Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.141.2025.1.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Ustalenie, czy wynajem autobusów pasażerskich spółce
ukraińskiej podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na
Ukrainie.
Słowa kluczowe: Ukraina
autobus
najem
pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 marca 2025 roku wpłynął Państwa wniosek z 4 marca 2025 roku o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia
    czy wynajem autobusów pasażerskich spółce ukraińskiej podlega opodatkowaniu
    podatkiem u źródła na Ukrainie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A Sp. z o.o. działa w branży międzynarodowego transportu pasażerskiego. W swoich
    aktywach posiada fotę autobusów pasażerskich, które co miesiąc wynajmuje firmie
    ukraińskiej B na podstawie umów handlowych. Wynajmujący, spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością A, nie jest producentem autobusów, o których mowa w umowach
    dzierżawy, ani nie posiada zarejestrowanych praw autorskich do wskazanych modeli
    autobusów, które zostały wydzierżawione przez ukraińską spółkę B. Wydzierżawione
    autobusy, wyprodukowane w latach 1997-2005 nie są nowym i innowacyjnym sprzętem
    chronionym prawem autorskim. Na zakończenie miesiąca spółka A Sp. z o.o. wystawia
    fakturę ukraińskiej spółce B. Do tej pory Spółka ukraińska B regulowała zobowiązania z
    tytułu wynajmu autobusów w kwocie brutto.
    W myśl Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Ukrainą, art. 8.
    dotyczący transportu międzynarodowego punkt 1 jest zapis, że „zyski osiągane przez
    osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z
    eksploatacji w transporcie międzynarodowym statków morskich, rzecznych i powietrznych
    oraz środków transportu drogowego będą podlegały opodatkowaniu tylko w tym
    Państwie”.
    A Sp. z o.o. jako polski rezydent podatkowy dostarczyła spółce B - ukraińskiemu
    rezydentowi podatkowemu, polski certyfikat rezydencji podatkowej. Ukraińska Spółka B
    od tego roku zastanawia się jednakże nad pomniejszaniem naszych należności o podatek
    u źródła płatny w Ukrainie, kierując się artykułem 12 powyższej umowy między Polską a
    Ukrainą, mówiącym o płatnościach za należności licencyjne, w następującym brzmieniu:
    „1. Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
    mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą
    być opodatkowane w tym drugim Państwie, jeżeli osoba uprawniona do tych należności
    podlega opodatkowaniu z tego tytułu w tym drugim Umawiającym się Państwie.
    2. Jednakże należności licencyjne mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
    Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz podatek ustalony w
    ten sposób nie może przekroczyć 10% kwoty brutto należności licencyjnych.
    3. Określenie "należności licencyjne", użyte w niniejszym artykule, oznacza wszelkiego
    rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania każdego
    prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego (włącznie z
    filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia lub telewizji), patentu, znaku towarowego,
    wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego, jak również
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego lub za informacje (know-how) związane z doświadczeniem zdobytym w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.”
    Strona ukraińska obawia się, czy użytkowanie autobusu nie jest „użytkowaniem
    urządzenia handlowego” i stąd rozważa opodatkowanie wynajmu autobusów podatkiem u
    źródła i pomniejszenie naszych należności.

## Pytanie

Czy wynajem autobusów pasażerskich spółce ukraińskiej podlega opodatkowaniu
    podatkiem u źródła w Ukrainie?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Wynajem autobusów pasażerskich nie jest należnością licencyjną i nie powinien być
    opodatkowany podatkiem u źródła. Rozpatrując to zagadnienie należy brać pod uwagę
    art. 8 mówiący wprost o środkach transportu drogowego, jakimi są autobusy pasażerskie.
    Według słownika polskiego PWN transport to:
    1. przewóz ludzi i ładunków różnymi środkami lokomocji,
    2. środki lokomocji służące do przewozu ludzi i ładunków,
    3. ogół środków i działań związanych z przewozem ludzi i ładunków,
    4. konwojowana grupa ludzi,
    5. ładunek wysłany dokądś.
    Art. 12 mówiący o należnościach licencyjnych zawiera określenie „urządzenie handlowe”.
    Wedlu definicji słownika języka polskiego PWN urządzeniem jest
    „1. mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności
    2. daw. wyposażenie jakiegoś pomieszczenia”.
    Według naszej oceny autobus pasażerski nie jest „urządzeniem handlowym” tylko
    „środkiem transportu drogowego”. Skoro w umowie o unikaniu podwójnego między
    Polską a Ukrainą jest art. 8, mówiący wprost o transporcie międzynarodowym i o środkach
    transportu drogowego, należy się na nim opierać, a nie na art. 12, ponieważ środek
    transportu jakim jest autobus nie jest „mechanizmem” ani „zespołem mechanizmów".
    Wynajmujący, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A, nie jest producentem
    autobusów, o których mowa w umowach dzierżawy, ani nie posiada zarejestrowanych
    praw autorskich do wskazanych modeli autobusów, które zostały wydzierżawione przez
    ukraińską spółkę B. Wydzierżawione autobusy, wyprodukowane w latach 1997-2005 nie są
    nowym i innowacyjnym sprzętem chronionym prawem autorskim.
    Wobec powyższego według naszej oceny wynajem autobusów pasażerskich jeżdżących na
    trasach międzynarodowych nie jest opodatkowany podatkiem u źródła i nasze należności
    nie powinny być nim obciążane.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest
    wyłącznie kwestia będąca przedmiotem Państwa pytania.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 287 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przepisie tym wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Niezależnie od miejsca
    lokalizacji siedziby danego podmiotu – opodatkowaniu w danym państwie podlegać będą
    te dochody, które w państwie tym powstały.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ww. ustawy:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Katalog takich przychodów został określony w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how) - ustala się w wysokości 20 % tych przychodów.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Na podstawie art. 22b ustawy o CIT:
      Zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym
      podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Obowiązki płatnika, w przypadku gdy wypłaty należności z tytułów wymienionych w art. 21
    ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, nie przekraczają w roku podatkowym na rzecz tego samego
    podatnika łącznie kwoty 2 000 000 zł uregulowane są w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, z kolei
    w przypadku przekroczenia kwoty 2 000 000 zł obowiązki płatnika regulowane są
    przepisem art. 26 ust. 2e ustawy o CIT.
    Z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów

      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Zaś zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2.000.000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2.000.000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że wynajmują/wydzierżawiają
    Państwo autobusy pasażerskie firmie ukraińskiej. Nie są Państwo producentem tych
    autobusów, ani nie posiadają zarejestrowanych praw autorskich do wskazanych modeli
    autobusów, które zostały wydzierżawione ukraińskiej spółce. Jako polski rezydent
    podatkowy dostarczyliście Państwo spółce ukraińskiej, polski certyfikat rezydencji
    podatkowej.
    Państwa wątpliwości wiążą się z ustaleniem czy wynajem autobusów pasażerskich spółce
    ukraińskiej podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Ukrainie.
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że przepisy poszczególnych umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania zawierają rozwiązania szczególne w stosunku do przepisów
    ustaw podatkowych i na podstawie art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej mają
    pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. W
    przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą przepisy Konwencji między Rządem
    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i majątku, sporządzonej w Kijowie dnia 12 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. nr 63
    poz. 269) zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz
    przez Ukrainę dnia 23 lipca 2018 r., dalej jako: „konwencja polsko-ukraińska”.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 konwencji polsko-ukraińskiej:
      Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie (tu: na Ukrainie) i
      wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie (tu: w Polsce), mogą być opodatkowane w tym drugim

      Państwie (tu: w Polsce), jeżeli osoba uprawniona do tych należności podlega
      opodatkowaniu z tego tytułu w tym drugim Umawiającym się Państwie (tu: w Polsce).
    Z kolei w myśl art. 12 ust. 2 konwencji polsko-ukraińskiej:
      Jednakże należności licencyjne mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym
      się Państwie (tu: na Ukrainie), w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa,
      lecz podatek ustalony w ten sposób nie może przekroczyć 10% kwoty brutto
      należności licencyjnych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 konwencji polsko-ukraińskiej:
      Określenie "należności licencyjne", użyte w niniejszym artykule, oznacza wszelkiego
      rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania
      każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego
      (włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia lub telewizji), patentu,
      znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu
      produkcyjnego, jak również za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje (know-how) związane
      z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za użytkowanie
    lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego.
    W tym miejscu należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji OECD stanowiącej
    wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę,
    jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez
    wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania
    zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są
    źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem
    obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać
    z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    Postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie należy traktować jako
    wyłącznie obowiązujących Polskę norm międzynarodowego prawa publicznego, gdyż z
    uwagi na ich szczególny charakter, są one przede wszystkim powszechnie obowiązującymi
    normami naszego wewnętrznego ustawodawstwa podatkowego, których prawidłowe
    stosowanie wymaga również odniesienia do ustalonych w międzynarodowej pragmatyce
    zasad, wyrażonych w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD. Państwa, które nie
    zgadzają się z tezami postawionymi w Komentarzu, mogą złożyć zastrzeżenie do artykułu
    lub uwagi do Komentarza, w których zastrzegają sobie prawo odmiennego stosowania
    danego artykułu.
    W celu uniknięcia ewentualnych wątpliwości Polska złożyła zastrzeżenie, zgodnie z którym
    zastrzega sobie prawo dodania do art. 12 ust. 2 słów „za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych” (pkt 40 Komentarza
    OECD do art. 12). Wskazane zastrzeżenie dowodzi intencjom, jakimi kierowała się strona
    polska przy zawieraniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, a mianowicie
    objęcie pojęciem „należności licencyjne” również dochodów z tytułu użytkowania lub
    prawo do użytkowania urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych.
    Należy jednak podkreślić, że zarówno przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, jak również postanowienia konwencji polsko-ukraińskiej nie zawierają definicji
    urządzenia przemysłowego. Zatem, aby wyjaśnić sens tego pojęcia należy sięgnąć do
    języka potocznego wyrażonego w określeniach słownikowych.
    I tak, według „Słownika Języka Polskiego” (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575),
    urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym
    do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe,

    transportowe. Przymiotnik „przemysłowy” oznacza natomiast dotyczący przemysłu,
    związany z przemysłem, stosowany w przemyśle (Mały słownik języka polskiego; PWN
    Warszawa 1995 r.). Z kolei wyraz „przemysł” oznacza „działalność polegającą na produkcji
    towarów określonego rodzaju na dużą skalę, przy użyciu maszyn” (Wielki Słownik Języka
    Polskiego, www.wsjp.pl); „podstawowy dział gospodarki, obejmujący masowe wytwarzanie
    za pomocą środków technicznych określonej grupy wyrobów” (Nowy Słownik Języka
    Polskiego, pod red. B. Dunaja, s. 543).
    W świetle powyższych definicji oraz zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie
    stanowiskiem przyjąć należy, że pojęcie „urządzenie przemysłowe” (podobnie jak
    handlowe lub naukowe), powinno być rozumiane maksymalnie szeroko (orzecznictwo NSA
    przyznało status urządzenia przemysłowego np. samochodom, naczepom, samolotom,
    koparkom, kontenerom, zbiornikom - por. m.in. wyroki NSA z 6 grudnia 1996 r., sygn. akt
    III SA 1091/94, z 12 stycznia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 2296/94, z 16 maja 1995 r., sygn. akt
    SA/Sz 183/95); ma ono bowiem charakter sformułowania ogólnego, mieszczącego w sobie
    wszelkie możliwe urządzenia, stanowiące pewien zespół mechanizmów, elementów
    technicznych, które mogą mieć zastosowanie w działalności podmiotów o określonej
    specyfice - przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Zatem pojęcie „urządzenie przemysłowe” lub „handlowe” należy rozumieć jako rodzaj
    mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych
    czynności zarobkowych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, ułatwiający
    szeroko rozumiane prace materialne lub proces sprzedaży towarów i usług. Nie ulega
    wątpliwości, że wszelka działalność gospodarcza, tj. budowlana, przemysłowa, handlowa,
    naukowa, to działalność komercyjna, nastawiona na osiągnięcie zysku.
    W świetle zaprezentowanego rozumienia omawianego terminu, uzasadniony jest pogląd,
    że autobusy pasażerskie udostępniane ukraińskiemu Kontrahentowi przez Państwa w
    celu realizacji przewozów pasażerskich są urządzeniem transportowym, tym samym,
    należy traktować je jako urządzenie przemysłowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT oraz jednocześnie w art. 12 ust. 3 konwencji polsko-ukraińskiej.
    Ponadto należy wskazać, że powołują się Państwo w stanie faktycznym oraz własnym
    stanowisku na art. 8 ust. 1 konwencji polsko-ukraińskiej. Zgodnie z tym artykułem:
      Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w
      Umawiającym się Państwie z eksploatacji w transporcie międzynarodowym statków
      morskich, rzecznych i powietrznych oraz środków transportu drogowego będą
      podlegały opodatkowaniu tylko w tym Państwie.
    Przepis ten nie znajdzie zastosowania w omawianej sprawie, bowiem urządzenia takie jak
    autobusy należy traktować jako urządzenia przemysłowe, o których mowa w art. 21 ust. 1
    pkt 1 ustawy o CIT, z jednoczesnym uwzględnieniem przepisów odnoszących się do
    należności licencyjnych (art. 12 umowy polsko-ukraińskiej). Z transportem
    międzynarodowym mielibyśmy do czynienia gdyby spółka ukraińska nabywała od Państwa
    usługi transportu/przewozu osób pomiędzy różnymi krajami. Spółka nie nabywa takich
    usług, leczy wynajmuje/wydzierżawia autobusy, by sama mogła realizować usługi
    przewozu pasażerskiego. Ponadto, z wniosku nie wynika, aby spółka ukraińska realizowała
    usługi przewozu pasażerskiego pomiędzy różnymi państwami. W związku z powyższym
    nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w omawianej sprawie powinien mieć
    zastosowanie art. 8 ust. 1 konwencji polsko-ukraińskiej.
    Zatem, stwierdzić należy, że wynagrodzenia na rzecz Państwa Spółki z tytułu
    udostępnienia spółce ukraińskiej autobusów pasażerskich stanowią należności licencyjne
    w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz polsko-ukraińskiej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i powinny zostać opodatkowane
    podatkiem u źródła na Ukrainie.
    Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.