Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.150.2022.2.SH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-06-17
Teza: Czy każdy z opisanych powyżej zestawów sprzętowych należy traktować jako odrębny środek trwały podlegający amortyzacji, czy też zakupy poszczególnych jego elementów można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: amortyzacja; komputery; koszt-koszty uzyskania przychodów; sprzęt; urządzenie-urządzenie peryferyjne; środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Wartość początkowa środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych-Odłączenie i przyłączenie części składowej lub peryferyjnej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16d-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16d-ust. 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16f-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16f-ust. 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g-ust. 1-pkt 1a; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g-ust. 13; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16i-ust. 1

**Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe**

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

7 marca 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 marca 2022 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy każdy z opisanych we wniosku zestawów sprzętowych należy traktować jako odrębny środek trwały podlegający amortyzacji, czy też zakupy poszczególnych jego elementów można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 maja 2022 r. (data wpływu 23 maja 2022 r.

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Wnioskodawca (dalej także: „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym.

Podstawowy przedmiot działalności Spółki stanowi tworzenie inteligentnych systemów monitorowania i analizy danych dla restauracji i sklepów. Ponadto, Spółka świadczy usługi wsparcia technicznego oraz audytu dla użytkowników oprogramowania komputerowego wspomagające wymienione systemy, w tym mających siedziby w A i B.

Sprzęt niezbędny do realizacji tych zadań kupowany jest przez Państwa u miejscowych dostawców (w A i B). Sprzęt pozostaje Państwa własnością i w zestawach jest udostępniany wraz z oprogramowaniem w ramach kompleksowej usługi, za którą zapłata następuje w postaci tzw. subskrypcji, zazwyczaj rocznej. Licencję do oprogramowania kupujecie Państwo od podmiotu będącego jego producentem, a następnie w ramach subskrypcji oprogramowanie jest udostępniane do użytkowania klientowi.

Na wspomniane zestawy sprzętowe składają się:

\- komputer,

\- kamery,

\- router (do połączenia z Internetem),

\- okablowanie.

W zależności od potrzeb klienta i warunków lokalnych konfiguracja zestawów jest różna - podstawowe różnice dotyczą rodzaju i liczby kamer. Konfiguracje te bywają modyfikowane - polegają najczęściej na zmianie liczby i rodzaju kamer.

Wartość każdego elementu zestawu w przeliczeniu na PLN nie przekracza kwoty 10 000 zł, a wartości całych zestawów w zależności od konfiguracji mogą być poniżej i powyżej tej kwoty. Co więcej, rekonfiguracja zestawu powoduje zmianę jego łącznej wartości. Zmian i rekonfiguracji tych samych zestawów w trakcie ich eksploatacji może być wiele.

Zapytanie dotyczy lat 2019-2020.

W uzupełnieniu wniosku z 18 maja 2022 r., doprecyzowując opis stanu faktycznego i odpowiadając na zadane pytania wskazali Państwo m.in., że:

a) Wymienione elementy nie są trwale połączone, można je rozłączyć w każdej chwili, każdy z tych elementów jest zdatny do użytkowania po rozłączeniu. Zostają przekazane w konkretnej konfiguracji w zależności od wymagań klienta.

b) Wymienione elementy mogą współpracować w różnych konfiguracjach, z różnymi urządzeniami.

c) Komputer generalnie zawsze może pracować samodzielnie, jeżeli kamery nie będą podłączone, nie będzie rejestrowane video, ale mogą być/będą rejestrowane dane z kas fiskalnych (ze sklepu). Okablowanie służy do łączenia różnych elementów i jako samodzielne nie działa, może być używane w różnych konfiguracjach.

Aby nie podłączać wielu kamer do komputera używany jest switch, który przekazuje video z kamer do komputera. Tak jak i kable służy do łączenia, może być używany w wielu konfiguracjach.

Ze względu na to, że do nagrywania video używacie Państwo komputera (który oprócz tego rejestruje dane z kas fiskalnych), nie używacie wbudowanej w części kamer funkcji samodzielnego nagrywania (ale jest to możliwe).

Routery nie są własnością Wnioskodawcy, lecz klienta. Nie są zatem formalnie elementem opisywanych zestawów, lecz współpracują z nimi.

d) W odpowiedzi na pytanie, czy po wymianie, dodaniu lub usunięciu komputer, kamery, router (do połączenia z Internetem), okablowanie mogą ponownie być instalowane jako kompletne i zdatne do użytku, odpowiedzieli Państwo twierdząco, że mogą.

e) Istnieje możliwość jednoznacznego ale nietrwałego przyporządkowania elementów do zestawu przekazywanego klientowi do użytku. Elementy mogą być wymieniane, odłączane lub dołączane nowe z/do konkretnego zestawu.

f) Przewidywany czas użytkowania wszystkich elementów jest dłuższy niż rok.

g) Zestawy (zespoły) komputerowe klasyfikowane są w KŚT pod symbolem 487. Poszczególnych elementów składowych nie klasyfikujemy przy zastosowaniu KŚT, gdyż traktujemy je jako części składowe/peryferyjne w rozumieniu przepisu art. 16g ust. 13 ustawy. Koresponduje to z przeredagowanym stanowiskiem własnym Wnioskodawcy.

h) Wskazali Państwo również dane podmiotów dla których Spółka świadczy usługi wsparcia technicznego oraz audytu dla użytkowników oprogramowania komputerowego oraz wskazali Państwo dane dostawców u których Spółka dokonuje zakupów – niezbędnych w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych z innymi państwami.

**Pytanie**

Czy każdy z opisanych powyżej zestawów sprzętowych należy traktować jako odrębny środek trwały podlegający amortyzacji, czy też zakupy poszczególnych jego elementów można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów?

**Państwa stanowisko w sprawie**

(ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 18 maja 2022 r.)

Zdaniem Wnioskodawcy, opisanych powyżej zestawów sprzętowych nie należy traktować jako odrębnych środków trwałych podlegających amortyzacji, a zakupy poszczególnych jego elementów można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Środkiem trwałym bez wątpienia jest komputer stanowiący „serce” zastawu przekazywanego klientowi. Wypełnia on dyspozycje przepisu art. 16a ustawy, zgodnie z którym, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu.

3) inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Natomiast pozostałe elementy (np. kamery, a nawet okablowanie) są to części składowe (peryferyjne) tego komputera w rozumieniu przepisu art. 16g ust. 13 ustawy, który brzmi:

Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Przepis ten stanowi o granicznej wartości części składowych lub peryferyjnych w kwocie 10 000 zł. Jak już wspomniano, cena nabycia żadnego z elementów składowych (peryferyjnych) nie przekracza tej kwoty, a zatem na mocy zacytowanego powyżej przepisu, wydatki na ich nabycie należy traktować jako części peryferyjne. Przeto interpretując zacytowany powyżej przepis a contrario, wydatki na ich zakup stanowią koszty uzyskania przychodów.

Trzeba tutaj także podkreślić brak możliwości jednoznacznego i trwałego przyporządkowania tych elementów do konkretnego zestawu przekazywanego klientowi do użytku, co podkreśla peryferyjny charakter tych przedmiotów.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z wolą Wnioskodawcy, niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy stanu prawnego, obowiązującego w latach 2019-2020.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Powyższa definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że koszt:

\- musi być poniesiony przez podatnika,

\- musi być definitywny,

\- musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

\- musi pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT lub służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów,

\- nie może być wymieniony w negatywnym katalogu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,

\- musi być właściwie udokumentowany.

W zależności od stopnia powiązania kosztu z osiąganym przychodem, koszty uzyskania przychodów dzielimy na bezpośrednio i pośrednio (inne niż bezpośrednio) związane z przychodami.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet mimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów, bądź zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,

amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1\. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2\. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3\. inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały

amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:

\- zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

\- stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,

\- są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,

\- przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – to podatnik samodzielnie decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,

\- są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

\- nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.

Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o CIT,

podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

W myśl art. 16d ust. 2 ustawy o CIT,

składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.

Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,

podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,

odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10.000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10.000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Jak wskazuje art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,

odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Stosownie do treści art. 16i ust. 1 ustawy o CIT,

odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub współwłasność podatnika.

Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1864) będące rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 649).

Zgodnie z definicją przedstawioną w ww. rozporządzeniu, Klasyfikacja Środków Trwałych (dalej: „KŚT”) jest usystematyzowanym wykazem środków trwałych (obiektów) służących do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych. W KŚT za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego, spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może nim być budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt obiektu zbiorczego, którym może być zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy, osiedla, zespoły komputerowe itp.

Należy jednak zauważyć, że zarówno przepisy ww. ustawy o statystyce publicznej, jak i wydanego w celu jej wykonania rozporządzenia, nie są przepisami prawa podatkowego, a w konsekwencji, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, nie mogą być przedmiotem niniejszej interpretacji.

Obowiązek odpowiedniej klasyfikacji środka trwałego spoczywa na podmiocie gospodarczym. Wynika to z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11). W przypadku trudności w ustaleniu właściwej klasyfikacji, zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do odpowiedniego Urzędu Statystycznego, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych.

Załącznik do rozporządzenia KŚT w grupowaniu 487 określa, że środkiem trwałym są zestawy komputerowe, obejmujące maszyny i urządzenia do wprowadzania, przetwarzania, przechowywania i wyprowadzania informacji cyfrowych lub analogowych, w szczególności:

\- jednostki centralne,

\- jednostki pamięci,

\- jednostki zasilające,

\- urządzenia wejścia, w tym m.in. rejestratory, skanery,

\- urządzenia wyjścia,

\- urządzenia wejścia-wyjścia: konsole operatorskie, monitory ekranowe,

\- urządzenia transmisji i ochrony danych,

\- urządzenia wielofunkcyjne mogące pełnić rolę kopiarki, drukarki, a także skanera i faksu.

Zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia KŚT, obiektem może być cały zespół służący do przetwarzania informacji, złożony z jednostki centralnej i podłączonych do niej jednostek zewnętrznych, względnie poszczególna maszyna i urządzenie wydzielone w osobne jednostki. Z treści przywołanego załącznika do rozporządzenia KŚT wynika, iż odrębnym obiektem (środkiem trwałym) może być nie tylko cały zespół komputerowy ale również pojedyncze urządzenie wydzielone jako odrębna jednostka.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy wskazać, że podstawowym kryterium stanowiącym o klasyfikacji danego urządzenia (nabytego lub wytworzonego przez podatnika) jako odrębnego środka trwałego jest kwestia jego kompletności i zdatności do używania.

Przepisy prawa podatkowego nie wyjaśniają co należy rozumieć pod pojęciem „kompletny i zdatny do użytkowania”. Zgodnie z regułą wykładni językowej, w myśl której w sytuacji, gdy ustawodawca nie nadał danemu terminowi szczególnego znaczenia, stosując definicję ustawową, należy przyjąć takie jego znaczenie, jakie funkcjonuje w języku powszechnym.

W języku powszechnym – jak wynika z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (www.sjp.pwn.pl) – pojęcie „używać” jest synonimem pojęcia „użyć” i oznacza, m.in. „zastosować coś jako środek, narzędzie” oraz „zrobić z czegoś użytek”. Z powyższego należy wywieść, że oddanie środka trwałego „do używania” jest ściśle związane z włączeniem go do wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej, po uprzednim stwierdzeniu, że jest on kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania – po uzyskaniu stosownych pozwoleń i koncesji. Oznacza to, że w dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do wykorzystywania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Takie rozumienie kryteriów „kompletności” i „zdatności do użytku” prezentowane jest szeroko w doktrynie prawa podatkowego:

\- „kompletne i zdatne do użytku są takie składniki majątku trwałego, które zawierają wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażenia życia lub zdrowia osób z nich korzystających, które ponadto posiadają stosowne atesty i homologacje oraz dopuszczone są do używania przez właściwe organy administracji państwowej” (J. Marciniuk, Podatek do-chodowy od osób prawnych, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 518-519);

\- „składnik majątku spełnia przesłanki kompletności i zdatności do użytku, jeżeli jest on wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto są sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie” (E. Mazur, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2009, LEX);

\- „zdatność do użytku w wielu sytuacjach faktycznych oznaczać będzie konieczność spełnienia szeregu wymogów formalnoprawnych nakładanych na przedsiębiorcę przez odrębne przepisy” (M. Wilk, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2014, LEX);

\- „kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też, że środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją wymogi formalne, to także one są spełnione” (M. Ślifirczyk, F. Świtała, R. Krasnodębski, G. Dźwigała, P. Karwat, Z. Huszcz, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009).

W świetle powyższego należy podkreślić, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast, sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako „możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania”. Zatem „kompletne i zdatne do użytku” nie oznacza jednocześnie, że składniki majątku mają być zdolne do samodzielnej pracy.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o CIT,

nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (…).

Stosownie art. 16g ust. 13 ustawy o CIT,

jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3- 11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Zatem, wydatki na ulepszenie środków trwałych, w momencie ich poniesienia nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz jego uzupełnienia wynika m.in, że podstawowy przedmiot działalności Spółki stanowi tworzenie inteligentnych systemów monitorowania i analizy danych dla restauracji i sklepów. Ponadto, Spółka świadczy usługi wsparcia technicznego oraz audytu dla użytkowników oprogramowania komputerowego wspomagające wymienione systemy, w tym mających siedziby w (A i B).

Sprzęt niezbędny do realizacji tych zadań kupowany jest przez Wnioskodawcę u miejscowych dostawców (w A i B). Sprzęt pozostaje własnością Spółki i w zestawach jest udostępniany wraz z oprogramowaniem w ramach kompleksowej usługi, za którą zapłata następuje w postaci tzw. subskrypcji, zazwyczaj rocznej. Licencję do oprogramowania Wnioskodawca kupuje od podmiotu będącego jego producentem, a następnie w ramach subskrypcji oprogramowanie jest udostępniane do użytkowania klientowi. Na wspomniane zestawy sprzętowe składają się: komputer, kamery, router (do połączenia z Internetem), okablowanie.

W zależności od potrzeb klienta i warunków lokalnych konfiguracja zestawów jest różna - podstawowe różnice dotyczą rodzaju i liczby kamer. Konfiguracje te bywają modyfikowane - polegają najczęściej na zmianie liczby i rodzaju kamer. Wartość każdego elementu zestawu w przeliczeniu na PLN nie przekracza kwoty 10 000 zł; a wartości całych zestawów w zależności od konfiguracji mogą być poniżej i powyżej tej kwoty. Co więcej, rekonfiguracja zestawu powoduje zmianę jego łącznej wartości. Zmian i rekonfiguracji tych samych zestawów w trakcie ich eksploatacji może być wiele. Wymienione elementy nie są trwale połączone, można je rozłączyć w każdej chwili, każdy z tych elementów jest zdatny do użytkowania po rozłączeniu. Zostają przekazane w konkretnej konfiguracji w zależności od wymagań klienta. Wymienione elementy mogą współpracować w różnych konfiguracjach, z różnymi urządzeniami. Komputer generalnie zawsze może pracować samodzielnie, jeżeli kamery nie będą podłączone, nie będzie rejestrowane video, ale mogą być będą rejestrowane dane z kas fiskalnych (ze sklepu). Okablowanie służy do łączenia różnych elementów i jako samodzielne nie działa, może być używane w różnych konfiguracjach. Aby nie podłączać wielu kamer do komputera używany jest switch , który przekazuje video z kamer do komputera. Tak jak i kable służy do łączenia, może być używany w wielu konfiguracjach. Ze względu na to, że do nagrywania video używacie Państwo komputera (który oprócz tego rejestruje dane z kas fiskalnych), nie używacie wbudowanej w części kamer funkcji samodzielnego nagrywania (ale jest to możliwe). Routery nie są własnością Wnioskodawcy, lecz klienta. Nie są zatem formalnie elementem opisywanych zestawów, lecz współpracują z nimi. Po wymianie, dodaniu lub usunięciu komputer, kamery, router (do połączenia z Internetem), okablowanie mogą ponownie być instalowane jako kompletne i zdatne do użytku. Istnieje możliwość jednoznacznego ale nietrwałego przyporządkowania elementów do zestawu przekazywanego klientowi do użytku. Elementy mogą być wymieniane, odłączane lub dołączane nowe z/do konkretnego zestawu. Przewidywany czas użytkowania wszystkich elementów jest dłuższy niż rok. Zestawy (zespoły) komputerowe klasyfikowane są w KŚT pod symbolem 487. Poszczególnych elementów składowych Wnioskodawca nie klasyfikuje przy zastosowaniu KŚT, gdyż traktuje je jako części składowe/peryferyjne w rozumieniu przepisu art. 16g ust. 13 ustawy. Koresponduje to z przeredagowanym stanowiskiem własnym Wnioskodawcy.

W tak przedstawionym stanie faktycznym i jego uzupełnieniu Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy każdy z opisanych powyżej zestawów sprzętowych należy traktować jako odrębny środek trwały podlegający amortyzacji, czy też zakupy poszczególnych jego elementów można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Odnosząc się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i jego uzupełnienia, a także powołanych przepisów należy stwierdzić, że wydatki ponoszone na komputer, kamery, router (do połączenia z Internetem), okablowanie, składające się na zestawy sprzętowe, z jednej strony pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, z drugiej nie spełniają kryteriów ulepszenia. Poniesione przez Spółkę nakłady na poszczególne elementy nie przewyższają kwoty 10 000 zł.

Biorąc powyższe pod uwagę, stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym, każdego z opisanych powyżej zestawów sprzętowych nie należy traktować jako odrębnego środka trwałego podlegającego amortyzacji, a zakupy poszczególnych jego elementów można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów należy uznać za prawidłowe.

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej stwierdzić należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Wydając niniejszą interpretację tutejszy Organ oparł się wyłącznie na wskazanym przez Państwo grupowaniu środka trwałego.

Nadmienia się, że to na podatniku ciąży obowiązek dokonania prawidłowej klasyfikacji środka trwałego (środków trwałych) do odpowiedniej grupy KŚT. Po dokonaniu zaś takiej klasyfikacji to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia faktu, iż dany środek trwały podlega odpowiedniej klasyfikacji, gdyż to podatnik jest osobą, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Dotyczy to również ustalenia, czy w wyniku podjętych przez niego działań został wytworzony, jeden, czy też kilka środków trwałych.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

*   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
*   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).