Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.501.2025.1.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-19
Teza: W zakresie ustalenia, czy kwoty spłat wierzytelności, które
Spółka przekazuje i będzie przekazywała na rzecz Kupującego
w wykonaniu Umowy, nie mieszczą się w katalogu świadczeń
wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy CIT, w związku z czym
nie podlegają one opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
dochodowym na terytorium Polski i w konsekwencji Spółka w
świetle art. 26 ust. 1 ustawy CIT nie jest i nie będzie płatnikiem
zobowiązanym do poboru i zapłaty podatku z tytułu
przekazywanych kwot.
Słowa kluczowe: dyskonto
pobór-pobór podatku u źródła
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Rodzaje świadczeń i usług podlegających opodatkowaniu
podatkiem u źródła
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 października 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia (PURDE) wpłynął
    Państwa wniosek z 20 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy kwoty spłat
    wierzytelności, które Spółka przekazuje i będzie przekazywała na rzecz Kupującego w
    wykonaniu Umowy, nie mieszczą się w katalogu świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1
    ustawy CIT, w związku z czym nie podlegają one opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym na terytorium Polski i w konsekwencji Spółka w świetle art. 26
    ust. 1 ustawy CIT nie jest i nie będzie płatnikiem zobowiązanym do poboru i zapłaty
    podatku z tytułu przekazywanych kwot.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „X” lub „Spółka”) należy do międzynarodowej grupy
    kapitałowej (dalej: „Grupa”), jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i
    podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce oraz jest zarejestrowana
    jako czynny podatnik podatku VAT.
    W skład Grupy wchodzi także Y GmbH (dalej jako: „Y” lub „Kupujący”), spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością, mająca siedzibę na terytorium Republiki Federalnej Niemiec i jedyny
    wspólnik Wnioskodawcy, posiadający całość udziałów w jego kapitale zakładowym. Y nie
    posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    nie jest zarejestrowana w Polsce dla celów podatku od towarów i usług (VAT).
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności (...). W tym celu Wnioskodawca
    zawiera m.in. umowy leasingu w rozumieniu definicji zawartej w ustawie z dnia 23
    kwietnia 1964 Kodeks cywilny (dalej: „kodeks cywilny” lub „KC” Dz. U.2025.1071. tj. z dnia
    2025.08.06), na mocy których przekazuje swoim klientom (dalej: „Leasingobiorca”) prawo
    do użytkowania określonego składnika aktywów przez ustalony czas w zamian za ustalone
    wynagrodzenie. Przedmioty leasingu są precyzyjnie zidentyfikowane, a Leasingobiorca
    uzyskuje prawo do niemal wszystkich korzyści ekonomicznych wynikających z ich
    użytkowania oraz możliwość decydowania o sposobie ich eksploatacji.

    Zawierane przez Wnioskodawcę z Leasingobiorcami umowy (dalej: „umowa leasingu”)
    przyjmują formę leasingu finansowego lub leasingu operacyjnego w rozumieniu ustawy
    CIT.
    Wnioskodawca zawarł z Y umowę cesji wierzytelności (dalej: „Umowa”), na podstawie
    której zostały sprzedane na rzecz Y wierzytelności z tytułu zawieranych przez
    Wnioskodawcę jako finansującego umów leasingu. Nabycie wierzytelności przez Y przyjęło
    formę cesji, w której Leasingobiorcy zasadniczo nie są zawiadamiani o przelewie praw,
    przy czym w Umowie zawarto zastrzeżenie o możliwości doręczenia Leasingobiorcom
    zawiadomienia o cesji w przypadkach ściśle określonych w Umowie, tj. w sytuacji braku
    spłat należności leasingowych przez Leasingobiorcę, jego upadłością lub wypowiedzeniem
    umowy leasingu przez Wnioskodawcę.
    Przedmiotem Umowy są wierzytelności leasingowe (dalej: „Wierzytelności Leasingowe”),
    stanowiące roszczenia w stosunku do Leasingobiorców, obejmujące całość rat kapitałowo-
    odsetkowych, w tym koszty produktów objętych opłatami leasingowymi o ile mają one
    zastosowanie do danej umowy najmu (Wierzytelności leasingowe nie będą obejmować
    podatku od towaru i usług - VAT, który naliczany jest przez Wnioskodawcę na ratach
    leasingowych i innych należnościach z tytułu umów leasingu), wartość wykupu ( tzw. ratę
    końcową, za jaką Leasingobiorca może wykupić przedmiot leasingu po zakończeniu
    umowy leasingowej), a także należności przysługujące Wnioskodawcy od Leasingobiorców
    w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy leasingu. Przychody z tytułu opłat i
    prowizji pozostaną przychodem Wnioskodawcy i nie zostaną przekazane do Kupującego.
    Na mocy Umowy doszło zatem wyłącznie do cesji (przelewu) wyżej wymienionych
    Wierzytelności Leasingowych, przy czym Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż w celu
    wykonania Umowy nie będzie w jakikolwiek sposób przenoszona własność przedmiotów
    leasingu.
    Umowa precyzuje zarówno zakres wierzytelności objętych transakcją, jak i cenę ich
    nabycia przez Y od Wnioskodawcy - wynagrodzenie z tytułu ich nabycia ustalone zostało
    jako zdyskontowana wartość sprzedawanych Wierzytelności Leasingowych, natomiast
    wartość sprzedawanych Wierzytelności Leasingowych została ustalona w łącznej wartości
    nominalnej (bez podatku VAT) wszystkich przepływów pieniężnych wchodzących w skład
    Wierzytelności Leasingowych. Stopa dyskonta została odrębnie ustalona dla
    Wierzytelności Leasingowych wyrażonych w PLN i odrębnie dla Wierzytelności
    Leasingowych wyrażonych w EUR. Cena sprzedaży Wierzytelności Leasingowych przez
    Wnioskodawcę była zatem niższa od ich wartości nominalnej ze względu na zastosowanie
    dyskonta, które stanowi wynagrodzenie Kupującego za nabycie Wierzytelności
    Leasingowych.
    Wierzytelności Leasingowe objęte cesją były na moment zawarcia Umowy
    wierzytelnościami niewymagalnymi - takimi, które są przewidziane umowami leasingu, ale
    ich termin wymagalności nie upłynął. Przedmiotem sprzedaży na rzecz Y były zatem
    wierzytelności „zdrowe”, tj. niewykazujące na dzień transakcji cech nieściągalności, których
    termin zapłaty jeszcze nie upłynął (tzw. wierzytelności trudne nie będą podlegały
    sprzedaży). Wnioskodawca ponosi wobec Y odpowiedzialność za stan prawny
    wierzytelności, w szczególności za możliwości ich cesji, kompletność oraz zgodność z
    umowami leasingu w zakresie wysokości oraz terminów płatności.
    W związku z przeniesieniem Wierzytelności Leasingowych nastąpił pełen transfer ryzyka
    związanego z danym portfelem wierzytelności. Y będzie miał prawo żądać od
    Wnioskodawcy wyłącznie odkupu ewentualnych tzw. wierzytelności wadliwych. Poprzez
    wierzytelności wadliwe, należy rozumieć Wierzytelności Leasingowe:
    (a) w odniesieniu do których oświadczenia i zapewnienia złożone przez Wnioskodawcę w
      Umowie okazały się nieprawdziwe;

    (b) obarczone wadą prawną lub uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa
      (w szczególności nieistniejące, nieprzysługujące Wnioskodawcy lub też powstałe w
      związku z przestępczym działaniem Wnioskodawcy, Leasingobiorcy lub pozostałych
      uczestników procesu finansowania); lub
    (c) wynikających z umów leasingu, które zostały zawarte w sposób niezgodny z
      obowiązującymi procedurami Wnioskodawcy, w szczególności w zakresie oceny
      ryzyka transakcji, podejmowania decyzji kredytowych oraz zasad zawierania umów.
    Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności za spłatę Wierzytelności Leasingowych przez
    Leasingobiorców przeniesionych wskutek zawarcia Umowy na Kupującego, jak również nie
    ponosi odpowiedzialności za ściągalność wierzytelności ani za wypłacalność
    Leasingobiorców.
    Leasingobiorcy będą nadal dokonywać spłat Wierzytelności Leasingowych sprzedanych i
    przekazanych na rzecz Y, na rachunki bankowe należące do Wnioskodawcy, wskazane na
    fakturach/notach wystawionych przez Wnioskodawcę. Spłaty Wierzytelności Leasingowych
    będą dokonywane przez Leasingobiorców na rzecz Wnioskodawcy zgodnie z terminami i
    wysokościami rat leasingu określonymi w harmonogramach spłaty rat leasingu.
    Wnioskodawca będzie zobowiązany do przekazywania do Y wpłat dokonanych przez
    Leasingobiorców z tytułu Wierzytelności Leasingowych nabytych przez Y na jego rzecz w
    terminach i na zasadach określonych w Umowie.
    Co istotne, Wnioskodawca będzie świadczył na rzecz Y usługi w zakresie przyjmowania
    spłat należności oraz administrowania spłatami należności od Leasingobiorców. Usługi te
    będą świadczone za wynagrodzeniem należnym Wnioskodawcy od Y.
    Celem zawarcia Umowy i sprzedaży wierzytelności jest zapewnienie Wnioskodawcy
    finansowania od Y (uzyskanie przez Spółkę środków finansowych przed datami
    wymagalności Wierzytelności Leasingowych), a nie sprzedaż Wierzytelności Leasingowych
    do Y celem ich windykacji przez Y na rzecz Wnioskodawcy, żadna ze stron nie musi
    podejmować czynności windykacyjnych względem Leasingobiorców.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym kwoty spłat
    wierzytelności, które Spółka przekazuje i będzie przekazywała na rzecz Kupującego w
    wykonaniu Umowy, nie mieszczą się w katalogu świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1
    ustawy CIT, w związku z czym nie podlegają one opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym na terytorium Polski i w konsekwencji Spółka w świetle art. 26
    ust. 1 ustawy CIT nie jest i nie będzie płatnikiem zobowiązanym do poboru i zapłaty
    podatku z tytułu przekazywanych kwot?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, kwoty spłat wierzytelności, które Wnioskodawca na podstawie Umowy
    przekazuje i będzie przekazywał na rzecz Kupującego w wykonaniu Umowy, nie mieszczą
    się w katalogu przychodów z art. 21 ust. 1 ustawy CIT, a co za tym idzie, w świetle art. 26
    ust. 1 ustawy CIT, Wnioskodawca nie jest oraz nie będzie zobowiązany do poboru oraz
    zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu ww. płatności.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

    Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”), podatnicy, jeżeli
    nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    W świetle brzmienia art. 3 ust. 5 ustawy CIT, za dochody (przychody), o których mowa w
    ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT,
    jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Powyższy przepis zawiera odesłanie m.in. do art. 3 ust. 5 ustawy CIT, zgodnie z którym za
    dochody (przychody) uważane są osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2 w szczególności przychody (przychody) z tytułu
    należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych,
    przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające
    osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania
    świadczenia.
    Art. 3 ust. 5 ustawy CIT zawiera także odesłanie do art. 21 ust. 1 ustawy CIT, zgodnie z
    którym podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
    pkt 1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how),
    pkt 2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
    sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej
    za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w
    zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej,
    pkt 2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Powołane wyżej przepisy ustawy CIT określają kategorie przychodów, osiąganych przez
    nierezydentów w Polsce, które podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w
    Polsce. Zasady poboru zryczałtowanego podatku dochodowego zostały uregulowane w
    art. 26 ust. 1 ustawy CIT. Podmiotem zobowiązanym w takim wypadku jest płatnik (tj.
    osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej oraz osoba
    fizyczna będąca przedsiębiorcą), który dokonuje wypłat należności, o których mowa w art.
    21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy CIT.
    Niemniej, w celu ustalenia czy na płatniku ciąży obowiązek pobrania oraz opłacenia tzw.
    „podatku u źródła”, w pierwszej kolejności należy dokonać analizy czy płatności
    dokonywane na rzecz Kupującego w wykonaniu Umowy mieszczą się w katalogu
    wskazanym w art. 21 ust. 1 ustawy CIT. Co ważne, na tym etapie bez znaczenia pozostają
    postanowienia odpowiedniej umowy o unikaniu opodatkowania, które zgodnie z art. 21
    ust. 2 należy uwzględnić przy stosowaniu przepisów art. 21 ust. 1 ustawy CIT.
    Jak wynika z treści przytoczonego art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT: „1. Podatek dochodowy z
    tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których

    mowa w art. 3 ust. 2, przychodów 1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z
    praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym
    również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub
    procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego,
    za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej,
    handlowej lub naukowej (know-how), (...) - ustala się w wysokości 20% przychodów”.
    W ramach opisanej w stanie faktycznym transakcji, Wnioskodawca w oparciu o zapisy
    Umowy dokonał cesji Wierzytelności Leasingowych na rzecz Y, w zamian za zapłatę ceny
    nabycia, która odpowiada zdyskontowanej kwocie sprzedanych wierzytelności związanej z
    udzieleniem finansowania. Y nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby
    lub zarządu (ma siedzibę na terytorium Republiki Federalnej Niemiec), zatem jest tzw.
    nierezydentem.
    Wnioskodawca po dokonaniu cesji Wierzytelności Leasingowych w dalszym ciągu inkasuje
    należności leasingowe wraz z odsetkami od Leasingobiorców i przekazuje uzyskane środki
    na rzecz Y w sposób przewidziany w Umowie.
    Mając na uwadze istotę przekazywanych przez Spółkę płatności, których podstawą są
    Wierzytelności Leasingowe, jedynymi kategoriami wskazanymi w art. 21 ust. 1 ustawy CIT,
    do których potencjalnie można by zakwalifikować ww. wynagrodzenia, są przychody z
    odsetek oraz płatności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego.
    Ustawa CIT nie definiuje ww. pojęć, zatem zasadne wydaje się posiłkowe odwołanie się do
    Komentarza do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD
    (dalej: „Komentarz OECD”).
    Zgodnie z treścią Komentarza OECD, wystąpienie odsetek jest zdeterminowane
    wystąpieniem długu. Innymi słowy, odsetki powstają tylko wówczas gdy jeden podmiot
    udzieli drugiemu podmiotowi finansowania o charakterze zwrotnym, gdzie odsetki
    stanowią wynagrodzenie za takie finansowanie.
    W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowe płatności, w świetle powyższych konkluzji, nie
    spełniają warunków do uznania ich za odsetki rozumiane jako wynagrodzenie za
    korzystanie z kapitału i nie tworzą pomiędzy podmiotami stosunku, w którym jedna ze
    stron jest dłużnikiem. Zgodnie bowiem z warunkami przewidzianymi w Umowie, środki
    finansowe przekazywane na rzecz Y nie stanowią wynagrodzenia za korzystanie przez
    Wnioskodawcę z kapitału, a jedynie wartość zakupionych przez Y wierzytelności, które
    stały się wymagalne.
    Wskazać należy, że przekazywane przez Spółkę na rzecz Y środki pieniężne odpowiadają
    wartości Wierzytelności Leasingowych. Zdaniem Wnioskodawcy, wartość przekazywanych
    kwot nie stanowi wypłacanego przez Wnioskodawcę wynagrodzenia za korzystanie z
    kapitału, które cechuje płatności odsetkowe.
    W odniesieniu do omawianych Wierzytelności Leasingowych przekazywanych przez
    Spółkę na rzecz Y, zdaniem Wnioskodawcy także w odniesieniu do drugiej z kategorii, do
    której możliwe byłoby zakwalifikowanie płatności Spółki, konieczne jest pomocnicze
    odniesienie się do Komentarza OECD, co wynika m.in. z braku zdefiniowania w ustawie CIT
    przychodu za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym
    także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego czy ogólnie przychodu z
    należności licencyjnych. W Komentarzu OECD wskazano, iż definicja należności
    licencyjnych, do której można by potencjalnie zakwalifikować ww. płatności z tytułu
    wierzytelności leasingowych, nie ma zastosowania do wypłat, które chociaż uzasadnione
    na podstawie wielokrotności użytkowania prawa należącego do jednej osoby, są
    dokonywane na rzecz innej osoby, która nie posiada prawa własności lub do jego
    użytkowania. W konsekwencji oznacza to, że jeżeli tytuł do wypłaty wynagrodzenia
    stanowi należność licencyjną ale wynagrodzenie płatne jest na rzecz nie właściciela bądź

    użytkownika prawa, ale osoby trzeciej to płatność taka nie może być zakwalifikowana do
    przychodu z tytułu należności licencyjnych.
    Odnosząc powyższe do sytuacji Wnioskodawcy, należy wskazać, iż na mocy Umowy,
    własność przedmiotów leasingu, co do zasady, nie została przeniesiona na Y wraz z
    przelewem wierzytelności. W konsekwencji, to Spółka w dalszym ciągu pozostaje stroną
    umów leasingu i w związku z tym udostępnia Leasingobiorcom przedmioty leasingu. W
    ocenie Spółki, stanowi to kluczowy argument przemawiający za tym, iż płatności
    przekazywane przez Spółkę na rzecz Y nie mogą zostać uznane za należności z tytułu
    użytkowania urządzenia przemysłowego. Dodatkowo, ten rodzaj opłat wiązałby się
    również z określonym wynagrodzeniem za dzierżawę lub korzystanie z określonego
    urządzenia, co nie następuje w opisanym powyżej przypadku.
    Spółka po cesji wierzytelności i sprzedaży Wierzytelności Leasingowych w dalszym ciągu
    wykazuje przychód z tytułu otrzymywanych od Leasingobiorców opłat wynikających z
    zawartych umów leasingu, opierając się na brzmieniu art. 17k ust. 2 ustawy CIT. Stosownie
    do tegoż artykułu, w sytuacji gdy finansujący przeniósł na rzecz osoby trzeciej
    wierzytelności z tytułu opłat z zawartych umów leasingu, a nie została przeniesiona na
    osobę trzecią własność przedmiotu umowy leasingu, opłaty ponoszone przez
    korzystającego na rzecz osoby trzeciej stanowią przychód finansującego w dniu
    wymagalności zapłaty. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, wobec tego,
    iż to na Spółce ciąży obowiązek wykazywania przychodu z tytułu opłat otrzymywanych od
    Leasingobiorców, to nieuzasadnionym byłoby rozpoznanie przychodu z tytuły tych samych
    płatności przez Y.
    Jak wspomniano powyżej, kwoty przekazywane Kupującemu, stanowią wymagalne kwoty
    zakupionych wierzytelności, wynikające z zawartej przez Wnioskodawcę i Y Umowy, a
    pomiędzy Y a Leasingobiorcami nie występuje stosunek zobowiązaniowy obligujący
    Leasingobiorców do dokonywania płatności z tytułu rat leasingowych na rzecz
    Kupującego, gdyż stosunek taki trwa w dalszym ciągu pomiędzy Leasingobiorcami, a
    Spółką.
    W konsekwencji, podkreślenia wymaga, iż należności które są wypłacane przez Spółkę na
    rzecz Y nie są wypłacane na podstawie umowy leasingu przez Leasingobiorców na rzecz
    leasingodawcy i nie są w swej istocie dokonywane w zamian za użytkowanie przez
    Wnioskodawcę urządzenia przemysłowego (gdyż w przypadku umów leasingu,
    właścicielem przedmiotów leasingu będzie w dalszym ciągu Wnioskodawca). Płatności te
    są natomiast dokonywane przez zbywcę wierzytelności na rzecz ich nabywcy, gdzie
    Wnioskodawca wyłącznie niejako pośredniczy w ich przekazywaniu pomiędzy dłużnikami a
    nowym wierzycielem (Y), co skutkuje brakiem możliwość kwalifikacji przedmiotowych
    płatności jako podlegających opodatkowaniu zgodnie z art. 21 ust. 1 Ustawy CIT.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, przelewy środków pieniężnych pochodzących
    ze spłat Wierzytelności Leasingowych nie powinny skutkować obowiązkiem pełnienia
    przez Wnioskodawcę funkcji płatnika w rozumieniu art. 26 ust. 1 ustawy CIT, a tym samym
    Wnioskodawca nie powinien być zobowiązany do pobrania zryczałtowanego podatku
    dochodowego.
    Powyższe zaprezentowane przez Wnioskodawcę stanowisko w odniesieniu do płatności z
    tytułu przeniesionych Wierzytelności Leasingowych znajduje potwierdzenie m.in. w
    wydanej w zbliżonym stanie faktycznym interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) z 15 października 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-
    3.4010.407.2024.1.JKU, w której organ podatkowy, odstępując od uzasadnienia, przyznał
    rację Wnioskodawcy, wskazując, że: „Należy również wskazać, iż, pomimo zawarcia umowy
    sekurytyzacji Wierzytelności, strony Umów Leasingu pozostaną niezmienione, a
    mianowicie leasingodawcą (finansującym) w tych umowach oraz właścicielem
    przedmiotów Umów Leasingu pozostanie Spółka, a Leasingobiorcami w dalszym ciągu
    będą klienci Spółki. Mając na uwadze powyższe, nie można płatności przekazywanych
    przez Spółkę do SPV, pochodzących ze spłat Wierzytelności przez Leasingobiorców, uznać

    za należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w
    tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, o którym mowa w
    art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Biorąc pod uwagę powyższą analizę, płatności przekazywane przez Spółkę do SPV,
    pochodzące ze spłat dokonywanych przez Leasingobiorców, nie będą się kwalifikować do
    żadnej z kategorii płatności wskazanych w art. 21 ust. 1 Ustawy o CIT. Płatności te nie będą
    także stanowić dywidendy lub innych dochodów (przychodów) z udziału w zyskach osób
    prawnych wskazanych w art. 22 ust. 1 Ustawy o CIT, ponieważ opisana Sekurytyzacja nie
    będzie w żadnym razie powiązana z jakimkolwiek prawem SPV do udziału w zyskach
    Spółki.”
    Analogiczne stanowisko zaprezentowano w:
    - interpretacji indywidualnej DKIS z 14 kwietnia 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-
      1.4010.93.2023.1.SG oraz
    - interpretacji indywidualnej DKIS z 22 lipca 2021 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.148.2021.2.
      AG.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, kwoty przekazywane przez Wnioskodawcę na
    rzecz Y, odpowiadające spłatom wierzytelności leasingowych nie stanowią i nie będą
    stanowić przychodów osiąganych przez Y, które podlegają opodatkowaniu w Polsce
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych. Tym samym, w
    przedmiotowym stanie faktycznym nie znajdą zastosowania przepisy art. 21 ust. 1 ustawy
    CIT, a Wnioskodawca nie jest i nie będzie, w świetle art. 26 ust. 1 ustawy CIT zobowiązany
    jako płatnik do poboru i zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    wskazać należy, iż dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna

    (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo
    zastosować do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.