Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1399/13-2/AP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-03-18
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; Niemcy; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; zakład
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 18 grudnia 2013 r. (data wpływu 20 grudnia 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 grudnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest osobą prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, rozlicza się w Polsce na podstawie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Swoją pracę wykonuje na terenie Polski i Niemiec. W Niemczech płaci podatek budowlany w wysokości 15‘1. W Polsce opłaca ZUS oraz podatek dochodowy PPE.

W jakim państwie Wnioskodawca rzeczywiście podlega obowiązkowi płacenia podatku dochodowego, jeżeli:

1.  siedziba firmy znajduje się w Polsce - zarejestrowana działalność gospodarcza od 2007 roku,
2.  w Niemczech świadczy usługi na podstawie rocznej umowy o dzieło,
3.  w ciągu dwunastomiesięcznego okresu nie przebywa poza granicami Polski 183 dni,
4.  rachunki w ramach tej umowy dotyczą usług budowlanych,
5.  w Niemczech nie jest zameldowany,
6.  nie ma swojej filii ani reprezentanta w Niemczech,
7.  nie prowadzi działalności na terytorium Niemiec za pośrednictwem położonego tam zakładu,
8.  na fakturach widnieje data rozpoczęcia i zakończenia danej roboty, bez wypisywania przerw, podczas których przebywał w Polsce,
9.  przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej podatek dochodowy odprowadza w Polsce.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Wnioskodawca prosi o podanie, w którym państwie rzeczywiście podlega obowiązkowi płacenia podatku dochodowego, ponieważ niemiecki Urząd Skarbowy domaga się, aby za 2011 i 2012 rok zapłacił podatek dochodowy w Niemczech?
2.  Co w przypadku, gdy zostanie przekroczony okres 183 dni przebywania poza granicami Polski? Gdzie wtedy należy odprowadzić podatek dochodowy i czy tylko za okres powyżej tych 183 dni?

Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązkowi płacenia podatku dochodowego podlega w Polsce.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do treści art. 4a ww. ustawy, przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca wykonuje prace budowlane na terenie Niemiec. Jak wskazał, siedziba firmy Zainteresowanego znajduje się w Polsce, a Wnioskodawca nie jest zameldowany w Niemczech. Wnioskodawca nie ma w Niemczech filii, reprezentanta ani nie prowadzi działalności gospodarczej za pośrednictwem położonego tam zakładu. Co więcej, Wnioskodawca w ciągu dwunastomiesięcznego okresu nie przebywa poza granicami Polski 183 dni.

W związku z przedstawionymi okolicznościami Zainteresowany powziął wątpliwość, w którym państwie podlega obowiązkowi płacenia podatku dochodowego.

W pierwszej kolejności tut. Organ zauważa, że z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.

W kwestii dotyczącej opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez Wnioskodawcę należy odnieść się do przepisów umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku z dnia 14 maja 2003 r. (Dz.U. 2005 Nr 12, poz. 90).

W myśl art. 7 ust. 1 ww. umowy, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Przy czym stosownie do treści art. 3 ust. 1 lit. d) powoływanej umowy, w rozumieniu niniejszej umowy, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, określenia „przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego Umawiającego się Państwa” oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie lub przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie.

Analiza zapisu art. 7 ust. 1 umowy wskazuje m.in., że dochód przedsiębiorstwa, co do zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji, czyli w Polsce. W państwie zakładu - w Niemczech - opodatkowany jest wyłącznie dochód uzyskany z tego zakładu.

Zatem przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym państwie, a prowadzące działalność na terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby. Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem, że przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają opodatkowaniu w państwie jego siedziby.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, w rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

W myśl art. 5 ust. 2 ww. umowy, określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

1.  miejsce zarządu,
2.  filię,
3.  biuro,
4.  fabrykę,
5.  warsztat i
6.  kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

Plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy (art. 5 ust. 3 ww. umowy).

Jednocześnie w art. 5 ust. 4 umowy zastrzeżone zostało, że bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu, określenie „zakład” nie obejmuje:

1.  użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
2.  utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
3.  utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
4.  utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
5.  utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
6.  utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz przytoczone regulacje prawne, należy wskazać, że w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie posiada na terytorium Niemiec zakładu w rozumieniu art. 5 powoływanej umowy, to uzyskiwane przez Zainteresowanego przychody z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Niemiec podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, tj. w Polsce, zgodnie z art. 7 ust. 1 tej umowy.

W takim przypadku nie następuje podwójne opodatkowanie przychodu, a zatem nie należy stosować przewidzianej w umowie metody zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu. Całość uzyskiwanego z działalności gospodarczej przychodu podlega bowiem opodatkowaniu tylko w Polsce na zasadach przewidzianych w polskim prawie podatkowym.

Zatem przychody uzyskane z tytułu działalności gospodarczej wykonywanej na terenie Niemiec Zainteresowany winien opodatkować wyłącznie w Polsce zgodnie z wybraną dla celów podatkowych formą opodatkowania.

Ponadto, w odniesieniu do usług świadczonych na podstawie rocznej umowy o dzieło, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 14 ust. 1 powoływanej umowy, dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z wykonywanego wolnego zawodu albo z innej działalności o samodzielnym charakterze, podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że osoba ta dysponuje stałą placówką w drugim Umawiającym się Państwie, w celu wykonywania swej działalności. Jeżeli dysponuje ona taką stałą placówką, wówczas dochód może być opodatkowany w drugim Państwie, jednak tylko w takim zakresie, w jakim może być przypisany tej stałej placówce.

Tut. Organ zauważa, że w opisie stanu faktycznego Zainteresowany wskazał, że w ciągu dwunastomiesięcznego okresu nie przebywa poza granicami Polski 183 dni. Jednakże Wnioskodawca powziął również wątpliwość, jak powinien opodatkować uzyskiwane przychody w sytuacji przekroczenia okresu 183 dni poza granicami Polski.

W związku z powyższą wątpliwością należy wskazać, że do okresu lub okresów nieprzekraczających łącznie 183 dni podczas dwunastomiesięcznego okresu, rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym, odwołuje się przepis art. 15 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, który ma zastosowanie do wynagrodzenia z pracy najemnej, a nie do przychodów wskazanych w art. 7 ust. 1 powoływanej umowy. Zatem fakt przebywania Wnioskodawcy dłużej niż 183 dni poza terytorium Polski podczas dwunastomiesięcznego okresu nie ma wpływu na sposób opodatkowania wskazanych we wniosku przychodów.

Jednocześnie tut. Organ podkreśla, że do 183 dni odnosi się także art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże w tym przypadku okres ten dotyczy roku podatkowego, a nie dwunastomiesięcznego okresu, rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym. Należy przy tym zauważyć, że nawet w przypadku przebywania Wnioskodawcy na terytorium Niemiec dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, sposób opodatkowania wskazanych we wniosku przychodów nie ulegnie zmianie. Przemawiają za tym takie przesłanki, jak: brak miejsca zamieszkania w Niemczech, posiadanie siedziby firmy w Polsce, a także brak zakładu na terenie Niemiec.

Podsumowując, w sytuacji przedstawionej we wniosku Zainteresowany winien opodatkować uzyskiwane przychody tylko w Polsce, na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z tym, stanowisko Wnioskodawcy, w myśl którego podlega opodatkowaniu tylko w Polsce, jest prawidłowe.

Należy przy tym zastrzec, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tut. Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.

Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli więc przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Jednocześnie tut. Organ nie jest upoważniony do oceny zasadności oraz rodzaju działań podjętych przez władze podatkowe innego państwa.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.