Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.643.2024.2.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Możliwość zaliczenia wynagrodzenia za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; najem-najem na cele działalności ; umowa-rozwiązanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczący możliwości zaliczenia kwoty wynagrodzenia do
    kosztów uzyskania przychodów. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 grudnia 2024 r.
    (wpływ 20 grudnia 2024 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) (...).

    4 kwietnia 2023 r. Wnioskodawca zawarł na czas określony umowę najmu pomieszczeń
    biurowych, aneksowaną 5 grudnia 2023 r, 25 marca 2024 r., 17 maja 2024 r. (dalej:
    „Umowa").
    W związku z dążeniem przez nowy zarząd Spółki do ograniczenia wydatków,
    Wnioskodawca wystąpił do Wynajmującego z prośbą o rozwiązanie umowy najmu przed
    jej terminem wygaśnięcia. Wynajmujący zgodził się na wcześniejsze rozwiązanie umowy,
    pod warunkiem uzyskania od Spółki zapłaty wynagrodzenia.
    W dniu 23 lipca 2024 r. strony zawarły porozumienie, w którym ustalono kwotę
    wynagrodzenia netto, która została powiększona o podatek od towarów i usług (VAT).
    Tego rodzaju porozumienie pozwala na uregulowanie kwestii finansowych związanych z
    przedterminowym zakończeniem umowy najmu, a także wskazuje na jasno określone
    zobowiązanie finansowe, które Spółka musi ponieść, aby zakończyć obowiązywanie
    umowy przed terminem.
    31 lipca 2024 r. Wynajmujący wystawił fakturę VAT na wartość wynagrodzenia za
    wcześniejsze rozwiązanie Umowy powiększonego o należny podatek od towarów i usług.
    Zgodnie z warunkami porozumienia, płatność za to wynagrodzenie została dokonana
    przez częściową kompensatę z kaucją, którą Spółka wcześniej wpłaciła na rzecz
    Wynajmującego. Pozostała część zobowiązania została uregulowana przez Wnioskodawcę
    przelewem bankowym, zgodnie z terminem płatności wskazanym na fakturze.
    Taka forma płatności, łącząca kompensatę z kaucją oraz przelew bankowy na pozostałą
    kwotę, pozwoliła Spółce na zmniejszenie bieżącego obciążenia finansowego i jednocześnie
    na wywiązanie się z obowiązku zapłaty w ustalonym terminie.
    Z przeprowadzonej analizy ekonomicznej wynika, że zmiana lokalizacji biura pozwoliła na
    znaczące oszczędności. Porównanie kosztów opłat czynszowych i eksploatacyjnych w
    nowej i starej lokalizacji, (opłaty za media są uzależnione od rzeczywistego zużycia i nie
    zostały uwzględnione w analizie), wskazuje na oszczędność wynoszącą 35,35 zł na każdym
                                    2metrze kwadratowym. Dla biura o powierzchni około 500 m daje to łączną oszczędność w
    wysokości:
          2   235,35zł/mx 500m = 17 675,00 zł w okresie miesięcznym.
    Te oszczędności pozwolą w stosunkowo krótkim czasie pokryć koszty związane z
    wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu w dotychczasowej lokalizacji, co może
    wpłynąć na poprawę rentowności Spółki w długim okresie.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej:
    „04 kwietnia 2023 r. Wnioskodawca zawarł na czas określony umowę najmu pomieszczeń
    biurowych, aneksowaną 05 grudnia 2023 r, 25 marca 2024 r., 17maja 2024 r. (dalej:
    Umowa).
    W związku z dążeniem przez nowy zarząd Spółki do ograniczenia wydatków,
    Wnioskodawca wystąpił do Wynajmującego z prośbą o rozwiązanie umowy najmu przed
    jej terminem wygaśnięcia. Wynajmujący zgodził się na wcześniejsze rozwiązanie umowy,
    pod warunkiem uzyskania od Spółki zapłaty wynagrodzenia. W dniu 23 lipca 2024 r. strony
    zawarły porozumienie, w którym ustalono kwotę wynagrodzenia netto, która została
    powiększona o podatek od towarów i usług (VAT)”.
    Kwota wynagrodzenia związana z wcześniejszym zakończeniem umowy została ustalona
    przez Wynajmującego i Najemcę w zawartym między stronami Porozumieniu z dnia 23
    lipca 2024 r.

    Zgodnie z postanowieniami Umowy, została ona zawarta na czas określony, a jej
    wcześniejsze zakończenie mogło mieć miejsce tylko w przypadku naruszenia istotnych
    postanowień Umowy.
    Zdaniem Wnioskodawcy poniesiony wydatek z tytułu wynagrodzenia za wcześniejsze
    rozwiązanie Umowy najmu lokalu jest ekonomicznie uzasadniony z punktu widzenia
    prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka argumentuje, że wydatek ten został
    poniesiony w celu obniżenia kosztów operacyjnych, poprzez przeniesienia biura do nowej
    lokalizacji, co w dłuższej perspektywie ma przynieść oszczędności w zakresie opłat
    czynszowych. Z tego względu Spółka uważa, że poniesiony koszt należy uznać za wydatek
    związany z zabezpieczeniem źródła przychodów stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Koszt ten nie znajduje się w katalogu wydatków wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zapłacone wynagrodzenie z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu nie jest
    jednoznacznie uznawane ani za karę umowną, ani też za odszkodowanie, a strony też tego
    wyraźnie nie określiły w zawartym Porozumieniu. W literaturze kara umowna i
    odszkodowanie są definiowane jako:
    1. Kara umowna - jest to kwota, którą jedna strona umowy zobowiązuje się zapłacić
      drugiej stronie w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy. W
      przypadku umowy najmu kara umowna może być przewidziana w umowie, np. za
      zerwanie umowy przed terminem. Kara umowna ma charakter prewencyjny i jest
      określona w umowie.
    2. Odszkodowanie - jest to kwota wypłacana w celu naprawienia szkody poniesionej
      przez stronę, która nie wywiązała się z umowy. W przypadku wcześniejszego
      rozwiązania umowy najmu, wynagrodzenie, które musi zapłacić wynajmujący lub
      najemca, może mieć charakter odszkodowania, jeśli stanowi rekompensatę za
      rzeczywiste straty, jakie ponosi druga strona umowy w wyniku przedwczesnego
      rozwiązania umowy.
    Jeśli strony zawrą w umowie postanowienie, że zapłacone wynagrodzenie za wcześniejsze
    rozwiązanie umowy najmu jest karą umowną, to wtedy jest to kara umowna. Jeśli
    natomiast wynagrodzenie to ma na celu naprawienie rzeczywistej szkody (np. utraty
    dochodów z najmu), wtedy będzie to odszkodowanie.
    Podsumowując, należy wskazać, iż w omawianym przypadku zapłacone wynagrodzenie z
    tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu nie może być traktowane zarówno jako
    kara umowna ani też jako odszkodowanie dla Wynajmującego, mające na celu
    rekompensatę strat wynikających z przedwczesnego rozwiązania umowy najmu ponieważ
    faktycznie nie poniósł on żadnej straty. Takie stanowisko potwierdza również treść
    zawartego Porozumienia, które jednoznacznie wskazuje, że wynagrodzenie przysługujące
    Wynajmującemu nie jest karą umowną, jak również odszkodowaniem.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, które zakłada, że kwota uiszczonego
    wynagrodzenia na rzecz Wynajmującego z tytułu rozwiązania umowy najmu stanowi
    wydatek, który będzie mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w podatku
    dochodowym od osób prawnych tj. zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki poniesiony wydatek z tytułu wynagrodzenia za wcześniejsze rozwiązanie
    Umowy najmu lokalu jest ekonomicznie uzasadniony z punktu widzenia prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Spółka argumentuje, że wydatek ten został poniesiony w celu obniżenia kosztów
    operacyjnych, poprzez przeniesienia biura do nowej lokalizacji, co w dłuższej perspektywie
    ma przynieść oszczędności w zakresie opłat czynszowych. Z tego względu Spółka uważa,

    że poniesiony koszt należy uznać za wydatek związany z zabezpieczeniem źródła
    przychodów.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (dalej: „u.p.d.o.p.”) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.
    d.o.p. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że do kosztów uzyskania przychodów
    podatnik ma prawo zaliczyć każdy taki koszt, który łącznie spełnia następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika,
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania (w tym zwiększenia), zachowania lub
        zabezpieczenia źródła przychodów,
        został właściwe udokumentowany,
        nie znajduje się w katalogu wydatków z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.
    W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie za wcześniejsze rozwiązanie umowy spełnia
    wszystkie przesłanki, aby mogło zostać uznane za koszt podatkowy. W konsekwencji,
    wartość świadczenia może zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów na
    gruncie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., ponieważ:
        wynika z racjonalnego działania Wnioskodawcy i logicznego ciągu zdarzeń,
        zostało poniesione w celu zachowania i zabezpieczenia źródeł przychodów (choćby
        pośrednio),
        jego poniesienie jest uzasadnione ekonomicznie,
        wynagrodzenie jest związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.
    Należy podkreślić, że zapłata wynagrodzenia przez Wnioskodawcę stanowiła przejaw jego
    racjonalnego działania w obrocie gospodarczym. Poniesienie wydatku wynikało z
    przeprowadzonej wcześniej analizy ekonomicznej, która pokazała najbardziej opłacalny
    wariant działania.
    Działanie to zgadza się z praktyką organów podatkowych oraz orzecznictwem sądów
    administracyjnych w Polsce, przykładowo:
        interpretacja indywidualna z 10 września 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
        1.4010.257.2021.3.ŚS, w której organ stwierdził m.in., że: „(...) wydatek z tytułu
        zapłaconego odszkodowania za wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu spełnia
        ogólną przesłankę, wynikającą z dyspozycji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., z
        uwzględnieniem art. 16 ust. 1, tym samym może być uznany za koszt uzyskania
        przychodów Spółki";
        interpretacja indywidualna z 6 maja 2020 r., sygn. IPPB3/4510-833/15-3/S/DP/SP, w
        której organ uznał za prawidłowe następujące stanowisko wnioskodawcy:
        „Zarówno sądy, jak i organy podatkowe stoją na stanowisku, że kosztem uzyskania
        przychodu nie mogą być tylko i wyłącznie kary umowne lub odszkodowania, o
        których mowa w tym przepisie. Zatem odszkodowania oraz kary umowne mogą, co

        do zasady, stanowić koszt podatkowy, o ile zostały poniesione w celu osiągnięcia
        przychodu, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. W ocenie Spółki
        wydatki pozostające w związku z rezygnacją lub rozwiązaniem umowy najmu, która
        została zawarta na czas określony, a jej strony postanowiły ją przedterminowo
        rozwiązać za porozumieniem, nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.,
        stąd mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu z uwagi na spełnienie
        ogólnych warunków";
        wyrok WSA w Poznaniu z 25 maja 2023 r., sygn. I SA/Po 58/23: „Sądy wielokrotnie
        wypowiadały się w kwestii m.in. kar umownych za wcześniejsze rozwiązanie umowy
        najmu, wskazując, że gospodarczo racjonalne decyzje, podejmowane pierwotnie w
        określonych warunkach, w związku z negatywną zmianą okoliczności lub rozwojem
        działalności gospodarczej, mogą skutkować koniecznością podejmowania działań
        zmierzających do zachowania lub zabezpieczenia źródeł przychodów i ponoszenia
        w związku z tym wydatków, które można zakwalifikować do kosztów podatkowych
        w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Wydatki z tytułu kary umownej związanej z
        wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu spełniają kryteria wskazane w art. 15
        ust. 1 u.p.d.o.p. Mogą zatem zostać zakwalifikowane, jako koszty uzyskania
        przychodu";
        wyrok NSA z 14 stycznia 2021 r., sygn. II FSK 2230/20: „Interpretując art. 15 ust. 1 u.
        p.d.o.p. należy kierować się przesłankami zdrowego rozsądku przy dokonywaniu
        oceny racjonalności poniesienia przez danego podatnika kosztu przez pryzmat
        faktów zaistniałych po dacie podjętych decyzji o charakterze gospodarczym. W
        procesie działań gospodarczych przedsiębiorca dąży bowiem nie tylko do
        maksymalizacji przychodów, ale również do ograniczania kosztów ich uzyskania,
        przy czym obie te wielkości muszą być ujmowane globalnie. Wydatki takie jak
        opisane w rozpatrywanej sprawie, mogą zatem, co do zasady, stanowić koszt
        uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Podsumowując,
        zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, wydatki z
        tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu spełniają kryteria wskazane w art.
        15 ust. 1 u.p.d.o.p., a zatem mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania
        przychodu Skarżącej.";
        wyrok NSA z 16 lutego 2021 r. o sygn. II FSK 3813/18: „W dynamicznie zmieniającej
        się rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (zapłata kwoty
        odszkodowania czy też kary umownej) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby
        możliwością uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności
        gospodarczej. Konieczne jest więc, aby, kwalifikując dany wydatek jako koszt
        podatkowy, uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń
        determinujących określone oraz konkretne działania podatnika, począwszy od
        momentu zawarcia umowy najmu. Powoduje to, że zdaniem Naczelnego Sądu
        Administracyjnego, użycie w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zwrotu »w celu« oznacza, że nie
        zawsze wydatek przynieść musi skutek w postaci osiągnięcia przychodu. Dla oceny,
        czy dany wydatek został poczyniony w celu zachowania lub zabezpieczenia jego

        źródła, należy mieć na względzie charakter związku przyczynowo- skutkowego
        między kosztem a przychodem. W przypadku odszkodowań, kar umownych i
        innych wydatków, wynikających z odstąpienia lub przedterminowego rozwiązania
        umowy przez podatnika, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego
        przyjęto, że wykazują one związek z przychodami, gdy podatnik ma na uwadze
        możliwość osiągnięcia, choćby nawet potencjalnie, jakiegoś przychodu, czy to z
        określonej innej transakcji, czy też na skutek redukcji kosztów pośrednich, czyli
        ogólnych, dotyczących całej działalności (...) wydatki z tytułu kary umownej
        związanej z wcześniejszym rozwiązaniem umowy najmu spełniają kryteria
        wskazane w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Mogą zatem zostać zakwalifikowane jako koszty
        uzyskania przychodu";
        wyrok NSA z 7 listopada 2017 r. sygn. II FSK 1125/16 przedmiotem, którego była
        opłata za wcześniejsze rozwiązanie umowy, sądy zarówno WSA i NSA –
        reprezentują stanowisko, że taki wydatek może się znaleźć w kosztach uzyskania
        przychodu. W ocenie sądów zapłata tzw. „odstępnego” może ograniczyć straty w
        prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie NSA związek z przychodem może
        przejawiać się choćby w zaoszczędzeniu wydatków na zapłatę należnego czynszu
        do końca obowiązywania umowy najmu, której firma nie mogła z wynajmującym
        rozwiązać. NSA podkreśla także w tym wyroku, że w procesie działań
        gospodarczych przedsiębiorca dąży nie tylko do maksymalizacji zysków -
        przychodów, ale również do minimalizacji strat;
        wyrok NSA z 28 marca 2014 r. sygn. II FSK 1728/12: „Odszkodowanie zapłacone za
        wcześniejsze rozwiązanie umowy zawartej na czas określony może stanowić koszt
        uzyskania przychodów, jeżeli celem rozwiązania takiej umowy było zakończenie
        nierentownego kontraktu”.
    W orzecznictwie podkreśla się, że nie jest istotne, jak świadczenie zostanie nazwane:
    wynagrodzenie, odszkodowanie, kara umowna itp. Ważne jest, by z obiektywnego
    porównania wartości tego dodatkowego wynagrodzenia z wysokością potencjalnych
    ciężarów możliwych do poniesienia przez podatnika wynikał gospodarczy, finansowy sens
    takiej operacji. W istocie chodzi bowiem o przeprowadzenie analizy, dokonania swoistego
    „ważenia”, co w konkretnym przypadku jest dla podatnika - przedsiębiorcy korzystniejsze
    ze względów ekonomicznych: kontynuowanie dotychczasowego stosunku prawnego (np.
    umowy najmu) czy też rozwiązanie umowy, powiązane z obowiązkiem wypłaty drugiej
    stronie określanego świadczenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: ustawa o CIT):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej

    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu)
        oraz
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Z treści wniosku wynika, że w 2023 r. zawarli Państwo umowę najmu powierzchni
    biurowych. W związku z decyzją o ograniczaniu wydatków wystąpili Państwo do
    Wynajmującego z prośbą o rozwiązanie umowy najmu przed terminem wygaśnięcia.
    Wynajmujący zgodził się na wcześniejsze rozwiązanie umowy pod warunkiem uzyskania
    od Spółki zapłaty wynagrodzenia. Strony zawarły porozumienie, w którym ustalono kwotę
    wynagrodzenia netto, którą powiększono o podatek od towarów i usług.
    31 lipca 2024 r. Wynajmujący wystawił fakturę VAT zgodnie z warunkami porozumienia, a
    płatność za to wynagrodzenie została dokonana przez częściową kompensatę z kaucją,
    którą wcześniej Spółka wpłaciła na rzecz Wynajmującego. Pozostała część zobowiązania
    została uregulowana przelewem bankowym, zgodnie z terminem płatności wskazanym na
    fakturze.
    Z treści podpisanego Porozumienia jasno wynika, że wynagrodzenie z tytułu
    wcześniejszego rozwiązania umowy nie jest ani karą umowną ani odszkodowaniem dla
    Wynajmującego.
    Z przeprowadzonej przez Państwa analizy ekonomicznej wynika, że zmiana lokalizacji
    biura pozwoliła na znaczące oszczędności. Również porównanie kosztów opłat
    czynszowych i eksploatacyjnych w nowej i starej lokalizacji wskazuje na oszczędność rzędu
    kilkunastu tysięcy miesięcznie. Wpływa to na zwiększoną rentowność Spółki.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy wynagrodzenie z tytułu rozwiązania umowy
    najmu stanowi wydatek, który będzie mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że „celowy” wydatek to przede wszystkim ten,
    który racjonalnie przyczynia się do osiągnięcia przychodu, ewentualnie zachowania lub
    zabezpieczenia jego źródła. Działania takie muszą mieć zatem charakter pozytywny,
    wpływający na przychód podatkowy.

    Jednoznacznie wskazali Państwo, że decyzja o zmianie lokalizacji biura przyniosła
    zdecydowane oszczędności, które przewyższają poniesione koszty z tytułu wypłaty
    wynagrodzenia dla Wynajmującego z tytułu wcześniejszego rozwiązania umowy najmu.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 za koszty uzyskania przychodów nie uważa się:
      kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych
      robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w
      usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług;
    Przepis ten stanowi katalog zamknięty, dotyczący zdarzeń gospodarczych
    spowodowanych wadliwością towarów lub robót i usług będących przedmiotem
    działalności gospodarczej. Wada jest w tym przypadku podstawową przyczyną eliminacji
    poniesionych wydatków z kosztów podatkowych, ponieważ wiąże się z nienależytym
    wykonaniem zobowiązania.
    Jednocześnie wskazać należy, że kary umowne i odszkodowania z innego tytułu, które nie
    zostały wymienione w zamkniętym katalog, zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem istnienia związku przyczynowego
    pomiędzy karą lub odszkodowaniem a możliwością uzyskania przychodu.
    Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku przewidywał, że poniesiony wydatek przysporzy mu
    przychodu lub przyczyni się do zabezpieczenia źródła przychodów. Koszty związane z
    działalnością gospodarczą, oprócz tego, że muszą być wynikiem racjonalnego i celowego
    działania, nie mogą też obciążać budżetu państwa skutkami zaniedbań przedsiębiorcy,
    powodujących zmniejszenie jego wpływów - ryzyko prowadzonej działalności
    gospodarczej ponosi podatnik i nie ma możliwości przenoszenia tego ryzyka na Skarb
    Państwa.
    Biorąc pod uwagę fakt, że wypłata Wynagrodzenia nie wiąże się ani z zapłatą kary
    wynikającej z umowy, ani nie jest odszkodowaniem oraz to, że wydatek ten nie został
    wymieniony w katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, po dokonaniu
    oceny jego racjonalności oraz uzasadnienia gospodarczego, należy stwierdzić, że wykazuje
    on związek przyczynowo-skutkowy z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak bowiem
    wskazali Państwo, wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu nastąpiło m.in. w związku z
    chęcią zmniejszenia ponoszonych wydatków – analiza wykazała, że oszczędności sięgają
    kilkunastu tysięcy złotych miesięcznie, co przewyższa poniesione koszty wynagrodzenia.
    Wskazane wyżej okoliczności stanowią podstawę do uznania, że wydatek w postaci
    Wynagrodzenia dla Wynajmującego został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub
    zabezpieczenia albo zachowania jego źródła.
    Podsumowując, wynagrodzenie z tytułu rozwiązania umowy najmu stanowi wydatek,
    który będzie mógł zostać zaliczony przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać w całości za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem

    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądowe
    zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.