Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.877.2024.1.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-22
Teza: Obowiązek płatnika związanych z poborem podatku u źródła.
Słowa kluczowe: Zjednoczone Emiraty Arabskie
podatek-podatek pobierany u źródła
rezydencja-certyfikat rezydencji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Skala
podatkowa.-Obliczenie podatku od dochodów ze źródeł
przychodów znajdujących się poza terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego

    A. Sp. z o.o. (dalej zwana: A., „Wnioskodawca”, „Spółka”, lub „Państwo”) jest spółką prawa
    handlowego z siedzibą w Polsce oferującą swoim klientom usługi (...)
    Spółka jest polskim rezydentem podatkowym.
    W roku 2023 Spółka zatrudniała na umowę zlecenia, specjalistę mającego filipińskie
    obywatelstwo, posiadającego swój ośrodek życiowy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich
    (dalej: ZEA”). Na potwierdzenie tego faktu spółka otrzymała od zleceniobiorcy Certyfikat
    Federalnej Administracji Skarbowej ZEA („Federal Tax Authority”) nr (...) z (...), który
    zaświadczał, że zgodnie z wewnętrznymi przepisami podatkowymi obowiązującymi w ZEA,
    Zleceniobiorca jest w ZEA rezydentem podatkowym: „Zgodnie z decyzją Rady Ministrów nr
    85 z 2022 r. w sprawie ustalenia rezydencji podatkowej federalny organ podatkowy
    Zjednoczonych Emiratów Arabskich zaświadcza, że (...) jest rezydentem do celów
    podatkowych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Zaświadczenie o rezydencji
    podatkowej obejmuje okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r.”
    Usługi świadczone były przez Zleceniobiorcę całkowicie zdalnie. Zleceniobiorca nie
    przebywał w ogóle w Polsce w 2023 roku. W roku 2023 Spółka na podstawie otrzymanego
    od Zleceniobiorcy certyfikatu nie pobierała podatku u źródła od powyższej umowy.

## Pytanie

Czy Spółka A. pełniła funkcję płatnika i była zobowiązana do poboru podatku u źródła w
    związku z podpisaną umową zlecenia, biorąc pod uwagę zapisy umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a ZEA?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, w wyżej opisanym przypadku Spółka nie pełniła funkcji płatnika i nie miała
    obowiązku poboru podatku u źródła.
    W przypadku umów zlecenia czy umów o dzieło wykonywanie pracy przez cudzoziemca
    traktowane jest jako działalność wykonywana osobiście – art. 13 ust. 8 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT, od przychodów uzyskanych przez
    nierezydentów na terytorium Polski z tego typu działalności pobiera się podatek w formie
    ryczałtu – w wysokości 20% przychodu. Jednakże art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT stosuje
    się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska, z tym że zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów
    podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem
    rezydencji.
    Zgodnie z art. 15 Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy
    Polską a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi z dnia 31 stycznia 1993 r. (praca najemna)
    wynagrodzenie uzyskane przez rezydenta ZEA z tytułu pracy najemnej mogą być
    opodatkowane wyłącznie w kraju miejsca zamieszkania. Zatem, jeżeli Spółka była w
    posiadaniu certyfikatu rezydencji Zleceniobiorcy to nie była zobowiązana do poboru
    zryczałtowanego podatku w wysokości 20% od wypłaconych przychodów.
    W wyniku bliższej analizy Certyfikatu nr (...) okazało się, że w pouczeniach w jego dolnej
    części drobnym drukiem, widniała uwaga że: „Certyfikat ten nie może zostać użyty dla
    celów ustalenia rezydencji podatkowej w ramach jakiejkolwiek umowy międzynarodowej”.
    Po zbadaniu prawnej genezy tego postanowienia okazało się, że jest to wynikiem
    wycofania się ZEA w drugiej dekadzie obecnego wieku z przyjętych przez OECD zasad
    ustalania rezydencji podatkowej (vide postanowienie ZEA o stosowaniu własnej definicji
    „rezydenta podatkowego” odbiegającej od zasad ustalonych w art. 4 Konwencji
    Modelowej, zgłoszone do Komitetu OECD ds. Fiskalnych – Klaus Vogel on Double Taxation
    Conventions, V Edycja, ©2022 Kluwer Law International B.V, str. 252 ). Zmianę tą ZEA stara

    się wprowadzić ze zmiennym powodzeniem do swych bilateralnych umów podatkowych, a
    polega ona na przyjęciu obywatelstwa jako podstawowego kryterium dla ustalania
    rezydencji podatkowej.
    Między innymi, zmiany tej nie zawiera ani Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
    między ZEA a Wielką Brytanią, ani Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania między
    ZEA a Francją. Natomiast w Umowach tego typu z Niemcami i Polską w artykule 4
    ustalającym zasady określania rezydencji podatkowej zamieszczono dwie definicje „osoby
    mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie”. Brzmią one
    następująco (przytoczono jedynie treść z polskiej Umowy, a ściślej z Protokołu z 11
    grudnia 2023 r. do Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania):
    „1. W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
    siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza:
    a) w przypadku Polski, osobę, która zgodnie z prawem Polski podlega tam
        opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu,
        siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również
        Polskę, jej jednostki terytorialne lub organy lokalne,
    b) w przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich:
      (i) osobę fizyczną, która ma miejsce zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach
        Arabskich i jest obywatelem Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz
      (ii) spółkę, która została utworzona w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i ma tam
        miejsce faktycznego zarządu, pod warunkiem, że spółka może przedstawić
        dowód na to, że wyłącznym właścicielem jej kapitału są Zjednoczone Emiraty
        Arabskie i/lub instytucja rządowa Zjednoczonych Emiratów Arabskich i/lub
        federalny lub lokalny rząd i/lub osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w
        Zjednoczonych Emiratach Arabskich i spółka jest kontrolowana przez powyżej
        wymienione osoby mające miejsce zamieszkania lub faktyczny zarząd w
        Zjednoczonych Emiratach Arabskich.”
    Powstaje pytanie, czyje kryteria rozstrzygające należy zastosować do określenia
    „rezydencji podatkowej” w przedstawionej sytuacji: polskie (OECD) czy arabskie?
    Warte odnotowania jest stanowisko w tej kwestii znajdujące się w komentarzach do
    Umowy Modelowej OECD. Brzmi ono (cytat za Klaus Vogel on Double Taxation
    Conventions, V Edycja, ©2022 Kluwer Law International B.V, str. 293): „Kilka umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania podzieliło swój art. 4 ust. 1 na dwa akapity, z
    których każdy zawiera definicję miejsca zamieszkania dla jednego z dwóch Umawiających
    się Państw. Mogą one być podobne, ale nie muszą. Taki podział pozwala Umawiającym się
    Państwom w sposób elastyczny odnosić się do krajowych przepisów podatkowych i
    odzwierciedlać różne krajowe koncepcje rezydencji”.
    Podobnie w Niemczech, a więc kraju będącego w 2023 roku w takiej samej jak Polska
    traktatowej sytuacji w relacjach z ZEA przyjęto, że wobec kolizyjnego charakteru tych
    norm, każda administracja podatkowa będzie stosować własną definicję. Obrazuje to
    dobrze wypowiedź (...), ((...): „Obecna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
    między Niemcami a ZEA stanowi, że osoba fizyczna, która ma miejsce zamieszkania w ZEA
    i jest obywatelem ZEA, jest rezydentem (art. 4 (1) b (i) umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania). Ponieważ jednym z wymogów jest obywatelstwo ZEA, rzadko ma to
    zastosowanie. Dlatego ważne jest, aby wiedzieć, w jaki sposób termin „rezydent w
    umawiającym się państwie” w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania porównuje
    się z krajowym terminem „nieograniczony obowiązek podatkowy”. Artykuł 4 DTA jest
    powiązany z osobistymi powiązaniami z danym krajem, co zazwyczaj prowadzi do
    nieograniczonego obowiązku podatkowego zgodnie z krajowym prawem podatkowym.
    Oznacza to, że termin „rezydent umawiającego się państwa” oznacza osobę, która podlega
    (nieograniczonemu) obowiązkowi podatkowemu zgodnie z prawem tego państwa ze

    względu na miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce sprawowania zarządu
    lub jakąkolwiek inną cechę.
    Zastosowanie zasady, że każda administracja podatkowa będzie stosować własną definicję
    wydaje się prosta w przypadku osób uznanych za polskich rezydentów; wówczas
    obowiązuje „polska” definicja rezydenta zawarta w Umowie Podatkowej i polskie prawo
    definiujące miejsce stałego pobytu. Również sprawa wydaje się być prosta w przypadku
    osób uznanych za rezydentów ZEA; wówczas obowiązywałaby arabska definicja rezydenta
    zawarta w Umowie Podatkowej i prawo wewnętrzne ZEA definiujące miejsce stałego
    pobytu.
    W omawianej sytuacji mamy do czynienia jednak z osobą fizyczną, która nie jest formalnie
    rezydentem podatkowym w ZEA; nie jest też rezydentem polskim. Jest jednakże
    potencjalnym podatnikiem podatku u źródła w Polsce a więc potencjalnym podatnikiem z
    ograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce. A więc rozstrzygnięcie kwestii
    rezydencji wiąże się w tym przypadku z ustaleniem właściwych skutków podatkowych w
    Polsce; stąd w ocenie Spółki, poprawne wykonanie postanowień Umowy z ZEA nakazuje
    przyjąć polskie kryteria ustalania rezydencji podatkowej, tj. kraju który wywodzi z tej
    analizy skutki podatkowe.
    Zastosowanie tych kryteriów w ocenie Spółki jednoznacznie wskazuje, że Zleceniobiorca
    na potrzeby tej umowy jest rezydentem ZEA, a więc dochód przez niego uzyskany z
    umowy zlecenia w Polsce powinien być opodatkowany wyłącznie w ZEA, na podstawie art.
    15 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jednocześnie przedstawiony przez
    niego certyfikat rezydencji powinien być wystarczający do określenia jego miejsca
    zamieszkania i jego ośrodka życiowego. Nota bene z dokumentu tego jednoznacznie
    wynika, że Zleceniobiorca nie tylko powinien, ale jest opodatkowany wyłącznie w ZEA, co
    wynika z cytowanego na wstępie stwierdzenia („federalny organ podatkowy
    Zjednoczonych Emiratów Arabskich zaświadcza, że (...) jest rezydentem do celów
    podatkowych w Zjednoczonych Emiratach Arabskich”).
    W procesie określania rezydencji podatkowej osób fizycznych, a więc kraju, w którym
    osoba ta podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ustala się kraj z którym
    osoba ta jest najsilniej związana zarówno pod względem gospodarczym jak i rodzinnym.
    Bierze się więc pod uwagę miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, ośrodek
    interesów życiowych i gospodarczych. Obywatelstwo jest kryterium ubocznym
    uwzględnianym pomocniczo jedynie wtedy, gdy główne kryteria rozstrzygające nie
    pozwalają ustalić rezydencji podatkowej. W doktrynie obywatelstwo jest przykładem
    prawnego a nie terytorialnego związku osoby fizycznej z danym państwem, co oznacza, że
    kryterium obywatelstwa jako takie, uznano dla celów Konwencji Modelowej OECD i
    Konwencji Modelowej ONZ za niewystarczające dla ustalenia rezydencji podatkowej. (vide
    Klaus Vogel on Double Taxation Conventions, V Edycja, ©2022 Kluwer Law International B.
    V, str. 289 i 310 ).
    Biorąc powyższe pod uwagę stoją Państwo na stanowisku, że w przedstawionym stanie
    faktycznym Spółka nie miała obowiązku pobierać podatku u źródła od zawartej umowy
    zlecenia z obywatelem Filipin mającym stałe miejsce zamieszkania w ZEA.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepisy ogólne – obowiązek podatkowy
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów

      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Jak wynika z art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W świetle art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
        służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku
        pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
      5a. umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
        uczestnictwa;
      6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i
        praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;

      6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Według art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
      Przy czym, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się
      przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów),
      o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.
    Przepisy te wskazują, że Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób
    fizycznych niebędących jej rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów
    uzyskiwanych ze źródła przychodów położonego na jej terytorium. Jest to tzw. zasada
    ograniczonego obowiązku podatkowego. Warunkiem posiadania w Polsce statusu
    podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak na terytorium Polski miejsca
    zamieszkania lub zakładu.
    Na podkreślenie zasługuje fakt, że przepis art. 3 ust. 2b ww. ustawy wymienia tylko
    przykładowe rodzaje dochodów, które podlegają opodatkowaniu w Polsce, w tym
    przychody z działalności wykonywanej osobiście. Użyty w tym przepisie zwrot „w
    szczególności” wskazuje, że ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów,
    które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano
    opodatkowanie oparte na zasadzie źródła. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje
    się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczpospolita Polska ma prawo
    opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym
    państwie (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Za dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody
    pochodzące od polskiego podmiotu, wypłacone osobie, która usługi określone w umowie
    zawartej pomiędzy stronami wykonuje za granicą.
    Stosownie do art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Opodatkowanie dochodów na terytorium Polski
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 12 ust. 1 tej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.

    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 13 pkt 8 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
        organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
        prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
        przychodów, o których mowa w pkt 9.
    W przypadku umów zlecenia, czy umów o dzieło wykonywanie pracy przez cudzoziemca
    traktowane jest jako działalność wykonywana osobiście – art. 13 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń
    nierezydentom z tytułu zawartej umowy zlecenia reguluje art. 41 ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 41 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Według art. 41 ust. 4 cyt. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem
      ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.
    Na mocy art. 41 ust. 4aa ustawy:
      Przy weryfikacji warunków zastosowania obniżonej stawki podatku albo zwolnienia
      lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów prawa podatkowego,
      płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie
      dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązanie w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.

    Stosownie do art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    W myśl art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy
      urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
      wykonują swoje zadania, w terminie do końca lutego roku następującego po roku
      podatkowym - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również
      gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie
      przewidzianym w ust. 4 (IFT-1R).
    Według art. 42 ust. 6 ustawy:
      Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządzają i przekazują również
      podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o
      którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
    Podatek u źródła
    W myśl art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:
      1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6–9 oraz z odsetek innych niż wymienione
        w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów
        wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
        sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
        procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
        przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu,
        oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
        przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) – pobiera się w formie
        ryczałtu w wysokości 20% przychodu;
      2) z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej,
        wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a
        organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych
        prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub
        sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – pobiera się w formie
        ryczałtu w wysokości 20% przychodu;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
        w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi
        handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych – pobiera się w
        formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów;
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
        przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z

        lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego
        wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera – pobiera się w formie
        ryczałtu w wysokości 10% przychodów;
      5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
        reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
        pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
        podobnym charakterze – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
        przychodu.
    W art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione zostały
    określone rodzaje należności wypłacanych przez podmioty polskie podmiotom
    zagranicznym, w przypadku uzyskania których podmiot zagraniczny podlega
    opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia,
    potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten
    nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który
    dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz
    nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 41 ww. ustawy.
    Poinformowali Państwo, że nierezydent wykonywał na Państwa rzecz usługi całkowicie
    poza terytorium kraju.
    Analizując możliwość zastosowania w sprawie uregulowań zawartych w art. 29 ust. 1
    ustawy, należy w pierwszej kolejności wskazać, że ustawodawca nie uzależnił
    opodatkowania należności wymienionych w tym przepisie od faktu, czy są one „fizycznie”
    wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale wskazał, że opodatkowaniu
    podlegają przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kluczowe
    znaczenie ma zatem interpretacja pojęcia „przychody uzyskane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej”.
    Wyjaśnić należy, że pod pojęciem „dochody (przychody) osiągnięte na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej” należy bowiem rozumieć zarówno dochody (przychody)
    osiągane z podejmowania działań, w tym np. z wynajmu lub sprzedaży nieruchomości
    położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i dochody (przychody) uzyskiwane
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osobę mającą ograniczony obowiązek
    podatkowy np. dochód z tytułu wykonywania usługi za granicą przez tę osobę na rzecz
    podmiotu polskiego. Stąd terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest miejscem wypłaty
    wynagrodzenia, które stanowi dochód podatnika. W tej sytuacji miejsce wypłaty stanowi
    jedno z kryteriów oceny miejsca położenia źródła przychodów.
    Tym samym, wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia wypłacane osobom zagranicznym,
    przez polskiego płatnika za wykonanie usług fizycznie poza terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej jest dochodem, którego źródło znajduje się w Polsce, albowiem występuje
    gospodarczy związek tego dochodu z terytorium Polski. Dochód ten został zatem
    osiągnięty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak wynika z art. 29 ust. 2 tej ustawy:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie
      stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca
      zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    Zastosowanie przepisów właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest
    możliwe pod warunkiem uzyskania przez płatnika certyfikatu rezydencji podatnika,
    potwierdzającego miejsce jego zamieszkania.
    W świetle art. 15 ust. 1 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
    Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i

    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu,
    sporządzoną w Abu Zabi 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 81 poz. 373 ze zm.)
    zmienionej Protokołem podpisanym w Abu Zabi dnia 11 grudnia 2013 r. (dalej: „Protokół
    zmieniający”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisanej przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz
    przez Zjednoczone Emiraty Arabskie dnia 27 czerwca r. (dalej: „Konwencja MLI”):
      Z uwzględnieniem postanowień artykułów 19, 20 i 21 płace, uposażenia i inne
      podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym
      się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
      Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Powyższy przepis dotyczy jedynie opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu
    umowy o pracę. Zatem nie ma on zastosowania w odniesieniu do nierezydenta
    uzyskującego dochody na podstawie umowy zlecenia.
    Na mocy art. 14 ust. 1 tej Umowy, zgodnie z którym:
      Dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie
      osiąga z wykonywania wolnego zawodu albo innej działalności o samodzielnym
      charakterze, podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że osoba ta
      dysponuje zwykle stałą placówką w drugim Umawiającym się Państwie dla
      wykonywania swej działalności; jeżeli dysponuje ona taką stałą placówką, to dochód
      może być opodatkowany w drugim Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim
      może być przypisany tej stałej placówce.
    Zatem, jeżeli zleceniobiorca przedstawi zatrudniającemu certyfikat rezydencji swojego
    kraju, a z właściwej umowy o unikania podwójnego opodatkowania wynika, że uzyskany
    przez niego przychód podlega opodatkowaniu wyłącznie za granicą, to wówczas polski
    zleceniodawca nie jest obowiązany do poboru zryczałtowanego podatku w wysokości 20%
    od wypłaconych mu przychodów.
    Art. 5a pkt 21 ww. ustawy stanowi, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym przez właściwą administrację
    podatkową, potwierdzającym określony stan faktyczny – miejsce rezydencji podatnika dla
    celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób
    fizycznych jest miejsce zamieszkania. Wydając takie zaświadczenie właściwy organ
    potwierdza, że – na moment wydania tego dokumentu bądź na moment w nim określony
    – stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z
    ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się
    w jego posiadaniu. Certyfikat może zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych, tj.
    teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności
    faktycznych.
    Certyfikaty rezydencji mają za zadanie wykazać, że określony podmiot zagraniczny jest
    podatnikiem objętym nieograniczonym obowiązkiem podatkowym we własnym kraju a w
    konsekwencji, że względem niego może mieć zastosowanie konkretna umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Podkreślenia wymaga, że certyfikat rezydencji nie stanowi warunku zastosowania umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania lecz jedynie pewien wymóg o charakterze
    dowodowym mający znaczenie na etapie poboru podatku przez płatnika.

    To na płatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że prawidłowo zrealizował ciążące na nim
    obowiązki.
    Zgodnie z art. 30 § 1 z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2383 ze zm.):
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Posiadanie certyfikatu rezydencji podatkowej jest jednym z elementów dochowania przez
    płatnika należytej staranności przy poborze podatku u źródła.
    Zawarty w art. 5 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot
    „zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez
    właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika”
    oznacza, że wolą prawodawcy było, aby certyfikat rezydencji był dokumentem urzędowym.
    Zatem wydając certyfikat rezydencji właściwy organ potwierdza, że – na moment wydania
    tego dokumentu bądź na moment w nim określony – stan faktyczny wskazany w jego
    treści jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów
    prowadzonych przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
    Nie istnieje ujednolicona forma certyfikatów rezydencji, w szczególności nie rozstrzyga o
    niej definicja certyfikatu rezydencji określona w art. 5a pkt 21 ww. ustawy. Każde państwo
    stosuje własny wzór takiego zaświadczenia i ma własne wymogi formalne związane z jego
    wydaniem. Z punktu widzenia właściwej kwalifikacji dokumentu przedłożonego przez
    podatnika płatnikowi, który ma stanowić podstawę uwzględnienia umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, istotne są pewne składniki tego dokumentu.
    Z treści tychże przepisów wynika, że certyfikat rezydencji powinien spełniać przynajmniej
    następujące warunki:
    1) zostać wydany przez właściwą administrację podatkową,
    2) określać miejsce rezydencji (miejsce zamieszkania) podatnika dla celów podatkowych,
    3) zawierać datę wydania certyfikatu i/lub datę, na jaką potwierdzana jest rezydencja
      podatkowa.
    Z wniosku wynika, że Spółka jest spółką prawa handlowego z siedzibą w Polsce. Spółka
    jest polskim rezydentem podatkowym. W roku 2023 Spółka zatrudniała na umowę
    zlecenia, specjalistę mającego filipińskie obywatelstwo, posiadającego swój ośrodek
    życiowy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (dalej: ZEA”). Zleceniobiorca nie przebywał
    w ogóle w Polsce w 2023 roku. Usługi świadczone były przez Zleceniobiorcę całkowicie
    zdalnie.
    Spółka otrzymała od zleceniobiorcy Certyfikat Federalnej Administracji Skarbowej ZEA,
    który zaświadczał, że zgodnie z wewnętrznymi przepisami podatkowymi obowiązującymi
    w ZEA, Zleceniobiorca jest w ZEA rezydentem podatkowym. Zaświadczenie o rezydencji
    podatkowej obejmuje okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W roku 2023
    Spółka na podstawie otrzymanego od Zleceniobiorcy certyfikatu nie pobierała podatku u
    źródła od powyższej umowy.
    Ponadto, z opisu sprawy wynika, że będący w dyspozycji Spółki certyfikat zawiera w swej
    treści również informację, że „Certyfikat ten nie może zostać użyty dla celów ustalenia
    rezydencji podatkowej w ramach jakiejkolwiek umowy międzynarodowej”.
    Zatem, wynagrodzenie, które Spółka wypłaciła nierezydentowi w 2023 r. z tytułu umowy
    zlecenia podlega opodatkowaniu w Polsce 20% podatkiem dochodowym zgodnie z art. 29
    ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spółka jako płatnik miała
    obowiązek pobrać zryczałtowany podatek w wysokości 20% przychodu od tego
    wynagrodzenia na podstawie art. 41 ust. 4 ustawy. Mając na uwadze całokształt
    okoliczności faktycznych wynikających z wniosku, zleceniobiorca nie przedstawił Spółce

    (płatnikowi) przewidzianego prawem certyfikatu rezydencji pozwalającego na
    zastosowanie rozwiązania płynącego z odpowiedniej umowy międzynarodowej o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego, w
    związku z czym nie dokonuje analizy dokumentów.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne.
    Zaznaczyć należy, że prawo do zwolnienia w wyniku zastosowania umowy/Konwencji o
    unikaniu podwójnego opodatkowania podlega szczegółowej i ostatecznej weryfikacji przez
    organ podatkowy w toku postępowania podatkowego. Mając na uwadze treść art. 14b
    ustawy Ordynacja podatkowa, tutejszy Organ wydając interpretację indywidualną
    przepisów prawa podatkowego nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania
    dowodowego, które wskazałoby, czy posiadany przez Państwa certyfikat rezydencji jest
    prawidłowy. To na płatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że prawidłowo zrealizował
    obowiązki płatnika zgodnie z art. 30 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Płatnik, który nie
    wykonał tych obowiązków, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany, a nie
    wpłacony. Wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego
    oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe podejmują w toku postępowania
    podatkowego. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest postępowanie
    dowodowe, które nie jest prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania
    interpretacji indywidualnej.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.