować świadczenia Spółki, przy czym nie będzie ona mogła
    podejmować samodzielnych decyzji w zakresie nawiązania relacji biznesowych z innymi
    podmiotami czy realizacji obsługi klienta. W rezultacie wszystkie decyzje strategiczne
    związane z procesem sprzedaży dokonywane będą przez zarząd i uprawnionych
    pracowników Spółki w Belgii.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie
    zostanie również spełniona przesłanka prowadzenia działalności gospodarczej w sposób
    niezależny od działalności Spółki w Belgii.
    W kontekście powyższego, mając na uwadze, że w opisanym zdarzeniu przyszłym warunki
    możliwości uznania posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    zostały, zdaniem Wnioskodawcy spełnione, Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec powyższego, zdaniem
    Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym w związku z zakresem działalności
    gospodarczej realizowanej na terytorium Polski, Spółka nie będzie posiadać w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o
    VAT.
    Uzasadnienie stanowiska w zakresie pytania 2
    Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 pkt 2 Ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów, w
    przypadku towarów, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub
    bez niego, przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz jest
    miejsce, którym towary są instalowane lub montowane.
    W omawianym przypadku, do transakcji dostawy z wykonaniem Magazynu wraz z
    automatyką między Spółką a Kontrahentem dojdzie na terenie Polski. Montaż Magazynu
    oraz automatyki cechuje się wysokim stopniem skomplikowania. W konsekwencji dostawa
    z montażem dokonywana przez Wnioskodawcę będzie podlegała VAT w Polsce.
    Art. 17 ust. 1 pkt 5 Ustawy o VAT określa zasady korzystania z instytucji odwrotnego
    obciążenia, polegającej na przerzuceniu ze sprzedawcy towarów na ich nabywcę
    obowiązku opodatkowania transakcji.
    Dla uznania nabywcy za podatnika z tytułu rozliczenia danej transakcji zagraniczny
    dostawca towarów nie może być zarejestrowany w Polsce dla celów VAT, jak również nie
    powinien posiadać siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, z kolei nabywca towarów powinien być podatnikiem, o którym mowa w art. 15
    Ustawy o VAT posiadającym siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe warunki zostały spełnione: Wnioskodawca nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (zakładając że odpowiedź na
    pytanie nr 1 wniosku jest pozytywna), Wnioskodawca nie jest i nie będzie zarejestrowany

    dla celów VAT w Polsce, Kontrahent jest podmiotem z siedzibą w Polsce zarejestrowanym
    dla potrzeb VAT w Polsce.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, podatnikiem w stosunku do dostawy Magazynu
    wraz z automatyką będzie Kontrahent rozliczający dostawę jako nabywca na podstawie
    art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, co wyłączy obowiązek opodatkowania dostawy
    Magazynu wraz z automatyką przez Wnioskodawcę.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi, że:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający
        siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku dostawy towarów:
          innych niż gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie
          elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji
          energii cieplnej lub chłodniczej,
          innej niż transfer bonów jednego przeznaczenia
          podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) nabywcą jest:
          w przypadku nabycia gazu w systemie gazowym, energii elektrycznej w
          systemie elektroenergetycznym, energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci
          dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej - podmiot zarejestrowany zgodnie
          z art. 96 ust. 4 lub art. 97 ust. 4,
          w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem dostawy towarów, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca
          podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana zgodnie z art. 97 ust. 4,
      c) dostawa towarów nie jest dokonywana w ramach wewnątrzwspólnotowej
        sprzedaży towarów na odległość lub sprzedaży na odległość towarów
        importowanych rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w
        rozdziale 9, lub na zasadach odpowiadających tym regulacjom.
    Według art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu dostawy towarów przez nabywcę towarów. Przepis ten
    ma zastosowanie, gdy miejscem dostawy towarów, a tym samym opodatkowania,

    ustalonym na podstawie przepisów ustawy, jest terytorium Polski. Przy tym, warunkiem
    zastosowania odwrotnego obciążenia, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy względem
    dostawy towarów jest spełnienie warunków dotyczących podmiotu dokonującego
    dostawy towarów oraz nabywającego towar.
    Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Według art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów, które są instalowane lub
      montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich
      dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - miejsce, w którym towary są
      instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż prostych
      czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru
      zgodnie z jego przeznaczeniem.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęć „montaż lub instalacja”,
    niemniej jednak stosownie do cytowanego art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy, do instalacji lub
    montażu nie zalicza się prostych czynności umożliwiających funkcjonowanie
    montowanego lub instalowanego towaru zgodnie z jego przeznaczeniem. Jako „proste
    czynności” należy rozumieć działania, umożliwiające funkcjonowanie danego towaru
    /sprzętu, które potencjalny nabywca mógłby wykonać we własnym zakresie. Za montaż
    lub instalację należy uznać takie czynności, które wymagają specjalistycznej wiedzy i
    umiejętności znanych przede wszystkim dostawcy montowanego lub instalowanego
    towaru/sprzętu. Jeżeli więc montaż jest skomplikowany, złożony i wymaga specjalistycznej
    wiedzy, którą ma jedynie dostawca, mamy do czynienia z dostawą z montażem, w
    rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Należy również zauważyć, że art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy, ma co do zasady zastosowanie w
    sytuacji gdy towar jest przemieszczany z terytorium jednego kraju, zazwyczaj w częściach,
    na terytorium innego kraju gdzie jest montowany lub instalowany w sposób na tyle
    skomplikowany, że montażu może dokonać wyłącznie dostawca lub podmiot działający na
    jego rzecz a nie nabywca. Wówczas to usługi montażu/instalacji powiększają podstawę
    opodatkowania sprzedawanego towaru.
    Ponadto, wskazać należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka
    świadczeń, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności należy uznać za jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów
    ustawy. Na świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności,
    prowadzących do realizacji określonego celu.
    Pojedyncze świadczenie traktowane jest jako element świadczenia kompleksowego
    wówczas, gdy nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego i nie można wykonać lub
    wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego. Jeżeli jednak w skład

    realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    Natomiast o tym, czy mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów, czy też
    kompleksowym świadczeniem usług, powinien przesądzić element, który w ramach
    danego świadczenia ma charakter dominujący (np. wyroki TSUE: z 2 maja 1996 r. w
    sprawie C-231/94, Faaborg - Gelting Linien; z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card
    Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z 27 października 2005 r. w
    sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z
    glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010). Jeżeli elementem dominującym w ramach danej
    transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak
    właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy lub uboczny, wówczas
    transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów. Natomiast w przypadku, gdy
    istotą transakcji są inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także
    wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji,
    podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.

    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem
    świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla
    którego ta usługa jest świadczona.
    Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest spółką belgijską. Wnioskodawca nie jest
    zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny ani jako podatnik VAT UE.
    Wnioskodawca wraz z innym podmiotem (Spółka B) planują zrealizować w Polsce
    projekt w postaci dostawy regałów magazynowych wraz z systemem automatyzacyjnym
    na rzecz Kontrahenta. Przy realizacji ww. świadczenia, Spółka będzie korzystać z
    podwykonawców z Polski oraz innych krajów europejskich. Podwykonawcą
    Wnioskodawcy jest m.in. belgijska Spółka B. Wykonanie rozwiązania automatyzacyjnego
    odbywa się częściowo w Belgii, jednak końcowy etap jest realizowany w Polsce. W
    ramach działań na terenie Polski, Spółka umieszcza automatykę w regałach oraz
    sprawdza jej funkcjonowanie pod kątem zgodności z wymaganiami w zamontowanym
    systemie regałowym. Podwykonawcy Spółki zajmą się montażem regałów i
    rozwiązaniami umożliwiającymi mobilizację automatyki. Natomiast Spółka i jej
    podwykonawcy nie są odpowiedzialni za montaż magazynu. Przygotowanie budynku do
    realizacji prac przez Spółkę oraz jej podwykonawców należy do obowiązków klienta.
    Ad 1
    Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy w związku z opisany zakresem
    działalności gospodarczej realizowanej na terytorium Polski będą Państwo posiadali w
    Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że dla ujednolicenia zasad
    dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu, w
    rozporządzeniu 282/2011 została zawarta definicja „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.

    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wydanych wyrokach TSUE sformułował
    przesłanki, które spełnione łącznie, pozwalają na stwierdzenie, że podatnik posiada w
    danym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Wg TSUE, o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić
    wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna
    minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność
    podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność
    z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności
    siedziby przedsiębiorstwa (m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-
    Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and
    Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory
    Sp. z o.o.).
    Mając na uwadze definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    rozporządzenia 282/2011 oraz tezy wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej i polskich sądów administracyjnych można wymienić
    kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest

    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób powtarzalny i
    nieprzemijający (stały).
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności należy rozpatrywać w powiązaniu z
    definicją działalności gospodarczej, wskazaną w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli zatem dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, TSUE podkreślił,
    że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby
    móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się
    wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym
    państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce
    niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych
    pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka
    rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał

    podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i
    odbioru tych samych świadczeń.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19
    (Titanium), w którym Trybunał uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym
    znajduje się wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania
    przez wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem „
    nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne
    działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...). W świetle
    powyższego (...) Wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 43 dyrektywy
    2006/112 oraz art. 44 i 45 dyrektywy 2006/112 ze zm., w sytuacji, gdy właściciel tej
    nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z
    najmem”.
    W powołanych orzeczeniach (C-333/20 i C-931/19), Trybunał wskazał więc, że powierzenie
    lokalnemu podwykonawcy określonych zadań samo w sobie nie skutkuje powstaniem
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki zagranicznej w danym
    państwie członkowskim, nawet wówczas, gdy działalność ta realizowana jest w ramach
    współpracy ze spółką powiązaną podmiotu zagranicznego. Jednocześnie TSUE potwierdził,
    że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczna jest - w
    państwie, w którym stałe miejsce prowadzenia działalności mogłoby powstać - obecność
    osób uprawnionych do podejmowania istotnych decyzji zarządczych, które umożliwiają
    prowadzenie działalności w sposób wystarczająco niezależny.
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE i przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że zakres działalności gospodarczej realizowanej
    przez Spółkę na terytorium Polski nie spowoduje powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.
    Spółka posiada siedzibę w Belgii. Spółka jest członkiem grupy (...), której działania są
    skoncentrowane w Belgii. Główna działalność Spółki polega na opracowywaniu
    zautomatyzowanych rozwiązań do przechowywania towarów. W zakres prowadzonej
    działalności wchodzą w szczególności produkcja, sprzedaż oraz działania B+R. W celu
    realizacji swoich zadań Spółka posiada w Belgii szereg wyspecjalizowanych zespołów, w
    tym zespoły inżynierów i zespoły sprzedażowe. Przy tym, wszystkie istotne decyzje
    biznesowe Spółki podejmowane są w siedzibie na terytorium Belgii. Wnioskodawca
    zamierza, we współpracy ze Spółką B, realizować w Polsce projekt na rzecz Kontrahenta
    polegający na budowie Magazynu. Obecnie jest to jedyny projekt realizowany przez
    Spółkę na terenie Polski, przy czym Spółka nie wyklucza potencjalnego rozwoju na terenie
    Polski. Spółka przewiduje, że realizacja projektu będzie trwała dłużej niż 12 miesięcy.

    Spółka nie gromadzi materiałów lub sprzętu, które miałyby zostać wykorzystane w
    przyszłości przy realizacji innych transakcji. Czynności podejmowane w Polsce przez
    Spółkę służą tylko realizacji opisywanego projektu. Przy realizacji świadczenia na rzecz
    Kontrahenta Spółka będzie nabywać kompleksowe usługi od podwykonawców, jednak nie
    będzie miała bezpośredniej kontroli nad ich zasobami technicznymi ani personelem. Z
    wniosku wynika, że Wnioskodawca planuje, że przez okres powyżej 6 miesięcy będzie
    wspierany przez przedstawiciela handlowego w Polsce, który będzie pozostawał ze Spółką
    w stosunku pracy. Obecnie przedstawiciel handlowy jest pracownikiem spółki powiązanej
    ze Spółką B w Polsce. Zadaniem przedstawiciela handlowego będzie rozwijanie biznesu w
    Polsce. Zakres jego obowiązków będzie obejmował pomoc w eksploracji rynku w
    poszukiwaniu potencjalnych klientów, nawiązywanie wstępnych kontaktów oraz
    przygotowywanie sprzedaży. Osoba ta nie będzie jednak dysponowała pełnomocnictwem
    do zawierania umów z kontrahentami. Przedstawiciel będzie pracował z domu i/lub
    będzie obecny u (potencjalnych) klientów. Nadzór nad przedstawicielem handlowym będą
    sprawować Pracownicy głównej siedziby Spółki w Belgii. Co również ważne, Spółka nie jest
    właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości (np. biura, magazynu) ani urządzeń (np.
    własnej linii produkcyjnej) w Polsce, ani nie korzysta z nich na podstawie innego tytułu
    prawnego (najem, dzierżawa).
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy
    uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie
    zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i
    technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i
    wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się
    stałością. Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje
    nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby
    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest
    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
    działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
    działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Odnośnie zasobów personalnych Wnioskodawca wskazał, że szereg
    wyspecjalizowanych zespołów, w tym zespoły inżynierów i zespoły sprzedażowe,
    zaangażowanych w realizację zadań dotyczących produkcji, sprzedaży oraz działań B+R
    posiada w Belgii. W Polsce, Wnioskodawca zamierza zatrudnić (na okres powyżej 6
    miesięcy) przedstawiciela handlowego, który obecnie jest pracownikiem spółki
    powiązanej ze Spółką B w Polsce. Co jednak istotne, przedstawiciel handlowy nie będzie
    dysponował pełnomocnictwem do zawierania umów z kontrahentami. Zadaniem
    przedstawiciela handlowego będzie rozwijanie biznesu w Polsce, tj. pomoc w
    eksploracji rynku w poszukiwaniu potencjalnych klientów, nawiązywanie wstępnych
    kontaktów oraz przygotowywanie sprzedaży. Swoje zadania przedstawiciel handlowy
    będzie wykonywał pod nadzorem pracowników głównej siedziby Spółki w Belgii. Zatem
    pomimo tego, że Spółka posiada zaplecze osobowe w postaci przedstawiciela
    handlowego, który będzie pracował z domu lub będzie obecny u potencjalnych
    klientów, to nie będzie on dysponował pełnomocnictwem do zawiera umów z
    kontrahentami. Nie sposób więc uznać, że taki pracownik (przedstawiciel handlowy) jest

    w stanie prowadzić niezależną działalność Spółki w zakresie opracowywania
    zautomatyzowanych rozwiązań do przechowywania towarów. Ponadto, wszystkie
    istotne decyzje biznesowe Spółki również podejmowane są w sposób scentralizowany w
    Belgii. Jednocześnie przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że Spółka nie posiada
    kontroli nad zasobami osobowymi i technicznymi podwykonawców, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. Spółka wskazała, że pełna odpowiedzialność za instalację oraz
    instruowanie personelu będzie leżeć po stronie podwykonawców. Spółka nie będzie
    sprawować nadzoru nad pracownikami podwykonawców i nie może im wydawać
    jakichkolwiek poleceń służbowych. Personel podwykonawców odpowiada wyłącznie
    przed własnym pracodawcą, a Spółka nie ma uprawnień do bezpośredniego wpływania
    na ich obowiązki. Ponadto, Wnioskodawca wskazał, że nie gromadzi materiałów ani
    sprzętu, które miałyby zostać wykorzystane w przyszłości przy realizacji innych
    transakcji. Czynności jakie Spółka podejmuje w Polsce służą tylko realizacji projektu
    będącego przedmiotem wniosku.
    Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów
    osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można
    uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do
    obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Ponadto, warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze
    składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w
    stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca
    jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej
    sprawie, wskazali Państwo jednoznacznie, że Wszystkie istotne decyzje biznesowe
    Spółki podejmowane są w jej siedzibie na terytorium Belgii.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022
    r., z którego wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia
    działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego.
    TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady
    jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności
    innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego
    podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że
    podwykonawcy będą świadczyć na rzecz Spółki określone usługi, a to oznacza, że w
    przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych podwykonawców byłoby
    wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym
    samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie
    powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie będzie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Ad 2
    Wątpliwości Spółki dotyczą również ustalenia, czy podatnikiem zobowiązanym do
    rozliczenia podatku z tytułu dostawy Magazynu wraz z automatyką będzie Kontrahent
    na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy, czy Spółka.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że przedmiotem umowy zawartej
    pomiędzy Wnioskodawcą i polskim Kontrahentem jest dostawa regałów magazynowych
    wysokiego składowania typu silo (Regały) wraz systemem automatyzacyjnym (...). W celu
    realizacji umowy z Kontrahentem, Wnioskodawca korzysta z podwykonawcy, tj. Spółki B.

    Spółka B posiada siedzibę działalności gospodarczej oraz stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w Belgii i jest w tym kraju zarejestrowana dla celów VAT oraz
    transakcji wewnątrzwspólnotowych. Jednocześnie, Spółka B jest zarejestrowana dla celów
    VAT oraz transakcji wewnątrzwspólnotowych w Polsce.
    Spółka B, działająca jako podwykonawca Wnioskodawcy, będzie odpowiedzialna za
    dostarczenie i montaż Regałów. W celu realizacji swojego zakresu zadań (dostawa
    Regałów i ich montaż), Spółka B nabywa i transportuje do Polski (we własnym imieniu i na
    własną rzecz) materiały do budowy regałów. Część materiałów zostanie
    przetransportowana do Polski z zakładów produkcyjnych Spółki B w Belgii i Francji,
    natomiast część zostanie dostarczona z krajów UE. Wnioskodawca oczekuje od Spółki B
    finalnego wykonania Regałów, w których będzie mógł zainstalować dodatkowe elementy
    w postaci mechanizmu automatyzacyjnego. Tym samym, Spółka B nie będzie sprzedawać
    Wnioskodawcy części składowych regałów, lecz będzie zobowiązana do wykonania na jego
    rzecz świadczenia złożonego obejmującego dostawę i instalację Regałów. Montaż Regałów
    polega na połączeniu elementów konstrukcyjnych, tak aby powstał stabilny szkielet.
    Następnie montowane są dodatkowe wzmocnienia i stężenia, które zapewniają
    dodatkową stabilność konstrukcji. Konstrukcja Regałów, poza funkcją przechowywania
    towarów, pełni również funkcję nośną budynku magazynu i przenosi obciążenia
    klimatyczne. Regały są konstrukcją wsporczą dla ścian i dachu obiektu. Całość jest
    nierozłącznie związana z układem technologicznym magazynu. W związku z tym, montaż
    Regałów stanowi złożoną procedurę, która wymaga specjalistycznej wiedzy m.in. z zakresu
    budownictwa. Same części składowe Regałów nie przedstawiają wartości ekonomicznej
    ani dla Wnioskodawcy ani dla ich ostatecznego nabywcy, tj. Kontrahenta. Niezbędna do
    ich prawidłowego funkcjonowania jest usługa montażu. Gdy Regały są gotowe,
    Wnioskodawca instaluje system automatyzacyjny, który staje się integralną częścią
    Regałów oraz sprawdza funkcjonowanie tego systemu pod kątem zgodności z
    wymaganiami. Opracowanie i wykonanie rozwiązania automatyzacyjnego odbywa się
    częściowo w Belgii, niemniej jednak końcowy etap montażu systemu w Regałach, jest
    realizowany bezpośrednio w Polsce. Przy tym, ani Wnioskodawca ani Spółka B nie są
    zaangażowani w budowę magazynu (budowę betonowej podłogi, obudowy, sufitu), nie
    jest to przedmiotem umowy z Kontrahentem. Za przygotowanie magazynu, tj. budowę
    obudowy i sufitu wokół regałów odpowiedzialny jest polski Kontrahent.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika więc, że Spółka B dostarczy Wnioskodawcy
    kompletne (zmontowane) Regały. Natomiast Wnioskodawca zamontuje w tych Regałach
    system automatyzacyjny. W konsekwencji, Kontrahent nabędzie od Wnioskodawcy
    kompleksowe świadczenie obejmujące dostawę Regału z zainstalowanym systemem
    automatyzacyjnym wraz z montażem. Montaż Regałów oraz montaż rozwiązania
    automatyzacyjnego odbędzie się w Polsce. Przy tym, zarówno montaż Regałów jak i
    systemu automatyzacyjnego cechują się wysokim stopniem skomplikowania. Jednocześnie
    Wnioskodawca wskazał, że celem Kontrahenta jest nabycie kompletnego rozwiązania,
    zbudowanego zgodnie z jego potrzebami, tj. kompletnej konstrukcji Regałów wraz
    zamontowanym systemem automatyzacyjnym (Regały są specjalnie zaprojektowane pod
    system wybrany przez Kontrahenta z oferty Spółki). Faktura wystawiana przez
    Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta będzie obejmowała pełne świadczenie, tj. instalację
    Regałów oraz instalację systemu automatyzacyjnego.
    Mając na uwadze informacje wskazane w opisie sprawy należy uznać, że świadczenie
    realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta stanowi świadczenie
    kompleksowe, które powinno być opodatkowane jako dostawa z montażem, w
    rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Miejscem dostawy towarów w przypadku dostawy z montażem jest miejsce, w którym
    towary są montowane/instalowane. W analizowanym przypadku montaż odbędzie się
    na terytorium Polski. Zatem, miejscem opodatkowania dostawy z montażem
    realizowanej przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta będzie terytorium Polski.

    Natomiast odnośnie zasadności zastosowania w analizowanym przypadku art. 17 ust. 1
    pkt 5 ustawy należy wskazać, że przepis ten przewiduje tzw. instytucję odwrotnego
    obciążenia, polegającą na przeniesieniu obowiązku opodatkowania transakcji ze
    sprzedawcy na nabywcę towarów. Aby uznać nabywcę towarów za podatnika
    zobowiązanego do rozliczenia podatku, zagraniczny dostawca towarów nie może być
    zarejestrowany w Polsce dla celów VAT (przy dostawie towarów innych niż gaz w
    systemie gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia
    cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej) jak
    również nie powinien posiadać siedziby oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce. Z kolei, nabywca towarów powinien być podatnikiem, o którym
    mowa w art. 15 ustawy posiadającym siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce lub osobą prawną niebędącą podatnikiem, o którym
    mowa w art. 15 ustawy posiadającą siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowanym
    zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy.
    Przedmiotem transakcji opodatkowanej w Polsce dokonanej przez Spółkę na rzecz
    Kontrahenta będzie dostawa Regałów wraz z systemem automatyzacyjnym (a więc
    towar inny niż gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie
    elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii
    cieplnej lub chłodniczej). Przy tym, Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w
    Belgii i jak wskazałem w tej interpretacji nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej i w momencie nabycia świadczenia od Spółki B
    oraz dostawy świadczenia na rzecz polskiego Kontrahenta Wnioskodawca nie będzie
    zarejestrowany w Polsce dla celów VAT. Natomiast Kontrahent, posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w Polsce i jest zarejestrowanym podatnikiem VAT. Zatem, w
    analizowanej sprawie będą spełnione przesłanki wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    W konsekwencji, słusznie Państwo wywiedli, że podatnikiem zobowiązanym do
    rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu dostawy Regałów wraz z automatyką
    będzie Kontrahent.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.