Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.256.2025.3.DG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-15
Teza: Brak uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od
towarów i usług w związku z planowaną sprzedażą działek.
Słowa kluczowe: działki
majątek-majątek osobisty
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
opodatkowanie
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    braku uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług w związku z planowaną
    sprzedażą działek. Uzupełnił go Pan pismem z 13 czerwca 2025 r. (wpływ 13 czerwca 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pan A.A. (w dalszej części jako: Wnioskodawca) jest osobą fizyczną nieprowadzącą
    działalności gospodarczej. Wnioskodawca mieszka w A. przy ul. B. Numer PESEL
    Wnioskodawcy: (...).
    Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3
    ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z
    2021 r. poz. 1128 ze zm., dalej zwana „ustawa o PIT”).
    Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w A. z dnia 12 grudnia 1990 roku, sygn.:
    (...) Wnioskodawca nabył spadek po ojcu. Wnioskodawca odziedziczył dwie duże działki o
    numerach 1 i 2.
    Co istotne, jedna z działek była wytyczona wewnątrz większej, a obie pozbawione były
    możliwości wjazdu od strony drogi głównej. Z tego względu Wnioskodawca zmuszony był
    złożyć wniosek o możliwość wykonania zjazdu z drogi głównej. Celem wykonania zjazdu
    Wnioskodawca zatrudnił wykonawcę, który wykonał go na jego rzecz. Następnie
    Wnioskodawca wydzielił opisywane działki.
    Dnia 28 października 2013 r. Rada Miejska w A. podjęła uchwałę w sprawie miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową i usługową
    pomiędzy ulicami C. i D. w A. W wyniku tego dwie działki musiały zostać połączone w jedną
    co zmieniło numer działek z 1 i 2 na jedną działkę o numerze 3. Dopiero wtedy geodeta
    mógł dokonać właściwego podziału działek.
    W późniejszym etapie - w wyniku podziału działki nr 3 powstało łącznie dwanaście działek,
    droga wewnętrzna oraz pas drogowy, który został przeniesiony na rzecz miasta zgodnie z
    planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o podziale działek uprawomocniła się
    20 stycznia 2025 roku. Wnioskodawca zdecydował się podzielić omawianą działkę na
    mniejsze części, bowiem chciał wybudować na „ojcowiźnie” dom dla siebie i swojej
    rodziny. Do tego celu nie potrzebował aż tak dużej działki, gdyż byłoby to zwyczajnie
    nieuzasadnione ekonomicznie.
    Wnioskodawca nie doprowadził mediów do działek oraz ich nie uzbroił. Nie zamierza
    również przy sprzedaży nieruchomości korzystać z usług pośrednika. Nigdy nie prowadził
    on działalności w zakresie handlu nieruchomościami, nie angażuje środków pieniężnych w
    celu zbycia nieruchomości oraz nie prowadzi działań marketingowych. Wnioskodawca nie
    udostępniał również działek na rzecz osób trzecich na podstawie umowy najmu,
    dzierżawy lub innych umów.
                                                    2Wnioskodawca planuje zbyć dwanaście działek, z wyjątkiem jednej o rozmiarach 1 800 m,
    na której zamierza w przyszłości wybudować swój dom, który chciałby sfinansować z
    dochodu uzyskanego ze sprzedaży ww. działek odziedziczonych po swoim ojcu.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego
    Ojciec Wnioskodawcy, który nabył przedmiotowe nieruchomości w drodze darowizny od
    swojego ojca (dziadka Wnioskodawcy), utrzymywał je w dobrej kulturze rolnej. Grunty te
    były jedynie okresowo uprawiane - działania te miały na celu zapobieżenie ich degradacji,
    zachwaszczeniu oraz przekształceniu w tzw. ugór. Ojciec Wnioskodawcy nie prowadził na
    tych działkach działalności gospodarczej, ani nie wykorzystywał ich w sposób wykraczający

    poza typowe zachowania właściciela gruntu, który dba o jego bieżący stan oraz
    użyteczność.
    W momencie gdy właścicielem działek nr 1 i 2 był ojciec Wnioskodawcy, były one
    sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne, w rozumieniu ustawy z
    dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
    Na moment nabycia spadku przez Wnioskodawcę działki nr 1 i 2 były sklasyfikowane w
    ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne, w rozumieniu ustawy z dnia 3 lutego
    1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
    Po nabyciu działek Wnioskodawca nie prowadził na nich żadnej działalności gospodarczej
    ani nie wykorzystywał ich w celach zarobkowych. Grunty te były wykorzystywane
    wyłącznie w sposób zachowawczy - okresowo uprawiane w celu utrzymania ich w dobrej
    kulturze rolnej oraz zapobieżenia ich degradacji i przekształceniu w tzw. „ugór”.
    Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań wykraczających poza typowe czynności
    właściciela gruntu rolniczego dbającego o jego stan. Nieruchomości te nie były
    wykorzystywane do świadczenia usług ani w sposób ciągły lub zorganizowany.
    W całym okresie posiadania działki służyły wyłącznie zachowaniu ich użyteczności rolniczej
    i nie były wykorzystywane w celach gospodarczych. Wnioskodawca dbał o utrzymanie
    nieruchomości w dobrej kulturze rolnej, także poprzez sąsiedzką współpracę - część
    działek była nieodpłatnie udostępniana najpierw jednemu, a później drugiemu sąsiadowi,
    którzy wykonywali podstawowe zabiegi rolnicze (m.in. talerzowanie). Dzięki temu
    nieruchomości były utrzymywane w należytym stanie, bez konieczności podejmowania
    przez Wnioskodawcę dodatkowych nakładów. Sąsiedzi mogli zatrzymać część plonów na
    własne potrzeby, przy czym część pozostawiali także do ponownego zasiewu w kolejnym
    sezonie.
    Od momentu nabycia działek nr 1 i 2 (a następnie działki nr 3 powstałej w wyniku ich
    scalenia), nieruchomości te nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności
    gospodarczej - ani w całości, ani w części. Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi
    aktualnie działalności gospodarczej w żadnej formie, a przedmiotowe działki nie służyły i
    nie służą jakimkolwiek celom gospodarczym, czy zarobkowym.
    Wnioskodawca nigdy nie był oraz nie jest aktualnie czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca nie uzyskiwał w przeszłości oraz nie uzyskuje aktualnie płodów rolnych
    przeznaczanych do sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. Nie oferuje ich osobom
    trzecim i nie prowadzi sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. Uprawy mają charakter
    wyłącznie zachowawczy i służą utrzymaniu gruntów w odpowiednim stanie, a nie celom
    zarobkowym.
    Wnioskodawca nie występował z wnioskiem o uchwalenie lub o zmianę miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do działek będących
    przedmiotem wniosku.
    Wnioskodawca występował jedynie z wnioskiem o udzielenie zgody na wykonanie zjazdu z
    drogi głównej, ponieważ pierwotnie działki nie posiadały bezpośredniego dostępu do
    drogi publicznej.
    Wnioskodawca planuje rozpocząć sprzedaż wydzielonych działek w bieżącym roku
    kalendarzowym. Decyzja ta wynika z zamiaru pozyskania środków niezbędnych do
    realizacji inwestycji polegającej na budowie domu dla siebie i swojej rodziny.
    Zamiarem Wnioskodawcy jest sukcesywna sprzedaż działek, uzależniona od bieżących
    potrzeb finansowych, w szczególności związanych z realizacją budowy domu oraz
    ewentualnych wydatków ponoszonych na potrzeby jego najbliższej rodziny.
    Wnioskodawca nie planuje na dzień dzisiejszy jednorazowego zbycia wszystkich działek.
    Wnioskodawca planuje sprzedaż wydzielonych działek samodzielnie, bez udziału
    pośredników. Zbycie nastąpi wyłącznie na rzecz osób fizycznych, które będą

    zainteresowane nabyciem działek na własne potrzeby mieszkaniowe. Wnioskodawca
    rozważa także opcję sprzedaży części działek deweloperowi, jeżeli warunki transakcji
    okażą się korzystne i pozwolą na sprawną realizację planowanej inwestycji mieszkaniowej.
    Wnioskodawca zamierza poszukiwać nabywców samodzielnie, bez angażowania
    pośredników, biur sprzedaży ani podejmowania zorganizowanych działań o charakterze
    komercyjnym. W celu poinformowania potencjalnych zainteresowanych planuje jedynie
    umieszczenie banera informacyjnego z numerem telefonu na jednej z działek oraz
    opublikowanie ogłoszenia na portalu internetowym takim jak (...) lub innym
    ogólnodostępnym portalu ogłoszeniowym.
    Tego rodzaju działania są typowe dla osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej, które zbywają swój majątek osobisty okazjonalnie, we własnym imieniu i na
    własny rachunek. Wnioskodawca nie prowadzi żadnej kampanii reklamowej, nie korzysta z
    płatnych narzędzi marketingowych, nie inwestuje środków w promocję, nie zleca
    sprzedaży podmiotom trzecim i nie tworzy infrastruktury sprzedażowej (takiej jak biuro
    sprzedaży czy obsługa klienta).
    Działania te nie mają charakteru ciągłego, zorganizowanego ani profesjonalnego - są
    ograniczone wyłącznie do podstawowego poinformowania o zamiarze sprzedaży działek.
    Informacja o możliwości nabycia działek będzie pochodzić wyłącznie z prywatnych
    ogłoszeń umieszczonych bezpośrednio przez Wnioskodawcę, w szczególności z banera z
    numerem telefonu zlokalizowanego na jednej z działek oraz z ogłoszenia opublikowanego
    na ogólnodostępnym portalu internetowym. Osoby zainteresowane zakupem będą mogły
    skontaktować się z Wnioskodawcą bezpośrednio, np. dzwoniąc pod wskazany numer
    telefonu.
    Wnioskodawca nie zamierza angażować pośredników, biur sprzedaży ani podejmować
    zorganizowanych działań marketingowych. Sprzedaż nie będzie prowadzona w sposób
    ciągły, profesjonalny ani zorganizowany. Kontakt z potencjalnymi nabywcami będzie
    odbywał się przede wszystkim telefonicznie, w czasie wolnym, po godzinach pracy
    zawodowej Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca nie planuje podejmowania zaawansowanych działań marketingowych,
    charakterystycznych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie
    obrotu nieruchomościami. Ewentualna sprzedaż działek będzie wspierana wyłącznie
    poprzez podstawowe formy informowania potencjalnych nabywców, typowe dla osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - jak np. zamieszczenie ogłoszenia
    na portalu (...) czy umieszczenie banera informacyjnego na jednej z działek.
    Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży. Co
    więcej, nie dokonywał również żadnych transakcji zbycia nieruchomości w przeszłości.
    Przedmiotowe działki, nabyte w drodze spadku po ojcu stanowią niemalże jedyny majątek
    Wnioskodawcy, który może zostać zbyty w celu sfinansowania budowy domu, a następnie
    jego wyposażenia dla siebie i swojej najbliższej rodziny.
    Oprócz majątku w postaci działek Wnioskodawca posiada także lokal mieszkalny, który w
    dalszej perspektywie zamierza przekazać dzieciom.
    Wnioskodawca nie sprzedawał dotychczas żadnych nieruchomości - ani zabudowanych,
    ani niezabudowanych. Nie nabywał żadnych nieruchomości w celu ich późniejszej
    sprzedaży, nie wykorzystywał takich nieruchomości w jakikolwiek sposób, nie dokonywał
    ich zbycia, nie był zobowiązany do rejestracji jako podatnik VAT w związku ze sprzedażą
    nieruchomości oraz nie uzyskał żadnych środków ze sprzedaży.
    Omawiane we wniosku działki są pierwszym przypadkiem, w którym Wnioskodawca
    zamierza dokonać sprzedaży nieruchomości. Transakcje te będą mieć charakter
    jednostkowy i wynikają wyłącznie z konieczności pozyskania środków na budowę i
    następcze wyposażenie domu rodzinnego.

## Pytanie

Czy odpłatne zbycie działek opisanych w zdarzeniu przyszłym podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym
    stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w nieruchomości stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej "Dyrektywą
    2006/112/WE", państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a. określone udziały w nieruchomości,
      b. prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      c. udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
      lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek, udziałów w działkach), traktowane jest jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest
    opodatkowana podatkiem VAT, jeśli została wykonana przez podatnika, a więc osobę
    prowadząca działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W świetle przepisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    działa jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem "podatnik" tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest
    przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w

    odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej
    dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odprzedaży, bądź wykonywania
    innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    Należy mieć też na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest
    sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w
    całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być
    on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych.
    Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do
    celów prywatnych. "Majątek prywatny" to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej,
    która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta
    wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza
    to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako
    osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza
    sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając
    grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą
    (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną).
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, tj. czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku
    osobistego, czy też stanowi ona sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w
    tym zakresie działalność gospodarczą był przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych
    Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). TSUE w
    sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    W powołanym wyżej orzeczeniu TSUE wskazał, że inaczej jest w wypadku, gdy
    zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
    Urz. UE. L z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.). Zatem za podatnika należy uznać
    osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując

    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową"
    wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest to, czy zbywca w celu
    dokonania jego sprzedaży, podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go
    za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może
    być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Sprzedaż tychże działek następuje w analizowanym przypadku wyłącznie z przyczyn
    prywatnych Wnioskodawcy. Zamierza On bowiem przeznaczyć dochód ze sprzedaży
    działek będących przedmiotem wniosku na własne cele mieszkaniowe. Wnioskodawca
    zamierza wybudować na jednej z wyodrębnionych działek dom i następnie odpowiednio
    go wyposażyć. Z tej perspektywy dla Wnioskodawcy całkowicie zbędne są pozostałe
    działki, stąd decyzja o ich wyprzedaniu.
    Zdaniem Wnioskodawcy podział nieruchomości na mniejsze (działki) jest racjonalnym
    działaniem osoby fizycznej, zmierzającym do zwiększenia ich wartości. Nadal bowiem
    mowa jest o tym samym substracie majątku Wnioskodawcy, który jak pragnie On
    podkreślić, otrzymał tytułem spadku. Nie miała miejsca sytuacja nabycia tejże
    nieruchomości w celu jej późniejszej odsprzedaży z zyskiem.
    Istotne, a wręcz kluczowe zdaniem Wnioskodawcy są okoliczności nabycia ww. działek.
    Doszło do tego bowiem w wyniku otrzymania spadku po ojcu (ponad 35 lat temu). Ciężko
    jest więc zdaniem Wnioskodawcy uznać, że nabycie omawianych działek 12 grudnia 1990
    roku, a następnie ich sprzedaż w roku 2025 jest charakterystycznym działaniem dla
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Biorąc zatem pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że w opisanym
    zdarzeniu przyszłym dojdzie do zwykłej, prywatnej sprzedaży części jego majątku, co
    oznacza, że sprzedaż ta nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych
    (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Natomiast czerpanie dochodów z ciągłego wykorzystywania składnika majątku,
    charakteryzujące się powtarzalnością lub długim okresem trwania wskazuje na
    prowadzenie działalności gospodarczej.

    Na mocy art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006r. s. 1 ze zm.):
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
      budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT
    w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W
    tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i

    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie dokonanie przed sprzedażą podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia
    wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również
    długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich
    przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy z tytułu transakcji sprzedaży działek będzie Pan
    działał jako podatnik podatku od towarów i usług.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z
    powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że w stosunku do sprzedaży działek w
    sensie prawnym brak jest przesłanek pozwalających uznać Pana za podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Z przedstawionego opisu
    sprawy nie wynika taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Z opisu sprawy wynika bowiem, że jest Pan osobą fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej. Na podstawie postanowienia Sądu z 12 grudnia 1990 roku, nabył Pan
    spadek po ojcu, odziedziczył Pan dwie działki o numerach 1 i 2. Jedna z działek była
    wytyczona wewnątrz większej, a obie pozbawione były możliwości wjazdu od strony drogi
    głównej. Z tego względu był Pan zmuszony złożyć wniosek o możliwość wykonania zjazdu
    z drogi głównej. Celem wykonania zjazdu zatrudnił Pan wykonawcę, który go wykonał.
    Następnie wydzielił Pan opisywane działki.
    28 października 2013 r. Rada Miejska podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego terenu pod zabudowę mieszkaniową i usługową
    pomiędzy ulicami C i D w A. W wyniku tego dwie działki musiały zostać połączone w jedną,
    co zmieniło numer działek z 1 i 2 na jedną działkę o numerze 3. Dopiero wtedy geodeta
    mógł dokonać właściwego podziału działek. W późniejszym etapie - w wyniku podziału
    działki nr 3 powstało łącznie dwanaście działek, droga wewnętrzna oraz pas drogowy,
    który został przeniesiony na rzecz miasta zgodnie z planem zagospodarowania
    przestrzennego. Decyzja o podziale działek uprawomocniła się 20 stycznia 2025 roku.
    Zdecydował się Pan podzielić omawianą działkę na mniejsze części, bowiem chciał Pan
    wybudować dom dla siebie i swojej rodziny. Do tego celu nie potrzebował Pan aż tak dużej
    działki, gdyż byłoby to zwyczajnie nieuzasadnione ekonomicznie.
    Nie doprowadził Pan mediów do działek oraz ich nie uzbroił. Nie zamierza Pan również
    przy sprzedaży nieruchomości korzystać z usług pośrednika. Nigdy nie prowadził Pan
    działalności w zakresie handlu nieruchomościami, nie angażuje Pan środków pieniężnych
    w celu zbycia nieruchomości oraz nie prowadzi działań marketingowych. Nie udostępniał
    Pan również działek na rzecz osób trzecich na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
    innych umów.
    Planuje Pan zbyć dwanaście działek, z wyjątkiem jednej o rozmiarach 1 800 m2, na której
    zamierza w przyszłości wybudować swój dom, który chciałby Pan sfinansować z dochodu
    uzyskanego ze sprzedaży ww. działek odziedziczonych po swoim ojcu.
    Po nabyciu działek nie prowadził Pan na nich żadnej działalności gospodarczej ani nie
    wykorzystywał ich w celach zarobkowych. Grunty te były wykorzystywane wyłącznie w
    sposób zachowawczy - okresowo uprawiane w celu utrzymania ich w dobrej kulturze
    rolnej oraz zapobieżenia ich degradacji i przekształceniu w tzw. „ugór”. Nie podejmował
    Pan żadnych działań wykraczających poza typowe czynności właściciela gruntu rolniczego
    dbającego o jego stan. Od momentu nabycia działek nr 1 i 2 (a następnie działki nr 3
    powstałej w wyniku ich scalenia), nieruchomości te nie były wykorzystywane do
    prowadzenia działalności gospodarczej - ani w całości, ani w części. Nie prowadził i nie
    prowadzi Pan aktualnie działalności gospodarczej w żadnej formie, a przedmiotowe działki
    nie służyły i nie służą jakimkolwiek celom gospodarczym, czy zarobkowym.
    Nie uzyskiwał Pan w przeszłości oraz nie uzyskuje aktualnie płodów rolnych
    przeznaczanych do sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. Nie oferuje ich Pan
    osobom trzecim i nie prowadzi sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT. Uprawy mają
    charakter wyłącznie zachowawczy i służą utrzymaniu gruntów w odpowiednim stanie, a
    nie celom zarobkowym. Nie występował Pan również z wnioskiem o uchwalenie lub o
    zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do działek
    będących przedmiotem wniosku.

    Zamierza Pan poszukiwać nabywców samodzielnie, bez angażowania pośredników, biur
    sprzedaży ani podejmowania zorganizowanych działań o charakterze komercyjnym. W
    celu poinformowania potencjalnych zainteresowanych planuje jedynie umieszczenie
    banera informacyjnego z numerem telefonu na jednej z działek oraz opublikowanie
    ogłoszenia na portalu internetowym takim jak (...) lub innym ogólnodostępnym portalu
    ogłoszeniowym.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    działek nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż tych
    działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków
    w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Dokonując sprzedaży działek, będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa do
    rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Brak tego
    statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 cyt.
    ustawy, w zakresie sprzedaży działek, a dostawę - cech czynności podlegającej
    opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
    W związku z tym, dokonując sprzedaży opisanych we wniosku działek będzie Pan
    korzystać z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to
    czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, sprzedaż działek nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Pana stanowisko jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany z
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem
    zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę
    powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. W przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.)
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Pan do
    interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.