Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.451.2020.1.MK1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-07-07
Teza: Zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej.
Słowa kluczowe: amortyzacja; budynek; spółki-spółka jawna; stawka-stawka indywidualna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 5 maja 2020 r. (data wpływu 15 maja 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej (pyt. Nr 3) – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 maja 2020 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która posiada miejsce zamieszkania i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca jest wspólnikiem spółki jawnej z siedzibą na terytorium Polski (dalej: Spółka). Wnioskodawca prowadzi działalność w formie Spółki (spółki jawnej) od dnia 8 października 2001 r. (data wpisu Spółki do rejestru). Obecnie jest trzech wspólników Spółki, w tym jednym z nich jest Wnioskodawca.

Wnioskodawca obecnie posiada udział kapitałowy (rozumiany jako wartość wniesionego wkładu) wynoszący 328 000 zł, co stanowi 33,3% łącznych wkładów wniesionych do Spółki. Wnioskodawca jest udziałowcem Spółki nieprzerwanie od dnia jej powstania.

Spółka prowadzi działalność w zakresie:

*   wytwarzanie produktów przemiału zbóż /10.61.Z PKD/
*   przetwarzania i konserwowania owoców i warzyw /10.3 PKD/
*   produkcji wyrobów piekarskich i mącznych /10.7 PKD/
*   produkcji pozostałych artykułów spożywczych /10.8 PKD/
*   produkcji roślin innych niż wieloletnie /01.1 PKD/
*   produkcji napojów bezalkoholowych /11.0 PKD/
*   sprzedaży hurtowej płodów rolnych /46.2 PKD/
*   sprzedaży hurtowej żywności i napojów /46.3 PKD/
*   pozostałej sprzedaży hurtowej /46.9 PKD/
*   pozostałej sprzedaży detalicznej /47.9 PKD/
*   transportu drogowego towarów /49.4 PKD/
*   wynajmie nieruchomości /68.2 PKD/
*   reklamy/73.1 PKD/
*   sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek /PKD 45.11.Z/
*   sprzedaży hurtowej i detalicznej pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli /PKD 45.19.Z/
*   działalność obiektów służących poprawie kondycji fizycznej /93.13.Z PKD/
*   działalność usługowa związana z poprawą kondycji fizycznej /96.04.Z PKD/
*   działalność paramedyczna /86.90.E PKD/
*   pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej niesklasyfikowana /86.90.E PKD/
*   restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne /56.10.A PKD/
*   pozostała usługowa działalność gastronomiczna /56.29.Z PKD/

Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabyła w dniu 11.03.2010 r. prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności budynku handlowo - administracyjnego, który usytuowany jest na gruncie stanowiącym przedmiot nabytego prawa wieczystego użytkowania. Budynek został wybudowany w 1977 r. i od tego roku jest używany. Budynek w chwili jego nabycia w 2010 r. przez Spółkę był kompletny, sprawny i był wykorzystany zgodnie z nabytym celem tj. handlowo - administracyjnym (w KŚT sklasyfikowany w grupie 1 podgrupie 10 tj. budynki niemieszkalne). Z chwilą nabycia przez Spółkę budynek obciążony był prawem najmu na rzecz czterech najemców w celach administracyjno-handlowych (jeden z najemców użytkował budynek od dnia 1.10.1998 r. do dnia 30.04.2011 r, drugi od dnia 22.02.2005 r. do dnia 31.12.2011 r., trzeci i czwarty do dnia 31.03.2010 r). Spółka wykorzystuje również nabyty budynek dla celów własnych administracyjnych od drugiej połowy 2010 r. do dnia dzisiejszego (znajduje się tam między innymi biuro siedziby wspólników Spółki, działy sprzedaży, działy finansowe).

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności w formie Spółki przyjął budynek zakupiony w dniu 11.03.2010 r. do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych na podstawie dokumentu OT z dnia 30.04.2010 roku. Wnioskodawca dla przyjętego budynku do ewidencji zastosował indywidulaną stawkę amortyzacji wynoszącą 10% na podstawie art. 22j ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej też „ustawa”).

W okresie od dnia 1.05.2010 r. do dnia 31.12.2010 r. Spółka dokonała zwiększeń wartości początkowej budynku w łącznej wysokości stanowiącej ok 125% wartości początkowej budynku przyjętej w dniu 30.04.2010 r.

W okresie od dnia 1.01.2011 r. do dnia 31.12.2011 r. Spółka dokonała zwiększeń wartości początkowej budynku w łącznej wysokości stanowiącej ok 38% wartości początkowej budynku przyjętej w dniu 30.04.2010 r.

W okresie od dnia 1.01.2012 r. do dnia 31.12.2013 r. Spółka dokonała zwiększeń wartości początkowej budynku w łącznej wysokości stanowiącej ok 42% wartości początkowej budynku przyjętej w dniu 30.04.2010 r.

Wszystkie powyższe zwiększenia wynikały z przebudowy budynku polegających między innymi na wykonaniu docieplenia budynku, zmiany wyglądu elewacji na nowocześniejszą, przebudowy wentylacji, klimatyzacji na sprawniejszą.

W okresie od dnia 1.05.2010 r. , aż do 31.12.2015 r., Wnioskodawca w ramach działalności Spółki stosował indywidualną stawkę amortyzacyjną wynoszącą 10% dla wartości początkowej budynku wraz ze zwiększeniami wynikającymi z nakładów poczynionych na przebudowę.

Niezależnie od powyższego, Spółka w 2012 r. podjęła decyzję o rozbudowie istniejącego budynku handlowo-administracyjnego o część rekreacyjno-wypoczynkową (SPA). Decyzją z dnia 2.07.2013 r. uprawniony organ wydał Spółce decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielił pozwolenia na budowę „dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku handlowo-usługowego o część rekreacyjno-wypoczynkową z parkingiem i zagospodarowaniem terenu”. W dniu 19.03.2015 uprawniony organ wydał decyzję zmieniającą, w której pozwolił na rozbudowę budynku handlowo-usługowego o część rekreacyjno-wypoczynkową z parkingiem i zagospodarowaniem terenu według skorygowanego projektu budowlanego. Zgodnie z projektem budowlanym (w tym zmienionym projektem budowlanym), na których była oparta decyzja o pozwoleniu na rozbudowę została wykonana rozbudowa istniejącego budynku o część podbasenie (poziom -2), część basenową (poziom -1), sauny (-1), gabinety (poziom 0), nową część biurową (poziom +1). Mniejsza część rozbudowy została zrealizowana w ramach obecnie istniejącego rzutu budynku, zaś większa poza obrysem (nowe fundamenty i ściany). Powierzchnia netto budynku przed rozbudową wynosiła 1740,72 m2. Część rozbudowana 1314,72 m2. Po rozbudowie łączna powierzchnia budynku wynosi 3055,09 m2.

W związku z ww. rozbudową, zostały poczynione od 2012 r. do 2015 r. wyodrębnione nakłady na inwestycje polegające na rozbudowie budynku o część wypoczynkowo-rekreacyjną. Nakłady inwestycyjne łącznie wyniosły ok 831% wartości początkowej budynku handlowo - administracyjnego przyjętego w dniu 30.04.2010 r. Po zakończeniu prac i oddaniu do użytku rozbudowanego budynku o część rekreacyjno-wypoczynkową Spółka w dniu 31.12.2015 r. zwiększyła wartość początkową budynku o powyższe nakłady inwestycyjne związane z rozbudową. Tym samym w okresie 2010-2015 zwiększono wartość początkową budynku, o łączną wartość stanowiącą ok 1136% wartości początkowej budynku przyjętej w dniu 30.04.2010 r. (suma przebudowy i rozbudowy).

Podkreślenia wymaga fakt, iż w okresie od dnia zakupu do dnia dzisiejszego, budynek jest bez przerw wykorzystywany w celach handlowo-administracyjnych, a od zakończenia rozbudowy również w celach rekreacyjno-wypoczynkowych. W budynku znajduje się nieprzerwanie od drugiej połowy 2010 r. siedziba wspólników Spółki oraz inne działy organizacyjne Spółki. W wyniku poniesienia ww. wydatków na ulepszenia tj. na przebudowę (1.05.2010-31.12.2013) oraz rozbudowę o część rekreacyjno-wypoczynkową nie został wytworzony nowy obiekt. W szczególności część rozbudowana (rekreacyjno-wypoczynkowa) jest połączona funkcjonalnie i fizycznie z poprzednią częścią budynku administracyjno-handlową, zaś całość budynku jest objęta jednym numerem porządkowym budynku. W wyniku rozbudowy budynek pełni funkcje administracyjno- handlowo- rekreacyjno-wypoczynkową. Część stara i nowo wybudowana nie są oddzielone jednolitą ścianą przeciwpożarową od fundamentów po dach. Wewnątrz budynku zostały wykonane strefy przeciwpożarowe (na każdym piętrze przebiegają one inaczej), ale nie przebiegają jednak one wzdłuż granicy linii starej części budynku i dobudowanej. Część budynku handlowo-biurowa i rekreacyjno-wypoczynkowa ma jedno wspólne wejście znajdujące się w starej części budynku. Zarówno klienci Spółki (w tym SPA), jak również pracownicy biurowi korzystają z tego wejścia. W wyniku ulepszeń nastąpił wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości z dnia jego zakupu. W wyniku ulepszenia uzyskano wymierne korzyści tego ulepszenia w porównaniu do stanu z dnia przyjęcia środka trwałego do używania oraz po dokonaniu ulepszeń.

Z dniem 1.01.2016 r. Wnioskodawca, jako Wspólnik Spółki podjął decyzję o zmianie metody i stawki amortyzacyjnej budynku (według wartości początkowej i po powiększeniu jej o sumę wydatków poniesionych na przebudowę i rozbudowę) z indywidualnej 10% na 2,5%. Powodem zmiany stawki była jego zdaniem duża wartość zwiększeń wartości początkowej budynku, zwiększenie kubatury budynku oraz inny sposób użytkowania części rekreacyjno- budowlanej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy Wnioskodawca, jako wspólnik Spółki w przedstawionej sytuacji mógł zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną wynoszącą 10% dla wartości początkowej budynku przyjętej w dniu 30.04.2010 roku?
2.  Czy inwestycję w postaci rozbudowy oraz przebudowy już istniejącego budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej przez Spółkę, Wnioskodawca, jako jej wspólnik mógł zakwalifikować jako ulepszenie środka trwałego i amortyzować po zakończeniu inwestycji wg tej samej metody i stawki (z dnia wprowadzenia po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych tj. 30.04.2010 rok)?
3.  Czy zmieniając od 1.01.2016 r. metodę i stawkę amortyzacyjną budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej przed pełnym zamortyzowaniem środka trwałego, Wnioskodawca, jako wspólnik Spółki naruszył art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i czy jeżeli tak, to czy powinien kontynuować przyjętą stawkę amortyzacyjną 10%, aż do pełnego zamortyzowania budynku według wartości początkowej i po powiększeniu jej o sumę wydatków poniesionych na ulepszenie.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego we wniosku Nr 3. Natomiast w zakresie objętym pytaniami oznaczonymi we wniosku Nr 1 i 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy,

Ad. 3. Wnioskodawca, jako wspólnik Spółki, nie powinien zmieniać metody i stawki amortyzacyjnej budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej przed pełnym zamortyzowaniem środka trwałego, dlatego Wnioskodawca powinien kontynuować przyjętą stawkę amortyzacyjną 10% dla wartości początkowej po powiększeniu jej o sumę wydatków poniesionych na ulepszenie, aż do pełnego zamortyzowania budynku.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Na wstępie Wnioskodawca chciałby podkreślić, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w dniu 30 października 2019 r. wydał dwie interpretacje indywidualne dotyczące innego Wspólnika przedmiotowej Spółki w tym samym stanie faktycznym i prawnym, które potwierdzają stanowisko Wnioskodawcy w przedmiocie trzech zadanych wyżej pytań. Interpretacje te stanowią załącznik do niniejszego Wniosku (nr 0113-KDIPT2-1.4011.464.2019.1.KU, oraz nr 0113-KDIPT2-1.4011.484.2019.1.KU.).

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanych interpretacjach podkreślił, iż dokonana przez Organ ocena stanowiska przedstawionego przez jednego ze Wspólników dotyczy wyłącznie skutków podatkowych, jakie w przedmiotowej sprawie wystąpią po Jego stronie. Interpretacja nie rozstrzyga natomiast kwestii obowiązków innych podmiotów, w tym pozostałych wspólników Spółki jawnej.

Mając zatem na uwadze powyższe, Wnioskodawca również występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej na jego rzecz, jednak przy występowaniu tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, która była już przedmiotem analizy Organu w powołanych wyżej opiniach.

Należy zauważyć co następuje:

1.  Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
2.  W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
3.  W myśl art. 22a ust. 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3.  inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane także środkami trwałymi.
4.  Zgodnie z art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziano następujące metody amortyzacji:
    *   tzw. "amortyzację liniową", zgodnie z Wykazem stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy podatkowej (art. 22i ust. 1 ww. ustawy),
    *   amortyzację przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych ustalonych indywidualnie (art. 22j ww. ustawy),
    *   tzw. "amortyzację metodę degresywną" (art. 22k ust. 1 ww. ustawy),
    *   amortyzację przy zastosowaniu tzw. metody "jednorazowego odpisu dla małych i rozpoczynających działalność podatników (art. 22k ust. 7 ww. ustawy).Do podatnika należy wybór metody amortyzacji. Wyboru tego dokonuje dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzowania i ma obowiązek stosować wybraną metodę do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.
5.  Stosownie do treści art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
6.  Treść art. 22h ust. 2 powołanej ustawy, stanowi, iż „podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego”. W związku z czym, podatnicy dokonując wyboru metody amortyzacji, dokonują tym samym wyboru stawki amortyzacji, która stanowi integralną część metody amortyzacji. Wyboru tego, zgodnie z przepisami prawa podatkowego dla poszczególnych środków trwałych, dokonuje się przed rozpoczęciem ich amortyzacji. Jednocześnie podatnik ma obowiązek stosować wybraną metodę do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości zmiany stawki amortyzacji w trakcie jej trwania.
7.  Przepis art. 22i ust. 5 ww. ustawy stanowi, iż „podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych (..)”.

Mając powyższe na uwadze:

Ad pytanie 3

Zdaniem Wnioskodawcy, zmieniając od 1.01.2016 r. metodę i stawkę amortyzacyjną budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej przed pełnym zamortyzowaniem środka trwałego, naruszył art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi, że art. 22h ust. 2 w/w ustawy nie przewiduje możliwości zmiany metody amortyzacyjnej, zaś Wnioskodawca, jako wspólnik Spółki przed rozpoczęciem amortyzacji przyjął indywidualną stawkę amortyzacyjną, o której mowa w art. 22j przedmiotowej ustawy w wysokości 10%, a także z uwagi na fakt, iż art. 22i ust. 5 (odnoszący się do możliwości zmiany stawek określonych w Wykazie) nie ma zastosowania do indywidualnych stawek amortyzacyjnych, dlatego Wnioskodawca powinien kontynuować przyjętą stawkę amortyzacyjną 10%, aż do pełnego zamortyzowania budynku według wartości początkowej po powiększeniu jej o sumę wydatków poniesionych na ulepszenie. Skoro w spółce wybrano jedną z metod amortyzacji budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej, to dokonano tym samym wyboru stawki amortyzacji, która stanowi integralną część wybranej metody amortyzacji, i która nie może ulec zmianie w trakcie jej trwania, zgodnie z treścią art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego powodu, Wnioskodawca powinien skorygować zeznanie podatkowe za lata od 2016 roku.

Powyższe potwierdza przykładowo: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 7 września 2012 r., nr ITPB3/443-331/12/AW.

Zaznaczyć należy fakt, iż zmiana częściowo użytkowania budynku poprzez jego rozbudowę o część rekreacyjno-wypoczynkową nie umożliwiała Wnioskodawcy, jako wspólnikowi Spółki zmiany metody amortyzacji. Budynek bowiem został jedynie ulepszony, a nie wytworzony od nowa. W szczególności pełni dalej funkcję administracyjno-handlową (tak jak w chwili nabycia w 2010 r.), zaś od 2016 zostały jedynie dodane nowe możliwości budynku. W tym miejscu warto przytoczyć, że powyższe stanowisko jest zgodne z orzecznictwem: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2014 r. I SA/Bk 124/14 „Ulepszenia środka trwałego są to prace prowadzące do przekształcenia środka trwałego, podnoszące jego wartość techniczną, użytkową, mające na celu przystosowanie danego składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż jego pierwotne, przeznaczenie, albo nadania takiemu składnikowi nowych cech użytkowych”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie objętym pytaniem Nr 3 - jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Stosownie do treści art. 22a ust. 1 powołanej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zgodnie z art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidziano następujące metody amortyzacji:

*   tzw. „amortyzację liniową”, zgodnie z Wykazem stawek amortyzacyjnych, stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy podatkowej (art. 22i ust. 1 ww. ustawy),

*   amortyzację przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych ustalonych indywidualnie (art. 22j ww. ustawy),

*   tzw. „amortyzację metodę degresywną” (art. 22k ust. 1 ww. ustawy),

*   amortyzację przy zastosowaniu tzw. metody „jednorazowego odpisu dla małych i rozpoczynających działalność podatników (art. 22k ust. 7 ww. ustawy).

Do podatnika należy wybór metody amortyzacji. Wyboru tego dokonuje dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzowania i ma obowiązek stosować wybraną metodę do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Stosownie do treści art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Stosownie bowiem do treści art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

W związku z czym, podatnicy dokonując wyboru metody amortyzacji, dokonują tym samym wyboru stawki amortyzacji, która stanowi integralną część metody amortyzacji. Wyboru tego, zgodnie z przepisami prawa podatkowego dla poszczególnych środków trwałych, dokonuje się przed rozpoczęciem ich amortyzacji. Jednocześnie podatnik ma obowiązek stosować wybraną metodę do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje możliwości zmiany stawki amortyzacji w trakcie jej trwania.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która posiada miejsce zamieszkania i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Jest wspólnikiem spółki jawnej z siedzibą na terytorium Polski. Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabyła w dniu 11 marca 2010 r. prawo wieczystego użytkowania gruntu wraz z prawem własności budynku handlowo-administracyjnego, który usytuowany jest na gruncie stanowiącym przedmiot nabytego prawa wieczystego użytkowania. Budynek został wybudowany w 1977 r. i od tego roku jest używany. Ww. budynek w chwili jego nabycia przez Spółkę w 2010 r. był kompletny, sprawny i wykorzystany zgodnie z nabytym celem, tj. handlowo-administracyjnym (w KŚT sklasyfikowany w grupie 1 podgrupie 10, tj. budynki niemieszkalne). Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności (w formie Spółki) przyjął budynek zakupiony w dniu 11 marca 2010 r. do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych na podstawie dokumentu OT z dnia 30 kwietnia 2010 r. Dla przyjętego budynku do ww. ewidencji zastosował indywidualną stawkę amortyzacji wynoszącą 10%. W okresie od dnia 1 maja 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. Spółka dokonała zwiększeń wartości początkowej budynku w łącznej wysokości stanowiącej około 125% wartości początkowej budynku przyjętej w dniu 30 kwietnia 2010 r. Spółka w 2012 r. podjęła decyzję o rozbudowie istniejącego budynku handlowo-administracyjnego o część rekreacyjno-wypoczynkową (SPA). Zgodnie z projektem budowlanym (w tym zmienionym projektem budowlanym), na których była oparta decyzja o pozwoleniu na rozbudowę, została wykonana rozbudowa istniejącego budynku o część pod basenie (poziom -2), część basenową (poziom -1), sauny (-1), gabinety (poziom 0), nową część biurową (poziom +1). Mniejsza część rozbudowy została zrealizowana w ramach obecnie istniejącego rzutu budynku, zaś większa poza obrysem (nowe fundamenty i ściany). Powierzchnia netto budynku przed rozbudową wynosiła 1 740,72 m2, natomiast część rozbudowana 1 314,72 m2. Po rozbudowie łączna powierzchnia budynku wynosi 3 055,09 m2. W związku z ww. rozbudową, zostały poczynione od 2012 r. do 2015 r. wyodrębnione nakłady na inwestycje polegające na rozbudowie budynku o część wypoczynkowo-rekreacyjną. Nakłady inwestycyjne łącznie wyniosły ok. 831% wartości początkowej budynku handlowo-administracyjnego przyjętego w dniu 30 kwietnia 2010 r. Po zakończeniu prac i oddaniu do użytku rozbudowanego budynku o część rekreacyjno-wypoczynkową Spółka w dniu 31 grudnia 2015 r. zwiększyła wartość początkową budynku o powyższe nakłady inwestycyjne związane z rozbudową. Z dniem 1 stycznia 2016 r., Wnioskodawca jako wspólnik Spółki, podjął decyzję o zmianie metody i stawki amortyzacyjnej budynku (według wartości początkowej i po powiększeniu jej o sumę wydatków poniesionych na przebudowę i rozbudowę) z indywidualnej 10% na 2,5%. Powodem zmiany stawki była Jego zdaniem duża wartość zwiększeń wartości początkowej budynku, zwiększenie kubatury budynku oraz inny sposób użytkowania części rekreacyjno-wypoczynkowej.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, że skoro w spółce wybrano jedną z metod amortyzacji budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej, to dokonano tym samym wyboru stawki amortyzacji, która stanowi integralną część wybranej metody amortyzacji, i która nie może ulec zmianie w trakcie jej trwania, zgodnie z treścią art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem, Wnioskodawca jako wspólnik Spółki, powinien kontynuować przyjętą stawkę amortyzacyjną w wysokości 10% aż do pełnego zamortyzowania budynku według wartości początkowej po powiększeniu jej o sumę wydatków poniesionych na ulepszenie.

Reasumując, Wnioskodawca zmieniając od dnia 1 stycznia 2016 r. metodę i stawkę amortyzacyjną budynku wykorzystywanego w działalności gospodarczej przed pełnym zamortyzowaniem środka trwałego naruszył art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać za prawidłowe.

Należy przy tym zastrzec, że jak wynika z treści art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Wskazać przy tym należy, że dokonana przez Organ ocena stanowiska przedstawionego przez Wnioskodawcę dotyczy wyłącznie skutków podatkowych, jakie w przedmiotowej sprawie wystąpią po Jego stronie. Interpretacja nie rozstrzyga natomiast kwestii obowiązków innych podmiotów, w tym pozostałych wspólników Spółki jawnej.

Zauważyć należy, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od stanu, który wystąpi w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.