Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.545.2025.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-14
Teza: Zawarcia ugody z bankiem; wzajemne potrącenie roszczeń,
zwrot kosztów zastępstwa procesowego.
Słowa kluczowe: banki
koszt-koszty zastępstwa procesowego
kredyt-kredyt hipoteczny
roszczenia
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani w sporze sądowym z bankiem (...), dotyczącym umowy o kredyt hipoteczny
    waloryzowany CHF, umowa nr (...) z 2006 roku.
    Kredyt dotyczy nieruchomości z rynku wtórnego, (...), zakupionej na własne cele
    mieszkaniowe, zamieszkiwanej przez Panią od momentu zakupu do chwili obecnej. Kwota
    kredytu to 150.000,01 zł, przeliczona przez bank na równowartość 58.680,86 CHF kapitału
    kredytu. Kredyt został w całości przeznaczony na zakup ww. nieruchomości.
    Jest Pani osobą fizyczną, posiada Pani status konsumenta.
    Ze względu na liczne klauzule niedozwolone zawarte w umowie, sprzeczność z zasadami
    współżycia społecznego i niejasny sposób obliczania kursu CHF zdecydowała się Pani
    wnieść pozew przeciwko Bankowi.
    27 września 2023 r. pozew został wniesiony przez Pani pełnomocnika prawnego do Sądu
    Okręgowego (...).
    Wartość przedmiotu sporu to: 193,620 PLN. W pozwie wniesiono o uznanie nieważności
    umowy i zasądzenie na Pani rzecz 9.134,55 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za
    opóźnienie od 12 sierpnia 2023 r. do dnia zapłaty, ewentualnie, o zasądzenie na Pani rzecz
    kwoty 43,564,93 PLN wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 12 sierpnia 2023 r.
    do dnia zapłaty. Dokonano również oświadczenia o potrąceniu wymagalnych
    wierzytelności o zwrot świadczenia nienależnego spełnionego w wykonaniu nieważnej
    umowy w wysokości 66.998,94 zł oraz 17.965,99 CHF, z wierzytelnością strony pozwanej o
    zwrot kapitału kredytu wypłaconego w wykonaniu ww. nieważnej umowy kredytu w
    wysokości 150.000,01 zł.
    W ramach postępowania do tej pory poniosła Pani wydatki obsługi prawnej w wysokości
    11.000,00 zł, inne koszty w wysokości 1.000,00 zł oraz jest Pani zobowiązana do wpłacenia
    na rzecz Kancelarii prawnej co najmniej 26.400,00 zł.
    27 marca 2025 r. otrzymała Pani od banku wezwanie do zwrotu kapitału kredytu, tj. kwoty
    150.000,01 zł.
    8 maja 2025 r. dostała Pani od (...) propozycję rozwiązania sporu w ramach ugody
    pozasądowej.
    Treść proponowanej ugody:
    Zważywszy na to, iż:
    1. Bank i Klient zawarli Umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...)
    waloryzowany kursem CHF (dalej jako „Umowa”), na której podstawie Bank wypłacił
    Klientowi kwotę 150.000,01 PLN, co stanowiło równowartość 58.680,86 CHF.
    2. Klient wytoczył przeciwko Bankowi pozew indywidualny dotyczący stwierdzenia
    nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy. Postępowanie sądowe zainicjowane
    pozwem Klienta toczy się przed sądem Sąd Okręgowy (...).
    3. Zamiarem Banku i Klienta jest:
    a. polubownie rozstrzygnąć spór między stronami w zakresie wzajemnie przysługujących
    Stronom roszczeń, które są przedmiotem sporu sądowego w postępowaniu
    indywidualnym z powództwa Klienta toczącym przed Sądem Okręgowym w (...) a także
    b. uchylić niepewność co do roszczeń Stron, związanych z zawarciem i wykonywaniem
    Umowy przez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie wzajemnych rozliczeń, a
    w konsekwencji tego zakończenie Umowy oraz sporu wskazanego w punkcie 2) w sposób
    definitywny i bez żadnych dalszych roszczeń którejkolwiek Strony.

    4. W związku z zawarciem i wykonaniem postanowień Ugody, Strony zgodnie ustalają, że
    nie będą dochodzić w przyszłości od siebie wzajemnie roszczeń związanych z zawarciem i
    wykonywaniem Umowy i zrzekają się wzajemnie wszelkich roszczeń z tego wynikających
    wykraczających poza zakres objęty niniejszą Ugodą.
    5. Klient, mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności prawnej (w
    tym w szczególności finansowe), które mógł skonsultować z doradcą prawnym i które
    zostały mu przez niego wyjaśnione, dobrowolnie zgodził się na wzajemne potrącenie
    roszczeń Stron w zakresie określonym niniejszą Ugodą.
    6. Klient oświadcza, że miał możliwość negocjowania postanowień Ugody.
    7. Pełna historia spłat Klienta jest dostępna w serwisie transakcyjnym banku. W związku z
    powyższym, Strony zawierają Ugodę następującej treści:
    § 1.
    1. Strony potwierdzają, że Klientowi przysługują następujące roszczenia w stosunku do
    Banku wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy: - 65.198,94 PLN
    tytułem rat kapitałowo - odsetkowych; - 27.657,47 CHF tytułem rat kapitałowo -
    odsetkowych; - 1.800,00 PLN tytułem opłaty i prowizje związanej z kredytem; tym samym
    Klientowi przysługują w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w wysokości 66.998,94
    PLN oraz 27.657,47 CHF, a więc łączne roszczenie o zapłatę w wysokości 193.266,35 PLN,
    przy czym spłaty dokonane w CHF, zostały przeliczone na PLN po średnim kursie CHF z
    dnia 2 maja 2025 r. według Tabeli kursów średnich walut obcych publikowanej przez
    Narodowy Bank Polski na stronie www.nbp.pl), (dalej jako „Roszczenie Klienta”).
    2. Strony potwierdzają, iż w związku z wykonaniem Umowy (wypłatą kapitału kredytu),
    Bankowi przysługuje w stosunku do Klienta roszczenie o zapłatę 150.000,01 PLN. (dalej
    jako „Roszczenie Banku”).
    3. Strony niniejszym dokonują potrącenia Roszczenia Klienta w wysokości 193.266,35 PLN
    z Roszczeniem Banku w wysokości 150.000,01 PLN, wobec czego wierzytelności te
    umarzają się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do wysokości
    150.000,01 PLN.
    4. Na skutek dokonanego potrącenia, Bank zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Klienta
    pozostałej kwoty przysługującego mu roszczenia, tj. 43.266,34 PLN (słownie: czterdzieści
    trzy tysiące dwieście sześćdziesiąt sześć złotych, 34/100).
    5. Bank dodatkowo w ramach Ugody zobowiązuje się dokonać zwrotu na rzecz Klienta
    kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 5.400,00 PLN (100 % stawki minimalnej), która
    to kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa procesowego możliwych do
    zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października
    2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023 poz. 1935 t. j. z dnia 20
    września 2023 r.). Wskazana kwota stanowi górną granicę odpowiedzialności Banku i
    wyczerpuje w całości roszczenia Klienta z tego tytułu.
    6. Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Klienta kwoty, o której mowa w ust. 4, w
    terminie 30 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek o numerze (...).
    7. Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Klienta kwoty, o których mowa w ust. 5, w
    terminie 30 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek o numerze (...).
    8. W przypadku braku zapłaty kwoty, o której mowa w ust. 4 oraz ust. 5, w terminie
    określonym w ust. 6 i 7, zostaną naliczone odsetki ustawowe za opóźnienie od
    następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.
    9. W związku z zawarciem i wykonaniem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, że nie będą
    występować w przyszłości względem siebie z żadnymi roszczeniami wywodzonymi z treści

    postanowień Umowy, w tym związanymi z zawarciem lub wykonywaniem Umowy, a
    Ugoda w całości wyczerpuje ich wszelkie roszczenia, w tym dochodzone przez klienta
    indywidualnie przeciwko Bankowi przed sądem Sąd Okręgowy (...).
    10. Strony oświadczają, że przed zawarciem Ugody nie przeniosły ani nie zobowiązały się
    do przeniesienia na rzecz jakichkolwiek osób trzecich jakiegokolwiek roszczenia lub prawa
    dotyczącego Umowy lub związanego z Umową.
    11. W związku z zawarciem niniejszej Ugody, w terminie 14 dni od dnia zapłaty przez Bank
    kwoty wskazanej w ust. 4 powyżej, Klient zobowiązuje się cofnąć pozew przeciwko
    Bankowi w sprawie indywidualnej toczącej się przed sądem Sąd Okręgowy w (...) w całości
    ze zrzeczeniem się roszczenia wraz z żądaniem zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów
    procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (pismo stanowi załącznik do niniejszej
    Ugody).
    12. W celu uniknięcia wątpliwości, każda ze Stron zrzeka się wszelkich roszczeń, jakie
    mogą mieć względem drugiej Strony w związku z powstałymi kosztami sądowymi w
    sprawie z powództwa Klienta, w tym kosztami zastępstwa procesowego, ponad kwoty
    uzgodnione w ust. 5 Ugody. Każda ze Stron zobowiązuje się nie dochodzić kosztów ponad
    uzgodnione w niniejszej Ugodzie od drugiej Strony, nawet w przypadku ich zasądzenia
    przez Sąd na rzecz którejkolwiek ze Stron.
    13. W związku z zawarciem niniejszej Ugody, Bank wprowadzi modyfikacje w systemie
    transakcyjnym Klienta uwzględniające Ugodę, zamknie kredyt hipoteczny oraz
    poinformuje Biuro Informacji Kredytowej (BIK).
    14. Strony zobowiązują się współdziałać w zakresie niezbędnym jaki będzie konieczny do
    realizacji Ugody. W szczególności Bank zobowiązuje się do sporządzenia i wydania w
    odpowiedniej formie oświadczenia stanowiącego zgodę Banku na wykreślenie hipoteki
    stanowiącej zabezpieczenie Umowy, w terminie 30 dni od dnia podpisania Ugody.
    § 2.
    1. Bank informuje Klienta o tym, że w przypadku, gdyby Strony nie zawarły niniejszej
    Ugody:
    A. Bank dochodziłby / kontynuowałby dochodzenie Roszczenia Banku o zwrot
    wypłaconego kapitału na drodze odrębnego postępowania sądowego, to Klient, w ramach
    obrony przed tym roszczeniem, byłby uprawniony, między innymi, do podniesienia
    zarzutu przedawnienia roszczenia Banku, którego skuteczność należałaby do oceny sądu.
    Kwestie związane z zarzutem przedawnienia roszczenia Banku są przedmiotem pytań
    prejudycjalnych zadanych przez polski sąd do Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach
    C-699/24, C-767/24 oraz C-752/24;
    B. a Bank zdecydowałby się spełnić w walucie polskiej Roszczenie Klienta wyrażone w CHF,
    to Klient na podstawie art. 358 § 3 k.c. w zw. art. 358 § 2 k.c. byłby, co do zasady,
    uprawniony wybrać według jakiego kursu nastąpi przeliczenie świadczenia wyrażonego w
    CHF na PLN: 1) czy według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    dnia wymagalności roszczenia, 2) czy według kursu średniego ogłaszanego przez
    Narodowy Bank Polski z dnia, w którym zapłata jest dokonywana.
    2. Przepisy prawa, o których mowa w § 2 ust. 1 lit. b) powyżej mają charakter
    dyspozytywny, co oznacza, że Strony, mogą uzgodnić inny dogodny i mający zastosowanie
    kurs wymiany waluty, a korzystając z tej możliwości - w Ugodzie - Klient i Bank uzgodnili
    zastosowanie średniego kursu CHF według Tabeli kursów średnich walut obcych
    publikowany przez Narodowy Bank Polski.
    3. Zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 15 czerwca 2023 r., C-520/21, Klient może wystąpić
    przeciwko Bankowi z żądaniem zapłaty dodatkowych kwot, przewyższających nominalną
    kwotę miesięcznych rat kapitałowo-odsetkowych i kosztów zapłaconych Bankowi z tytułu
    wykonania Umowy oraz kwotę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do

    zapłaty, pod warunkiem poszanowania celów dyrektywy 93/13 i zasady proporcjonalności,
    jednak ostateczna ocena zasadności takich roszczeń należałaby do Sądu polskiego.
    4. Bank ponadto zobowiązuje się w terminie 30 dni od dnia zawarcia Ugody, zwrócić
    zapłacone raty kapitałowo-odsetkowe za okres od 2 maja 2025 r. do dnia zawarcia Ugody,
    na rachunek z którego zostały pobrane.
    § 3.
    1. Klient oświadcza, że zapoznał się z treścią powyższych informacji, a jego wątpliwości
    zostały wyjaśnione na etapie poprzedzającym zawarcie Ugody.
    2. Klient oświadcza, że jest świadomy zasad ogólnych mających zastosowanie do
    zobowiązań pieniężnych wyrażonych w walucie obcej podlegających wykonaniu na
    terytorium RP, które Bank zdecyduje się spełnić w walucie polskiej, o których mowa w § 2
    ust. 1 lit. b) powyżej i wynikających z tego tytułu uprawnień.
    3. Klient oświadcza, że zgadza się na przyjęcie dla potrzeb przeliczenia świadczeń
    wyrażonych w CHF, w celu umożliwienia wzajemnego potrącenia roszczeń Stron Ugody,
    średniego kursu ogłoszonego przez NBP w dniu wskazanym w § 1 ust. 1 ostatnie zdanie
    Ugody.
    4. Klient potwierdza, iż zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień z tytułu
    nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy, świadomie decyduje się zawrzeć Ugodę.
    § 4.
    Klient przyjmuje do wiadomości, iż w związku z zawartą Ugodą Bank wystąpił do Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie stanu faktycznego
    powstałego w wyniku zawartej Ugody Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał
    interpretację podatkową i potwierdził, że po stronie Klienta nie powstaje przychód
    podatkowy, a w związku z tym na Banku nie ciąży obowiązek informacyjny, tj. obowiązek
    przygotowania informacji PIT-11.
    § 5.
    1. Ugodę sporządzono w 2 egzemplarzach, z których po jednym otrzymuje/ą Kredytobiorca
    /y.
    2. Ugoda wchodzi w życie z dniem podpisania.
    3. Załącznikiem do Ugody jest Pismo procesowe z cofnięciem pozwu Klienta.
    Pytania
    1) Czy po podpisaniu powyższej ugody powstaje dla Pani (Wnioskodawcy) obowiązek
      podatkowy?
    2) Czy w przypadku zwrotu przez Bank kosztów zastępstwa procesowego otrzymana
      kwota w ramach zawartej Ugody będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pytanie 1:
    Pani zdaniem: nie powstaje obowiązek podatkowy, ponieważ nie następuje przychód
    podlegający opodatkowaniu.
    Strony zwracają sobie wzajemnie wypłacone kwoty poprzez wzajemne potrącenie
    roszczeń. Bank zwraca Pani pozostałą kwotę przysługującego roszczenia. Nie jest to więc
    przysporzenie (wzrost majątku), lecz zwrot wcześniej dokonanych wpłat. Stanowisko to
    jest potwierdzone w interpretacji indywidualnej Banku [...], otrzymanej od Dyrektora
    Krajowej Izby Skarbowej, stwierdzające brak powstania przychodu podatkowego po
    stronie Klienta (Wnioskodawcy) w przypadku zawarcia ugody takiej treści.

    Pytanie 2:
    Pani zdaniem: nie podlega, ponieważ zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez Bank
    nie będzie stanowił przysporzenia majątkowego (wzrostu majątku), bowiem faktycznie
    poniesione przez Panią koszty związane z procesem są wyższe niż kwota, którą na
    podstawie zawartej Ugody ma Pani otrzymać od Banku z tego tytułu. Zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego nie będzie zatem stanowić przychodu dla Pani, wobec czego
    koszty te nie będą opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a więc nie
    będą stanowiły przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Stanowisko to jest potwierdzone w interpretacji indywidualnej Banku [...], otrzymanej od
    Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej, stwierdzające brak powstania przychodu
    podatkowego po stronie Klienta (Wnioskodawcy) w przypadku zawarcia ugody takiej
    treści. Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie stanowiska przedstawionego we wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
        dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a
        i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
        dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
        ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art.
        22 ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
        przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
        podatników).
    W myśl art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że:

    1. jest Pani w sporze sądowym z bankiem dotyczącym umowy o kredyt hipoteczny;
    2. bank zaproponował Pani zawarcie ugody, na mocy której dokona potrącenia
    wzajemnych roszczeń i zwróci Pani nadpłaconą kwotę oraz dokona zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy wypłacone na podstawie ugody kwoty będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wypłata określonej kwoty
    Ugoda - jako jeden z typów umów - regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony.
    Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych),
    prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do
    zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek
    potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Pana skutki podatkowe z tytułu wypłaty określonej kwoty
    Jak wynika z opisu sprawy, Pani roszczenie w stosunku do Banku, które wynika z
    wykonywania Umowy kredytu i zostaje potwierdzone przez Strony w Ugodzie, obejmuje
    zwrot świadczeń spełnionych przez Panią w wykonaniu Umowy kredytu.

    Wobec powyższego - skoro w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń bank oddaje Pani
    nadwyżkę należnych Pani pieniędzy - to taki zwrot nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania
    przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych
    środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata
    będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo - po jego stronie nie powstanie przychód
    w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pani od banku zwrot środków pieniężnych, które wpłaciła Pani ponad
    wartość zobowiązania przysługującego bankowi - to taki zwrot nie będzie stanowił
    przychodu.
    Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu -
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.

    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że na podstawie zawartej ugody otrzyma Pani od banku zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Mając na uwadze powyższe, zwrot poniesionych przez Panią kosztów procesu, w tym
    kosztów zastępstwa procesowego - do wysokości faktycznie poniesionych przez Panią
    wydatków - nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 również jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej wskazuję, że została
    ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.