Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.351.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-08
Teza: Moment dokonania korekty przychodu w związku ze zwrotem
przez Bank odsetek i innych opłat, pobranych na podstawie
nieważnej umowy kredytu lub na podstawie umowy, w
stosunku do której zastosowanie ma art. 45 u.k.k.
Słowa kluczowe: korekta-korekta przychodu
kredyt-kredyt bankowy
przychód-przychód podlegający opodatkowaniu
umowa-nieważność umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Korekta przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3j

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie momentu dokonania korekty przychodu w związku ze zwrotem

    przez Bank odsetek i innych opłat, pobranych na podstawie nieważnej umowy kredytu lub
    na podstawie umowy, w stosunku do której zastosowanie ma art. 45 u.k.k. Uzupełnili go
    Państwo pismem - data nadania 3 lipca 2025 r. (data wpływu 8 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X S.A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest osobą prawną, bankiem krajowym w
    rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U.
    z 2022 r. poz. 2324 ze zm., dalej: „Prawo bankowe”) i podlega nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu od osób prawnych (dalej: CIT) w Polsce.
    Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest działalność
    bankowa, prowadzona na podstawie i zgodnie z wymogami Prawa bankowego oraz
    regulacji Komisji Nadzoru Finansowego. Prowadzona przez Bank działalność bankowa
    obejmuje m.in. prowadzenie rachunków bankowych, przyjmowanie wkładów pieniężnych,
    udzielanie kredytów oraz usługi powiernicze. W ramach prowadzonej działalności
    bankowej Wnioskodawca zawierał w przeszłości lub będzie zawierał z osobami fizycznymi
    nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej: „Klient”/„Klienci” lub „Kredytobiorca”,
    „Kredytobiorcy", przy czym przez Kredytobiorcę/Kredytobiorców rozumie się również
    osoby, które zawarły odpowiednio umowę pożyczki, będące Pożyczkobiorcą/
    Pożyczkobiorcami) umowy o kredyt/pożyczkę (dalej łącznie: „Umowy kredytu” lub
    „Kredyty”) zagrożonych sankcją kredytu darmowego.
    Wnioskodawca uzyskuje i będzie w przyszłości uzyskiwał przychody przede wszystkim ze
    świadczenia na rzecz klientów usług finansowych określonych, w szczególności w zakresie
    prowadzenia rachunków pieniężnych klientów, udzielania kredytów i pożyczek
    pieniężnych, pośredniczenia w realizacji zleceń przelewów i innych dyspozycji
    finansowych, pośrednictwa ubezpieczeniowego w oferowaniu klientom produktów
    ubezpieczeniowych innych podmiotów.
    W toku działalności gospodarczej zdarzają się sytuacje, kiedy umowa kredytu lub pożyczki,
    zgodnie z którą Wnioskodawca wypłacił kredytobiorcy określoną kwotę środków
    pieniężnych zostaje uznana za nieważną na podstawie wyroku sądowego.
    Wynika to z uwagi na zawarcie umowy z osobą nieposiadającą zdolności do czynności
    prawnych, np. na skutek ubezwłasnowolnienia lub zawarcia umowy obarczonej wadami
    oświadczenia woli, w związku z okolicznościami określonymi w art. 82-88 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 t.j. z 14 sierpnia 2023 r.), o
    których Bank nie wiedział w momencie zawarcia umowy. Do unieważnienia umowy
    kredytu niejednokrotnie dochodzi w trakcie spłaty kredytu, w tym spłaty odsetek, prowizji
    i innych opłat związanych z pożyczką.
    Unieważnienie umowy kredytu oznacza, że umowa nie wywołuje skutków prawnych na
    gruncie prawa cywilnego. Wnioskodawcy nie przysługują uprawnienia wynikające z tej
    umowy, w szczególności odsetki przewidziane w umowie. Nieważna umowa nie może
    bowiem rodzić korzyści finansowych dla stron umowy.
    W konsekwencji wyrok sądowy obliguje Bank do zwrócenia pożyczkobiorcy odsetek lub
    innych opłat zapłaconych przez pożyczkobiorcę na podstawie umowy dotkniętej sankcją
    nieważności.
    Ponadto w toku prowadzonej działalności gospodarczej zdarzają się sytuacje, kiedy Bank
    jest zobligowany do zwrotu kredytobiorcy zapłaconych odsetek i innych opłat, na skutek
    wyroku sądowego w związku ze skorzystaniem przez kredytobiorcę z uprawnień
    przewidzianych w art. 45 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1028 t. j. z dnia 30 maja 2023 r., dalej; „u.k.k.”).
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 u.k.k.: „W przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1,
    art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36ctej ustawy, konsument,

    po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych
    kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie”.
    Jest to tzw. sankcja kredytu darmowego, z której kredytobiorca może skorzystać, jeżeli
    umowa kredytu konsumenckiego narusza ustawowe obowiązki dotyczące formy umowy,
    koniecznych elementów jej treści bądź obowiązków informacyjnych wobec kredytobiorcy.
    Uprawnienie, o którym mowa powyżej, wygasa po upływie roku od dnia wykonania
    umowy. Jednocześnie jak wskazuje art. 45 ust. 4 u.k.k. kredytobiorca ponosi koszty
    ustanowienia z zabezpieczenia kredytu przewidziane w umowie.
    Możliwe są również przypadki, gdy Bank na skutek własnej oceny sytuacji prawnej
    podejmuje działania mające na celu uniknięcie wszczynania procesów sądowych, które
    najprawdopodobniej zakończyłyby się wyrokiem negatywnym dla Wnioskodawcy,
    unieważniającym umowę kredytu. W takich sytuacjach, kredytobiorca lub jego
    przedstawiciel ustawowy w ramach procedury reklamacyjnej przedstawiają dokumenty
    ujawniające okoliczności przemawiające za nieważnością umowy kredytu. Bank, dążąc do
    kompromisowego rozpatrzenia reklamacji, zwraca pożyczkobiorcy odsetki lub inne opłaty
    zapłacone przez pożyczkobiorcę na podstawie takiej umowy. Działania takie pozwalają
    ograniczyć koszty, które Wnioskodawca musiałaby ponieść ze względu kosztowny i
    czasochłonny proces sądowy, który najprawdopodobniej zakończyłby się wyrokiem
    negatywnym dla Banku, a tym samym oznaczałyby konieczność zwrotu pobranych
    odsetek i innych opłat.
    Bank rozpoznaje przychód podatkowy z tytułu zapłaconych odsetek z uwzględnieniem art.
    12 ust. 4 pkt 2 oraz z tytułu prowizji i opłat na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.

## Pytanie

Czy zwrot odsetek i innych opłat, pobranych na podstawie nieważnej umowy kredytu lub
    na podstawie umowy, w stosunku do której zastosowanie ma art. 45 u.k.k. stanowi
    korektę przychodów, którą należy dokonać na bieżąco, w chwili dokonania takiego zwrotu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Banku zwrot odsetek lub innych opłat (dalej zwany łącznie: „zwrotem odsetek”)
    pobranych od kredytobiorców w związku z zawarciem umowy, która stała się nieważna
    powoduje konieczność korekty przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych w
    chwili wypłaty zwrotu odsetek.
    Uzasadnienie
    Wydanie wyroku orzekającego nieważność umowy lub ujawnienie okoliczności skutkującej
    nieważnością umowy kredytu, o której Wnioskodawca nie wiedział w momencie zawarcia
    umowy, stanowią nową okoliczność, niewynikającą z błędów Banku, dlatego korekta
    przychodu powinna być dokonana na bieżąco, w chwili wypłaty odsetek. Również zwroty
    odsetek pobranych od kredytobiorców w związku z zawarciem umowy, w stosunku do
    której kredytobiorca powołał się na art. 45 u.k.k. powodują konieczność korekty
    przychodów, którą dokonać należy na bieżąco, w chwili wypłaty odsetek, gdyż konieczność
    takiego zwrotu nie wynika z błędów Banku, lecz zależy od wykonania przez kredytobiorcę
    uprawnienia prawokształtującego przewidzianego w art. 45 u.k.k.
    Zgodnie art. 7 ust. 1 ustawy CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym
    jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu
    osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art.
    22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Natomiast w art. 7 ust. 2 ustawy CIT zawarto definicję dochodu, zgodnie z którą
    dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11 i, art. 24a, art. 24b, art.

    24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad
    kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14,
    są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice
    kursowe.
    Natomiast art. 12 ust. 3 ustawy CIT, stanowi, że za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    Z przytoczonej definicji wynika, że przychodem są tylko takie świadczenia, które powodują
    trwały przyrost majątkowy i nie mają charakteru zwrotnego. O powstaniu przychodu
    można mówić jedynie wtedy, gdy na skutek danego zdarzenia w sposób stały i obiektywny
    zwiększą się aktywa podatnika lub zmniejszą się jego pasywa.
    W art. 12 ust. 3j-3 m ustawy CIT zostały zawarte zasady dokonywania korekt przychodów.
    W myśl art. 12 ust. 3j ustawy CIT, jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem
    rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub
    zwiększenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została
    wystawiona faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument
    potwierdzający przyczyny korekty.
    Na podstawie art. 12 ust. 3I ustawy CIT, przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty
    dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo
    przedawnieniu oraz korekty cen transferowych, o której mowa w art. 11e.
    Przepisy ustawy CIT nie wskazują co należy rozumieć przez błąd rachunkowy lub inną
    oczywistą omyłkę. Posługując się definicją słownikową Słownika Języka Polskiego PWN (sjp.
    pwn.pl), błędem jest „niezgodność z obowiązującymi regułami pisania, liczenia, wymowy”
    oraz „niewłaściwe posunięcie” lub „fałszywe mniemanie o czymś”, natomiast błędem
    rzeczowym jest „błąd dotyczący treści istoty czegoś”. Natomiast przez rachunki należy
    rozumieć „obliczanie za pomocą działań arytmetycznych; też: liczby, pozycje, rubryki, na
    których ma się to zadanie wykonać” a także „podsumowany spis należności za towar lub
    usługi” oraz „wyrażony w liczbach stan majątku albo kapitału jako rezultat obrotów
    finansowych; też: zapis wpływów i wydatków”. Mając na uwadze powyższe, błąd
    rachunkowy obejmuje na przykład błędne podanie na fakturze cen lub wartości towarów
    lub wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego
    kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote itp.
    Z kolei definicja słownikowa omyłki wskazuje, iż należy ją rozumieć jako „spostrzeżenie,
    sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe postępowanie, posunięcie”. W rezultacie za
    „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie
    błędem rachunkowym. Jednocześnie okoliczność taka musi mieć charakter „pierwotny”.
    Co więcej, „omyłka” musi być „oczywista” czyli nie budząca wątpliwości. Oznacza to, że w
    przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru przyczyn korekty, korekta winna
    być dokonywana w okresie wystawienia faktury korygującej lub innego dokumentu
    potwierdzającego przyczyny korekty.
    Niewątpliwe w każdym z opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przypadków
    nie mamy do czynienia z błędem rachunkowym podatnika ani oczywistą pomyłką. Bank
    postępował racjonalnie dążąc do zawarcia umowy kredytu, umowa została zawarta
    zgodnie z obowiązującą ofertą na moment jej zawarcia, kwota kredytu została wypłacona,
    odsetki w chwili ich poboru były należne i zostały pobrane zgodnie z umową, w
    prawidłowej wysokości. Tym samym umowa kredytu została wykonana w sposób
    prawidłowy, na zasadach analogicznych jak z innymi kredytobiorcami. Konieczność zwrotu

    odsetek, w każdym z opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przypadków
    wynika z okoliczności, które zaistniały po uzyskaniu przychodu.
    W przypadku nieważności umowy, okolicznością taką jest ujawnienie wad oświadczenia
    woli, o których Wnioskodawca nie wiedział w momencie zawierania umowy.
    W przypadku umowy, w stosunku do której zastosowanie ma art. 45. u.k.k. okolicznością,
    która powoduje konieczność korekty przychodu jest złożenie oświadczenia przez
    kredytobiorcę.
    W wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2019 r. (sygn. akt. V ACa 118/18)
    wskazano, że: „Uruchomienie sankcji kredytu darmowego zależy od wykonania przez
    konsumenta uprawnienia prawokształtującego, bowiem sformułowanie, jakie
    zamieszczono w art. 45 ust. 1 u.k.k.: „po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia”,
    jest typowe dla przypadków, w których w przepisach prawa cywilnego wprowadza się
    uprawnienie prawokształtujące (np. art. 88 § 1 k.c., art. 395 § 1 zd. 2 k.c., art. 499 zd. 1 k.
    c.). Ponadto pojęcia „oświadczenie”, którym posłużono się w art. 45 ust. 1 u.k.k.,
    ustawodawca używa w przepisach prawa cywilnego zazwyczaj dla oznaczenia
    oświadczenie woli, a nie oświadczenia wiedzy (informacyjne). Wykonanie uprawnienia
    prawokształtującego wymaga złożenia właśnie oświadczenia woli. Wykładnia językowa art.
    45 ust. 1 u.k.k. wskazuje, że skutki związane z sankcją kredytu darmowego powstają -
    verba legis – „po złożeniu” oświadczenia”.
    Z powyższego wynika, że jeżeli kredytobiorca nie skorzysta z uprawnienia przewidzianego
    w przytoczonym powyżej przepisie, umowa jest prawidłowa, dopiero złożenie
    oświadczenia, które ma charakter prawokształtujący powoduje ustawową konwersję
    umowy kredytowej na bezpłatną.
    Zdaniem Banku mając na uwadze wyżej zaprezentowane argumenty, w każdym z
    opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym przypadków należy dokonać korekty
    przychodów poprzez zmniejszenie przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w
    którym został dokonany w systemie zwrot odsetek.
    Dokumentem potwierdzającym przyczynę korekty jest potwierdzenie wykonania operacji
    finansowej - zwrotu odsetek. Podstawą księgowania odsetek i prowizji od kredytów jest
    dowód księgowy potwierdzający wykonanie operacji finansowej, w przypadku operacji
    finansowych nie wystawia się bowiem faktur, potwierdzeniem transakcji jest natomiast
    wyciąg bankowy lub inny dokument potwierdzający wykonanie operacji finansowej w
    systemie, co potwierdził Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Rzeszowie w
    interpretacji podatkowej z 27 sierpnia 2007 r. sygn. II.US. 1/415-48/07. Tym samym w
    momencie zwrotu odsetek, Bank i kredytobiorca dysponuje dokumentem
    potwierdzającym przyczyny korekty.
    Podobna

## Ocena stanowiska

została zaprezentowana przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji o sygnaturze 0111-KDIB1-2.4010.701.2023.1.AK.
    Ocena stanowiska
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1074 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie
    jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy
    wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze
    finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Wystąpienie
    każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje
    obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez
    podatnika. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek
    powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na
    podatniku. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy
    niezależnie od specyfiki podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się
    okoliczności i rzeczywistości gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju
    instrumentów wykorzystywanych w obrocie gospodarczym.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    W myśl art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się: kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od
      należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów).
    O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby prawnej
    decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie
    powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Ma to miejsce również w sytuacji, gdy skutkiem
    wystawienia faktury za wykonaną usługę, czy dostarczony towar powstaje roszczenie
    osoby prawnej wobec kontrahenta o zapłatę uzgodnionej ceny.
    Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym,
    bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego.
    W świetle ww. przepisu należne lub otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne
    stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.
    Zasady dokonywania korekt przychodów zawarte zostały w art. 12 ust. 3j-3m ustawy o CIT.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 3j ustawy o CIT:
      Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną
      oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie
      przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona
      faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający
      przyczyny korekty.
    Z kolei w myśl art. 12 ust. 3k ustawy o CIT:

      Jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3j, podatnik nie osiągnął
      przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest
      obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały
      zmniejszone przychody.
    Na podstawie art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze
      zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.
    Z opisu sprawy wynika, że podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy jest działalność bankowa. Prowadzona przez Bank działalność obejmuje m.
    in. prowadzenie rachunków bankowych, przyjmowanie wkładów pieniężnych, udzielanie
    kredytów oraz usługi powiernicze. W ramach prowadzonej działalności Bank zawierał w
    przeszłości oraz będzie zawierał z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności
    gospodarczej umowy o kredyt/pożyczkę zagrożonych sankcją kredytu darmowego.
    Wnioskodawca uzyskuje i będzie w przyszłości uzyskiwał przychody przede wszystkim ze
    świadczenia na rzecz klientów usług finansowych określonych, w szczególności w zakresie
    prowadzenia rachunków pieniężnych klientów, udzielania kredytów i pożyczek
    pieniężnych, pośredniczenia w realizacji zleceń przelewów i innych dyspozycji
    finansowych, pośrednictwa ubezpieczeniowego w oferowaniu klientom produktów
    ubezpieczeniowych innych podmiotów.
    W toku działalności gospodarczej zdarzają się sytuacje, kiedy umowa kredytu lub pożyczki,
    zgodnie z którą Bank wypłacił kredytobiorcy określoną kwotę środków pieniężnych zostaje
    uznana za nieważną na podstawie wyroku sądowego. Wynika to z uwagi na zawarcie
    umowy z osobą nieposiadającą zdolności do czynności prawnych, o której Bank nie
    wiedział w momencie zawarcia umowy.
    Do unieważnienia umowy kredytu niejednokrotnie dochodzi w trakcie spłaty kredytu, w
    tym spłaty odsetek, prowizji i innych opłat związanych z pożyczką. Unieważnienie umowy
    kredytu oznacza, że umowa nie wywołuje skutków prawnych na gruncie prawa cywilnego.
    Wyrok sądowy obliguje Bank do zwrócenia pożyczkobiorcy odsetek lub innych opłat
    zapłaconych przez pożyczkobiorcę na podstawie umowy dotkniętej sankcją nieważności.
    Jak wskazano we wniosku – zdarza się również, że Bank na skutek własnej oceny sytuacji
    prawnej podejmuje działania mające na celu uniknięcie wszczynania procesów sądowych,
    które najprawdopodobniej zakończyłyby się wyrokiem negatywnym dla Wnioskodawcy,
    unieważniającym umowę kredytu. W takich sytuacjach, kredytobiorca lub jego
    przedstawiciel ustawowy w ramach procedury reklamacyjnej przedstawiają dokumenty
    ujawniające okoliczności przemawiające za nieważnością umowy kredytu. Bank, dążąc do
    kompromisowego rozpatrzenia reklamacji, zwraca pożyczkobiorcy odsetki lub inne opłaty
    zapłacone przez pożyczkobiorcę na podstawie takiej umowy. Takie działania Banku
    pozwalają ograniczyć koszty, które musiałby ponieść ze względu kosztowny i czasochłonny
    proces sądowy, który najprawdopodobniej zakończyłby się wyrokiem negatywnym dla
    Banku, a tym samym oznaczałyby konieczność zwrotu pobranych odsetek i innych opłat.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia, czy zwrot odsetek i innych opłat,
    pobranych na podstawie nieważnej umowy kredytu lub na podstawie umowy, w stosunku
    do której zastosowanie ma art. 45 u.k.k. stanowi korektę przychodów, którą należy
    dokonać na bieżąco, w chwili dokonania takiego zwrotu.
    W myśl art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
      § 1. Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest
      nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż
      na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie
      przepisy ustawy.

      § 2. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
    Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim:
      W przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10,
      11, 14-17, art. 31 -33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy
      pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu
      należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.
    Pierwszy przypadek opisany we wniosku dotyczy uznania umowy kredytu za nieważną na
    podstawie wyroku sądowego (np. jeżeli umowa została zawarta z osobą nie posiadającą
    zdolności do czynności prawnych lub jest obarczona wadami oświadczenia woli). W
    związku z unieważnieniem umowy Bank zostaje zobligowany wyrokiem sądu do zwrócenia
    kredytobiorcy zapłaconych odsetek lub innych opłat.
    Drugi przypadek związany jest z sankcją kredytu darmowego, określoną w art. 45 ust. 1
    ustawy o kredycie konsumenckim, z której kredytobiorca może skorzystać, jeżeli umowa
    kredytu konsumenckiego narusza ustawowe obowiązki dotyczące formy umowy,
    koniecznych elementów jej treści bądź obowiązków informacyjnych wobec kredytobiorcy.
    Ponadto, zwrot odsetek i innych opłat może być konsekwencją uwzględnienia procedury
    reklamacyjnej.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że w przypadkach opisanych we
    wniosku nie mamy do czynienia z błędem rachunkowym podatnika ani też oczywistą
    omyłką. Umowa kredytu została zawarta na podstawie obowiązującej w dniu zawarcia
    umowy oferty, kwota kredytu została wypłacona, a odsetki i opłaty zostały pobrane
    zgodnie z umową. Natomiast konieczność zwrotu odsetek i opłat powstała w wyniku
    okoliczności, które zaistniały po uzyskaniu przez Państwo przychodu.
    Jak wynika z opisu sprawy w opisanych wyżej przypadkach nie są wystawiane faktury
    korygujące, dokonując korekty należy brać pod uwagę inne dokumenty potwierdzające
    przyczyny korekty.
    Jak wynika z wniosku, dokumentem potwierdzającym przyczynę korekty jest
    potwierdzenie wykonania operacji finansowej - zwrotu odsetek. Korekty przychodów
    powinni Państwo zatem dokonać w okresach rozliczeniowych, w których doszło
    jednocześnie do zwrotu odsetek i innych opłat.
    Zatem zwrot odsetek i innych opłat, pobranych na podstawie nieważnej umowy kredytu
    lub pożyczki uznanej za nieważną w każdym z opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym przypadków powoduje, stosownie do art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, konieczność
    korekty przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych w okresie
    rozliczeniowym, w którym został dokonany zwrot odsetek i innych opłat na podstawie
    potwierdzenia wykonania operacji finansowej.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym
        oraz
        zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania
        interpretacji.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej stwierdzić należy, że
    została ona wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie ma zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.