Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.597.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz brak obowiązku
wystawiania faktur za pomocą KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
spółki-spółka zagraniczna
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur za pomocą
    KSeF. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. SA (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest spółką prawa szwajcarskiego, która posiada
    siedzibę oraz miejsce faktycznego zarządu na terytorium Szwajcarii.
    Spółka jest zarejestrowana dla celów VAT w Szwajcarii. Spółka jest zarejestrowana również
    w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE (dla celów transakcji
    wewnątrzwspólnotowych).
    Przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja produktów rolnych (m.in. (...)). W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje na terytorium Polski przede
    wszystkim nabyć oraz dostaw tych towarów. Realizowane transakcje mogą w
    szczególności obejmować import towarów, wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów,
    dostawy towarów na terytorium kraju.
    Zatem, w ramach przyjętego modelu biznesowego Spółka najpierw nabywa towary,
    zasadniczo spoza terytorium UE (w ramach importu towarów) – w szczególności z Ukrainy
    – lub na terytorium Polski (w ramach nabycia na terytorium kraju), a następnie dokonuje
    dalszych dostaw tych towarów, najczęściej w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw
    towarów (WDT) do kontrahentów z siedzibą w innym niż Polska kraju członkowskim
    należącym do Unii Europejskiej (UE). Pomiędzy nabyciem a dalszą dostawą zazwyczaj mija
    krótki okres, a towary na terytorium Polski nie podlegają przetworzeniu ani
    długotrwałemu magazynowaniu.
    Wnioskodawca nie utworzył na terytorium Polski sformalizowanego oddziału swojego
    przedsiębiorstwa, nie otworzył też biura ani przedstawicielstwa handlowego w Polsce.
    Spółka na terytorium Polski zasadniczo nie wynajmuje żadnej nieruchomości, takiej jak
    powierzchnia biurowa, czy powierzchnia magazynowa, nie posiada również swobodnego
    dostępu do nieruchomości na podstawie innego rodzaju umów.
    Spółka dodatkowo, w związku z prowadzeniem przedmiotowej działalności, nabywa lub
    może nabywać usługi od innych podmiotów, w tym m.in. podmiotów z siedzibą w Polsce
    (przykładowo od przewoźników odpowiadających za transport towarów).
    W tym kontekście Spółka w szczególności zawarła umowę wsparcia logistycznego (dalej:
    Umowa) z podmiotem z siedzibą na terytorium Polski (dalej: Usługodawca). W ramach
    Umowy, Usługodawca zobowiązany jest do świadczenia na rzecz Spółki usług
    logistycznych związanych z transportem towarów pomiędzy różnymi krajami. W
    szczególności usługi te skupiają się na zarządzaniu, nadzorowaniu, planowaniu,
    koordynowaniu i organizowaniu procesu transportu towarów, a także ich potencjalnego
    krótkiego magazynowania (przy czym, tak jak wskazano powyżej, Spółka nie ma
    swobodnego dostępu do powierzchni magazynowej na terytorium Polski), Umowa dotyczy
    również organizowania współpracy/koordynacji z podmiotami, kontrahentami,
    współpracownikami zaangażowanymi w proces transportu/magazynowania towarów.

    Dla potrzeb realizacji opisywanych usług Usługodawca angażuje swoich pracowników
    realizujących swoje obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem Usługodawcy.
    Usługodawca jest również odpowiedzialny za zdefiniowanie zakresu zadań pracowników.
    W szczególności, przedstawiciele Spółki nie wydają żadnego rodzaju instrukcji
    pracownikom Usługodawcy co do sposobu, terminów i specyfiki wykonywanych przez nich
    czynności.
    W związku z działalnością Spółka nie zatrudnia w Polsce ani nie deleguje na terytorium
    Polski swoich pracowników. Usługi objęte Umową są świadczone wyłącznie przez
    Usługodawcę/pracowników Usługodawcy. Usługodawca i jego pracownicy nie posiadają
    również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w kwestiach umownych i
    finansowych oraz działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich, nie mogą także
    faktycznie zawierać kontraktów w imieniu Spółki, ani pozyskiwać zamówień w jej imieniu
    lub na jej rzecz. Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski własnej infrastruktury
    ani zasobów technicznych w celu realizacji ww. czynności, które pozwalałyby jej na
    zawieranie umów lub podejmowanie decyzji zarządczych z Polski.
    Miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Szwajcarii. W szczególności wszystkie
    decyzje biznesowe podejmowane są i będą w Szwajcarii, a proces sprzedaży produktów
    realizowany jest i będzie przez Spółkę bezpośrednio ze Szwajcarii. W Szwajcarii Spółka
    zatrudnia również osoby odpowiedzialne za bieżącą działalność, m.in. reklamę i marketing
    produktów, poszukiwanie partnerów biznesowych, negocjacje z obecnymi i nowymi
    klientami, zbieranie oraz przetwarzanie zamówień, przygotowywanie, zawieranie i
    realizację umów.
    Jednocześnie, w ramach prowadzonej działalności, do Polski mogą od czasu do czasu
    przyjeżdżać wybrani pracownicy Spółki (np. dyrektor handlowy), w celu prowadzenia
    rozmów i negocjacji z obecnymi lub potencjalnymi partnerami biznesowymi, udział w
    wydarzeniach i targach branżowych, itp. Wizyty takie są krótkotrwałe, a Spółka w związku z
    nimi może ponosić m.in. koszty noclegu w hotelach czy koszty wynajmu miejsca
    parkingowego. Jednocześnie, w ostatnim czasie Spółka poniosła koszt wynajmu jednego
    miejsca parkingowego (Spółka zapłaciła z góry, za okres półroczny), przy czym to
    konkretne miejsce parkingowego zostało dedykowane jednemu z dyrektorów Spółki, który
    przyjeżdża do Polski w celu odbycia opisanych wyżej krótkotrwałych wizyt.
    W związku z powyższym Wnioskodawca składa niniejszy wniosek o interpretację
    indywidualną w celu potwierdzenia prawidłowości swojego stanowiska w zakresie braku
    posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia działalności na terenie Polski na
    gruncie VAT i tym samym, zadając następujące pytania i poniżej przedstawiając swoje
    stanowisko w sprawie.
    Pytania
    1. Mając na uwadze opisany we wniosku model biznesowy, czy Spółka prawidłowo
      przyjmuje, że nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia
      działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT?
    2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że Spółka nie posiada
      /nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT, czy Spółka prawidłowo
      przyjmuje, że nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
      użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Mając na uwadze opisany we wniosku model biznesowy, Spółka stoi na stanowisku, że
      nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT.
    2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że Spółka nie posiada
      /nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na

      terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT, Spółka stoi na stanowisku, że
      nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach
    polskiej ustawy o VAT ani w przepisach wykonawczych do ustawy. Jego definicja znajduje
    się w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej - wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L. 77 z dnia 23
    marca 2011 r, dalej: Rozporządzenie). Wspomniane Rozporządzenie nie wymaga
    implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając
    bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia – które charakteryzuje
    się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. pasywne stałe
    miejsce prowadzenia działalności – dopisek Wnioskodawcy).
    Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje (tzw. aktywne stałe miejsce prowadzenia działalności).
    Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.
    Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości
    przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzeczeń w sprawach
    odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.
    W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory
    Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby
    spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia
    działalności „(...) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą
    charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez
    spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...).” Stanowisko analogiczne
    zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
        C-73/06 Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
        C-168/84 Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
        C-260/95 Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
        C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA.
    Ponadto, w rozstrzygnięciu TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie spółki ARO Lease BV
    (sygn. C-190/95), Trybunał wskazał wprost, iż podatnik, który nie posiada w państwie
    członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się

    wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane
    umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego
    miejsca prowadzenia działalności w tym państwie.
    Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż 14 listopada 2019 r. wydana została
    opinia Rzecznika Generalnego w sprawie o sygn. C-547/18 Dong Yang, dotycząca istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa zagranicznego w
    Polsce. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na główne tezy płynące z przedmiotowej
    opinii:
        „przeciwko przyjęciu, że infrastruktura jednego podatnika (tj. jego siedziba) może
        jednocześnie stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej innego
        podatnika, przemawia również brzmienie art. 44 dyrektywy VAT w związku z art. 11
        ust. 1 rozporządzenia wykonawczego” (pkt 38);
        „(...) odrębna osoba prawna nie może być jednocześnie stałym miejscem
        prowadzenia działalności gospodarczej innej osoby prawnej” (pkt 43);
        „Do innego wniosku można by jednak dojść, gdyby określone stosunki umowne
        (tutaj stosunki między LG Korea i Dong Yang) stanowiły nadużycie” (pkt 47).
        Niemniej jednak, „(...) w przypadku usług, które służą do wytworzenia materialnych
        produktów, nie istnieje żadne szczególne ryzyko nadużyć w zakresie przepisów
        dotyczących VAT. Tym samym zbędna staje się również odpowiedź na pytanie, czy
        Dong Yang powinna była w jakikolwiek sposób rozpoznać strukturę stanowiącą
        nadużycie ze strony LG Korea”. (pkt 56).
    Wobec powyższego, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że z przywołanej opinii wynika, iż
    (ze wskazanymi w opinii wyjątkami) jeden podmiot prawny, mający siedzibę na terytorium
    Polski, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego
    podmiotu prawnego (mającego siedzibę w innym kraju).
    Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego
    powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju
    przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 7 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. C-
    333/20 (Berlin Chemie). Sprawa dotyczyła spółki mającej siedzibę w Niemczech, która
    sprzedawała produkty farmaceutyczne do Rumunii i w związku z tym zawarła umowę na
    świadczenie usług ze spółką z Rumunii. W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał
    m.in.:
        „Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem
        oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie
        własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać,
        że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą
        stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie
        członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do
        dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak
        gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o
        świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do
        dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim
        czasie.”

        „W niniejszej sprawie z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd
        odsyłający wynika, że usługi reklamowe i marketingowe świadczone przez spółkę
        rumuńską na rzecz spółki niemieckiej miały przede wszystkim na celu lepsze
        informowanie w Rumunii przedsiębiorców z sektora ochrony zdrowia i
        konsumentów o produktach farmaceutycznych sprzedawanych przez ową spółkę
        niemiecką. Pracownicy spółki rumuńskiej ograniczali się do przyjmowania
        zamówień pochodzących od dziewięciu dystrybutorów hurtowych produktów
        leczniczych w Rumunii i przekazywania ich spółce niemieckiej, a także do
        przekazywania wystawianych przez nią faktur klientom w tym państwie
        członkowskim. Spółka ta nie uczestniczyła bezpośrednio w sprzedaży i w dostawie
        produktów leczniczych spółki niemieckiej ani nie zaciągała zobowiązań wobec
        podmiotów trzecich w imieniu tej ostatniej spółki.”
        „Tymczasem należy przede wszystkim odróżnić usługi świadczone przez spółkę
        rumuńską na rzecz spółki niemieckiej od towarów, które ta ostatnia sprzedaje i
        dostarcza w Rumunii. Chodzi o odrębne świadczenie usług i odrębną dostawę
        towarów, które podlegają różnym systemom VAT (zob. analogicznie wyrok z dnia 16
        października 2014 r., Welmory C 605/12).”
        „Następnie, jak wynika z orzecznictwa (...), stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika charakteryzuje wystarczająca stałość oraz odpowiednia
        struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
        odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura
        uprawniona jest do podejmowania decyzji.”
        „Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze
        personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez
        spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na
        wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w
        Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy
        usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być
        wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”
        „Jeżeli rzeczone okoliczności faktyczne zostaną wykazane, czego ustalenie należy do
        sądu odsyłającego, spółka niemiecka nie posiada w Rumunii stałego miejsca
        prowadzenia działalności, ponieważ nie ma w tym państwie członkowskim
        struktury pozwalającej jej na odbiór w tym państwie przez spółkę rumuńską usług i
        wykorzystywanie ich do celów prowadzonej działalności gospodarczej polegającej
        na sprzedaży i dostawie produktów farmaceutycznych.”
        „Z powyższych rozważań wynika zatem, że usługi marketingowe, regulacyjne,
        reklamowe i reprezentacji świadczone przez spółkę rumuńską są otrzymywane
        przez spółkę niemiecką, która wykorzystuje zaplecze personalne i techniczne
        znajdujące się w Niemczech w celu zawierania i wykonywania umów sprzedaży z
        dystrybutorami jej produktów farmaceutycznych w Rumunii.”

        „W świetle całości powyższych rozważań na trzy pytania prejudycjalne należy
        odpowiedzieć, iż art. 44 dyrektywy VAT i art. 11 ust. 1 rozporządzenia
        wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca
        siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż
        posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze
        techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach
        wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące
        mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.”
    Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego
    powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju
    przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot
    Plastic Belgium, sygn. C-232/22. Sprawa dotyczyła spółki belgijskiej, która zawarła umowę
    o produkcję z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z powiązanym podmiotem
    posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii (zarejestrowanym dla celów VAT na
    terytorium Belgii). W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:
        „Kwalifikacja jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (FE) nie
        może zależeć wyłącznie od statusu prawnego. Należy jej dokonać w świetle realiów
        gospodarczych i handlowych. Sam fakt, że firma ma filię w innym kraju, nie
        oznacza, że ma tam FE.”
        „Nie jest konieczne posiadanie własnych zasobów ludzkich i technicznych.
        Konieczne jest, aby podatnik mógł rozporządzać tymi środkami w taki sam sposób,
        jak gdyby były one jego własnymi - np. na podstawie umowy o pracę lub leasingu.”
        „Nawet jeśli podatnik świadczy usługi tylko na rzecz jednego klienta, należy uznać,
        że podatnik rozporządza swoimi zasobami na własne potrzeby. Inaczej jest w
        przypadku stwierdzenia, że na podstawie obowiązujących postanowień umownych
        usługobiorca rozporządza zasobami usługodawcy jak swoimi własnymi. Dzieje się
        tak zwłaszcza wtedy, gdy usługobiorca ma stały i natychmiastowy dostęp do
        obiektów, tak jakby były jego własnymi. Istotne mogą tu być następujące czynniki:
        podmiot belgijski jest zobowiązany do używania sprzętu wyłącznie do wytwarzania
        produktów dla firmy szwajcarskiej oraz że stanowi to prawie cały obrót podmiotu
        belgijskiego.”
        „Jednak nawet w takich okolicznościach nie można stwierdzić, że obiekty podmiotu
        belgijskiego stają się obiektami firmy szwajcarskiej - spółka belgijska pozostaje
        odpowiedzialna za własne obiekty i świadczy te usługi na własne ryzyko.”
        „Należy odróżnić świadczenie usług produkcyjnych przez podmiot belgijski
        podmiotowi szwajcarskiemu od sprzedaży przez podmiot szwajcarski towarów
        pochodzących z tej produkcji.”
        „Jeśli chodzi o usługi produkcyjne: te same obiekty nie mogą być wykorzystywane
        jednocześnie do świadczenia i odbierania tych samych usług. W przedmiotowej
        sprawie trudno jest dokonać rozróżnienia między podmiotami belgijskimi
        świadczącymi usługi a obiektami otrzymującymi usługi.”

        „Dzięki dodatkowym usługom belgijska firma wspiera szwajcarski podmiot w
        prowadzeniu działalności polegającej na sprzedaży towarów na terenie Belgii.”
        „Należy jednak rozróżnić FE wynikające z zakupu usług od faktu prowadzenia
        działalności sprzedażowej.”
    Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również z wniosków z przytoczonego
    orzecznictwa TSUE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć
    jako miejsce, w odniesieniu do którego:
      1. występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
        niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
      2. istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie,
        że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy,
        jak również
      3. działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do
        działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są
    również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można
    powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:
    „(...) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-190
    /95 Aro Lease, C-168/84 Berkholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, C-
    452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka uwag, jakie
    wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to
    trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”,
    użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:
    1. wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności,
      niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i
      osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić
      łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,
    2. pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania
      w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia
      szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej
      działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce,
      ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,
    3. orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego
      zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych
      wyroków, sygn. C- 168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza
      zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad
      pracownikami wykonującymi usługę,
    4. okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla zaistnienia
      stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w kontekście
      konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11
      Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie
      dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w
      ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada
      miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów
      związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą.”
    Jak zatem wynika z powyższego, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej
    wymienionych kryteriów, nie można uznać, że działalność podmiotu na terytorium danego

    państwa członkowskiego powinna być rozpoznana jako posiadanie przez niego stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.
    Powyższe rozumienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności zostało
    potwierdzone również w innych orzeczeniach polskich sądów administracyjnych.
    Przykładowo, NSA w wyroku z 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19, wskazał, że:
        „Ustalenie miejsca świadczenia usług w stałym miejscu prowadzenia działalności
        gospodarczej (innym niż siedziba podatnika) ma charakter wyjątkowy, zatem
        wymogi dotyczące zaplecza personalnego i technicznego nie mogą podlegać
        wykładni rozszerzającej.
        Choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z góry
        istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne dla
        takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem
        personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z
        kontrolą właścicielską.
        Nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej”
        skarżącej na terenie Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art.
        28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać
        udostępnione skarżącej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów
        podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
        działalności skarżącej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka
        krajowa świadczy usługi na rzecz skarżącej. Jedynie w przypadku ustalenia, że ze
        względu na stosowne postanowienia umowne skarżąca dysponuje zapleczem
        technicznym i personalnym spółki krajowej, tak jakby było jej własnym, można
        uznać, że dysponuje strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością w
        zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce”.
    Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie
    Wnioskodawcy, Spółka nie spełnia przesłanek niezbędnych do potwierdzenia posiadania
    przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Poniżej
    Wnioskodawca przedstawia argumenty odnoszące się do kryteriów oceny istnienia stałego
    miejsca prowadzania działalności:
      1. Kryterium stałości prowadzonej działalności
    Odnosząc się do kryterium stałości prowadzonej działalności, w pierwszej kolejności
    należy podkreślić, iż termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z danym miejscem,
    nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji, pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar
    permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej
    na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje konieczność
    zaangażowania określonego zaplecza personalnego, jak i technicznego, bezspornie
    przesądzającego o tym, że działalność nie jest tymczasowa.
    Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jest to, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym
    kraju tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej
    struktury możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które

    dotyczą tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej
    prowadzonej przez to miejsce. Struktura ta musi być wyposażona zatem w zdolność do
    samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.
    Co prawda obecny model biznesowy, w którym działa Spółka funkcjonuje już od pewnego
    czasu, zatem potencjalnie można twierdzić, iż cechuje się on pewną dozą „stałości”. Jednak
    w opinii Wnioskodawcy, działalność Spółki na terytorium Polski nie spełnia tego kryterium,
    gdyż „obecność” Spółki w Polsce związana jest przede wszystkim z nabyciem od
    Usługodawcy świadczeń o charakterze wyłącznie pomocniczym względem podstawowej
    działalności. Ponadto, Wnioskodawca nie utworzył na terytorium Polski sformalizowanego
    oddziału swojego przedsiębiorstwa, nie otworzył biura ani przedstawicielstwa
    handlowego, nie wynajmuje również żadnej nieruchomości, takiej jak powierzchnia
    biurowa, czy powierzchnia magazynowa.
    Tym samym, nie można powiedzieć, że na terytorium Polski istnieje miejsce, z którego
    Spółka prowadziłaby działalność w sposób permanentny, w sytuacji, gdy Wnioskodawca
    nie utrzymuje ani nie planuje utrzymania na terytorium kraju żadnych struktur w zakresie
    zaplecza technicznego i osobowego. Ponadto Spółka nie posiada na stałe żadnych
    własnych zasobów w postaci własnych narzędzi, sprzętu oraz własnych pracowników, co
    oznacza, że Spółka w Polsce nie będzie spełniać kryterium stałego współdziałania
    własnych środków rzeczowych i personalnych.
    W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy warunek stałości prowadzonej działalności
    gospodarczej, który należy rozpatrywać w kontekście zasobów technicznych i osobowych,
    nie jest spełniony.
      2. Kryterium niezależności prowadzonej działalności
    W opinii Wnioskodawcy nie można uznać, że realizowana przez niego działalność w Polsce
    ma charakter niezależny. Na terytorium Polski nie ma osób ani organów, które byłyby
    uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki,
    negocjowania lub zawierania umów w imieniu Spółki, czy samodzielnego uzgadniania cen
    lub udzielania nabywcom upustów czy rabatów w imieniu Spółki.
    Miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Szwajcarii. W szczególności wszystkie
    decyzje strategiczne i biznesowe są podejmowane w Szwajcarii, a proces sprzedaży
    produktów realizowany jest przez Spółkę bezpośrednio ze Szwajcarii. W Szwajcarii Spółka
    zatrudnia również osoby odpowiedzialne za bieżącą działalność.
    W związku z prowadzoną działalnością Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani nie
    deleguje na terytorium Polski swoich pracowników. Usługi wsparcia logistycznego są
    świadczone wyłącznie przez Usługodawcę i jego pracowników. Usługodawca i jego
    pracownicy nie posiadają również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w
    kwestiach umownych i finansowych oraz działania w imieniu Spółki wobec osób trzecich,
    nie mogą także faktycznie zawierać kontraktów w imieniu Spółki, ani pozyskiwać
    zamówień w jej imieniu lub na jej rzecz.
    Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski własnej infrastruktury ani zasobów
    technicznych i ludzkich, które pozwalałyby jej na zawieranie umów lub podejmowanie
    decyzji zarządczych z Polski.
    Do kwestii wpływu samodzielności decyzyjnej na powstanie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w
    wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r. o sygn. III SA/Wa 2074/20. Sąd zaznaczył, że „Trafnie
    również wskazuje Spółka, że kryterium co do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej jest też możliwość prowadzenia działalności w sposób
    niezależny, co oznacza, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi
    mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze
    zarządczym. Tymczasem DKIS twierdzi w uzasadnieniu skarżonej interpretacji, że bez
    znaczenia pozostaje okoliczność podejmowania decyzji o charakterze zarządczym z

    terytorium Belgii, skoro stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można
    utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań. Zdaniem organu
    istotny jest fakt, że decyzje, które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości
    działalności prowadzonej w Polsce w zakresie przetwarzania towarów i ich dystrybucji. Sąd
    nie podziela również w tym zakresie oceny organu, gdyż decyzje podejmowane w Belgii z
    oczywistych względów nie mogą kreować zdolności decyzyjnej po stronie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.”
    Jak już Wnioskodawca wykazał powyżej, w omawianych okolicznościach nie ma podstaw
    do stwierdzenia, że tego rodzaju zdolność decyzyjna po jego stronie istnieje na terytorium
    Polski. Wobec powyższego, w ocenie Spółki, warunek niezależności prowadzonej
    działalności gospodarczej również nie jest spełniony.
      3. Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych
    W opinii Wnioskodawcy nie można również stwierdzić na podstawie przedstawionego
    opisu, że posiada on na terytorium Polski zaplecze techniczne i personalne niezbędne do
    prowadzenia działalności w Polsce.
    W tym kontekście, w pierwszej kolejności trzeba jeszcze raz podkreślić, że Spółka nie
    dysponuje w Polsce jakimikolwiek własnymi zasobami technicznymi (przykładowo
    sprzętem), a także własnymi zasobami personalnymi (pracownikami) niezbędnymi do
    samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie ma także praw
    do żadnej nieruchomości zlokalizowanej w Polsce.
    Ponadto, Wnioskodawca nie sprawuje również żadnej kontroli nad żadnym zapleczem
    technicznym lub personalnym (pracownikami) znajdującymi się na terytorium Polski – w
    szczególności zapleczem Usługodawcy. Należy bowiem podkreślić, że Usługodawca dla
    potrzeb realizacji opisywanych w niniejszym wniosku usług logistycznych angażuje swoich
    pracowników realizujących obowiązki pod bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem
    Usługodawcy. Przedstawiciele Spółki nie mogą wydawać żadnych instrukcji pracownikom
    Usługodawcy co do sposobu wykonywania przez nich czynności, nie sprawują również nad
    nimi żadnej kontroli. Wszelkie czynności wykonywane są ponadto na terenie/w
    pomieszczeniach Usługodawcy, do których Wnioskodawca nie ma dostępu.
    Mając na uwadze powyższe wnioski należy podkreślić, że nabywane w Polsce przez Spółkę
    usługi nie mogą stanowić samodzielnej działalności i stanowią działania wspierające
    zasadniczą działalność gospodarczą Spółki prowadzoną w Szwajcarii. Ponadto, czynności
    te wykonywane są wyłącznie przy wykorzystaniu infrastruktury i pracowników
    Usługodawcy, a nie Spółki.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, nie dochodzi do spełnienia żadnej z przesłanek
    koniecznych do powstania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, gdyż:
        nie sposób uznać, że Spółka posiada stałe zaplecze personalne i techniczne w
        Polsce;
        nie jest spełniony warunek braku niezależności prowadzonej działalności
        gospodarczej;
        nabywanie usług logistycznych od Usługodawcy, wobec braku zaplecza
        technicznego i osobowego nie spełnia warunku do uznania wystarczającej „stałości”
        obecności Spółki na terytorium kraju, ponieważ działalność gospodarcza Spółki
        prowadzona jest ze Szwajcarii.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie można zatem uznać, że Wnioskodawca posiada / będzie
    posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 11 Rozporządzenia.

    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawcy, wobec braku posiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do
    wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur (dalej: KSeF), zgodnie z regulacjami, które mają wejść w życie z dniem 1 lutego 2026
    r.
    Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze
    ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego
    Systemu e- Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym
    systemie.
    Należy także wskazać, że ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od
    towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono
    zmiany w zakresie KSeF, które pierwotnie miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak,
    zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku
    od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852) termin wejścia
    w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r. Następnie, w drodze
    ustawy z dnia 5 sierpnia 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 1203), wprowadzano dalsze, wybrane zmiany dotyczące KSeF, przy czym
    termin wejścia w życie większości omawianych regulacji nie został już ponownie
    przesunięty.
    Na podstawie przytoczonych zmian, stosownie do uregulowań art. 106ga ustawy o VAT,
    który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., podatnicy będą obowiązani wystawiać faktury
    ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Jednocześnie jednak obowiązek ten nie będzie dotyczył wystawiania faktur m.in. przez:
      1. podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2. podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju,
        który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
        kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w
        dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.
    Dalej, regulacje precyzują, że w powyższych przypadkach, dla których obowiązek używania
    KSeF nie będzie obowiązywał, podatnik będzie wystawiał faktury elektroniczne lub faktury
    w postaci papierowej, ale nadal będzie mógł wystawiać faktury ustrukturyzowane.
    Ponadto, zgodnie z art. 106gb ust. 4 ustawy o VAT, który także wejdzie w życie od 1 lutego
    2026 r., faktura ustrukturyzowana ma być udostępniana przez sprzedawcę nabywcy w
    sposób z nim uzgodniony (tj. niekoniecznie za pośrednictwem KSeF) m.in. w tych
    przypadkach, gdy nabywcą jest:
      1. podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      2. podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który
        posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,
        przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu
        towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę.
    Jak zatem wynika wprost z powyższych regulacji, podmioty nieposiadające siedziby ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce:
        nie będą zobowiązane do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za
        pośrednictwem KSeF,

        nie będą zobowiązane do odbierania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem
        KSeF (podmiot wystawiający tę fakturę przy wykorzystaniu KSeF będzie ją
        udostępniał nabywcy w sposób z nim uzgodniony),
        jednocześnie będą mogły korzystać z KSeF do wystawiania i odbioru faktur
        dobrowolnie.
    Jak Wnioskodawca wykazał w uzasadnieniu do własnego stanowiska do pytania numer 1,
    należy uznać, że nie ma on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce na potrzeby podatku VAT.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi również na stanowisku, że nie będzie
    zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji,
    gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z opisu sprawy wynika, że A. SA jest spółką prawa szwajcarskiego, która posiada siedzibę
    oraz miejsce faktycznego zarządu na terytorium Szwajcarii. Przedmiotem działalności
    Spółki jest dystrybucja produktów rolnych (m.in. (...)). W ramach przyjętego modelu
    biznesowego Spółka najpierw nabywa towary, zasadniczo spoza terytorium UE (w ramach
    importu towarów) – w szczególności z Ukrainy – lub na terytorium Polski (w ramach
    nabycia na terytorium kraju), a następnie dokonuje dalszych dostaw tych towarów,
    najczęściej w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (WDT) do kontrahentów z
    siedzibą w innym niż Polska kraju członkowskim należącym do Unii Europejskiej (UE).
    Pomiędzy nabyciem a dalszą dostawą zazwyczaj mija krótki okres, a towary na terytorium
    Polski nie podlegają przetworzeniu ani długotrwałemu magazynowaniu. Spółka
    dodatkowo, w związku z prowadzeniem przedmiotowej działalności, nabywa lub może
    nabywać usługi od innych podmiotów, w tym m.in. podmiotów z siedzibą w Polsce
    (przykładowo od przewoźników odpowiadających za transport towarów). W tym
    kontekście Spółka w szczególności zawarła Umowę wsparcia logistycznego z podmiotem z
    siedzibą na terytorium Polski (Usługodawca). W ramach Umowy, Usługodawca
    zobowiązany jest do świadczenia na rzecz Spółki usług logistycznych związanych z
    transportem towarów pomiędzy różnymi krajami. W szczególności usługi te skupiają się
    na zarządzaniu, nadzorowaniu, planowaniu, koordynowaniu i organizowaniu procesu
    transportu towarów, a także ich potencjalnego krótkiego magazynowania. Umowa dotyczy
    również organizowania współpracy/koordynacji z podmiotami, kontrahentami,
    współpracownikami zaangażowanymi w proces transportu/magazynowania towarów.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT (pytanie nr 1).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego

      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest

    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Spółka A. SA nie posiada/nie będzie posiadać w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje
    bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie dystrybucji produktów rolnych. Z treści wniosku wynika, że przedmiotem
    działalności Spółki jest dystrybucja produktów rolnych (m.in. oleju słonecznikowego i
    zbóż). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje na terytorium
    Polski przede wszystkim nabyć oraz dostaw tych towarów. Spółka dodatkowo, w związku z
    prowadzeniem przedmiotowej działalności, nabywa lub może nabywać usługi od innych
    podmiotów, w tym m.in. podmiotów z siedzibą w Polsce. W tym kontekście Spółka w
    szczególności zawarła Umowę wsparcia logistycznego z podmiotem z siedzibą na
    terytorium Polski (Usługodawca). W ramach Umowy, Usługodawca zobowiązany jest do
    świadczenia na rzecz Spółki usług logistycznych związanych z transportem towarów

    pomiędzy różnymi krajami. W szczególności usługi te skupiają się na zarządzaniu,
    nadzorowaniu, planowaniu, koordynowaniu i organizowaniu procesu transportu towarów,
    a także ich potencjalnego krótkiego magazynowania. Umowa dotyczy również
    organizowania współpracy/koordynacji z podmiotami, kontrahentami,
    współpracownikami zaangażowanymi w proces transportu/magazynowania towarów.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej
    sprawie Spółka na terytorium Polski nie wynajmuje żadnej nieruchomości, takiej jak
    powierzchnia biurowa, czy powierzchnia magazynowa. Spółka nie utworzyła także na
    terytorium Polski sformalizowanego oddziału swojego przedsiębiorstwa, nie otworzył też
    biura ani przedstawicielstwa handlowego. Dodatkowo Spółka nie zatrudnia w Polsce ani
    nie deleguje na terytorium Polski swoich pracowników. Usługi objęte Umową są
    świadczone wyłącznie przez Usługodawcę. Zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski
    własnej infrastruktury ani zasobów personalnych, które pozwalałyby jej na prowadzenie
    samodzielnej i niezależnej działalności gospodarczej.
    Co prawda w ramach prowadzonej działalności do Polski mogą od czasu do czasu
    przyjeżdżać wybrani pracownicy Spółki (np. dyrektor handlowy) w celu prowadzenia
    rozmów i negocjacji z obecnymi lub potencjalnymi partnerami biznesowymi, udziału w
    wydarzeniach i targach branżowych itp. Wizyty takie są jednak krótkotrwałe. Zatem jak
    wynika z opisu sprawy obecność wybranych pracowników Spółki ma/będzie miała
    charakter czasowego pobytu. Należy natomiast zauważyć, że fakt tymczasowego
    /okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający do stwierdzenia
    spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na terytorium
    kraju. W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych
    własnych zasobów osobowych ani technicznych/rzeczowych.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i
    infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to
    musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę
    porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie
    Spółka nawiązała współpracę z Usługodawcą jednakże dla potrzeb realizacji opisywanych
    usług Usługodawca angażuje swoich pracowników realizujących swoje obowiązki pod
    bezpośrednią kontrolą oraz nadzorem Usługodawcy. Usługodawca jest również
    odpowiedzialny za zdefiniowanie zakresu zadań pracowników. W szczególności,
    przedstawiciele Spółki nie wydają żadnego rodzaju instrukcji pracownikom Usługodawcy
    co do sposobu, terminów i specyfiki wykonywanych przez nich czynności. Usługodawca i
    jego pracownicy nie posiadają również żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania
    Spółki w kwestiach umownych i finansowych oraz działania w imieniu Spółki wobec osób
    trzecich, nie mogą także faktycznie zawierać kontraktów w imieniu Spółki, ani pozyskiwać
    zamówień w jej imieniu lub na jej rzecz. Co także istotne Spółka nie posiada również
    swobodnego dostępu do jakichkolwiek nieruchomości na terytorium Polski. Mając na
    uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała na terytorium
    Polski kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/rzeczowym Usługodawcy
    porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby
    miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest

    fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej
    działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu
    działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce żadnych
    zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości. Dodatkowo
    miejsce efektywnego zarządu Spółki znajduje się w Szwajcarii. W szczególności
    wszystkie decyzje biznesowe podejmowane są i będą w Szwajcarii, jak również proces
    sprzedaży produktów realizowany jest i będzie przez Spółkę bezpośrednio ze Szwajcarii.
    To w Szwajcarii Spółka zatrudnia również osoby odpowiedzialne za bieżącą działalność,
    m.in. reklamę i marketing produktów, poszukiwanie partnerów biznesowych,
    negocjacje z obecnymi i nowymi klientami, zbieranie oraz przetwarzanie zamówień,
    przygotowywanie, zawieranie i realizację umów. Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie
    będzie posiadać na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz
    technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest/będzie
    spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności
    zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022
    r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że
    to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie
    powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu,
    przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu.
    Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że Usługodawca świadczy na
    Państwa rzecz na postawie Umowy określone usługi, a to oznacza, że w przypadku
    uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo
    zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych Usługodawcy byłoby
    wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym
    samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C- 333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie
    powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie
    wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22
    wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju Usługodawcy musi być odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy uznać,
    że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur należy wskazać, że
    zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
      procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)
    od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.