Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.469.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: W związku z uczestnictwem w transakcjach zabezpieczenia
cen energii elektrycznej na podstawie Umowy vPPA, w sytuacji
otrzymania Kwoty Rozliczeniowej, zarówno Wnioskodawca i
Zainteresowany będą występowali w charakterze podatników
świadczących usługi, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT
podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy
, świadczone usługi w ramach opisanej Umowy podlegają
zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art.
43 ust. 1 pkt 41 ustawy. na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy,
Wnioskodawcy mają prawo do rezygnacji z przysługującego
zwolnienia od podatku dla świadczonych usług. Dla usługi,
względem której podatnik zrezygnował ze zwolnienia od
podatku – obowiązek podatkowy powinien być ustalony co do
zasady w oparciu o art. 19a ust. 3 ustawy. Wnioskodawca bądź
Zainteresowany będzie zobowiązany udokumentować
świadczoną usługę poprzez wystawienie faktury na zasadach
ogólnych, tj. zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy.
Słowa kluczowe: energia
energia-źródło energii-odnawialne źródło energii (OZE)
faktura
gwarancje
obowiązek-obowiązek podatkowy
umowa
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, których przedmiotem
są instrumenty finansowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 41
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 23
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    7 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych związanych z zawarciem Umowy typu
    vPPA dot. energii elektrycznej oraz sprzedaży gwarancji pochodzenia.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

      · A. Sp. z o.o. 1
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      · B. Sp. z o.o. 2
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Sp. z o.o. 1 (dalej: „Wnioskodawca”) to polska spółka kapitałowa, prowadząca
    działalność gospodarczą w sektorze (...). W toku prowadzonej działalności Wnioskodawca
    odpowiada również m.in. za projektowanie oraz instalację wysokiej jakości paneli
    słonecznych oraz rozwiązań w zakresie energii odnawialnej. Wnioskodawca posiada na
    terytorium Polski farmy fotowoltaiczne, które są już eksploatowane, oraz jest w trakcie
    realizacji nowych inwestycji (dalej: „Elektrownie”).
    B. Sp. z o.o. 2 (dalej: „Zainteresowany”) to polska spółka kapitałowa, prowadząca
    działalność gospodarczą w sektorze produkcyjnym, zajmująca się w szczególności (...).
    Zakres działalności Zainteresowanego obejmuje również produkcję innych elementów
    ceramicznych, które wykorzystywane są jako wkłady (...), a także filtry do silników
    benzynowych.
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany będą w dalszej części wniosku określani łącznie
    również jako „Spółki” lub „Strony”.
    Spółki są zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”) w Polsce.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Zainteresowany wykorzystuje znaczną
    ilość energii elektrycznej, która jest niezbędna do efektywnego prowadzenia działalności
    gospodarczej. Wydatki na nabycie energii elektrycznej stanowią istotne koszty
    prowadzenia przez niego działalności.
    Ze względu na ryzyko istotnych wahań cen energii elektrycznej oraz dążenie do
    prowadzenia działalności w sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o ochronę
    środowiska i klimatu), Zainteresowany zawarł z Wnioskodawcą „Wirtualną umowę zakupu
    energii” (ang. „The virtual power purchase agreement”, dalej: „Umowa”, „Umowa vPPA”),
    regulującą m.in. tzw. wirtualną sprzedaż energii elektrycznej oraz sprzedaż atrybutów
    środowiskowych, w szczególności gwarancji pochodzenia (dalej również: „Projekt”).
    Umowa vPPA stanowi umowę zaliczaną do tzw. umów typu cPPA (ang. Corporate Power
    Purchase Agreement, w tłumaczeniu na język polski – „Korporacyjna Umowa Zakupu
    Energii”).
    Kontrakt typu cPPA jest stosunkowo nowym instrumentem będącym formą
    długoterminowej umowy zawieranej zwykle bezpośrednio przez producenta energii z
    odnawialnych źródeł i przedsiębiorstwo wykorzystujące znaczne wolumeny energii
    elektrycznej w ramach prowadzonej działalności. Celem tego typu kontraktu jest
    zabezpieczenie cen energii elektrycznej, które dany podmiot płaci (rozumiane jako
    skompensowanie wpływu potencjalnych wahań cen energii elektrycznej na wyniki
    finansowe podmiotu), a także umożliwienie temu podmiotowi realnie oddziaływać w
    sposób pozytywny na rozwój energetyki odnawialnej. Ekonomicznym rezultatem
    kontraktu cPPA jest ustalenie pomiędzy stronami stałej lub okresowo indeksowanej
    wskaźnikiem inflacji ceny energii elektrycznej, podlegającej rozliczeniu finansowemu przez
    z góry określony okres (co do zasady 5-15 lat).
    Umowa vPPA została zawarta przez Strony na okres 10 lat (o ile nie zostanie wcześniej
    rozwiązana) i reguluje m.in. następujące kwestie:
    (i) zasady rozliczeń finansowych pomiędzy Stronami w związku z zagwarantowanym
    wolumenem energii elektrycznej (zasady te zostały szczegółowo opisane w dalszej
    części Wniosku),

    (ii) przedaż przez Spółkę na rzecz Zainteresowanego atrybutów środowiskowych
    rozumianych jako gwarancje pochodzenia potwierdzające odnawialne źródło
    pochodzenia energii elektrycznej, w rozumieniu art. 2 i 19 dyrektywy (UE) 2018/2001 w
    sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych oraz przepisami
    ustawy o odnawialnych źródłach energii z dnia 20 lutego 2015 r. (dalej: „Gwarancje
    Pochodzenia”), albo
    (iii) przekazanie przez Spółkę na rzecz Zainteresowanego zastępczych atrybutów
    środowiskowych, tj. wszelkich innych atrybutów, certyfikatów lub instrumentów
    środowiskowych związanych z Umową (dalej: „Zastępcze Atrybuty Środowiskowe”),
    (iv) potencjalne inne płatności między Stronami, które mogą się pojawić w związku z jej
    realizacją (dalej łącznie: „Dodatkowe Płatności”).
    Ponadto, ze względu na fakt, że na chwilę zawarcia Umowy niektóre Elektrownie Spółek
    były w fazie budowy, Umowa przewiduje regulacje związane z oddawaniem Elektrowni do
    użytku i osiąganiem przez nie określonego wolumenu produkcji energii elektrycznej (ang.
    Project Expected Capacity, dalej „Oczekiwana Moc Projektu”), zasad rozliczeń finansowych
    przed datą osiągnięcia określonej w Umowie mocy wytwórczej (ang. Commercial
    Operation Date, dalej „Data Komercjalizacji”) oraz rozwiązania na wypadek nieosiągnięcia
    przez Elektrownie zamierzonych celów produkcyjnych.
    Ponadto, Umowa określa również udział energii elektrycznej wyprodukowanej w ramach
    danej Elektrowni przypadający na Zainteresowanego (przykładowo Umowa stanowi, że
    100% energii elektrycznej z danej Elektrowni przypada na wolumen energii elektrycznej
    zagwarantowany dla Zainteresowanego).
    1. Rozliczenia finansowe w zakresie zabezpieczenia cen energii (wirtualnej sprzedaży
      energii elektrycznej – vPPA)
      1.1.Uwagi ogólne – Umowa jako umowa wirtualnej sprzedaży energii
    Jak wskazano powyżej Umowa jest umową wirtualnej sprzedaży energii, a w rezultacie:
        Wnioskodawca na bazie Umowy vPPA nie będzie sprzedawał Zainteresowanemu
        energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii elektrycznej
        (dalej: „OZE”), co oznacza, że na podstawie Umowy pomiędzy Spółką a
        Zainteresowanym nie będzie dochodziło do faktycznych dostaw energii
        elektrycznej. Wnioskodawca nie będzie dostarczał fizycznie energii elektrycznej
        Zainteresowanemu, nie będzie przenosił na niego tytułu prawnego do energii
        elektrycznej. W praktyce, nabycie energii elektrycznej (fizyczne dostawy) przez
        Zainteresowanego dla celów prowadzonej działalności gospodarczej będzie miało
        miejsce w ramach odrębnych transakcji, które nie są objęte niniejszym Wnioskiem.
        Umowa – w zakresie zabezpieczenia ceny energii elektrycznej – będzie rozliczana
        wyłącznie finansowo, tj. w środkach pieniężnych, w oparciu o strukturę tzw.
        kontraktu finansowego odnoszącego się do uzgodnionych przez strony cen i
        wolumenu energii elektrycznej (dalej: „Rozliczenie finansowe vPPA”). Strony rozliczą
        się z różnicy pomiędzy przyjętą w Umowie Ceną Stałą (ang. Fixed Price, dalej: „Cena
        Stała”) a Ceną Zmienną, kalkulowaną w sposób opisany w vPPA (ang. Floating Price,
        dalej: „Cena Zmienna”).
        W ramach Umowy, Wnioskodawca zagwarantuje wygenerowanie określonego w
        Umowie vPPA wolumenu energii elektrycznej (odpowiadającego Oczekiwanej Mocy
        Projektu).

        Formuła współpracy i rozliczeń między Stronami, wynikająca z Umowy vPPA,
        opierać się będzie na konstrukcji instrumentu pochodnego o charakterze
        zabezpieczającym (hedgingowym), w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z
        dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r. poz.
        722, dalej: „UOIF”). Zgodnie z tym przepisem, instrumentami finansowymi są m.in.
        niebędące papierami wartościowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy
        forward na stopę procentową oraz inne instrumenty pochodne, których
        instrumentem bazowym jest towar i które są wykonywane przez rozliczenie
        pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według wyboru
        jednej ze stron (do której to kategorii w ocenie Zainteresowanych należy zaliczyć
        Umowę).
        Opisywany instrument nie stanowi prawa majątkowego, którego instrumentem
        bazowym są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji
        zanieczyszczeń, i który mógłby być zrealizowany poprzez dostawę towarów lub
        świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. Służy do zabezpieczenia przed
        zmiennością cen energii elektrycznej, przy czym towarem bazowym jest energia
        elektryczna, wytworzona w ramach Projektu.
    1.2.Mechanizm Rozliczenia finansowego vPPA
    A. Okresy rozliczeniowe przewidziane w Umowie
    Umowa jest rozliczana w oparciu o wskazane w niej przedziały czasowe, służące
    wzajemnym rozliczeniom Stron, tj.:
        interwał rozliczeniowy (ang. Settlement Interval, dalej: „Interwał Rozliczeniowy”) –
        określony w Umowie, co do zasady, jako dany miesiąc kalendarzowy w okresie
        trwania umowy (ang. Settlement Term, dalej: „Okres Rozliczeniowy”), z
        zastrzeżeniem, że jeśli Umowa zostanie rozwiązana przed jego upływem – ostatni
        Interwał Rozliczeniowy zakończy się o godzinie 24:00 w dniu rozwiązania Umowy,
        oraz
        interwał rynkowy (ang. Market Interval, dalej: „Interwał Rynkowy”) – zdefiniowany
        jako najkrótszy okres, dla którego Towarowa Giełda Energii (dalej: „TGE”) ustala
        cenę na Rynku Dnia Następnego. Obecnie jest to 1 godzina.
    Okres Rozliczeniowy stanowi dziesięcioletni okres, rozpoczynający się pierwszego dnia
    miesiąca kalendarzowego, następującego bezpośrednio po – w zależności od tego, co
    nastąpi później – zakładanej dacie Komercjalizacji (ang. Targeted Commercial Operation
    Date, dalej: „Zakładana Data Komercjalizacji”) lub Dacie Komercjalizacji.
    Co istotne, pod pojęciem komercjalizacji w rozumieniu Umowy (ang. Commercial
    Operation, dalej: „Komercjalizacja”) rozumieć należy sytuację, w której rzeczywisty
    wolumen energii elektrycznej (ang. Actual Installed Capacity, dalej: „Rzeczywista Moc
    Projektu”) wytwarzany przez Elektrownie w ramach Projektu jest równy lub większy 95%
    Oczekiwanej Mocy Projektu, natomiast pod Datą Komercjalizacji – w zależności, co nastąpi
    później – Zakładaną Datę Komercjalizacji lub faktyczną Komercjalizację Projektu.
    B. Ceny przewidziane w Umowie

    Umowa wskazuje dwie ceny energii, w oparciu o które następuje Rozliczenie finansowe
    vPPA w formule kontraktu finansowego (ustalana jest różnica między dwoma cenami), i
    które umożliwią realizację zabezpieczającego celu tej Umowy, tj.:
        Cenę Stałą – z góry określoną w Umowie cenę za MWh, oraz
        Cenę Zmienną – oznaczającą cenę na Rynku Dnia Następnego za MWh
        opublikowaną przez TGE dla każdego Interwału Rynkowego.
    C. Kalkulacja kwoty Rozliczenia finansowego vPPA za poszczególne Interwały
      Rozliczeniowe
    Zgodnie z podstawowym mechanizmem kalkulacji określonym w Umowie, w celu
    obliczenia kwoty rozliczeniowej (ang. Settlement Amount, dalej: „Kwota Rozliczeniowa”) za
    dany Interwał Rozliczeniowy Spółki obliczają:
        kwotę ceny stałej (ang. Fixed Price Amount, dalej: „Kwota Ceny Stałej”), stanowiącej
        iloczyn Ceny Stałej oraz sumy ilości energii elektrycznej wyprodukowanej i
        dostarczonej do systemu przesyłowego w poszczególnych Interwałach Rynkowych
        w danym Interwale Rozliczeniowym, oraz
        kwotę ceny zmiennej (ang. Floating Price Amount, dalej: „Kwota Ceny Zmiennej”),
        która stanowi sumę obliczonych dla wszystkich Interwałów Rynkowych w danym
        Interwale Rozliczeniowym iloczynów Ceny Zmiennej oraz ilości energii elektrycznej
        wyprodukowanej i dostarczonej do systemu przesyłowego w poszczególnych
        Interwałach Rynkowych w danym Interwale Rozliczeniowym.
    Następnie, Kwota Rozliczeniowa obliczana jest zgodnie z następującym wzorem:
    Kwota Rozliczeniowa = Kwota Ceny Stałej – Kwota Ceny Zmiennej
    Jeżeli tak obliczona Kwota Rozliczeniowa będzie:
        większa od zera (będzie mieć wartość dodatnią), to Kwota Rozliczeniowa będzie
        płatna przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy (dalej: „Dodatnia Kwota
        Rozliczeniowa”);
        mniejsza od zera (będzie mieć wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako
        wartość bezwzględna) będzie należna Zainteresowanemu od Wnioskodawcy (dalej:
        „Ujemna Kwota Rozliczeniowa”);
        równa zero, wówczas żadna ze Stron nie jest zobowiązana do zapłaty Kwoty
        Rozliczeniowej, bez uszczerbku dla wszelkich innych płatności wymaganych przez
        Umowę, przedstawionych szczegółowo w dalszej części niniejszego wniosku.
    D. Okresy Ujemnej Ceny
    Kwota Rozliczeniowa może być również obliczana z zastosowaniem nieco odmiennego
    mechanizmu w przypadku wystąpienia tzw. okresów negatywnej ceny (ang. Negative Price
    Period, dalej: „Okres Ujemnej Ceny”). Okres Ujemnej Ceny rozumiany jest jako Interwał
    Rynkowy, w którym cena z Rynku Dnia Następnego jest mniejsza niż 0,00 PLN/MWh.
    Zgodnie z Umową, w Okresie Ujemnej Ceny, Wnioskodawca może:
    a) kontynuować wytwarzanie energii elektrycznej bez zmian

      - w takim wypadku, kwota należna za Okres Ujemnej Ceny powinna zostać obliczona
        zgodnie z podstawowym mechanizmem kalkulacji (opisanym w lit. C), z
        zastrzeżeniem, że na potrzeby obliczeń przyjmuje się wtedy, że Cena Zmienna
        wynosi zero.
    b) zaprzestać produkcji energii elektrycznej
      - w takim wypadku za Interwały Rynkowe objęte Okresem Ujemnej Ceny ustalana jest
        tzw. kwota okresu ujemnej ceny (ang. Negative Price Period Amount, dalej: „Kwota
        Okresu Ujemnej Ceny”), która stanowi iloczyn Ceny Stałej oraz sumy założonej
        wielkości energii elektrycznej wyrażonej w MWh, która zostałaby wyprodukowana w
        Elektrowniach i dostarczona do systemu przesyłowego w danych Interwałach
        Rynkowych, obliczonej zgodnie z przyjętym w Umowie wskaźnikiem – „P50” (ang.
        P50 Generation Profile Quantity).
    W Umowie przewidziano, że – w razie jej wystąpienia – Kwota Okresu Ujemnej Ceny jest
    uwzględniona w ramach kalkulacji Kwoty Rozliczeniowej za dany Interwał Rozliczeniowy.
    W takiej sytuacji Kwota Rozliczeniowa obliczana jest zgodnie z następującym wzorem:
    Kwota Rozliczeniowa = Kwota Ceny Stałej – Kwota Ceny Zmiennej + Kwota Okresu Ujemnej
    Ceny
    W konsekwencji, zgodnie z mechanizmem przyjętym przez Strony, Kwota Rozliczeniowa za
    Interwał Rozliczeniowy, w którym wystąpi Okres Ujemnej Ceny Zmiennej, uwzględnia:
        Interwały Rynkowe, za które obliczana jest Kwota Okresu Ujemnej Ceny Zmiennej,
        oraz
        Interwały Rynkowe, za które należna jest Kwota Rozliczeniowa obliczana wg
        podstawowego mechanizmu (tj. pozostałe Interwały Rynkowe w Interwale
        Rozliczeniowym, za które nie jest należna Kwota Okresu Ujemnej Ceny Zmiennej).
    Analogicznie jak w przypadku Interwałów Rozliczeniowych, dla których nie wystąpi Kwota
    Okresu Ujemnej Ceny Zmiennej, jeżeli tak obliczona Kwota Rozliczeniowa jest:
        większa od zera (ma wartość dodatnią), to jest ona płatna przez Zainteresowanego
        na rzecz danej Wnioskodawcy;
        mniejsza od zera (ma wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako wartość
        bezwzględna) jest płatna Zainteresowanemu przez Wnioskodawcę;
        równa zero, to wówczas żadna ze Stron nie jest uprawniona do otrzymania
        płatności.
    E. Rozliczenia przed Datą Komercjalizacji
    W przypadku, gdy dana Elektrownia zostanie oddana do użytku (ang. Plant Commercial
    Operation) przed Datą Komercjalizacji całości Projektu, Umowa przewiduje, że w
    odniesieniu do takiej Elektrowni Kwota Rozliczeniowa powinna zostać obliczona zgodnie z
    mechanizmami kalkulacji opisanymi w lit. C oraz D (dalej: „Rozliczenia przed
    Komercjalizacją”).
    W Umowie przewidziano, że odniesieniu do danej Elektrowni, Rozliczenia przez
    Komercjalizacją rozpoczną się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym Elektrownia została oddana do użytku. Jednocześnie, w przypadku, jeżeli
    Elektrownia została oddana do użytku przedostatniego lub ostatniego dnia miesiąca, takie
    rozliczenie rozpoczyna się od miesiąca jeszcze następnego. Przykładowo, w przypadku,
    jeżeli dana Elektrownia zostanie oddana do użytku 30 października, rozliczenia rozpoczną

    się od 1 grudnia. Zgodnie z Umową, Rozliczenia przed Komercjalizacją będą miały miejsce
    aż do Daty Komercjalizacji lub wcześniejszego rozwiązania Umowy.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w dalszej części Wniosku (w tym opisu stanu faktycznego /
    zdarzenia przyszłego, sformułowanych pytań i stanowiska Stron wraz z jego
    uzasadnieniem) pojęcie Kwoty Rozliczeniowej, w tym Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej i
    Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej, należy rozumieć jako odnoszące się do:
        Kwoty Rozliczeniowej obliczonej zgodnie z podstawowym mechanizmem (w tym
        Kwoty Rozliczeniowej obliczonej w ramach Rozliczeń przed Komercjalizacją) oraz
        ewentualnie sumy Kwoty Rozliczeniowej obliczonej zgodnie z podstawowym
        mechanizmem i Kwoty Okresu Ujemnej Ceny – płaconej przez Zainteresowanego
        na rzecz Wnioskodawcy (Dodatnia Kwota Rozliczeniowa), oraz
        Kwoty Rozliczeniowej obliczonej zgodnie z podstawowym mechanizmem (w tym
        Kwoty Rozliczeniowej obliczonej w ramach Rozliczeń przez Komercjalizacją) oraz
        ewentualnie sumy Kwoty Rozliczeniowej obliczonej zgodnie z podstawowym
        mechanizmem i Kwoty Okresu Ujemnej Ceny – płaconej przez Wnioskodawcę na
        rzecz Zainteresowanego (Ujemna Kwota Rozliczeniowa).
    Należy ponownie podkreślić, że Kwota Rozliczeniowa ustalana jest w odniesieniu do
    Interwału Rozliczeniowego (miesiąca kalendarzowego), a ewentualne płatności dotyczą
    wyniku za Interwał Rozliczeniowy.
    F. Dokumentowanie rozliczeń
    Wnioskodawca oddzielnie oblicza Kwotę Rozliczeniową w odniesieniu do posiadanych
    przez siebie Elektrowni.
    Zgodnie z Umową, Wartość Kwoty Rozliczeniowej jest ustalona w oparciu o zgromadzone
    przez Wnioskodawcę dane. Po zakończeniu każdego Interwału Rozliczeniowego,
    Wnioskodawca przedstawi Zainteresowanemu dokument (dalej: „Zawiadomienie”)
    zawierający informacje o:
    i. Kwotach Rozliczeniowych,
    ii. kursie wymiany walut,
    iii. ilości wyprodukowanej energii elektrycznej w danym Interwale Rynkowym,
    iv. wszelkich Okresach Ujemnych Cen, zaprzestaniu produkcji energii elektrycznej oraz
      Kwotach Okresu Ujemnej Ceny oraz
    v. ewentualnych innych opłatach lub podatkach.
    Następnie, po przekazaniu Zawiadomienia wystawiany jest dokument rozliczeniowy (tj.
    faktura lub nota księgowa w zależność od przepisów prawa, które znajdą zastosowanie)
    obejmujący Kwotę Rozliczeniową należną od danej Strony za dany Interwał Rozliczeniowy.
    Zapłata Kwoty Rozliczeniowej następuje w terminie wskazanym w Umowie, liczonym od
    momentu wystawienia dokumentu rozliczeniowego.
    Przedstawiony powyżej sposób określania wyniku w ramach Umowy w oparciu o
    mechanizm kontraktu finansowego będzie bazowym rozliczeniem między Wnioskodawcą
    a Zainteresowanym umożliwiającym zabezpieczenie cen energii elektrycznej zużywanej
    przez Zainteresowanego, która jest rozliczana w relacji z podmiotami trzecimi
    niebędącymi stroną Umowy (przy czym zabezpieczenie powinno być rozumiane jako
    częściowe skompensowanie/ograniczenie wpływu potencjalnych wahań cen energii

    elektrycznej na wyniki finansowe Zainteresowanego, tj. zarówno w sytuacji wzrostu i
    spadku Ceny Zmiennej i cen faktycznie płaconych przez Zainteresowanego w stosunku do
    Ceny Stałej).
    Strony nie przewidują wystąpienia w Umowie odrębnego wynagrodzenia w obszarze
    części zabezpieczającej ceny energii elektrycznej (poza wskazanymi powyżej kwotami),
    które Zainteresowany otrzymywałby od Wnioskodawcy lub Wnioskodawca od
    Zainteresowanego.
    2. Gwarancje pochodzenia
    Odrębnym elementem Umowy jest obowiązek Wnioskodawcy do przekazania na rzecz
    Zainteresowanego różnego rodzaju świadectw, certyfikatów oraz innych dokumentów
    potwierdzających pochodzenie i atrybuty środowiskowe energii elektrycznej wytworzonej
    przez Elektrownie.
    Postanowienia Umowy w tym zakresie obejmują Gwarancje Pochodzenia oraz inne
    dokumenty lub instrumenty środowiskowe. Są one ściśle związane ze statusem
    wyprodukowanej energii jako pochodzącej z odnawialnych źródeł energii. Oprócz
    Gwarancji Pochodzenia, umowa odnosi się również do wszelkich certyfikatów i
    instrumentów wydanych po dacie zawarcia Umowy w ramach alternatywnego systemu
    certyfikacji (jeśli taki istnieje), który został / zostanie wprowadzony w celu zastąpienia
    Gwarancji Pochodzenia jako oficjalny sposób identyfikacji energii elektrycznej ze źródeł
    odnawialnych, lub wszelkie takie certyfikaty lub instrumenty wprowadzone w celu
    zastąpienia Gwarancji Pochodzenia.
    Wytwórcy wytwarzając energię elektryczną z odnawialnych źródeł (w Infrastrukturze OZE)
    otrzymują tzw. Gwarancje Pochodzenia, które potwierdzają pochodzenie energii z
    odnawialnych źródeł. Aby zrealizować cele związane z prowadzeniem działalności w
    sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o środowisko i klimat), Zainteresowany będzie
    nabywać od Wnioskodawcy Gwarancje Pochodzenia.
    Zgodnie z dostępnymi na rynku OZE opcjami w tym zakresie, przekazanie Gwarancji
    Pochodzenia może nastąpić w formie samodzielnego zakupu Gwarancji Pochodzenia
    przez nabywcę albo w formie umorzenia przez sprzedawcę Gwarancji Pochodzenia na
    rzecz nabywcy.
    Zgodnie z Umową vPPA, przekazanie Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego
    następuje w formie umorzenia Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zainteresowanego za odrębnym wynagrodzeniem. Umorzenie realizowane jest za
    pośrednictwem Rejestru Gwarancji Pochodzenia (dalej: „Rejestr” lub „RGP”)
    prowadzonego przez TGE. Równocześnie, zgodnie z Umową, na wniosek
    Zainteresowanego, sposób przekazania Gwarancji Pochodzenia na jego rzecz może ulec
    zmianie. W takim wypadku przeniesienie Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na
    Zainteresowanego dokonywane będzie w formie sprzedaży Gwarancji Pochodzenia za
    pośrednictwem systemu informatycznego RGP, zgodnie z obowiązującymi przepisami
    prawa i wymogami TGE przewidzianymi dla tego typu transakcji.
    W tym kontekście należy wskazać, że jak wynika z art. 120 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
    o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.; dalej: „ustawa o OZE”),
    Gwarancja Pochodzenia to dokument wydany przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki
    (dalej: „Prezes URE”), w trybie określonym przez ustawę o OZE, stanowiący dla odbiorcy
    końcowego potwierdzenie wartości środowiskowych wynikających z unikniętej emisji
    gazów cieplarnianych oraz, że podana w nim ilość energii elektrycznej wprowadzonej do
    sieci dystrybucyjnej lub sieci przesyłowej została wytworzona z odnawialnych źródeł
    energii w instalacjach odnawialnego źródła energii w rozumieniu ustawy o OZE.
    Zgodnie z art. 122 ust. 8 ustawy OZE, gwarancje pochodzenia wydaje się w postaci
    elektronicznej i przekazuje do rejestru gwarancji pochodzenia, prowadzonego na
    zasadach przewidzianych w art. 124 ustawy o OZE.

    Stosownie do art. 124a ust. 3 ustawy OZE, umorzenie gwarancji pochodzenia następuje z
    chwilą zarejestrowania dyspozycji umorzenia w RGP.
    Natomiast, w myśl art. 124 ust. 7 ustawy o OZE, przeniesienie gwarancji pochodzenia
    następuje z chwilą dokonania odpowiedniego wpisu w RGP.
    Po zakończeniu każdego kwartału kalendarzowego w odniesieniu do energii
    wyprodukowanej przez Elektrownie w danym kwartale (czyli w przyjętym w Umowie
    interwale rozliczeniowym dla Gwarancji Pochodzenia (ang. GoO Supply Interval, dalej:
    „Interwał Rozliczeniowy GP”), Wnioskodawca zobowiązany będzie do pozyskania
    Gwarancji Pochodzenia poprzez złożenie odpowiedniego wniosku do Prezesa URE.
    Następnie, Wnioskodawca będzie zobligowany do przeniesienia (umorzenia) na rzecz
    Zainteresowanego Gwarancji Pochodzenia, co powinno nastąpić w ciągu 20 dni roboczych
    od późniejszego zdarzenia: końca Interwału Rozliczeniowego GP lub daty, kiedy Gwarancje
    Pochodzenia zostały zarejestrowane na koncie Wnioskodawcy w systemie
    informatycznym RGP (dalej: „Termin Przekazania Gwarancji Pochodzenia”).
    Wnioskodawca będzie zobowiązany również do umorzenia na rzecz Zainteresowanego
    Gwarancji Pochodzenia w związku z energią elektryczną wytworzoną przez Elektrownie
    oddane do użytku przed Datą Komercjalizacji.
    Co istotne, przekazanie Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego i czynności
    związane z kontraktem finansowym (Rozliczenia finansowe vPPA) są odrębnymi
    rozliczeniami. Wynagrodzenie z tytułu umorzenia Gwarancji Pochodzenia (dalej: „Kwota
    Rozliczeniowa GP”) zostało określone odrębnie od rozliczenia finansowego vPPA
    (czynności w ramach zabezpieczenia cen energii – wirtualnej sprzedaży energii
    elektrycznej) i nie stanowi elementu kalkulacyjnego Kwoty Rozliczeniowej. Przekazanie
    Gwarancji pochodzenia jest rozliczane oddzielnie, w oparciu o cenę jednostkową
    Gwarancji Pochodzenia określoną dla każdej 1 MWh energii elektrycznej (ang. EA Price,
    dalej: „Cena GP”) uzgodnionej w ramach Umowy vPPA.
    Czynności związane z przekazaniem Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zainteresowanego będą rozliczane w kwartalnych okresach rozliczeniowych.
    Wnioskodawca będzie wystawiać dokumenty, w których wykazane zostaną Gwarancje
    Pochodzenia umorzone na rzecz Zainteresowanego w danym kwartale, określonym w
    Umowie. Zainteresowany będzie natomiast zobowiązany uiścić płatność wynikającą z
    przedmiotowych dokumentów w określonym terminie, liczonym od momentu ich
    wystawienia.
    3. Zastępcze atrybuty środowiskowe
    Niezależnie od ww. postanowień dotyczących przekazania Gwarancji Pochodzenia za
    zapłatą Ceny GP, Umowa przewiduje, że w pewnych, określonych przypadkach,
    Wnioskodawca zobligowany jest przekazać Zainteresowanemu tzw. zastępcze atrybuty
    środowiskowe, w praktyce – na obecnym etapie współpracy – zastępcze Gwarancje
    Pochodzenia (dalej: „Zastępcze Gwarancje Pochodzenia”).
    Zastępcze Gwarancje Pochodzenia to gwarancje pochodzenia wydane w tym samym roku,
    w którym wydane zostałyby Gwarancje Pochodzenia (gdyby zostały pozyskane przez
    Wnioskodawcę w opisany powyżej sposób), uzyskane w odniesieniu do energii
    elektrycznej wygenerowanej przez systemy fotowoltaiczne położone na terytorium Polski
    inne niż Elektrownie.
    Zgodnie z Umową, Wnioskodawca jest zobligowany do przekazania Kontrahentowi
    Zastępczych Gwarancji Pochodzenia w następujących sytuacjach:
      (i) Nieosiągnięcie Komercjalizacji Projektu przed zakładaną datą
    W przypadku, jeżeli przed zakładaną Datą Komercjalizacji (ang. Targeted Commercial
    Operation Date, dalej: „Zakładana Data Komercjalizacji”) nie będzie miała miejsca Data
    Komercjalizacji Projektu, Wnioskodawca zobowiązany jest do pozyskania i przekazania

    Zastępczych Gwarancji Pochodzenia w liczbie odpowiadającej brakującym Gwarancjom
    Pochodzenia, które zostałyby przekazane, bazując na przewidywanym wolumenie energii
    elektrycznej (obliczonym zgodnie z przyjętym w Umowie wskaźnikiem P50), który zostałby
    wyprodukowany jeżeli Projekt osiągnąłby Komercjalizację w wyznaczonym terminie.
      (ii) Okres Ujemnej Ceny
    W przypadku, gdy w Okresie Ujemnej Ceny Wnioskodawca zdecyduje się zaprzestać
    produkcji energii elektrycznej, zobowiązany jest on do przekazania na rzecz
    Zainteresowanego Zastępczych Gwarancji Pochodzenia w liczbie odpowiadającej
    brakującym Gwarancjom Pochodzenia, które zostałyby przekazane, bazując na
    przewidywanym wolumenie energii elektrycznej (obliczonym zgodnie z przyjętym w
    Umowie wskaźnikiem P50), który zostałby wyprodukowany dla danego okresu.
      (iii) Świadczenie Usług Pomocniczych
    Zgodnie z Umową, Elektrownie mogą uczestniczyć w świadczeniu usług pomocniczych
    (ang. Ancillary Services, dalej: „Usługi Pomocnicze”), o których mowa w art. 2 pkt 48)
    Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w
    sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej. Zgodnie ze
    wskazanym przepisem, Usługi Pomocnicze stanowią usługi niezbędne do działania
    systemu przesyłowego lub dystrybucyjnego, w tym usługi bilansujące i usługi pomocnicze
    niezależne od częstotliwości, ale nie obejmują zarządzania ograniczeniami przesyłowymi.
    W przypadku, jeżeli świadczenie Usług Pomocniczych przez Elektrownie negatywnie
    wpływa na oczekiwaną roczną produkcję energii elektrycznej w ramach Projektu (ang.
    exepected annual Energy Output, dalej: „Roczna Oczekiwana Produkcja Energii”),
    Wnioskodawca zobowiązany jest do dostarczenia na rzecz Zainteresowanego Zastępczych
    Gwarancji Pochodzenia w liczbie odpowiadającej brakującym Gwarancjom Pochodzenia,
    które zostałyby przekazane bazując na przewidywanym wolumenie energii elektrycznej
    (obliczonym zgodnie z przyjętym w Umowie wskaźnikiem P50), który zostałby
    wyprodukowany gdyby Elektrownia nie świadczyła Usług Pomocniczych.
    Przekazanie (umorzenie) Zastępczych Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego
    dokonywane jest przez Wnioskodawcę odpłatnie, tj. Wnioskodawca otrzymuje
    wynagrodzenie od Zainteresowanego z tytułu tej czynności.
    Przekazanie Zastępczych Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zainteresowanego w przypadkach wskazanych powyżej ma na celu zrekompensowanie
    niewykonania zobowiązania umownego przez Wnioskodawcę. Przekazanie (umorzenie)
    Zastępczych Gwarancji Pochodzenia jest rozliczane i dokumentowane na zasadach
    analogicznych jak dla rozliczeń z tytułu przekazania (umorzenia) Gwarancji Pochodzenia i
    nie stanowi elementu kalkulacyjnego Kwoty Rozliczeniowej.
    4. Dodatkowe Płatności
    Umowa przewiduje również następujące Dodatkowe Płatności pomiędzy Stronami:
    4.1. Rekompensata z Tytułu Opóźnienia
    W przypadku, jeżeli Data Komercjalizacji Projektu nie nastąpiła przed wyznaczoną w
    Umowie Zakładaną Datą Komercjalizacji, Zainteresowany uprawniony jest do otrzymania
    od Wnioskodawcy rekompensaty z tytułu opóźnienia (ang. Delay Liquidated Damages,
    dalej: „Rekompensata z Tytułu Opóźnienia”).
    Zgodnie z Umową, dla każdego dnia pomiędzy Zakładaną Datą Komercjalizacji a:
    i. Datą Komercjalizacji lub
    ii. ostateczną datą Komercjalizacji (ang. Outside Commercial Operation Date, dalej:
      „Ostateczna Data Komercjalizacji”)
    - w zależności od tego, które ze zdarzeń będzie miało miejsce wcześniej – kalkulowana
      jest Rekompensata z Tytułu Opóźnienia.

    Rekompensata z Tytułu Opóźnienia kalkulowana jest jako iloczyn określonej w Umowie
    stawki (kalkulowanej na podstawie Ceny Stałej oraz Ceny Zmiennej) oraz deficytu mocy
    wynikającego z opóźnienia Komercjalizacji (ang. Delay Shortfall Capacity, dalej: „Deficyt
    Mocy w Związku z Opóźnieniem”). Równocześnie, Deficyt Mocy w Związku z Opóźnieniem
    kalkulowany jest jako różnica pomiędzy 95% Oczekiwanej Mocy Projektu oraz Rzeczywistą
    Mocą Projektu w danym momencie.
    W przypadku, gdy dzienna Rekompensata z Tytułu Opóźnienia wyniesie zero lub kwotę
    mniejszą niż zero, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do uiszczenia Rekompensaty z
    Tytułu Opóźnienia. Równocześnie, Wnioskodawca będzie w dalszym ciągu zobowiązany do
    przekazania (umorzenia) Zastępczych Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego.
    Ponadto, Umowa przewiduje, że w przypadku wystąpienia siły wyższej, zdefiniowanej w
    Umowie (ang. Force Majeure Event, dalej: „Siła Wyższa”), Zakładana Data Komercjalizacji
    oraz Ostateczna Data Komercjalizacji zostaną odpowiednio wydłużone, maksymalnie o
    łączny okres 6 miesięcy.
    Zarówno Zakładana Data Komercjalizacji jak i Ostateczna Rekompensata z Tytułu
    Opóźnienia oraz Zastępcze Gwarancje Pochodzenia (opisane powyżej) stanowią jedyne i
    wyłączne wynagrodzenie należne Zainteresowanemu w przypadku niewystąpienia Daty
    Komercjalizacji Projektu przed Zakładaną Datą Komercjalizacji.
    Maksymalna łączna kwota Rekompensaty z Tytułu Opóźnienia płatna przez
    Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego w okresie obowiązywania Umowy nie powinna
    przekroczyć (i jest zaliczana na poczet) określonego w Umowie limitu.
    4.2. Rekompensata z Tytułu Deficytu Mocy
    Zgodnie z postanowieniami Umowy, Wnioskodawca zobowiązany jest do dołożenia
    wszelkich uzasadnionych ekonomicznie starań, aby do Ostatecznej Daty Komercjalizacji
    osiągnąć 100% Oczekiwanej Mocy Projektu.
    Równocześnie, w przypadku nieosiągnięcia 100% Oczekiwanej Mocy Projektu (ang.
    Capacity Shortfall, dalej: „Deficyt Mocy”) w wyznaczonym terminie, Wnioskodawca jest
    zobowiązany do zapłacenia na rzecz Zainteresowanego rekompensaty z tytułu Deficytu
    Mocy (dalej: „Rekompensata z Tytułu Deficytu Mocy”).
    Rekompensata z Tytułu Deficytu Mocy kalkulowana jest jako iloczyn różnicy pomiędzy
    Oczekiwaną Mocą Projektu a Rzeczywistą Mocą Projektu oraz określonej w Umowie kwoty
    wyrażonej za M/Wac.
    Co istotne, powyższe rozliczenia nie będą miały miejsca w przypadku wystąpienia Siły
    Wyższej lub jeżeli Wnioskodawca zapewni na rzecz Zainteresowanego energię elektryczną
    z tzw. elektrowni zastępczej (która zgodnie z Umową nie wchodzi w zakres Projektu).
    Ponadto, Deficyt Mocy nie jest kalkulowany w przypadku Rozliczeń przed Komercjalizacją.
    4.3. Rekompensata z Tytułu Deficytu Dostępności
    Umowa przewiduje określone wskaźniki dotyczące tzw. dostępności Elektrowni i poziomu
    osiągniętej przez nie produkcji energii elektrycznej, jak również dodatkowe zobowiązania
    związane z nieosiągnięciem założonej dostępności i produkcji.
    Zgodnie z Umową, w odniesieniu do każdego roku trwania umowy, zdefiniowanego w
    umowie jako 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych liczonych od pierwszego dnia Okresu
    Rozliczeniowego (ang. Contract Year, dalej: „Rok Umowny”), Wnioskodawca zobowiązany
    jest do utrzymania rzeczywistej dostępności Elektrowni i produkowanej przez nie energii
    (ang. Actual Availability, dalej: „Faktyczna Dostępność”) na poziomie określonym w
    Umowie (ang. Availability Guarantee, dalej: „Gwarantowana Dostępność”). Gwarantowana
    Dostępność została określona na poziomie 90% w pierwszym Roku Umownym i 94% w
    każdym kolejnym Roku Umownym. Faktyczna Dostępność kalkulowana jest zgodnie z
    mechanizmem określonym w Umowie.

    Na koniec każdego Roku Umownego, Wnioskodawca dostarczy Zainteresowanemu roczny
    raport dostępności. W przypadku, jeżeli w danym Roku Umownym nie zostanie osiągnięta
    Gwarantowana Dostępność (dalej: „Deficyt Dostępności”), Zainteresowany będzie
    uprawniony do rekompensaty z tytułu deficytu dostępności (ang. Availability Guarantee
    Damages, dalej: „Rekompensata z Tytułu Deficytu Dostępności”).
    Rekompensata z Tytułu Deficytu Dostępności kalkulowana jest jako iloczyn określonej w
    Umowie kwoty i każdego 0,1% Deficytu Dostępności.
    Maksymalna łączna kwota Rekompensaty z Tytułu Deficytu Dostępności płatna przez
    Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego w Roku Umownym nie powinna przekroczyć (i
    jest zaliczana na poczet) określonego w Umowie limitu.
    4.4. Opłata z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy
    W przypadku, jeżeli Data Komercjalizacji Projektu nie nastąpi przed Ostateczną Datą
    Komercjalizacji, każda ze Stron ma możliwość wcześniejszego rozwiązania Umowy. W
    takim wypadku Wnioskodawca zobowiązany będzie do zapłaty opłaty z tytułu
    wcześniejszego rozwiązania umowy (ang. Pre-COD Termination Amount, dalej: „Opłata z
    Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy”) jako jedynego i wyłącznego
    zadośćuczynienia z tytułu takiego rozwiązania.
    Opłata z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy kalkulowana jest jako różnica
    pomiędzy stałą kwotą ustaloną w Umowie a sumą zapłaconych przez daną Spółkę
    Rekompensat z Tytułu Opóźnienia (opisanych w pkt (i) powyżej).
    Równocześnie, jeżeli Zainteresowany nie wypowie Umowy w ciągu czternastu dni od
    Ostatecznej Daty Komercjalizacji, uznaje się, że zrzekł się tego prawa.
    4.5. Opłata z Tytułu Rozwiązania Umowy
    W przypadku gdy jedna ze Stron (Wnioskodawca lub Zainteresowany) narusza zawartą
    Umowę w jeden ze wskazanych w Umowie sposobów, tj. poprzez m.in.:
    - bankructwo,
    - nieuprawnioną cesję Umowy na inny podmiot,
    - nieosiągnięcie wymaganego poziomu Faktycznej Dostępności – Faktyczna Dostępność w
      dowolnych dwóch kolejnych Okresach Dostępności jest mniejsza niż 75%,
    - zmiana kontroli Strony, chyba że jest ona dozwolona przez drugą ze Stron,
    - stanie się przez Stronę, jej udziałowca lub podmiot powiązany podmiotem (osobą)
      objętą sankcjami,
    - rażące naruszenie obowiązków wynikających z Umowy i nieusunięcie uchybień w
      wyznaczonym terminie,
    Strona, która nie narusza postanowień Umowy uprawniona jest do rozwiązania Umowy ze
    skutkiem natychmiastowym poprzez złożenie Stronie, która dopuściła się tego naruszenia,
    odpowiedniego oświadczenia o rozwiązaniu Umowy.
    Zgodnie z Umową, w przypadku, gdy Umowa zostanie rozwiązana ze skutkiem
    natychmiastowym, Strona naruszająca Umowę zobowiązana jest do zapłaty na rzecz
    drugiej Strony opłaty z tytułu rozwiązania Umowy (ang. Termination Payment, dalej:
    „Opłata z Tytułu Rozwiązania Umowy”).
    Opłata z tytułu Rozwiązania Umowy będzie płatna jednorazowo, niezależnie od liczby
    uchybień Strony naruszającej Umowę, dających powód rozwiązania Umowy ze skutkiem
    natychmiastowym.
    W myśl Umowy, Opłata z Tytułu Rozwiązania Umowy (należna Wnioskodawcy lub
    Zainteresowanemu, w zależności od tego kto będzie Stroną nienaruszającą Umowy) to
    określona w Umowie kwota wsparcia kredytowego wymagana od poszczególnych Stron

    (ang. Credit Support Amount, dalej: „Kwota Wsparcia Kredytowego”). Ustalona Kwota
    Wsparcia Kredytowego jest stała w ciągu pierwszych siedmiu lat obowiązywania Umowy, a
    następnie ulega zmniejszeniu w ósmym i dziewiątym oraz potem w dziesiątym roku
    obowiązywania Umowy.
    Zapłata Opłaty z Tytułu Rozwiązania Umowy stanowi jedyne i wyłączne zadośćuczynienie
    przysługujące Stronie, która nie narusza Umowy, w odniesieniu do takiego wcześniejszego
    rozwiązania Umowy oraz naruszeń Umowy powodujących jej wcześniejsze rozwiązanie.
    Co istotne, Strona, która nie dopuściła się naruszenia Umowy, w żadnym wypadku nie jest
    zobligowana do zapłaty Opłaty z Tytułu Rozwiązania Umowy na rzecz Strony naruszającej
    Umowę. Równocześnie Opłata z Tytułu Rozwiązania Umowy pozostanie bez wpływu na
    jakiekolwiek niezapłacone kwoty (w tym odsetki) lub szkody wyrządzone przed datą
    rozwiązania Umowy.
    Umowa przewiduje, że zapłata Dodatkowych Płatności będzie następować w terminach
    wskazanych w Umowie.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca będzie występował w charakterze podatnika VAT wykonującego
      czynność opodatkowaną VAT (usługę) w związku z uczestnictwem w opisanych we
      wniosku transakcjach zabezpieczenia cen energii elektrycznej na podstawie Umowy,
      w sytuacji, gdy w danym Interwale Rozliczeniowym Zainteresowany będzie
      zobowiązany do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy Kwoty Rozliczeniowej (Dodatnia
      Kwota Rozliczeniowa)?
    2. Czy Zainteresowany będzie występował w charakterze podatnika VAT wykonującego
      czynność opodatkowaną VAT (usługę) w związku z uczestnictwem w opisanych we
      wniosku transakcjach zabezpieczenia cen energii elektrycznej na podstawie Umowy,
      w sytuacji, gdy w danym Interwale Rozliczeniowym Wnioskodawca będzie
      zobowiązany do zapłaty na rzecz Zainteresowanego Kwoty Rozliczeniowej (Ujemna
      Kwota Rozliczeniowa)?
    3. Czy podejmowane przez Zainteresowanych w ramach zabezpieczenia ceny energii
      elektrycznej czynności, objęte Rozliczeniem finansowym vPPA, powinny zostać
      uznane za świadczenie za wynagrodzeniem usług, o których mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 41 ustawy o VAT?
    4. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 3, czy Zainteresowani mogą
      zgodnie z art. 43 ust. 22 ustawy o VAT zrezygnować ze zwolnienia z VAT usług
      świadczonych w ramach Umowy i skorzystać z opcji ich opodatkowania VAT przy
      zastosowaniu odpowiedniej stawki VAT?
    5. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 3, czy obowiązek podatkowy w
      VAT dla tych usług będzie powstawał po stronie Spółek z upływem każdego okresu
      Interwału Rozliczeniowego, do którego będą odnosiły się rozliczenia tej usługi, tj.
      zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT?
    6. Czy gdy dana Spółka będzie zobowiązana do zapłaty względem drugiej Strony Kwoty
      Rozliczeniowej tytułem rozliczenia za Interwał Rozliczeniowy, to powinna
      udokumentować transakcję poprzez wystawienie na rzecz drugiej Strony faktury VAT?
    7. Czy przekazanie Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia
      przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego powinno być klasyfikowane jako
      świadczenie usług niezależne od czynności zabezpieczenia cen energii elektrycznej,
      objętych Rozliczeniem finansowym vPPA, i w związku z tym powinno być
      rozpoznawane na gruncie VAT odrębnie, według zasad przewidzianych dla tego typu
      usług?
    8. W przypadku uznania stanowiska Spółek do pytania nr 7 za prawidłowe, czy
      obowiązek podatkowy VAT z tytułu przekazania Gwarancji Pochodzenia oraz

      Zastępczych Gwarancji Pochodzenia powstaje u Wnioskodawcy z upływem każdego
      okresu Interwału Rozliczeniowego GP, do którego będą odnosiły się rozliczenia tej
      usługi, tj. zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT?
    9. W przypadku uznania stanowiska Spółek do pytania nr 7 za prawidłowe, czy
      przekazanie Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia przez
      Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego powinno zostać udokumentowane
      fakturą VAT?
    10. Czy przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Rekompensata z Tytułu
      Opóźnienia powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu świadczenia
      usług w rozumieniu przepisów o VAT?
    11. Czy przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Rekompensata z Tytułu
      Deficytu Mocy powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu świadczenia
      usług w rozumieniu przepisów o VAT?
    12. Czy przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Rekompensata z Tytułu
      Deficytu Dostępności, powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu
      świadczenia usług w rozumieniu przepisów o VAT?
    13. Czy przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Opłata z Tytułu
      Wcześniejszego Rozwiązania Umowy powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie
      z tytułu świadczenia usług w rozumieniu przepisów o VAT?
    14. Czy przysługująca danej Stronie Umowy (w zależności od okoliczności –
      Zainteresowanemu od Wnioskodawcy lub Wnioskodawcy od Zainteresowanego)
      Opłata z Tytułu Rozwiązania Umowy, powinna być klasyfikowana jako
      wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług w rozumieniu przepisów o VAT?
    15. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytania nr 10 – 14 dotyczących
      przedstawionych we wniosku Opłat Dodatkowych, czy dana Spółka będzie
      zobowiązana z tytułu ich świadczenia do wystawienia faktury VAT na rzecz drugiej
      Strony zgodnie z przepisami ustawy o VAT?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    1. W przypadku, gdy w odniesieniu do danego Interwału Rozliczeniowego Zainteresowany
      będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy Dodatniej Kwoty
      Rozliczeniowej, Wnioskodawca powinien zostać uznany za podatnika świadczącego na
      rzecz Zainteresowanego usługę w rozumieniu przepisów o VAT.
    2. W przypadku, gdy w odniesieniu do danego Interwału Rozliczeniowego Wnioskodawca
      będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz Zainteresowanego Ujemnej Kwoty
      Rozliczeniowej, Zainteresowany powinien zostać uznany za podatnika świadczącego
      na rzecz Wnioskodawcy usługę w rozumieniu przepisów o VAT.
    3. Podejmowane przez Spółki w ramach zabezpieczenia ceny energii elektrycznej
      czynności stanowią świadczenie usług za wynagrodzeniem w rozumieniu art. 43 ust. 1
      pkt 41 ustawy o VAT.
    4. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 3, Zainteresowani mogą zgodnie z
      art. 43 ust. 22 ustawy o VAT zrezygnować ze zwolnienia z VAT usług świadczonych w
      ramach Umowy i skorzystać z opcji ich opodatkowania VAT przy zastosowaniu
      odpowiedniej stawki VAT.
    5. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 3 i decyzji Zainteresowanych o
      wyborze opcji opodatkowania VAT usług świadczonych w ramach Umowy, obowiązek
      podatkowy w VAT dla tych usług będzie powstawał po stronie danej Spółki z upływem
      każdego okresu, do którego będą odnosiły się rozliczenia tej usługi, tj. na koniec
      każdego Interwału Rozliczeniowego dla którego skalkulowana została Kwota
      Rozliczeniowa, a więc zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT.

    6. W ocenie Zainteresowanych, dana Spółka będąc zobowiązana do zapłaty względem
      drugiej Strony Kwoty Rozliczeniowej tytułem rozliczenia za Interwał Rozliczeniowy
      powinna udokumentować transakcję poprzez wystawienie na rzecz drugiej Strony
      faktury VAT.
    7. Przekazanie Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia przez
      Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego powinno być klasyfikowane jako
      świadczenie usług niezależne od czynności zabezpieczenia cen energii elektrycznej,
      objętych Rozliczeniem finansowym vPPA, i w związku z tym powinno być
      rozpoznawane na gruncie VAT odrębnie, wg zasad przewidzianych dla tego typu usług.
    8. W ocenie Zainteresowanych, w przypadku pozytywnej odpowiedzi na

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 7, należy uznać, że obowiązek podatkowy VAT z tytułu
      przekazania Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia
      powstaje u Wnioskodawcy z upływem każdego okresu Interwału Rozliczeniowego GP,
      do którego będą odnosiły się rozliczenia tej usługi, tj. zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o
      VAT.
    9. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 7, przekazanie Gwarancji
      Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz
      Zainteresowanego powinno zostać udokumentowane fakturą VAT.
    10. W ocenie Spółek, przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Rekompensata
      z Tytułu Opóźnienia, powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu
      świadczenia usług w rozumieniu przepisów o VAT.
    11. Przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Rekompensata z Tytułu Deficytu
      Mocy powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług w
      rozumieniu przepisów o VAT.
    12. Przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Rekompensata z Tytułu Deficytu
      Dostępności powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu świadczenia
      usług w rozumieniu przepisów o VAT.
    13. Przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Opłata z Tytułu Wcześniejszego
      Rozwiązania Umowy powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu
      świadczenia usług w rozumieniu przepisów o VAT.
    14. Przysługująca danej Stronie Umowy (w zależności od okoliczności –
      Zainteresowanemu od Wnioskodawcy lub Wnioskodawcy od Zainteresowanego)
      Opłata z Tytułu Rozwiązania Umowy, powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie
      z tytułu świadczenia usług w rozumieniu przepisów o VAT.
    15. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytania nr 10 – 14, dotyczących Opłat
      Dodatkowych dana Spółka będzie zobowiązana, zgodnie z przepisami ustawy o VAT,
      do wystawienia faktury VAT na rzecz drugiej Strony.
    Uzasadnienie stanowiska
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 1 oraz pytania nr 2
    W ocenie Zainteresowanych, w związku z uczestnictwem w transakcjach zabezpieczenia
    cen energii elektrycznej na podstawie Umowy:
    - w przypadku zapłaty Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej przez Zainteresowanego na rzecz
      Wnioskodawcy – Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika VAT, oraz
    - w przypadku zapłaty Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej przez Wnioskodawcę na rzecz
      Zainteresowanego – Zainteresowany będzie działał w charakterze podatnika VAT.
    W szczególności, należy podkreślić, że Wnioskodawca powinien być uważany za
    usługodawcę w ramach opisanych transakcji jedynie w takim zakresie, w jakim w danym
    Interwale Rozliczeniowym, Zainteresowany będzie zobowiązany do zapłaty na jego rzecz
    Kwoty Rozliczeniowej. Tylko wówczas wystąpi wynagrodzenie należne Wnioskodawcy za

    wykonywanie czynności opodatkowanych w związku z uczestnictwem w transakcjach
    zabezpieczenia cen energii elektrycznej.
    Podobnie, Zainteresowany powinien być uważany za usługodawcę w ramach opisanych
    transakcji jedynie w takim zakresie, w jakim w danym Interwale Rozliczeniowym,
    Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty na jego rzecz Kwoty Rozliczeniowej.
    Uzasadnienie wskazanego stanowiska zostało przedstawione przez Zainteresowanych
    poniżej.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i
    rezultat takiej działalności. Z kolei działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jak już wskazano, głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest
    działalność w sektorze wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii. W
    ramach zawartej Umowy, Wnioskodawca zabezpieczy ceny energii elektrycznej dla
    Zainteresowanego, działając przy tym w celu osiągnięcia przez siebie i zabezpieczenia
    odpowiedniego poziomu przychodu w związku z realizowanymi transakcjami dotyczącymi
    energii elektrycznej.
    Równocześnie, głównym przedmiotem działalności gospodarczej Zainteresowanego jest
    działalność w sektorze produkcyjnym. W ramach swojej działalności wykorzystuje energię
    elektryczną, w związku z czym podjął działania mające na celu zabezpieczenie przed
    ryzykiem zmiany cen energii i w tym celu zawarł z Wnioskodawcą Umowę, która jest
    umową typu vPPA – czyli wirtualnej sprzedaży energii elektrycznej.
    W konsekwencji, należy uznać, że Spółki zawarły Umowę vPPA w ramach działalności
    gospodarczej, której prowadzenie jest niezbędne do uznania danego podmiotu za
    podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zainteresowani wykonując Umowę, uczestniczą w transakcjach podlegających
    opodatkowaniu VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT
    podlega m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju. Energia elektryczna, zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, jest uznawana za towar. Ze
    względu na fakt, że w ramach Umowy vPPA zawartej między Stronami dochodzi wyłącznie
    do rozliczenia finansowego, a nie do fizycznych dostaw energii, nie można uznać, że Spółki
    dokonują dostaw towarów (energii elektrycznej) w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Czynności Spółek spełniają natomiast ustawową definicję świadczenia usług.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, za świadczenie usług uznaje się każde świadczenie na
    rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym
    również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pojęcie odpłatnego świadczenia usług w myśl art. 8 ust. 1 ustawy VAT może objąć każde
    zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś),

    jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów
    rzeczy). Dlatego też w celu określenia, czy tego rodzaju czynność opodatkowana ma
    miejsce, istotne jest uwzględnienie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”) dotyczącego przesłanek, które w określonym
    zdarzeniu przyszłym determinują zakwalifikowanie danego zachowania jako świadczenia
    usług i określenie usługodawcy, czyli podatnika zobowiązanego do rozliczenia VAT z tytułu
    ich wykonania.
    Jak wskazuje Trybunał, z usługą podlegającą opodatkowaniu VAT będziemy mieli do
    czynienia, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:
      (i) świadczenie określonej (możliwej do zdefiniowania) usługi – czyli konkretnego,
        zindywidualizowanego świadczenia, które nie stanowi dostawy towarów,
      (ii) świadczenie tej usługi odpłatnie na rzecz konkretnego, indywidualnie określonego,
        beneficjenta usługi,
      (iii) istnienie bezpośredniego związku między świadczoną usługą i otrzymywanym
        wynagrodzeniem,
      (iv) świadczenie wynikające ze stosunku prawnego łączącego strony,
      (v) wzajemność (ekwiwalentność) świadczeń.
    Jak podkreślił Trybunał w orzeczeniu w sprawie C-16/93 Tolsma, w pojęciu świadczenia
    usług mieści się właściwie każde zachowanie (czynność, zobowiązanie do powstrzymania
    się od czynności bądź tolerowanie czynności lub sytuacji) jednego podmiotu na rzecz
    drugiego podmiotu, wykonywane w ramach stosunku zobowiązaniowego, które
    realizowane jest w zamian za wynagrodzenie.
    Jednocześnie, nie każda czynność, która ma miejsce między dwoma podmiotami podlega
    opodatkowaniu VAT. Jedną z istotnych przesłanek uznania, że mamy do czynienia ze
    świadczeniem usług w rozumieniu przepisów o VAT, wielokrotnie podkreślaną w
    orzecznictwie Trybunału, jest istnienie bezpośredniego związku między wzajemnymi
    świadczeniami stron transakcji. Związek ten przejawia się tym, że uiszczane kwoty
    stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną (możliwą do określenia) usługę
    świadczoną w ramach stosunku prawnego. Pogląd taki został w szczególności wyrażony w
    wyrokach Trybunału wydanych w następujących sprawach: C-102/86 Apple and Pear, C-
    174/00 Kennemer Golf, C-277/05 Societe thermale.
    W ocenie Zainteresowanych, w stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym przedstawionym
    w niniejszym Wniosku, zostaną spełnione zaistnienia odpłatnego świadczenia usług, co
    potwierdza jednoznacznie treść zawartej Umowy, odzwierciedlająca przebieg transakcji.
    Jak wskazano bowiem w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego pomiędzy
    Stronami istnieje stosunek prawny: czynności realizowane pomiędzy Spółkami
    wykonywane są w oparciu o Umowę vPPA konstytuującą stosunek prawny pomiędzy
    Stronami, w ramach którego Spółki zobligowane są do podejmowania określonych działań
    – w szczególności zabezpieczenia cen energii elektrycznej oraz zapłaty Kwoty
    Rozliczeniowej.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Kwota Rozliczeniowa jest równa różnicy
    kwoty Ceny Stałej i kwoty Ceny Zmiennej.
    W związku z tym, możliwe są w związku z tym trzy sytuacje. Jeżeli Kwota Rozliczeniowa
    będzie:
    i. większa od zera (będzie miała wartość dodatnią), to Kwota Rozliczeniowa będzie
      należna Wnioskodawcy od Zainteresowanego;
    ii. mniejsza od zera (będzie miała wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako wartość
      bezwzględna) będzie należna Zainteresowanemu od Wnioskodawcy;
    iii. równa zero, to wówczas żadna ze Stron nie jest uprawniona do otrzymania płatności.

    Taki sposób skonstruowania Umowy, potwierdza, zdaniem Zainteresowanych, że w
    sytuacji, gdy:
    1) wystąpi Dodatnia Kwota Rozliczeniowa – Wnioskodawca będzie odpłatnie świadczyć na
      rzecz Zainteresowanego usługi w postaci finansowego rozliczenia i zabezpieczenia cen
      energii elektrycznej w zamian za zapłatę Kwoty Rozliczeniowej przez
      Zainteresowanego,
    2) wystąpi Ujemna Kwota Rozliczeniowa – Zainteresowany będzie odpłatnie świadczyć na
      rzecz Wnioskodawcy usługi w postaci finansowego rozliczenia i zabezpieczenia cen
      energii elektrycznej w zamian za płaconą przez Wnioskodawcę Kwotę Rozliczeniową,
    3) jeśli kwota należna będzie równa zero – nie wystąpi odpłatne świadczenie usług
      między Stronami.
    Tym samym należy uznać, że w sytuacji opisanej we wniosku:
    a) niewątpliwie istnieje świadczenie – w postaci finansowego rozliczenia i zabezpieczenia
      cen energii elektrycznej,
    b) bezpośrednim beneficjentem świadczenia (usługobiorcą) jest odpowiednio (i)
      Wnioskodawca – w sytuacji, gdy w danym Interwale Rozliczeniowym będzie
      zobowiązany do zapłaty Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Zainteresowanego, bądź (ii)
      Zainteresowany – gdy Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz
      Zainteresowanego Kwoty Rozliczeniowej,
    c) świadczeniu jednej ze Stron odpowiada świadczenie wzajemne w postaci
      wynagrodzenia pieniężnego (Kwoty Rozliczeniowej).
    Dlatego też należy uznać, że w sytuacji opisanej we wniosku ma miejsce odpłatne
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT (poza przypadkami, gdy Kwota
    Rozliczeniowa będzie równa zero). Usługodawcą w ramach analizowanej transakcji będzie
    natomiast podmiot otrzymujący Kwotę Rozliczeniową za dany Interwał Rozliczeniowy,
    podczas gdy usługobiorcą – podmiot zobowiązany do jej zapłaty.
    Wskazana klasyfikacja znajdzie zastosowanie również w przypadku Rozliczeń przed
    Komercjalizacją oraz niezależnie od tego, czy w danym Interwale Rozliczeniowym wystąpią
    lub nie Okresy Ujemnej Ceny Zmiennej. W każdym bowiem przypadku istota Umowy
    (świadczenia między Stronami) sprowadza się do dokonania określonego rozliczenia
    finansowego służącego zabezpieczeniu cen energii dla Zainteresowanego / przychodów
    Wnioskodawcy.
    Przedstawione stanowisko Zainteresowanych znajduje potwierdzenie w wydawanych
    przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) interpretacjach
    indywidualnych, w których niejednokrotnie analizowano zasady opodatkowania VAT
    umów vPPA (opartych na tożsamym mechanizmie rozliczeń jak mechanizm przyjęty w
    Umowie). Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 30 stycznia 2025 r., sygn. 0111-
    KDIB3-3.4012.558.2024.4.MAZ, DKIS wskazał, że:
    „Z opisu zdarzenia przyszłego wynika więc, że istota Umowy polega na rozliczeniu stron w
    ramach kwoty rozliczeniowej, obliczanej w oparciu o różnicę między Ceną Stałą określoną
    w Umowie oraz Ceną Zmienną, określaną dla danego Interwału Rozliczeniowego oraz
    zagwarantowanego wolumenu energii elektrycznej. Ekonomicznym rezultatem
    mechanizmu rozliczeń, określonego w Umowie vPPA, jest częściowe ograniczenie wahań
    cen energii elektrycznej. Przedstawiona formuła rozliczeń pozwoli na uzyskanie przez
    Spółkę, ale i Kontrahenta, względnie stałej ceny energii elektrycznej. Tym samym w
    omawianych okolicznościach sprawy niewątpliwie istnieje świadczenie wzajemne w
    postaci, realizowanej przez strony, usługi zabezpieczenia ceny sprzedaży energii
    elektrycznej. W zależności od tego, czy Kwota Rozliczeniowa będzie ujemna lub dodatnia,
    beneficjentem świadczenia będzie Spółka (wartość ujemna rozliczenia) lub Kontrahent
    (wartość dodatnia rozliczenia).

    W wyniku obliczenia Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej to Kontrahent będzie zobowiązany do
    płatności tej kwoty na rzecz Spółki, będąc bezpośrednim beneficjentem świadczenia
    dokonywanego przez Spółkę. Ujemna Kwota Rozliczeniowa wypłacana przez Kontrahenta
    na rzecz Spółki będzie stanowiła wynagrodzenie za świadczenie przez Spółkę usług
    polegających na zabezpieczeniu cen energii elektrycznej. Opisane we wniosku czynności
    należy uznać za świadczenie usług przez Spółkę za wynagrodzeniem, podlegające
    opodatkowaniu VAT na mocy art. 8 ust. 1 ustawy. Zatem Wnioskodawca w sytuacji
    otrzymywania tak obliczonego wynagrodzenia będzie podatnikiem VAT świadczącym
    czynność opodatkowaną (usługę w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT)”.
    Podobne stanowisko wyrażone zostało również w interpretacjach indywidualnych: z 11
    maja 2023 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.96.2023.2.JK, z 15 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP4-
    3.4012.696.2022.2.MAT, z 26 lipca 2021 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.189.2021.2.MP oraz z
    20 marca 2023 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.19.2023.3.JS.
    Mając na uwadze powyższe, Zainteresowani stoją na stanowisku, że w analizowanym
    stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym Zainteresowani – w zależności od okoliczności –
    będą występowali w charakterze podatników VAT wykonujących czynności opodatkowane
    VAT (usługi) w związku z uczestnictwem w opisanych we wniosku transakcjach
    zabezpieczenia cen energii elektrycznej na podstawie Umowy.
    W zakresie, w jakim Zainteresowany będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz
    Wnioskodawcy Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej za dany Interwał Rozliczeniowy, to
    Wnioskodawca powinien zostać uznany za podatnika świadczącego na rzecz
    Zainteresowanego usługę w rozumieniu przepisów o VAT. Jeżeli natomiast zobowiązanie
    do zapłaty Kwoty Rozliczeniowej (Ujemnej) za dany Interwał Rozliczeniowy będzie
    spoczywać po stronie Wnioskodawcy, to w charakterze podatnika VAT występować będzie
    Zainteresowany. Dodatkowo, jeżeli Kwota Rozliczeniowa będzie równa zero to Spółki nie
    będą traktowane jako usługodawcy w ramach analizowanej transakcji i nie będą
    zobligowane do wykazania dokonanych rozliczeń jako świadczenia usług po swojej stronie.
    Warto dodać, że miejscem opodatkowania opisanych usług (zarówno w przypadku ich
    świadczenia na rzecz Wnioskodawcy, jak i Zainteresowanego) będzie Polska, w związku z
    faktem, że Zainteresowani są podmiotami z siedzibą na terytorium Polski (art. 28b ust. 1
    ustawy o VAT).
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 3
    W ocenie Zainteresowanych świadczone – w zależności od okoliczności – przez
    Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego lub przez Zainteresowanego na rzecz
    Wnioskodawcy usługi będą się mieścić w katalogu usług, które podlegają zwolnieniu z VAT.
    Ustawodawca przewidział możliwość objęcia zwolnieniem z VAT wskazanych w ustawie
    VAT transakcji, w tym m.in. transakcji finansowych w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 37-41
    ustawy VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt. 41 zwalnia się z VAT usługi, których przedmiotem są
    instrumenty finansowe, o których mowa w UOIF, z wyłączeniem przechowywania tych
    instrumentów i zarządzania nimi oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, Spółki zamierzają
    oprzeć zasady współpracy i rozliczenia wynikające z Umowy vPPA na konstrukcji
    instrumentu pochodnego o charakterze zabezpieczającym (hedgingowym). W związku z
    tym Umowa stanowić będzie instrument finansowy określony w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d)
    UOIF, tj. instrument pochodny, dla którego instrumentem bazowym jest towar – energia
    elektryczna i który będzie wykonywany wyłącznie przez rozliczenie finansowe między
    Stronami.
    Należy stwierdzić, że w przypadku zawarcia Umowy polegającej na zabezpieczeniu cen
    energii elektrycznej mamy do czynienia z zawarciem umowy w istocie finansowej, która
    jest realizowana poprzez wykorzystanie instrumentu finansowego w postaci

    nierzeczywistego instrumentu pochodnego (rozliczanego wyłącznie w pieniądzu).
    Podkreślić należy również, że przedmiotowe rozliczenia nie mogą być realizowane poprzez
    dostawę towarów. Instrumentem bazowym dla wzajemnych rozliczeń Stron jest energia
    elektryczna, która zgodnie z przepisami ustawy o VAT stanowi towar, jednak w ramach
    Umowy vPPA dochodzi wyłącznie do rozliczeń finansowych – wynika to bezpośrednio z
    treści Umowy, w której wskazano, że przedmiot Umowy nie obejmuje fizycznej dostawy
    energii między Stronami, jak i rzeczywistego przebiegu transakcji.
    W rezultacie, w ocenie Zainteresowanych, czynności zabezpieczenia cen energii
    elektrycznej wykonywane na podstawie Umowy stanowią usługi, których przedmiotem
    jest instrument finansowy (określony w art. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) UOIF), zwolnione od
    VAT na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT.
    Przedstawione stanowisko Zainteresowanych odnośnie do kwalifikacji na gruncie VAT
    usług świadczonych w ramach umów vPPA było wielokrotnie potwierdzane przez DKIS
    interpretacjach indywidualnych wydawanych w analogicznych stanach faktycznych.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z 30 stycznia 2025 r., sygn.0111-KDIB3-
    3.4012.558.2024.4.MAZ, DKIS potwierdził, że:
    „(...) Natomiast objęta wnioskiem Umowa vPPA jest instrumentem finansowym, co
    podkreśliła Spółka w opisie zdarzenia przyszłego (...). Opisywany instrument nie będzie
    stanowił prawa majątkowego, w przypadku którego instrumentem bazowym będą towary,
    mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i który
    mógłby być zrealizowany poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
    zwolnione z podatku. Będzie to wyłącznie instrument o charakterze nierzeczywistym (brak
    dostawy energii elektrycznej), w stosunku do którego wynik rozliczany będzie w pieniądzu
    (...).
    Zatem świadczone przez Spółkę usługi (które będą mieć miejsce, gdy Spółka będzie
    otrzymywać od Kontrahenta Ujemna Kwotę Rozliczeniową) będą podlegały zwolnieniu od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT.”
    Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w interpretacjach indywidualnych
    DKIS z 22 czerwca 2023 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.239.2023.2.EW, z 20 marca 2023 r., sygn.
    0111-KDIB3-3.4012.19.2023.3.JS, z 16 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.699.2022.2.
    DS, z 15 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.697.2022.2.IG, z 15 marca 2023 r., sygn.
    0114-KDIP4-3.4012.696.2022.2.MAT, z 3 listopada 2021 r., sygn. 0114-KDIP4-
    3.4012.532.2021.2.RK oraz z 3 listopada 2020 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.304.2020.3.LS.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 4
    Mając na względzie uwagi przedstawione w pytaniu poprzednim, Zainteresowani stoją na
    stanowisku, że będą mogli podjąć decyzje o rezygnacji ze zwolnienia z VAT usług
    świadczonych w ramach Umowy w związku z zapłatą – w zależności od okoliczności –
    przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy lub przez Wnioskodawcy na rzecz
    Zainteresowanego Kwoty Rozliczeniowej.
    Zgodnie z art. 43 ust. 22 ustawy o VAT, podatnik może zrezygnować ze zwolnienia z VAT
    usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy o VAT i wybrać ich
    opodatkowanie, pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek:
    1) podatnik świadczy usługi, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy o
      VAT;
    2) podatnik świadczy ww. usługi na rzecz innych podatników (relacja B2B);
    3) podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
    4) podatnik złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
      opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
      rezygnuje ze zwolnienia.

    W momencie podjęcia decyzji przez podatnika o wyborze tzw. opcji opodatkowania VAT
    wybranych usług finansowych, opodatkowanie VAT znajdzie zastosowanie dla wszystkich
    usług, o których mowa art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy o VAT, świadczonych w relacji
    B2B.
    W myśl art. 43 ust. 23 i 24 ustawy o VAT, podatnik, który dokonał skutecznego wyboru tzw.
    opcji opodatkowania VAT wybranych usług finansowych (o których mowa art. 43 ust. 1 pkt
    7, 12 i 38-41 ustawy o VAT), może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc od początku
    okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie VAT tych usług, ponownie
    skorzystać ze zwolnienia z VAT tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu
    skarbowego pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania VAT, przed
    początkiem okresu rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Podatnik, który zrezygnował z tzw. opcji opodatkowania VAT wybranych usług
    finansowych, może ponownie wybrać opcję opodatkowania VAT tych usług, nie wcześniej
    niż po upływie 2 lat, licząc od początku okresu rozliczeniowego, od którego ponownie
    korzysta ze zwolnienia.
    Mając na uwadze powyższe, o ile w ocenie Organu świadczenie usług przez
    Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego lub przez Zainteresowanego na rzecz
    Wnioskodawcy – stosownie do okoliczności – podlega zwolnieniu na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 41 ustawy o VAT (tj. w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 3), to w
    przedstawionych okolicznościach spełniony będzie pierwszy z warunków dla skorzystania
    z tzw. opcji opodatkowania VAT wybranych usług finansowych.
    Również drugi i trzeci z warunków będzie w przedstawionych okolicznościach spełniony.
    Jak wskazano w opisie transakcji, zarówno Wnioskodawca jak i Zainteresowany są i będą
    podmiotami zarejestrowanymi jako czynni podatnicy VAT.
    W przypadku decyzji Spółek o chęci skorzystania z tzw. opcji opodatkowania VAT
    wybranych usług finansowych, Spółki złożą naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne
    zawiadomienie o wyborze opcji opodatkowania VAT tych usług przed początkiem okresu
    rozliczeniowego, od którego zrezygnują ze zwolnienia. Powyższe spowoduje, że również
    czwarty z warunków zostanie spełniony.
    W konsekwencji powyższego, o ile w ocenie Organu usługi świadczone pomiędzy
    Spółkami, opisane w stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym, będą korzystać ze
    zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT (jak wskazano w
    poprzednim pytaniu niniejszego wniosku), Spółki będą mogły zgodnie z art. 43 ust. 22
    ustawy o VAT zrezygnować ze zwolnienia z VAT usług świadczonych w ramach Umowy i
    skorzystać z opcji ich opodatkowania VAT przy zastosowaniu odpowiedniej stawki VAT, po
    uprzednim złożeniu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego zawiadomienia o
    wyborze opcji opodatkowania VAT tych usług. Działanie to nastąpi przed początkiem
    okresu rozliczeniowego, od którego Spółki będą chciały zrezygnować ze zwolnienia VAT
    wszystkich usług, o których mowa art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy o VAT,
    świadczonych w relacji B2B.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 5
    Zgodnie z zasadą szczególną przewidzianą dla usług finansowych w art. 19a ust. 5 pkt 1 lit.
    e ustawy o VAT, momentem powstania obowiązku podatkowego jest, co do zasady,
    moment otrzymania całości lub części zapłaty z tytułu świadczenia usług (odpowiednio
    przez Wnioskodawcę lub Zainteresowanego).
    Równocześnie, w przypadku, jeżeli Zainteresowani zrezygnowaliby ze zwolnienia z VAT
    zgodnie z art. 43 ust. 22 ustawy o VAT, w ich ocenie obowiązek podatkowy powstanie na
    podstawie przepisów ogólnych, m.in. dotyczących następujących po sobie okresów
    rozliczeniowych.

    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem art. 19a ust. 1a, 1b, 5 i
    7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f ustawy o VAT.
    Natomiast, w myśl w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę, dla której w związku z jej
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się
    za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub
    rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób
    ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku
    nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego
    roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego usługi świadczone przez
    Wnioskodawcę i Zainteresowanego w ramach Rozliczenia finansowego vPPA są rozliczane
    i fakturowane w odniesieniu do umownych okresów rozliczeniowych, którymi są tzw.
    Interwały Rozliczeniowe (miesiące kalendarzowe). Po zakończeniu Interwału
    Rozliczeniowego wystawiany będzie dokument rozliczeniowy (faktura lub nota księgowa w
    zależności od przepisów prawa) obejmujący Kwotę Rozliczeniową należną od danej Strony
    za dany Interwał Rozliczeniowy. Zapłata Kwoty Rozliczeniowej nastąpi w terminie
    wskazanym Umowie, liczonym od momentu wystawienia dokumentu rozliczeniowego.
    W konsekwencji, należy uznać, że w Umowie przewidziano następujące po sobie terminy
    rozliczeń w odniesieniu do usług świadczonych w okresach rozliczeniowych, za które
    kalkulowana i wypłacana jest Kwota Rozliczeniowa. Jednocześnie w Umowie nie
    przewidziano, by płatności za świadczone usługi objęte Rozliczeniem finansowym vPPA
    miały mieć charakter zaliczek / przedpłat – zapłata następuje na podstawie dokumentu
    rozliczeniowego wystawionego za dany Interwał Rozliczeniowy i po jego zakończeniu.
    Spełnione są zatem przesłanki pozwalające na zastosowanie do analizowanych usług
    zasad wykonania usługi przewidzianych w art. 19a ust. 1 i 3 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Zainteresowanych, w przypadku pozytywnej
    odpowiedzi na pytanie 4 oraz decyzji Zainteresowanych o skorzystaniu z opcji
    opodatkowania, obowiązek podatkowy w VAT będzie powstawał po stronie odpowiednio
    Wnioskodawcy lub Zainteresowanego z upływem każdego okresu, do którego będą
    odnosiły się rozliczenia tej usługi, tj. na koniec każdego Interwału Rozliczeniowego,
    zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT.
    Stanowisko Zainteresowanych znajduje potwierdzenie między innymi w interpretacji
    indywidualnej DKIS z 20 marca 2023 r. o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.19.2023.3.JS, w której
    zapytania wnioskodawcy również dotyczyły rozliczeń kontraktu vPPA, a organ wskazał że:
    „Zatem mając na względzie okoliczności sprawy, w kontekście powołanych przepisów
    należy stwierdzić, że dla opisanej usługi, względem której podatnik zrezygnował ze
    zwolnienia od podatku – obowiązek podatkowy powinien być ustalony co do zasady w
    oparciu o art. 19a ust. 3 ustawy, czyli z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się
    te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.”
    Powyższe stanowisko dotyczące momentu powstania obowiązku podatkowego w
    przypadku rezygnacji ze zwolnienia z VAT zgodnie z art. 43 ust. 22 ustawy o VAT
    potwierdzone zostało również w interpretacjach indywidualnych DKIS: z 31 maja 2023 r.,
    sygn. 0114-KDIP4-3.4012.92.2023.2.JJ oraz z 26 sierpnia 2022 r., sygn. 0113-KDIPT1-
    2.4012.420.2022.2.JS.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 6
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą m.in. sprzedaż dokonywaną przez niego na rzecz innego podatnika
    podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz

    osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Natomiast, zgodnie z art. 2 pkt 22) przez sprzedaż
    należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Natomiast – w myśl art. 106b ust. 2 ustawy o VAT – co do zasady podatnik nie jest
    obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku m.
    in. na podstawie art. 43 ust. 1. Wyjątek stanowią tzw. „faktury na żądanie”, wystawiane
    zgodnie z art. 106b ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT. W myśl wskazanej regulacji, co do zasady,
    podatnik jest zobowiązany, na żądanie nabywcy towaru lub usługi, wystawić fakturę
    dokumentującą sprzedaż zwolnioną, jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w
    terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano
    usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.
    Jak wykazano powyżej, w ocenie Zainteresowanych – w zależności od okoliczności
    (wystąpienia Dodatniej lub Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej) – Wnioskodawca lub
    Zainteresowany świadczą usługę podlegającą opodatkowaniu VAT. Równocześnie,
    zdaniem Zainteresowanych, usługi objęte Rozliczeniem finansowym vPPA stanowią usługi,
    o których w art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy o VAT, co do zasady podlegające zwolnieniu z VAT.
    Jednocześnie, w przypadku, gdy stosownie do uprawnienia przewidzianego w art. 43 ust.
    22 ustawy o VAT, Zainteresowani zrezygnują ze zwolnienia od VAT usług finansowych, w
    ocenie Zainteresowanych, nie znajdzie zastosowania regulacja szczególna dotycząca
    braku obowiązku wystawienia faktur w przypadku świadczenia usługi zwolnionej,
    przewidziana w 106b ust. 2 ustawy o VAT. W takim wypadku, świadczenie usług
    odpowiednio przez Wnioskodawcę lub Zainteresowanego, powinno zostać
    udokumentowane zgodnie z zasadami ogólnymi.
    W rezultacie – w ocenie Zainteresowanych – świadczenie usług objęte Rozliczeniem
    finansowym vPPA odpowiednio przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego oraz
    przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy powinno zostać udokumentowane
    zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, tj.
    poprzez wystawienie faktury.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 7
    Przekazanie Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia jako
    czynność odrębna od czynności zabezpieczenia cen energii elektrycznej objętej
    Rozliczeniem finansowym vPPA
    Na gruncie VAT, zasadą jest, że każde świadczenie powinno być uznawane za niezależne
    od innych świadczeń i opodatkowane według przewidzianych dla niego zasad. Tylko
    wyjątkowo świadczenie może zostać zaklasyfikowane jako świadczenie złożone
    (kompleksowe), co potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądowe – zarówno TSUE, jak i
    sądów krajowych (tak np. wyrok TSUE w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd) oraz
    w sprawie C-41/04 (Levob Verzekeringen BV i OV Bank), wyrok NSA z 6 maja 2015 r. sygn.
    akt I FSK 2105/13).
    Przy kwalifikacji danych świadczeń jako czynności złożonej (świadczenia kompleksowego),
    należy mieć zatem na uwadze przede wszystkim fundamentalną zasadę, zgodnie z którą
    każde świadczenie dla celów opodatkowania VAT powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne. Możliwość uznania kilku świadczeń za jedno świadczenie złożone może
    nastąpić jedynie jako odstępstwo od tej zasady – na zasadzie wyjątku.
    Pojęcie „świadczenia złożone” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT. W
    praktyce, klasyfikacja świadczenia jako kompleksowego opiera się na przesłankach
    wynikających z bogatego orzecznictwa TSUE, orzecznictwa sądowo-administracyjnego
    oraz praktyki organów podatkowych. Dopiero spełnienie przesłanek wypracowanych w
    judykaturze powoduje, że dana czynność, składająca się z dwóch lub więcej elementów,
    traktowana jest jako jednolite (jedno) świadczenie złożone dla celów VAT – dostawa
    towarów lub świadczenie usług.

    Zgodnie z praktyką organów podatkowych – znajdującą oparcie w orzecznictwie TSUE – w
    celu określenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem
    kompleksowym, należy zbadać, czy sprzedawca dostarcza kupującemu, rozumianemu
    jako przeciętny konsument, jedno czy też kilka odrębnych świadczeń.
    Za świadczenia odrębne uznaje się świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego
    na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być
    traktowane rozłącznie, co nie wpłynie na charakter żadnego ze świadczeń ani też nie
    sprawi, że ich wartość z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te
    były uznane za świadczenie złożone.
    Ocena czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową, czy
    też z szeregiem jednostkowych usług, winna odbywać się w oparciu o to, czy wykonywane
    świadczenia wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
    Podkreśla się przy tym, że świadczenie złożone (kompleksowe) występuje wówczas, gdy
    poszczególne czynności (świadczenia) wykonywane na rzecz jednego nabywcy można
    podzielić na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze, tzn. umożliwiające
    skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub niezbędne dla możliwości skorzystania ze
    świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić w taki sposób,
    że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas
    świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie
    opodatkowane świadczenia.
    Takie podejście znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach organów podatkowych,
    przykładowo w interpretacjach DKIS z 26 lipca 2021 r., sygn. 0114-KDIP4-
    3.4012.189.2021.2.MP, z 30 grudnia 2020 r., sygn. 0112-KDIL3.4012.611.2020.1.AW, z 15
    czerwca 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.111.2021.2.RM oraz z 10 lipca 2019 r. sygn.
    0114-KDlP1-2.4012.143.2019.3.IG.
    W związku z powyższym, w ocenie Zainteresowanych, dane świadczenie może zostać
    zakwalifikowane jako świadczenie złożone (kompleksowe) – na zasadzie wyjątku od zasady
    odrębności świadczeń – jedynie wówczas, gdy czynności składające się na to świadczenie
    mają następujące cechy:
        elementy świadczenia (określone czynności) są tak ściśle powiązane ze sobą, że
        tworzą jedno świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby sztuczny
        charakter,
        czynności te nie są od siebie niezależne,
        możliwe jest wyodrębnienie świadczenia głównego, które dla nabywcy stanowi
        podstawowy cel danej transakcji,
        niektóre czynności mają charakter pomocniczy w stosunku do świadczenia
        głównego, tzn. nie stanowią one celu samego w sobie, ale środek do lepszego
        skorzystania ze świadczenia głównego.
    Jeżeli określone czynności nie będą spełniały łącznie wskazanych cech, to nie stanowią one
    świadczenia kompleksowego, a zatem należy kwalifikować je jako szereg jednostkowych
    (odrębnych) świadczeń, które podlegają opodatkowaniu VAT odrębnie – na zasadach
    przewidzianych dla poszczególnych świadczeń.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Zainteresowanych przekazanie Gwarancji
    Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia powinno być klasyfikowana jako
    świadczenie niezależne (a nie jako element świadczenia kompleksowego) od czynności

    zabezpieczenia cen energii elektrycznej objętych Rozliczeniem finansowym vPPA i wobec
    tego – z perspektywy VAT – powinno ono podlegać opodatkowaniu odrębnie, na zasadach
    przewidzianych dla tej czynności.
    Wynika to z następujących okoliczności:
    1) przekazanie Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia nie jest
      ściśle powiązane z czynnościami zabezpieczenia cen energii elektrycznej objętymi
      Rozliczeniem finansowym vPPA, a w rezultacie ich rozdzielenie nie będzie miało
      sztucznego charakteru. Potwierdza to m.in. fakt, że wynagrodzenie należne
      Wnioskodawcy od Zainteresowanego z tytułu przekazania Gwarancji Pochodzenia oraz
      Zastępczych Gwarancji Pochodzenia (obliczane w oparciu o Cenę GP) jest ustalane
      odrębnie od wynagrodzenia, jakie potencjalnie będzie przysługiwało Wnioskodawcy w
      związku z Rozliczeniem finansowym vPPA (wynagrodzenie z tytułu sprzedaży
      Gwarancji Pochodzenia nie stanowi elementu kalkulacyjnego Kwoty Rozliczeniowej), a
      ponadto Strony przewidziały odrębny mechanizm ustalania tych wynagrodzeń.
      Ponadto, potencjalnie możliwe jest zrealizowanie transakcji sprzedaży (zakupu)
      Gwarancji Pochodzenia niezależnie od Umowy – na podstawie innego stosunku
      prawnego niż Umowa, bez uszczerbku dla transakcji dotyczącej Rozliczenia
      finansowego vPPA (niemniej w opisanym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym,
      Strony nie przewidują takiej sytuacji);
    2) sprzedaż Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia nie jest
      zależna od czynności zabezpieczenia cen energii elektrycznej objętej Rozliczeniem
      finansowym vPPA. Oba świadczenia w pewnym zakresie odnoszą się do energii
      elektrycznej, jednak to nie ona jest głównym przedmiotem tych transakcji. Gwarancje
      Pochodzenia oraz Zastępcze Gwarancje Pochodzenia są przedmiotem obrotu
      niezależnym od energii elektrycznej oraz instrumentu finansowego mającego na celu
      zabezpieczenie cen energii elektrycznej (realizowanego w ramach Rozliczenia
      finansowego vPPA);
    3) nie ma możliwości wyodrębnienia świadczenia głównego, które dla Zainteresowanego
      stanowi podstawowy cel transakcji. Zarówno uzyskanie zabezpieczenia cen energii
      elektrycznej, jak i nabycie Gwarancji Pochodzenia ma dla Spółki równoważne
      znaczenie – stanowi cel sam w sobie.
    4) sprzedaż Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia nie stanowi
      czynności pomocniczej wobec czynności zabezpieczenia cen energii elektrycznej
      objętej Rozliczeniem finansowym vPPA, a czynność zabezpieczenia cen energii
      elektrycznej objętej Rozliczeniem finansowym vPPA nie stanowi czynności
      pomocniczej względem sprzedaży Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji
      Pochodzenia.
    Stanowisko, zgodnie z którym sprzedaż gwarancji pochodzenia – w zależności od
    okoliczności – powinna być traktowana jako czynność odrębna od rozliczenia finansowego
    związanego z czynnościami zabezpieczenia cen energii elektrycznej znajduje
    potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych DKIS, przykładowo w interpretacjach
    indywidualnych DKIS z 26 lipca 2021 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.189.2021.2.MP czy z 25
    stycznia 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.490.2023.2.APR.
    Kwalifikacja czynności dotyczących przekazania Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych
    Gwarancji Pochodzenia na gruncie VAT
    Jak wskazano już w pierwszej części uzasadnienia, na gruncie VAT wyróżnia się dwa
    rodzaje czynności podlegające opodatkowaniu VAT – dostawę towarów (przez które
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) oraz
    świadczenie usług.
    Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia nie można uznać za
    towar w rozumieniu ustawy o VAT. Gwarancja pochodzenia – jak wynika z art. 120 ustawy

    o OZE – to dokument wydawany w postaci elektronicznej poświadczający odbiorcy
    końcowemu, że określona w nim ilość energii elektrycznej została wytworzona w
    instalacjach odnawialnego źródła energii. W konsekwencji, gwarancje pochodzenia nie
    posiadają fizycznej (materialnej) formy, co wyklucza możliwość ich kwalifikacji jako rzeczy
    w rozumieniu prawa cywilnego, a zatem również towarów w rozumieniu w ustawy o VAT.
    Ponadto z regulacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z 23 kwietnia
    2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i
    w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. Urz. UE. L.
    2009.140.16; dalej „dyrektywa OZE”) wynika, że gwarancje pochodzenia są przedmiotem
    samodzielnego obrotu prawnego (punkt 52 preambuły dyrektywy OZE). Mogą być one
    bowiem przenoszone przez jednego posiadacza na innego niezależnie od energii, do
    której się odnoszą. Mają zatem jedynie wartość informacyjną (czy też dowodową) dla
    nabywcy. W konsekwencji, nie stanowią one również formy energii.
    W rezultacie, skoro Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia nie
    można uznać za towar, to brak jest podstaw do uznania, że ich sprzedaż stanowi dostawę
    towarów (w rozumieniu ustawy o VAT).
    Mając na uwadze powyższe, konieczne jest ustalenie, czy sprzedaż Gwarancji Pochodzenia
    oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia spełnia przesłanki pozwalające na uznanie tych
    czynności za świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.
    W orzecznictwie i praktyce organów podatkowych przyjmuje się, że dane zachowanie
    stanowi świadczenie usług na gruncie VAT, jeśli zostaną spełnione łącznie następujące
    przesłanki:
      (i) świadczenie określonej (możliwej do zdefiniowania) usługi – czyli konkretnego,
        zindywidualizowanego świadczenia, które nie stanowi dostawy towarów,
      (ii) świadczenie tej usługi odpłatnie na rzecz konkretnego, indywidualnie określonego,
        beneficjenta usługi,
      (iii) istnienie bezpośredniego związku między świadczoną usługą i otrzymywanym
        wynagrodzeniem,
      (iv) świadczenie wynikające ze stosunku prawnego łączącego strony,
      (v) wzajemność (ekwiwalentność) świadczeń.
    W analizowanym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym, wszystkie wskazane powyżej
    przesłanki są niewątpliwie spełnione. Należy bowiem zauważyć, że:
        istnieje określone świadczenie – przekazanie Gwarancji Pochodzenia oraz
        Zastępczych Gwarancji Pochodzenia – w związku z którym Wnioskodawca przenosi
        na Zainteresowanego prawa do Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych
        Gwarancji Pochodzenia;
        występuje konkretny beneficjent tego świadczenia – Zainteresowany, który nabywa
        prawa do Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia;
        istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem realizowanym przez
        Wnioskodawcę i otrzymywanym przez niego wynagrodzeniem, a ponadto zachodzi
        wzajemność świadczeń – przekazanie Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych
        Gwarancji Pochodzenia będzie następować w zamian za wynagrodzenie, tj. Cenę
        GP określoną w Umowie;
        wymiana świadczeń następuje w ramach stosunku prawnego, dla którego
        podstawą jest wiążąca Strony Umowa.

    Mając na względzie powyższe, w ocenie Zainteresowanych, przekazanie (również
    dokonane w formie ich umorzenia) Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji
    Pochodzenia stanowi świadczenie usług, o którym mowa w ustawie o VAT.
    Zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie również w wydawanych przez DKIS
    interpretacjach indywidualnych. Przykładowo zostało ono wyrażone w interpretacjach
    indywidualnych DKIS z 8 marca 2019 r. sygn. 0114-KDlP1-2.4012.20.2019.1.KT, 1
    października 2019 r. sygn. 0114-KDIP1-1.4012.422.2019.2.JO oraz 26 lipca 2021 r. sygn.
    0114-KDIP4-3.4012.189.2021.2.MP.
    Równocześnie, należy podkreślić, że katalog czynności zwolnionych z opodatkowania VAT
    został zamieszczony w art. 43 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem Zainteresowanych żadna z
    regulacji zawartych w treści tego przepisu nie przewiduje zwolnienia przedmiotowego dla
    czynności polegających na sprzedaży Gwarancji Pochodzenia.
    Co istotne, w ocenie Zainteresowanych, na powyższą konkluzję nie będzie miała wpływu
    ewentualna zmiana sposobu przekazania (sprzedaż zamiast umorzenia) Gwarancji
    Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego, gdyż nie
    wpłynie to na zmianę charakteru świadczonej usługi.
    Podsumowując, w ocenie Zainteresowanych, przekazanie Gwarancji Pochodzenia /
    Zastępczych Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego
    powinno być kwalifikowane z perspektywy VAT jako odrębne od Rozliczenia finansowego
    vPPA świadczenie usług za wynagrodzeniem, podlegające opodatkowaniu VAT.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 8
    Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska do pytania nr 7, w ocenie Zainteresowanych,
    przekazanie Gwarancji Pochodzenia / Zastępczych Gwarancji Pochodzenia przez
    Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego stanowi z perspektywy VAT odrębne od
    Rozliczenia finansowego vPPA świadczenie usług za wynagrodzeniem, podlegające
    opodatkowaniu VAT.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
    dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem art. 19a ust. 1a, 1b, 5 i
    7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f ustawy o VAT.
    Natomiast, w myśl w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę, dla której w związku z jej
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się
    za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub
    rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób
    ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku
    nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego
    roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, przekazanie przez
    Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych
    Gwarancji Pochodzenia rozliczane jest i fakturowane w odniesieniu do umownych
    okresów rozliczeniowych, którymi są tzw. Interwały Rozliczeniowe GP (kwartały
    kalendarzowe). Po zakończeniu Interwału Rozliczeniowego GP wystawiany będzie
    dokument rozliczeniowy (faktura lub nota księgowa w zależności od przepisów prawa)
    obejmujący Kwotę Rozliczeniową GP (tj. należność z tytułu przekazania Gwarancji
    Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia) za dany Interwał Rozliczeniowy GP.
    Zapłata nastąpi w terminie wskazanym Umowie, liczonym od momentu wystawienia
    dokumentu rozliczeniowego.
    W konsekwencji, należy uznać, że w Umowie przewidziano następujące po sobie terminy
    rozliczeń w odniesieniu do usług świadczonych w okresach rozliczeniowych, za które
    kalkulowana i wypłacana jest Kwota Rozliczeniowa GP. Jednocześnie w Umowie nie
    przewidziano, by płatności z tytułu przekazania Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych
    Gwarancji Pochodzenia miały mieć charakter zaliczek / przedpłat – zapłata następuje na

    podstawie dokumentu rozliczeniowego wystawionego za dany Interwał Rozliczeniowy i po
    jego zakończeniu. Spełnione są zatem przesłanki pozwalające na zastosowanie do
    analizowanych usług zasad wykonania usługi przewidzianych w art. 19a ust. 1 i 3 ustawy o
    VAT.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Zainteresowanych, w przypadku pozytywnej
    odpowiedzi na pytanie 7, obowiązek podatkowy w VAT z tytułu przekazania Gwarancji
    Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia powstanie u Wnioskodawcy z upływem
    każdego okresu, do którego będą odnosiły się rozliczenia tej usługi, tj. na koniec każdego
    Interwału Rozliczeniowego GP, zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT.
    Co istotne, w ocenie Zainteresowanych, na powyższą konkluzję nie będzie miała wpływu
    ewentualna zmiana sposobu przekazania Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji
    Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego. Wynika to z faktu, że pomimo zmiany formy
    przekazania, przedmiotowa usługa w dalszym ciągu będzie stanowiła usługę rozliczaną w
    okresach rozliczeniowych.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 9
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą m.in. sprzedaż dokonywaną przez niego na rzecz innego podatnika
    podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
    osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Natomiast, zgodnie z art. 2 pkt 22) przez sprzedaż
    należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak wykazano powyżej, w ocenie Zainteresowanych, z tytułu przekazania (dokonywanego
    w formie ich umorzenia) Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji
    Pochodzenia, Wnioskodawca świadczy na rzecz Zainteresowanego usługę podlegającą
    opodatkowaniu VAT. W rezultacie, Wnioskodawca powinien udokumentować realizowaną
    przez siebie zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT, poprzez wystawienie faktury.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 10 – 12
    Kwalifikacja VAT świadczeń Zainteresowanego realizowanych w ramach Umowy w zamian
    za Rekompensatę z Tytułu Opóźnienia, Rekompensatę z Tytułu Deficytu Mocy oraz
    Rekompensatę z Tytułu Deficytu Dostępności
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, w sytuacjach określonych
    w Umowie, Wnioskodawca może być zobowiązany do zapłaty na rzecz Zainteresowanego
    m.in. następujących Opłat Dodatkowych:
        Rekompensaty z Tytułu Opóźnienia – wypłacanej Zainteresowanemu przez
        Wnioskodawcę, jeżeli Data Komercjalizacji Projektu nie nastąpiła przed wyznaczoną
        w Umowie Zakładaną Datą Komercjalizacji.
        Rekompensaty z Tytułu Deficytu Mocy – wypłacanej Zainteresowanemu przez
        Wnioskodawcę, w przypadku nieosiągnięcia 100% Oczekiwanej Mocy Projektu w
        wyznaczonym terminie.
        Rekompensaty z Tytułu Deficytu Dostępności – wypłacanej Zainteresowanemu
        przez Wnioskodawcę, w przypadku, jeżeli w danym Roku Umowny nie zostanie
        osiągnięta Gwarantowana Dostępność.
    Jak wskazano w pierwszej części uzasadnienia stanowiska Zainteresowanych, definicja
    świadczenia usług w rozumieniu przepisów o VAT obejmuje każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym zobowiązanie do powstrzymania się

    od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Dane zachowanie
    (działanie, powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji) stanowi
    świadczenie usług na gruncie VAT, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki:
        istnieje określone (zdefiniowane) świadczenie, które nie stanowi dostawy towarów,
        istnieje bezpośredni, indywidualnie określony beneficjent świadczenia;
        świadczeniu usługodawcy odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy, tj.
        beneficjenta świadczenia (wynagrodzenie);
        istnieje bezpośredni związek między świadczoną usługą i otrzymywanym
        wynagrodzeniem;
        wymiana wzajemnych świadczeń następuje na podstawie łączącego strony
        stosunku prawnego.
    W ocenie Zainteresowanych, w stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym przedstawionym
    we Wniosku, zostaną spełnione wszystkie wskazane powyżej przesłanki pozwalające na
    uznanie za świadczenie usług zachowania Zainteresowanego, za które otrzymuje od
    Wnioskodawcy: Rekompensatę z Tytułu Opóźnienia, Rekompensatę z Tytułu Deficytu
    Mocy oraz Rekompensatę z Tytułu Deficytu Dostępności, co zostało wykazane poniżej.
    W przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym:
        Zainteresowany realizuje określone świadczenia na rzecz Wnioskodawcy –
        Zainteresowany akceptuje / toleruje realizacje przez Wnioskodawcę postanowień
        Umowy niezgodnie z zakładanymi parametrami określonymi Umowie. Oznacza to
        zatem, że Zainteresowany będzie godził się na odstępstwo od sposobu realizacji
        uzgodnionych postanowień Umowy i nie będzie w związku z tym podejmował
        żadnych dodatkowych działań, które mogłyby mieć negatywne konsekwencje dla
        Wnioskodawcy. W szczególności, w przypadku wystąpienia opisanych powyżej
        okoliczności, Zainteresowany nie będzie uprawniony do żądania wykonania Umowy
        przez Wnioskodawcę zgodnie z ustalonymi pierwotnie postanowieniami lub do
        rozwiązania Umowy. W konsekwencji należy stwierdzić, że świadczenie
        Zainteresowanego w oczywisty sposób polega na zobowiązaniu się do tolerowania
        czynności lub sytuacji, co stosownie do przepisu art. 8 ust. 1 pkt 2 kwalifikowane
        jest również jako świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
        VAT.
        Istnieje sprecyzowany beneficjent świadczenia – Wnioskodawca jest beneficjentem
        świadczenia Zainteresowanego, które polega na zaakceptowaniu / tolerowaniu
        przez Zainteresowanego sytuacji, w której Wnioskodawca realizuje obowiązki
        ustalone w Umowie w sposób odbiegający od założonych parametrów określonych
        w wiążącej Strony Umowie. Tym samym Wnioskodawca będzie odnosił
        jednoznaczne korzyści w związku ze świadczeniem Zainteresowanego, wśród
        których wskazać należy przede wszystkim, że:
          Zainteresowany nie będzie żądał od Wnioskodawcy realizacji świadczeń
          zgodnie z parametrami wskazanymi w Umowie;
          Zainteresowany nie będzie podejmował działań, które mogłyby mieć
          negatywne skutki prawne, operacyjne oraz finansowe dla Wnioskodawcy;

          w wyniku zaakceptowania / tolerowania zaistniałej sytuacji przez
          Zainteresowanego, Umowa nadal obowiązuje – Zainteresowany nie jest
          uprawniony i nie będzie podejmował działań zmierzających do jej rozwiązania,
          a zatem Wnioskodawca będzie mógł w dalszym ciągu osiągać przychody z
          działalności gospodarczej realizowanej w ramach Umowy.
        Świadczeniu Zainteresowanego odpowiada świadczenie wzajemne w postaci
        wynagrodzenia pieniężnego wypłacanego przez Wnioskodawcę w wysokości
        ustalonej w Umowie (Rekompensata z Tytułu Opóźnienia, Rekompensata z Tytułu
        Deficytu Mocy oraz Rekompensata z Tytułu Deficytu Dostępności), a pomiędzy tymi
        świadczeniami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy –
        Wnioskodawca będzie wypłacał wynagrodzenie na rzecz Zainteresowanego z uwagi
        na zaistnienie ściśle określonych w Umowie okoliczności i odpowiadające im
        zachowanie Zainteresowanego (tolerowanie zaistniałej sytuacji). Jeśli określone w
        Umowie okoliczności nie wystąpią, Zainteresowany nie spełni świadczenia na rzecz
        Wnioskodawcy, a zatem Wnioskodawca nie wypłaci na rzecz Zainteresowanego
        wynagrodzenia.
        Pomiędzy Stronami istnieje stosunek prawny: zachowanie Zainteresowanego w
        stosunku do Wnioskodawcy zostało przewidziane w Umowie vPPA konstytuującej
        stosunek prawny pomiędzy Stronami, w ramach którego Zainteresowany w zamian
        za tolerowanie zaistniałej sytuacji (braku realizacji postanowień Umowy przez
        Wnioskodawcę zgodnie z nałożonymi obowiązkami), otrzymuje od
        Zainteresowanych Rekompensatę z Tytułu Opóźnienia, Rekompensatę z Tytułu
        Deficytu Mocy oraz Rekompensatę z Tytułu Deficytu Dostępności.
    Stanowisko Zainteresowanych, odnośnie do możliwości uznania za świadczenie usług w
    rozumieniu przepisów o VAT przypadków tolerowania określonych sytuacji, znajduje
    potwierdzenie w wydawanych interpretacjach indywidualnych DKIS, m.in. w interpretacji
    indywidualnej DKIS z 25 stycznia 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.490.2023.2.APR, w
    której organ podatkowy zgodził się ze stanowiskiem Zainteresowanych, zgodnie z którym
    opłaty o podobnym charakterze, występujące w podobnym stanie faktycznym (opłata z
    tytułu nieprzekazania określonej ilości gwarancji pochodzenia, opłata z tytułu
    niezapewnienia określonej dostępności elektrowni oraz opłata z tytułu nieosiągnięcia
    określonego poziomu zdolności produkcyjnych w terminie), powinny być uznane
    wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług.
    Równocześnie, w interpretacji indywidualnej DKIS z 27 lutego 2023 r. sygn. 0114-KDIP4-
    2.4012.535.2022.2.MC, DKIS uznał, że: „(...) w analizowanym przypadku zapłacone przez
    Państwa na rzecz Kontrahenta dodatkowe środki pieniężne (określone we wniosku jako
    Kary umowne) stanowią/będą stanowić wynagrodzenie za usługę świadczoną przez
    Kontrahenta na Państwa rzecz. Uznać bowiem należy, że w rozpatrywanej sprawie istnieje
    związek między zapłatą przez Państwa Kary umownej stanowiącej dodatkowe
    wynagrodzenie dla Kontrahenta w związku z wystąpieniem naruszeń wymienionych w
    opisanym we wniosku Katalogu naruszeń (tj. Niekompletna realizacja zamówienia,
    Dostawa w innym terminie, Dostawa towaru niewłaściwej jakości, Niezupełne dopełnienie
    obowiązków związanych z dostawą, Błąd związany z niekompletnością dokumentacji, Błąd
    związany z kodem towaru, Zmiana ustalonej ceny promocyjnej, Zmiana związana z
    opakowaniem towaru) a otrzymaniem przez Państwa świadczenia wzajemnego. W
    analizowanym przypadku mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczeniem
    w zamian za wynagrodzenie.

    W rozpatrywanej sprawie nastąpi świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 2
    ustawy, gdyż określone świadczenie pieniężne (Kara umowna) zostanie wypłacone w
    zamian za świadczenie polegające na tolerowaniu przez Kontrahenta sytuacji wystąpienia
    opisanych we wniosku naruszeń postanowień umownych, tj. powstrzymaniu się od
    podejmowania działań mogących skutkować dla Państwa negatywnymi konsekwencjami
    prawnymi, operacyjnymi lub finansowymi.”
    Podobne stanowisko zostało również zaprezentowane w interpretacjach indywidualnych
    DKIS z 8 lutego 2021 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.828.2020.3.MK oraz z 30 kwietnia 2019 r.
    sygn. 0112-KDIL4.4012.103.2019.1.AR.
    Ponadto, mając na uwadze praktykę organów podatkowych, należy podkreślić, że z
    perspektywy opodatkowania VAT kluczowy jest faktyczny charakter danego świadczenia
    oraz występowanie ekwiwalentności świadczeń. Okoliczności takie jak:
    · przyjęta przez strony nazwa płatności (czy płatność została określona w umowie jako
      kara, wynagrodzenie, opłata, rekompensata, odszkodowanie, itd.),
    · założony przez strony w umowie sposób dokumentowania świadczenia (czy strony
      określiły w umowie, że realizacja świadczenia będzie dokumentowana notą lub
      fakturą),
    · cywilnoprawna kwalifikacja postanowień umownych,
    - pozostają bez wpływu na sposób opodatkowania VAT danego świadczenia.
    Przyjęte w umowie nazewnictwo, proces dokumentowania danej płatności oraz
    klasyfikacja czynności z punktu widzenia prawa krajowego w zakresie wykraczającym poza
    ustawę o VAT nie modyfikują klasyfikacji danego świadczenia na gruncie VAT, która
    determinowana jest naturą danego świadczenia.
    Wskazane stanowisko znajduje potwierdzenie również orzecznictwie krajowych sądów
    administracyjnych oraz orzecznictwie TSUE. W takim tonie wypowiedział się między innymi:
        NSA w wyroku z 22 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 1283/15, w którym podkreślił, że:
        „o charakterze danego świadczenia nie decyduje nadana mu przez strony danej
        czynności nazwa, ale jego cechy istotne z punktu widzenia prawa podatkowego”,
        TSUE w wyroku w sprawie C-295/17 (MEO) – cyt.: „(...) sąd odsyłający zastanawia się
        również, czy okoliczność, że kwota, na którą został wystawiony rachunek z tytułu
        niezachowania minimalnego okresu obowiązywania, zostanie zakwalifikowana w
        prawie krajowym jako kara umowna, może mieć wpływ na uznanie tej kwoty za
        wynagrodzenie za świadczenie usług. (...) Ocena, czy płatność dokonywana jest w
        zamian za dostawę lub świadczenie usług, jest kwestią z zakresu prawa Unii, którą
        należy rozstrzygać odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego”.
    W związku z powyższym, w ocenie Zainteresowanych określenie tytułu płatności oraz
    sposobu dokumentowania świadczenia przewidziane w Umowie jest irrelewantne dla
    kwalifikacji tych świadczeń na gruncie VAT.
    Podsumowując, zdaniem Spółek: Rekompensata z Tytułu Opóźnienia, Rekompensata z
    Tytułu Deficytu Mocy oraz Rekompensata z Tytułu Deficytu Dostępności, przysługujące
    Zainteresowanemu od Wnioskodawcy powinny być klasyfikowane jako wynagrodzenie z
    tytułu świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy w rozumieniu przepisów o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 13
    Kwalifikacja VAT świadczenia Zainteresowanego realizowanego w ramach Umowy w
    zamian za Opłatę z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy

    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca może być
    zobowiązany do zapłaty na rzecz Zainteresowanego Opłaty z Tytułu Wcześniejszego
    Rozwiązania Umowy. W przypadku, jeżeli Data Komercjalizacji Projektu nie nastąpi przed
    Ostateczną Datą Komercjalizacji, każda ze Stron ma możliwość wcześniejszego
    rozwiązania Umowy. W takim wypadku Wnioskodawca zobowiązany będzie do zapłaty
    opłaty z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy na rzecz Zainteresowanego.
    W uzasadnieniu stanowiska Zainteresowanych przedstawionym powyżej, Zainteresowani
    szczegółowo omówili w jakich sytuacjach dane zachowanie (działanie lub zaniechanie /
    tolerowanie sytuacji) Zainteresowanego może być uznane za świadczenie usług
    podlegające opodatkowaniu VAT. Uwagi te pozostają w pełni aktualne w ramach niniejszej
    części wniosku.
    Uwzględniając powyższe, w ocenie Zainteresowanych, w stanie faktycznym / zdarzeniu
    przyszłym przedstawionym w niniejszym wniosku, spełnione zostaną wszystkie przesłanki
    pozwalające na uznanie zachowania Zainteresowanego, w związku, z którym otrzymuje on
    od Wnioskodawcy Opłatę z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy, za świadczenie
    usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem Zainteresowanych wynika to z
    następujących okoliczności:
        pomiędzy Zainteresowanymi istnieje stosunek prawny – w Umowie vPPA
        konstytuującej stosunek prawny pomiędzy Wnioskodawcą a Zainteresowanym
        przewidziano uprawnienie Stron do wcześniejszego rozwiązania Umowy i – w
        rezultacie – otrzymanie przez Zainteresowanego Opłaty z Tytułu Wcześniejszego
        Rozwiązania Umowy;
        Zainteresowany realizuje określone świadczenia na rzecz Wnioskodawcy –
        Zainteresowany na mocy zawartej Umowy zobowiązuje się do powstrzymania się
        od dochodzenia od Wnioskodawcy jakichkolwiek innych świadczeń oraz
        wykonywania postanowień Umowy vPPA, która łączy Strony i miała być realizowana
        w określonym terminie. W konsekwencji – w opinii Spółek – świadczenie
        Zainteresowanego polega na zobowiązaniu do powstrzymania się od dokonania
        czynności / do tolerowania czynności lub sytuacji, co zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2
        ustawy u o VAT jest kwalifikowane jako świadczenie usług;
        istnieje sprecyzowany beneficjent świadczenia – Wnioskodawca będzie
        beneficjentem świadczenia Zainteresowanego, prowadzącego do wygaśnięcia
        wiążącego strony stosunku prawnego w inny sposób niż pierwotnie było to
        przewidziane – Umowa jest bowiem umową terminową, zawartą na czas określony.
        Należy podkreślić, że Wnioskodawca odniesie korzyść w związku ze świadczeniem
        Zainteresowanego, ponieważ w przypadku rozwiązania Umowy Zainteresowany
        zwolni Wnioskodawcę (wyrazi zgodę na zwolnienie) z obowiązku kontynuowania
        Umowy do czasu jej planowanego wykonania. Zainteresowany nie będzie również
        żądał od Wnioskodawcy wypłaty wynagrodzenia za świadczone usługi związane z
        Rozliczeniem finansowym vPPA, ani też potencjalnie płatności Rekompensaty z
        Tytułu Opóźnienia, Rekompensaty z Tytułu Deficytu Mocy ani też Rekompensaty z
        Tytułu Deficytu Dostępności – należnych Zainteresowanemu w przypadku
        wystąpienia okoliczności / zdarzeń określonych w Umowie;
        świadczeniu Zainteresowanego odpowiada świadczenie wzajemne w postaci
        wynagrodzenia pieniężnego wypłacanego przez Wnioskodawcę (Opłata z Tytułu

        Wcześniejszego Rozwiązania Umowy), a pomiędzy tymi świadczeniami zachodzi
        bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy – Wnioskodawca wypłaci na rzecz
        Zainteresowanego wynagrodzenie w związku z okolicznościami i zachowaniem
        Zainteresowanego ściśle określonymi w Umowie, tj. zgodą na przedterminowe
        rozwiązanie Umowy.
    Powyższe stanowisko Zainteresowanych znajduje potwierdzenie w wydawanych
    interpretacjach indywidualnych DKIS, m.in. w interpretacji indywidualnej DKIS z 25
    stycznia 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.490.2023.2.APR, w której organ podatkowy
    zgodził się ze stanowiskiem Zainteresowanych, zgodnie z którym opłata z tytułu
    wcześniejszego rozwiązania umowy, występująca w podobnym stanie faktycznym,
    powinna być uznana za wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług.
    Podobne stanowisko dotyczącej przypadków otrzymania przez dany podmiot opłaty za
    przedterminowe rozwiązanie umowy zostało wyrażone m.in. w następujących
    interpretacjach indywidualnych oraz wyrokach sądów administracyjnych:
        interpretacja indywidualna DKIS z 11 października 2022 r. sygn. 0113-KDIPT1-
        1.4012.508.2022.4.RG, w której DKIS wyraził stanowisko: „Zgodę na zaniechanie
        określonej czynności (umowy najmu) należy traktować jako określone świadczenie
        usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. (...) opłata
        otrzymana przez Wnioskodawcę jest ściśle związana z uzyskaniem korzyści przez
        wypłacającego (najemcę Lokalu) w postaci uzyskania zgody na wcześniejsze
        rozwiązanie umowy najmu, co stanowi świadczenie wykonane na rzecz najemcy.
        Tym samym istnieje związek pomiędzy wypłatą należności a świadczeniem
        wzajemnym. Wobec powyższego należy uznać, iż w opisanym stanie faktycznym - w
        świetle regulacji zawartych w powołanym wyżej art. 8 ust. 1 ustawy - mamy do
        czynienia z odpłatnym świadczeniem usług, które - zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1
        ustawy - podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”;
        interpretacja indywidualna DKIS z 4 marca 2021 r. sygn. 0111-KDIB3-
        1.4012.897.2020.2.KO, w której DKIS stwierdził, że: „(...) w sytuacji gdy określona
        powierzchnia nie zostanie wynajęta zewnętrznym najemcom, nie jest wykluczone,
        że Sprzedający będzie uprawniony do wcześniejszego wypowiedzenia Umowy
        Najmu i poniesienia na rzecz Kupującego jednokrotnej opłaty w wysokości
        odpowiadającej należnym do końca trwania Umowy Najmu czynszom najmu oraz
        opłatom serwisowym za ww. powierzchnię (Zgoda na Wcześniejsze Rozwiązanie
        Umowy Najmu). (...) świadczenie Wynajmującego na rzecz Najemcy, z tytułu którego
        Najemca zobowiązany będzie do zapłaty za Zgodę na Wcześniejsze Rozwiązanie
        Umowy Najmu będzie stanowiło świadczenie usług w postaci wyrażenia zgody na
        wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu dokonane przez Wynajmującego na rzecz
        Najemcy i będzie podlegać opodatkowaniu właściwą stawką podatku VAT”;
        wyrok NSA z 7 marca 2018 r. sygn. I FSK 794/16, w którym sąd wskazał, że: „W
        orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że kwota
        uiszczana wynajmującemu przez najemcę za przedterminowe rozwiązanie umowy
        najmu, stanowi wynagrodzenie za świadczenie usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.
        t.u. i z tego względu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług

        (wyroki: z 7 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 1664/12, z 7 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK
        226/15; z 22 marca 2017 r. sygn. akt I FSK 1283/15; z 11 maja 2017 r. sygn. akt I FSK
        819/15; dostępne j.w.) Skład orzekający w rozpoznanej sprawie pogląd ten
        podziela”.
    W tym miejscu, należy ponownie podkreślić, że kluczowy z perspektywy opodatkowania
    VAT jest charakter danego świadczenia oraz występowanie ekwiwalentności świadczeń.
    Kwestie formalne, takie jak tytuł lub nazwa płatności, sposób udokumentowania
    świadczenia przewidziany w umowie czy cywilnoprawna kwalifikacja postanowień
    umownych pozostają bez wpływu na sposób opodatkowania danego świadczenia na
    gruncie VAT.
    Podsumowując, w ocenie Zainteresowanych – Opłata z Tytułu Wcześniejszego
    Rozwiązania Umowy, przysługująca Zainteresowanemu od Wnioskodawcy powinna być
    klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy w
    rozumieniu przepisów o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 14
    Kwalifikacja VAT świadczenia Zainteresowanego / Wnioskodawcy realizowanych w związku
    z Umową w zamian za Opłatę z Tytułu Rozwiązania Umowy
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, w przypadku, gdy jedna
    ze Stron (Zainteresowany lub Wnioskodawca) narusza zawartą Umowę w jeden ze
    wskazanych w Umowie sposobów, tj. poprzez m.in.:
        bankructwo,
        nieuprawnioną cesję Umowy na inny podmiot,
        nieosiągnięcie wymaganego poziomu Faktycznej Dostępności, tj. Faktyczna
        Dostępność w dowolnych dwóch kolejnych Okresach Dostępności jest mniejsza niż
        75%,
        zmiana kontroli Strony, chyba że jest ona dozwolona przez drugą ze Stron,
        stanie się przez Stronę, jej udziałowca lub podmiot powiązany podmiotem (osobą)
        objętą sankcjami,
        rażące naruszenie obowiązków wynikających z Umowy i nieusunięcie uchybień w
        wyznaczonym terminie,
    Strona, która nie narusza postanowień Umowy uprawniona jest do rozwiązania Umowy ze
    skutkiem natychmiastowym poprzez złożenie Stronie, która dopuściła się tego naruszenia,
    odpowiedniego oświadczenia o rozwiązaniu Umowy. Zgodnie z Umową, w przypadku, gdy
    Umowa zostanie rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym, Strona naruszająca Umowę
    zobowiązana jest do zapłaty na rzecz drugiej Strony Opłaty z Tytułu Rozwiązania Umowy.
    W uzasadnieniu stanowiska Zainteresowanych przedstawionym powyżej, Zainteresowani
    szczegółowo omówili w jakich sytuacjach dane zachowanie (działanie lub zaniechanie /
    tolerowanie sytuacji) Strony może być uznane za świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu VAT. Uwagi te pozostają w pełni aktualne w ramach niniejszej części
    wniosku.
    Należy przypomnieć, jak zostało już wykazane, w odniesieniu do czynności realizowanych
    między Zainteresowanym a Wnioskodawcą w związku z Rozliczeniem finansowym vPPA na
    podstawie Umowy, usługodawcą będzie podmiot otrzymujący Kwotę Rozliczeniową za
    dany Interwał Rozliczeniowy, podczas gdy usługobiorcą – podmiot zobowiązany do jej
    zapłaty. W związku z tym, w danym Interwale Rozliczeniowym – w zależności od wyniku

    Rozliczenia finansowego vPPA – usługodawcą mogą być Wnioskodawca lub
    Zainteresowany.
    Zważywszy na powyższe, w ocenie Zainteresowanych, w stanie faktycznym / zdarzeniu
    przyszłym przedstawionym w niniejszym wniosku, zostaną spełnione wszystkie przesłanki
    pozwalające na uznanie za świadczenie usług zachowania Zainteresowanego lub
    Wnioskodawcy – w zależności od okoliczności – za które wypłacana jest Opłata z Tytułu
    Rozwiązania Umowy. Stanowisko potwierdza poniższa argumentacja:
        pomiędzy Stronami istnieje stosunek prawny – w Umowie vPPA konstytuującej
        stosunek prawny pomiędzy Stronami przewidziano uprawnienie Stron do
        rozwiązania Umowy. W przypadku skorzystania z tego uprawnienia przez
        którąkolwiek ze Stron, odpowiednio Zainteresowany lub Wnioskodawca w
        określonych w Umowie okolicznościach są zobowiązani do uiszczenia Opłaty z
        Tytułu Rozwiązania Umowy na rzecz drugiej Strony;
        Zainteresowany lub Wnioskodawca realizują określone świadczenia odpowiednio
        na rzecz Wnioskodawcy lub Zainteresowanego – Zainteresowany lub
        Wnioskodawca zobowiązują się do powstrzymania się od dochodzenia od
        Wnioskodawcy lub Zainteresowanego wykonywania postanowień Umowy vPPA,
        która łączyła Strony i miała być realizowana w określonym terminie. W związku z
        tym Zainteresowany lub Wnioskodawca nie będzie świadczyć usług związanych z
        Rozliczeniem finansowym vPPA na rzecz Wnioskodawcy lub Zainteresowanego jako
        usługodawca. W konsekwencji świadczenie Zainteresowanego lub Wnioskodawcy –
        stosownie do okoliczności – będzie polegało na zobowiązaniu do powstrzymania
        się od dokonania czynności / do tolerowania czynności lub sytuacji, co zgodnie z
        ustawą o VAT jest kwalifikowane jako forma świadczenia usług;
        istnieje sprecyzowany beneficjent świadczenia – Zainteresowany lub
        Wnioskodawca zyskają status beneficjenta świadczenia – odpowiednio
        Wnioskodawcy lub Zainteresowanego – które to doprowadzi do wygaśnięcia
        wiążącego strony stosunku prawnego, tj. zgodnego zakończenia istniejącej
        pomiędzy Stronami relacji biznesowej przed upływem założonego terminu –
        Umowa jest bowiem umową terminową, zawartą na czas określony. Należy również
        podkreślić, że Zainteresowany lub Wnioskodawca odniesie korzyść w związku ze
        wzajemnym świadczeniem drugiej Strony, gdyż w związku z rozwiązaniem Umowy
        Zainteresowany lub Wnioskodawca nie będzie żądać od drugiej Strony Umowy
        wypłaty wynagrodzenia za świadczone usługi związane z Rozliczeniem finansowym
        vPPA, ani też potencjalnie Zainteresowany nie będzie żądał płatności
        Rekompensaty z Tytułu Opóźnienia, Rekompensaty z Tytułu Deficytu Mocy ani też
        Rekompensaty z Tytułu Deficytu Dostępności – należnych Zainteresowanemu w
        przypadku wystąpienia okoliczności / zdarzeń określonych w Umowie;
        świadczeniu Zainteresowanego lub Wnioskodawcy – stosownie do okoliczności –
        odpowiadać będzie świadczenie wzajemne w postaci wynagrodzenia pieniężnego
        wypłacanego przez Wnioskodawcę lub Zainteresowanego (Opłata z Tytułu
        Rozwiązania Umowy), a pomiędzy tymi świadczeniami zachodzić będzie
        bezpośredni związek, tj. Wnioskodawca lub Zainteresowany wypłacą

        wynagrodzenie odpowiednio na rzecz Zaineresowanego lub Wnioskodawcy w
        związku ze ściśle określonymi w Umowie okolicznościami i zachowaniem
        Zainteresowanego lub Wnioskodawcy, a jeśli określone w Umowie okoliczności nie
        wystąpią, Zainteresowany lub Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
        świadczenia odpowiednio na rzecz Wnioskodawcy lub Zaineresowanego, a druga
        Strona Umowy nie będzie wypłacała wynagrodzenia. Innymi słowy, Opłata z Tytułu
        Rozwiązania Umowy stanowi formę wynagrodzenia za umownie uzgodnione
        działania.
    Stanowisko Zainteresowanych potwierdza ugruntowana praktyka organów podatkowych
    oraz sądów administracyjnych, przytoczona w uzasadnieniu stanowiska Zainteresowanych
    do pytania nr 13.
    W pełni aktualne pozostaje również stanowisko, zgodnie z którym z perspektywy
    opodatkowania VAT kluczowy jest charakter danego świadczenia oraz występowanie
    ekwiwalentności świadczeń. Zaś kwestie formalne, jak tytuł lub nazwa płatności, sposób
    udokumentowania świadczenia przewidziany w umowie czy cywilnoprawna kwalifikacja
    postanowień umownych pozostają bez wpływu na sposób opodatkowania VAT danego
    świadczenia.
    Mając na uwadze powyższe należy zatem stwierdzić, że przysługująca Wnioskodawcy lub
    Zainteresowanemu – odpowiednio od – Zainteresowanego lub Wnioskodawcy Opłata z
    Tytułu Rozwiązania Umowy powinna być klasyfikowana jako wynagrodzenie z tytułu
    świadczenia usług na rzecz Zainteresowanego lub Wnioskodawcy w rozumieniu przepisów
    o VAT, w zależności od tego, która ze Stron będzie uprawniona do otrzymania Opłaty z
    Tytułu Rozwiązania Umowy.
    Uzasadnienie stanowiska do pytania nr 15
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą m.in. sprzedaż dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika
    podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
    osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Natomiast, zgodnie z art. 2 pkt 22) przez sprzedaż
    należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak wykazano powyżej (w uzasadnieniu stanowiska Zainteresowanych do pytań nr 10-14),
    w ocenie Zainteresowanych:
        Rekompensata z Tytułu Opóźnienia,
        Rekompensata z Tytułu Deficytu Mocy,
        Rekompensata z Tytułu Deficytu Dostępności,
        Opłata z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy,
        Opłata z Tytułu Rozwiązania Umowy
    stanowią wynagrodzenia z tytułu świadczenia usługi, podlegającej opodatkowaniu VAT,
    odpowiednio przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy lub przez Wnioskodawcę
    na rzecz Zainteresowanego.
    W rezultacie, w zależności od tego która ze Stron będzie usługodawcą, Opłaty Dodatkowe
    powinny zostać udokumentowane zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 106b
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez wystawienie faktury przez odpowiednio
    Zainteresowanego lub Wnioskodawcę.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym, jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,

    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w sektorze
    wytwarzania, przetwarzania oraz dystrybucji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł
    energii. W toku prowadzonej działalności Wnioskodawca odpowiada również m.in. za
    projektowanie oraz instalację wysokiej jakości paneli słonecznych oraz rozwiązań w
    zakresie energii odnawialnej. Wnioskodawca posiada na terytorium Polski farmy
    fotowoltaiczne, które są już eksploatowane, oraz jest w trakcie realizacji nowych inwestycji
    (Elektrownie). Zainteresowany natomiast prowadzi działalność gospodarczą w sektorze
    produkcyjnym, zajmuje się w szczególności produkcją materiałów oraz wyrobów
    ceramicznych (m.in. filtrów ceramicznych do silników diesla). Spółki są zarejestrowanymi
    czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług w Polsce.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Zainteresowany wykorzystuje znaczną
    ilość energii elektrycznej, która jest niezbędna do efektywnego prowadzenia działalności
    gospodarczej. Wydatki na nabycie energii elektrycznej stanowią istotne koszty
    prowadzenia przez niego działalności.
    Ze względu na ryzyko istotnych wahań cen energii elektrycznej oraz dążenie do
    prowadzenia działalności w sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o ochronę
    środowiska i klimatu), Zainteresowany zawarł z Wnioskodawcą „Wirtualną umowę zakupu
    energii”, regulującą m.in. tzw. wirtualną sprzedaż energii elektrycznej oraz sprzedaż
    atrybutów środowiskowych, w szczególności gwarancji pochodzenia. Umowa vPPA
    stanowi umowę zaliczaną do tzw. umów typu cPPA. Kontrakt typu cPPA jest stosunkowo
    nowym instrumentem będącym formą długoterminowej umowy zawieranej zwykle
    bezpośrednio przez producenta energii z odnawialnych źródeł i przedsiębiorstwo
    wykorzystujące znaczne wolumeny energii elektrycznej w ramach prowadzonej
    działalności. Celem tego typu kontraktu jest zabezpieczenie cen energii elektrycznej, które
    dany podmiot płaci (rozumiane jako skompensowanie wpływu potencjalnych wahań cen
    energii elektrycznej na wyniki finansowe podmiotu), a także umożliwienie temu
    podmiotowi realnie oddziaływać w sposób pozytywny na rozwój energetyki odnawialnej.
    Ekonomicznym rezultatem kontraktu cPPA jest ustalenie pomiędzy stronami stałej lub
    okresowo indeksowanej wskaźnikiem inflacji ceny energii elektrycznej, podlegającej
    rozliczeniu finansowemu przez z góry określony okres (co do zasady 5-15 lat). Umowa
    vPPA została zawarta przez Strony na okres 10 lat (o ile nie zostanie wcześniej rozwiązana).
    Umowa jest umową wirtualnej sprzedaży energii, a w rezultacie:
        Wnioskodawca na bazie Umowy vPPA nie będzie sprzedawał Zainteresowanemu
        energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii elektrycznej, co
        oznacza, że na podstawie Umowy pomiędzy Spółką a Zainteresowanym nie będzie
        dochodziło do faktycznych dostaw energii elektrycznej.
        Umowa – w zakresie zabezpieczenia ceny energii elektrycznej – będzie rozliczana
        wyłącznie finansowo, tj. w środkach pieniężnych, w oparciu o strukturę tzw.
        kontraktu finansowego odnoszącego się do uzgodnionych przez strony cen i
        wolumenu energii elektrycznej. Strony rozliczą się z różnicy pomiędzy przyjętą w
        Umowie Ceną Stałą a Ceną Zmienną, kalkulowaną w sposób opisany w vPPA.
        W ramach Umowy, Wnioskodawca zagwarantuje wygenerowanie określonego w
        Umowie vPPA wolumenu energii elektrycznej (odpowiadającego Oczekiwanej Mocy
        Projektu).

        Formuła współpracy i rozliczeń między Stronami, wynikająca z Umowy vPPA,
        opierać się będzie na konstrukcji instrumentu pochodnego o charakterze
        zabezpieczającym (hedgingowym), w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z
        dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
        Opisywany instrument nie stanowi prawa majątkowego, którego instrumentem
        bazowym są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji
        zanieczyszczeń, i który mógłby być zrealizowany poprzez dostawę towarów lub
        świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. Służy do zabezpieczenia przed
        zmiennością cen energii elektrycznej, przy czym towarem bazowym jest energia
        elektryczna, wytworzona w ramach Projektu.
    Umowa jest rozliczana w oparciu o wskazane w niej przedziały czasowe, służące
    wzajemnym rozliczeniom Stron, tj.:
        Interwał Rozliczeniowy określony w Umowie, co do zasady, jako dany miesiąc
        kalendarzowy w okresie trwania umowy (Okres Rozliczeniowy), z zastrzeżeniem, że
        jeśli Umowa zostanie rozwiązana przed jego upływem – ostatni Interwał
        Rozliczeniowy zakończy się o godzinie 24:00 w dniu rozwiązania Umowy, oraz
        Interwał Rynkowy – zdefiniowany jako najkrótszy okres, dla którego Towarowa
        Giełda Energii ustala cenę na Rynku Dnia Następnego, obecnie jest to 1 godzina.
    Okres Rozliczeniowy stanowi dziesięcioletni okres, rozpoczynający się pierwszego dnia
    miesiąca kalendarzowego, następującego bezpośrednio po – w zależności od tego, co
    nastąpi później – zakładanej dacie Komercjalizacji lub Dacie Komercjalizacji. Przy czym pod
    pojęciem komercjalizacji w rozumieniu Umowy należy rozumieć sytuację, w której
    rzeczywisty wolumen energii elektrycznej wytwarzany przez Elektrownie w ramach
    Projektu jest równy lub większy 95% Oczekiwanej Mocy Projektu, natomiast pod Datą
    Komercjalizacji – w zależności, co nastąpi później – Zakładaną Datę Komercjalizacji lub
    faktyczną Komercjalizację Projektu.
    Umowa wskazuje dwie ceny energii, w oparciu o które następuje Rozliczenie finansowe
    vPPA w formule kontraktu finansowego (ustalana jest różnica między dwoma cenami), i
    które umożliwią realizację zabezpieczającego celu tej Umowy, tj.: Cenę Stałą z góry
    określoną w Umowie cenę za MWh, oraz Cenę Zmienną – oznaczającą cenę na Rynku Dnia
    Następnego za MWh opublikowaną przez TGE dla każdego Interwału Rynkowego. W celu
    obliczenia Kwoty Rozliczeniowej za dany Interwał Rozliczeniowy Spółki obliczają: Kwotę
    Ceny Stałej (stanowiącej iloczyn Ceny Stałej oraz sumy ilości energii elektrycznej
    wyprodukowanej i dostarczonej do systemu przesyłowego w poszczególnych Interwałach
    Rynkowych w danym Interwale Rozliczeniowym), oraz Kwotę Ceny Zmiennej (która
    stanowi sumę obliczonych dla wszystkich Interwałów Rynkowych w danym Interwale
    Rozliczeniowym iloczynów Ceny Zmiennej oraz ilości energii elektrycznej wyprodukowanej
    i dostarczonej do systemu przesyłowego w poszczególnych Interwałach Rynkowych w
    danym Interwale Rozliczeniowym).
    Jeżeli Kwota Rozliczeniowa będzie:
        większa od zera (będzie mieć wartość dodatnią), to Kwota Rozliczeniowa będzie
        płatna przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy (Dodatnia Kwota
        Rozliczeniowa);

        mniejsza od zera (będzie mieć wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako
        wartość bezwzględna) będzie należna Zainteresowanemu od Wnioskodawcy
        (Ujemna Kwota Rozliczeniowa);
        równa zero, wówczas żadna ze Stron nie jest zobowiązana do zapłaty Kwoty
        Rozliczeniowej, bez uszczerbku dla wszelkich innych płatności wymaganych przez
        Umowę.
    Kwota Rozliczeniowa może być również obliczana z zastosowaniem nieco odmiennego
    mechanizmu w przypadku wystąpienia tzw. okresów negatywnej ceny. Okres Ujemnej
    Ceny rozumiany jest jako Interwał Rynkowy, w którym cena z Rynku Dnia Następnego jest
    mniejsza niż 0,00 PLN/MWh. Zgodnie z Umową, w Okresie Ujemnej Ceny, Wnioskodawca
    może kontynuować wytwarzanie energii elektrycznej bez zmian lub zaprzestać produkcji
    energii elektrycznej (i w takim wypadku za Interwały Rynkowe objęte Okresem Ujemnej
    Ceny ustalana jest tzw. Kwota Okresu Ujemnej Ceny, która stanowi iloczyn Ceny Stałej
    oraz sumy założonej wielkości energii elektrycznej wyrażonej w MWh, która zostałaby
    wyprodukowana w Elektrowniach i dostarczona do systemu przesyłowego w danych
    Interwałach Rynkowych, obliczonej zgodnie z przyjętym w Umowie wskaźnikiem „P50”.
    W Umowie przewidziano, że – w razie jej wystąpienia – Kwota Okresu Ujemnej Ceny jest
    uwzględniona w ramach kalkulacji Kwoty Rozliczeniowej za dany Interwał Rozliczeniowy.
    W konsekwencji, zgodnie z mechanizmem przyjętym przez Strony, Kwota Rozliczeniowa za
    Interwał Rozliczeniowy, w którym wystąpi Okres Ujemnej Ceny Zmiennej, uwzględnia:
        Interwały Rynkowe, za które obliczana jest Kwota Okresu Ujemnej Ceny Zmiennej,
        oraz
        Interwały Rynkowe, za które należna jest Kwota Rozliczeniowa obliczana wg
        podstawowego mechanizmu (tj. pozostałe Interwały Rynkowe w Interwale
        Rozliczeniowym, za które nie jest należna Kwota Okresu Ujemnej Ceny Zmiennej).
    Analogicznie jak w przypadku Interwałów Rozliczeniowych, dla których nie wystąpi Kwota
    Okresu Ujemnej Ceny Zmiennej, jeżeli tak obliczona Kwota Rozliczeniowa jest:
        większa od zera (ma wartość dodatnią), to jest ona płatna przez Zainteresowanego
        na rzecz Wnioskodawcy;
        mniejsza od zera (ma wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako wartość
        bezwzględna) jest płatna Zainteresowanemu przez Wnioskodawcę;
        równa zero, to wówczas żadna ze Stron nie jest uprawniona do otrzymania
        płatności.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy w związku z
    uczestnictwem w transakcjach zabezpieczenia cen energii elektrycznej na podstawie
    Umowy, Wnioskodawca i Zainteresowany będą występowali w charakterze podatników
    świadczących usługi podlegające podatkowaniu VAT (pytania nr 1 i 2).
    Jak wskazano wyżej, pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie
    obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się
    od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy czym, nie każde działanie,
    powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać

    uznane za usługę podlegającą opodatkowaniu VAT w rozumieniu przepisów ustawy VAT.
    Co do zasady, w orzecznictwie i praktyce organów podatkowych przyjmuje się, iż aby tak
    się stało muszą zostać spełnione łącznie trzy następujące warunki:
      - powinno istnieć określone świadczenie,
      - powinien istnieć bezpośredni beneficjent świadczenia,
      - świadczeniu usługodawcy powinno odpowiadać świadczenie wzajemne ze strony
        nabywcy, tj. beneficjenta świadczenia (wynagrodzenie).
    Biorąc pod uwagę powyższe, w omawianych okolicznościach wskazane powyżej warunki
    należy uznać za spełnione. Ze względu na ryzyko istotnych wahań cen energii elektrycznej
    oraz dążenie do prowadzenia działalności w sposób zrównoważony, Strony podjęły
    działania mające na celu zabezpieczenie się przed ryzykiem zmiany cen energii poprzez
    zawarcie opisanej we wniosku Umowy vPPA. Celem zawartej przez Strony Umowy jest
    zabezpieczenie cen energii elektrycznej, a ekonomicznym rezultatem Umowy jest
    ustalenie pomiędzy stronami stałej lub okresowo indeksowanej wskaźnikiem inflacji ceny
    energii elektrycznej, podlegającej rozliczeniu finansowemu przez z góry określony okres
    (co do zasady 5-15 lat).
    Mechanizm rozliczeń uzgodniony przez Strony w Umowie, opiera się na dwóch cenach
    energii na podstawie których następuje Rozliczenie finansowe vPPA w formule kontraktu
    finansowego (ustalana jest różnica między dwoma cenami), i które umożliwią realizację
    zabezpieczającego celu tej Umowy, tj.: Cenę Stałą z góry określoną w Umowie cenę za
    MWh, oraz Cenę Zmienną – oznaczającą cenę na Rynku Dnia Następnego za MWh
    opublikowaną przez TGE dla każdego Interwału Rynkowego. W celu obliczenia Kwoty
    Rozliczeniowej za dany Interwał Rozliczeniowy Spółki obliczają: Kwotę Ceny Stałej,
    stanowiącej iloczyn Ceny Stałej oraz sumy ilości energii elektrycznej wyprodukowanej i
    dostarczonej do systemu przesyłowego w poszczególnych Interwałach Rynkowych w
    danym Interwale Rozliczeniowym, oraz Kwotę Ceny Zmiennej, która stanowi sumę
    obliczonych dla wszystkich Interwałów Rynkowych w danym Interwale Rozliczeniowym
    iloczynów Ceny Zmiennej oraz ilości energii elektrycznej wyprodukowanej i dostarczonej
    do systemu przesyłowego w poszczególnych Interwałach Rynkowych w danym Interwale
    Rozliczeniowym.
    Następnie, Kwota Rozliczeniowa obliczana jest zgodnie z następującym wzorem:
    Kwota Rozliczeniowa = Kwota Ceny Stałej – Kwota Ceny Zmiennej
    Jeżeli tak obliczona Kwota Rozliczeniowa będzie:
        większa od zera (będzie mieć wartość dodatnią), to Kwota Rozliczeniowa będzie
        płatna przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy;
        mniejsza od zera (będzie mieć wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako
        wartość bezwzględna) będzie należna Zainteresowanemu od Wnioskodawcy;
        równa zero, wówczas żadna ze Stron nie jest zobowiązana do zapłaty Kwoty
        Rozliczeniowej.
    Kwota Rozliczeniowa może być również obliczana z zastosowaniem nieco odmiennego
    mechanizmu w przypadku wystąpienia tzw. okresów negatywnej ceny rozumianej jako
    Interwał Rynkowy, w którym cena z Rynku Dnia Następnego jest mniejsza niż 0,00 PLN
    /MWh. Zgodnie z Umową, w Okresie Ujemnej Ceny, Wnioskodawca może kontynuować
    wytwarzanie energii elektrycznej bez zmian lub zaprzestać produkcji energii elektrycznej (i
    w takim wypadku za Interwały Rynkowe objęte Okresem Ujemnej Ceny ustalana jest tzw.
    kwota okresu ujemnej ceny, która stanowi iloczyn Ceny Stałej oraz sumy założonej

    wielkości energii elektrycznej wyrażonej w MWh, która zostałaby wyprodukowana w
    Elektrowniach i dostarczona do systemu przesyłowego w danych Interwałach Rynkowych,
    obliczonej zgodnie z przyjętym w Umowie wskaźnikiem „P50”.
    W Umowie przewidziano, że – w razie jej wystąpienia – Kwota Okresu Ujemnej Ceny jest
    uwzględniona w ramach kalkulacji Kwoty Rozliczeniowej za dany Interwał Rozliczeniowy.
    I tak, jeśli w danym Interwale Rozliczeniowym obliczona Kwota Rozliczeniowa jest:
        większa od zera (ma wartość dodatnią), to jest ona płatna przez Zainteresowanego
        na rzecz Wnioskodawcy;
        mniejsza od zera (ma wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako wartość
        bezwzględna) jest płatna Zainteresowanemu przez Wnioskodawcę;
        równa zero, to wówczas żadna ze Stron nie jest uprawniona do otrzymania
        płatności.
    Dzieki tak skonstruowanej Umowie Strony zagwarantują sobie de facto stałą cenę:
        zakupu energii elektrycznej w przypadku Zainteresowanego oraz
        sprzedaży energii elektrycznej w przypadku Wnioskodawcy,
    pomimo, że przedmiotem Umowy nie będzie faktyczne dostarczanie przez Wnioskodawcę
    energii elektrycznej Zainteresowanemu.
    W wyniku zawartej Umowy dojdzie zatem do zmiany sytuacji prawnej i finansowej stron
    Umowy w zależności bowiem od tego, czy cena energii będzie wyższa bądź niższa od
    ustalonej w Umowie, Wnioskodawca lub Zainteresowany w oparciu o Interwał
    Rozliczeniowy (rozliczenie miesięczne) wypłaci drugiej stronie Kwotę Rozliczeniową.
    Należy tym samym uznać, że w omawianych okolicznościach:
        istnieje świadczenie – w postaci realizowanej przez Strony usługi zabezpieczenia
        ceny sprzedaży energii elektrycznej,
        bezpośrednim beneficjentem świadczenia jest Wnioskodawca lub Zainteresowany,
        w zależności od tego, czy cena energii będzie wyższa bądź niższa od ustalonej w
        Umowie,
        świadczeniu usługodawcy w postaci zabezpieczenia ceny energii odpowiada
        świadczenie drugiej strony Umowy w postaci wypłaty Kwoty Rozliczeniowej.
    W analizowanym przypadku Kwota Rozliczeniowa stanowi/będzie stanowiła
    wynagrodzenie za świadczenie usług polegających na zabezpieczeniu cen energii
    elektrycznej. W zależności od tego, czy Kwota Rozliczeniowa, stanowiąca różnicę pomiędzy
    Kwotą Ceny Zmiennej a Kwotą Ceny Stałej jest wyższa lub niższa od zera to następuje
    zapłata Kwoty Rozliczeniowej dla jednej ze stron tej Umowy, tj. dla Wnioskodawcy lub dla
    Zainteresowanego. Tym samym, podmiot otrzymujący ww. Kwotę Rozliczeniową, tj.
    wynagrodzenie za świadczenie usług zabezpieczenia cen energii będzie występował w
    charakterze podatnika świadczącego przedmiotową usługę, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy VAT.
    Zatem w przypadku, gdy ww. Kwota Rozliczeniowa jest wypłacana przez Wnioskodawcę na
    rzecz Zainteresowanego (tj. w przypadku, gdy będzie ona ujemna – co będzie miało
    miejsce, gdy Kwota Rozliczeniowa jest mniejsza od zera), podatnikiem świadczącym
    usługę polegającą za zabezpieczeniu cen energii będzie Zainteresowany, natomiast jej
    beneficjentem będzie Wnioskodawca.

    W przypadku natomiast, gdy Kwota Rozliczeniowa jest wypłacana przez Zainteresowanego
    na rzecz Wnioskodawcy (tj. w przypadku, gdy będzie ona dodatnia – co będzie miało
    miejsce, gdy Kwota Rozliczeniowa jest większa od zera), podatnikiem świadczącym usługę
    polegającą na zabezpieczeniu cen energii będzie Wnioskodawca, beneficjentem tej usługi
    będzie Zainteresowany.
    Podsumowując, w związku z uczestnictwem w transakcjach zabezpieczenia cen energii
    elektrycznej na podstawie Umowy vPPA, w sytuacji otrzymania Kwoty Rozliczeniowej,
    zarówno Wnioskodawca i Zainteresowany będą występowali w charakterze podatników
    świadczących usługi, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT podlegające opodatkowaniu
    na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.
    Mają Państwo również wątpliwości, czy czynności wykonywane przez Strony w ramach
    zabezpieczenia cen energii stanowią świadczenie usług zwolnionych od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy, a jeżeli tak, to czy mogą Państwo zrezygnować ze
    zwolnienia od podatku i skorzystać z możliwości ich opodatkowania według właściwej
    stawki podatku VAT (pytania nr 3 i 4).
    Jak wykazano w odpowiedzi na pytanie nr 1 i 2 w sytuacji, gdy uzyskują Państwo
    wynagrodzenie postaci Kwoty Rozliczeniowej w ramach Umowy vPPA, to świadczą
    Państwo usługi za wynagrodzeniem, podlegające opodatkowaniu VAT na mocy art. 8 ust. 1
    w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.
    in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o
      których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
      finansowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 722 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 146), z wyłączeniem
      przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w
      tym zakresie.
    W świetle art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 16 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do usług
      dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
      1) tytuł prawny do towarów;
      2) tytuł własności nieruchomości;
      3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo
        własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;

      5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
        wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
        zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
        zwolnione z podatku.
    Należy zauważyć, że ustawodawca zakreślając ramy przedmiotowe art. 43 ust. 1 pkt 41
    ustawy, odwołał się do definicji zawartych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
    instrumentami finansowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.). Sprecyzowanie
    przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla usług finansowych,
    ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do rynku
    wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów dotyczących podatku od
    towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi funkcjonowanie rynku finansowego.
    Zwolnienia od podatku usług finansowych oparte zostały na obiektywnych kryteriach i nie
    są uzależnione od rodzaju podmiotu świadczącego te usługi.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi:
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są:
      1) papiery wartościowe;
      2) niebędące papierami wartościowymi:
      a) tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania,
      b) instrumenty rynku pieniężnego,
      c) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne
        instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy,
        waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności, uprawnienie do emisji lub inny
        instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są
        wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne, z wyłączeniem
        instrumentów pochodnych, o których mowa w art. 10 rozporządzenia 2017/565,
      d) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz
        inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które
        są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez
        rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron,
      e) opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których
        instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę,
        pod warunkiem że są dopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami
        finansowymi, z wyłączeniem produktów energetycznych będących przedmiotem
        obrotu hurtowego na OTF, które muszą być wykonywane przez dostawę,
      f) niedopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi opcje,
        kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne instrumenty pochodne,
        których instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez
        dostawę, a które nie są przeznaczone do celów handlowych i wykazują
        właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych,
      g) instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka kredytowego,
      h) kontrakty na różnicę,
      i) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward dotyczące stóp procentowych
        oraz inne instrumenty pochodne odnoszące się do zmian klimatycznych, stawek
        frachtowych oraz stawek inflacji lub innych oficjalnych danych statystycznych,
        które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne albo mogą być wykonane przez
        rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron, a także instrumenty
        pochodne, o których mowa w art. 8 rozporządzenia 2017/565, i inne, które
        wykazują właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych,

      j) uprawnienia do emisji.
    Dokonując analizy pojęć użytych do opisania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy,
    należy podkreślić, że winny one być interpretowane w sposób ścisły – gdyż zwolnienia te
    stanowią odstępstwa od ogólnej zasady. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne
    prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami
    członkowskimi w stosowaniu systemu podatku VAT i które należy sytuować w ogólnym
    kontekście wspólnego systemu podatku VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 41 ustawy znajduje zastosowanie do takich usług, które łącznie spełniają
    następujące warunki:
        przedmiotem tych usług są instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1
        ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz usługi pośrednictwa w tym
        zakresie,
        usługi te nie dotyczą przechowywania ww. instrumentów i zarządzania nimi,
        usługi te nie dotyczą praw i udziałów odzwierciedlających: tytuł prawny do
        towarów, tytuł własności nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi
        prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne tytuły prawne dające ich
        posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości
        lub jej części, bądź prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są m.in.
        towary (w tym energia elektryczna), mierniki i limity wielkości produkcji oraz
        uprawnienia do emisji zanieczyszczeń i które mogą zostać zrealizowane poprzez
        dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy prawa należy
    stwierdzić, że spełnione będą łącznie wszystkie przesłanki do zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy, dla świadczonych przez Państwa usług.
    Wskazali Państwo, że formuła współpracy i rozliczeń między Stronami, wynikająca z
    Umowy vPPA, opierać się będzie na konstrukcji instrumentu pochodnego o charakterze
    zabezpieczającym (hedgingowym), w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 29
    lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Opisywany instrument nie stanowi
    prawa majątkowego, którego instrumentem bazowym są towary, mierniki i limity
    wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i który mógłby być
    zrealizowany poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z
    podatku. Służy on bowiem do zabezpieczenia przed zmiennością cen energii elektrycznej,
    przy czym towarem bazowym jest energia elektryczna. W konsekwencji, przedmiotem
    usług świadczonych przez Państwa w ramach Umowy vPPA bezspornie są/będą
    instrumenty finansowe w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami
    finansowymi. Spełniony zatem jest/będzie pierwszy z wyżej wskazanych warunków.
    Jednocześnie, opis sprawy wskazuje, że zawarta przez Państwa Umowa ma na celu
    zabezpieczenie Państwa przed ryzykiem zmian ceny energii elektrycznej, nie polega
    natomiast na przechowywaniu lub zarządzaniu instrumentami finansowymi. Tym samym,
    spełniona jest również druga przesłanka do zastosowania zwolnienia od podatku
    wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Ponadto - jak wskazali Państwo we wniosku - Umowa vPPA nie odzwierciedla praw
    majątkowych, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity wielkości
    produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń i które mogły być zrealizowane przez

    dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku. W związku z tym,
    w opisanym przypadku również trzeci z wymienionych warunków do zastosowania
    zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Państwa usług zostanie spełniony.
    W konsekwencji, usługi świadczone przez Państwa w ramach opisanej Umowy podlegają
    zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy. W
    analizowanym przypadku nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 43
    ust. 16 pkt 5 ustawy. Z wniosku wynika również, że w ramach Umowy nie dochodzi/nie
    będzie dochodziło do fizycznej dostawy energii przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zainteresowanego.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę na art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust.
      1 pkt 7, 12 i 38–41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie,
      pod warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
        opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
        rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie zaś do ust. 23 ww. przepisu:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
      od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
      których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
      podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
      pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Przepisy art. 43 ust. 22 i 23 ustawy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług,
    które dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. właśnie
    usług których przedmiotem są instrumenty finansowe, przy czym możliwość wyboru opcji
    opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników, przy
    zachowaniu warunków określonych w ww. art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, zarówno Wnioskodawca jak i Zainteresowany są
    zarejestrowanymi czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług w Polsce, zatem
    spełniony jest pierwszy z warunków wynikający z ww. przepisów uprawniający Państwa do
    rezygnacji ze zwolnienia od podatku. Prawo to będzie przysługiwać Państwu po spełnieniu
    drugiego warunku określonego w tym przepisie, jakim jest złożenie Naczelnikowi Urzędu
    Skarbowego odpowiedniego pisemnego zawiadomienia, o którym mowa w treści
    przepisu.
    Należy zatem uznać, że na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy, będą mieli Państwo prawo do
    rezygnacji z przysługującego Państwu zwolnienia od podatku dla świadczonych przez
    Państwa usług, o którym mowa, w momencie kiedy spełnią Państwo obie przesłanki
    wynikające z art. 43 ust 22 ustawy, i opodatkowania tych usług wg właściwej stawki
    podatku.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 3 i 4 jest prawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, kiedy powstaje obowiązek podatkowy w
    przypadku Państwa decyzji o rezygnacji ze zwolnienia od podatku świadczonych usług i
    wyboru opodatkowania świadczonych usług. (pytanie nr 5)
    Należy zauważyć, że stosownie do art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.

    Zgodnie z art. 19a ust. 2 ustawy:
      W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za
      wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono
      zapłatę.
    W myśl art. 19a ust. 3 ustawy:
      Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
      terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu,
      do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia
      świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż
      rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy
      płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
      podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Przy czym, stosownie do art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty z
      tytułu świadczenia usług zwolnionych od podatku zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37-41.
    Przy czym, w myśl art. 19a ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, obowiązek podatkowy powstaje w
      odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
        sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
        podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego, należy ustalić moment
    wykonania usługi. Ustawa nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje,
    jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Należy jednak wskazać, że o
    faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o charakterze i o dacie
    wykonania tej usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba, że moment ten jest
    określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego
    rodzaju usług.
    Przepis art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e ustawy wprowadza szczególny moment powstania
    obowiązku podatkowego m.in. dla określonych usług korzystających ze zwolnienia od
    podatku. Metoda ustalania momentu powstania obowiązku podatkowego wymieniona w
    art. 19a ust. 5 pkt 1 lit. e ustawy ma jednak zastosowanie wyłącznie do usług finansowych,
    których świadczenie jest zwolnione od podatku VAT na mocy m.in. art. 43 ust. 1 pkt 41
    ustawy. Rezygnacja ze zwolnienia od podatku VAT tych usług na podstawie art. 43 ust. 22
    ustawy, powoduje zmianę momentu powstania obowiązku podatkowego dla usług, dla
    których wybrano opodatkowanie.
    W przypadku zatem rezygnacji ze zwolnienia, przepis ten nie będzie miał zastosowania – i
    dla świadczenia ww. usług finansowych, obowiązek podatkowy powstanie na zasadach
    ogólnych.
    Przy czym – jak stanowi art. 19a ust. 3 ustawy – świadczenie usługi, dla której ustalane są
    następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem
    każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu

    zakończenia świadczenia tej usługi. Jednocześnie, usługę świadczoną w sposób ciągły
    przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie
    upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku
    podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Jak wynika z przedstawionych przez Państwa informacji, transakcje w ramach umowy
    vPPA są przez Państwa rozliczane w odniesieniu do Interwałów Rozliczeniowych
    określonych w Umowie, co do zasady, jako dany miesiąc kalendarzowy w okresie trwania
    umowy, z zastrzeżeniem, że jeśli Umowa zostanie rozwiązana przed jego upływem –
    ostatni Interwał Rozliczeniowy zakończy się o godzinie 24:00 w dniu rozwiązania Umowy.
    Zatem skoro w analizowanym przypadku okresem rozliczeniowym dla świadczonej usługi
    jest/będzie miesiąc, obowiązek podatkowy w VAT dla świadczonych przez Państwa usług
    powstanie zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, tj. z upływem każdego okresu, do
    którego odnosi się płatność, tj. w przedmiotowej sprawie, z upływem miesiąca.
    Przy czym, w przypadku wcześniejszej płatności, obowiązek podatkowy powstanie
    stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy w momencie otrzymania zapłaty i w odniesieniu do tej
    kwoty.
    Zatem, mając na względzie okoliczności sprawy, w kontekście powołanych przepisów
    należy stwierdzić, że dla opisanej usługi, względem której podatnik zrezygnował ze
    zwolnienia od podatku – obowiązek podatkowy powinien być ustalony co do zasady w
    oparciu o art. 19a ust. 3 ustawy, czyli z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się
    te płatności lub rozliczenia (czyli na koniec każdego Interwału Rozliczeniowego – w
    Państwa przypadku – miesiąca), aż do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.
    Mają Państwo również wątpliwości, czy wypłatę Kwoty Rozliczeniowej będą Państwo
    zobowiązani udokumentować transakcję poprzez wystawienie na rzecz drugiej Strony
    faktury VAT. (pytanie nr 6)
    Jak stanowi art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art.
    106a-106q ustawy.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
        4,

      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Stosownie do art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1
      lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 106b ust. 3 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
      wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
      mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
      wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust.
        5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Szczegółowe elementy, które powinna zawierać faktura, określa art. 106e ustawy.
    Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze
    dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym
    wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe
    oznaczenie wszystkich elementów faktury.
    Stosownie do art. 106i ust. 1 ustawy:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    W myśl art. 106i ust. 2 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie
      później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano
      całość lub część zapłaty od nabywcy.
    Zgodnie z art. 106i ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w art. 106b ust. 3, fakturę wystawia się:
      1) zgodnie z ust. 1 i 2 - jeżeli żądanie wystawienia faktury zostało zgłoszone do końca
        miesiąca,
        w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub
        część zapłaty;
      2) nie później niż 15. dnia od dnia zgłoszenia żądania - jeżeli żądanie wystawienia
        faktury zostało zgłoszone po upływie miesiąca, o którym mowa w pkt 1.

    Natomiast stosownie do art. 106i ust. 7 ustawy:
      Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
      1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
      2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi, całości
      lub części zapłaty.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika.
    Jak ustalono powyżej, w ramach Umowy vPPA, Strony świadczą/będą świadczyły sobie
    wzajemnie usługi opodatkowane, podlegające zwolnieniu od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 41 ustawy. W przypadku usług zwolnionych od podatku, podatnik nie jest
    obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku m.
    in. na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy. Wyjątkiem jest sytuacja określona w art. 106b ust. 3
    pkt 2 ustawy, jeżeli nabywca usługi wyrazi żądanie jej wystawienia w terminie 3 miesięcy,
    licząc od końca miesiąca, w którym odpowiednio Wnioskodawca bądź Zainteresowany
    wykonał usługę bądź otrzymał całość lub część zapłaty.
    Jednakże, w przypadku gdy po spełnieniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 ustawy,
    Strony umowy zrezygnują ze zwolnienia od podatku świadczonych usług, odpowiednio
    Wnioskodawca bądź Zainteresowany będzie zobowiązany udokumentować świadczoną
    usługę poprzez wystawienie faktury na zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 106b ust. 1
    ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 jest prawidłowe.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że odrębnym elementem Umowy jest obowiązek
    Wnioskodawcy do przekazania na rzecz Zainteresowanego różnego rodzaju świadectw,
    certyfikatów oraz innych dokumentów potwierdzających pochodzenie i atrybuty
    środowiskowe energii elektrycznej wytworzonej przez Elektrownie. Postanowienia Umowy
    w tym zakresie obejmują Gwarancje Pochodzenia oraz inne dokumenty lub instrumenty
    środowiskowe. Są one ściśle związane ze statusem wyprodukowanej energii jako
    pochodzącej z odnawialnych źródeł energii. Oprócz Gwarancji Pochodzenia, umowa
    odnosi się również do wszelkich certyfikatów i instrumentów wydanych po dacie zawarcia
    Umowy w ramach alternatywnego systemu certyfikacji (jeśli taki istnieje), który został
    /zostanie wprowadzony w celu zastąpienia Gwarancji Pochodzenia jako oficjalny sposób
    identyfikacji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, lub wszelkie takie certyfikaty lub
    instrumenty wprowadzone w celu zastąpienia Gwarancji Pochodzenia.
    Wytwórcy wytwarzając energię elektryczną z odnawialnych źródeł (w Infrastrukturze OZE)
    otrzymują tzw. Gwarancje Pochodzenia, które potwierdzają pochodzenie energii z
    odnawialnych źródeł. Aby zrealizować cele związane z prowadzeniem działalności w
    sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o środowisko i klimat), Zainteresowany będzie
    nabywać od Wnioskodawcy Gwarancje Pochodzenia.
    Zgodnie z dostępnymi na rynku OZE opcjami w tym zakresie, przekazanie Gwarancji
    Pochodzenia może nastąpić w formie samodzielnego zakupu Gwarancji Pochodzenia
    przez nabywcę albo w formie umorzenia przez sprzedawcę Gwarancji Pochodzenia na
    rzecz nabywcy.
    Zgodnie z Umową vPPA, przekazanie Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego
    następuje w formie umorzenia Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zainteresowanego za odrębnym wynagrodzeniem. Umorzenie realizowane jest za
    pośrednictwem Rejestru Gwarancji Pochodzenia prowadzonego przez TGE. Równocześnie,
    zgodnie z Umową, na wniosek Zainteresowanego, sposób przekazania Gwarancji
    Pochodzenia na jego rzecz może ulec zmianie. W takim wypadku przeniesienie Gwarancji
    Pochodzenia przez Wnioskodawcę na Zainteresowanego dokonywane będzie w formie

    sprzedaży Gwarancji Pochodzenia za pośrednictwem systemu informatycznego RGP,
    zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i wymogami TGE przewidzianymi dla tego
    typu transakcji.
    Po zakończeniu każdego kwartału kalendarzowego w odniesieniu do energii
    wyprodukowanej przez Elektrownie w danym kwartale (czyli w przyjętym w Umowie
    interwale rozliczeniowym dla Gwarancji Pochodzenia, Wnioskodawca zobowiązany będzie
    do pozyskania Gwarancji Pochodzenia poprzez złożenie odpowiedniego wniosku do
    Prezesa URE. Następnie, Wnioskodawca będzie zobligowany do przeniesienia (umorzenia)
    na rzecz Zainteresowanego Gwarancji Pochodzenia, co powinno nastąpić w ciągu 20 dni
    roboczych od późniejszego zdarzenia: końca Interwału Rozliczeniowego GP lub daty, kiedy
    Gwarancje Pochodzenia zostały zarejestrowane na koncie Wnioskodawcy w systemie
    informatycznym RGP. Wnioskodawca będzie zobowiązany również do umorzenia na rzecz
    Zainteresowanego Gwarancji Pochodzenia w związku z energią elektryczną wytworzoną
    przez Elektrownie oddane do użytku przed Datą Komercjalizacji.
    Co istotne, przekazanie Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego i czynności
    związane z kontraktem finansowym (Rozliczenia finansowe vPPA) są odrębnymi
    rozliczeniami. Wynagrodzenie z tytułu umorzenia Gwarancji Pochodzenia zostało
    określone odrębnie od rozliczenia finansowego vPPA (czynności w ramach zabezpieczenia
    cen energii – wirtualnej sprzedaży energii elektrycznej) i nie stanowi elementu
    kalkulacyjnego Kwoty Rozliczeniowej. Przekazanie Gwarancji pochodzenia jest rozliczane
    oddzielnie, w oparciu o cenę jednostkową Gwarancji Pochodzenia określoną dla każdej 1
    MWh energii elektrycznej uzgodnionej w ramach Umowy vPPA.
    Czynności związane z przekazaniem Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zainteresowanego będą rozliczane w kwartalnych okresach rozliczeniowych.
    Wnioskodawca będzie wystawiać dokumenty, w których wykazane zostaną Gwarancje
    Pochodzenia umorzone na rzecz Zainteresowanego w danym kwartale, określonym w
    Umowie. Zainteresowany będzie natomiast zobowiązany uiścić płatność wynikającą z
    przedmiotowych dokumentów w określonym terminie, liczonym od momentu ich
    wystawienia.
    Niezależnie od ww. postanowień dotyczących przekazania Gwarancji Pochodzenia za
    zapłatą Ceny GP, Umowa przewiduje, że w pewnych, określonych przypadkach,
    Wnioskodawca zobligowany jest przekazać Zainteresowanemu tzw. zastępcze atrybuty
    środowiskowe, w praktyce – na obecnym etapie współpracy – zastępcze Gwarancje
    Pochodzenia. Zastępcze Gwarancje Pochodzenia to gwarancje pochodzenia wydane w tym
    samym roku, w którym wydane zostałyby Gwarancje Pochodzenia (gdyby zostały
    pozyskane przez Wnioskodawcę w opisany powyżej sposób), uzyskane w odniesieniu do
    energii elektrycznej wygenerowanej przez systemy fotowoltaiczne położone na terytorium
    Polski inne niż Elektrownie.
    Zgodnie z Umową, Wnioskodawca jest zobligowany do przekazania Kontrahentowi
    Zastępczych Gwarancji Pochodzenia w następujących sytuacjach:
        Nieosiągnięcie Komercjalizacji Projektu przed zakładaną datą
        Okres Ujemnej Ceny
        Świadczenie Usług Pomocniczych
    Przekazanie (umorzenie) Zastępczych Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego
    dokonywane jest przez Wnioskodawcę odpłatnie, tj. Wnioskodawca otrzymuje
    wynagrodzenie od Zainteresowanego z tytułu tej czynności. Przekazanie Zastępczych
    Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego w przypadkach
    wskazanych powyżej ma na celu zrekompensowanie niewykonania zobowiązania
    umownego przez Wnioskodawcę. Przekazanie (umorzenie) Zastępczych Gwarancji
    Pochodzenia jest rozliczane i dokumentowane na zasadach analogicznych jak dla rozliczeń

    z tytułu przekazania (umorzenia) Gwarancji Pochodzenia i nie stanowi elementu
    kalkulacyjnego Kwoty Rozliczeniowej.
    W odniesieniu do powyższego, Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przekazanie
    Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na
    rzecz Zainteresowanego powinno być klasyfikowane jako świadczenie usług niezależne od
    czynności zabezpieczenia cen energii elektrycznej, objętych Rozliczeniem finansowym
    vPPA, i w związku z tym powinno być rozpoznawane na gruncie VAT odrębnie, według
    zasad przewidzianych dla tego typu usług, a także ustalenia, kiedy przypadku powstaje
    obowiązek podatkowy VAT z tytułu przekazania Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych
    Gwarancji Pochodzenia oraz, czy ich przekazanie powinno być udokumentowane fakturą.
    (pytania nr 7-9)
    W odniesieniu do powyższych wątpliwości należy zauważyć, że co do zasady, każde
    świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być
    traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa/dostawa
    obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, to nie powinna być sztucznie
    dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy,
    gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny
    lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same
    zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.
    W orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd) TSUE, odnosząc się
    do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde
    świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i
    niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z
    ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to
    mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto, Trybunał
    podkreślił, że:
      „świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w przypadkach, gdy jeden
      lub więcej elementów może być uznany za tworzący świadczenie (usługę) główne
      podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być uznane za świadczenia (usługi)
      dodatkowe, do których stosuje się te same konsekwencje podatkowe, jak w
      przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi być uznana za dodatkową w
      stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, ale
      środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej”.
    Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. C-41/04 (Levob Verzekeringen) TSUE zawarł
    kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. By określić, czy
    mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE – w pierwszej kolejności
    poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem
    określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny
    konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (por. przez
    analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29) (pkt 20 orzeczenia Levob).
    W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku TSUE należy przyjąć, że nie ma charakteru
    kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania
    sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia
    wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są
    w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie
    wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu
    widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie
    złożone.
    Dodatkowo warto wskazać na wyroki TSUE (C-425/06, C-572/07), w których również
    zawarte są przesłanki decydujące o uznaniu szeregu czynności za pojedynczą usługę lub
    za świadczenie kompleksowe.
    I tak, w ww. wyroku w sprawie C-425/06 Part Service, TSUE wskazał, że:

      „(...) każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne (zob.
      ww. wyroki w sprawach CPP pkt 29 oraz Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 20).
      Jednakże w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą
      być wykonywane oddzielnie, a zatem odpowiednio, prowadzić do opodatkowania
      lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są niezależne. Jest tak
      na przykład, gdy w ramach nawet czysto obiektywnej analizy stwierdza się, że jedno
      lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne oraz że jedno lub więcej
      świadczeń stanowi jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los prawny
      świadczenia głównego (zob. w tym zakresie ww. wyroki w sprawach CPP pkt 30 oraz
      Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 21). W szczególności świadczenie należy uważać
      za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów
      nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
      warunkach z głównej usługi usługodawcy (ww. wyrok w sprawie CPP pkt 30 oraz
      okoliczności sporu przed sądem krajowym, które stały się podstawą do wydania tego
      wyroku). Można również uznać, że jednolite świadczenie występuje w przypadku,
      gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez
      podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno
      niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter
      sztuczny (zob. w tym zakresie ww. wyrok w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank
      pkt 22)” (pkt 50-53).
    Natomiast wyrok TSUE w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV wskazuje, że
      „Niemniej jednak w pewnych okolicznościach formalnie odrębne transakcje, które
      mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do
      opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą transakcję, jeżeli nie są
      one od siebie niezależne (...) Dzieje się tak w szczególności w przypadku, gdy co
      najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika
      na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedną
      niepodzielną transakcję gospodarczą, której rozdzielenie miałoby charakter
      sztuczny”.
    Zatem, aby stwierdzić, czy dane świadczenie jest świadczeniem złożonym
    (kompleksowym), winno ono składać się z różnych czynności, których realizacja prowadzi
    do jednego celu. Na świadczenie takiego rodzaju składa się więc kombinacja różnych
    czynności, prowadzących do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne
    świadczenia pomocnicze. Natomiast za pomocniczą należy uznać taką czynność, jeśli nie
    stanowi celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania świadczenia zasadniczego. Innymi słowy, pojedyncza czynność lub
    świadczenie traktowana jest jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne, które
    zarazem nie może zostać wykonane lub wykorzystane bez świadczenia pomocniczego.
    Jak wynika z opisu sprawy, zgodnie z Umową vPPA, przekazanie Gwarancji Pochodzenia
    na rzecz Zainteresowanego następuje w formie umorzenia Gwarancji Pochodzenia przez
    Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego za odrębnym wynagrodzeniem. Umorzenie
    realizowane jest za pośrednictwem Rejestru Gwarancji Pochodzenia prowadzonego przez
    TGE. Równocześnie, zgodnie z Umową, na wniosek Zainteresowanego, sposób
    przekazania Gwarancji Pochodzenia na jego rzecz może ulec zmianie. W takim wypadku
    przeniesienie Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na Zainteresowanego
    dokonywane będzie w formie sprzedaży Gwarancji Pochodzenia za pośrednictwem
    systemu informatycznego RGP, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i wymogami
    TGE przewidzianymi dla tego typu transakcji.
    Umowa vPPA przewiduje, że w określonych przypadkach, Wnioskodawca zobligowany jest
    przekazać Zainteresowanemu Zastępcze Gwarancje Pochodzenia, czyli gwarancje
    pochodzenia wydane w tym samym roku, w którym wydane zostałyby Gwarancje
    Pochodzenia (gdyby zostały pozyskane przez Wnioskodawcę), uzyskane w odniesieniu do

    energii elektrycznej wygenerowanej przez systemy fotowoltaiczne położone na terytorium
    Polski inne niż Elektrownie. Zgodnie z Umową, Wnioskodawca jest zobligowany do
    przekazania Kontrahentowi Zastępczych Gwarancji Pochodzenia w sytuacji nieosiągnięcia
    Komercjalizacji Projektu przed zakładaną datą, w Okresie Ujemnej Ceny, oraz w przypadku
    Świadczenia Usług Pomocniczych. Przekazanie (umorzenie) Zastępczych Gwarancji
    Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego dokonywane jest przez Wnioskodawcę
    odpłatnie, tj. Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie od Zainteresowanego z tytułu tej
    czynności.
    Przekazanie Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia na rzecz
    Zainteresowanego i czynności związane z kontraktem finansowym (Rozliczenia finansowe
    vPPA) są odrębnymi rozliczeniami. Wynagrodzenie z tytułu umorzenia Gwarancji
    Pochodzenia zostało określone odrębnie od rozliczenia finansowego vPPA (czynności w
    ramach zabezpieczenia cen energii – wirtualnej sprzedaży energii elektrycznej) i nie
    stanowi elementu kalkulacyjnego Kwoty Rozliczeniowej. Przekazanie Gwarancji
    pochodzenia jest rozliczane oddzielnie, w oparciu o cenę jednostkową Gwarancji
    Pochodzenia określoną dla każdej 1 MWh energii elektrycznej uzgodnionej w ramach
    Umowy vPPA.
    Czynności związane z przekazaniem Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz
    Zainteresowanego będą rozliczane w kwartalnych okresach rozliczeniowych.
    Wnioskodawca będzie wystawiać dokumenty, w których wykazane zostaną Gwarancje
    Pochodzenia umorzone na rzecz Zainteresowanego w danym kwartale, określonym w
    Umowie. Zainteresowany będzie natomiast zobowiązany uiścić płatność wynikającą z
    przedmiotowych dokumentów w określonym terminie, liczonym od momentu ich
    wystawienia.
    Również przekazanie (umorzenie) Zastępczych Gwarancji Pochodzenia jest rozliczane i
    dokumentowane na zasadach analogicznych jak dla rozliczeń z tytułu przekazania
    (umorzenia) Gwarancji Pochodzenia i nie stanowi elementu kalkulacyjnego Kwoty
    Rozliczeniowej.
    A zatem, przekazanie Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia jest
    oddzielnie wynagradzane - w umowie vPPA została określona oddzielna cena za
    Gwarancje Pochodzenia i Zastępcze Gwarancje Pochodzenia. Przekazanie przez
    Wnioskodawcę Zainteresowanemu Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji
    Pochodzenia nie jest elementem rozliczeń finansowych vPPA, a ww. Gwarancje są
    rozliczanie oddzielnie. Należy zatem stwierdzić, że w analizowanej sprawie przekazanie
    Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia powinno być traktowane
    jako świadczenie niezależne od czynności związanych z umową vPPA. Wynika to m.in. z
    faktu, że:
        przekazanie Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia oraz
        czynności związane z umową vPPA, nie są od siebie zależne i ściśle powiązane,
        wobec tego ich rozdzielenie nie będzie miało sztucznego charakteru;
        wynagrodzenie z tytułu umorzenia Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji
        Pochodzenia zostało określone odrębnie od rozliczenia finansowego vPPA i nie
        stanowi elementu kalkulacyjnego Kwoty Rozliczeniowej;
        w okolicznościach sprawy nie ma możliwości wyodrębnienia świadczenia głównego,
        które stanowiłoby cel podstawowy transakcji. Zarówno uzyskanie zabezpieczenia
        cen energii elektrycznej (na podstawie umowy vPPA), jak i nabycie Gwarancji
        Pochodzenia / Zastępczych Gwarancji Pochodzenia mają bowiem równoważne
        znaczenie;

        przekazanie Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia nie
        stanowi czynności pomocniczej wobec czynności związanych z umową vPPA, jak i
        czynności związane z umową vPPA nie stanowią czynności pomocniczej względem
        przekazania Gwarancji Pochodzenia.
    Z uwagi na powyższe, przekazanie Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji
    Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego powinno być klasyfikowane
    jako świadczenie usług niezależne od czynności zabezpieczenia cen energii elektrycznej,
    objętych Rozliczeniem finansowym vPPA, i w związku z tym powinno być rozpoznawane
    na gruncie VAT odrębnie, według zasad przewidzianych dla tego typu usług.
    Zasady wydawania gwarancji pochodzenia energii elektrycznej wytwarzanej z
    odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii reguluje ustawa z
    dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze
    zm.), zwana dalej ustawą OZE.
    Zgodnie z art. 120 ust. 1 ustawy OZE:
      Gwarancja pochodzenia wytworzonych z odnawialnych źródeł energii w instalacjach
      odnawialnego źródła energii:
      1) energii elektrycznej,
      2) biometanu,
      3) ciepła albo chłodu,
      4) wodoru odnawialnego,
      5) biogazu,
      6) biogazu rolniczego
      - wyrażonych w MWh, zwana dalej ,,gwarancją pochodzenia'', wydawana w postaci
      elektronicznej, jest jedynym dokumentem poświadczającym odbiorcy końcowemu,
      że określona w tym dokumencie ilość odpowiednio energii elektrycznej, biometanu,
      ciepła albo chłodu, wodoru odnawialnego, biogazu albo biogazu rolniczego została
      wytworzona z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła
      energii i wprowadzona do sieci odpowiednio elektroenergetycznej, gazowej,
      wodorowej albo sieci ciepłowniczej lub chłodniczej, do której jest przyłączony co
      najmniej jeden odbiorca inny niż podmiot wytwarzający odpowiednio energię
      elektryczną, biometan, ciepło albo chłód, wodór odnawialny, biogaz albo biogaz
      rolniczy lub została wprowadzona w inne miejsce zgodnie z ust. 5.
    W myśl art. 120 ust 2 ww. ustawy OZE:
      Z gwarancji pochodzenia nie wynikają prawa majątkowe.
    Stosownie do art. 120 ust. 3 ustawy OZE:
      Gwarancje pochodzenia są zbywalne. Zbycie gwarancji pochodzenia następuje
      niezależnie od obrotu prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw
      pochodzenia.
    Na podstawie art. 121 ust. 1 ustawy OZE,
      Gwarancje pochodzenia wydaje się na pisemny wniosek wytwórcy energii
      elektrycznej, biometanu, ciepła albo chłodu, wodoru odnawialnego, biogazu lub
      biogazu rolniczego, wytworzonych z odnawialnych źródeł energii w instalacji
      odnawialnego źródła energii, z wyłączeniem mikroinstalacji, zwany dalej ,,wnioskiem
      o wydanie gwarancji pochodzenia”
    Stosownie do art. 122 ust. 8 ustawy OZE:

      Gwarancję pochodzenia wydaje się w postaci elektronicznej i przekazuje się
      bezpośrednio do rejestru gwarancji pochodzenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1
      tej ustawy.
    Jak stanowi art. 124 ust. 1 ustawy OZE:
      Rejestr gwarancji pochodzenia prowadzi podmiot prowadzący:
      1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy o giełdach towarowych lub
      2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy o
        obrocie instrumentami finansowymi.
    Natomiast zgodnie z art. 124 ust. 7 ustawy OZE:
      Przeniesienie gwarancji pochodzenia następuje z chwilą dokonania odpowiedniego
      wpisu w rejestrze gwarancji pochodzenia.
    Na podstawie art. 124 ust. 9 ustawy o OZE:
      Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może organizować obrót gwarancjami
      pochodzenia.
    Ustawa OZE jest efektem implementacji do polskiego porządku prawnego przepisów
    Dyrektywy OZE (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23
    kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych,
    zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywę 2001/77/WE) nakazującej tworzenie
    rejestrów gwarancji w krajach Unii Europejskiej. Gwarancje pochodzenia energii są
    elementem polityki środowiskowej UE, mającym na celu ujawnienie rodzajów źródeł i
    paliw, z których powstaje energia elektryczna. Są one instrumentem w ramach systemu
    informacyjnego, mającego zapewnić odbiorcom końcowym wiedzę na temat sposobu i
    źródeł wytworzenia energii elektrycznej.
    Zgodnie z Dyrektywą OZE, gwarancje pochodzenia są dokumentami elektronicznymi,
    które służą wyłącznie jako dowód dla odbiorcy końcowego, że całość lub określona część
    /ilość energii została wyprodukowana ze źródeł odnawialnych. Ponadto Dyrektywa OZE
    stanowi, że gwarancje pochodzenia mogą być przenoszone przez jednego posiadacza na
    innego, niezależnie od energii, do której się odnoszą.
    W Polsce, w oparciu o regulacje ww. ustawy OZE, gwarancje pochodzenia wydaje Prezes
    Urzędu Regulacji Energetyki. Gwarancje wczytywane są do systemu informatycznego
    Towarowej Giełdy Energii, która prowadzi Rejestr Gwarancji Pochodzenia, zgodnie z art.
    124 ust. 1 ustawy OZE. Użytkownicy systemu mogą następnie handlować gwarancjami lub
    przekazywać je odbiorcom końcowym jako dowody zakupu energii ze źródeł
    odnawialnych.
    Jak wynika z cyt. wyżej regulacji, Gwarancje Pochodzenia wydaje się z tytułu
    wyprodukowania określonej ilości energii w OZE, natomiast nie wiążą się z nimi żadne
    prawa majątkowe. Jednak z założenia stanowią one produkt dla sprzedawców energii,
    którzy chcą uwiarygodnić jej pochodzenie z OZE za pomocą dodatkowo zakupionej od
    producenta gwarancji. Sprzedaż/przekazanie gwarancji jest więc dodatkowym wsparciem
    dla producenta.
    Z cytowanych przepisów ustawy OZE wynika, że gwarancja pochodzenia jest dokumentem
    elektronicznym zapisanym w Rejestrze Gwarancji Pochodzenia (prowadzonym w systemie
    informatycznym TGE) potwierdzającym źródło pochodzenia energii elektrycznej.
    Elektroniczny dokument trudno jest uznać za „postać energii”, a tym samym towar w
    rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy. W legalnej definicji towarów, określonej w tym przepisie,
    nie wymieniono gwarancji pochodzenia energii. Przepisy ustawy oraz przepisy
    wykonawcze nie powołują również symboli statystycznych dla gwarancji pochodzenia
    energii.

    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy ponownie podkreślić, że dana czynność
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy istnieje bezpośredni
    związek o charakterze przyczynowym pomiędzy wykonaną czynnością a otrzymanym
    świadczeniem wzajemnym w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste
    wynagrodzenie za świadczenie usług w ramach istniejącego stosunku prawnego, na
    podstawie którego wykonywana jest usługa.
    Przedstawione okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że czynność sprzedaży
    /przekazania Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia należy
    uznać za świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Jak wynika z
    przedstawionych informacji, Wnioskodawca na podstawie umowy vPPA przekazuje
    Gwarancje Pochodzenia lub Zastępcze Gwarancje Pochodzenia na rzecz
    Zainteresowanego za odrębnym wynagrodzeniem. Istnieje zatem stosunek prawny
    (umowa zobowiązaniowa) pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za
    wykonanie usługi zostaje wypłacone wynagrodzenie, co oznacza, że mamy do czynienia z
    czynnością odpłatną. Zachodzi bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem w postaci
    przekazania Gwarancji Pochodzenia lub Zastępczych Gwarancji Pochodzenia a
    otrzymanym wynagrodzeniem. Zainteresowany jest beneficjentem wykonanego przez
    Wnioskodawcę świadczenia, odnosi bowiem bezpośrednią korzyść z przekazania mu
    Gwarancji Pochodzenia energii elektrycznej, które mogą być przedmiotem dalszego
    obrotu lub jako instrument wsparcia sprzedaży lub posłużyć do poświadczenia odbiorcy
    końcowemu źródeł pochodzenia energii.
    Zatem należność uiszczana przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy stanowi
    wynagrodzenie za świadczone przez Wnioskodawcę usługi w ramach zawartej umowy
    sprzedaży/przekazania Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych Gwarancji Pochodzenia. Tym
    samym w niniejszej sprawie występują wszystkie elementy konieczne dla uznania
    wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności za odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz wydane na jej podstawie
    rozporządzenia wykonawcze nie przewidują zwolnienia przedmiotowego dla czynności
    sprzedaży/przekazania Gwarancji Pochodzenia czy Zastępczych Gwarancji Pochodzenia. W
    konsekwencji, transakcje takie powinny być traktowane jako świadczenie usług,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Przechodząc do kwestii ustalenia, kiedy powstaje obowiązek podatkowy VAT z tytułu
    przekazania Gwarancji Pochodzenia oraz Zastępczych Gwarancji Pochodzenia, wskazać
    należy, że zasadę ogólną formułuje cytowany wyżej art. 19a ust. 1 ustawy, zgodnie z którą
    obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania
    usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym
    dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za
    ten okres.
    Zatem ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy
    danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa o VAT nie definiuje
    tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się
    dla jego określenia. O faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Przepisy
    ustawy nie określają odrębnie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu
    świadczenia usług polegających na sprzedaży gwarancji pochodzenia bądź zastępczych
    gwarancji pochodzenia energii elektrycznej. Trzeba zatem przyjąć, że obowiązek
    podatkowy w przypadku przedmiotowych świadczeń powstaje, stosownie do art. 19a ust.
    1 ustawy, w momencie wykonania usługi.
    W przedstawionym opisie sprawy wskazali Państwo, że zgodnie z Umową vPPA,
    przekazanie Gwarancji Pochodzenia na rzecz Zainteresowanego następuje w formie
    umorzenia Gwarancji Pochodzenia. Umorzenie realizowane jest za pośrednictwem

    Rejestru Gwarancji Pochodzenia prowadzonego przez TGE. Równocześnie, zgodnie z
    Umową, na wniosek Zainteresowanego, sposób przekazania Gwarancji Pochodzenia na
    jego rzecz może ulec zmianie. W takim wypadku przeniesienie Gwarancji Pochodzenia z
    Wnioskodawcy na Zainteresowanego dokonywane będzie w formie sprzedaży Gwarancji
    Pochodzenia za pośrednictwem systemu informatycznego RGP, zgodnie z obowiązującymi
    przepisami prawa i wymogami TGE przewidzianymi dla tego typu transakcji. Natomiast
    zgodnie z regulacją zwartą w art. 124 ust. 7 ustawy OZE, przeniesienie gwarancji
    pochodzenia następuje z chwilą dokonania odpowiedniego wpisu w rejestrze gwarancji
    pochodzenia.
    Jednocześnie z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że czynności związane z
    przekazaniem Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego
    będą rozliczane w kwartalnych okresach rozliczeniowych. Wnioskodawca będzie
    wystawiać dokumenty, w których wykazane zostaną Gwarancje Pochodzenia umorzone na
    rzecz Zainteresowanego w danym kwartale, określonym w Umowie. Zainteresowany
    będzie natomiast zobowiązany uiścić płatność wynikającą z przedmiotowych dokumentów
    w określonym terminie, liczonym od momentu ich wystawienia. Przekazanie Zastępczych
    Gwarancji Pochodzenia przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego jest rozliczane i
    dokumentowane na zasadach analogicznych jak dla rozliczeń z tytułu przekazania
    (umorzenia) Gwarancji Pochodzenia.
    A zatem, ponieważ rozliczenia w związku z przekazaniem Gwarancji Pochodzenia i
    Zastępczych Gwarancji Pochodzenia będą odbywały się cyklicznie (raz na kwartał), to
    obowiązek podatkowy z tytułu świadczonych usług przekazania Gwarancji Pochodzenia i
    Zastępczych Gwarancji Pochodzenia powstanie u Państwa zgodnie z art. 19a ust. 3
    ustawy, tj. z upływem każdego okresu rozliczeniowego (czyli w analizowanym przypadku
    kwartału) do którego odnoszą się rozliczenia.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów art. 106b i nast. ustawy – co do zasady –
    podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i
    usług na rzecz innego podatnika.
    Jak ustalono powyżej, należność uiszczana przez Zainteresowanego na rzecz
    Wnioskodawcy stanowi wynagrodzenie za świadczone przez Wnioskodawcę usługi w
    ramach zawartej umowy sprzedaży/przekazania Gwarancji Pochodzenia i Zastępczych
    Gwarancji Pochodzenia. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz wydane na jej
    podstawie rozporządzenia wykonawcze nie przewidują zwolnienia przedmiotowego dla
    czynności sprzedaży/przekazania Gwarancji Pochodzenia czy Zastępczych Gwarancji
    Pochodzenia. W konsekwencji, transakcje takie powinny być traktowane jako świadczenie
    usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych i udokumentowane poprzez
    wystawienie faktury na zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań 7-9 jest zatem prawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy określone w Umowie vPPA Opłaty
    Dodatkowe, czyli: przysługujące Zainteresowanemu od Wnioskodawcy Rekompensaty z
    Tytułu Opóźnienia, z Tytułu Deficytu Mocy oraz z Tytułu Deficytu Dostępności, a także
    Opłata z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy oraz przysługująca danej Stronie (w
    zależności od okoliczności – Zainteresowanemu od Wnioskodawcy lub odwrotnie) Opłata z
    Tytułu Rozwiązania Umowy, powinny być klasyfikowane jako wynagrodzenie z tytułu
    świadczenia usług i w związku z tym udokumentowane poprzez wystawienie faktury.
    (pytania nr 10-15)
    Jak wskazano powyżej, z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy). Aby uznać dane świadczenie

    za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w
    zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym
    przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że jeżeli za zaniechanie pewnych czynności należna jest
    rekompensata inaczej „odszkodowanie” i sytuacja ta przynosi wymierną korzyść
    konkretnemu podmiotowi – co do której istnieje zgoda stron – takie działanie na gruncie
    ustawy o podatku od towarów i usług powinno być uznane za usługę. Dana czynność
    podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można stwierdzić, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Przepisy podatkowe nie definiują pojęcia odszkodowania lub rekompensaty. W tym
    zakresie należy zatem posiłkować się przepisami prawa cywilnego. Kwestie odszkodowań
    (rekompensat) regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.
    Zgodnie z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego,
      Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę
      określonej sumy (kara umowna).
    Z powyższego przepisu wynika, że kara umowna jest dodatkowym zastrzeżeniem
    umownym, wprowadzanym do umowy w ramach swobody kontraktowania, mającym na
    celu wzmocnienie skuteczności więzi powstałej między stronami w wyniku zawartej przez
                                 nie umowy i służy realnemu wykonaniu zobowiązań(wyrok Sądu Najwyższego z 8 sierpnia
    2008 r. sygn. akt V CSK 85/08). Przewidziany umową obowiązek zapłaty kary umownej ma
    w stosunku do zasadniczego obowiązku dłużnika wynikającego z tej umowy charakter
    uboczny (akcesoryjny).
    Zastrzeżenie kary umownej można zatem traktować jako formę uproszczoną redakcji
    warunków umowy, która pozwala na przyjęcie przez strony, że wypadki niewykonania lub
    nienależytego wykonania umowy, stanowią jednocześnie podstawę do domagania się
    zapłaty kary umownej.
    Kara umowna ma charakter czynności jednostronnej i nie wiąże się z otrzymaniem
    jakiegokolwiek świadczenia. Zapłata tej kary nie jest też związana ze zobowiązaniem się
    otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania
    czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji.
    Według art. 361 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne
      następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.
      W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia
      umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz
      korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Na podstawie ww. przepisu odszkodowanie uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z
    którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem, a
    zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.
    Na mocy art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.

    Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto pomiędzy zdarzeniem a zaistniałą w jego
    wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Szkoda polega na nienależytym
    wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego
    związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych
    przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik
    zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za
    szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną –
    świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie
    wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z
    zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania
    się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.
    Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze
    odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą
    charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota
    otrzymanych odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu
    czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Ustalanie statusu wypłacanej kary umownej/odszkodowania, jako podlegającej bądź nie
    opodatkowaniu podatkiem VAT należy oceniać w kontekście związku z konkretnym
    świadczeniem.
    W wyroku z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. C-295/17 MEO – Serviços de Comunicações e
    Multimédia SA TSUE stwierdził, że:
      „(...) kwota należna z tytułu niezachowania minimalnego okresu obowiązywania
      stanowi wynagrodzenie za usługi świadczone przez MEO, niezależnie od tego, czy
      klient realizuje prawo do korzystania z rzeczonych usług aż do końca minimalnego
      okresu obowiązywania (pkt 48).
      W odniesieniu do wymogu, aby zapłacone kwoty stanowiły rzeczywiste
      wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę, należy podkreślić, że usługa, która ma być
      świadczona, oraz kwota, na którą ma być wystawiony klientowi rachunek w
      przypadku przedterminowego rozwiązania umowy w trakcie minimalnego okresu
      obowiązywania, zostały określone już w momencie zawarcia umowy (pkt 49).
      Kwotę należną z tytułu niezachowania minimalnego okresu obowiązywania należy
      zatem postrzegać jako część łącznej ceny za świadczenie usług, podzielonej na
      miesięczne części, która w przypadku naruszenia obowiązku zapłaty staje się
      natychmiast wymagalna (pkt 50)”.
    Ponadto TSUE w ww. wyroku sygn. C-295/17 TSUE wskazał, że:
      „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcia zawarte w przepisie prawa
      Unii, który nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw
      członkowskich, powinny zasadniczo być interpretowane w całej Unii Europejskiej w
      sposób autonomiczny i jednolity (zob. podobnie wyrok z dnia 16 listopada 2017 r.,
      Kozuba Premium Selection, C#308/16, EU:C:2017:869, pkt 38 i przytoczone tam
      orzecznictwo) (pkt 67).
      W związku z tym, jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 34 opinii, do celów
      wykładni przepisów dyrektywy VAT nie ma znaczenia, czy kwota ta w prawie
      krajowym stanowi roszczenie o odszkodowanie z tytułu deliktu czy karę umowną ani
      czy jest ona określana jako odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie (pkt
      68).

      Ocena, czy płatność dokonywana jest w zamian za dostawę lub świadczenie usług,
      jest kwestią z zakresu prawa Unii, którą należy rozstrzygać odrębnie od oceny
      dokonywanej na mocy prawa krajowego (pkt 69).
      W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy odpowiedzieć, że
      okoliczność, że kwota ryczałtowa ma na celu zniechęcenie klienta do niezachowania
      minimalnego okresu obowiązywania oraz naprawienie szkód poniesionych przez
      podmiot gospodarczy na skutek niezachowania tego okresu, okoliczność, że
      wynagrodzenie otrzymywane przez osobę pośredniczącą w przypadku zawarcia
      umowy określającej minimalny okres obowiązywania może być wyższe od
      wynagrodzenia uzgodnionego w umowie, w której nie przewidziano takiego okresu,
      oraz okoliczność, że kwota, na którą został wystawiony rachunek, została
      zakwalifikowana w prawie krajowym jako kara umowna, nie mają decydującego
      znaczenia dla kwalifikacji określonej z góry w umowie o świadczenie usług kwoty,
      którą klient jest zobowiązany zapłacić w przypadku wcześniejszego jej rozwiązania”
      (pkt 70).
    Z kolei w wyroku z dnia 11 czerwca 2020 r. w sprawie C-43/19 Vodafone Portugal –
    Comunicaçoes Pessoais TSUE wskazał w pkt 33:
      „W tym względzie Trybunał uznał, że ustaloną z góry kwotę otrzymywaną przez
      podmiot gospodarczy w przypadku przedterminowego rozwiązania przez jego
      klienta lub z przyczyn leżących po jego stronie umowy o świadczenie usług
      przewidującej minimalny okres związania umową, która to kwota odpowiada kwocie,
      jaką podmiot gospodarczy otrzymałby w pozostałej części tego okresu w braku
      takiego rozwiązania, należy uznać za wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług,
      które podlega jako takie VAT, nawet jeśli rozwiązanie to pociąga za sobą
      dezaktywację produktów i usług przewidzianych przez tę umowę przed upływem
      minimalnego okresu związania umową (zob. podobnie wyroki: z dnia 22 listopada
      2018 r., MEO - Serviços de Comunicaçőes e Multimédia, C 295/17, EU:C:2018:942, pkt
      12, 45, 57; a także z dnia 3 lipca 2019 r., UniCredit Leasing, C 242/18, EU:C:2019:558,
      pkt 70)”.
    Ponadto w ww. wyroku C-43/19 TSUE stwierdził w pkt 37-40:
      „Po pierwsze, Vodafone zobowiązuje się świadczyć swoim klientom usługi
      uzgodnione w zawartych z nimi umowach i na warunkach określonych w tych
      umowach. Po drugie klienci ci zobowiązują się płacić miesięczne opłaty przewidziane
      we wspomnianych umowach, a także w stosownym wypadku, należne kwoty w
      przypadku, gdy umowy te zostaną rozwiązane przed końcem okresu lojalności z
      przyczyn leżących po stronie klientów.
      W tym kontekście, jak wyjaśnia sąd odsyłający, kwoty te odpowiadają odzyskaniu
      części kosztów związanych ze świadczeniem usług, jakie operator świadczył na rzecz
      klientów, i do których zwrotu klienci zobowiązali się w przypadku takiego
      rozwiązania.
      W związku z tym, wspomniane kwoty należy uznać za stanowiące część ceny za
      usługę, którą usługodawca zobowiązał się świadczyć klientom i która stanowi część
      miesięcznych opłat, w przypadku gdy klienci nie przestrzegają okresu lojalności. W
      tych okolicznościach cel tych kwot jest podobny do celu miesięcznych opłat, które co
      do zasady byłyby wymagalne, jeżeli klienci nie skorzystaliby z korzyści handlowych,
      uzależnionych od przestrzegania tego okresu lojalności”.
    Ponadto w ww. wyroku C-43/19 TSUE stwierdził w pkt 50, że:
      „Z uwagi na ogół powyższych rozważań na przedstawione pytania prejudycjalne
      trzeba odpowiedzieć, iż art. 2 ust. 1 lit. c dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że kwoty otrzymane przez podmiot gospodarczy w przypadku
      przedterminowego rozwiązania z powodów leżących po stronie klienta umowy o

      świadczenie usług przewidującej przestrzeganie okresu lojalności (okresu związania
      umową) w zamian za przyznanie temu klientowi korzystnych warunków handlowych
      należy uznać za stanowiące wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w
      rozumieniu tego przepisu”.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że sytuacjach określonych w Umowie,
    Zainteresowany jest uprawniony do otrzymania od Wnioskodawcy następujących Opłat
    Dodatkowych:
        Rekompensaty z Tytułu Opóźnienia – wypłacanej Zainteresowanemu przez
        Wnioskodawcę, jeżeli Data Komercjalizacji Projektu nie nastąpiła przed wyznaczoną
        w Umowie Zakładaną Datą Komercjalizacji. Maksymalna łączna kwota
        Rekompensaty z Tytułu Opóźnienia płatna przez Wnioskodawcę na rzecz
        Zainteresowanego w okresie obowiązywania Umowy nie powinna przekroczyć (i
        jest zaliczana na poczet) określonego w Umowie limitu;
        Rekompensaty z Tytułu Deficytu Mocy – wypłacanej Zainteresowanemu przez
        Wnioskodawcę, w przypadku nieosiągnięcia 100% Oczekiwanej Mocy Projektu w
        wyznaczonym terminie. Rekompensata z Tytułu Deficytu Mocy kalkulowana jest
        jako iloczyn różnicy pomiędzy Oczekiwaną Mocą Projektu a Rzeczywistą Mocą
        Projektu oraz określonej w Umowie kwoty wyrażonej za M/Wac;
        Rekompensaty z Tytułu Deficytu Dostępności – wypłacanej Zainteresowanemu
        przez Wnioskodawcę, w przypadku, jeżeli w danym Roku Umownym nie zostanie
        osiągnięta Gwarantowana Dostępność. Rekompensata z Tytułu Deficytu
        Dostępności kalkulowana jest jako iloczyn określonej w Umowie kwoty i każdego
        0,1% Deficytu Dostępności;
        Opłaty z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy – jeżeli Data Komercjalizacji
        Projektu nie nastąpi przed Ostateczną Datą Komercjalizacji, każda ze Stron ma
        możliwość wcześniejszego rozwiązania Umowy. W takim wypadku Wnioskodawca
        zobowiązany będzie do zapłaty opłaty z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy.
        Opłata z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy kalkulowana jest jako różnica
        pomiędzy stałą kwotą ustaloną w Umowie a sumą zapłaconych przez daną Spółkę
        Rekompensat z Tytułu Opóźnienia.
    Dodatkowo przypadku gdy jedna ze Stron (Wnioskodawca lub Zainteresowany) narusza
    zawartą Umowę w jeden ze wskazanych w Umowie sposobów, tj. poprzez m.in.:
    bankructwo, nieuprawnioną cesję Umowy na inny podmiot, nieosiągnięcie wymaganego
    poziomu Faktycznej Dostępności – Faktyczna Dostępność w dowolnych dwóch kolejnych
    Okresach Dostępności jest mniejsza niż 75%, zmiana kontroli Strony, chyba że jest ona
    dozwolona przez drugą ze Stron, stanie się przez Stronę, jej udziałowca lub podmiot
    powiązany podmiotem (osobą) objętą sankcjami, czy też rażące naruszenie obowiązków
    wynikających z Umowy i nieusunięcie uchybień w wyznaczonym terminie, Strona, która
    nie narusza postanowień Umowy uprawniona jest do rozwiązania Umowy ze skutkiem
    natychmiastowym poprzez złożenie Stronie, która dopuściła się tego naruszenia,
    odpowiedniego oświadczenia o rozwiązaniu Umowy. Zgodnie z Umową, w przypadku, gdy
    Umowa zostanie rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym, Strona naruszająca Umowę
    zobowiązana jest do zapłaty na rzecz drugiej Strony opłaty z tytułu rozwiązania Umowy.
    Opłata z tytułu Rozwiązania Umowy będzie płatna jednorazowo, niezależnie od liczby
    uchybień Strony naruszającej Umowę, dających powód rozwiązania Umowy ze skutkiem
    natychmiastowym.

    W tym miejscu należy jeszcze raz zaznaczyć, że aby uznać dane świadczenie za odpłatne
    świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ustawy o VAT, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Tak więc, czynność podlega
    opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a
    świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle
    wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie opodatkowania Opłat Dodatkowych
    określonych w Umowie vPPA należy stwierdzić, że przysługujące Zainteresowanemu
    Rekompensaty z Tytułu: Opóźnienia, Deficytu Mocy oraz Deficytu Dostępności, Opłata z
    Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy, jak również przysługująca jednej ze Stron
    Umowy vPPA, w zależności od zaistniałych okoliczności, Opłata za Wcześniejsze
    Rozwiązanie Umowy, wynikają z zapisów tej Umowy i są w niej określone. Podpisując
    umowę, zarówno Wnioskodawca jak i Zainteresowany mają świadomość, że w przypadku
    zaistnienia wyżej opisanych, określonych okoliczności, będą zobowiązani do zapłaty na
    rzecz drugiej Strony określonego w Umowie wynagrodzenia. Zatem w opisanej sytuacji
    mamy do czynienia z dobrowolnym wyrażeniem zgody przez Strony w zawartej przez nie
    Umowie, na zapłatę wynagrodzenia:
        przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego w przypadku Rekompensaty z
        Tytułu Opóźnienia, Deficytu Mocy oraz Deficytu Dostępności, Opłaty z Tytułu
        Wcześniejszego Rozwiązania Umowy oraz w przypadku Opłaty z Tytułu Rozwiązania
        Umowy
        przez Zainteresowanego na rzecz Wnioskodawcy w przypadku Opłaty z Tytułu
        Rozwiązania Umowy.
    Z okoliczności sprawy wynika, że w przypadku otrzymania ww. Rekompensat z Tytułu:
    Opóźnienia, Deficytu Mocy i Deficytu Dostępności, Zainteresowany będzie godził się na
    odstępstwo od sposobu realizacji uzgodnionych postanowień Umowy i nie będzie w
    związku z tym podejmował żadnych dodatkowych działań, które mogłyby mieć negatywne
    konsekwencje dla Wnioskodawcy, w szczególności nie będzie uprawniony do żądania
    wykonania Umowy przez Wnioskodawcę zgodnie z ustalonymi pierwotnie
    postanowieniami lub do rozwiązania Umowy, a więc Umowa dalej obowiązuje.
    W przypadku otrzymania Rekompensaty z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy
    Zainteresowany zobowiązuje się do powstrzymania się od dochodzenia od Wnioskodawcy
    jakichkolwiek innych świadczeń oraz wykonywania postanowień Umowy vPPA, która łączy
    Strony i miała być realizowana w określonym terminie, w przypadku rozwiązania Umowy
    Zainteresowany zwolni Wnioskodawcę z obowiązku kontynuowania Umowy do czasu jej
    planowanego wykonania, nie będzie również żądał od Wnioskodawcy wypłaty
    wynagrodzenia za świadczone usługi związane z Rozliczeniem finansowym vPPA, ani też
    potencjalnie płatności Rekompensaty z Tytułu Opóźnienia, Rekompensaty z Tytułu
    Deficytu Mocy ani też Rekompensaty z Tytułu Deficytu Dostępności.
    Ponadto, w Umowie vPPA konstytuującej stosunek prawny pomiędzy Stronami
    przewidziano uprawnienie Stron do rozwiązania Umowy. W przypadku skorzystania z tego
    uprawnienia przez którąkolwiek ze Stron, odpowiednio Zainteresowany lub
    Wnioskodawca w określonych w Umowie okolicznościach są zobowiązani do uiszczenia
    Opłaty z Tytułu Rozwiązania Umowy na rzecz drugiej Strony. Zainteresowany lub

    Wnioskodawca zobowiązują się w takiej sytuacji do powstrzymania się od dochodzenia od
    Wnioskodawcy lub Zainteresowanego wykonywania postanowień Umowy vPPA, która
    łączyła Strony i miała być realizowana w określonym terminie.
    Po stronie tych z Państwa, którzy w opisanych okolicznościach otrzymują wynagrodzenie,
    występuje/wystąpi świadczenie w postaci wyrażenia zgody na tolerowanie sytuacji,
    zaistnienie której jest/będzie objęte Dodatkowymi Opłatami. Spełniona zatem jest/będzie
    przesłanka istnienia związku pomiędzy wypłatą należności, a otrzymaniem świadczenia
    wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że kwota ta stanowi
    wynagrodzenie za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Podsumowując, w analizowanej sprawie obciążanie:
  (i) Wnioskodawcy Opłatami Dodatkowymi takimi jak: Rekompensata z Tytułu Opóźnienia,
    Rekompensata z Tytułu Deficytu Mocy, Rekompensata z Tytułu Deficytu Dostępności,
    Opłata z Tytułu Wcześniejszego Rozwiązania Umowy, oraz Opłata za Wcześniejsze
    Rozwiązanie Umowy,
  (ii) Zainteresowanego Opłatą z Tytułu Rozwiązania Umowy,
    nie spełnia funkcji odszkodowawczej, lecz stanowi wynagrodzenie za konkretne
    świadczenie, które mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, otrzymując ww. Opłaty Dodatkowe, stanowiące wynagrodzenie za usługę
    w ramach Umowy vPPA odpowiednio Zainteresowany lub Wnioskodawca powinni
    rozpoznać świadczenie usług podlegające opodatkowaniu w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy. Świadczone usługi odpowiednio Zainteresowany lub Wnioskodawca są/będą
    zobowiązani udokumentować poprzez wystawienie faktury zgodnie z art. 106b ust. 1
    ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 10-15 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
    dacie zaistnienia zdarzenia
    zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
    dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. Sp. z o.o. 1 (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.