Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IP-PP2-443-781/07-2/SAP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-03-14
Teza: Czy przy określaniu wskaźnika „udziału powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, stanowiącego zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy o VAT (od dnia 01 stycznia 2008 r.) podstawę stosowania 7% stawki podatku VAT w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym, stosować należy definicję „całkowitej powierzchni użytkowej”?
Słowa kluczowe: budownictwo-budownictwo społeczne; obiekt-obiekt budowlany; podatek-podatek od towarów i usług; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 12; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r., Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 12.12.2007 r. (data wpływu 24.12.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalania prawidłowej stawki podatku VAT w odniesieniu do obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym - **jest nieprawidłowe.**

**UZASADNIENIE**

W dniu 24 grudnia 2007 r. wpłynął w/w wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalania prawidłowej stawki podatku VAT w odniesieniu do obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

**W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.**

Spółka prowadzi działalność w zakresie budowy budynku mieszkalnego z częścią usługową w kondygnacjach nadziemnych i garażem położonym w kondygnacjach podziemnych. Spółka spełnia funkcję generalnego wykonawcy robót budowlanych i wykończeniowych na wznoszonym obiekcie. Zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy o VAT (wejdzie w życie z dniem 01 stycznia 2008 r.) 7% stawkę podatku VAT: „(\`(...)\`) stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.” Ustawa nie normuje jednak sposobu ustalania całkowitej powierzchni użytkowej na potrzeby VAT. Pojęcie „całkowita powierzchnia użytkowa” jest natomiast zdefiniowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) w części III objaśnienia wstępne” punkt 2 „pojęcia podstawowe” w sposób następujący: „całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem:

*   powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór kolumn, filarów, szybów, kominów;

*   powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych;

*   powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki”.

Spółka zamierza posługiwać się przy ustalaniu całkowitej powierzchni użytkowej budynku wyżej wymienioną definicją.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie:** Czy przy określaniu wskaźnika „udziału powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej, stanowiącego zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy o VAT (od dnia 01 stycznia 2008 r.) podstawę stosowania 7% stawki podatku VAT w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym, stosować należy definicję „całkowitej powierzchni użytkowej” zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych i w konsekwencji wyłączać z całkowitej powierzchni użytkowej wszelkie powierzchnie ruchu w budynku mieszkalnym, a w szczególności: rampy i dojazdy do miejsc postojowych dla samochodów w garażu podziemnym, korytarze prowadzące do pomieszczeń gospodarczych w kondygnacjach podziemnych oraz przedsionki i hole windowe w kondygnacjach nadziemnych?

Zdaniem wnioskodawcy przy określaniu całkowitej powierzchni użytkowej do obliczania wskaźnika zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2008 r. należy stosować definicję „całkowitej powierzchni użytkowej” zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych i pomijać wszelkie powierzchnie ruchu w budynku mieszkalnym, a w szczególności: powierzchnie ramp i dojazdów do miejsc postojowych dla samochodów w garażu podziemnym, korytarzy prowadzących do pomieszczeń gospodarczych w kondygnacjach podziemnych oraz powierzchnie przedsionków i holi windowych w kondygnacjach nadziemnych. Z definicji pojęcia „całkowita powierzchnia użytkowa” zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych wynika, że całkowita powierzchnia użytkowa budynku nie obejmuje m.in. powierzchni komunikacji, a ustawodawca nie określił jednoznacznie katalogu elementów uznawanych za powierzchnię komunikacji, wskazując je tylko przykładowo. Zdaniem Spółki pozwala to na uznanie za powierzchnię komunikacji także powierzchni innych, nie ujętych w otwartym katalogu elementów, pod warunkiem, że spełniają ewidentnie funkcje komunikacyjne. Za powierzchnię komunikacji zdaniem spółki można więc uznać: powierzchnie ruchu w garażu podziemnym w postaci dojazdów do poszczególnych miejsc postojowych w ramach danej kondygnacji oraz ramp dojazdowych, a także powierzchnię korytarzy w budynku prowadzących do pomieszczeń gospodarczych (piwnic lokatorskich) umiejscowionych na podziemnych kondygnacjach budowanego obiektu oraz powierzchnię przedsionków i holi windowych na kondygnacjach nadziemnych (mieszkalnych), umożliwiających dostęp do poszczególnych lokali mieszkalnych. Konieczność posługiwania się definicją „całkowitej powierzchni użytkowej” zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych wynika z braku takiej definicji w przepisach prawa podatkowego oraz innych aktach prawnych za wyjątkiem przywołanego powyżej rozporządzenia.

**Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje.**

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 w/w ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Co do zasady stawka podatku – na podstawie art. 41 ust. 1 w/w ustawy – wynosi 22%. Jednakże, zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie z podatku. Stosownie do przepisu art. 41 ust. 2 w/w ustawy dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Przepisy art. 41 ust. 12-12c w/w ustawy brzmią:

„12. Stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

12a. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

12b. Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

1.  budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2;
2.  lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

12c. W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej”.

Biorąc pod uwagę treść wyżej cytowanego art. 12c oraz art. 12a i 12b w/w ustawy należy stwierdzić, iż Spółka błędnie zinterpretowała przepis art. 12c. Przepis ten nie wymienia takiego elementu jak „całkowita powierzchnia użytkowa budynku”, lecz mówi o całkowitej powierzchni użytkowej – przez którą należy rozumieć całkowitą powierzchnię użytkową elementów wymienionych w art. 12b w/w ustawy – budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2.

Definicja pojęcia „całkowita powierzchnia użytkowa budynku” jest umieszczona w pkt 2 objaśnień wstępnych zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316 ze zm.), i brzmi ona: „Całkowita powierzchnia użytkowa budynku obejmuje całą powierzchnię budynku z wyjątkiem:

*   powierzchni elementów budowlanych m.in. podpór, kolumn, filarów, szybów, kominów;

*   powierzchni zajmowanych przez pomieszczenia techniczne instalacji ogólnobudowlanych;

*   powierzchni komunikacji, np. klatki schodowe, dźwigi, przenośniki”.

Zwrócić należy uwagę, iż w dniu 01.01.2008 r. wszedł w życie przepis § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 97, poz. 970 ze zm.), który brzmi: „Stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7 % również w odniesieniu do:

*   robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy,

*   w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Zatem w przedmiotowym stanie faktycznym przez pojęcie „całkowita powierzchnia użytkowa”, o którym mowa w art. 12c ustawy o podatku od towarów i usług, należy rozumieć za każdym razem całkowitą powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego przekraczającą 150 m2 (z treści wniosku wynika, iż przedmiotowy budynek nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym). Dlatego też stanowisko Spółki, iż przy określaniu całkowitej powierzchni użytkowej do obliczania wskaźnika zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2008 r. należy stosować definicję „całkowitej powierzchni użytkowej” zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych, należy uznać za nieprawidłowe.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 w/w ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 w/w ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 w/w ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.