Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.531.2025.2.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Obowiązek poboru podatku u źródła.
Słowa kluczowe: pobór-pobór podatku u źródła
rezydencja-certyfikat rezydencji
umowa-umowa międzynarodowa
umowa-umowa zlecenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Definicje ustawowe.-Definicja certyfikatu
rezydencji.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie
    – pismem, które wpłynęło 8 sierpnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) z siedzibą w Polsce, będąca polskim rezydentem podatkowym
    oraz czynnym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (CIT), planuje
    zawarcie umowy cywilnoprawnej (umowa zlecenia, umowa o świadczenie usług) z osobą
    fizyczną mającą miejsce zamieszkania i wykonującą usługi wyłącznie na terytorium Filipin.
    Zakres usług obejmuje czynności niematerialne, takie jak wsparcie programistyczne,
    graficzne, usługi konsultingowe, administracyjne lub pokrewne. Osoba fizyczna nie
    posiada miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce, nie prowadzi na terenie
    Polski działalności gospodarczej, a jej wynagrodzenie będzie wypłacane na rachunek
    bankowy na Filipinach. Spółka rozważa dwa warianty dotyczące statusu podatkowego
    kontrahenta: Osoba fizyczna przedkłada ważny certyfikat rezydencji podatkowej Filipin,
    potwierdzający jej rezydencję podatkową na Filipinach na moment wypłaty
    wynagrodzenia. Osoba fizyczna nie przedkłada certyfikatu rezydencji podatkowej Filipin.
    Celem Spółki jest uzyskanie interpretacji przepisów podatkowych w zakresie obowiązku
    poboru podatku u źródła (WHT) od wynagrodzenia wypłacanego osobie fizycznej mającej
    miejsce zamieszkania na Filipinach w obu powyższych wariantach.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Osoba fizyczna nie będzie posiadała w Polsce stałej placówki ani nie będzie przebywała w
    Polsce przez okres lub okresy wynoszące łącznie 120 dni w każdym dwunastomiesięcznym
    okresie.
    Usługi będą świadczone w całości w sposób zdalny z terytorium Filipin.
    W analizowanym przypadku osoba fizyczna nie będzie prowadzić działalności
    gospodarczej zarejestrowanej na Filipinach. Wynagrodzenie będzie wypłacane osobie
    fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.
    Osoba fizyczna nie będzie posiadała zakładu na terytorium Polski w rozumieniu art. 5
    umowy między Rządem RP a Rządem Republiki Filipin z dnia 9 września 1992 r.
    Pytania
      1. Czy w przypadku wypłaty przez Spółkę wynagrodzenia osobie fizycznej mającej
        miejsce zamieszkania oraz wykonującej usługi wyłącznie na terytorium Filipin, która
        przedkłada ważny certyfikat rezydencji podatkowej Filipin, Spółka jest zobowiązana
        do poboru podatku u źródła na podstawie art. 29 ustawy o podatku dochodowym
        od osób fizycznych, czy też, na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego
        opodatkowania między Polską a Filipinami, wynagrodzenie to podlega zwolnieniu
        lub opodatkowaniu wyłącznie na Filipinach?
      2. Czy w przypadku wypłaty przez Spółkę wynagrodzenia osobie fizycznej mającej
        miejsce zamieszkania oraz wykonującej usługi wyłącznie na terytorium Filipin, która
        nie przedkłada certyfikatu rezydencji podatkowej Filipin, Spółka jest zobowiązana
        do poboru podatku u źródła w wysokości 20% na podstawie art. 29 ustawy o

        podatku dochodowym od osób fizycznych, bez możliwości zastosowania
        postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania?
    Państwa stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu)
    Ad 1
    Osoba fizyczna z Filipin przedkłada ważny certyfikat rezydencji podatkowej. W ocenie
    Spółki, w przypadku wypłaty przez Spółkę wynagrodzenia osobie fizycznej mającej miejsce
    zamieszkania oraz wykonującej usługi wyłącznie na terytorium Filipin, która przedkłada
    ważny certyfikat rezydencji podatkowej Filipin, Spółka nie jest zobowiązana do poboru
    podatku u źródła w Polsce. Zastosowanie mają bowiem postanowienia umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania między Polską a Filipinami, które przewidują opodatkowanie
    tych dochodów wyłącznie w państwie rezydencji odbiorcy, tj. na Filipinach.
    Ad 2
    Osoba fizyczna z Filipin nie przedkłada certyfikatu rezydencji podatkowej. W ocenie Spółki,
    w przypadku wypłaty wynagrodzenia osobie fizycznej mającej miejsce zamieszkania na
    Filipinach, która nie przedkłada certyfikatu rezydencji podatkowej Filipin, Spółka jako
    płatnik jest zobowiązana do poboru podatku u źródła w wysokości 20% na podstawie art.
    29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W braku certyfikatu rezydencji
    podatkowej brak jest możliwości zastosowania postanowień umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania i należy stosować przepisy krajowe. Uzasadnienie: Zgodnie z
    art. 29 ust. 1 ustawy o PIT, od wypłat na rzecz nierezydentów z tytułu usług
    niematerialnych pobiera się podatek u źródła w wysokości 20%. Zgodnie z art. 4a ustawy o
    PIT, warunkiem zastosowania zwolnienia lub niższej stawki na podstawie umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania jest posiadanie przez płatnika ważnego certyfikatu
    rezydencji podatkowej odbiorcy należności. Brak certyfikatu rezydencji skutkuje
    koniecznością poboru podatku według stawki krajowej (20%).
    Wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku wskazał, że w przypadku braku certyfikatu
    rezydencji podatkowej Republiki Filipin, Spółka będzie zobowiązana do poboru 20%
    zryczałtowanego podatku u źródła na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT i
    wykazania go w deklaracji PIT-8AR oraz w informacji IFT-1R.
    W przypadku przedstawienia certyfikatu rezydencji, przy świadczeniu usług wyłącznie z
    terytorium Filipin, wynagrodzenie nie będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce zgodnie z
    art. 15 ust. 1 umowy Polska–Filipiny.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
      1) obliczenie,
      2) pobranie,
      3) wpłacenie
    - podatku, zaliczki.

    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych :
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W świetle art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
        służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku
        pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
      5a. umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
        uczestnictwa;
      6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i
        praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią

        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
      6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Według art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
      Przy czym, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się
      przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów),
      o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.
    Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że
    Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej
    rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła
    przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane
    osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem
    posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak
    na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu.
    Na podkreślenie zasługuje również fakt, że katalog dochodów (przychodów)
    wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Tak więc,
    ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za
    osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na
    zasadzie „źródła”. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze
    Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczypospolita Polska ma prawo opodatkować dochody
    uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony
    obowiązek podatkowy).
    Za dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody
    pochodzące od polskiego płatnika, wypłacone osobie, która usługi określone w umowie
    zawartej pomiędzy stronami wykonuje za granicą.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Opodatkowanie dochodów na terytorium Polski
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 13 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:
        1) (uchylony)
        2) przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej,
          naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w
          konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, przychody
          z tytułu udziału w badaniach i eksperymentach prowadzonych przez podmioty
          tworzące system szkolnictwa wyższego i nauki, jak również przychody z
          uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych

          przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów
          sportowych;
        3) przychody z działalności duchownych, osiągane z innego tytułu niż umowa o
          pracę;
        4) przychody z działalności polskich arbitrów uczestniczących w procesach
          arbitrażowych z partnerami zagranicznymi;
        5) przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z
          pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na
          sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony
          zarobek, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7;
        6) przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo
          samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił
          wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w
          postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz
          płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności
          publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach
          powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo
          samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9;
        7) przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania,
          należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów
          stanowiących osób prawnych;
        7a) przychody otrzymywane przez członków Rady Mediów Narodowych;
        8) przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub
          umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
        a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
          jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
          prawnej,
        b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
          działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
          wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
        c) przedsiębiorstwa w spadku
        - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w
        ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej
        oraz przychodów, o których mowa w pkt 9;
        9) przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem,
          kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym
          przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
          podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów,
          o których mowa w pkt 7.
    W przypadku umów zlecenia, umów o dzieło czy umów o podobny charakterze
    wykonywanie pracy przez cudzoziemca traktowane jest jako działalność wykonywana
    osobiście – o której mowa w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Obowiązki płatnika z tytułu wypłaty wynagrodzeń nierezydentom z tytułu zawartej m.in.
    umowy zlecenia reguluje art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 41 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z

      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Według art. 41 ust. 4 cyt. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem
      ust. 4d, 5, 10, 12 i 21.
    W myśl, art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Stosownie do art. 42 ust. 1a ww. ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne
      deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o
      których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się
      odpowiednio.
    Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy
      urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
      wykonują swoje zadania, w terminie do końca lutego roku następującego po roku
      podatkowym – imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również
      gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie
      przewidzianym w ust. 4.
    Stosownie do art. 42 ust. 4 ww. ustawy:
      Na sporządzony na piśmie wniosek podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a,
      płatnik, w terminie 14 dni od dnia złożenia tego wniosku, jest obowiązany do
      sporządzenia i przesłania podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania, imiennej informacji, o której mowa w ust. 2
      pkt 2.

    Według art. 42 ust. 6 ww. ustawy:
      Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządzają i przekazują również
      podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o
      którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
    Podatek u źródła
    W myśl art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek dochodowy
    od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art.
    3 ust. 2a, przychodów:
    1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6–9 oraz z odsetek innych niż wymienione w
      art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za
      informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej (know-how) – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
      przychodu;
    2) z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej,
      wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
      przychodu;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych – pobiera się w formie ryczałtu w
      wysokości 10% przychodów;
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera – pobiera się w formie ryczałtu w
      wysokości 10% przychodów;
    5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
    W art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymienione zostały
    określone rodzaje należności wypłacanych przez podmioty polskie podmiotom
    zagranicznym, w przypadku uzyskania których podmiot zagraniczny podlega
    opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia,
    potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten
    nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który
    dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz
    nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 41 ww. ustawy.
    Poinformowali Państwo, że nierezydent będzie wykonywał na Państwa rzecz usługi
    całkowicie poza terytorium kraju.
    Analizując możliwość zastosowania w sprawie uregulowań zawartych w art. 29 ust. 1
    ustawy, należy w pierwszej kolejności wskazać, że ustawodawca nie uzależnił
    opodatkowania należności wymienionych w tym przepisie od faktu, czy są one „fizycznie”

    wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale wskazał, że opodatkowaniu
    podlegają przychody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kluczowe
    znaczenie ma zatem interpretacja pojęcia „przychody uzyskane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej”.
    Wyjaśnić należy, że pod pojęciem „dochody (przychody) osiągnięte na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej” należy bowiem rozumieć zarówno dochody (przychody)
    osiągane z podejmowania działań, w tym np. z wynajmu lub sprzedaży nieruchomości
    położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i dochody (przychody) uzyskiwane
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osobę mającą ograniczony obowiązek
    podatkowy np. dochód z tytułu wykonywania usługi za granicą przez tę osobę na rzecz
    podmiotu polskiego. Stąd terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest miejscem wypłaty
    wynagrodzenia, które stanowi dochód podatnika. W tej sytuacji miejsce wypłaty stanowi
    jedno z kryteriów oceny miejsca położenia źródła przychodów.
    Tym samym, wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia, umowy o świadczenie usług
    wypłacane osobom zagranicznym przez polskiego płatnika za wykonanie usług fizycznie
    poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dochodem, którego źródło znajduje się w
    Polsce, albowiem występuje gospodarczy związek tego dochodu z terytorium Polski.
    Dochód ten został zatem osiągnięty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak wynika z art. 29 ust. 2 tej ustawy:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie
      stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca
      zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    Art. 5a pkt 21 ww. ustawy stanowi, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    W świetle powyższego zastosowanie przepisów właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania jest zatem możliwe pod warunkiem uzyskania przez płatnika certyfikatu
    rezydencji podatnika, potwierdzającego miejsce jego zamieszkania. Certyfikat rezydencji
    stanowi środek dowodowy posiadania rezydencji podatkowej w określonym kraju, czego
    potwierdzenie umożliwia płatnikowi, zastosowanie postanowień stosownej umowy w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Posiadanie certyfikatu rezydencji podatnika upoważnia płatnika do zastosowania stawki
    podatku wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez
    Polskę, zamiast stosowania stawki określonej w przepisach ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych lub niepobrania podatku zgodnie z odpowiednim
    przepisem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez Polskę. Zatem,
    w sytuacji kiedy płatnik nie posiada aktualnego certyfikatu rezydencji tej osoby, ma on
    obowiązek stosowania przepisów prawa krajowego.
    Zatem, w przypadku gdy osoba fizyczna z Filipin nie przedłoży Państwu certyfikatu
    rezydencji podatkowej, to z tytułu wypłaty wynagrodzenia z umowy zlecenie, umowy o
    świadczenie usług osobie fizycznej mającej miejsce zamieszkania na Filipinach, Państwo
    jako płatnik będziecie zobowiązani do poboru podatku u źródła w wysokości 20% na
    podstawie art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W sytuacji braku
    certyfikatu rezydencji podatkowej brak jest możliwości zastosowania postanowień umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania i należy stosować przepisy krajowe.
    W tej części Państwa stanowisko jest prawidłowe.

    Natomiast, gdy osoba fizyczna z Filipin przedłoży Państwu ważny certyfikat rezydencji
    podatkowej, to zastosowanie znajdzie Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a
    Rządem Republiki Filipin w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Manili
    dnia 9 września 1992 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 127 poz. 817).
    W świetle art. 15 ust. 1 ww. Umowy:
      Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 16 (Wynagrodzenia dyrektorów), 18 (Renty i
      emerytury) i 19 (Pracownicy państwowi) i 20 (Studenci) pensje, płace i podobne
      wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      Państwie osiąga z pracy najemnej, będą podlegać opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
      Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Powyższy przepis dotyczy jedynie opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu
    umowy o pracę. Zatem nie ma on zastosowania w odniesieniu do nierezydenta
    uzyskującego dochody na podstawie umowy zlecenia, umowy o świadczenie usług.
    W omawianej sytuacji będzie miał zastosowanie art. 14 ust. 1 i ust. 2 tej Umowy, zgodnie z
    którym:
      1. Dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się
      państwie z wykonywania wolnego zawodu albo innej działalności o podobnym
      charakterze podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie. Jednakże taki dochód
      może być opodatkowany w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli:
      a) osoba ta dla wykonywania swej działalności dysponuje zwykle stałą placówką w
      drugim Umawiającym się Państwie, to dochód może być opodatkowany w tym
      Umawiającym się Państwie tylko w takim zakresie, w jakim może on być przypisany
      tej stałej placówce, lub
      b) osoba przebywa w drugim Umawiającym się Państwie przez okres lub okresy
      wynoszące łącznie 120 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie.
      2. Określenie „wolny zawód” obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną
      działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub oświatową, jak
      również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, prawników, inżynierów,
      architektów oraz dentystów i księgowych.
    Zatem, w sytuacji gdy będziecie Państwo wypłacać wynagrodzenia z tytułu umowy
    zlecenie, umowy o świadczenie usług osobie fizycznej mającej miejsce zamieszkania oraz
    wykonującej usługi wyłącznie na terytorium Filipin, która przedłoży ważny certyfikat
    rezydencji podatkowej Filipin na moment tej wypłaty, to nie będziecie Państwo
    zobowiązani do poboru podatku u źródła w Polsce. Zastosowanie będą mieć
    postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Filipinami,
    które przewidują opodatkowanie tych dochodów w państwie rezydencji odbiorcy, tj. na
    Filipinach, ponieważ zachodzą wyłącznie okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 1
    Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Filipin w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu, a nie jak Państwo wskazaliście art. 15 ust. 1 ww. umowy.
    Zatem prawidłowo uważają Państwo, że w przypadku przedstawienia certyfikatu
    rezydencji, przy świadczeniu usług wyłącznie z terytorium Filipin, wypłacane przez
    Państwa wynagrodzenie nie będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce. Jednak z uwagi na
    to, że wskazali Państwo niewłaściwą postawę prawną braku obowiązku poboru podatku u
    źródła to Państwa stanowisko jest w części nieprawidłowe.
    Jednocześnie zauważam, że do końca lutego będą Państwo zobowiązani przesłać –
    podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu właściwemu w sprawach opodatkowania osób

    zagranicznych – imienne informacje IFT-1/IFT-1R. Przy czym, informacje IFT-1/IFT-1R należy
    przekazać zarówno w przypadku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego, jak i
    w sytuacji, gdy zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania nie pobiorą
    Państwo podatku.
    Ponadto po zakończeniu roku podatkowego, do końca stycznia, będą Państwo
    zobowiązani przesłać do urzędu skarbowego, właściwego według Państwa siedziby,
    deklarację roczną PIT-8AR, w której należy wykazać kwoty pobranego podatku w związku z
    wypłacanymi należnościami z tytułu umowy zlecenia, umowy o świadczenie usług na rzecz
    osoby fizycznej z Filipin.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.