Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.176.2025.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-30
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą pracownikowi
odszkodowania na podstawie ugody.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
odszkodowania
praca-stosunek pracy
pracownik
ugody-ugoda sądowa
umowa-rozwiązanie umowy
umowa-umowa o pracę
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 33-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 marca 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2024 r. została założona sprawa z powództwa byłego pracownika przeciwko Urzędowi
    Miejskiemu (...), przedmiotem sprawy było roszczenie o odszkodowanie z tytułu
    niezgodnego z prawem pracy rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę na czas
    nieokreślony, za wypowiedzeniem pracodawcy.
    Roszczenie było oparte o przepisy art. 45 Kodeksu Pracy:
    Oddział 4
    Uprawnienia pracownika w razie nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem
    wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę.
    Art. 44. [Odwołanie od wypowiedzenia]
    Pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy, o
    którym mowa w dziale dwunastym.
    Art. 45. [Orzeczenia sądu pracy]
    § 1. W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
    umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o
    wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o
    bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu
    pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
    § 2. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
    bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania
    jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
    Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego umowa o pracę zawarta na
    czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do pracy byłoby niewskazane ze
    względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu, pracownikowi przysługuje
    wyłącznie odszkodowanie.
    Art. 47(1). [Wysokość odszkodowania]
    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony,
    której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie upłynął przed

    wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy byłoby niewskazane
    ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu, odszkodowanie
    przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego umowa miała trwać,
    nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    W powyższych przepisach mowa konkretnie o odszkodowaniu z tytułu rozwiązania umowy
    o pracę. Określają one także wysokość tego odszkodowania. W naszej sprawie pozew
    obejmował odszkodowanie odpowiadające 3 miesięcznemu wynagrodzeniu.
    W sprawie zawarto ugodę sądową, w której określono wysokość odszkodowania w
    połowie roszczenia.
    Ugoda była zgodna z prawem, dlatego sąd zakończył postępowanie umorzeniem.
    Odszkodowanie zostało wypłacone w całości bez potrącenie podatku dochodowego, czyli
    zwolnione z PIT.
    Ponadto uzupełnili Państwo opis sprawy o następujące informacje:
    Treść ugody:
    „1. Pozwany pracodawca Urząd Miejski (...) zobowiązuje się do zapłaty na rzecz powódki....
    Kwoty (...) zł ((...)) tytułem odszkodowania w terminie do dnia (...) lutego 2025 roku wraz z
    ustalonymi odsetkami za opóźnienia w płatności. Płatność nastąpi na konto bankowe
    powódki o nr....
    2. Powódka ... oświadcza, że treść niniejszej ugody w całości wyczerpuje jej roszczenia
    dochodzone w niniejszym postępowaniu.
    3. Strony zgodnie oświadczają, że koszty znoszą się wzajemnie.
    4. Strony zgodnie oświadczają, że na ugodę powyższej treści wyrażają zgodę."
    W związku z przytoczoną powyżej treścią ugody można stwierdzić, iż ugoda nie
    przewidywała innego sposobu rozwiązania umowy o pracę, niż wskazany we wniosku. Z
    zawartej ugody nie wynika również z jakiego tytułu zostało wypłacone odszkodowanie,
    jednak Sąd nie nakazał pracodawcy zmiany przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę na
    czas nieokreślony. Wypowiedzenie umowy nastąpiło z art. 30 ust. 1 pkt 2 Kodeksu Pracy -
    rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem pracodawcy z winy pracownika. Kwotę
    odszkodowania stanowiła kwota umowna ustalona między stronami i podana w ugodzie.
    Podpisana ugoda nie wskazuje czy odszkodowanie dotyczyło szkody rzeczywistej jak
    również stanowi korzyści, które pracownik mógłby osiągnąć, gdyby umowa nie została
    rozwiązana, jednak w związku z brakiem nakazu Sądu do zmian wypowiedzenia umowy o
    pracę można wnioskować, iż takie przesłanki nie zaszły.

## Pytanie

Czy Urząd Miejski prawidłowo wypłacił odszkodowanie w zasądzonej kwocie ze
    zwolnieniem z PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, Urząd Miejski prawidłowo wypłacił kwotę odszkodowania nie
    potrącając kwoty podatku dochodowego.
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Art. 21. [Zwolnienia przedmiotowe]
    1. Wolne od podatku dochodowego są:
    3) otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
    ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie
    tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych

    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), z
    wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
    wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
    rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
    pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
    działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
    działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o
    której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe;
    3b) inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody
    sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań
    lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono.
    Odszkodowanie wypłacone na podstawie ugody nie należy do kategorii wyjątków z
    katalogu lit. a)-g) w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.
    Jeśli chodzi o przypadki z art. 21 ust. 1 pkt 3b) ustawy o PIT, to wyjątek z lit. a) nie zachodzi,
    bo pracownik nie prowadził działalności gospodarczej. W przepisie pod lit. b) chodzi o
    odszkodowania lub zadośćuczynienia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć,
    gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Reasumując w tej części, należałoby uznać, że odszkodowanie z Państwa ugody, powinno
    być zwolnione z PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji

      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że
    podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania wypłaconego pracownikowi lub byłemu
    pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a
    zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub
    zwolniony od podatku.
    Na podmiocie dokonującym wypłaty powyższego odszkodowania ciążą obowiązki płatnika,
    wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z
    którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według

      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      1) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      2) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z

    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy
    wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub
    zadośćuczynienia za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie lub zadośćuczynienie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i
    świadczenia z tytułu utraconych korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa
      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych
      pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów
      określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Podkreślić trzeba, że ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie
    wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym tylko
    otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na zastosowanie tego zwolnienia.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    - otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    - odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art.
      9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    - wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    - nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08:
      Jeśli określony sposób rozumienia przepisu ustawy utrwalił się już w sposób
      oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i autorytatywny wyraz w
      orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź Naczelnego Sądu Administracyjnego, to należy
      uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania – nabrał takiej właśnie treści.
      Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia
      pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
      miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się
      zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów
      ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego, świadczenie odszkodowawcze to najogólniej
    świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest uszczerbek
    jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez

    prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy
    rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu
    fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy
    odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z
    naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej - wynikającej z czynów niedozwolonych (art. 415 i następne)
    lub odpowiedzialności kontraktowej – powstającej z mocy umowy (art. 471 i następne), a
    co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 2, art. 45, art. 50,
            3  2art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy) bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed

      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                      1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41
      ; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za
    okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
    wypowiedzenia.
    Funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz w Kodeksie cywilnym pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05, w którym
    Trybunał Konstytucyjny uznał, że:
      Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
      stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji
      (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie.
    W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne
    pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego
    wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do
    ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy,
    niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała.
    Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania
    ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek niezgodnego z
    prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym
    lub mniejszym rozmiarze niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w
    przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu
    charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego
    pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    W opisie stany faktycznego wskazali Państwo, że w zawartej ugodzie sądowej nie
    wskazano podstawy prawnej ustalenia wypłaconej kwoty odszkodowania. W treści ugody
    sądowej nie wskazano wprost, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało dokonane z
    naruszeniem przepisów prawa pracy dotyczących rozwiązania umowy o pracę. W ugodzie
    istnieje zapis „ugoda wyczerpuje roszczenia powoda dochodzone w niniejszej sprawie”.
    Wartość odszkodowania stanowiła kwota umowna ustalona między stronami i podana w
    ugodzie.
    Dlatego nie ma możliwości sprecyzowania na gruncie powołanego powyżej Kodeksu pracy
    podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. Wobec tego zawarta między
    Państwem a byłym pracownikiem ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku ostatecznego
    rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Odszkodowanie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, w ugodzie powódka oświadczyła -–
    jak wskazano w opisie zdarzenia – że treść niniejszej ugody w całości wyczerpuje jej
    roszczenia dochodzone w niniejszym postępowaniu. Odszkodowanie to ma więc – de
    facto – zrekompensować zarobek, jaki pracownik mógłby otrzymać, gdyby do sporu
    prowadzącego w efekcie do rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe stwierdzam, że zapłacona na rzecz byłego pracownika kwota
    wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub
    zasady ustalania wynikają z regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Do wypłaconej kwoty nie ma również
    zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy.
    Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie ugody sądowej, jednak nie
    stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym przepisie. Nie
    dotyczy ono, bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma rekompensować pracownikowi
    utracone przez niego spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Zatem,
    wypłacona na rzecz byłego pracownika kwota, wynikająca z zawartej ugody sądowej, nie
    korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota ta powinna
    być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, bowiem wypłata tego świadczenia
    miała źródło w uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy. Tym
    samym wypłacona kwota stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy podlegający
    opodatkowaniu.
    W konsekwencji, wykonując obowiązki płatnika – stosownie do art. 32 ust. 1
    komentowanej ustawy – byli Państwo zobowiązani do naliczenia, pobrania i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconej
    byłemu pracownikowi na podstawie ugody sądowej. Świadczenie to winni Państwo
    wypłacić byłemu pracownikowi po pobraniu zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.