Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.582.2025.1.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Przychód uzyskany w związku z rozliczeniem w ramach
planowanej ugody będzie podlegał opodatkowaniu tylko w
Irlandii Południowej i nie będzie podlegał opodatkowaniu w
Polsce.
Słowa kluczowe: Irlandia
banki
kwota-kwota dodatkowa
ugody
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 10 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Pismem z 16 lipca 2025 r. (data wpływu 16 lipca 2025 r.) uzupełnił Pan
    wniosek na wezwanie telefoniczne. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i jego uzupełnienie
    W dniu 25 maja 2006 r. zawarł Pan z (...) (obecnie ....), zwanym dalej „Bankiem", Umowę nr
    (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych „...” waloryzowany kursem CHF (zwaną
    „Umową kredytu”). W Umowie kredytu kwotę kredytu Bank określił na 251.323,36 zł, w
    walucie waloryzacji informacyjnie wskazał kwotę 104.648,30 CHF (§ 1 ust. 2 i 3A Umowy
    kredytu). Ostateczna wysokość kwoty kredytu w CHF została ustalona przez Bank po
    przeliczeniu kwoty wypłaconego kredytu według nieznanego kredytobiorcy kursu. Zgodnie
    z § 5 ust. 1 Umowy kredytu kwota kredytu miała być wypłacona w złotych. Następnie, w
    myśl § 7 ust. 1 Umowy kredytu, kwota kredytu wyrażona w walucie CHF była określona na
    podstawie kursu kupna waluty CHF z tabeli kursowej (...) z dnia i godziny uruchomienia
    kredytu. Kredyt powiązany był z walutą obcą – frankiem szwajcarskim.
    Kredyt przeznaczony był na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych kredytobiorcy –
    finansowanie przedpłat na poczet budowy i nabycia od dewelopera lokalu mieszkalnego
    nr (...) oraz udziału w garażu wielostanowiskowym – miejsce postojowe (...) (kwota
    246.323,29 zł) i na pokrycie kosztów związanych z udzieleniem kredytu (kwota 5.000,07 zł)
    - § 1 ust. 1A Umowy kredytu. Ostateczny adres budynku, w którym znajduje się
    kredytowane mieszkanie ustalono na (...), co potwierdził notariusz w akcie notarialnym z
    (...) Kredytobiorca mieszkał w kredytowanym mieszkaniu do 17 stycznia 2014 roku,
    obecnie mieszka Pan i pracuje w Irlandii Południowej.
    Bank wypłacił kredytobiorcy kredyt w łącznej kwocie 251.323,36 zł, w 12 transzach,
    przeliczając kwoty wypłaconych transz na walutę CHF po kursie niewskazanym w Umowie
    kredytu i nieznanym kredytobiorcy.
    Bank uruchomił i wypłacił kredytobiorcy łączną kwotę 251.323,35 zł na rachunek bankowy
    dewelopera prowadzony w złotych, wskazany w § 5 ust. 1 Umowy kredytu – pomiędzy
    stronami nie nastąpił transfer pieniężny w innej walucie niż złote. W § 4 aktu notarialnego
    z 4 czerwca 2007 r., Rep. A Nr (...) nabycia mieszkania, notariusz potwierdził zapłatę całej
    ceny deweloperowi w złotych.
    Kredyt został udzielony na okres 30 lat. Spłata kredytu miała trwać do 15 maja 2036 r. w
    równych ratach kapitałowo – odsetkowych, poprzez pobieranie przez Bank kwot w złotych
    z rachunku kredytobiorcy (Pana) prowadzonego w złotych. Raty kapitałowo – odsetkowe
    oraz raty odsetkowe spłacane były w złotych po uprzednim ich przeliczeniu według kursu
    sprzedaży CHF z tabeli kursowej (...) obowiązującego na dzień spłaty z godziny 14:50 (§ 11
    ust. 5 Umowy kredytu). Kredyt mógł być spłacany wyłącznie w złotych. Kredytobiorca nie
    znał zasad ustalania kursów walut stosowanych przez Bank tabelach kursowych, ponieważ
    ani Umowa kredytu, ani Regulamin, ani żaden ogólnie dostępny dokument Banku ich nie
    zawierał.
    Umowa kredytu nie była uzgodniona indywidualnie z kredytobiorcą. Kredytobiorcy
    przedstawiono propozycję wzorca umowy kredytu, który był stosowany przez Bank.
    Postanowienia umowne dotyczące waloryzacji kwoty kredytu w walucie obcej oraz
    sposobu spłaty i obliczania raty kredytowej, nie podlegały negocjacjom. Umowa kredytu
    miała charakter adhezyjny, bowiem została zawarta na wzorcu umownym stworzonym
    przez Bank i używanym wielokrotnie w stosunkach z konsumentami. Warunki Umowy
    kredytu zostały ustalone przez Bank.
                                                  1Kredytobiorca w relacji z Bankiem występował jako konsument w rozumieniu art. 22
    Kodeksu cywilnego. Umowa kredytu została zawarta w celu zaspokojenia jego potrzeb
    mieszkaniowych. Kredytobiorca w kredytowanym mieszkaniu mieszkał do 17 stycznia
    2014 r.

    Kredyt był regularnie spłacany. W dniu 18 października 2022 r. Sąd Okręgowy (...) udzielił
    Panu jako kredytobiorcy zabezpieczenia roszczenia o ustalenie nieważności Umowy
    kredytu poprzez wstrzymanie obowiązku dokonywania przez kredytobiorcę spłat rat
    kredytu, (...).
    Od dnia zawarcia Umowy kredytu 25 maja 2006 r. do 21 maja 2025 r. kredytobiorca – Pan
    zapłacił Bankowi:
    1) tytułem spłaty kapitału kwotę 61.680,23 zł i 25.822,10 CHF;
    2) tytułem spłaty odsetek kwotę 87.678,60 zł i 12.221,62 CHF;
    3) tytułem zapłaty kosztów kredytu: 2.010,59 zł tytułem prowizji za udzielnie kredytu;
        502,65 zł tytułem składki na ubezpieczenie do czasu ustanowienia hipoteki;
        5.238,28 zł tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego; 311,55 zł tytułem kar,
    4) tytułem wcześniejszej spłaty kredytu – 287.131,05 zł.
    Łącznie tytułem spłaty kapitału, odsetek, kosztów kredytu i wcześniejszej spłaty kredytu
    kredytobiorca (Pan) od dnia zawarcia Umowy kredytu do 21 maja 2025 r. zapłacił Bankowi
    kwotę 444.552,95 zł i 38.070,96 CHF. Przeliczając wpłaty dokonane w CHF na złote według
    kursu średniego NBP z dnia spłaty każdej raty, łącznie kredytobiorca zapłacił Bankowi
    kwotę 598.067,58 zł, z tytułu spłaty kredytu i jego kosztów, stosując mechanizm
    waloryzacji wykorzystujący sprzeczne z prawem i niedozwolone postanowienia umowne.
    Odnosząc kwotę wpłaconą przez kredytobiorcę na poczet Umowy kredytu, tj. 598.067,58
    zł do kwoty wypłaconego kredytu, tj. 251.323,44 zł, nadpłacił Pan kwotę wypłaconego
    kredytu. Nadwyżka ponad kwotę wypłaconego kredytu wynosiła 346.744,14 zł (598.067,58
    zł - 251.323,44 zł = 346.744,14 zł).
    Kredytobiorca wystąpił do Banku o uregulowanie kwestii związanych z Umową kredytu
    kierując do Banku reklamację z 24 czerwca 2022 r., a następnie wezwanie do zapłaty z 22
    sierpnia 2022 r., doręczone Bankowi 30 sierpnia 2022 r. Reklamacja i wezwanie
    kredytobiorcy spotkały się z odmową Banku, który twierdził, że Umowa kredytu jest ważna
    i skuteczna, stąd koniecznym stało się wytoczenie powództwa sądowego.
    W dniu 30 września 2022 r. (data wpływu do sądu) kredytobiorca wniósł do Sądu
    Okręgowego (...) (dalej również „Sąd”) pozew o ustalenie i zapłatę wraz z wnioskiem o
    udzielenie zabezpieczenia. W pozwie, w ramach roszczenia głównego kredytobiorca
    wniósł o ustalenie, że Umowa kredytu jest nieważna oraz o zasądzenie od Banku na rzecz
    Pana jako kredytobiorcy, kwoty 157.421,90 zł i 36.789,13 CHF wpłaconej nienależnie przez
    kredytobiorcę na podstawie nieważnej Umowy kredytu, wraz z ustawowymi odsetkami za
    opóźnienie od 14 września 2022 r. do dnia zapłaty. Pozwem objęte były kwoty zapłacone
    Bankowi tytułem spłaty kredytu i jego kosztów do 25 lipca 2022 r. W pozwie kredytobiorca
    zgodnie z teorią dwóch kondykcji, potwierdzoną przez Sąd Najwyższy żądał zwrotu
    wszystkich wpłaconych spłat dokonanych na poczet nieważnej Umowy kredytu w okresie
    od dnia zawarcia Umowy kredytu do 25 lipca 2022 r. W trakcie postępowania sądowego,
    do czasu udzielenia przez Sąd zabezpieczenia, kredytobiorca w obawie przed
    wypowiedzeniem przez Bank kredytu nadal go spłacał. W okresie od 26 lipca 2022 r. do 31
    października 2022 r. kredytobiorca wpłacił bankowi tytułem spłaty kredytu dalszą kwotę
    1.281,83 CHF. W dniu 21 maja 2025 r. w związku ze sprzedażą mieszkania kredytobiorca
    dokonał całkowitej spłaty kredytu wpłacając do Banku kwotę 287.131,05 zł.
    W pozwie Pan jako kredytobiorca podniósł, że Umowa kredytu jest nieważna.
    Pozostawienie w Umowie kredytu Bankowi całkowitej dowolności w ustaleniu salda
    zadłużenia w walucie waloryzacji oraz wysokości rat kredytu w CHF, brak ustalenia w dacie
    zawarcia Umowy kwoty kredytu w walucie waloryzacji przesądzało o sprzeczności treści
                  1Umowy kredytu z art. 353 K.c. i art. 69 Prawa bankowego, w brzmieniu na dzień zawarcia
    Umowy kredytu. Zgodnie z art. 69 Prawa bankowego, Umowa o kredyt powinna w
    szczególności określać kwotę środków pieniężnych, którą bank zobowiązuje się oddać do
    dyspozycji kredytobiorcy oraz obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu, a co za
    tym idzie wysokość rat, w których kredyt ma być spłacony. Tych wymogów Umowa

    kredytu nie spełniała. W Umowie kredytu zawartej przez kredytobiorcę Bank nie oznaczył
    kwoty kredytu do spłaty, wartość kredytu wyrażona w walucie CHF, stanowiąca saldo
    zadłużenia, została wskazana w Umowie kredytu jedynie informacyjnie. O kwocie kredytu
    do spłaty decydował jednostronnie Bank, już po zawarciu Umowy kredytu i po jego
    uruchomieniu, stosując przeliczenia według własnych kursów z tabel Banku, które nie były
    określone w Umowie kredytu, ani Regulaminie. Kredytobiorca podniósł także zarzut
    naruszenia postanowień Umowy z zasadami współżycia społecznego, z uwagi na fakt
    ukształtowania Umowy kredytu w taki sposób, że saldo zadłużenia w miarę spłaty kredytu
    zamiast zmaleć po ponad 16 latach spłaty kredytu wzrosło do kwoty 293.321,70 zł (na datę
    wniesienia pozwu) przy kwocie kredytu 251.323,36 zł. Ponadto kredytobiorca zarzucił, że
                                                  1w Umowie kredytu znajdują się postanowienia niedozwolone w rozumieniu art. 385 § 1 K.
    c.: § 1 ust. 3 i 3A, § 7 ust. 1, § 8 ust. 4, § 11 ust. 2 i 5, § 13 ust. 5 i § 16 ust. 3 Umowy
    kredytu, po których usunięciu Umowa kredytu nie może dalej funkcjonować, co prowadzi
    do jej nieważności.
    Ponadto kredytobiorca zarzucił, że nie został pouczony, że zaciągając zobowiązanie w
    postaci kredytu waloryzowanego kursem CHF, jest narażony na nieograniczone ryzyko
    zmiany kursów walutowych, konsekwencją którego jest ciągłe wahanie zarówno wysokości
    rat spłaty, jak i wysokości zadłużenia z tytułu kredytu w przeliczeniu na złote polskie.
    Kredytobiorca w żaden sposób nie został pouczony o nieograniczonym ryzyku kursowym,
    nie poinformowano go o możliwej skali wzrostu zadłużenia i rat kredytu zależnie od
    kursów waluty. Kredytobiorca nie został poinformowany, że oprócz ryzyka kursowego
    ponosić będzie także ryzyko całkowicie dowolnego ustalania wysokości kursów CHF w
    tabelach Banku oraz że Bank na potrzeby przeliczeń kredytu i rat kredytu stosować będzie
    dwa różne kursy, obciążając kredytobiorcę kosztem spreadu. Kredytobiorca zarzucił, że
    kwestionowane postanowienia Umowy kredytu kształtowały prawa i obowiązki
    kredytobiorcy w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, gdyż przyznawały profesjonalnej
    stronie umowy wpływ na wysokość świadczenia kredytobiorcy w sposób dowolny, co
    wynikało z przyznanej Bankowi swobody we wskazywaniu kursu waluty obcej używanego
    w obu etapach waloryzacji. Abuzywność spornych postanowień Umowy kredytu wynikała
    z braku obiektywnych wskaźników, które pozwalałyby na wyliczenie kursu waluty
    potrzebnego do obu etapów waloryzacji, czego konsekwencją było pozostawienie
    Bankowi swobody w ich oznaczaniu. Taki zaś kształt Umowy kredytu rażąco narusza
    interesy kredytobiorcy, gdyż wyłącznie jego kontrahent – Bank decyduje o wysokości
    świadczeń pieniężnych spełnianych przez kredytobiorcę. W konsekwencji, Bank nie był
    uprawniony do przeliczenia kwoty wypłacanego kredytu kredytobiorcy wedle przyjętego
    przez siebie kursu franka szwajcarskiego, a następnie do przeliczania spłaty rat kredytu
    wedle także przyjętego przez siebie kursu franka szwajcarskiego. W związku z tym,
                          1spełniona jest hipoteza normy z art. 385 § 1 K.c. Wobec zawarcia w Umowie kredytu ww.
    postanowień niedozwolonych jest brak związania kredytobiorcy tymi klauzulami. Po
    wyeliminowaniu z Umowy kredytu klauzul przeliczeniowych, nie jest możliwe utrzymanie
    takiej umowy w mocy. Brakuje niezbędnego elementu konstrukcyjnego stosunku
    prawnego i niemożliwe jest jego uzupełnienie. W konsekwencji Umowa kredytu jest
    nieważna.
    W pozwie kredytobiorca wniósł również o udzielenie zabezpieczenia roszczenia
    niepieniężnego o ustalenie nieważności Umowy kredytu poprzez unormowanie praw i
    obowiązków stron na czas trwania postępowania sądowego, poprzez wstrzymanie
    obowiązku dokonywania przez kredytobiorcę spłat rat kredytu w wysokości i terminach
    wskazanych Umową kredytu w okresie od dnia udzielenia przez Sąd zabezpieczenia do
    dnia uprawomocnienia się wyroku w sprawie sądowej. Sprawa kredytobiorcy została
    zarejestrowana przez Sąd Okręgowy (...)
    Postanowieniem z (...) udzielił kredytobiorcy zabezpieczenia roszczenia o ustalenie
    nieważności Umowy kredytu przez unormowanie praw i obowiązków stron postępowania
    na czas jego trwania poprzez wstrzymanie obowiązku dokonywania przez kredytobiorcę

    spłat rat kredytu w wysokości i terminach spłat określonych w Umowie kredytu, w okresie
    od dnia udzielenia zabezpieczenia roszczenia do dnia uprawomocnienia się orzeczenia
    kończącego wydanego w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy uznał, że kredytobiorca
    zarówno uprawdopodobnił roszczenie o ustalenie nieważności Umowy kredytu, jak
    również interes prawny w uzyskaniu zabezpieczenia. Bank złożył zażalenie na ww.
    postanowienie o zabezpieczeniu i Sąd Okręgowy (...) oddalił zażalenie Banku.
    Pismem z 31 sierpnia 2023 r. kredytobiorca rozszerzył powództwo o dalszą kwotę
    1.281,83 CHF, obejmującą wpłaty dokonane przez kredytobiorcę po wniesieniu pozwu, do
    dnia wydania przez Sąd Okręgowy postanowienia o zabezpieczeniu.
    W ramach toczącego się postępowania sądowego, strony – kredytobiorca i Bank doszli do
    porozumienia i uzgodnili warunki przyszłej Ugody. Zgodnie z przesłanym przez Bank
    projektem ugody, zamiarem Banku i kredytobiorcy jest polubowne zakończenie sporu
    sądowego dotyczącego stwierdzenia nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy i
    uchylenie stanu niepewności co do roszczeń stron wynikających z Umowy kredytu,
    poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, prowadzące do zakończenia Umowy oraz sporu
    sądowego w sposób definitywny, bez żadnych dalszych roszczeń którejkolwiek strony.
    Strony mają potwierdzić w Ugodzie, że kredytobiorcy przysługują następujące roszczenia
    w stosunku do Banku wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy:
        149.670,38 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,
        38.070,96 CHF tytułem rat kapitałowo-odsetkowych,
        5.238,28 zł tytułem ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,
        2.513,24 zł tytułem opłaty i prowizji związanej z kredytem,
        46.152,66 zł tytułem ustalonych przez strony części odsetek ustawowych za
        opóźnienie wyliczonych za okres od dnia wpływu pozwu do Banku (tj. 7 listopada
        2022 r.) do dnia 12 lutego 2025 r.,
        287.131,09 zł tytułem wcześniejszej spłaty kredytu.
    Tym samym, kredytobiorcy przysługują w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w
    wysokości 490.705,61 zł oraz 38.070,96 CHF, a więc łącznie roszczenie o zapłatę w
    wysokości 658.849,82 zł, po przeliczeniu spłat w CHF na PLN po kursie CHF z 12 lutego
    2025 r. według tabeli kursów średnich walut obcych publikowanej przez NBP.
    Strony mają potwierdzić w Ugodzie także, że Bankowi w związku z wykonaniem Umowy
    kredytu (wypłatą kapitału kredytu) przysługuje w stosunku do kredytobiorcy roszczenie o
    zapłatę 251.323,44 zł.
    Ugoda przewiduje, że strony dokonują potrącenia roszczenia kredytobiorcy w wysokości
    658.849,82 zł z roszczeniem Banku w wysokości 251.323,44 zł, wobec czego wierzytelności
    te umarzają się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do wysokości
    251.323,44 zł. Na skutek dokonanego potrącenia Bank zobowiązany jest do zapłaty na
    rzecz kredytobiorcy pozostałej kwoty przysługującego mu roszczenia, tj. 407.526,37 zł.
    Bank, dodatkowo w ugodzie zobowiąże się zwrócić kredytobiorcy koszty zastępstwa
    procesowego w kwocie 10.800,00 zł.
    Wyżej opisana Ugoda z Bankiem ma zostać zawarta do końca 2025 r. i wypłata ww.
    środków także ma nastąpić w 2025 r.
    Na dzień wypłaty ww. kwoty z Ugody kredytobiorca (Pan) będzie posiadał nieograniczony
    obowiązek podatkowy i rezydencję podatkową w Irlandii Południowej.
    Bank wskazał w projekcie Ugody, że w związku z Ugodą wystąpił do Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych i że w zakresie stanu faktycznego powstałego

    w wyniku zawartej Ugody Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał Interpretację
    podatkową i potwierdził, że po stronie kredytobiorcy nie powstaje przychód podatkowy, a
    w związku z tym na Banku nie ciąży obowiązek informacyjny, tj. obowiązek przygotowania
    informacji PIT-11.

## Pytanie

Czy mająca zostać wypłacona przez Bank w ramach przyszłej Ugody Panu jako
    kredytobiorcy kwota 418.326.37 zł, stanowiąca w istocie zwrot należności wpłaconych
    przez Pana w ramach Umowy kredytu hipotecznego, będzie Pana przychodem i powstanie
    po Pana stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163)?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, kwota roszczenia kredytobiorcy, tj. 407.526,37 zł i 10.800,00 zł z tytułu
    zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, jaką zamierza wypłacić Bank na podstawie
    przyszłej Ugody w istocie stanowi zwrot należności wpłaconych przez kredytobiorcę –
    Pana w ramach Umowy kredytu i nie jest przychodem podlegającym opodatkowaniem
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie prawne
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163), opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy: Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego
    źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem
    art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f,
    suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9 – inne źródła. W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci
    członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi
    jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności",
    wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma
    przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w
    przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy
    mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych przyszłej wypłaty przez Bank kredytobiorcy
    łącznej kwoty 418.326,37 zł na podstawie Ugody wskazano, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 Prawa bankowego, w brzmieniu na dzień zawarcia Umowy
    kredytu: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy
    na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
    cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
    umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
    terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w Umowie kredytu są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych). Kwestia ta jest jednak uregulowana Rozporządzeniem
    Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102, ze zm.).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 K.c.: Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala
    wyróżnić elementy konstrukcyjne. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną
    przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a

    jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę
    powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych przyszłej wypłaty uzgodnionej w Ugodzie kwoty
    wyjaśnia Pan, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła
    nad kosztami jego uzyskania. Jednakże jak wyżej wskazano, definicja przychodu
    podatkowego zawarta w art. 11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W niniejszej sprawie Bank i kredytobiorca uzgodnili warunki Ugody kończącej toczący się
    spór sądowy. W ramach tej Ugody strony dokonają potrącenia roszczenia kredytobiorcy o
    zwrot wpłaconych przez kredytobiorcę należności z roszczeniem Banku o zwrot
    wypłaconego kapitału kredytu. Kwota pozostałego roszczenia kredytobiorcy w wysokości
    407.526,37 zł jaka zostanie wypłacona przez Bank na podstawie Ugody dla kredytobiorcy
    to zwrot świadczenia, które kredytobiorca wpłacił do Banku na podstawie Umowy kredytu,
    w stosunku do której toczy się postępowanie sądowe o ustalenie jej nieważności.
    Dodatkowa kwota 10.800,00 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, to kwota
    zwracana kredytobiorcy w związku z poniesionymi w procesie wydatkami na
    pełnomocnika, w stawce przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia
    22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Zatem, w
    niniejszej sprawie po stronie kredytobiorcy nie dojdzie do przysporzenia majątkowego w
    związku z planowaną wypłatą przez Bank łącznej kwoty 418.326,37 zł. Reasumując,
    otrzyma Pan świadczenie będące zwrotem wydatków, które były uprzednio poniesione z
    jego własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie Ugody z Bankiem nie spowoduje
    więc faktycznego przyrostu w majątku Kredytobiorcy. Wypłata ta jest dla kredytobiorcy
    neutralna podatkowo.
    Na mocy Ugody Bank wypłaci kredytobiorcy łączną kwotę 418.326,37 zł, która to kwota
    stanowi w istocie zwrot należności wpłaconych przez kredytobiorcę na poczet Umowy
    kredytu i jako taka nie podlega opodatkowaniu ww. podatkiem. Zatem kwota wypłacana z
    Ugody stanowić będzie w rzeczywistości nadpłatę kredytu ponad wypłacony w ramach
    kwestionowanej Umowy kredytu kapitał. Wypłacana kwota z Ugody obejmować będzie
    środki pieniężne wpłacone wcześniej przez kredytobiorcę do Banku w celu wykonania
    Umowy kredytu.
    Ugoda stanowić będzie w istocie rozliczenie dokonanych przez kredytobiorcę wpłat, które
    pochodziły z jego majątku, który był już wcześniej opodatkowany. W ramach rozliczenia
    stron Umowy kredytu, dojdzie zatem do zwrotu należności wpłaconych przez podatnika,
    który nie otrzyma z tego tytułu dodatkowych korzyści, przysporzenia majątkowego. Na
    mocy Ugody otrzyma Pan bowiem zwrot środków pieniężnych, które wcześniej przekazał
    na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu hipotecznego.
    Zatem, otrzymana przez Pana od Banku – w ramach rozliczenia wzajemnych roszczeń –
    kwota 418.326,37 zł, na podstawie omawianej przyszłej Ugody z Bankiem, nie spowoduje
    dodatkowego przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie neutralna podatkowo.
    Wobec powyższego, zwrot Panu przez Bank w wyniku Ugody części kwoty uiszczonej przez
    Pana tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego, nie będzie stanowić dla Pana
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, wypłata dla Pana przez Bank w ramach Ugody kwoty 418.326,37 zł nie spowoduje
    powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. W konsekwencji, nie będzie Pan miał więc obowiązku zapłaty podatku od
    wypłaconej przez Bank kwoty 418.326,37 zł.

    Tożsame stanowisko zostało wyrażone przykładowo w interpretacji indywidulanej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 lipca 2024 r. sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.514.2024.2.DJ oraz z 1 sierpnia 2024 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ, z 1
    marca 2024 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.6.2024.1.JK.
    Dodatkowo należy wskazać, że począwszy od 17 stycznia 2014 r. pracuje i mieszka Pan na
    terenie Irlandii. W myśl zatem postanowień Umowy między Rządem Rzeczypospolitej
    Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w
    Madrycie 13 listopada 1995 r., środki otrzymane na podstawie Ugody nie podlegają
    opodatkowaniu na terenie Polski (art. 22 ww. Umowy).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
        stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
        stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
        względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
        tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
        takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
        jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;

      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
        niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku
        giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z
        realizacji praw z nich wynikających;
      5a) umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
        uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
        uczestnictwa;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
        w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
        inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i
        praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem
        posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa
        lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej
        osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego
        inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią
        nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do
        takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
        uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
        potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
        nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
        zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
        umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Katalog dochodów (przychodów) wymienionych w ww. art. 3 ust. 2b ustawy, nie jest
    katalogiem zamkniętym; wymienia jedynie przykładowe, najczęściej podejmowane
    czynności służące uzyskaniu przychodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Główna
    zasada dotycząca ograniczonego obowiązku podatkowego wyrażona jest w art. 3 ust. 2a
    ww. ustawy, natomiast ust. 2b podaje tylko przykładowe rodzaje dochodów, które
    podlegają opodatkowaniu w Polsce i nie jest to wyliczenie wyczerpujące.
    Ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za
    osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na
    zasadzie źródła. Jeżeli źródło przychodów cudzoziemca znajduje się na obszarze
    Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczpospolita Polska ma prawo opodatkować dochody
    uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony
    obowiązek podatkowy).
    Cytowany wcześniej art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi, że opodatkowaniu podlega dochód (przychód) osiągnięty na terytorium Polski.
    Jest to generalna zasada, według której ustala się, jaki dochód podlega opodatkowaniu w
    Polsce. Decyduje o tym miejsce osiągania dochodów, nie zaś miejsce świadczenia usługi.
    O źródle dochodów położonych w Polsce można mówić wtedy, gdy takie źródło dochodów
    trwale związane jest z terytorium Polski lub gdy źródłem dochodu są polscy rezydenci
    eksploatujący rzeczy lub dobra niematerialne należące do innych podmiotów.
    Z informacji przedstawionych przez Pana wynika, że posiada Pan niegraniczony obowiązek
    podatkowy i rezydencję podatkową w Irlandii. Oznacza to, że w Polsce podlega Pan
    obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (tzw. ograniczony obowiązek podatkowy).

    Planuje Pan zawrzeć z bankiem ugodę w związku z umową o kredyt hipoteczny, na mocy
    której bank zwróci Panu wpłaty dokonywane przez Pana na rzecz banku, tj. różnicę
    pomiędzy wzajemnymi roszczeniami oraz koszty zastępstwa procesowego.
    Skutki podatkowe zawarcia ugody w świetle Umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania
    Na podstawie art. 4a omawianej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Skoro jest Pan irlandzkim rezydentem podatkowym to w Pana sprawie będą miały
    zastosowanie przepisy Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii
    w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Madrycie dnia 13
    listopada 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. nr 29 poz. 129) zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
    Polskę oraz Irlandię 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).
    Stosownie do art. 22 ust. 1 tej umowy:
      Części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym
      się Państwie, bez względu na to, skąd są one osiągane, a które nie zostały objęte
      postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej umowy, podlegają
      opodatkowaniu tylko w tym Państwie.
    W myśl art. 22 ust. 2 umowy:
      Postanowień ustępu 1 nie stosuje się do dochodu nie będącego dochodem z
      majątku nieruchomego określonego w artykule 6 ustęp 2, jeżeli właściciel takiego
      dochodu, posiadający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się
      Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie działalność zarobkową
      poprzez zakład w nim położony lub wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód
      w oparciu o stałą placówkę w nim położoną i jeżeli prawa lub majątek, z tytułu
      których wypłacany jest dochód, są faktycznie związane z działalnością takiego
      zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku, w zależności od konkretnej sytuacji,
      stosuje się odpowiednio postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.
    Mając na uwadze treść powyższego artykułu, skoro Pana stałym miejscem zamieszkania
    jest Irlandia Południowa, to przychód jaki Pan uzyska w związku z planowanym
    rozliczeniem w ramach planowanej ugody będzie podlegał opodatkowaniu tylko w Irlandii
    Południowej i nie będzie podlegał opodatkowaniu w Polsce. Po Pana stronie nie powstanie
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych wskazuję, że zostały
    one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź
    zdarzenia przyszłego.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Wydając interpretacje indywidualne nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń.
    Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie
    podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a

    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.