Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.288.2024.12.S/KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-13
Teza: Ustalenie maksymalnej wysokości kosztów finansowania
dłużnego, jakie Wnioskodawca winien rozpoznać w latach
podatkowych 2020 i 2021 jako kup.
Słowa kluczowe: finansowanie-finansowanie dłużne
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Pojęcie kosztów finansowania
dłużnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Pojęcie kosztów finansowania
dłużnego-Wydatki uznawane za koszty finansowania
dłużnego
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 14

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 czerwca 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia czy:
        odsetki od pożyczki niezaliczone na podstawie art. 15c Ustawy o CIT w danym roku
        podatkowym do kosztów uzyskania przychodów będą podlegały zaliczeniu do
        kosztów w następnych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych
        zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy o CIT, na tej zasadzie, że odsetki niezaliczone w
        danym roku podatkowym będą podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania
        przychodów w kolejnym roku w pierwszej kolejności, a zatem przed odsetkami
        podlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w tym kolejnym roku,
        zgodnie z datą zapłaty (tzn. zasada FIFO - „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”),
        w rozliczeniach CIT za 2020 r. i 2021 r. przedstawionych we wniosku, zgodnie z art.
        15c ust.1 w zw. z art. 15c ust. 14 pkt 1 Ustawy o CIT, maksymalna wysokość kosztów
        finansowania dłużnego jakie Wnioskodawca ma prawo do rozpoznania w danym
        roku podatkowym (kalendarzowym) jako koszty uzyskania przychodów w podatku
        CIT jest sumą: - kwoty poniesionych kosztów finansowania dłużnego w roku
        podatkowym w maksymalnej wysokości 3.000.000 PLN; oraz - nadwyżki kosztów
        finansowania dłużnego ponad limit 3.000.000 PLN - do wysokości, w której nie
        przewyższa ona 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce (a) sumy przychodów ze
        wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze
        odsetkowym nad (b) sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o
        wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów w
        podatku CIT odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a art. 16m Ustawy
        o CIT, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości
        początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 lipca 2024 r. (data
    wpływu 8 lipca 2024 r.).Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca posiada siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz jest polskim
    rezydentem podatkowym, tj. podlega na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów
    bez względu na miejsce ich osiągania.
    Spółka w 2020 r. poniosła koszty finansowania dłużnego (dalej także KFD) w kwocie równej
    (...) zł. W deklaracji CIT rozpoznała jako koszty uzyskania przychodu kwotę (...) zaś kwotę
    (...) zł wskazała jako koszty finansowania dłużnego wyłączone z kup (poz. 23 CIT-8) do
    wykorzystania w latach kolejnych.

    Spółka w 2021 r. poniosła koszty finansowania dłużnego w kwocie równej (...) zł.
    Jednocześnie 30% tzw. podatkowej EBIDTA określonej w art. 15c Ustawy o CIT wyniósł (...)
    zł.
    Z ostrożności wobec wątpliwości interpretacyjnych w zakresie przepisów updop w
    deklaracji CIT rozpoznała jako kup jedynie kwotę 3 000 000 zł (przeniesione z 2020 r.), zaś
    kwotę (...) zł wskazała jako koszty finansowania dłużnego wyłączone z kup (poz. 23 CIT-8).
    Spółka w 2022 r. poniosła koszty finansowa dłużnego w kwocie równej (...) zł. Jednocześnie
    jako kup rozpoznała z tej kwoty jedynie (...) zł przenosząc koszty finansowania dłużnego z
    2021 r. w kwocie (...) zł. W deklaracji CIT wskazała kwotę (...) zł wskazała jako koszty
    finansowania dłużnego wyłączone z kup (poz. 23 CIT-8).
    Spółka planuje skorygować powyższe rozliczenia KFD za okresy rozliczeniowe 2021 r. i
    2022 r. w następujący sposób, że w rozliczeniu CIT za 2021 r. Wnioskodawca ujmie kwotę
    (...) zł jako KFD podlegające zaliczeniu do kup (jednocześnie wskaże kwotę (...) zł z KFD jako
    koszty finansowania dłużnego wyłączone z kup - do przeniesienia na lata kolejne).
    W rozliczeniu za 2022 r. nie zmieni się kwota KFD ujęta w kup – tj. (...) zł, ale zmieni się
    kwota kosztów finansowania dłużnego wyłączonych z kup - (...)
    zł do przeniesienia na lata kolejne.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że odsetki od pożyczki niezaliczone na
      podstawie art. 15c Ustawy o CIT w danym roku podatkowym do kosztów uzyskania
      przychodów będą podlegały zaliczeniu do kosztów w następnych, kolejno po sobie
      następujących pięciu latach podatkowych zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy o CIT, na
      tej zasadzie, że odsetki niezaliczone w danym roku podatkowym będą podlegały
      zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w kolejnym roku w pierwszej kolejności,
      a zatem przed odsetkami podlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów
      w tym kolejnym roku, zgodnie z datą zapłaty (tzn. zasada FIFO - „pierwsze weszło,
      pierwsze wyszło”)?
    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w stanie faktycznym w rozliczeniach
      CIT za 2020 r. i 2021 r. przedstawionym we wniosku, zgodnie z art. 15c ust.1 w zw. z
      art. 15c ust. 14 pkt 1 Ustawy o CIT, maksymalna wysokość kosztów finansowania
      dłużnego jakie Wnioskodawca ma prawo do rozpoznania w danym roku podatkowym
      (kalendarzowym) jako koszty uzyskania przychodów w podatku CIT jest sumą: - kwoty
      poniesionych kosztów finansowania dłużnego w roku podatkowym w maksymalnej
      wysokości 3.000.000 PLN; oraz - nadwyżki kosztów finansowania dłużnego ponad limit
      3.000.000 PLN - do wysokości, w której nie przewyższa ona 30% kwoty odpowiadającej
      nadwyżce (a) sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o
      przychody o charakterze odsetkowym nad (b) sumą kosztów uzyskania przychodów
      pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania
      przychodów w podatku CIT odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a - art.
      16m Ustawy o CIT, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w
      wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej?
    3. Czy zaprezentowany w opisie stanu faktycznego sposób korekty rozliczeń dotyczących
      ujęcia KFD w rozliczeniu CIT za 2021 r. i 2022 r jest prawidłowy?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania nr 1 i 2 w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych. Natomiast w kwestii dotyczącej pytania oznaczonego
    we wniosku nr 3 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1

    Zdaniem Wnioskodawcy, odsetki od pożyczki niezaliczone na podstawie art. 15c ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz.
    2805 ze zm., dalej „Ustawa o CIT”) w danym roku podatkowym do kosztów uzyskania
    przychodów będą podlegały zaliczeniu do kosztów w następnych, kolejno po sobie
    następujących pięciu latach podatkowych zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy o CIT, na tej
    zasadzie, iż odsetki niezaliczone w danym roku podatkowym podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów w kolejnym roku w pierwszej kolejności, a zatem przed
    odsetkami podlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w tym kolejnym
    roku, zgodnie z datą zapłaty (tzw. zasada FIFO).
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są
    obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w
    części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30% kwoty
    odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów
    pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania
    przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz
    kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Stosownie do art. 15c ust. 14 pkt 1 Ustawy
    o CIT przepisu art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT nie stosuje się do nadwyżki kosztów
    finansowania dłużnego w części nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 3.000.000
    zł; jeżeli rok podatkowy podatnika jest dłuższy albo krótszy niż 12 miesięcy, kwotę tego
    progu oblicza się, mnożąc kwotę 250.000 zł przez liczbę rozpoczętych miesięcy roku
    podatkowego podatnika. Jednocześnie zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, koszty finansowania dłużnego wyłączone w roku
    podatkowym z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z ust. 1 będą podlegać zaliczeniu
    do takich kosztów w następnych 5 latach podatkowych, zgodnie z zasadami określonymi
    w art. 15c ust. 1-17 oraz w ramach obowiązujących w danym roku limitów wynikających z
    tych przepisów.
    W ocenie Wnioskodawcy, odsetki od zaciągniętej przez Spółkę pożyczki niezaliczone na
    podstawie art. 15c ust. 1-17 Ustawy o CIT w danym roku podatkowym do kosztów
    uzyskania przychodów będą podlegały zaliczeniu do kosztów w następnych, kolejno po
    sobie następujących pięciu latach podatkowych zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy o CIT, na
    tej zasadzie, że odsetki niezaliczone w danym roku podatkowym podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów w kolejnym roku w pierwszej kolejności, a zatem przed
    odsetkami podlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w tym kolejnym
    roku, zgodnie z datą zapłaty lub dokonania odpisu amortyzacyjnego (tzw. zasada FIFO -
    „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”).
    Powyższy przepis (ani inne regulacje zawarte w ustawie o CIT) nie określa jednak, w jakiej
    kolejności należy ujmować w kosztach odsetki nierozliczone w latach ubiegłych (powyżej
    poziomu) w przypadku, gdy w kolejnym roku limit ustalony zgodnie z art. 15c ustawy o CIT
    nie pozwala na jednoczesne ujęcie w kosztach odsetek z roku (lat) poprzednich oraz tych
    ujmowanych w roku bieżącym.
    Wnioskodawca podnosi, że w przepisach obowiązujących do 31 grudnia 2017 r. istniała
    regulacja o tożsamym charakterze. W przepisach dotyczących nieobowiązującej już
    alternatywnej metody ustalania „cienkiej kapitalizacji” podatnicy również mieli prawo do
    przenoszenia kosztów niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów na następne lata
    podatkowe. Zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 2017 r. artykułem 15c ust. 7 Ustawy
    o CIT odsetki od pożyczek niezaliczone na podstawie ust. 2-5 w danym roku podatkowym
    do kosztów uzyskania przychodów podlegają zaliczeniu do kosztów w następnych, kolejno
    po sobie następujących pięciu latach podatkowych, zgodnie z zasadami i w ramach
    limitów określonych w tych przepisach.

    W związku z tym, Spółka pragnie przywołać interpretację o sygn. IBPBI/2/4510-391/15/IZ
    wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 8 maja 2015 r., w której
    organ podatkowy uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, że w takiej sytuacji
    stosować należy metodę FIFO: „Zatem, w przypadku wyboru przez Spółkę stosowania
    zasad określonych w art. 15c ustawy o CIT odsetki od pożyczki (lub części odpisów
    amortyzacyjnych) niezaliczone na podstawie art. 15c ust. 2-5 ustawy o CIT w danym roku
    podatkowym do kosztów uzyskania przychodów będą podlegały zaliczeniu do kosztów w
    następnych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych zgodnie z art. 15c
    ust. 7 ustawy o CIT, na tej zasadzie, że odsetki (części odpisów amortyzacyjnych)
    niezaliczone w danym roku podatkowym podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów w kolejnym roku w pierwszej kolejności, a zatem przed odsetkami (częściami
    odpisów amortyzacyjnych) podlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w
    tym kolejnym roku, zgodnie z datą zapłaty lub dokonania odpisu amortyzacyjnego (tzw.
    zasada FIFO, „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”)”.
    W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że metoda FIFO pozwala w
    sposób najbardziej właściwy zrealizować cele wprowadzenia możliwości rozliczania
    odsetek w kolejnych latach.
    W przypadku zastosowania odmiennej metody, tzn. odsetki te byłyby zaliczane w
    następnych latach podatkowych w ostatniej kolejności, Spółka nie miałaby możliwości
    zastosowania reguły zawartej w art. 15c ust. 18 Ustawy o CIT. W szczególności, gdy przez
    pewien okres czasu u danego podatnika w każdym roku wartość odsetek zapłaconych
    byłaby wyższa niż ustalony limit.
    Spółka stoi na stanowisku, że odsetki od projektowanej pożyczki, które na podstawie art.
    15c Ustawy o CIT, nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w
    danym roku podatkowym, będą podlegały zaliczeniu do kosztów w następnych, kolejno po
    sobie następujących pięciu latach podatkowych zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy o CIT, na
    tej zasadzie, że odsetki niezaliczone w danym roku podatkowym podlegają zaliczeniu do
    kosztów uzyskania przychodów w kolejnym roku w pierwszej kolejności, a zatem przed
    odsetkami podlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w tym kolejnym
    roku, zgodnie z datą zapłaty (tzw. zasada FIFO).
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 18 maja 2020 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.39.2020.2.PB.
    Ad 2
    W stanie faktycznym w rozliczeniach CIT za 2020 r. i 2021 r. przedstawionym we wniosku,
    zgodnie z art. 15c ust. 1 w zw. z art. 15c ust. 14 pkt 1 Ustawy o CIT, maksymalna wysokość
    kosztów finansowania dłużnego jakie Wnioskodawca ma prawo do rozpoznania w danym
    roku podatkowym (kalendarzowym) jako koszty uzyskania przychodów w podatku CIT jest
    sumą:
        kwoty poniesionych kosztów finansowania dłużnego w roku podatkowym w
        maksymalnej wysokości 3.000.000 PLN; oraz
        nadwyżki kosztów finansowania dłużnego ponad ww. limit 3.000.000 PLN – do
        wysokości, w której nie przewyższa ona 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce (a)
        sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o
        charakterze odsetkowym nad (b) sumą kosztów uzyskania przychodów
        pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania
        przychodów w podatku CIT odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a -
        art. 16m Ustawy o CIT, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w
        wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 865 ze zm., dalej: „Ustawa o CIT”), podatnicy, o których
    mowa w art. 3 ust. 1 Ustawy o CIT (mający nieograniczony obowiązek podatkowy w
    podatku CIT), są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty
    finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego
    przewyższa 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy przychodów ze wszystkich źródeł
    przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów
    uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do
    kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-
    16m Ustawy o CIT, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości
    początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Natomiast, stosownie do art. 15c ust. 14 pkt 1 Ustawy o CIT, przepisu art. 15c ust. 1
    Ustawy o CIT nie stosuje się do nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w części
    nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 3.000.000 PLN (...).
    Od dnia 1 stycznia 2018 r. obowiązywało nowe brzmienie art. 15c Ustawy o CIT, który
    przewiduje rozciągnięcie stosowania ograniczenia w zaliczaniu odsetek do kosztów
    uzyskania przychodów w podatku CIT w stosunku do wszystkich podatników, o których
    mowa w art. 3 ust. 1 Ustawy o CIT, a nie tylko do podatników otrzymujących pożyczkę od
    podmiotu powiązanego.
    Przyjęta konstrukcja wyłączenia określonej części nadwyżki kosztów finansowania
    dłużnego z kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT nie zmienia jednak przyjętego w
    Ustawie o CIT sposobu (momentu) rozliczania danego kosztu o charakterze odsetkowym.
    Niemniej jednak, od dnia 1 stycznia 2018 r. przepis art. 15c Ustawy o CIT stał się
    przepisem o powszechnym zastosowaniu, a nie regulacją stosowaną opcjonalnie bowiem
    od dnia 1 stycznia 2018 r. uchylono przepisy dotyczące tzw. cienkiej (niedostatecznej)
    kapitalizacji, tj. art. 16 ust. 1 pkt 60 i pkt 61 oraz art. 16 ust. 6, ust. 7g i ust. 7h Ustawy o CIT
    (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r.).
    Art. 15c Ustawy o CIT ustanawia limit kwoty kosztów finansowania zewnętrznego, jaki
    może stanowić koszty uzyskania przychodów w podatku CIT. Limit ten, odnoszący się do
    nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego, czyli różnicy pomiędzy przychodami i
    kosztami o charakterze odsetkowym (w szerokim rozumieniu, użytym w Ustawie o CIT)
    wynosi 30% kwoty wskazanej w art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT.
    Kwota ta zasadniczo bazuje na tzw. wskaźniku EBITDA, czyli zysku (netto) przed
    opodatkowaniem, odsetkami i amortyzacją. W ustawie o CIT nie posłużono się wprost
    odniesieniem do tego wskaźnika, jako że jest on kategorią niepodatkową.
    Zamiast tego wskazano - w oparciu o kategorię podatkową - sposób jego ustalenia. I tak,
    wartość ta, to kwota odpowiadająca nadwyżce (a) sumy przychodów ze wszystkich źródeł
    przychodów pomniejszona o przychody o charakterze odsetkowym nad (b) sumą kosztów
    uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w danym roku podatkowym
    do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-
    16m Ustawy o CIT, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości
    początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    W związku z obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. brzmieniem art. 15c Ustawy o CIT oraz
    zakresem jego stosowania powstała wątpliwość w jaki sposób obliczać koszty
    finansowania dłużnego, które stanowią koszty uzyskania przychodów w podatku CIT.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 15c ust. 14 pkt 1 Ustawy o CIT zawiera w
    swojej dyspozycji sformułowanie „w części”. Oznacza to, że nadwyżka kosztów
    finansowania dłużnego do kwoty 3.000.000 PLN w roku podatkowym zawsze stanowi
    koszt uzyskania przychodów w podatku CIT.

    Po drugie, należy zwrócić uwagę, że dyspozycja art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT również
    zawiera sformułowanie „w części”, a zatem do kosztów uzyskania przychodów w podatku
    CIT zalicza się natomiast kwotę ponad wartość 3.000.000 PLN, o ile są spełnione warunki z
    art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT.
    Z uwagi na to, że z art. 15c ust. 14 Ustawy o CIT wynika, że w przypadku nadwyżki kosztów
    finansowania dłużnego „w części” nieprzekraczającej kwoty 3.000.000 PLN nie stosuje się
    art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT - przepisy te należy odczytywać łącznie.
    Tym samym, do wyliczenia nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, która nie podlega
    zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT, tj. podlegających pod
    dyspozycję art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT i - nie stanowiących kosztów uzyskania
    przychodów w podatku CIT należy brać pod uwagę wartość nadwyżki tych kosztów ponad
    3.000.000 PLN przyrównaną do 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce (a) sumy
    przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze
    odsetkowym nad (b) sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość
    zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a - art. 16m Ustawy o CIT, oraz kosztów
    finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub
    wartości niematerialnej i prawnej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe przepisy należy więc rozumieć w ten sposób, że
    nadwyżka kosztów finansowania dłużnego „w części” nieprzekraczającej w roku
    podatkowym kwoty 3.000.000 PLN zawsze stanowi koszty uzyskania przychodów w
    podatku CIT. W związku z tym, u podatników podatku CIT, u których nadwyżka
    finansowania dłużnego nie przekracza kwoty 3.000.000 PLN w roku podatkowym nie
    stosujemy art. 15c ust. 1 Ustawy o CIT.
    Natomiast u podatników podatku CIT, u których nadwyżka finansowania dłużnego w roku
    podatkowym przekracza kwotę 3.000.000 PLN - zastosować należało art. 15c ust. 1 Ustawy
    o CIT - z tym, że kwota 3.000.000 PLN zawsze stanowi koszty uzyskania przychodów w
    podatku CIT, natomiast jedynie wartość ponad 30% wskaźnika EBITDA, nie stanowi
    kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT.
    Inaczej mówiąc, jeżeli wartość nadwyżki kosztów finansowania dłużnego powyżej kwoty
    3.000.000 PLN nie przewyższa 30% wskaźnika EBITDA, to również ta wartość w całości
    stanowiła koszt uzyskania przychodów w podatku CIT.
    W takiej sytuacji kosztami uzyskania przychodów w podatku CIT w roku podatkowym w
    okresie 2018-2021 jest: - kwota 3.000.000 zł, o której mowa w art. 15c ust. 14 pkt 1 Ustawy
    o CIT oraz - wartość nie przewyższająca 30% EBITDA (zgodnie z art. 15c ust. 1 Ustawy o
    CIT).
    W związku z tym, zdaniem Wnioskodawcy maksymalny próg zaliczenia nadwyżki kosztów
    finansowania dłużnego do kosztów uzyskania przychodów w podatku CIT w roku
    podatkowym w okresie 2018-2021 należy określić jako sumę (i) 3.000.000 zł oraz (ii) 30%
    wskaźnika EBITDA.
    Zaprezentowane przez Wnioskodawcę powyżej stanowisko jest aprobowane powszechnie
    przez sądy administracyjne i znajduje potwierdzenie m.in. we wskazanych poniżej
    wyrokach:
        Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. II
        FSK 390/19,
        Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2022 r., sygn. II FSK 752
        /19,
        Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2022 r., sygn. II FSK
        1999/19,

        Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 listopada 2018 r., sygn.
        akt I SA/Wr 833/18. Przepis art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. przewiduje
        niestosowanie regulacji przewidzianej w art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. do nadwyżki
        kosztów finansowania dłużnego nieprzekraczającej w danym roku podatkowym
        kwoty 3.000.000 zł. Wyraźnie zatem z treści art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. wynika,
        że przepisu ust. 1 (art. 15c) nie stosuje się do nadwyżki kosztów finansowania
        dłużnego w części nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 3.000.000 zł.
        Skoro sam ustawodawca wyraźnie wyłączył zastosowanie przepisu art. 15c ust. 1 u.
        p.d.o.p. do tej części nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, która nie
        przekracza 3.000.000 zł, to nie można dokonywać wykładni art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p.
        w sposób, który obejmowałby również wskazaną kwotę, a w konsekwencji wbrew
        literalnemu brzmieniu art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. stosować wyłączenie
        wynikające z tego przepisu. Z ww. przepisu wyraźnie wynika, że nadwyżka kosztów
        finansowania dłużnego do kwoty 3.000.000 zł jest zaliczana do kosztów uzyskania
        przychodów. W sytuacji zatem, gdy u danego podatnika nadwyżka kosztów
        finansowania dłużnego przekracza 3.000.000 zł, to wskaźnik obliczony na
        podstawie EBITDA należy stosować dopiero do nadwyżki ponad wspomnianą kwotę
        3.000 000 zł,
        Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt
        I SA/Po 699/18: Z treści art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. wynika wyraźnie, że przepisu
        ust. 1 (art. 15c) nie stosuje się do nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w części
        nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 3.000.000 zł. Skoro sam
        ustawodawca wyraźnie wyłączył zastosowanie przepisu art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. do
        tej części nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, która nie przekracza 3.000.000
        zł, to nie można dokonywać wykładni art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. w sposób, który
        obejmowałby również wskazana kwotę, a w konsekwencji wbrew literalnemu
        brzmieniu art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. stosować wyłączenie wynikające z tego
        przepisu. Z ww. przepisu wyraźnie wynika, że nadwyżka kosztów finansowania
        dłużnego do kwoty 3.000.000 zł jest zaliczana do kosztów uzyskania przychodów. W
        sytuacji zatem, gdy u danego podatnika nadwyżka kosztów finansowania dłużnego
        przekracza 3.000.000 zł, to wskaźnik obliczony na podstawie EBITDA należy
        stosować dopiero do nadwyżki ponad wspomnianą kwotę 3.000.000 zł. Zatem
        kwotę 3.000.000 zł, o której mowa w art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. należy
        traktować jako wartość, o którą należy obniżyć nadwyżkę kosztów finansowania
        dłużnego zgodnie z art. 15c ust. 3 u.p.d.o.p. na potrzeby art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p.
        Stosowanie ograniczenia w zakresie zaliczenia wydatków finansowych do kosztów
        nie będzie miało zastosowania do nadwyżki finansowania dłużnego, w części nie
        przekraczającej w roku podatkowym kwoty 3.000.000 zł. Natomiast w odniesieniu
        do nadwyżki ponad ww. kwotę spółka będzie uprawniona do zaliczania w całości do
        kosztów uzyskania przychodów odsetek z tytułu zawartej umowy pożyczki o ile
        nadwyżka kosztów finansowania dłużnego nie przewyższy 30% kwoty
        odpowiadającej sumie przychodów ze wszystkich źródeł przychodów,

        pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów
        uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych (w roku
        podatkowym) do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o
        których mowa w art. 16a-16m u.p.d.o.p. oraz kosztów finansowania dłużnego
        nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości
        niematerialnej i prawnej,
        Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 kwietnia 2019 r., sygn.
        akt I SA/Wr 7/19: Z treści art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. wynika zatem wprost, że
        przepisu ust. 1 (art. 15c) nie stosuje się do nadwyżki kosztów finansowania
        dłużnego w części nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 3.000.000 zł. Już
        zatem z literalnego rozumienia powołanych przepisów wynika, że ustawodawca
        wyłączył stosowanie art. 15 [winno być: art. 15c - przypis Organu] ust. 1 u.p.d.o.p.
        do tej części nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, która nie przekracza
        3.000.000 zł. Skoro zatem sam ustawodawca wyraźnie wyłączył zastosowanie
        przepisu art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. do tej części nadwyżki kosztów finansowania
        dłużnego, która nie przekracza 3.000.000 zł, to nie można dokonywać wykładni art.
        15c ust. 1 u.p.d.o.p. w sposób, który obejmowałby również wskazaną kwotę, a w
        konsekwencji wbrew literalnemu brzmieniu art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p.
        stosować wyłączenie wynikające z tego przepisu. Z ww. przepisu wyraźnie wynika,
        że nadwyżka kosztów finansowania dłużnego do kwoty 3.000.000 zł jest zaliczana
        do kosztów uzyskania przychodów. Zatem w sytuacji (...), gdy u danego podatnika
        nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza 3.000.000 zł, to wskaźnik
        obliczony na podstawie EBITDA należy stosować dopiero do nadwyżki ponad
        wspomnianą kwotę 3.000.000 zł (...),
        Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 3 kwietnia 2019 r., sygn.
        akt I SA/Wr 14/19: (...) w ocenie Sądu treść art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. należy
        rozumieć w ten sposób, że określa on kwotę (tj. 3.000.000 zł) co do której przepisu
        art. 15c ust. 1 i wskazanego tam limitu kosztów w ogóle się nie stosuje. Należy
        bowiem zwrócić uwagę na redakcję tego przepisu - art. 15c ust. 14 pkt 1 nakazuje
        nie stosować ust. 1 do nadwyżki kosztów finansowania dłużnego „w części nie
        przekraczającej 3.000.000 zł”. Nie stanowi on natomiast, że 30% limitu nie
        stosujemy „w sytuacji, w której nadwyżka kosztów finansowania przekracza
        3.000.000 zł”. Gdyby treść omawianego przepisu wskazywała na brak konieczności
        stosowania art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. „w sytuacji przekroczenia 3.000.000 zł”,
        wówczas argumentacja organu mogłaby zostać uznana za uzasadnioną. Natomiast
        nie może być ona uprawniona przy takim brzmieniu tego przepisu, które wyraźnie i
        wprost wskazuje na brak zastosowania art. 15c ust. 1 ustawy do nadwyżki kosztów
        finansowania dłużnego „w części nie przekraczającej 3.000.000 zł”. Zatem kwota
        3.000.000 zł nadwyżki nie podlega w ogóle limitowi 30% EBITDA i należy o nią
        zawsze pomniejszyć nadwyżkę kosztów finansowania,
        Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 maja 2019 r., sygn. akt I SA
        /Gd 287/19: Z kolei przepis art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. przewiduje wyłączenie

        stosowania regulacji przewidzianej w art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. do nadwyżki kosztów
        finansowania dłużnego nieprzekraczającej w danym roku podatkowym kwoty
        3.000.000 zł. Wyraźnie zatem z treści art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. wynika, że
        przepisu ust. 1 [art. 15c] nie stosuje się do nadwyżki kosztów finansowania
        dłużnego w części nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 3.000.000 zł.
        Skoro sam ustawodawca wyraźnie wyłączył zastosowanie przepisu art. 15c ust. 1 do
        tej części nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, która nie przekracza 3.000.000
        zł, to nie można dokonywać wykładni art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. w sposób, który
        obejmowałby również wskazaną kwotę, a w konsekwencji wbrew literalnemu
        brzmieniu art. 15c ust. 14 pkt 1 u.p.d.o.p. stosować wyłączenie wynikające z tego
        przepisu. Z ww. przepisu wyraźnie wynika, że nadwyżka kosztów finansowania
        dłużnego do kwoty 3.000.000 zł, jest zaliczana do kosztów uzyskania przychodów.
        W sytuacji zatem, gdy u danego podatnika nadwyżka kosztów finansowania
        dłużnego przekracza 3.000.000 zł, to wskaźnik obliczony na podstawie EBITDA
        należy stosować dopiero do nadwyżki ponad wspomniana kwotę 3.000.000 zł.
    Analogiczne do powyższego stanowisko przedstawione zostało także w następujących
    wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego:
        we Wrocławiu z 12 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 6/19;
        w Warszawie z 16 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1849/18;
        w Rzeszowie z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 253/19.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy przepis art. 15c ust. 1 w zw. z ust. 14 ustawy o CIT
    należy rozumieć w taki sposób, że maksymalna wysokość kosztów finansowania dłużnego
    jakie Wnioskodawca ma prawo do rozpoznania w danym roku podatkowym
    (kalendarzowym) jako koszty uzyskania przychodów w podatku CIT w latach podatkowych
    w okresie 2018-2021 jest sumą:
        kwoty poniesionych kosztów finansowania dłużnego w roku podatkowym w
        maksymalnej wysokości 3.000.000 PLN; oraz
        nadwyżki kosztów finansowania dłużnego ponad ww. limit 3.000.000 PLN - do
        wysokości, w której nie przewyższa ona 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce (a)
        sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o
        charakterze odsetkowym nad (b) sumą kosztów uzyskania przychodów
        pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania
        przychodów w podatku CIT odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a -
        art. 16m Ustawy o CIT, oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w
        wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-
    1.4010.345.2019.8.BJ.
    Interpretacja indywidualna

    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 30 sierpnia 2024 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114 -KDIP2-2.4010.288.2024.2.KW, w której uznałem Państwa stanowisko w
    zakresie pytania nr 1 za prawidłowe natomiast w zakresie pytania nr 2 za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 30 sierpnia 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    29 września 2024 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o:
        uchylenie w zaskarżonej Interpretacji w części w jakiej stanowisko Wnioskodawcy
        zostało uznane za nieprawidłowe,
        zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił interpretację indywidualną w
    zaskarżonej części– wyrokiem z 18 grudnia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 2373/24.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 7 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        pytań 1 i 2 jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwa do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.