Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.811.2025.3.AB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-18
Teza: Nieuznanie zbywanych składników majątku za
przedsiębiorstwo i zorganizowaną część przedsiębiorstwa,
opodatkowanie podatkiem VAT dostawy Nieruchomości oraz
prawo do odliczenia podatku VAT.
Słowa kluczowe: budowle
budynek
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
1

Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    21 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od towarów i usług w zakresie:
    - uznania transakcji polegająca na sprzedaży przez Państwa Nieruchomości 1 oraz
      Nieruchomości 2 na rzecz Kupującego jako podlegająca opodatkowaniu podatkiem
      VAT i nie korzystająca ze zwolnienia od podatku VAT,
    - prawa do obniżenia VAT należnego o VAT naliczony wynikający z faktury dokumentującej
      sprzedaż Nieruchomości w ramach Planowanej Transakcji oraz zwrotu nadwyżki VAT
      naliczonego nad VAT należnym.
    Wniosek uzupełnili Państwo pismem z 26 listopada 2025 r.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
      (...) (Sprzedawca)
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      (...) Spółka Akcyjna (Nabywca)
    Opis zaistniałego stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest spółka komandytowa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej, będąca polskim rezydentem podatkowym i czynnym podatnikiem podatku VAT w
    Polsce (dalej „Wnioskodawca” lub „Sprzedający”).
    Zainteresowanym nie będącym stroną postępowania jest osoba prawna (prosta spółka
    akcyjna) z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będąca polskim rezydentem
    podatkowym i czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce (dalej „Kupujący”).
    Wnioskodawca był właścicielem:
    1. nieruchomości położonej w (...), jednostka ewidencyjna (...), obręb 22, składającej się z
      działek u numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11(dalej „Nieruchomość 1”), dla której
      Sąd Rejonowy dla (...) w (...), IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...),
    2. nieruchomości położonej w (...), jednostka ewidencyjna (...), obręb 22, stanowiącej
      działkę o numerze 12 (dalej „Nieruchomość 2”), dla której Sąd Rejonowy dla (...) w (...),
      IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...).
    W dniu (...) 2025 r. Wnioskodawca oraz Kupujący zawarli umowę sprzedaży (dalej „Umowa
    Sprzedaży”), na podstawie której Wnioskodawca sprzedał, a Kupujący kupił prawo
    własności Nieruchomości 1 oraz prawo własności Nieruchomości 2.
    Nieruchomość 1 oraz Nieruchomość 2 (dalej łącznie „Nieruchomości”) są (i były na
    moment zawierania Umowy Sprzedaży) niezabudowane.

    Nieruchomość 1 i Nieruchomość 2 podlegają (i na moment zawierania Umowy Sprzedaży
    podlegały) ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego „(...)” zatwierdzonego uchwałą Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia 7(...) 2009
    roku (dalej „MPZP”), gdzie znajdują się w:
    1. działki nr: 2, 8, 9, 10, 11, 5, 6, 7, 12, 1 i 4 w obszarze oznaczonym na rysunku planu
      symbolem U.1 – tereny zabudowy usługowej przeznaczone pod obiekty usług,
    2. działka nr 3 w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem U.1 – tereny
      zabudowy usługowej przeznaczone pod obiekty usług oraz KDD.2 – tereny dróg
      publicznych klasy dojazdowej.
    Dla nieruchomości została wydana w dniu (...) 2025 r. przez Prezydenta Miasta (...) decyzja
    nr (...) zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-
    budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. „Budowa budynku
    hotelu (...) na działkach 13, 1, 3, 8, 5, 9, 10, 4, 6, 11, 7, 2 obręb 22 jednostka ewidencyjna
    (...), (dalej „PnB”).
    Na dzień zawarcia Umowy Sprzedaży Wnioskodawca oraz Sprzedający byli zarejestrowani
    jako podatnicy VAT czynni w Polsce.
    W związku z zawarciem Umowy Sprzedaży, osobną umową:
    1. Wnioskodawca przeniósł na Kupującego majątkowe prawa autorskie do projektu,
      obejmującego w szczególności projekt zagospodarowania terenu Nieruchomości oraz
      projekt architektoniczno-budowlany inwestycji w postaci hotelu wraz z infrastrukturą
      towarzyszącą (dalej „Inwestycja”) oraz prawa autorskie do pozostałej nabytej uprzednio
      dokumentacji dotyczącej Inwestycji objętej projektem,
    2. Kupujący wstąpił w miejsce Sprzedającego jako strona umowy, na mocy której podmiot
      trzeci posiada tytuł prawny do dysponowania na cele budowlane Nieruchomościami.
    Przedmiot transakcji nie obejmował:
    1. firmy Sprzedającego ani nazwy przedsiębiorstwa Sprzedającego,
    2. środków pieniężnych Sprzedającego (w kasie i na rachunkach bankowych),
    3. know-how Sprzedającego,
    4. ksiąg rachunkowych Sprzedającego oraz innych dokumentów związanych z prowadzoną
    przez Sprzedającego działalnością gospodarczą (za wyjątkiem dokumentacji ściśle
    związanej z Nieruchomościami),
    6. długów obciążających Sprzedającego, w tym także zobowiązań pożyczkowych,
    7. należności i zobowiązań handlowych oraz zobowiązań publicznoprawnych
    Sprzedającego,
    8. tajemnicy przedsiębiorstwa Sprzedającego,
    9. umów zawartych przez Sprzedającego niezbędnych dla prowadzenia działalności, tj.
    umowa o obsługę księgowo-prawno-administracyjną, umowa najmu lokalu pod
    siedzibę Sprzedającego, umowa rachunku bankowego, umowy pożyczek.
    10. rachunków bankowych Sprzedającego.
    Przedmiot transakcji objętej Umową Sprzedaży nie był na moment zawierania Umowy
    Sprzedaży wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie Sprzedającego pod względem
    organizacyjnym (np. na podstawie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym
    charakterze) i nie stanowił wyodrębnionej w jego strukturze jednostki organizacyjnej (np.
    oddziału wyodrębnionego w KRS). Sprzedający nie sporządzał osobnego sprawozdania
    finansowego dla przedmiotu transakcji, a wynik na działalności z nią związanej ujmował w
    wymaganych przez przepisy księgach rachunkowych Sprzedającego i sprawozdaniu
    finansowym obejmującym całą działalność Sprzedającego.

    Nieruchomości nie były wykorzystywane przez Sprzedającego wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej od podatku VAT. Część Nieruchomości będzie przez Kupującego
    wynajmowana na rzecz podmiotu trzeciego. Następnie Kupujący na terenie
    Nieruchomości planuje zrealizować inwestycję polegającą na budowie budynku
    mieszkalno-usługowego (hotelu), w którym lokale będą sprzedawane lub wynajmowane
    na rzecz podmiotów trzecich.
    W uzupełnieniu wskazali Państwo, że:
    Ad.1
    Ocena, o którą prosi tut. Organ w wezwaniu (tj. czy przy nabyciu z działek u numerach 1, 2,
    3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11 („Nieruchomość 1”) oraz działki numerze 12 („Nieruchomość 2”),
    przysługiwało Sprzedającemu/Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego), nie stanowi elementu opisu stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego). Ocena ta stanowi wynik wykładni przepisów prawa. Oceny – ze
    swej natury – nie są elementem stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Stąd też
    Wnioskodawca nie może zawrzeć takiej oceny (jak tego wymaga tut. Organ w wezwaniu) w
    opisie stanu faktycznego.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że Wnioskodawca (Sprzedający) nie wykorzystywał
    Nieruchomości, tj. Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 (ani żadnej części Nieruchomości)
    od chwili ich nabycia do momentu sprzedaży na rzecz Kupującego wyłącznie do czynności
    zwolnionych z opodatkowania. Wobec czego uznać należy, że w sprawie nie może mieć
    zastosowanie zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Aby to zwolnienie miało
    zastosowanie muszą być bowiem spełnione łącznie dwie przesłanki, tj.:
    1. wykorzystywanie nieruchomości wyłącznie na cele działalności zwolnionej z podatku
      oraz
    2. nieprzysługiwanie dokonującemu dostawy prawa do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W związku z tym, że Wnioskodawca (Sprzedający) nie wykorzystywał Nieruchomości (ani
    żadnej części Nieruchomości) wyłącznie na cele działalności zwolnionej z podatku VAT, to
    badanie drugiej przesłanki (tj. prawa do odliczenia podatku przy nabyciu) jest
    bezprzedmiotowe, gdyż wobec niespełnienia jednej przesłanki, zwolnienie z art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy o VAT nie może mieć zastosowania.
    Ponadto, Wnioskodawca oświadcza, że przy zakupie Nieruchomości odliczył VAT naliczony.
    Ad.2
    Wszystkie Nieruchomości (tj. działki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 12) będą
    wykorzystywane przez Kupującego wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem
    VAT.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług
    1. Czy transakcja polegająca na sprzedaży przez Wnioskodawcę Nieruchomości 1 oraz
      Nieruchomości 2 na rzecz Kupującego podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT i nie
      korzystała ze zwolnienia od podatku VAT?
    2. Czy Kupujący uprawniony jest do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez Wnioskodawcę dokumentującej
      sprzedaż Nieruchomości 1 oraz Nieruchomości 2, w której wykazany został podatek
      VAT z tytułu sprzedaży Nieruchomości 1 oraz Nieruchomości 2, a w szczególności w
      przypadku, jeżeli kwota tego podatku naliczonego w okresie rozliczeniowym jest
      wyższa niż kwota podatku należnego, czy Kupujący uprawniony jest do obniżenia o tę
      różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na
      rachunek bankowy?
    Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług

    Stanowisko własne Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 1.
    W ocenie Wnioskodawcy transakcja polegająca na sprzedaży przez Wnioskodawcę
    Nieruchomości 1 oraz Nieruchomości 2 na rzecz Kupującego podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT i nie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.
    Uzasadnienie stanowiska własnego odnośnie pytania nr 1.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza
    obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym
    podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Powyższe przepisy pozwalają
    stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika,
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Definicja działalności
    gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym,
    nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Każdy, kto
    dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług. Jak wynika z opisu stanu faktycznego Sprzedający
    jest wpisany do rejestru przedsiębiorców oraz zarejestrowany jako czynny podatnik
    podatku od towarów i usług w Polsce,. Wobec powyższego uznać należy, że Sprzedający
    sprzedając prawo własności Nieruchomości na rzecz Kupującego działał jako podatnik VAT.
    Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
            1Zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem
    składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:
    1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
      przedsiębiorstwa);
    2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
    3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa
      do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków
      prawnych;
    4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
    5) koncesje, licencje i zezwolenia;
    6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
    7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
    8) tajemnice przedsiębiorstwa;
    9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

            2Zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego czynność prawna mająca za przedmiot
    przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co
    innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Wskazać należy, że ustawodawca w ustawie o VAT nie zdefiniował pojęcia
    przedsiębiorstwa, jednakże w praktyce organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że należy w tym przypadku odnieść się do
                            1definicji przedsiębiorstwa zawartej w art. 55 Kodeksu cywilnego.
    Zatem składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny
    pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o nich jako
    o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym
    przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi
    składnikami tak, żeby przekazane składniki majątkowe mogły posłużyć kontynuowaniu
    działalności gospodarczej zbywcy.
    Biorąc powyższe pod uwagę, transakcja mająca za przedmiot przedsiębiorstwo ma
                                1miejsce wtedy, gdy wszystkie wymienione w art. 55 Kodeksu cywilnego elementy (o ile
    występują) stanowiące zorganizowany zespół zostaną przekazane nabywcy. W
    przeciwnym wypadku, danej transakcji nie można uznać za zbycie przedsiębiorstwa.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego, przedmiotem sprzedaży na rzecz Kupującego były
    jedynie Nieruchomości oraz prawa autorskie do projektu, a w żadnym razie nie całe
    przedsiębiorstwo Wnioskodawcy.
    W szczególności jak wynika z opisu stanu faktycznego, transakcja sprzedaży na rzecz
    Kupującego obejmowała wyłącznie składniki majątkowe w postaci Nieruchomości oraz
    prawa autorskie do projektu.
    Przedmiot transakcji nie obejmował:
    1. firmy Sprzedającego ani nazwy przedsiębiorstwa Sprzedającego,
    2. środków pieniężnych Sprzedającego (w kasie i na rachunkach bankowych),
    3. know-how Sprzedającego,
    4. ksiąg rachunkowych Sprzedającego oraz innych dokumentów związanych z prowadzoną
    przez Sprzedającego działalnością gospodarczą (za wyjątkiem dokumentacji ściśle
    związanej z Nieruchomościami),
    6. długów obciążających Sprzedającego, w tym także zobowiązań pożyczkowych,
    7. należności i zobowiązań handlowych oraz zobowiązań publicznoprawnych
    Sprzedającego,
    8. tajemnicy przedsiębiorstwa Sprzedającego,
    9. umów zawartych przez Sprzedającego niezbędnych dla prowadzenia działalności, tj.
    umowa o obsługę księgowo-prawno-administracyjną, umowa najmu lokalu pod
    siedzibę Sprzedającego, umowa rachunku bankowego, umowy pożyczek.
    10. rachunków bankowych Sprzedającego.
    Wobec powyższego uznać należy, że nie doszło do sprzedaży przedsiębiorstwa, gdyż część
    składników majątkowych należących do Sprzedającego i tworzących jego
                        1przedsiębiorstwo, wskazana w art. 55 Kodeksu cywilnego, nie została nabyta przez
    Wnioskodawcę. W konsekwencji przedmiot sprzedaży nie stanowił zorganizowanego
    zespołu składników niematerialnych i materialnych, przeznaczonych do prowadzenia
    działalności gospodarczej (przekazane składniki nie są wystarczające do kontynuowania
    działalności gospodarczej prowadzonej przez Sprzedającego).

    Zgodnie z art. 2 pkt 27e VATU ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa - rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w
    istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
    zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
    zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
    zadania.
    Mając na uwadze, że Nieruchomości:
    1. nie były wyodrębnione w istniejącym przedsiębiorstwie Sprzedającego pod względem
      organizacyjnym (w szczególności na podstawie statutu, regulaminu lub innego aktu o
      podobnym charakterze),
    2. nie stanowiły jednostki organizacyjnej wyodrębnionej w strukturze Sprzedającego (w
      szczególności oddziału wyodrębnionego w KRS),
    - Nieruchomości nie spełniały kryterium wyodrębnienia organizacyjnego.
    Jak wskazał Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego:
    1. Sprzedający nie sporządzał osobnego sprawozdania finansowego wyłącznie dla
      działalności związanej z Nieruchomościami, a wynik na działalności z nimi związanej
      ujmował w wymaganych przez przepisy księgach rachunkowych i sprawozdaniu
      finansowym obejmującym całą działalność Sprzedającego,
    2. Kupujący nie przejął ksiąg rachunkowych i innych dokumentów Sprzedającego
      związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (poza dokumentacją ściśle
      związaną z Nieruchomościami),
    3. Wnioskodawca nie przejął rachunków bankowych Sprzedającego.
    W związku z powyższym należy uznać, że Nieruchomości nie spełniały kryterium
    wyodrębnienia finansowego.
    Odrębność funkcjonalna zorganizowanej części przedsiębiorstwa sprowadza się do
    realizacji określonych zadań gospodarczych, wyodrębnionych w ramach funkcji
    przedsiębiorstwa. W powyższym zakresie, punktem odniesienia jest rola, jaką składniki
    majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu dotychczasowego przedsiębiorstwa i na ile
    stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość. Jak wskazano w
    opisie stanu faktycznego, Kupujący nie nabył wszystkich składników majątkowych oraz
    praw przysługujących Sprzedającemu, które pozwoliłyby na prowadzenie działalności
    gospodarczej przez Kupującego za pomocą nabywanych Nieruchomości. W związku z tym
    należy uznać, że przedmiot sprzedaży nie spełniał kryterium wyodrębnienia
    funkcjonalnego.
    Ze względu na fakt, że zespół składników majątkowych będący przedmiotem sprzedaży na
    rzecz Wnioskodawcy (tj. Nieruchomości) nie był wyodrębniony pod względem
    organizacyjnym, finansowym i funkcjonalnym, nie stanowił on zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż Nieruchomości przez Sprzedającego na
    rzecz Kupującego podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt
    1 VATU. W związku z tym, że Nieruchomości nie stanowiły przedsiębiorstwa w rozumieniu
    art. 55 Kodeksu cywilnego, ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art.
    2 pkt 27e VATU, to nie znajdowało zastosowania wyłączenie z opodatkowania z art. 6 pkt 1
    VATU.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przy tym zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o
    VAT ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
    to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach

    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego, Nieruchomości w MPZP w całości przeznaczone są
    pod zabudowę, a zatem stanowią tereny budowlane w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o
    VAT. W konsekwencji do sprzedaży Nieruchomości nie miało zastosowanie zwolnienie
    przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Jednocześnie do sprzedaży
    Nieruchomości nie znajdowało zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy o VAT, gdyż Nieruchomości nie były wykorzystywane przez Sprzedającego
    wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Stanowisko własne Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 2
    W ocenie Wnioskodawcy Kupujący uprawniony jest do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez
    Wnioskodawcę dokumentującej sprzedaż Nieruchomości 1 oraz Nieruchomości 2, w
    której wykazany został podatek VAT z tytułu sprzedaży Nieruchomości 1 oraz
    Nieruchomości 2, a w szczególności w przypadku, jeżeli kwota tego podatku naliczonego w
    okresie rozliczeniowym jest wyższa niż kwota podatku należnego, Kupujący uprawniony
    jest do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następnego okresy lub do
    zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
    Uzasadnienie stanowiska własnego odnośnie pytania nr 2
    Aby podatnik mógł obniżyć kwotę podatku należnego o podatek naliczony z tytułu nabycia
    nieruchomości muszą zostać spełnione trzy podstawowe warunki:
    1. Dostawa nieruchomości musi nastąpić w wykonaniu czynności opodatkowanych,
    2. Dostawa nieruchomości nie może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT,
    3. Nieruchomość musi być wykorzystywana do czynności opodatkowanych.
    Kryteria z punktu 1 oraz 2 rozstrzygnięte zostały w odpowiedzi na pytanie nr 1 (przy
    założeniu, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 zostanie uznane za
    prawidłowe), a zatem rozstrzygnięcia wymaga kryterium z punktu 3.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o
    której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku
    należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za
    następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
    W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprzedając / wynajmując lokale w budynku
    wielorodzinnym, który zostanie wybudowany na Nieruchomościach na rzecz podmiotów
    trzecich, Kupujący spełniać będzie przesłanki do uznania go za podatnika podatku od
    towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1¬2 ustawy o VAT. Wobec powyższego
    Nieruchomości wykorzystywane będą - przez podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o
    VAT - do wykonywania czynności opodatkowanych (i nie zwolnionych), a zatem zgodnie z
    art. 86 ust. 1 ustawy o VAT Kupującemu przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, a w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego,
    o której mowa w art. 86 ust. 2 VATU, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty
    podatku należnego, Kupujący ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku
    należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy (art. 87 ust. 1
    ustawy o VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”,
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (...).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
    ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
    Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W świetle powołanych powyżej przepisów budynki, budowle oraz grunt spełniają definicję
    towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Jednocześnie art. 6 ustawy o VAT wskazuje na wyłączenia określonych czynności spod
    zakresu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Są w nim wskazane czynności,
    które co do zasady należą do grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszczące
    się w zakresie odpłatnej dostawy towarów czy też odpłatnego świadczenia usług, z uwagi
    jednak na stosowne wyłączenie, czynności te nie podlegają opodatkowaniu.
    Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
    Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o podatku VAT, winien on
    być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia
    (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”,
                                                    1zatem dla potrzeb przepisów podatkowych należy stosować definicję zawartą w art. 55
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    Zgodnie z tym przepisem:
    Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
    materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono
    w szczególności:
    1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
      przedsiębiorstwa);
    2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
    3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
      prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
      stosunków prawnych;

    4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
    5) koncesje, licencje i zezwolenia;
    6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
    7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
    8) tajemnice przedsiębiorstwa;
    9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
            2W myśl art. 55 Kodeksu cywilnego:
    Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
    wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
    prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla badanej kwestii jest
    ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw,
    obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych
    przedsiębiorstwu. Przedsiębiorstwo, w rozumieniu powyższego przepisu, powinno więc
    łączyć mienie w funkcjonalnie zorganizowane przedsięwzięcie gospodarcze, a nie tylko
    stanowić zgromadzone niematerialne i materialne składniki stanowiące sobą
    przedsiębiorstwo w przedstawionym znaczeniu przedmiotowym. Organizacyjna i
    funkcjonalna istota przedsiębiorstwa kreuje powstanie samodzielnego podmiotu
    gospodarczego, zdolnego do funkcjonowania w obrocie na niezmienionych zasadach,
                            1pomimo jego zbycia. Ponadto, przepis art. 55 Kodeksu cywilnego wskazuje, że
    przedsiębiorstwo jest „zespołem składników”. Pojęcie zespół (a nie zbiór) zakłada istnienie
    pewnego poziomu powiązań organizacyjnych pomiędzy składnikami przedsiębiorstwa.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 27e ustawy:
    Przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo
    wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i
    niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań
    gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo
    samodzielnie realizujące te zadania.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału
    osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale

    sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą umożliwić nabywcy
    podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
    1) istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
    2) zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;
    3) składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    4) zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy uwzględnić należy następujące
    okoliczności:
    - zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    - faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.
    Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym, w
    przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest angażowanie
    przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem transakcji lub

    podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia, że w danym
    przypadku zespół składników majątkowych stanowi przedsiębiorstwo lub zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa.
    W celu ustalenia, czy przenoszony na nabywcę zespół składników umożliwia kontynuację
    działalności prowadzonej przez zbywcę należy ustalić czy oprócz przeniesienia
    standardowych elementów typowych dla transakcji nieruchomościowych
    opodatkowanych VAT na nabywcę są przeniesione wszystkie poniżej wskazane elementy:
    a) prawa i obowiązki z umów, na podstawie których udzielono zbywcy finansowania
      dłużnego na realizację, nabycie, modernizację, adaptację lub przebudowę
      przenoszonej nieruchomości, o ile zbywca korzystał z takiego finasowania i jest stroną
      takich umów;
    b) umowy o zarządzanie nieruchomością;
    c) umowy zarządzania aktywami;
    d) należności o charakterze pieniężnym związane z przenoszonym majątkiem.
    Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”) w
    wyroku z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 Schriever „przekazanie całości lub
    części aktywów” należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ono przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i
    ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część
    przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą. Podobne
    stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki NSA: z
    dnia 25 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 955/12 oraz z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt
    FSK 1316/15). Zgodnie natomiast z orzecznictwem TSUE (wyrok TSUE z dnia 10 listopada
    2011 r. w sprawie C-444/10 Christel Schriever, pkt 26) ocena, jakie dobra – ruchome lub
    nieruchome – są niezbędne do utworzenia przedsiębiorstwa lub ZCP, musi być
    dokonywana „(...) z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej”.
    W rozpatrywanej sprawie zasługuje na uwagę wspomniane już wyżej orzeczenie NSA z 24
    listopada 2016 r., sygn. I FSK 1316/15, w którym Sąd stwierdził, że „Same w sobie
    nieruchomości (zabudowane nieruchomości) nie tworzą całości zdolnej do prowadzenia
    samodzielnej działalności gospodarczej. Nie stanowią zatem zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa, nawet jeżeli były wykorzystywane przez sprzedawcę również do
    działalności gospodarczej polegającej na wynajmowaniu tych nieruchomości lub ich części,
    albo znajdujących się na nich obiektów budowlanych i ich części. (...) Natomiast sprzedaż
    wyodrębnionych z takiego zakładu pojedynczych lub nawet wszystkich nieruchomości, nie
    mogłaby być uznana za sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Bez całej
    struktury składającej się na działalność w zakresie wynajmu nieruchomości – wciąż byłaby
    to jedynie sprzedaż nieruchomości, jako składników majątkowych”. Podobna teza została
    zawarta w wyroku z 26 stycznia 2018 r., sygn. I FSK 1127/17.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.
    in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast
    zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że w dniu (...) 2025 r. Państwo oraz Kupujący zawarli umowę
    sprzedaży, na podstawie której Państwo sprzedali, a Kupujący kupił prawo własności

    działek niezabudowanych o numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11 („Nieruchomość 1”),
    oraz działkę niezabudowaną nr 12 („Nieruchomość 2”).
    Przedmiot transakcji nie obejmował:
    1. firmy Sprzedającego ani nazwy przedsiębiorstwa Sprzedającego,
    2. środków pieniężnych Sprzedającego (w kasie i na rachunkach bankowych),
    3. know-how Sprzedającego,
    4. ksiąg rachunkowych Sprzedającego oraz innych dokumentów związanych z prowadzoną
      przez Sprzedającego działalnością gospodarczą (za wyjątkiem dokumentacji ściśle
      związanej z Nieruchomościami),
    5. długów obciążających Sprzedającego, w tym także zobowiązań pożyczkowych,
    6. należności i zobowiązań handlowych oraz zobowiązań publicznoprawnych
      Sprzedającego,
    7. tajemnicy przedsiębiorstwa Sprzedającego,
    8. następujących umów zawartych przez Sprzedającego: umowa o obsługę księgowo-
      prawno- administracyjną, umowa najmu lokalu pod siedzibę Sprzedającego, umowa
      rachunku bankowego, umowy pożyczek.
    9. rachunków bankowych Sprzedającego.
    Przedmiot transakcji objętej Umową Sprzedaży nie był na moment zawierania Umowy
    Sprzedaży wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie Sprzedającego pod względem
    organizacyjnym (np. na podstawie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym
    charakterze) i nie stanowił wyodrębnionej w jego strukturze jednostki organizacyjnej (np.
    oddziału wyodrębnionego w KRS). Sprzedający nie sporządzał osobnego sprawozdania
    finansowego dla przedmiotu transakcji, a wynik na działalności z nią związanej ujmował w
    wymaganych przez przepisy księgach rachunkowych Sprzedającego i sprawozdaniu
    finansowym obejmującym całą działalność Sprzedającego.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że dostawa
    Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 nie stanowiła przedsiębiorstwa w rozumieniu
              1powołanego art. 55 Kodeksu cywilnego, ponieważ zbyciu nie towarzyszył transfer szeregu
    kluczowych składników, wchodzących w skład normatywnej definicji przedsiębiorstwa i
    determinujących funkcjonowanie przedsiębiorstwa Sprzedającego. Przedmiotem zbycia
    były tylko niektóre składniki przedsiębiorstwa niezdolne do samodzielnego prowadzenia
    działalności gospodarczej. Zbyciu podlegały bowiem wyłącznie opisane we wniosku
    Nieruchomości, których nie sposób uznać za przedsiębiorstwo w rozumieniu powołanego
    przepisu.
    Planowana transakcja nie stanowiła również zbycia zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa Sprzedającego, ze względu na niespełnienie przesłanek zawartych w art.
    2 pkt 27e ustawy.
    Wskazali Państwo bowiem we wniosku, że przedmiot transakcji nie był na moment
    zawierania Umowy Sprzedaży wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie
    Sprzedającego pod względem organizacyjnym (np. na podstawie statutu, regulaminu lub
    innego aktu o podobnym charakterze) i nie stanowił wyodrębnionej w jego strukturze
    jednostki organizacyjnej (np. oddziału wyodrębnionego w KRS). Sprzedający nie
    sporządzał osobnego sprawozdania finansowego dla przedmiotu transakcji, a wynik na
    działalności z nią związanej ujmował w wymaganych przez przepisy księgach
    rachunkowych Sprzedającego i sprawozdaniu finansowym obejmującym całą działalność
    Sprzedającego.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku zakres transakcji należy podkreślić, że
    przedmiot sprzedaży ograniczał się do elementów typowych dla transakcji

    „nieruchomościowych”. W szczególności ogół elementów składających się na przedmiot
    zbycia na rzecz Nabywcy nie umożliwiał Nabywcy kontynuacji działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Sprzedawcę, bez podjęcia dodatkowych działań faktycznych lub
    prawnych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przejęte
    składniki.
    Zatem, w rozpatrywanej sprawie dostawa przedmiotu transakcji tj. opisanych we wniosku
    działek niezabudowanych o numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11 tj. Nieruchomości 1
    oraz działki niezabudowanej nr 12 tj. Nieruchomość 2, nie stanowiła transakcji zbycia
                        1przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego, ani zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa, której definicję zawiera art. 2 pkt 27e ustawy. Tym samym
    przedmiotowa transakcja pozostaje w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    W konsekwencji dostawa ww. Nieruchomości podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jako dostawa towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku, albo może być opodatkowana właściwą stawką
    podatku VAT.
    W tym miejscu wskazać należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku,
    albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych – rozumie się przez
    to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
    przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
    Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie
    gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
    wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
    zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
    należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy:
    Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

    W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
    sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji
    o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
    1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
    inwestycji celu publicznego;
    2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
    się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego, miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza „każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.
    W konsekwencji generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług, w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na
    podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Jak wynika z opisu sprawy, działki nr: 2, 8, 9, 10, 11, 5, 6, 7, 12, 1 i 4, zgodnie z miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego znajdują się w obszarze oznaczonym na
    rysunku planu symbolem U.1 – tereny zabudowy usługowej przeznaczone pod obiekty
    usług, natomiast działka nr 3 zgodnie z opisem miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego znajduje się w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem U.1 –
    tereny zabudowy usługowej przeznaczone pod obiekty usług oraz KDD.2 – tereny dróg
    publicznych klasy dojazdowej.
    Tym samym dostawa działek niezabudowanych nr: 2, 8, 9, 10, 11, 5, 6, 7, 12, 1, 4 i 3,
    będzie stanowiła dostawę terenu budowlanego zdefiniowanego w art. 2 pkt 33 ustawy i w
    rezultacie ich sprzedaż nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu Nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
    tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
    działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
    przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu)
    tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Jak Państwo wskazali ww. Nieruchomości nie były wykorzystywane przez Sprzedającego
    wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że nie zostały spełnione również warunki
    do zastosowania zwolnienia działek niezabudowanych o numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9,
    10 i 11 tj. Nieruchomości 1 oraz działki niezabudowanej nr 12 tj. Nieruchomość 2 od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż działek niezabudowanych o numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i
    11 tj. Nieruchomości 1 oraz działki niezabudowanej nr 12 tj. Nieruchomość 2, nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy, a
    zatem będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla
    przedmiotu dostawy.
    Tym samym stanowisko Państwa zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do Państwa wątpliwości dotyczących prawa Kupującego do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktury
    dokumentującej sprzedaż Nieruchomości 1 i Nieruchomości 2 w ramach Transakcji,
    stwierdzić należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
    W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art.
    114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
    Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
    otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    W myśl art. 86 ust. 10 ustawy o VAT:
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje
    w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez
    podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 1 ww. ustawy:

    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
    przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a - powstaje nie wcześniej niż
    w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Stosownie zaś do art. 86 ust. 11 ustawy o VAT:
    Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
    określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji
    podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku
    podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za jeden z
    dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość
    dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego
    z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy:
    W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
    okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
    obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
    różnicy na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone
    zostały wart. 87 ust. 2-6 ustawy.
    Wyjaśnić należy, że przepisy art. 87 ustawy o VAT regulują sposób dokonania przez
    podatnika rozliczenia w sytuacji, gdy w danym okresie rozliczeniowym deklaruje on
    nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Przepisy te umożliwiają otrzymanie przez
    podatnika rzeczywistego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.
    Warunkiem, który musi spełnić podatnik, by domagać się zwrotu, jest powstanie w okresie
    rozliczeniowym różnicy pomiędzy kwotą podatku naliczonego a kwotą podatku należnego.
    Powyższe wynika z generalnej zasady określonej w przywołanym powyżej art. 87 ust. 1
    ustawy o VAT.
    Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego pod warunkiem spełnienia przez przesłanek pozytywnych, wynikających z art.
    86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
    Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
    lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja
    udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

    Z opisu sprawy wynika, że Państwo oraz Kupujący są czynnymi podatnikami podatku od
    towarów i usług. Wszystkie Nieruchomości (tj. działki 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 12)
    będą wykorzystywane przez Kupującego wyłącznie do czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT.
    Jednocześnie, jak rozstrzygnięto powyżej, transakcja nie stanowiła transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa i nie podlegała wyłączeniu z
    opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy. Ponadto, transakcja sprzedaży ww.
    Nieruchomości jest opodatkowania podatkiem VAT wg właściwej stawki.
    Zatem w analizowanej sprawie nie zajdzie ww. przesłanka negatywna wymieniona w art.
    88 ust. 3a pkt 2 ustawy wyłączająca prawo do skorzystania z odliczenia podatku.
    W konsekwencji Kupującemu przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących transakcję - nabycie
    działek niezabudowanych o numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i 11 tj. Nieruchomości 1
    oraz działki niezabudowanej nr 12 tj. Nieruchomość 2, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.
    Tym samym w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 87 ust. 1 ustawy,
    Kupujący ma również prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za
    następne okresy lub prawo ubiegać się o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad
    należnym na rachunek bankowy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług.
    Ocena prawna stanowiska Państwa w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych
    została zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Niniejsza interpretacja
    indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu
    zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego
    przez Państwa. Z powyższych przepisów wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie
    interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. nie
    przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej przedstawionych we wniosku
    okoliczności w kontekście zadanego pytania przyporządkowanego do danego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W tym miejscu organ interpretacyjny zastrzega
    jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła skutków
    prawnych.
    Podkreślić ponadto należy, że ewentualna ocena zasadności zwrotu podatku leży w
    kompetencji właściwego miejscowo i rzeczowo dla nabywcy organu podatkowego
    pierwszej instancji (Naczelnika Urzędu Skarbowego, Naczelnika Urzędu Celno-
    Skarbowego).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1. z zastosowaniem art. 119a;
      2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.