Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.360.2018.5.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-07-25
Teza: Wnioskodawca dokonując sprzedaży samochodu nie wystąpi w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, ponieważ zbycie pojazdu będzie stanowiło przejaw zwykłego zarządu majątkiem osobistym i nie będzie związane z wykonywaną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: cel-cele osobiste; leasing; majątek-majątek osobisty; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 11 czerwca 2018 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy ePUAP 11 czerwca 2018 r.), uzupełnionym w dniu 23 lipca 2018 r. na wezwanie Organu z dnia 20 lipca 2018 r., (dokument wpłynął 23 lipca 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży samochodu osobowego wykupionego po zakończeniu leasingu i przeznaczonego na cele prywatne – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 czerwca 2018 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania sprzedaży samochodu osobowego wykupionego po zakończeniu leasingu i przeznaczonego na cele prywatne. Wniosek został uzupełniony w dniu 23 lipca 2018 r. na wezwanie Organu z dnia 20 lipca 2018 r. (dokument wpłynął 23 lipca 2018 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą M. od 1 maja 2009 r. Przychody z działalności gospodarczej opodatkowane są na zasadach ogólnych - podatek liniowy 19%. Obecnie Wnioskodawca wykorzystuje samochód osobowy marki N. zgodnie z umową leasingu operacyjnego zawartą w dniu 13 października 2015 r. w prowadzeniu działalności gospodarczej. Comiesięczne raty leasingowe ujmowane są w kosztach działalności na podstawie otrzymywanych faktur w kwocie netto powiększonej o kwotę podatku VAT podlegającej odliczeniu w wysokości 50%. Data zakończenia umowy leasingu to 15 września 2018 r. Zgodnie z warunkami umowy leasingu po jej zakończeniu przysługuje prawo wykupu pojazdu. Ze względu na to, iż Wnioskodawca nie planuje w najbliższej przyszłości wykorzystywać tego auta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierza wykupić to auto jako osoba fizyczna zgodnie z zawartą umową po uiszczeniu opłaty końcowej. Tym samym auto nie zostanie wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Faktura dokumentująca sprzedaż samochodu przez firmę leasingową będzie wystawiona na osobę fizyczną K., a nie na działalność gospodarczą M. Zatem podatek VAT z faktury od zakupu samochodu nie zostanie odliczony w działalności. Wnioskodawca zamierza sprzedać auto marki N. po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpi nabycie auta.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w przypadku sprzedaży samochodu marki N. wykupionego przez osobę fizyczną K. po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego i przeznaczonego na cele prywatne (bez ujmowania w ewidencji środków trwałych) po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpi nabycie auta, będzie objęta podatkiem od towarów i usług (VAT)?

Stanowisko Wnioskodawcy:

W przypadku sprzedaży samochodu marki N. wykupionego przez osobę fizyczną K. po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego i przeznaczonego na cele prywatne (bez ujmowania w ewidencji środków trwałych) po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpi nabycie auta sprzedający K. nie będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku od towarów i usług (VAT).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Towarami stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Przepis art. 15 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie ust. 2 tego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług – w świetle powyższych przepisów – jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze, czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w stosunku do tej konkretnej czynności.

Zgodnie z art. 7091 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025, z późn. zm.), przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Jeżeli finansujący zobowiązał się, bez dodatkowego świadczenia, przenieść na korzystającego własność rzeczy po upływie oznaczonego w umowie czasu trwania leasingu, korzystający może żądać przeniesienia własności rzeczy w terminie miesiąca od upływu tego czasu, chyba że strony uzgodniły inny termin – art. 709 (16) Kodeksu cywilnego.

Leasing operacyjny jest umową, na podstawie której leasingobiorca nabywa jedynie prawo do korzystania z przedmiotu leasingu, a formą wynagrodzenia za powyższą usługę jest czynsz. W świetle ustawy o podatku od towarów i usług leasing operacyjny jest usługą. Po zakończeniu podstawowego okresu trwania umowy leasingu operacyjnego – jednym z wariantów jest sprzedaż przedmiotu umowy leasingobiorcy. Opcja wykupu samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu operacyjnego jest uprawnieniem, z którego leasingobiorca może skorzystać, ale nie musi. Zatem należy przyjąć, że wykup przedmiotu leasingu jest odrębną czynnością – dostawą towaru – niezwiązaną z samą umową leasingu.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą M. od 1 maja 2009 r. Obecnie Wnioskodawca wykorzystuje samochód osobowy zgodnie z umową leasingu operacyjnego zawartą w dniu 13 października 2015 r. w prowadzeniu działalności gospodarczej. Comiesięczne raty leasingowe ujmowane są w kosztach działalności na podstawie otrzymywanych faktur w kwocie netto powiększonej o kwotę podatku VAT podlegającej odliczeniu w wysokości 50%. Zgodnie z warunkami umowy leasingu po jej zakończeniu przysługuje prawo wykupu pojazdu. Ze względu na to, iż Wnioskodawca nie planuje w najbliższej przyszłości wykorzystywać tego auta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierza wykupić to auto jako osoba fizyczna zgodnie z zawartą umową po uiszczeniu opłaty końcowej. Tym samym auto nie zostanie wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Faktura dokumentująca sprzedaż samochodu przez firmę leasingową będzie wystawiona na osobę fizyczną Wnioskodawcy, a nie na działalność gospodarczą. Zatem podatek VAT z faktury od zakupu samochodu nie zostanie odliczony w działalności. Wnioskodawca zamierza sprzedać auto po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpi nabycie auta.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii czy w przypadku sprzedaży samochodu wykupionego przez osobę fizyczną po zakończeniu umowy leasingu operacyjnego i przeznaczonego na cele prywatne po upływie 6 miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym nastąpi nabycie auta, będzie objęta podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze opis sprawy oraz treść przywołanych przepisów prawa stwierdzić należy, że skoro – jak wskazał Wnioskodawca – zamierza wykupić samochód jako osoba fizyczna i od momentu wykupu nie zamierza wykorzystywać go w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to późniejsza sprzedaż samochodu nie będzie podlegała przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca bowiem dokonując sprzedaży samochodu nie wystąpi w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, ponieważ zbycie pojazdu będzie stanowiło przejaw zwykłego zarządu majątkiem osobistym i nie będzie związane z wykonywaną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie objętym zapytaniem należy uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania niniejszej interpretacji.

W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.