Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.230.2025.2.TR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-02
Teza: Zwolnienie od podatku odszkodowania.
Słowa kluczowe: odszkodowania
pracownik
ugody
wyrok
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 4 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 1 czerwca 2025 r. (wpływ 1 czerwca 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    W dniu (...) maja 2024 r. otrzymała Pani wypowiedzenie umowy bez podania przyczyny
    mając umowę na czas nieokreślony. Złożyła Pani pozew do Sądu o uzyskanie
    odszkodowania w związku z niezgodnym z prawem zwolnieniem Pani z pracy.
    Pracodawca nie zgadzał się z pozwem, próbował Panią przekonać, żeby odstąpiła Pani od
    roszczeń na drodze sądowej. Była Pani świadoma, iż porozumienie się z pracodawcą na
    drodze ugody pozasądowej będzie skutkowało obowiązkiem zapłaty przez Panią podatku.
    Stąd Pani postawa i chęć uzyskania odszkodowania na drodze sądowej.
    W krótkim czasie przed rozprawą pracodawca chciał ugody, jednakże nie podpisał
    projektu ugody przedstawionego mu przez Pani prawnika. Kilka dni później na Pani konto
    wpłynęła wartość odszkodowania w kwocie (...) w tytule podając: (...).
    Nie była podpisana żadna ugoda w formie pisemnej, sąd natomiast umorzył
    postępowanie w związku ze wskazanym przez Państwa przelewem (pokazano w sądzie
    tytuł, iż adwersarze zapłacili pieniądze).
    W uzupełnieniu wniosku podała Pani, co następuje.
    Nie doszło do skutecznego prawnie zawarcia ugody sądowej Pani z pracodawcą.
    Nie doszło do zawarcia innej niż sądowa forma umowy (ugody).
    Sąd Rejonowy umorzył postępowanie na wniosek złożony przez Pani pełnomocnika
    wskutek otrzymania należnej Pani kwoty odszkodowania wraz z odsetkami od pracodawcy
    na konto bankowe w dniu (...) grudnia 2024 r.
    Otrzymane środki były odszkodowaniem w związku z art. 45 paragraf 1 KP.
    Przedmiotem wnioskowanej przez Panią interpretacji są przepisy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, dotyczące ustawy PIT, w tym w szczególności dotyczące ewentualnego
    zwolnienia od podatku określonego w art. 21 ustawy.

## Pytanie

Czy w związku z zaistniałym faktem-brakiem dokumentu ugody pozasądowej, a jedynie w
    tytule przelewu nazwy z czym związany jest przelew musi Pani płacić podatek od osób
    fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, powinna być Pani zwolniona z zapłaty podatku wynikającego z otrzymania
    odszkodowania od pracodawcy za niezgodne z prawem zwolnienie Pani z pracy. Kiedy
    skierowała Pani pytanie do kancelarii prawnej pracodawcy, dlaczego nie została
    podpisana propozycja ugody i dlaczego otrzymała Pani tak dużą kwotę na konto bankowe
    beż żadnego poświadczenia, dokumentu mającego formę prawną, otrzymała Pani
    informację, iż prezes zarządu ma złe wspomnienia z podpisywaniem dokumentów (to jego
    podpis widniał na Pani wypowiedzeniu) i postanowił nie podpisywać już więcej żadnych
    dokumentów, a jedynie zakończyć sprawę i uiścić należne Pani odszkodowanie wraz z
    odsetkami. Chciała Pani zakończyć sprawę na drodze sądowej i zrobić wszystko zgodnie z
    prawem, natomiast pracodawca jeszcze przed rozprawą namawiał Panią, aby wycofała
    Pani pozew.
    Uważa Pani, iż przez ich niedopatrzenie (brak podpisanej ugody pozasądowej) nie
    powinna być Pani obciążona obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego w tej sprawie.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień, zawartym w
    cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    W katalogu zwolnień od podatku ukonstytuowanych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych ustawodawca zawarł natomiast dwa zwolnienia w
    punktach odpowiednio: 3 i 3b, które wymagają rozważenia w Pani sprawie.
    Stosownie bowiem do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:

      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
          wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
          zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
          niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
          funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
          prowadzoną działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
          prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
          opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
          których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody
          sądowe.
    Natomiast na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
          wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy tym, ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub

    zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych
      pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów
      określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Podkreślić trzeba, że ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie
    wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym tylko
    otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na zastosowanie tego zwolnienia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    - otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    - odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane wprost na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art.
      9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    - wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    - nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:
      Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób
      oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w
      orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy
      uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie treści.
      Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia
      pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
      miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się
      zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów
      ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez
    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu

    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej - wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Ponadto, stosownie do art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.) Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 50,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:

      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                      1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41
      ; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia.
    Funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz w Kodeksie cywilnym pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym
    Trybunał Konstytucyjny uznał, że:
      Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
      stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji
      (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne
    pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego
    wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do
    ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy,
    niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała.
    Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania
    ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z
    prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym
    lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w
    przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu
    charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego
    pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Z opisanego przez Panią stanu faktycznego wynika natomiast, że mimo wypłaty przez
    pracodawcę na Pani rzecz przedmiotowego świadczenia, nie doszło do skutecznego
    prawnie zawarcia ugody sądowej, ani nie doszło do zawarcia innej niż sądowa umowy
    (ugody). Tym samym, nie doszło do wskazania podstawy prawnej ustalenia tegoż
    otrzymanego przez Panią świadczenia, ani do wskazania z jakiego tytułu prawnego
    pracodawca zobowiązał się do wypłaty przedmiotowej kwoty. Tym bardziej zatem nie
    doszło do wskazania wprost, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane z
    naruszeniem przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązania umowy o pracę.
    Taki stan rzeczy wyklucza możliwość zastosowania do otrzymanego przez Panią
    świadczenia zwolnienia od podatku, uregulowanego w cyt. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem dla zastosowania tego zwolnienia
    wymagane jest m.in., aby wysokość lub zasady ustalania świadczenia wynikały wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, lub z

    postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień
    zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26
    czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222,
    1871 i 1965).
    Ponadto, z objęcia tym zwolnieniem zostały wyłączone odszkodowania wynikające z
    zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Jednocześnie – jak Pani podała – spór sądowy został umorzony na wniosek złożony przez
    Pani pełnomocnika wskutek otrzymania należnej Pani kwoty odszkodowania wraz z
    odsetkami od pracodawcy na konto bankowe w dniu (...) grudnia 2024 r. Tym samym, nie
    doszło również do wydania wyroku, a jednocześnie – jak już wyjaśniłem wyżej – nie zawarli
    Państwo ugody sądowej. To z kolei skutkuje brakiem możliwości zastosowania do tegoż
    świadczenia zwolnienia uregulowanego w cyt. art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, dla zastosowania którego taki warunek jest niezbędny.
    Podsumowując, stwierdzam, że na skutek niespełnienia przesłanek uprawniających do
    zwolnienia od podatku, otrzymane przez Panią od Pani pracodawcy przedmiotowe
    świadczenie nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, a
    ponieważ zostało otrzymane przez Panią od pracodawcy i ma związek z łączącym Panią
    stosunkiem pracy – jest opodatkowane tym podatkiem jako przychód ze stosunku pracy, o
    którym mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Załączone przez Panią dokumenty źródłowe nie podlegały analizie. Procedura wydawania
    indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega bowiem regułom
    przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający
    interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego
    podanego we wniosku, względnie w jego uzupełnieniu – nie prowadzi postępowania
    dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna
    weryfikacja prawidłowości Pani stanowiska może być dokonana jedynie w toku
    ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania
    kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji
    interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w
    zamkniętym katalogu) ustawy Ordynacja podatkowa.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.