Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.611.2025.3.MMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-16
Teza: Moment powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do
usług świadczonych przez Partnera w ramach Umowy zgodnie
z art. 19a ust. 3 Ustawy o VAT, tj. z dniem upływu okresu
rozliczeniowego, czyli z ostatnim dniem okresu, na jaki
zawarto Umowę, do którego odnosi się rozliczenie.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
odliczenia-prawo do odliczenia
sprzedaż-sprzedaż o charakterze ciągłym
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - usługi ciągłe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług
    świadczonych przez Partnera w ramach Umowy zgodnie z art. 19a ust. 3 Ustawy o VAT, tj.
    z dniem upływu okresu rozliczeniowego, czyli z ostatnim dniem okresu, na jaki zawarto
    Umowę, do którego odnosi się rozliczenie oraz prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego wynikającego z faktury otrzymanej od X dokumentującej usługi wykonane
    przez X w ramach Umowy.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie z 5 września 2025 r. – pismem z 16
    września 2025 r. (data wpływu 17 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest Fundacją (...) (dalej na potrzeby wniosku nazywana jako
    „Wnioskodawca” lub „Partner”). Wnioskodawca prowadzi innowacyjną akademię
    programowania pod nazwą „Y” (dalej jako „Y”). W ramach Y, realizowane jest nieodpłatne
    nauczanie w zakresie programowania. Uczestnikami (...) mogą być osoby pełnoletnie,
    które pomyślnie ukończyły rekrutację do (...).
    Wnioskodawca zawarł umowę o współpracy partnerskiej (zwanej w dalszej części również
    „Umową”) z Organizacją (...) (dalej jako „X”) zrzeszającą jednostki organizacyjne będące
    członkami X (dalej jako „Członkowie X”). Umowa została zawarta na czas określony, nie
    dłuższy niż jeden rok. Zarówno Wnioskodawca, jak i X są czynnymi podatnikami podatku
    od towarów i usług.
    Przedmiotem Umowy jest określenie zasad współpracy marketingowej polegającej na
    informowaniu przez X Członków X o świadczonych przez Partnera (tu: Wnioskodawcy)
    Usługach oraz polecaniu Członkom X tych Usług, w zamian za przedstawienie Członkom X
    przez Partnera (tu: Wnioskodawcy) możliwości zawarcia Umowy na Usługi na
    preferencyjnych dla członków X warunkach. W tym miejscu należy wskazać, iż „Umowa na
    Usługi” jest to umowa zawierana pomiędzy Partnerem a Członkiem X na Usługi
    świadczone przez Partnera, a w konsekwencji przekazania danych kontaktowych Członka
    X Partnerowi.

    Z kolei za „Usługi świadczone przez Partnera” uznaje się oferowane przez niego usługi
    polegające m.in. na współorganizacji wydarzeń merytorycznych w zakresie IT, biznesu i
    edukacji, umożliwieniu pozyskiwania talentów IT z Y, umożliwieniu długofalowej
    współpracy partnerskiej z Y.
    W ramach współpracy marketingowej objętej Umową, X zobowiązuje się do:
        przekazywania Partnerowi danych kontaktowych Członków X zainteresowanych
        ofertą Partnera, za uprzednią zgodą danego Członka X;
        bieżącego informowania Członków X o Usługach świadczonych przez Partnera oraz
        jego ofercie w kierowanym do Członków X newsletterze oraz za pośrednictwem
        wewnętrznej korespondencji, zgodnie z treścią przekazywaną uprzednio X przez
        Partnera;
        polecania i oferowania Członkom X Usług świadczonych przez Partnera jako
        zaufanego partnera rozwojowego.
    Z kolei, w ramach współpracy marketingowej objętej Umową, Partner (tu: Wnioskodawca)
    zobowiązuje się do:
        nawiązania kontaktu z zainteresowanymi Członkami X, których dane kontaktowe
        zostały mu przekazane przez X;
        przedstawienia zainteresowanym Członkom X, których dane kontaktowe zostały
        mu przekazane przez X oferty na świadczone przez siebie Usługi na
        preferencyjnych dla danego Członka X warunkach.
    Strony mają nieograniczony dostęp do wzajemnych świadczeń przez cały okres
    obowiązywania Umowy do momentu jej wygaśnięcia.
    W związku z zawarciem Umowy, Strony ustaliły wartość świadczeń każdej ze stron w
    ramach Umowy na równoważną kwotę. Ponadto ustalono, że ich wzajemne świadczenia
    dokonywane w ramach zawieranej Umowy są ekwiwalentne, bezgotówkowe i
    równowartościowe. Jednocześnie w zawieranej Umowie strony oświadczyły, że wartość
    wzajemnych świadczeń kompensuje się i żadna ze Stron nie będzie wysuwała roszczeń
    dotyczących dodatkowego wynagrodzenia za wykonanie świadczenia oraz że każda ze
    stron samodzielnie będzie ponosić jej koszty związane z wykonaniem Umowy. Zgodnie z
    treścią Umowy, momentem wykonania świadczeń Stron wynikających z Umowy jest dzień
    zakończenia czasu trwania Umowy. Strony zgodnie ustalają, iż rozliczenie nastąpi
    jednorazowo, po wykonaniu świadczeń Stron na podstawie kompensujących się faktur
    wystawionych przez Wnioskodawcę oraz X uwzględniających wartość świadczeń każdej ze
    Stron oraz obowiązującą stawkę VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Na zadane pytanie:
    W jaki sposób kalkulowane jest wynagrodzenie z tytułu świadczonych przez Państwa
    usług? Jakie czynniki wpływają na jego wysokość? Czy w umowie jest określone
    wynagrodzenie za każdą zrealizowaną przez Państwa konkretną usługę na rzecz członków
    X, czy też jedno stałe wynagrodzenie należne po zakończeniu okresu trwania umowy?
    Wskazali Państwo, że:

    Wynagrodzenie określone w umowie zostało skalkulowane w drodze negocjacji stron. Na
    wysokość wynagrodzenia wpływają m.in. takie czynniki jak rodzaj świadczonych usług,
    okres trwania umowy. W umowie jest określone jedno stałe wynagrodzenie należne po
    zakończeniu okresu trwania umowy.
    Na zadane pytanie:
    Czy z umowy o współpracy wynika, ile i jakie czynności muszą zostać zrealizowane, w
    jakim czasie, żeby można było uznać, że umowa została przez Państwa wykonana?
    Wskazali Państwo, że:
    Z umowy nie wynika, ile i jakie czynności muszą zostać zrealizowane, w jakim czasie, żeby
    można było uznać, że umowa została wykonana.
    Na zadane pytanie:
    Czy nabycie przez Państwa usług w ramach umowy o współpracy ma związek z
    działalnością opodatkowaną podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia od podatku?
    Wskazali Państwo, że:
    Umowa ma charakter umowy wzajemnej (barterowej), zatem nabycie usług w ramach
    umowy o współpracy ma związek z usługami świadczonymi przez Fundację w ramach tej
    umowy, które są opodatkowane podatkiem VAT.
    Pytania
      1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym moment
        powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług świadczonych przez
        Partnera w ramach Umowy powstanie zgodnie z art. 19a ust. 3 Ustawy o VAT, tj. z
        dniem upływu okresu rozliczeniowego, czyli z ostatnim dniem okresu, na jaki
        zawarto Umowę, do którego odnosi się rozliczenie?
      2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Partner będzie
        miał prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury
        otrzymanej od X dokumentującej usługi wykonane przez X w ramach Umowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. W ocenie Wnioskodawcy, usługi świadczone przez Wnioskodawcę w ramach Umowy,
        mianowicie nawiązywanie kontaktu z zainteresowanymi Członkami X, których dane
        kontaktowe zostały mu przekazane przez X, a także przedstawienia
        zainteresowanym Członkom X, których dane kontaktowe zostały mu przekazane
        przez X oferty na świadczone przez siebie Usługi na preferencyjnych dla danego
        Członka X warunkach są usługami świadczonymi w sposób ciągły. Moment
        powstania obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług świadczonych przez
        Partnera w ramach Umowy powstanie zgodnie z art. 19a ust. 3 Ustawy o VAT, tj. z
        dniem upływu okresu rozliczeniowego, czyli z ostatnim dniem okresu, na jaki
        zawarto Umowę (ostatnim dniem świadczenia usług) do którego odnosi się
        rozliczenie. Jeżeli przed tym dniem zostanie otrzymana całość lub część zapłaty, to
        obowiązek podatkowy powstanie w dniu otrzymania takiej całości lub części
        zapłaty, w odniesieniu do otrzymanej kwoty, zgodnie z art. 19a ust. 8 Ustawy o VAT.
      2. W ocenie Wnioskodawcy, zawierana Umowa jest umową wzajemną, gdzie zarówno
        Wnioskodawca, jak i X występują na gruncie VAT zarówno w roli sprzedawców, jak i
        nabywców. Jak wskazano w stanie faktycznym zarówno Partner, jak i X są czynnymi
        podatnikami podatku VAT. W ramach zawartej Umowy, każda ze Stron
        udokumentuje swoje usługi wystawionymi przez siebie fakturami. W konsekwencji
        wzajemne nabycie usług ma bezpośredni związek z czynnościami opodatkowanymi,
        zatem zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, Wnioskodawca będzie miał prawo do
        odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury otrzymanej od X
        dokumentującej usługi wykonane przez X w ramach Umowy.

    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    W zakresie pytania nr 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy VAT „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...).”
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy VAT „Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.”
    Zatem pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby], jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 Ustawy VAT.
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT.
    Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu
    VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych
    w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie.
    Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. Należy wskazać, że zakres
    opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy -
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale
    także czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy VAT, „Podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności”.

    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy VAT, „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”.
    W tym miejscu należy wskazać na przepisy statuujące moment powstania obowiązku
    podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 19a ust. 1 Ustawy o VAT „Obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust.
    1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.
    Z kolei w myśl art. 19a ust. 2 Ustawy o VAT, „W odniesieniu do przyjmowanych częściowo
    usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla
    której to części określono zapłatę.”
    Dla celów rozpoznania obowiązku podatkowego z chwilą wykonania usługi oraz
    otrzymania przed datą zapłaty (zastosowanie zasad ogólnych) ustawa określa „umowne”
    zasady uznania danej usługi za wykonaną.
    Szczególną uwagę należy jednak zwrócić na treść przepisu art. 19a ust. 3 Ustawy o VAT, w
    którym to ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie momentu powstania
    obowiązku podatkowego w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej świadczeniem
    ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli takiej usługi, która
    jest zwykle wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie
    należności za nią następuje w ramach okresu.
    Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 19a ust. 3 Ustawy o VAT jest
    konsekwencją skorzystania przez ustawodawcę krajowego z możliwości, jaką daje art. 64
    ust. 2 akapit trzeci Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym Państwa członkowskie
    mogą postanowić, że w niektórych przypadkach, innych niż określone w akapicie
    pierwszym i drugim, dostawy towarów lub świadczenie usług dokonywane w sposób ciągły
    przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem okresów nie dłuższych niż jeden
    rok.
    Tym samym zasadnym będzie przytoczenie treści art. 19a ust. 3 Ustawy o VAT, stanowi,
    że: „Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
    terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, 21 do
    którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej
    usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w
    związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń,
    uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia
    świadczenia tej usługi.”
    W cytowanym przepisie ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie uznania za
    wykonaną „usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po
    sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli taką usługę, która jest zwykle wykonywana w
    sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie należności za nią następuje w
    ramach okresu.
    Obecnie przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia „sprzedaży
    o charakterze ciągłym”. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2012 r.
    sygn. akt I FSK 935/11 odniósł się do tego pojęcia następująco: „(...) sprzedaż o charakterze
    ciągłym (...) polega na świadczeniach ciągłych podatnika, obejmujących pewne stałe
    zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych
    świadczeń, poprzez ich trwały - pod względem czasowym i funkcjonalnym - charakter oraz
    cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co
    jest charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych).”

    Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia
    znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego pod red. J. Szymczaka (PWN,
    Warszawa 1989) słowo to zdefiniowane zostało jako „dziejący się, odbywający nieustannie,
    trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały” oraz
    „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów”.
    W związku z powyższym sformułować można wniosek, że jako sprzedaż ciągłą można
    uznać każdą dostawę lub usługę, która jest stale w fazie wykonywania, co oznacza, że
    wykonywana jest nieprzerwanie przez czas trwania umowy i w której jednoznacznie
    można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej
    zakończenia rozumianego jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on
    wyznaczony przez datę obowiązywania umowy między kontrahentami.
    Z powyższego wynika, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać sprzedaż
    odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy itd. Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z
    zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze
    ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim
    nieoznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypływać
    obowiązki ciągłe lub okresowe.
    Należy podkreślić, że w zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się
    odrębnych czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenia samodzielne w
    określonym momencie (czasie). Innymi słowy, w przypadku świadczenia ciągłego nie
    sposób stwierdzić, że zostało ono zrealizowane w konkretnej dacie, ponieważ jest ono
    realizowane stale - stan realizacji świadczenia trwa - przez określony okres. Pod pojęciem
    sprzedaży „ciągłej” należy więc rozumieć wynikające ze zobowiązania o charakterze
    ciągłym, świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu się
    strony zobowiązanej do świadczenia.
    Niemożność jednorazowego wykonania czynności o charakterze ciągłym powinna wynikać
    z rodzaju czynności (istoty świadczenia), a nie z okoliczności, że na mocy jednej umowy
    zawartej na określony czas dokonanych zostanie wiele świadczeń, które co do zasady
    mogą być wykonane jednorazowo. Samo zawarcie więc pomiędzy kontrahentami umowy,
    z której wynika zobowiązanie do dokonywania stałych dostaw towarów nie przesądza o
    uznaniu danej sprzedaży za sprzedaż o charakterze ciągłym.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 157/11:
    wskazał, że „istotą świadczenia ciągłego jest pewna stałość i trwałe spełnianie świadczenia
    w czasie, która powoduje niemożność wyróżnienia powtarzających się odrębnych
    czynności stanowiących samodzielne świadczenia i w konsekwencji określenia dnia
    dokonania danej czynności, jako dnia spełnienia świadczenia”.
    Sformułować można zatem wniosek, że jako sprzedaż ciągłą można uznać każdą dostawę
    lub usługę, która jest stale w fazie wykonywania, co oznacza, że wykonywana jest
    nieprzerwanie przez czas trwania umowy i w której jednoznacznie można określić jedynie
    moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego
    jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony przez datę
    obowiązywania umowy między kontrahentami.
    Przechodząc do niniejszego wniosku, należy wskazać, że przedmiotem Umowy jest
    określenie zasad współpracy marketingowej zawartej na czas oznaczony polegającej na
    informowaniu przez X Członków X o Usługach świadczonych przez Partnera oraz
    polecaniu Członkom X tych Usług, w zamian za przedstawienie Członkom X przez Partnera
    (tu: Wnioskodawcy) możliwości zawarcia Umowy na Usługi na preferencyjnych dla
    członków X warunkach.
    W ramach Umowy, Wnioskodawca zobowiązuje się do nawiązywania kontaktu z
    zainteresowanymi Członkami X, których dane kontaktowe zostały mu przekazane przez X,
    a także przedstawiania zainteresowanym Członkom X, których dane kontaktowe zostały

    mu przekazane przez X ofert na świadczone przez siebie Usługi na preferencyjnych dla
    danego Członka X warunkach. Rolą Wnioskodawcy jest wypromowanie własnych usług
    poprzez między innymi współorganizację wydarzeń merytorycznych w zakresie IT, biznesu
    i edukacji dającej możliwość pozyskiwania talentów IT z (...), mająca na celu
    doprowadzenie do długofalowej współpracy partnerskiej pomiędzy Y a Członkami X na
    preferencyjnych warunkach.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, w ramach Umowy mamy do czynienia
    ze sprzedażą usług o charakterze ciągłym. Partner prowadząc innowacyjną akademię
    programowania w ramach Y, realizuje nieodpłatne nauczanie w zakresie programowania.
    Celem zawieranej przez Strony współpracy jest marketing ww. przedsięwzięcia. Strony
    zawierają Umowę na czas oznaczony, krótszy niż rok, przy czym nie jest możliwy podział
    usługi polegającej na ciągłym przepływie informacji oraz pośrednio promowaniu Y, na
    szereg czynności powtarzających się, co charakteryzuje między innymi świadczenia
    okresowe.
    Moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi
    prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu ani
    w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia.
    Należy jednak wskazać, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Z kolei o
    charakterze i o dacie wykonania usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba że
    moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady
    wykonywania danego rodzaju usług.
    W związku z powyższym sformułować można wniosek, że jako sprzedaż ciągłą można
    uznać każdą usługę, która jest stale w fazie wykonywania, co oznacza, że wykonywana jest
    nieprzerwanie przez czas trwania umowy, i w której jednoznacznie można określić jedynie
    moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego
    jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony przez datę
    obowiązywania umowy między kontrahentami.
    Zgodnie z treścią Umowy, momentem wykonania świadczeń Stron wynikających z Umowy
    jest dzień zakończenia czasu trwania Umowy. Strony zgodnie ustalają, iż rozliczenie
    nastąpi jednorazowo, po wykonaniu świadczeń Stron na podstawie kompensujących się
    faktur wystawionych przez Wnioskodawcę oraz X uwzględniających wartość świadczeń
    każdej ze Stron oraz obowiązującą stawkę VAT.
    Zatem w opisanym przypadku będziemy mieli do czynienia z usługami wykonywanymi w
    sposób ciągły, dla których w związku z ich świadczeniem ustalony został termin rozliczenia
    przypadający na koniec okresu obowiązywania umowy. Tym samym należy stwierdzić, że
    w stosunku do usług świadczonych przez Partnera w ramach Umowy, obowiązek
    podatkowy powstanie zgodnie z art. 19a ust. 3 Ustawy o VAT, tj. z upływem okresu
    obowiązywania Umowy, do którego odnosi się rozliczenie (wystawiona faktura).
    W zakresie pytania 2.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, „W zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124."
    Z kolei u ust. 2 wyżej cytowanego przepisu wskazano, że kwotę podatku naliczonego
    stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

    Podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia
    zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że towary i usługi będą wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych (również w przypadku, gdy związek ten ma
    charakter pośredni) oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy VAT. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    I tak, w myśl art. 88 ust. 4 Ustawy o VAT - obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku
    należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako
    podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96 Ustawy o VAT, z wyłączeniem przypadków, o
    których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7 ustawy VAT.
    Z powyższych regulacji wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Przedstawiona
    zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, warunek związku ze
    sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku
    zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że
    z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość
    dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie
    są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, bądź czynności zwolnionych od tego podatku.
    Z uwagi na treść przepisów Ustawy o VAT należy zauważyć, że obowiązkiem podatnika, w
    pierwszej kolejności, jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju
    działalności, z którym wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego
    określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z
    otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi przysługuje pełne prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami
    opodatkowanymi.
    Przepisy art. 86 ust. 2a-2h ustawy VAT znajdują zastosowanie w przypadku zakupów
    towarów i usług mających związek zarówno z działalnością gospodarczą, jak i z
    czynnościami wykonywanymi w ramach działalności innej niż gospodarcza, których
    przypisanie w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

    Ponadto należy zauważyć, że w przypadku wykonywania w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych
    od podatku, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90 ustawy VAT, który
    stanowi uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy VAT zawierającą generalną zasadę
    uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego.
    Podsumowując należy wskazać, że prawo do odliczenia podatku naliczonego generalnie
    skorelowane jest z momentem, w którym podatek VAT staje się wymagalny, czyli z
    momentem powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10 Ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku naliczonego
    powstaje, co do zasady, w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
    importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy, nie
    wcześniej jednak niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub
    dokument celny (art. 86 ust. 10 i 10b pkt 1 ustawy o VAT).
    Mając na uwadze, że obowiązek podatkowy w przypadku usług będących przedmiotem
    Umowy powstanie z ostatnim dniem okresu na jaki zawarto umowę, w praktyce
    Wnioskodawca zrealizuje prawo do odliczenia również w rozliczeniu za okres, w którym
    otrzymał fakturę.
    Jeżeli Partner nie zrealizuje tego uprawnienia w rozliczeniu za okres, w którym otrzymał
    fakturę, wówczas będzie mógł obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej
    za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych (por. art. 86 ust. 11 Ustawy o VAT).
    Jednocześnie, w świetle art. 86 ust. 13 Ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w terminach, o których mowa w
    ust. 10, 10d, 10e, i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie
    korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do obniżenia podatku
    należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym
    powstało prawo do obniżenia podatku należnego.
    W świetle powyższych regulacji, Wnioskodawca może zrealizować prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w deklaracji VAT dotyczącej
    okresu wystawienia faktury, o ile nie upłynęły dwa kolejne okresy rozliczeniowe, licząc od
    końca okresu, w którym otrzymała fakturę i powstał obowiązek podatkowy.
    W konsekwencji, należy wskazać, że świadczone usługi mają charakter ciągły, a
    momentem powstania obowiązku podatkowego będzie ostatni dzień okresu, na jaki
    zawarto Umowę (ostatni dzień świadczenia usług). W przedmiotowej sprawie zarówno u
    Wnioskodawcy, jak i u X moment powstania obowiązku podatkowego będzie taki sam.
    Faktury, które mają być wystawione w ramach realizacji Umowy będą się wzajemnie
    kompensować.
    Aby Wnioskodawca nabył prawo do odliczenia, musi on posiadać fakturę dokumentującą
    tę transakcję.
    Z opisu stanu faktycznego sprawy i zdarzenia przyszłego wynika, iż Umowa zostaje
    zawarta w zakresie współpracy marketingowej polegającej na informowaniu przez X
    Członków X o świadczonych przez Partnera (tu: Wnioskodawcy) Usługach oraz polecaniu
    Członkom X tych Usług, w zamian za przedstawienie Członkom X przez Partnera (tu:
    Wnioskodawcy) możliwości zawarcia Umowy na Usługi na preferencyjnych dla członków X
    warunkach.
    „Umowa na Usługi” jest to umowa zawierana pomiędzy Partnerem a Członkiem X na
    Usługi świadczone przez Partnera, a w konsekwencji przekazania danych kontaktowych
    Członka X Partnerowi.

    Z kolei za „Usługi świadczone przez Partnera” uznaje się oferowane przez niego usługi
    polegające m.in. na współorganizacji wydarzeń merytorycznych w zakresie IT, biznesu i
    edukacji, umożliwieniu pozyskiwania talentów IT z Y, umożliwieniu długofalowej
    współpracy partnerskiej z Y.
    W ramach współpracy marketingowej objętej Umową, X zobowiązuje się do:
        przekazywania Partnerowi danych kontaktowych Członków X zainteresowanych
        ofertą Partnera, za uprzednią zgodą danego Członka X;
        bieżącego informowania Członków X o Usługach świadczonych przez Partnera oraz
        jego ofercie w kierowanym do Członków X newsletterze oraz za pośrednictwem
        wewnętrznej korespondencji, zgodnie z treścią przekazywaną uprzednio X przez
        Partnera;
        polecania i oferowania Członkom X Usług świadczonych przez Partnera jako
        zaufanego partnera rozwojowego.
    Z kolei, w ramach współpracy marketingowej objętej Umową, Partner (tu: Wnioskodawca)
    zobowiązuje się do:
        nawiązania kontaktu z zainteresowanymi Członkami X, których dane kontaktowe
        zostały mu przekazane przez X;
        przedstawienia zainteresowanym Członkom X, których dane kontaktowe zostały
        mu przekazane przez X oferty na świadczone przez siebie Usługi na
        preferencyjnych dla danego Członka X warunkach.
    Zatem nie ulega wątpliwości, iż charakter nabywanych przez Partnera usług świadczonych
    przez X w ramach Umowy jest związany z działalnością opodatkowaną Partnera
    świadczącego usługi wzajemne.
    Wymiana usług odbywa się na podstawie Umowy, regulowanej przez przepisy Kodeksu
    cywilnego - umową nienazwaną, która swoim charakterem jest zbliżona do umowy
    zamiany, a zatem w praktyce stosuje się do niej przepisy dotyczące umowy zamiany, tj.
    przede wszystkim art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z
    2014 r. poz. 121 z późn. zm.).
    Dalej zgodnie z art. 604 k.c. do umowy zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o
    sprzedaży, przy czym każda ze stron jest równocześnie sprzedawcą i nabywcą.
    Przepisy podatkowe nie zawierają jakichkolwiek ograniczeń, co do formy zapłaty.
    Wynagrodzenie (zapłata) nie musi nastąpić w formie świadczenia pieniężnego. Może to
    być również świadczenie rzeczowe. Taki sposób rozliczania wzajemnych należności
    przedsiębiorców nie stanowi naruszenia dyspozycji zawartej w art. 19 ustawy z dnia 6
    marca 2018 r. prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), który zastrzega jedynie,
    że bezpośrednie przepływy pieniężne powinny odbywać się w formie bezgotówkowej.
    Inne sposoby wykonania zobowiązań skutkujące zapłatą nie zostały wyłączone.
    Podsumowując powyższe rozważania należy wskazać, że:
        wartość usług, dokonywanych w ramach Umowy i na jej podstawie
        kontynuowanych przez Wnioskodawcę, odpowiada wartości usług wykonywanych
        przez X;
        Wnioskodawca jak również X są czynnymi podatnikami podatku VAT;

        wymiana usług realizowanych w ramach zawartej Umowy dokonywana jest w
        formie bezgotówkowej, czyli bez udziału pieniądza.
    Zatem, w przypadku Partnera, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego będzie
    przysługiwało Partnerowi w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do usług
    świadczonych przez X powstanie obowiązek podatkowy, tj. z chwilą upływu okresu, na jaki
    została zawarta Umowa i w którym Partner otrzyma fakturę wystawioną przez X w ramach
    rozliczenia Umowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
        nieprawidłowe w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w
        odniesieniu do usług świadczonych przez Partnera w ramach Umowy zgodnie z art.
        19a ust. 3 Ustawy o VAT, tj. z dniem upływu okresu rozliczeniowego, czyli z ostatnim
        dniem okresu, na jaki zawarto Umowę, do którego odnosi się rozliczenie;
        prawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego
        z faktury otrzymanej od X dokumentującej usługi wykonane przez X w ramach
        Umowy.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania,
    pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na
    rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).

    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
      usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art.
      138f.
    Ponadto, stosownie do art. 19a ust. 2 ustawy:
      w odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za
      wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę.
    Jednocześnie, w myśl art. 19a ust. 3 ustawy:
      usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
      terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu,
      do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia
      świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok,
      dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności
      lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do
      momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje
    zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania
    dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w
    rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie
    usług i powinien być rozliczony za ten okres.
    Z okoliczności sprawy wynika, że są Państwo Fundacją (...). Prowadzą Państwo
    innowacyjną akademię programowania pod nazwą „Y”. W ramach Y, realizowane jest
    nieodpłatne nauczanie w zakresie programowania. Uczestnikami (...) mogą być osoby
    pełnoletnie, które pomyślnie ukończyły rekrutację do (...). Zawarli Państwo umowę o
    współpracy partnerskiej z Organizacją (...) (X) zrzeszającą jednostki organizacyjne będące
    członkami X. Umowa została zawarta na czas określony, nie dłuższy niż jeden rok.
    Przedmiotem Umowy jest określenie zasad współpracy marketingowej polegającej na
    informowaniu przez X Członków X o świadczonych przez Partnera, Usługach oraz
    polecaniu Członkom X tych Usług, w zamian za przedstawienie Członkom X przez Partnera
    możliwości zawarcia Umowy na Usługi na preferencyjnych dla członków X warunkach.
    Wynagrodzenie określone w umowie zostało skalkulowane w drodze negocjacji stron. Na
    wysokość wynagrodzenia wpływają m.in. takie czynniki, jak rodzaj świadczonych usług,
    okres trwania umowy. W umowie jest określone jedno stałe wynagrodzenie należne po
    zakończeniu okresu trwania umowy. Z umowy nie wynika, ile i jakie czynności muszą
    zostać zrealizowane, w jakim czasie, żeby można było uznać, że umowa została wykonana.
    Zarówno Państwo, jak i X są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Umowa
    ma charakter umowy wzajemnej (barterowej), zatem nabycie usług w ramach umowy o
    współpracy ma związek z usługami świadczonymi przez Fundację w ramach tej umowy,
    które są opodatkowane podatkiem VAT.

    W ramach współpracy marketingowej objętej Umową, X zobowiązuje się do:
        przekazywania Partnerowi danych kontaktowych Członków X zainteresowanych
        ofertą Partnera, za uprzednią zgodą danego Członka X;
        bieżącego informowania Członków X o Usługach świadczonych przez Partnera oraz
        jego ofercie w kierowanym do Członków X newsletterze oraz za pośrednictwem
        wewnętrznej korespondencji, zgodnie z treścią przekazywaną uprzednio X przez
        Partnera;
        polecania i oferowania Członkom X Usług świadczonych przez Partnera jako
        zaufanego partnera rozwojowego.
    Z kolei, w ramach współpracy marketingowej objętej Umową, Partner (tu: Wnioskodawca)
    zobowiązuje się do:
        nawiązania kontaktu z zainteresowanymi Członkami X, których dane kontaktowe
        zostały mu przekazane przez X;
        przedstawienia zainteresowanym Członkom X, których dane kontaktowe zostały
        mu przekazane przez X oferty na świadczone przez siebie Usługi na
        preferencyjnych dla danego Członka X warunkach.
    Strony mają nieograniczony dostęp do wzajemnych świadczeń przez cały okres
    obowiązywania Umowy do momentu jej wygaśnięcia. W związku z zawarciem Umowy,
    Strony ustaliły wartość świadczeń każdej ze stron w ramach Umowy na równoważną
    kwotę. Ponadto ustalono, że ich wzajemne świadczenia dokonywane w ramach zawieranej
    Umowy są ekwiwalentne, bezgotówkowe i równowartościowe. Jednocześnie w zawieranej
    Umowie strony oświadczyły, że wartość wzajemnych świadczeń kompensuje się i żadna ze
    Stron nie będzie wysuwała roszczeń dotyczących dodatkowego wynagrodzenia za
    wykonanie świadczenia oraz że każda ze stron samodzielnie będzie ponosić jej koszty
    związane z wykonaniem Umowy. Zgodnie z treścią Umowy, momentem wykonania
    świadczeń Stron wynikających z Umowy jest dzień zakończenia czasu trwania Umowy.
    Strony zgodnie ustalają, iż rozliczenie nastąpi jednorazowo, po wykonaniu świadczeń
    Stron na podstawie kompensujących się faktur wystawionych przez Wnioskodawcę oraz X
    uwzględniających wartość świadczeń każdej ze Stron oraz obowiązującą stawkę VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w
    odniesieniu do usług świadczonych w ramach Umowy.
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości wskazać należy, że ustalenie momentu powstania
    obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia
    momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie
    precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Jednakże przyjąć
    należy, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich
    działań i czynności składających się na daną usługę. Zatem, usługa jest wykonana, gdy
    usługodawca zrealizował wszystkie czynności składające się na określony rodzaj usług.
    Należy zaznaczyć, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Jednocześnie
    podkreślić należy, że ustalenie zakresu świadczonej usługi i w konsekwencji momentu jej
    wykonania powinno następować w sposób obiektywny.
    Z kolei o charakterze i o dacie wykonania usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej,
    chyba że moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady
    wykonywania danego rodzaju usług.

                    1Ponadto, stosownie do art. 353 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Zatem strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez
    obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego.
    Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że co do zasady obowiązek podatkowy powstaje
    z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Natomiast w sytuacji, gdy
    przed dokonaniem dostawy towarów lub wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub
    część zapłaty, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do
    otrzymanej kwoty.
    Jednocześnie, ustawodawca w art. 19a ust. 3 ustawy wprowadził unormowanie w zakresie
    ustalenia momentu wykonania usługi w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli
    takiej usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast
    rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu.
    Należy zauważyć, że powołany wyżej art. 19a ust. 3 ustawy jest konsekwencją skorzystania
    przez ustawodawcę krajowego z możliwości jaką daje art. 64 ust. 2 akapit trzeci Dyrektywy
    2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z którym:
      państwa członkowskie mogą postanowić, że w niektórych przypadkach, innych niż
      określone w akapicie pierwszym i drugim, dostawy towarów lub świadczenie usług
      dokonywane w sposób ciągły przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem
      okresów nie dłuższych niż jeden rok.
    Przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia „sprzedaży o
    charakterze ciągłym”. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2012 r., sygn.
    akt I FSK 935/11 odniósł się do tego pojęcia następująco:
      „(...) sprzedaż o charakterze ciągłym (...) polega na świadczeniach ciągłych podatnika,
      obejmujących pewne stałe zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego,
      zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez ich trwały – pod względem
      czasowym i funkcjonalnym – charakter oraz cechujące się niemożliwością
      wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest charakterystyczne dla
      świadczeń ciągłych (okresowych)”.
    Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia
    znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego pod. red. J. Szymczaka (PWN,
    Warszawa 1989) słowo to zdefiniowane zostało jako „dziejący się, odbywający nieustannie,
    trwający stale, nieustannie; bezustanny, ustawiczny stale się powtarzający, stały” oraz
    „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów”.
    Z powyższego wynika, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać każdą usługę
    odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy. Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z
    zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze
    ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim nie
    oznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypłynąć obowiązki
    ciągłe lub okresowe.
    W zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się odrębnych czynności,
    które można byłoby zakwalifikować jako świadczenia samodzielne w określonym
    momencie (czasie). Innymi słowy, w przypadku świadczenia ciągłego nie sposób
    stwierdzić, że zostało ono zrealizowane w konkretnej dacie, ponieważ jest ono
    realizowane stale – stan realizacji świadczenia trwa – przez określony czas. Pod pojęciem

    usługi „ciągłej” należy więc rozumieć wynikające zobowiązania o charakterze ciągłym,
    świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu się strony
    zobowiązanej do świadczenia.
    W związku z powyższym sformułować można wniosek, że jako sprzedaż ciągłą można
    uznać każdą usługę, która jest stale w fazie wykonywania, co oznacza, że wykonywana jest
    nieprzerwanie przez czas trwania umowy, i w której jednoznacznie można określić jedynie
    moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego
    jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony przez datę
    obowiązywania umowy między kontrahentami.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że do opisanych usług nie znajdzie
    zastosowania przepis art. 19a ust. 3 ustawy o VAT.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, w umowie jest określone jedno stałe wynagrodzenie
    należne po zakończeniu okresu trwania umowy, a więc dla realizowanych przez Państwa
    w ramach Umowy usług nie zostały ustalone następujące po sobie terminy płatności lub
    rozliczeń a zatem nie można uznać, że zostają one wykonane z upływem każdego okresu,
    do którego odnoszą się płatności lub rozliczenia.
    Również część druga powołanego przepisu nie znajdzie tu zastosowania, ponieważ
    świadczonych przez Państwa w ramach Umowy usług nie można uznać za usługi ciągłe.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że w ramach współpracy marketingowej objętej
    Umową, zobowiązują się Państwo do nawiązania kontaktu z zainteresowanymi Członkami
    X, których dane kontaktowe zostały mu przekazane przez X, a następnie przedstawienie
    zainteresowanym Członkom X, których dane kontaktowe zostały mu przekazane przez X
    oferty na świadczone przez Państwa Usługi na preferencyjnych dla danego Członka X
    warunkach.
    W związku z zawarciem Umowy, Strony ustaliły wartość świadczeń każdej ze stron w
    ramach Umowy na równoważną kwotę. Ponadto ustalono, że ich wzajemne świadczenia
    dokonywane w ramach zawieranej Umowy są ekwiwalentne, bezgotówkowe i
    równowartościowe. Jednocześnie w zawieranej Umowie strony oświadczyły, że wartość
    wzajemnych świadczeń kompensuje się i żadna ze Stron nie będzie wysuwała roszczeń
    dotyczących dodatkowego wynagrodzenia za wykonanie świadczenia oraz że każda ze
    stron samodzielnie będzie ponosić jej koszty związane z wykonaniem Umowy. Strony
    zgodnie ustalają, iż rozliczenie nastąpi jednorazowo, po wykonaniu świadczeń Stron na
    podstawie kompensujących się faktur wystawionych przez Wnioskodawcę oraz X
    uwzględniających wartość świadczeń każdej ze Stron oraz obowiązującą stawkę VAT.
    Wskazać należy, że Strony zgodnie ustaliły, że rozliczenie nastąpi jednorazowo – po
    wykonaniu wszystkich świadczeń wynikających z umowy – na podstawie kompensaty
    wzajemnych należności udokumentowanych fakturami wystawionymi przez każdą ze
    stron.
    Tym samym, mając na względzie postanowienia zawartej przez Strony umowy, moment
    wykonania przez Państwa usługi należy utożsamiać z upływem czasu obowiązywania
    umowy. Należy podkreślić, że w momencie zakończenia umowy - wszystkie usługi do
    wykonania których Strony się zobowiązały – zostaną wykonane. Jednocześnie, w tym
    konkretnym przypadku moment zakończenia obowiązywania Umowy będzie momentem,
    w którym każda ze stron zrealizuje wszystkie świadczenia, do których wykonania
    zobowiązała się.
    Zatem, w tym przypadku momentu powstania obowiązku podatkowego dla świadczonej
    przez Państwa w ramach Umowy usługi nie należy ustalać zgodnie z regułą wynikającą z
    art. 19a ust. 3 ustawy, gdyż jak wskazano powyżej nie zostały ustalone następujące po
    sobie terminy płatności lub rozliczeń, a Strony ustaliły że rozliczenie nastąpi jednorazowo
    po wykonaniu świadczeń Stron.

    W rozpatrywanej sprawie nie znajduje również zastosowanie art. 19a ust. 2 ustawy,
    ponieważ wskazali Państwo, że w umowie jest określone jedno stałe wynagrodzenie
    należne po zakończeniu okresu trwania umowy.
    Reasumując, moment powstania obowiązku podatkowego dla usług świadczonych przez
    Państwa w ramach umowy należy ustalić zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy z chwilą
    wykonania usługi, tj. z upływem okresu obowiązywania Umowy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą także, czy będą mieć Państwo prawo do odliczenia podatku
    VAT naliczonego wynikającego z faktury otrzymanej od X dokumentującej usługi
    wykonane przez X w ramach Umowy.
    Podstawowe zasady odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1
    ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje,
    gdy:
        odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług, oraz
        towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
        wykonywania czynności opodatkowanych.
    Przedstawiona zasada wyklucza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, jeśli związany jest z usługami i towarami, które nie są w ogóle
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych (czyli zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi).
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części przysługuje podatnikowi
    pod warunkiem spełnienia przez niego przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86
    ust. 1 ustawy, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96,
      z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Stosownie zatem do cytowanych przepisów, na zakres prawa do odliczeń w sposób
    bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od
    towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu
    art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status
    podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy.
    Terminy odliczenia podatku VAT naliczonego z otrzymanych faktur zostały określone w
    art. 86 ust. 10-13 ustawy.

    Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje
      w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez
      podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej
      niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji
      podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku
      podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za jeden z
      dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć
      kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej:
      1) za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo
      2) za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika, o
      którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych okresów
      rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego
      – nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    W kontekście ww. przepisów należy stwierdzić, że prawo do odliczenia powstaje w związku
    z powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu czynności będącej źródłem podatku
    naliczonego. Zatem jeżeli obowiązek podatkowy z tytułu danej czynności powstanie u
    dostawcy towarów czy usług, to u podatnika będącego odbiorcą tej czynności powstanie
    także prawo do odliczenia. Przy czym prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego powstanie nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym
    podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    W uzupełnieniu wskazali Państwo, że Umowa ma charakter umowy wzajemnej
    (barterowej), zatem nabycie usług w ramach umowy o współpracy ma związek z usługami
    świadczonymi przez Fundację w ramach tej umowy, które są opodatkowane podatkiem
    VAT. Ponadto zarówno Państwo, jak i X są czynnymi podatnikami podatku od towarów i
    usług.
    A zatem, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami oraz opisem sprawy należy stwierdzić,
    że w rozpatrywanej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, będą
    spełnione, ponieważ – jak wynika z opisu sprawy – są Państwo czynnym zarejestrowanym
    podatnikiem podatku VAT oraz nabycie usług w ramach umowy o współpracy ma związek
    z usługami świadczonymi przez Państwa w ramach tej umowy, które są opodatkowane
    podatkiem VAT.
    W związku z powyższym przysługuje Państwu prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego wynikającego z faktury otrzymanej od X dokumentującej usługi wykonane
    przez X w ramach Umowy.
    Jak rozpatrzono powyżej, obowiązek podatkowy z tytułu świadczonych przez Państwa
    usług w ramach współpracy marketingowej objętej Umową powstanie stosownie do art.
    19a ust. 1 ustawy, z chwilą wykonania usługi, tj. z upływem okresu obowiązywania Umowy.

    A zatem, realizacja prawa do odliczenia podatku naliczonego powinna nastąpić w
    terminach określonych w art. 86 ust. 10, ust. 10b pkt 1 i ust. 11 ustawy, tj. w rozliczeniu za
    okres, w którym powstał obowiązek podatkowy od nabytych usług oraz otrzymali Państwo
    fakturę dokumentującą tą transakcję lub w deklaracji podatkowej za jeden z trzech
    następnych okresów rozliczeniowych.
    Jednocześnie, w myśl art. 86 ust. 13 ustawy, mogą Państwo obniżyć kwotę podatku
    należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało
    prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od
    początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia podatku należnego.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.