Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.292.2025.2.RMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Brak opodatkowania przekazywanych kwot z tytułu białych
certyfikatów (sprzedawanych i umarzanych).
Słowa kluczowe: certyfikaty
czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
powiernictwo
świadectwo-świadectwo pochodzenia energii
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania przekazywanych kwot z tytułu białych certyfikatów.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 17 lipca 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(sprecyzowany w uzupełnieniu z 17 lipca 2025 r.)

    Miasto (...) zawarło z B. Sp. z o.o. w (...) umowę powierniczą dotyczącą pozyskania i
    sprzedaży praw majątkowych ze świadectw efektywności energetycznej (białe certyfikaty).
    Przedmiotem umowy jest określenie zasad wypłaty środków finansowych przysługujących
    Miastu, uzyskanych przez B. ze sprzedaży praw majątkowych wynikających ze świadectw
    efektywności energetycznej na Towarowej Giełdzie Energii w związku z realizacją
    czynności wynikających z upoważnienia udzielonego na podstawie art. 20 ust. 3 pkt 2
    ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2166)
    dotyczącego realizacji zobowiązania B. do:
        wystąpienia do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z wnioskiem o wydanie
        świadectwa efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy,
        uzyskania świadectwa efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 20 ust. 1 i
        art. 21 ust. 1 ustawy dla przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie
        efektywności energetycznej polegających na modernizacji oświetlenia ulicznego w
        mieście (...).
    Działanie dotyczące pozyskania i sprzedaży białych certyfikatów będzie wykonane przez B.
    we własnym imieniu i na własny rachunek. Świadectwa efektywności energetycznej będą
    własnością B. i będą sprzedawane na Towarowej Giełdzie Energii jako własne. Wydatki
    związane z nabyciem i sprzedażą świadectw efektywności energetycznej będzie ponosił B.
    i to on będzie decydował o ich sprzedaży. Z tytułu zawarcia umowy powierniczej
    dotyczącej pozyskania i sprzedaży praw majątkowych ze świadectw efektywności
    energetycznej B. nie otrzyma wynagrodzenia.
    Miasto zakończyło realizację przedsięwzięcia a B. otrzymał świadectwa efektywności
    energetycznej, które zgodnie z zawartą umową należy sprzedać na Towarowej Giełdzie
    Energii (przeniesiono prawa majątkowe) i środki finansowe o wartości stanowiącej 70%
    kwoty uzyskanej ze sprzedaży praw majątkowych wynikających ze świadectw efektywności
    energetycznej dla inwestycji przekazać na rzecz Miasta.
    B. zamierza zawrzeć aneks do umowy sprzedaży i rozliczyć się z Miastem wg aktualnej
    wartości giełdowej białych certyfikatów na Towarowej Giełdzie Energii (bez faktycznej
    sprzedaży na giełdzie) celem uniknięcia kosztów transakcyjnych giełdy (opłat, prowizji itp.)
    i na podstawie dokonanej wyceny przekazać środki finansowe dla Miasta. Całość
    przyznanych białych certyfikatów B. zamierza w przyszłości przekazać do umorzenia do
    Prezesa Urzędu Energetyki.
    B. jako przedsiębiorstwo energetyczne zobowiązane jest realizować przedsięwzięcia
    służące poprawie efektywności energetycznej i uzyskiwać świadectwa efektywności
    energetycznej celem przedstawienia ich do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji
    Energetyki, a w przypadku braku takich przedsięwzięć nabywać świadectwa efektywności
    energetycznej na TGE. W przypadku aneksowania umowy B. zaoszczędzi koszty
    wynikające zarówno z transakcji sprzedaży, jak i zakupu białych certyfikatów na TGE.
    Pytania (sprecyzowane w uzupełnieniu z 17 lipca 2025 r.)
    1) Czy przekazanie przez B. na rzecz Urzędu Miasta środków pieniężnych uzyskanych ze
      sprzedaży białych certyfikatów, pozyskanych przez B. w wyniku realizacji umowy
      powierniczej, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i
      usług po stronie B.?
    2) Czy w przypadku zawarcia aneksu do umowy powierniczej, na mocy którego B.
      przekaże Urzędowi Miasta środki pieniężne w wysokości ustalonej na podstawie
      aktualnej giełdowej ceny białych certyfikatów (bez faktycznej sprzedaży na giełdzie),
      czynność ta będzie stanowiła odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu
      VAT po stronie B.?

    Państwa stanowisko w sprawie (przedstawione w odpowiedzi na wezwanie z 17 lipca 2025
    r.)
    Ad. 1
    Zdaniem Spółki B., opisana czynność nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT po jej
    stronie, ponieważ nie stanowi odpłatnego świadczenia usług ani odpłatnej dostawy
    towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Spółka działa w charakterze powiernika i
    nie wykonuje żadnego świadczenia na rzecz Urzędu Miasta w zamian za przekazywane
    środki. Przekazywane środki pieniężne nie stanowią wynagrodzenia, lecz są własnością
    Urzędu, który jako powierzający korzysta z efektu inwestycji oraz z przysługujących mu
    certyfikatów. Spółka B. jedynie realizuje określone czynności techniczne i formalne na
    podstawie powierniczego stosunku prawnego.
    W związku z powyższym, przekazanie środków pieniężnych z tytułu sprzedaży białych
    certyfikatów nie rodzi obowiązku podatkowego po stronie Spółki i nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przypadku przekazania środków
    pieniężnych ze sprzedaży białych certyfikatów przez Spółkę B. na rzecz Urzędu Miasta, w
    ramach realizacji umowy powierniczej nie mamy do czynienia z klasyczną transakcją
    handlową podlegającą fakturowaniu w rozumieniu ustawy VAT. W celu potwierdzenia
    przekazania środków pieniężnych na rzecz Urzędu Miasta B. wystawi notę księgową
    uznaniową w celu potwierdzenia przekazania środków.
    Ad. 2
    Zdaniem Spółki B., zawarcie aneksu przewidującego rozliczenie według aktualnej ceny
    giełdowej nie zmienia istoty stosunku powierniczego między stronami. Środki
    przekazywane Urzędowi Miasta nadal mają charakter powierniczy, a brak rzeczywistej
    sprzedaży oznacza, że po stronie Spółki nie dochodzi do wykonania odpłatnej usługi ani
    dostawy towarów. Spółka nie wykonuje żadnego świadczenia na rzecz Urzędu Miasta,
    jedynie przekazuje środki pieniężne, które są ustalone jako równowartość rynkowa
    certyfikatów (ale nie stanowi zapłaty za świadczenie). Brak wynagrodzenia i brak
    świadczenia wzajemnego oznacza, że nie zaistnieje obowiązek podatkowy w VAT, zgodnie
    z art. 5 ust. 1 ustawy VAT. W celu potwierdzenia przekazania środków pieniężnych na
    rzecz Urzędu Miasta Spółka B. wystawi protokół przekazania środków pieniężnych,
    ponieważ to ona przekazuje środki pieniężne i prześle ją do Urzędu Miasta do podpisu.
    Uzasadnienie:
    Zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U.
    z 2022 r. poz. 931 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą: Opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W art. 2 pkt 6 ustawy, wskazano, że:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z powołanych regulacji wynika, że usługą jest każde świadczenie wykonane przez
    podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in.
    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności
    lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego
    świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni
    konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść. Aby uznać dane
    świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym
    świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania
    czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi. Zauważyć jednak należy, że
    usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W
    związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie. Zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub
    odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy
    towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub
    osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W
    konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje
    konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść.
    Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność handlowców lub gospodarcza - obejmuje wszelką działalność producentów,
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie natomiast z art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz
    art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Zasady nabywania, zbywania i umarzania świadectw efektywności energetycznej określa
    ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2166). W
    myśl art. 20 ust. 3 ww. ustawy:
    Świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu:
      - 1) planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub
        przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej
        albo
      - 2) upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
    Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 ww. ustawy:
    Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są towarem
    giełdowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych.
    Prawa te są zbywalne.
    Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej powstają z chwilą
    zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie w rejestrze
    świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji, o której mowa w art. 24
    ust. 2, i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem tego konta.
    Natomiast stosownie z art. 30 ust. 3 ww. ustawy:
    Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności energetycznej
    następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw efektywności
    energetycznej prowadzonym przez podmiot prowadzący:
        giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
        towarowych lub
        na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z
        dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi organizujący obrót
        prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności energetycznej.
    Należy wskazać, że z powołanej powyżej regulacji art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że usługą
    jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie jest
    dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania
    czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się
    może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    W przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy,
    winien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną
    korzyść. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek

    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym
    świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania
    czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.
    Pomocne jest tutaj w szczególności orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (TSUE), które należy uwzględniać w procesie interpretacji przepisów na
    zasadzie prounijnej wykładni prawa. W wyroku z 8 marca 1988 r. (sygn. C-102/86)
    stwierdzono, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia
    i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie świadczącego usługę. Natomiast w wyroku
    z 3 marca 1993 r. (sygn. C-16/93) uznano, że świadczenie usługi za wynagrodzeniem ma
    miejsce, gdy istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, w
    ramach którego świadczący usługę uzyskuje świadczenie wzajemne, przy czym otrzymane
    przez niego wynagrodzenie stanowi wartość przekazywaną w zamian za usługę
    wyświadczoną jej odbiorcy. Z przytoczonego orzecznictwa TSUE można wyprowadzić
    następujące warunki dotyczące uznania czynności za odpłatne świadczenie usług:
        po pierwsze, musi istnieć usługa, a więc określone zachowanie usługodawcy na
        rzecz usługobiorcy,
        po drugie, usługa musi mieć beneficjenta (konsumenta); oznacza to, że usługa musi
        wiązać się z powstaniem określonej i bezpośredniej korzyści po stronie
        usługobiorcy,
        po trzecie, musi istnieć odpłatność, czyli wynagrodzenie za usługę; istotne przy tym
        jest, aby istniał bezpośredni związek między zapłaconym wynagrodzeniem a
        wykonaną usługą.
    B. z Miastem (...) łączy umowa powiernicza dotycząca pozyskania i sprzedaży świadectw
    efektywności energetycznej. Na podstawie umowy Miasto (...) upoważniło B. do wykonania
    czynności związanych z uzyskaniem świadectwa efektywności energetycznej oraz
    wykonania wszelkich czynności związanych ze sprzedażą praw majątkowych wynikających
    ze świadectwa efektywności energetycznej na giełdzie towarowej oraz pozyskaniem i
    odbiorem całości środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży.
    Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do
                                        1konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360) zasada swobody
    kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem:
    Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby
    jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom
    współżycia społecznego.
    Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który
    dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz
    zleceniodawcy. Jak wynika z art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego - istotą umowy zlecenia jest
    odpłatne (prowizja) lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu
    dającego zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w imieniu własnym, lecz na rachunek
    zlecającego. W tym ostatnim wypadku wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter
    powierniczy (fiduicjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu
    wszystko co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art.
    740 zdanie 2 Kodeksu cywilnego).

    Dla celów podatkowych pozyskanie świadectw efektywności energetycznej i odpłatne
    zbycie wynikających z nich praw majątkowych, przez powiernika w jego imieniu, ale na
    rzecz zlecającego, należy ocenić jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego.
    Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz powołanych przepisów prawa prowadzi
    zatem do stwierdzenia, że czynność przekazania Miastu (...) przez B. (powiernika) środków
    uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów wynikająca z realizacji umowy powierniczej, nie
    będzie stanowić wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy. W niniejszej sprawie B. zawarł z Miastem (...) umowę powierniczą dotyczącą
    pozyskania i sprzedaży świadectw efektywności energetycznej. B. (powiernik) działa w
    imieniu własnym, ale na rzecz Miasta (...). Tym samym to B. (powiernik) świadczy usługę
    dla Miasta (...). Przekazanie na rzecz Miasta (...) środków uzyskanych ze sprzedaży
    certyfikatów nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Nie istnieje bowiem usługa, którą
    wykonałoby B. na rzecz Urzędu Miasta a w konsekwencji przekazywanej kwoty nie można
    traktować jako wynagrodzenia za usługę.
    Zatem przekazanie środków pieniężnych z tytułu sprzedaży certyfikatów przez B.
    (powiernika) lub przekazanie środków finansowych przez B. na rzecz Miasta wycenionych
    wg aktualnej ceny na Towarowej Giełdzie Energii (bez faktycznej sprzedaży na giełdzie) nie
    stanowi wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. W przypadku przekazania środków finansowych przez B. na rzecz Miasta
    wycenionych wg aktualnej ceny na Towarowej Giełdzie Energii będzie miała zastosowanie
    ta sama podstawa prawna.
    Ponieważ przekazane środki nie będą stanowić zapłaty, o której mowa w art. 29a ustawy,
    nie stanowią one podstawy opodatkowania podatkiem VAT zarówno w pierwszym pytaniu
    jak i w drugim.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwana dalej „ustawą”.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i
    wyraża zasadę powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji,
    które podatnicy wykonują w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie na rzecz innej osoby,
    niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie natomiast takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów.
    Aby czynność podlegała opodatkowaniu, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten
    sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną
    czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie
    musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod
    pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii
    Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych Dyrektywą Rady 2006/112
    /WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), zwaną dalej Dyrektywą 2006/112/WE.
    Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w
    Dyrektywie 2006/112/WE są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie rozpatrywana przez TSUE.
    Jak zauważył Trybunał w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear
    Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise:
      „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
      zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Natomiast w wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden TSUE wskazał, że:
      „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    W orzeczeniu z 5 lutego 1981 r., w sprawie C-154/80 Staatssecretaris van Financiën
    przeciwko Association coopérative „Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA” Trybunał
    stwierdził, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę
    opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę.
    Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia
    wzajemnego.

    Zatem z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w
    sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje
    związek.
    Odpłatność może przybierać różne formy - nie jest warunkiem, aby została ustalona lub
    dokonana w pieniądzu. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać
    postać rzeczową (zapłata w innym towarze lub usłudze) albo mieszaną (zapłata w części
    pieniężna i w części rzeczowa). Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną,
    wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w
    stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
    O czynności dokonanej za wynagrodzeniem można mówić w sytuacji, gdy:
        istnieje ścisły związek pomiędzy wykonanymi czynnościami i wysokością
        otrzymanego wynagrodzenia, oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy
        podmiotami,
        wynagrodzenie może być wyrażone w pieniądzu,
        związek, o którym mowa powyżej ma charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby
        można było powiedzieć, że odpłatność następuje za dane świadczenie.
    Jednak nie każda dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, lub świadczenie
    usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby
    czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi więc wynagrodzenie,
    które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów
    albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub
    która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Zasady nabywania, zbywania i umarzania świadectw efektywności energetycznej określa
    ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 711).
    Art. 20 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej:
      Świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu:

      1) planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub
        przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej
        albo
      2) upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
    Art. 30 ust. 1-3 ustawy o efektywności energetycznej:
    1. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są towarem
      giełdowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
      towarowych. Prawa te są zbywalne.
    2. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej powstają z
      chwilą zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie w
      rejestrze świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji, o której
      mowa w art. 24 ust. 2, i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem tego konta.
    3. Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności
      energetycznej następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze
      świadectw efektywności energetycznej prowadzonym przez podmiot prowadzący:
    1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
      towarowych lub
    2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia
      29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
    - organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności
    energetycznej.
    Z opisu sprawy wynika, Miasto (...) zawarło z Państwem umowę powierniczą dotyczącą
    pozyskania i sprzedaży praw majątkowych ze świadectw efektywności energetycznej (białe
    certyfikaty). Przedmiotem umowy jest określenie zasad wypłaty środków finansowych
    przysługujących Miastu, uzyskanych przez Państwa ze sprzedaży praw majątkowych
    wynikających ze świadectw na Towarowej Giełdzie Energii w związku z realizacją czynności
    wynikających z upoważnienia udzielonego na podstawie art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia
    20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej dotyczącego realizacji zobowiązania
    Państwa do:
        wystąpienia do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z wnioskiem o wydanie
        świadectwa efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy,
        uzyskania świadectwa efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 20 ust. 1 i
        art. 21 ust. 1 ustawy dla przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie
        efektywności energetycznej polegających na modernizacji oświetlenia ulicznego w
        mieście (...).
    Działanie dotyczące pozyskania i sprzedaży białych certyfikatów będzie wykonane przez
    Państwa we własnym imieniu i na własny rachunek. Świadectwa efektywności
    energetycznej będą Państwa własnością i będą sprzedawane na Towarowej Giełdzie
    Energii jako własne. Wydatki związane z nabyciem i sprzedażą świadectw efektywności
    energetycznej będą ponosić Państwo i to Państwo będą decydowali o ich sprzedaży. Z
    tytułu zawarcia umowy powierniczej dotyczącej pozyskania i sprzedaży praw majątkowych
    ze świadectw efektywności energetycznej nie otrzymają Państwo wynagrodzenia.
    Miasto zakończyło realizację przedsięwzięcia a Państwo otrzymali świadectwa
    efektywności energetycznej, które zgodnie z zawartą umową należy sprzedać na
    Towarowej Giełdzie Energii (przeniesiono prawa majątkowe) i środki finansowe o wartości
    stanowiącej 70% kwoty uzyskanej ze sprzedaży praw majątkowych wynikających ze
    świadectw przekazać na rzecz Miasta.

    Zamierzają Państwo zawrzeć aneks do umowy sprzedaży i rozliczyć się z Miastem wg
    aktualnej wartości giełdowej białych certyfikatów na Towarowej Giełdzie Energii (bez
    faktycznej sprzedaży na giełdzie) celem uniknięcia kosztów transakcyjnych giełdy (opłat,
    prowizji itp.) i na podstawie dokonanej wyceny przekazać środki finansowe dla Miasta.
    Całość przyznanych białych certyfikatów zamierzają Państwo w przyszłości przekazać do
    umorzenia do Prezesa Urzędu Energetyki.
    Państwa wątpliwości dotyczą braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    przekazania przez Państwa na rzecz Miasta środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży
    białych certyfikatów oraz sytuacji, gdy w przypadku zawarcia aneksu do umowy
    powierniczej przekażą Państwo Miastu środki pieniężne w wysokości ustalonej na
    podstawie aktualnej giełdowej ceny białych certyfikatów (bez faktycznej sprzedaży na
    giełdzie).
    Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do
    konstruowania czynności powierniczych jest zasada swobody kontraktowej, wyrażona w
        1art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061
    ze zm.):
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który
    dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz
    zleceniodawcy. Jak wynika z art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego - istotą umowy zlecenia jest
    odpłatne (prowizja) lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu
    dającego zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w imieniu własnym, lecz na rachunek
    zlecającego.
    W tym ostatnim wypadku wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy
    (fiduicjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko co przy
    wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art. 740 zdanie 2
    Kodeksu cywilnego).
    Pozyskanie świadectw efektywności energetycznej i odpłatne zbycie wynikających z nich
    praw majątkowych, przez powiernika w swoim imieniu, ale na rzecz zlecającego, należy
    ocenić dla celów podatkowych jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego.
    Przekazanie środków pieniężnych nie stanowi czynności, która dla celów ustawy mogłaby
    zostać zakwalifikowana jako dostawa towarów (na podstawie art. 7 ustawy) bądź
    świadczenie usług (zgodnie z art. 8 ustawy), tj. jako czynność podlegająca opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Środki pieniężne nie spełniają definicji towaru, więc ich
    przekazanie nie może stanowić dostawy towarów. Nie można też uznać, że samo
    przekazanie środków pieniężnych stanowi świadczenie usług.
    Zatem czynność przekazania przez Państwa na rzecz Miasta (...) środków pieniężnych
    uzyskanych ze sprzedaży białych certyfikatów, jak również w przypadku zawarcia aneksu
    do umowy powierniczej, na mocy której przekażą Państwo Miastu środki pieniężne w
    wysokości ustalonej na podstawie aktualnej giełdowej ceny białych certyfikatów (bez
    faktycznej sprzedaży nie giełdzie), nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, gdyż nie jest to dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ustawy, ani świadczenie
    usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.