Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.754.2024.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-29
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT czynności Wnioskodawcy wykonywanych w ramach Wspólnego przedsięwzięcia.
Słowa kluczowe: czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od towarów i usług; przedsięwzięcie-przedsięwzięcie wspólne; wynagrodzenia; świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismami z 22 stycznia 2025 r. - w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Grupa (dalej: „Grupa”) działa w dwóch segmentach biznesowych: udzielania pożyczek
    konsumenckich i biznesowych oraz rynku sprzedaży i zakupu praw do roszczeń
    (wierzytelności). W ramach Grupy działają następujące podmioty:
        A. (dalej: „A.”), będąca spółką matką Grupy z personelem zarządzającym Grupą;
        B. Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „B.”, „Spółka”), będąca pierwszym podmiotem
        w Grupie zajmującym się udzielaniem pożyczek, również z personelem
        zarządzającym Grupą;
        Dwie dodatkowe spółki zajmujące się udzielaniem pożyczek w Hiszpanii i Rumunii;
        oraz
        Podmiot prowadzący platformę sprzedaży i zakupu praw do roszczeń w Chorwacji.
    Grupa rozwija platformę programistyczną do udzielania pożyczek (dalej:
    „Oprogramowanie”), która jest kluczowa dla usprawnienia procesu udzielania pożyczek.
    Za pomocą Oprogramowania możliwe będzie składanie wniosków pożyczkowych, ich
    zatwierdzenie, co zapewnia bezproblemowe inicjowanie i działanie procesu pożyczkowego
    drogą online dla klienta. Mocne strony Oprogramowania tkwią w jego kompleksowej
    funkcjonalności, która będzie obejmowała szacowanie zdolności kredytowej klienta oraz
    poziomu ryzyka, co pozwoli na zautomatyzowane podejmowanie decyzji (bez znacznego
    zaangażowania ludzkiego w proces udzielania pożyczek). Te funkcje umożliwią szybkie i
    dokładne przetwarzanie wniosków o udzielnie pożyczkowych, redukując błędy ludzkie i
    wspomagając podejmowanie trafnych decyzji o przyznanie pożyczki. Oprogramowanie
    zostanie wyposażone w zaawansowane algorytmy i możliwości uczenia maszynowego.
    Oprogramowanie jest kluczowe dla działalności Grupy, bowiem pozwoli jej na wzrost
    biznesu, w tym również w Polsce. Oprogramowanie umożliwi zbudowanie skalowalnego i
    adaptowalnego modelu biznesowego, pozwalającego Grupie na dostosowanie się do
    zmieniających wymogów rynkowych i regulacyjnych, a tym samym zdobycie silniejszej
    pozycji na lokalnym rynku podmiotów udzielających pożyczek, który cechują się dużą
    konkurencyjnością.
    Oprogramowanie zostało zakupione przez A. jako rozwiązanie typu „white-label” od
    zewnętrznych dostawców. Oprogramowanie wymaga dostosowania, aby było gotowe do
    użycia, dlatego zarówno A., jak i Wnioskodawca zaangażowali się w jego rozwój. Podczas
    gdy zewnętrzni dostawcy wspierali początkowy rozwój Oprogramowania, wewnętrzny
    zespół Grupy (zlokalizowany zarówno w A., jak i u Wnioskodawcy) stopniowo przejął prace
    programistyczne, dążąc do całkowitego zastąpienia zewnętrznego wsparcia.
    W związku z powyższymi działaniami oraz integracją wkładu Stron we wspólny rozwój
    Oprogramowania, A. oraz B. zamierzają zawrzeć Umowę Udziału w Kosztach (dalej:
    „Umowa CCA”) w celu zbilansowania ponoszonych kosztów proporcjonalnie do
    (oczekiwanych) korzyści uzyskanych z tej współpracy.
    Realizacja wspólnego celu jednostek A., jak i B. (dalej: „Stron”), tj. poprawy
    Oprogramowania, a tym samym oferty biznesowej Grupy, jest możliwa jedynie dzięki
    komplementarnemu wysiłkowi A. i B. Żadna z jednostek nie posiada odpowiedniego
    potencjału technicznego, ani finansowego, aby samodzielnie sprostać niezbędnym
    nakładom na prace programistyczne i osiągnąć ów wspólny cel samodzielnie.

    Wspólna wiedza specjalistyczna i wkład A. oraz B. mają kluczowe znaczenie zarówno dla
    rozwoju, jak i ulepszania Oprogramowania. W związku z tym działania prowadzone przez
    oba podmioty są integralną częścią ich wspólnych celów, a interakcje między nimi
    koncentrują się na współwłasności ekonomicznej i wspólnym rozwoju, a nie na
    świadczeniu usług. Ta nierozerwalna współpraca podkreśla ich ujednoliconą strategię i
    wzajemne inwestowanie w Oprogramowanie, odróżniając ich wkład od typowych ustaleń
    dotyczących świadczenia usług.
    W związku z tym trwający wspólny rozwój Oprogramowania przez A. i B. w ramach
    wspólnego przedsięwzięcia (dalej: „Wspólne przedsięwzięcie”) jest kluczowy dla
    utrzymania i wzmocnienia konkurencyjnej pozycji Grupy. Poprzez ciągłe doskonalenie i
    dostosowywanie Oprogramowania do swoich specyficznych potrzeb, Grupa zapewnia, że
    spełnia ono wymagania różnych jurysdykcji i dostosowuje się do zmieniających się
    warunków rynkowych. Co w efekcie pozwali na skuteczne wchodzenie na nowe rynki i
    utrzymywanie trajektorii wzrostu.
    Zarówno A., jak i B. podejmują strategiczne decyzje zarządcze i wykonują zadania o
    wysokiej wartości dodanej podczas rozwijania Oprogramowania, będąc tym samym jego
    ekonomicznymi współwłaścicielami. Kluczowy personel A. obejmuje CEO Grupy, Dyrektora
    Operacyjnego, COO Grupy i CMO Grupy. Kluczowy personel B. obejmuje CEO B.,
    Dyrektora Sprzedaży, Chief Collections Officer, Chief Marketing Officer B. oraz
    Kierowników Projektów w zakresie rozwoju, testowania i analityki, którzy nieustannie
    pracują nad rozwojem Oprogramowania.
    Ze względu na wyżej opisane czynności i integrację wkładu Stron w wspólny rozwój
    Oprogramowania, A. i B. mają zamiar zawrzeć umowę o współfinansowaniu kosztów tzw.
    Cost Contribution Agreement (dalej: „Umowa CCA”), aby zbilansować poniesione koszty
    proporcjonalnie do (oczekiwanych) korzyści uzyskanych z tej współpracy. Koszty będą
    bilansowane za pomocą płatności wyrównawczych, realizowanych na koniec każdego
    roku. Celem wprowadzenia tego mechanizmu rozliczeniowego pomiędzy A. i B.
    (uczestnikami Umowy CCA) jest zbilansowanie ewentualnych rozbieżności między
    poniesionymi kosztami a oczekiwanymi/rzeczywistymi korzyściami przez każdą z nich.
    Przyjęty mechanizm rozliczeń CCA można zilustrować następującym przykładem:
    Zakładając, że Oprogramowanie ma przynieść korzyści o łącznej wartości 100 jednostek, a
    uczestnicy osiągną je w następujących proporcjach: A. 30 jednostek, a B. 70 jednostek.
    Zakładając dalej, że całkowite koszty poniesione na rozwój Oprogramowania wyniosą 50
    jednostek, a uczestnicy poniosą je w następujących proporcjach: A. 40 jednostek, a B. 10
    jednostek, rozliczenie między B. a A. (płatność wyrównawcza) powinno wynosić 25
    jednostek.
    W tym przykładzie B. będzie musiało zapłacić A. 25 jednostek, aby koszty występowały w
    tej samej proporcji co korzyści. Tak więc, skoro korzyści B. wynoszą 70% (70/100), udział
    kosztów B. powinien również stanowić 70% całkowitych kosztów poniesionych przez
    uczestników. W rezultacie koszty B. powinny być następujące: 10 jednostek kosztów
    poniesionych + 25 jednostek rozliczenia (płatność wyrównawcza), co daje łącznie 35
    jednostek, stanowiących 70% całkowitych kosztów (35/ 50=70%), tj. tyle samo co udział
    korzyści.
    Korzyściami dla A. będą przychody z opłat/licencji otrzymane od podmiotów Grupy
    (innych niż B.) za udzielenie prawa do korzystania z rozwiniętego (ulepszonego)
    Oprogramowania do działalności udzielania pożyczek (np. hiszpańskiego podmiotu). Fakt,
    że Oprogramowanie jest współrozwijane przez A. i B., pozwala A. na udostępnienie
    Oprogramowania bardziej dostosowanego i odpowiedniego do specyfiki działalności
    Grupy, czerpiąc ze wsparcia B.
    Korzyściami dla B. będzie część przychodów uzyskiwanych (od klientów, pożyczkobiorców)
    z tytułu udzielonych pożyczek za pomocą Oprogramowania, ponieważ rozwinięte

    Oprogramowanie będzie wykorzystywane do szybszego i sprawniejszego udzielania
    pożyczek (z ograniczonym nakładem czynnika ludzkiego). Część przychodów B. będzie
    obliczana jako procent dochodu netto uzyskanego z pożyczek udzielonych klientom
    zewnętrznym, który uznaje się za przypisany do Oprogramowania („Przypisana wartość
    procentowa”). Dopuszczalna wartość procentowa zostanie ustalona na podstawie
    dokonanej przez B. oceny czynników wpływających na ogólną wartość/zysk oraz
    odpowiedniej wagi Oprogramowania w nim zawartego. Obliczenie przypadającej wartości
    procentowej powinno być przeprowadzone w sposób spójny z zasadą ceny rynkowej, jak
    szczegółowo opisano w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych.
    Koszty poniesione przez Strony, związane z Oprogramowaniem i objęte tzw. płatnościami
    wyrównawczymi, będą dotyczyć:
        kosztów poniesionych na zakup Oprogramowania (zakup aktywów
        niematerialnych). Koszty te zostały początkowo ponoszone wyłącznie przez A. na
        rzecz zewnętrznych dostawców;
        Kosztów personalnych/płacowych pracowników (zarówno A., jak i B.) związanych z
        rozwojem (w tym ulepszeniami) Oprogramowania;
        Kosztów usług (np. konsultingowych, prawnych, IT itp.) świadczonych przez strony
        trzecie dla A. lub B., niezbędnych dla celów prawidłowego funkcjonowania
        Oprogramowania w środowisku informatycznym, przy zachowaniu wymogów
        prawnych, takich jak w szczególności przetwarzanie danych osobowych klientów
        zgodnie z wymogami prawnymi;
    Innych kosztów związanych z Oprogramowaniem (np. koszty marketingowe, podróży,
    wynajmu i mediów itp.) ponoszonych zarówno przez A., jak i B.
    Korzyści i koszty będą regulowane na podstawie Umowy CCA, którą Strony zamierzają
    zawrzeć.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1) W jaki sposób będzie ustalany zysk ze wspólnego przedsięwzięcia (wspólnego rozwoju
    Oprogramowania), czy zyskiem tym będą jedynie przychody opisane we wniosku jako
    „korzyści dla A.” oraz „korzyści dla B.”?
    Ad. 1)
    Zysk ze Wspólnego przedsięwzięcia (wspólnie tworzonego Oprogramowania) będzie
    składał się z korzyści dla A. i korzyści dla B. Korzyści dla A. będą obejmować przychody z
    opłat/licencji otrzymanych od podmiotów Grupy (innych niż B.) za udzielenie prawa do
    korzystania z rozwiniętego (ulepszonego) Oprogramowania do udzielania pożyczek.
    Korzyści dla B. będą obejmować przychody uzyskane od pożyczkobiorców w związku z
    pożyczkami udzielonymi przy użyciu Oprogramowania. Część przychodów B. będzie
    obliczana jako procent przychodów uzyskanych z pożyczek udzielanych zewnętrznym
    klientom, który jest uznawany za przypisany do Oprogramowania („Przypisana wartość
    procentowa”). Zysk będzie obliczany metodą przychodową.
    2) Jaki będzie dokładnie sposób podziału zysku we wspólnego przedsięwzięcia (wspólnego
    rozwoju Oprogramowania)?
    Ad. 2)
    Metoda przydzielania zysku ze wspólnego przedsięwzięcia będzie oparta na umowie o
    współfinansowaniu kosztów tzw. Cost Contribution Agreement (dalej: „Umowa CCA”).
    Zgodnie z Wytycznymi OECD w zakresie cen transferowych dla przedsiębiorstw
    wielonarodowych i administracji podatkowych („OECD TPG”), rozdział VIII określa CCA jako

    „umowę kontraktową pomiędzy przedsiębiorstwami mającą na celu podzielenie się
    wkładami i ryzykiem związanym ze wspólnym opracowaniem, produkcją lub uzyskaniem
    wartości niematerialnych, rzeczowych aktywów lub usług, z rozumieniem, że takie
    wartości niematerialne, rzeczowe aktywa lub usługi mają przynieść korzyści
    indywidualnym działalnością gospodarczym każdego z uczestników.” Dalej zgodnie z
    OECD TPG, „Umowa CCA będzie uznawana za zgodną z zasadą arm’s length, jeśli wartość
    proporcjonalnego udziału każdego uczestnika w całkowitych wkładach do umowy
    (uwzględniając już dokonane płatności wyrównawcze) jest zgodna z udziałem uczestnika w
    oczekiwanych całkowitych korzyściach uzyskanych na podstawie umowy. Jeśli wartość
    udziału uczestnika w całkowitych wkładach do CCA w momencie ich wniesienia nie jest
    zgodna z udziałem uczestnika w oczekiwanych korzyściach z CCA, wkłady jednego z
    uczestników będą niewystarczające, a wkłady innego uczestnika będą nadmierne. W takim
    przypadku zasada arm’s length zazwyczaj wymaga, aby dokonano korekty. Zazwyczaj
    przyjmie to formę korekty wkładu poprzez dokonanie lub przypisanie (dalszej) płatności
    wyrównawczej. Takie płatności wyrównawcze zwiększają wartość wkładów płatnika i
    zmniejszają wartość odbiorcy”.
    Korzyści dla A. będą obejmować przychody z opłat/licencji otrzymywanych od podmiotów
    Grupy. Korzyści dla B. będą obejmować część przychodów uzyskanych od klientów lub
    pożyczkobiorców za pożyczki udzielane przy użyciu Oprogramowania. Część przychodów
    B. będzie obliczana jako procent przychodów uzyskanych z pożyczek udzielanych
    zewnętrznym klientom, który jest uznawany za przypisany do Oprogramowania
    („Przypisana wartość procentowa”). Dopuszczalna wartość procentowa zostanie ustalona
    na podstawie dokonanej przez B. oceny czynników wpływających na ogólną wartość/zysk
    oraz odpowiedniej wagi Oprogramowania w nim zawartego. Rzeczywista wielkość korzyści
    uzyskanych przez Strony z rozwoju Oprogramowania będzie obliczana rocznie na
    podstawie dostępnych danych finansowych. Charakter korzyści i rzeczywista wielkość
    korzyści uzyskanych przez drugą Stronę będą uznawane za akceptowalne dla obu Stron.
    Strony będą wyrównywać poniesione koszty proporcjonalnie do korzyści wynikających z
    użytkowania Oprogramowania. Płatność wyrównawcza jest środkiem, który będzie
    używany przez Strony do odpowiedniego wyrównywania kosztów. Jeśli wkład (koszty)
    jednej ze Stron nie odpowiada jej udziałowi w korzyściach, konieczna będzie płatność
    wyrównawcza. Płatności wyrównawcze będą dokonywane między Stronami w celu
    dostosowania wysokości ich wkładów.
    Celem płatności wyrównawczej jest zapewnienie, że wkłady (koszty) każdej ze Stron są
    proporcjonalne do otrzymywanych korzyści w odpowiednim okresie. Wprowadzenie tego
    mechanizmu rozliczeń (płatności wyrównawcze) między Stronami ma na celu wyrównanie
    możliwych rozbieżności między poniesionymi kosztami a oczekiwanymi/osiągniętymi
    korzyściami przez każdą z nich (A. i B.). Koszty będą wyrównywane za pomocą płatności
    wyrównawczych w taki sposób, że Strony będą ponosić koszty w tej samej proporcji co
    odpowiednie korzyści. Zasady obliczania płatności wyrównawczej przyjęte przez Strony
    obejmują ustalenie tej płatności na podstawie kosztów i korzyści B. wynikających z
    działalności związanej z udzielaniem pożyczek przy użyciu Oprogramowania oraz kosztów
    i korzyści A. wynikających z opłat/licencji otrzymanych od innych podmiotów za udzielenie
    prawa do korzystania z rozwiniętego (ulepszonego) Oprogramowania. Jeśli proporcje
    korzyści B. do sumy korzyści uzyskanych przez obie Strony (B. i A.) są wyższe niż proporcje
    kosztów B. do sumy kosztów poniesionych przez obie Strony, B. jest zobowiązane do
    dokonania płatności wyrównawczej na rzecz A.. Jeśli proporcje korzyści B. do sumy
    korzyści uzyskanych przez obie Strony są niższe niż proporcje kosztów B. do sumy
    kosztów poniesionych przez obie Strony, A. jest zobowiązane do dokonania płatności
    wyrównawczej na rzecz B.
    Przyjęty mechanizm rozliczeń CCA można zilustrować następującym przykładem:
    Zakładając, że Oprogramowanie ma przynieść korzyści o łącznej wartości 100 jednostek, a
    uczestnicy osiągną je w następujących proporcjach:

    a) A. 30 jednostek,
    b) B. 70 jednostek.
    Zakładając dalej, że całkowite koszty poniesione na rozwój Oprogramowania wyniosą 50
    jednostek, a uczestnicy poniosą je w następujących proporcjach:
    a) A. 40 jednostek,
    b) B. 10 jednostek,
    rozliczenie między B. a A. (płatność wyrównawcza) powinno wynosić 25 jednostek.
    W tym przykładzie B. będzie musiało zapłacić A. 25 jednostek, aby koszty występowały w
    tej samej proporcji co korzyści. Tak więc, skoro korzyści B. wynoszą 70% (70/100), udział
    kosztów B. powinien również stanowić 70% całkowitych kosztów poniesionych przez
    uczestników. W rezultacie koszty B. powinny być następujące: 10 jednostek kosztów
    poniesionych + 25 jednostek rozliczenia (płatność wyrównawcza), co daje łącznie 35
    jednostek, stanowiących 70% całkowitych kosztów (35/ 50=70%), tj. tyle samo co udział
    korzyści. Ten mechanizm zapewnia uczciwą dystrybucję kosztów na podstawie korzyści
    osiągniętych przez każdą stronę.
    3) Jakie dokładnie środki pieniężne („przepływy pieniężne”) będą Państwo otrzymywać od
    A.,
    4) Z jakiego dokładnie tytułu będą Państwo otrzymywać środki pieniężne („przepływy
    pieniężne”) od A.,
    Ad. 3 oraz 4)
    B. będzie otrzymywać płatności wyrównawcze od A.. Celem tych płatności jest wyrównanie
    różnic związanych z wkładami dokonywanymi przez Strony, mają one charakter wtórny i
    będą powiązane z podziałem zysków uzyskanych w ramach Wspólnego przedsięwzięcia
    zgodnie z wcześniej przedstawionym podziałem korzyści. Jest to jedyna płatność, którą B.
    może otrzymać/dokonać w ramach Umowy CCA.
    5) Czy jedynymi środkami pieniężnymi jakie będą Państwo otrzymywać od A. będą
    płatności wyrównawcze?
    Ad. 5)
    Tak, B. będzie otrzymywać jedynie płatności wyrównawcze od A..
    6) Jaka umowa została zawarta pomiędzy Państwem a A. - we wniosku wskazano „W
    związku z powyższymi działaniami oraz integracją wkładu Stron we wspólny rozwój
    Oprogramowania, A. oraz B. zamierzają zawrzeć Umowę Udziału w Kosztach (dalej:
    „Umowa CCA”) w celu zbilansowania ponoszonych kosztów proporcjonalnie do
    (oczekiwanych) korzyści uzyskanych z tej współpracy” oraz jednocześnie wskazano „Ze
    względu na wyżej opisane czynności i integrację wkładu Stron w wspólny rozwój
    Oprogramowania, A. i B. mają zamiar zawrzeć umowę o współfinansowaniu kosztów tzw.
    Cost Contribution Agreement (dalej: „ Umowa CCA”), aby zbilansować poniesione koszty
    proporcjonalnie do (oczekiwanych) korzyści uzyskanych z tej współpracy”?
    Ad. 6)
    Pomiędzy Wnioskodawcą a A. została zawarta umowa „Cost Contribution Agreement”
    (dalej: „Umowa CCA”). Tłumaczona na język polski jako: Umowa udziału w kosztach
    /Umowa o współfinansowaniu kosztów/Umowa podziału kosztów.
    7) Inne okoliczności sprawy istotne z punktu widzenia przepisów, których interpretacji
    Państwo oczekują (elementy zdarzenia przyszłego niezbędne dla odpowiedzi na

## Pytanie

zadane w odpowiedzi na punkt I wezwania oraz oceny stanowiska przedstawionego w
    odpowiedzi na punkt II wezwania).
    Ad. 7)

    Wnioskodawca wskazał wszystkie okoliczności dotyczące opisu zdarzenia przyszłego,
    łącznie ze szczegółowym opisem sposobu oraz zasad płatności wyrównawczych (w tym
    przykładem liczbowym). Gdyby jednak, wydanie interpretacji indywidualnej wymagało
    zdaniem organu dalszych wyjaśnień, Wnioskodawca niezwłocznie je przedstawi.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 22 stycznia 2025 r.)
    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że czynności wykonywane przez
    Wnioskodawcę w ramach Wspólnego przedsięwzięcia, nie stanowią czynności
    opodatkowanych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a
    przepływy pieniężne między A. i Wnioskodawcą dokonywane w ramach współpracy na
    podstawie Umowy CCA nie stanowią wynagrodzenia za wykonywanie czynności
    opodatkowanych na gruncie ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku z 22
    stycznia 2025 r.)
    W ocenie Wnioskodawcy, działania realizowane przez Wnioskodawcę w ramach
    Wspólnego przedsięwzięcia, nie będą stanowiły czynności opodatkowanych w rozumieniu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a przepływy pieniężne pomiędzy A. i
    Wnioskodawcą dokonywane w ramach Wspólnego przedsięwzięcia nie będą stanowiły
    wynagrodzenia za wykonywanie czynności opodatkowanych na gruncie Ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z artykułem art. 5 ust. 1 ustawy o VAT czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT są:
    1) odpłatna dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, jako świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług zawarta w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT ma charakter otwarty. W
    związku z tym, co do zasady każda transakcja realizowana w ramach działalności
    gospodarczej podatnika, która nie stanowi dostawy towarów może być potencjalnie
    uznana za świadczenie usług.
    Jednakże, nie każda czynność, której efektem jest przysporzenie jednego podmiotu na
    skutek działania bądź też zaniechania innego podmiotu uznawana jest za świadczenie
    usług w rozumieniu ustawy o VAT. Kwestia ta była podejmowana w orzecznictwie i w
    związku z tym na gruncie utrwalonej praktyki, w tym orzecznictwa sądów
    administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. wyrok NSA z 17
    lutego 2023 r., sygn. I FSK 657/19, wyrok NSA z 8 lutego 2018 r., sygn. I FSK 546/16, wyroki
    TSUE w sprawach: Town&Country Factor LTd C-498/99, Tolsma C-16/93, Hoge Raad C-154
    /80), wykształcono przesłanki warunkujące uznanie danych czynności za świadczenie

    usług podlegające opodatkowaniu VAT. Za takie czynności, zgodnie z ugruntowanymi
    przez orzecznictwo tezami można uznać sytuacje, w których:
    a) istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
      następuje świadczenie wzajemne;
    b) otrzymane wynagrodzenie stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi
      świadczone na rzecz usługobiorcy;
    c) istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
      lub usługi;
    d) odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem;
    e) istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Podsumowując, dla uznania danego świadczenia za opodatkowane na gruncie ustawy o
    VAT, konieczne jest istnienie stosunku prawnego pomiędzy świadczącym usługę a
    odbiorcą, w ramach którego istnieje świadczenie wzajemne. Usługa musi być świadczona
    za wynagrodzeniem, a odpłatność ta powinna pozostawać w bezpośrednim związku z
    czynnością opodatkowaną. Co więcej, po stronie usługodawcy, musi istnieć bezpośrednia i
    skonkretyzowana korzyść z tytułu świadczenia usługi.
    W związku z tym, w celu zweryfikowania czy działania realizowane w ramach planowanego
    wspólnego przedsięwzięcia pomiędzy A. i Wnioskodawcą stanowią czynności
    opodatkowane należy przeanalizować, czy w przedmiotowej sprawie spełnione będą
    wyżej wspomniane przesłanki.
    Brak istnienia stosunku obejmującego wzajemne świadczenia pomiędzy A. i
    Wnioskodawcą.
    Zgodnie z przedstawionym powyżej zdarzeniem przyszłym, A. i Wnioskodawca podejmą
    działania nakierowane na realizację wspólnego celu, którym jest poprawa i rozwój
    Oprogramowania, a tym samym oferty biznesowej Grupy. Jako że osiągnięcie tego celu
    jest niemożliwe indywidualnie przez każdą ze Stron, podjęto decyzje o wspólnym
    przedsięwzięciu. Jest ono kluczowe dla utrzymania i wzmocnienia konkurencyjnej pozycji
    Grupy. Jak wskazano wcześniej, wspólna wiedza specjalistyczna i wkład A. i B. mają
    kluczowe znaczenie zarówno dla rozwoju, jak i ulepszania Oprogramowania, wzmacniając
    ich pozycję jako współwłaścicieli ekonomicznych i rolę jaką odgrywają, funkcjonując w
    ramach Grupy (profil funkcjonalny). W związku z tym działania prowadzone przez oba
    podmioty są integralną częścią ich wspólnych celów, a interakcje między nimi koncentrują
    się na wspólnym korzystaniu z Oprogramowania i wspólnym rozwoju, a nie na
    świadczeniu usług. Ta nierozerwalna współpraca podkreśla ich ujednoliconą strategię i
    wspólne inwestowanie w Oprogramowanie, odróżniając ich wkład od typowych ustaleń
    dotyczących świadczenia usług.
    Cel ten ma być realizowany poprzez działanie w ramach wspólnego przedsięwzięcia. W
    szczególności, istotą współpracy podejmowanej przez Strony będzie dokonanie
    odpowiednich nakładów, kontrybucji i podjęcie określonych Umową CCA działań oraz
    aktywności:
        poniesienie wydatku na zakup Oprogramowania (zakup aktywów niematerialnych).
        Koszty te są początkowo ponoszone wyłącznie przez A. na rzecz zewnętrznych
        dostawców.
        zaangażowanie personelu obu Stron do pracy na rozwojem, ulepszaniem i
        zwiększeniem funkcjonalności Oprogramowania oraz pokrywanie kosztów
        wynagrodzeń zaangażowanych pracowników (A.- obejmuje CEO Grupy, Dyrektora
        Operacyjnego, COO Grupy i CMO Grupy; B.- obejmuje CEO B., Dyrektora Sprzedaży,

        Chief Collections Officer, Chief Marketing Officer B. oraz Kierowników Projektów w
        zakresie rozwoju, testowania i analityki).
        ponoszenie kosztów usług związanych z Oprogramowaniem (np. konsultingowych,
        prawnych, IT itp.) świadczonych przez strony trzecie dla A. lub B.
        ponoszenie innych kosztów związanych z Oprogramowaniem (np. koszty
        marketingowe, podróży, wynajmu i mediów itp.) ponoszonych zarówno przez A., jak
        i B.
    Strony nie dostarczają sobie towarów, jak i nie świadczą wobec siebie usług. Opisywane
    działania rozwojowe nie są zatem traktowane jako usługi świadczone pomiędzy A. i B., ale
    jako wspólny wysiłek, mający na celu na przyczynienie się do realizacji celów biznesowych
    zarówno A. jak i B. oraz generowanie korzyści dla obu Stron (wzajemne korzyści).
    W przypadku wspólnego przedsięwzięcia nie istnieje stosunek prawny, z którego wynika
    wzajemność świadczeń uczestników, Strony bowiem nie dostarczają sobie towarów, jak i
    nie świadczą wobec siebie usług. Odnosząc założenia wspólnego przedsięwzięcia do
    analizowanej przesłanki warunkującej możliwość uznania realizowanych działań za
    opodatkowane VAT świadczenie usług, należy stwierdzić, iż stosunek łączący Strony nie
    wykreuje w żadnym przypadku obowiązku realizacji świadczeń wzajemnych.
    Pomimo, iż pomiędzy Stronami będzie istniał stosunek umowny, to na podstawie
    postanowień Umowy CCA nie dojdzie do zawiązania stosunku ściśle zobowiązaniowego, w
    którym jedna ze Stron zobowiązałaby się do wykonania określonych czynności na rzecz
    drugiej Strony. W przypadku wspólnego przedsięwzięcia nie istnieje stosunek prawny, z
    którego wynika wzajemność świadczeń uczestników.
    Udostępnienie przez A. Oprogramowania w związku ze wspólnym przedsięwzięciem nie
    będzie polegać na świadczeniu usług na rzecz Wnioskodawcy, bowiem Oprogramowanie
    ma być przede wszystkim przeznaczone dla klientów Wnioskodawcy oraz innych członków
    Grupy, w celu wykorzystywania go do m.in. wnioskowania o pożyczki. Co więcej, z tytułu
    udostępniania Oprogramowania w ramach Wspólnego przedsięwzięcia, A., nie będzie
    mieć zapewnionego żadnego świadczenia zwrotnego ze strony Wnioskodawcy. Działalność
    Stron w ramach współpracy nie obejmie tym samym żadnej formy wymiany dóbr czy
    świadczeń. Sam udział A. we wspólnym przedsięwzięciu nie będzie skutkował
    uprawnieniem do żądania od Wnioskodawcy jakiegokolwiek ekwiwalentu za udostępnione
    Oprogramowanie. Należy podkreślić, że jakakolwiek płatność wynikająca ze współpracy
    będzie miała charakter wtórny w stosunku do działań podejmowanych przez Strony.
    Związana ona bowiem będzie z rozdzieleniem pomiędzy Strony zysku wypracowanego w
    ramach wspólnego przedsięwzięcia. Natomiast nie będzie wynikała wprost z działań Stron
    w ramach wspólnego przedsięwzięcia. Takie stanowisko potwierdził Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 23 września 2020 r., sygn. 0111-
    KDIB3-3.4012.284.2020.2.PK, w tożsamym stanie faktycznym.
    W związku z powyższym, w przypadku dokonywania aktywności przez obie Strony w
    ramach wspólnego przedsięwzięcia, nie występuje ekwiwalentność świadczeń pomiędzy
    Stronami tylko realizacja wspólnego celu, tj. rozwój Oprogramowania, co wpłynie na
    osiąganie przychodów przez obie Strony. Wobec powyższego, realizowanie współpracy
    pomiędzy Stronami, w ocenie Wnioskodawcy, nie będzie wiązało się z istnieniem stosunku
    obejmującego wzajemne świadczenia.
    Brak wynagrodzenia za działania podejmowane w ramach Współpracy
    Jak wskazano w stanie faktycznym, w związku z działaniami przeprowadzonymi w ramach
    wspólnego przedsięwzięcia, a więc w związku z rozwojem Oprogramowania, Strony będą
    dzieliły się zyskami zrealizowanymi w związku z wykorzystaniem Oprogramowania (czy to
    w związku z działalnością pożyczkową, czy w związku ze sprzedażą licencji na użytkowanie

    Oprogramowania innym członkom Grupy). Wykorzystanie Oprogramowania w działalności
    Stron w celu uzyskania przychodu będzie możliwe dzięki podjętej współpracy w ramach
    wspólnego przedsięwzięcia.
    Zgodnie z planowanym w Umowie CCA sposobem podziału zysków, obie Strony uzyskają
    przysługujący im udział w związku z korzyściami uzyskanymi dzięki wspólnemu
    przedsięwzięciu. Zysk, który Strony planują generować będzie pochodził natomiast od
    podmiotów trzecich, tj. pożyczkobiorców, którzy zaciągną pożyczkę, bądź innych członków
    Grupy, którzy dokonują zakupu licencji na wykorzystanie Oprogramowania w ich
    działalności. Co kluczowe, udział w zysku będzie odpowiadał kontrybucji danej Strony w
    kosztach związanych ze wspólnym przedsięwzięciem. W ocenie Wnioskodawcy, tak
    skonstruowany podział zysku powoduje, iż wykonywanie działań i aktywności
    przypisanych do każdej ze Stron w ramach współpracy nie będzie wiązało się
    otrzymaniem z tego tytułu jakichkolwiek korzyści/przysporzenia od drugiej Strony.
    W niniejszym stanie faktycznym Strony nie będą otrzymywać wynagrodzenia od siebie
    wzajemnie, bowiem jest ono uzyskiwane od osób trzecich wskazanych wyżej. Umowa CCA
    przewiduje realizacje płatności po osiągnięciu zysku z wykorzystania Oprogramowania,
    które będzie alokowane z uwzględnieniem wkładów obu Stron.
    Tym samym przepływy pieniężne dokonywane w ramach współpracy między Stronami nie
    będą wynagrodzeniem za świadczone usługi, a wynikać będą z uzgodnionego sposobu
    podziału zysku z tytułu działalności realizowanej na rzecz podmiotów trzecich tj. będą
    faktycznie środkami otrzymywanymi od klientów, czyli pożyczkobiorców, bądź posiadaczy
    licencji.
    Zaprezentowane stanowisko Wnioskodawcy pokrywa się ze stanowiskiem
    przedstawionym w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 23 grudnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP4.4012.612.2019.2.MP: „Z
    uwagi na przedstawione okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić
    należy, że z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku nie wynika, aby
    pomiędzy stronami miało miejsce świadczenie usług czy dostawa towarów w zamian, za
    które należne byłoby wynagrodzenie. Jeżeli zatem transfery środków pieniężnych
    związane z rozliczeniami dokonywanymi między członkami grupy, obejmujące podział
    zysków i ewentualnych strat, nie dotyczą żadnych usług czy też dostaw towarów
    wykonywanych przez jednego uczestnika porozumienia na rzecz drugiego, mają charakter
    techniczny i są dokonywane w celu odzwierciedlenia partycypacji poszczególnych
    członków grupy (...)”.
    W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, przepływy pieniężne dokonywane w ramach
    Wspólnego przedsięwzięcia, nie będą stanowiły wynagrodzenia pomiędzy
    zaangażowanymi Stronami.
    Brak bezpośredniego beneficjenta działań podejmowanych przez Strony w ramach
    podjętej Współpracy oraz brak bezpośredniego związku pomiędzy otrzymywaną
    płatnością a realizacją umownych działań
    Jak wspomniano wcześniej dla uznania danej czynności za usługę, konieczne jest istnienie
    zidentyfikowanego odbiorcy usługi, beneficjenta danej czynności. Na gruncie Umowy CCA,
    która ma zostać zawarta pomiędzy Stronami zachodzić będzie relacja biznesowa, której
    istnienie będzie kluczowe dla osiągnięcia wspólnego celu. Jednakże, pomiędzy Stronami
    nie będzie dochodziło do wzajemnego świadczenia usług, gdyż żadna ze Stron nie osiągnie
    bezpośredniej i jednoznacznie zindywidualizowanej korzyści od drugiej Strony z tytułu
    wzajemnych działań. Korzyści te zostaną osiągnięte natomiast w związku z realizacją
    wspólnego przedsięwzięcia, a więc w momencie uzyskania celu, a nie w trakcie jego
    trwania.
    Takie stanowisko potwierdzane jest przez organy podatkowe np. w interpretacji
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 grudnia 2017 r., sygn. 0111-
    KDIB3-2.4012.523.2017.1.MD: „W sytuacjach, gdzie przedmiotem umowy stron jest

    wspólna realizacja określonego celu, można przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron,
    wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego
    świadczenia usług. A uważa, że w tego rodzaju przypadkach obie strony umowy osiągają
    zamierzone cele, a osiągnięcie tych celów nie jest bezpośrednio związane ze
    świadczeniem drugiej strony umowy. W przedstawionych okolicznościach zdarzenia
    przyszłego nie ma możliwości wyodrębnienia podmiotu, który świadczy usługę
    (usługodawcę) i tego, który świadczenie odbiera (usługobiorcę), czyli konsumenta usługi.
    Zatem relacji występujących pomiędzy stronami w ramach zawartej umowy o organizację
    konferencji (tj. A i Organizator) nie można traktować jako odpłatnego świadczenia usług, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. W tym przypadku nie dochodzi bowiem do
    przeniesienia władztwa ekonomicznego nad towarami ani do rzeczywistych świadczeń
    pomiędzy współorganizatorami wspólnego przedsięwzięcia. Nie można zidentyfikować
    korzyści o charakterze majątkowym, jakie w związku z takim rozliczeniem uzyskuje
    którykolwiek ze współorganizatorów''.
    Co warto zauważyć, zaangażowanie się każdej ze Stron we wspólne przedsięwzięcie nie
    spowoduje, iż Strony mogą oczekiwać od siebie wzajemnie otrzymania jakiegokolwiek
    przysporzenia ze drugiej Strony. Tak na przykład udostępnienie posiadanego przez A.
    Oprogramowania, nie przyniesie samoczynnie wymiernych i zindywidualizowanych, tj.
    dających się przypisać do A. korzyści. Ewentualne korzyści ze wspólnego przedsięwzięcia
    po stronie A. mogą pojawić się dopiero w momencie zrealizowania określonego celu, tj.
    rozwoju Oprogramowania i sprzedaży licencji innym podmiotowym Grupy, tj. w
    momencie, gdy zarówno wkład do wspólnego przedsięwzięcia wnoszony przez obie
    Strony spowoduje otrzymanie wynagrodzenia za świadczone usługi na rzecz podmiotów
    trzecich.
    Co należy zauważyć bezpośrednia płatność środków pieniężnych związana z
    realizowanymi działaniami w ramach wspólnego przedsięwzięcia dokonywana będzie
    przez klientów (inne podmioty Grupy wykorzystujące licencję i pośrednio przez
    Kredytobiorców), a nie przez Strony w ramach wzajemnych rozliczeń współpracy.
    Płatności dokonywane przez Strony będą mieć charakter wtórny i związane będą z
    rozdzieleniem pomiędzy Strony zysku wypracowanego w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia zgodnie z przedstawioną wcześniej alokacją korzyści. Tym samym
    przepływy pieniężne dokonywane w ramach współpracy przez Strony nie będą
    wynagrodzeniem za świadczone usługi a wynikać będą z uzgodnionego sposobu podziału
    zysku z tytułu działalności realizowanej na rzecz podmiotów trzecich, tj. będą faktycznie
    środkami otrzymywanymi od osób trzecich.
    Tożsame wnioski wynikają z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2018
    r., sygn. I FSK 546/16: „ W ocenie składu orzekającego trudno doszukać się w przekazaniu
    przez Partnera Liderowi projektu „wkładu własnego” większości wskazanych wyżej cech,
    co uzasadniałoby opodatkowanie tego zdarzenia. Podmioty te realizowały wspólnie
    inwestycje. Po jej zakończeniu Partner zwrócił Liderowi swoją część wkładu. Trafnie Sąd
    pierwszej instancji uznał, że nie można dopatrzeć się bezpośredniego związku pomiędzy
    wniesionym przez Partnera wkładem, a jakimkolwiek świadczeniem ze strony Lidera
    projektu, a więc trudno w konsekwencji mówić o wzajemnym świadczeniu. W związku z
    powyższym nie można uznać, aby w zaskarżonym wyroku dokonano błędnej wykładni art.
    8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT”.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, Strony w ramach prowadzenia
    Wspólnego przedsięwzięcia nie wystąpią w roli bezpośrednich beneficjentów
    podejmowanych działań, a związek pomiędzy podziałem zysków a podejmowanymi
    działaniami nie będzie miał charakteru bezpośredniego.
    Możliwość wyrażenia wartości świadczenia wzajemnego.
    Rezultat wspólnego przedsięwzięcia, w którym udział biorą Strony jest obarczony ryzykiem
    gospodarczym, tj. korzyści osiągnięte w związku z jego realizacją zależne są od osób
    trzecich, tj. pożyczkobiorców i pozostałych podmiotów z Grupy, którzy nie biorą udziału

    we wspólnym przedsięwzięciu. W związku z tym, na moment podjęcia wspólnego
    przedsięwzięcia nie jest możliwe sprecyzowanie wartości przepływów wyrównawczych w
    związku z dystrybucją zysku.
    Tym samym, osiągnięcie zysku nie zależy bezpośrednio od podjętych przez Strony działań
    w ramach wspólnego przedsięwzięcia, lecz od sprzedaży na rzecz osób trzecich. Co
    wymaga podkreślenia, podział korzyści czy też zysku nie będzie stanowił wynagrodzenia
    należnego za świadczenie wzajemne a będzie jedynie wynikiem realizacji celów
    wynikających ze Wspólnego przedsięwzięcia.
    Mając na uwadze powyższe, w opinii Wnioskodawcy nie jest możliwe określenie wartości
    ewentualnych świadczeń wzajemnych przysługujących Stronom w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia.
    Stanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę znajduje potwierdzenie w
    ugruntowanej linii interpretacyjnej oraz orzeczniczej dotyczącej kwestii traktowania dla
    celów opodatkowania podatkiem VAT umów o wspólnym przedsięwzięciu oraz kooperacji.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lutego 2012 r., sygn. I FSK 562/11, wskazał, iż:
    „(...) współpracy pomiędzy uczelniami w ramach Wydawnictwa (...), polegającej na
    wzajemnych rozliczeniach z tytułu finansowania działalności lub podziałów zysku nie
    można zakwalifikować jako czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie uznaje tym samym za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 106
    ust. 1 ustawy VAT. W świetle tego przepisu obowiązek wystawienia faktury VAT wiąże się
    bowiem z dokonaniem czynności opodatkowanej przez podatnika VAT działającego w
    takim charakterze. Brak tych przesłanek oznacza, że rozliczenia pomiędzy skarżącą a
    uczelniami z tytułu finansowania działalności lub podziałów zysku w wykonaniu zawartego
    Porozumienia nie wymagały wystawienia faktury VAT”.
    Dodatkowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 12 września 2019 r.,
    sygn. 0114-KDIP1-1.4012.385.2019.1.IZ podkreślił, że: „Rozliczenie ustalonego procenta
    przychodów przypadającego na każdą ze stron umowy nie będzie stanowić świadczenia
    usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy. Jak wynika z okoliczności
    przedstawionych w złożonym wniosku, osiągnięcie wspólnego celu, jakim jest organizacja
    Wydarzenia nie wiąże się bezpośrednio ze świadczeniem usług przez Wnioskodawcę na
    rzecz Spółki. Czynności, jakie Wnioskodawca podejmował w celu organizacji Wydarzenia,
    tj. dbanie o stronę wizualną Wydarzenia, w tym opracowanie logotypu oraz spotu
    promocyjnego Wydarzenia, promocji Wydarzenia w swoich kanałach telewizyjnych i na
    portalach społecznościowych, przygotowanie oraz obsługa podstrony zarządzanej przez
    siebie witryny, w celu promocji Wydarzenia, nie mogą zostać uznane za odpłatne
    świadczenie usług, z tytułu których Wnioskodawca jest uprawniony do partycypacji w
    wypracowanym zysku. Rozdział środków stanowiących zysk z tytułu realizacji wspólnego
    przedsięwzięcia w odpowiednich proporcjach wynika z mocy zawartej umowy o
    współpracy, a nie ze świadczenia wzajemnego, do którego zobligowany został
    Wnioskodawca. W tym miejscu należy raz jeszcze podkreślić, że opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlega czynność (tj. dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie sama
    płatność”.
    Z kolei, w wyroku z 6 kwietnia 2018 r., sygn. I FSK 961/16 Naczelny Sąd Administracyjny
    wskazał: „Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Finansów błędnie przyjął,
    w oderwaniu od celu gospodarczego przedsięwzięcia, że sporne czynności będą
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podział
    zysków dokonany przez lidera jest wewnętrznym rozliczeniem między podmiotami
    uczestniczącymi w świadczeniu usług na rzecz zamawiającego. Nie jest to zatem
    świadczenie wzajemne lidera konsorcjum, a jedynie umownie określony obowiązek
    rozdziału zysków całego przedsięwzięcia”. Dodać należy, iż przytoczony wyrok dotyczył
    konsorcjum, realizującego wspólne przedsięwzięcie, jednak w naszej ocenie, konkluzje
    mogą zostać zastosowane do wspólnego przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot
    niniejszego wniosku na zasadzie analogii.

    Podsumowując, w związku z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu oraz mając na
    względzie przytoczone stanowiska prezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej oraz sądy administracyjne, w ocenie Wnioskodawcy działania realizowane
    przez Strony w ramach wspólnego przedsięwzięcia, nie będą stanowiły czynności
    opodatkowanych, co więcej przepływy pieniężne pomiędzy Stronami dokonywane na
    podstawie Umowy CCA nie będą stanowiły wynagrodzenia za wykonywanie czynności
    opodatkowanych na gruncie ustawy o VAT, tym samym będą pozostawać poza
    regulacjami ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie
    wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron
    transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym,
    związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego
    płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że
    płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

    Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i
    usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana
    za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie
    to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie
    kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź
    poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie
    wynagrodzenie.
    Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak zauważył Trybunał w wyroku w sprawie C-102/86
    Apple and Pear Development Council, EU:C:1988:120:
      „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
      zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Należy też zwrócić uwagę na wyrok w sprawie C-16/93 Tolsma, EU:C:1994:80, gdzie
    Trybunał zauważył, że czynność:
      „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między
      usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
      przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
      przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Zatem, za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy
    istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna
    być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za
    wykonanie tego świadczenia.
    Wobec powyższego należy wskazać, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Należy stwierdzić, że czynności podlegają opodatkowaniu wtedy, gdy zostały wykonane
    odpłatnie. Czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i
    jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub świadczącego usługę.

    Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem, jest
    określenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia. Czynność
    opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego
    określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni i niezbędny
    związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego
    wynagrodzenia, oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami i jednocześnie
    wynagrodzenie to może być wyrażone w pieniądzu.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można było powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym
    wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i
    jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towarów lub świadczącego usługę
    oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem
    dokonanej czynności.
    A zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług
    rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego
    usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej, zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy
    stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wykonywane przez Wnioskodawcę czynności w ramach
    Wspólnego przedsięwzięcia nie stanowią czynności opodatkowanych w rozumieniu art. 5
    ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, a przepływy pieniężne między A. i B. dokonywane w
    ramach współpracy na podstawie Umowy CCA nie stanowią wynagrodzenia za
    wykonywanie czynności opodatkowanych na gruncie ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że Grupa A. (Grupa) działa w dwóch segmentach biznesowych:
    udzielania pożyczek konsumenckich i biznesowych oraz rynku sprzedaży i zakupu praw do
    roszczeń (wierzytelności). W ramach Grupy działają między innymi A. (A.), będąca spółką
    matką Grupy z personelem zarządzającym Grupą oraz B. Sp. z o.o. (B.), będąca pierwszym
    podmiotem w Grupie zajmującym się udzielaniem pożyczek, również z personelem
    zarządzającym Grupą.
    Grupa rozwija platformę programistyczną do udzielania pożyczek (Oprogramowanie),
    która jest kluczowa dla usprawnienia procesu udzielania pożyczek. Za pomocą
    Oprogramowania możliwe będzie składanie wniosków pożyczkowych, ich zatwierdzenie,
    co zapewnia bezproblemowe inicjowanie i działanie procesu pożyczkowego drogą online
    dla klienta. Mocne strony Oprogramowania tkwią w jego kompleksowej funkcjonalności,
    która będzie obejmowała szacowanie zdolności kredytowej klienta oraz poziomu ryzyka,
    co pozwoli na zautomatyzowane podejmowanie decyzji (bez znacznego zaangażowania
    ludzkiego w proces udzielania pożyczek). Te funkcje umożliwią szybkie i dokładne
    przetwarzanie wniosków o udzielnie pożyczkowych, redukując błędy ludzkie i
    wspomagając podejmowanie trafnych decyzji o przyznanie pożyczki. Oprogramowanie
    zostanie wyposażone w zaawansowane algorytmy i możliwości uczenia maszynowego.
    Oprogramowanie jest kluczowe dla działalności Grupy, bowiem pozwoli jej na wzrost
    biznesu, w tym również w Polsce. Oprogramowanie umożliwi zbudowanie skalowalnego i
    adaptowalnego modelu biznesowego, pozwalającego Grupie na dostosowanie się do

    zmieniających wymogów rynkowych i regulacyjnych, a tym samym zdobycie silniejszej
    pozycji na lokalnym rynku podmiotów udzielających pożyczek, który cechują się dużą
    konkurencyjnością. Oprogramowanie zostało zakupione przez A. jako rozwiązanie typu
    „white-label” od zewnętrznych dostawców. Oprogramowanie wymaga dostosowania, aby
    było gotowe do użycia, dlatego zarówno A., jak i B. zaangażowali się w jego rozwój.
    Podczas gdy zewnętrzni dostawcy wspierali początkowy rozwój Oprogramowania,
    wewnętrzny zespół Grupy (zlokalizowany zarówno w A., jak i B.) stopniowo przejął prace
    programistyczne, dążąc do całkowitego zastąpienia zewnętrznego wsparcia.
    W związku z powyższymi działaniami oraz integracją wkładu Stron we wspólny rozwój
    Oprogramowania, A. oraz B. zamierzają zawrzeć Umowę Udziału w Kosztach (Umowa
    CCA) w celu zbilansowania ponoszonych kosztów proporcjonalnie do (oczekiwanych)
    korzyści uzyskanych z tej współpracy.
    Realizacja wspólnego celu jednostek A., jak i B. (Stron), tj. poprawy Oprogramowania, a
    tym samym oferty biznesowej Grupy, jest możliwa jedynie dzięki komplementarnemu
    wysiłkowi A. i B. Żadna z jednostek nie posiada odpowiedniego potencjału technicznego,
    ani finansowego, aby samodzielnie sprostać niezbędnym nakładom na prace
    programistyczne i osiągnąć ów wspólny cel samodzielnie. Wspólna wiedza specjalistyczna
    i wkład A. oraz B. mają kluczowe znaczenie zarówno dla rozwoju, jak i ulepszania
    Oprogramowania. W związku z tym działania prowadzone przez oba podmioty są
    integralną częścią ich wspólnych celów, a interakcje między nimi koncentrują się na
    współwłasności ekonomicznej i wspólnym rozwoju, a nie na świadczeniu usług. Ta
    nierozerwalna współpraca podkreśla ich ujednoliconą strategię i wzajemne inwestowanie
    w Oprogramowanie, odróżniając ich wkład od typowych ustaleń dotyczących świadczenia
    usług.
    W związku z tym trwający wspólny rozwój Oprogramowania przez A. i B. w ramach
    wspólnego przedsięwzięcia (Wspólne przedsięwzięcie) jest kluczowy dla utrzymania i
    wzmocnienia konkurencyjnej pozycji Grupy. Poprzez ciągłe doskonalenie i
    dostosowywanie Oprogramowania do swoich specyficznych potrzeb, Grupa zapewnia, że
    spełnia ono wymagania różnych jurysdykcji i dostosowuje się do zmieniających się
    warunków rynkowych. Co w efekcie pozwali na skuteczne wchodzenie na nowe rynki i
    utrzymywanie trajektorii wzrostu.
    Zarówno A., jak i B. podejmują strategiczne decyzje zarządcze i wykonują zadania o
    wysokiej wartości dodanej podczas rozwijania Oprogramowania, będąc tym samym jego
    ekonomicznymi współwłaścicielami. Kluczowy personel A. obejmuje CEO Grupy, Dyrektora
    Operacyjnego, COO Grupy i CMO Grupy. Kluczowy personel B. obejmuje CEO B.,
    Dyrektora Sprzedaży, Chief Collections Officer, Chief Marketing Officer B. oraz
    Kierowników Projektów w zakresie rozwoju, testowania i analityki, którzy nieustannie
    pracują nad rozwojem Oprogramowania.
    Ze względu na wyżej opisane czynności i integrację wkładu Stron we wspólny rozwój
    Oprogramowania, A. i B. mają zamiar zawrzeć Umowę CCA, aby zbilansować poniesione
    koszty proporcjonalnie do (oczekiwanych) korzyści uzyskanych z tej współpracy. Koszty
    będą bilansowane za pomocą płatności wyrównawczych, realizowanych na koniec
    każdego roku. Celem wprowadzenia tego mechanizmu rozliczeniowego pomiędzy A. i B.
    (uczestnikami Umowy CCA) jest zbilansowanie ewentualnych rozbieżności między
    poniesionymi kosztami a oczekiwanymi/rzeczywistymi korzyściami przez każdą z nich.
    Korzyściami dla A. będą przychody z opłat/licencji otrzymane od podmiotów Grupy
    (innych niż B.) za udzielenie prawa do korzystania z rozwiniętego (ulepszonego)
    Oprogramowania do działalności udzielania pożyczek (np. hiszpańskiego podmiotu). Fakt,
    że Oprogramowanie jest współrozwijane przez A. i B., pozwala A. na udostępnienie
    Oprogramowania bardziej dostosowanego i odpowiedniego do specyfiki działalności
    Grupy, czerpiąc ze wsparcia B.

    Korzyściami dla B. będzie część przychodów uzyskiwanych (od klientów, pożyczkobiorców)
    z tytułu udzielonych pożyczek za pomocą Oprogramowania, ponieważ rozwinięte
    Oprogramowanie będzie wykorzystywane do szybszego i sprawniejszego udzielania
    pożyczek (z ograniczonym nakładem czynnika ludzkiego). Część przychodów B. będzie
    obliczana jako procent dochodu netto uzyskanego z pożyczek udzielonych klientom
    zewnętrznym, który uznaje się za przypisany do Oprogramowania (Przypisana wartość
    procentowa). Dopuszczalna wartość procentowa zostanie ustalona na podstawie
    dokonanej przez B. oceny czynników wpływających na ogólną wartość/zysk oraz
    odpowiedniej wagi Oprogramowania w nim zawartego. Obliczenie przypadającej wartości
    procentowej powinno być przeprowadzone w sposób spójny z zasadą ceny rynkowej, jak
    szczegółowo opisano w wytycznych OECD w sprawie cen transferowych.
    Koszty poniesione przez Strony, związane z Oprogramowaniem i objęte tzw. płatnościami
    wyrównawczymi, będą dotyczyć:
        kosztów poniesionych na zakup Oprogramowania (zakup aktywów
        niematerialnych). Koszty te zostały początkowo ponoszone wyłącznie przez A. na
        rzecz zewnętrznych dostawców;
        Kosztów personalnych/płacowych pracowników (zarówno A., jak i B.) związanych z
        rozwojem (w tym ulepszeniami) Oprogramowania;
        Kosztów usług (np. konsultingowych, prawnych, IT itp.) świadczonych przez strony
        trzecie dla A. lub B., niezbędnych dla celów prawidłowego funkcjonowania
        Oprogramowania w środowisku informatycznym, przy zachowaniu wymogów
        prawnych, takich jak w szczególności przetwarzanie danych osobowych klientów
        zgodnie z wymogami prawnymi;
        Innych kosztów związanych z Oprogramowaniem (np. koszty marketingowe,
        podróży, wynajmu i mediów itp.) ponoszonych zarówno przez A., jak i B.
    Korzyści i koszty będą regulowane na podstawie Umowy CCA, którą Strony zamierzają
    zawrzeć.
    Zysk ze Wspólnego przedsięwzięcia (wspólnie tworzonego Oprogramowania) będzie
    składał się z korzyści dla A. i korzyści dla B. Korzyści dla A. będą obejmować przychody z
    opłat/licencji otrzymanych od podmiotów Grupy (innych niż B.) za udzielenie prawa do
    korzystania z rozwiniętego (ulepszonego) Oprogramowania do udzielania pożyczek.
    Korzyści dla B. będą obejmować przychody uzyskane od pożyczkobiorców w związku z
    pożyczkami udzielonymi przy użyciu Oprogramowania. Część przychodów B. będzie
    obliczana jako procent przychodów uzyskanych z pożyczek udzielanych zewnętrznym
    klientom, który jest uznawany za przypisany do Oprogramowania (Przypisana wartość
    procentowa). Zysk będzie obliczany metodą przychodową.
    Korzyści dla A. będą obejmować przychody z opłat/licencji otrzymywanych od podmiotów
    Grupy. Korzyści dla B. będą obejmować część przychodów uzyskanych od klientów lub
    pożyczkobiorców za pożyczki udzielane przy użyciu Oprogramowania. Część przychodów
    B. będzie obliczana jako procent przychodów uzyskanych z pożyczek udzielanych
    zewnętrznym klientom, który jest uznawany za przypisany do Oprogramowania
    (Przypisana wartość procentowa). Dopuszczalna wartość procentowa zostanie ustalona na
    podstawie dokonanej przez B. oceny czynników wpływających na ogólną wartość/zysk
    oraz odpowiedniej wagi Oprogramowania w nim zawartego. Rzeczywista wielkość korzyści
    uzyskanych przez Strony z rozwoju Oprogramowania będzie obliczana rocznie na
    podstawie dostępnych danych finansowych. Charakter korzyści i rzeczywista wielkość
    korzyści uzyskanych przez drugą Stronę będą uznawane za akceptowalne dla obu Stron.
    Strony będą wyrównywać poniesione koszty proporcjonalnie do korzyści wynikających z

    użytkowania Oprogramowania. Płatność wyrównawcza jest środkiem, który będzie
    używany przez Strony do odpowiedniego wyrównywania kosztów. Jeśli wkład (koszty)
    jednej ze Stron nie odpowiada jej udziałowi w korzyściach, konieczna będzie płatność
    wyrównawcza. Płatności wyrównawcze będą dokonywane między Stronami w celu
    dostosowania wysokości ich wkładów.
    Celem płatności wyrównawczej jest zapewnienie, że wkłady (koszty) każdej ze Stron są
    proporcjonalne do otrzymywanych korzyści w odpowiednim okresie. Wprowadzenie tego
    mechanizmu rozliczeń (płatności wyrównawcze) między Stronami ma na celu wyrównanie
    możliwych rozbieżności między poniesionymi kosztami a oczekiwanymi/osiągniętymi
    korzyściami przez każdą z nich (A. i B.). Koszty będą wyrównywane za pomocą płatności
    wyrównawczych w taki sposób, że Strony będą ponosić koszty w tej samej proporcji co
    odpowiednie korzyści. Zasady obliczania płatności wyrównawczej przyjęte przez Strony
    obejmują ustalenie tej płatności na podstawie kosztów i korzyści B. wynikających z
    działalności związanej z udzielaniem pożyczek przy użyciu Oprogramowania oraz kosztów
    i korzyści A. wynikających z opłat/licencji otrzymanych od innych podmiotów za udzielenie
    prawa do korzystania z rozwiniętego (ulepszonego) Oprogramowania. Jeśli proporcje
    korzyści B. do sumy korzyści uzyskanych przez obie Strony (B. i A.) są wyższe niż proporcje
    kosztów B. do sumy kosztów poniesionych przez obie Strony, B. jest zobowiązane do
    dokonania płatności wyrównawczej na rzecz A.. Jeśli proporcje korzyści B. do sumy
    korzyści uzyskanych przez obie Strony są niższe niż proporcje kosztów B. do sumy
    kosztów poniesionych przez obie Strony, A. jest zobowiązane do dokonania płatności
    wyrównawczej na rzecz B.
    B. będzie otrzymywać płatności wyrównawcze od A.. Celem tych płatności jest wyrównanie
    różnic związanych z wkładami dokonywanymi przez Strony, mają one charakter wtórny i
    będą powiązane z podziałem zysków uzyskanych w ramach Wspólnego przedsięwzięcia
    zgodnie z wcześniej przedstawionym podziałem korzyści. Jest to jedyna płatność, którą B.
    może otrzymać/dokonać w ramach Umowy CCA.
    B. będzie otrzymywać jedynie płatności wyrównawcze od A.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości wskazać należy, że zawieranie porozumień w
    postaci umowy o współpracę jest dopuszczalne, w ramach swobody umów.
                1Stosownie do art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024
    r., poz. 1061 ze zm.):
      strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Wspólne przedsięwzięcie charakteryzuje to, że jego uczestnicy są związani ustaleniami
    umownymi. Umowa o wspólne przedsięwzięcie z reguły wiąże podmioty na czas
    określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta. Podmioty
    podejmujące współpracę w ramach wspólnego przedsięwzięcia realizują wspólną politykę
    finansową objętą porozumieniem, a podjęte przez takie podmioty działania nie tworzą
    podmiotu gospodarczego, który byłby odrębnym podmiotem gospodarczym
    podlegającym rejestracji. Zatem przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego
    przedsięwzięcia są odrębnymi podatnikami VAT.
    W konsekwencji w sytuacjach, w których przedmiotem umowy stron jest wspólna
    realizacja określonego celu, można przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron,
    wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego
    świadczenia usług. Należy podkreślić, że w tego rodzaju przypadkach wszystkie strony
    umowy osiągają zamierzone cele, z tym że osiągnięcie tych celów nie jest bezpośrednio
    związane ze świadczeniem innego podmiotu w ramach zawartej umowy.
    Zatem mając na uwadze przedstawione we okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w
    analizowanym przypadku czynności wykonywane przez B. w ramach Wspólnego

    przedsięwzięcia nie będą stanowić czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług.
    W rozpatrywanej sprawie realizacja wspólnego celu A. i B., tj. poprawa Oprogramowania,
    a tym samym oferty biznesowej Grupy, jest możliwa jedynie dzięki komplementarnemu
    wysiłkowi A. i B. Żadna z jednostek nie posiada odpowiedniego potencjału technicznego,
    ani finansowego, aby samodzielnie sprostać niezbędnym nakładom na prace
    programistyczne i osiągnąć ów wspólny cel samodzielnie. Wspólna wiedza specjalistyczna
    i wkład A. oraz B. mają kluczowe znaczenie zarówno dla rozwoju, jak i ulepszania
    Oprogramowania. W związku z tym działania prowadzone przez oba podmioty są
    integralną częścią ich wspólnych celów, a interakcje między nimi koncentrują się na
    współwłasności ekonomicznej i wspólnym rozwoju. Zatem z okoliczności sprawy wynika,
    że osiągnięcie wspólnego celu w postaci rozwoju Oprogramowania nie jest bezpośrednio
    związane z wykonaniem świadczeniem ze strony B. na rzecz A. w ramach zawartej Umowy
    CCA.
    Tym samym w analizowanym przypadku w związku z realizacją Wspólnego
    przedsięwzięcia nie dojdzie do wzajemnego świadczenia usług pomiędzy B. a A.. Zatem
    czynności wykonywane przez B. w ramach Wspólnego przedsięwzięcia na podstawie
    Umowy CCA nie można traktować jako odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy.
    Otrzymane przez B. od A. środki określone jako płatności wyrównawcze nie będą
    stanowiły wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów ani świadczenia usług. Jak wynika z
    opisu sprawy, A. i B. mają zamiar zawrzeć Umowę CCA, aby zbilansować poniesione koszty
    proporcjonalnie do (oczekiwanych) korzyści uzyskanych z tej współpracy. Koszty będą
    bilansowane za pomocą płatności wyrównawczych, realizowanych na koniec każdego
    roku. Celem wprowadzenia tego mechanizmu rozliczeniowego pomiędzy A. i B.
    (uczestnikami Umowy CCA) jest zbilansowanie ewentualnych rozbieżności między
    poniesionymi kosztami a oczekiwanymi/rzeczywistymi korzyściami przez każdą z nich.
    Celem tych płatności wyrównawczych jest wyrównanie różnic związanych z wkładami
    dokonywanymi przez B. oraz A., mają one charakter wtórny i będą powiązane z podziałem
    zysków uzyskanych w ramach Wspólnego przedsięwzięcia zgodnie z podziałem korzyści.
    Przy czym, płatność wyrównawcza to jedyna płatność, którą B. może otrzymać w ramach
    Umowy CCA.
    Zatem z opisu sprawy wynika, że przepływy pieniężne pomiędzy A. i B. nie dotyczą
    żadnych usług, czy też dostaw towarów wykonywanych przez strony Umowy CCA, będą
    miały charakter techniczny oraz będą miały na celu wyrównanie różnic związanych z
    wkładami dokonywanymi przez Strony.
    W konsekwencji, czynności wykonywane przez B. w ramach Wspólnego przedsięwzięcia
    nie będą stanowiły opłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy oraz
    odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji
    nie będą polegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym należy zgodzić się z Państwem, że działania realizowane przez B. w ramach
    Wspólnego przedsięwzięcia nie będą stanowiły czynności opodatkowanych w rozumieniu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, a przepływy pieniężne pomiędzy A. i B.
    dokonywane w ramach Wspólnego przedsięwzięcia nie będą stanowiły wynagrodzenia za
    wykonywanie czynności opodatkowanych na gruncie ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.