Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-3.4010.30.2019.2.APA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-04-29
Teza: Czy w przyszłości po dniu 1 stycznia 2019 r. Spółce będzie przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na podstawie uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2018 i za rok obrotowy 2019?
Słowa kluczowe: kapitał-kapitał zapasowy; koszt-koszty uzyskania przychodów; spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 23 stycznia 2019 r. (data wpływu 29 stycznia 2019 r.), uzupełnionym pismem z 11 marca 2019 r. (data wpływu 12 marca 2019 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie prawa zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na podstawie uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2018 i za rok obrotowy 2019 – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 29 stycznia 2019 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie prawa zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na podstawie uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2018 i za rok obrotowy 2019.

W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z 8 marca 2019 r. Znak: 0111-KDIB2-3.4010.30.2019.1.APA wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, co też nastąpiło 12 marca 2019 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prowadząca działalność pod firmą (\`(...)\`) zwana dalej podatnikiem, stroną, Spółką lub Wnioskodawcą, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokali użytkowych podmiotom gospodarczym oraz osobom fizycznym. Strona jest podatnikiem czynnym VAT, w zakresie podatku od towarów i usług zobowiązanym do składania deklaracji miesięcznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych rokiem podatkowym jest okres 12 miesięcy liczonych w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia. Aktualnie rokiem podatkowym jest okres od dnia 01 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r., (dalej: „rok obrotowy za rok 2019 r.”). Spółka przewiduje, iż zysk za rok obrotowy 2018 r. zostanie wyłączony z podziału pomiędzy wspólnikami oraz zostanie przekazany na kapitał zapasowy na finasowanie bieżącej działalności gospodarczej. Wnioskodawca przewiduje, iż także za rok obrotowy 2019 Zgromadzenie Wspólników wyłączy z podziału uzyskany przez Spółkę zysk za ww. rok obrotowy i będzie on przekazywany na kapitał zapasowy z przeznaczeniem na finasowanie bieżącej działalności gospodarczej. Strona zamierza koszty uzyskania przychodu związane z wniesieniem zysku za dany rok obrotowy na kapitał zapasowy ewidencjonować w księgach rachunkowych na kontach pozabilansowych.

W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytania:

Czy w przyszłości po dniu 1 stycznia 2019 r. Spółce będzie przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na podstawie uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2018 i za rok obrotowy 2019?

Zdaniem Wnioskodawcy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem strony ustalony koszt uzyskania przychodu z tytułu przekazania zysku na kapitał zapasowy należy uznać za wydatek związany z zabezpieczeniem źródła przychodów, gdyż niewypłacany zysk wspólnikom stanowić będzie źródło finasowania wydatków strony, co skutkuje iż Spółka ponosić będzie mniejsze wydatki na finasowanie bieżącej obsługi kredytowej. Wskazać jednak należy, iż ustawodawca wprowadził szereg ograniczeń w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych w zaliczaniu ww. kwot do kosztów uzyskania przychodu. Przede wszystkim Spółka może skorzystać z ww. uprawień na podstawie art. 15cb ust. 2 i ust. 3 u.p.d.o.p. przez dwa kolejne lata obrotowe i kwota tego rodzaju kosztów wymienionych w art. 15cb ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.p.d.o.p. nie może przekroczyć kwoty w wysokości 250 000,00 zł (dwieście pięćdziesiąt tysięcy złotych.), a przekazany zysk na kapitał zapasowy w okresie trzech kolejnych lat licząc od końca roku podatkowego, w którym został ww. zysk przekazany, nie może zostać wypłacony wspólnikom. Nadto zdaniem strony kwota odpowiadająca iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na podstawie uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2018, zwana dalej w skrócie kosztem uzyskania przychodu z tytułu przekazania zysku na kapitał zapasowy za rok 2018 r., stosownie do art. 10 ust. 2 zmiany u.o.p.d.p w roku 2018 może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodu nie wcześniej niż w miesiącu styczniu 2020 r. Dlatego też reasumując powyższe należy uznać, iż w przyszłości Wnioskodawcy, ale nie wcześniej niż po dniu 1 stycznia 2020 r., będzie przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na podstawie uchwał Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2018 i za rok obrotowy 2019, ale przy zastosowaniu ograniczeń, o których mowa w art. 15cb ust. 1-9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie na Spółce spoczywa obowiązek zaewidencjonowania kosztów uzyskania przychodu z tytułu przekazania zysku na kapitał zapasowy za rok 2018 r. i za rok obrotowych w księgach rachunkowych na kontach pozabilansowych.

W nawiązaniu do wezwania z dnia 8 marca 2019 r. Wnioskodawca przestawił stanowisko dotyczące roku 2019.

Zdaniem strony, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem strony ustalony w przyszłości koszt uzyskania przychodu z tytułu przekazania zysku za rok obrotowy 2019 na kapitał zapasowy należy uznać za wydatek związany z zabezpieczeniem źródła przychodów, gdyż nie wypłacany zysk wspólnikom Spółki stanowić będzie źródło finasowania wydatków wnioskodawcy, co skutkuje iż Spółka ponosić będzie mniejsze wydatki na finasowanie bieżącej obsługi kredytowej. Wskazać jednak należy, iż ustawodawca wprowadził szereg ograniczeń w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie zaliczania ww. kwot zysku do kosztów uzyskania przychodu. Przede wszystkim Spółka może skorzystać z ww. uprawień na podstawie art. 15cb ust. 2 i ust. 3 u.p.d.o.p. przez dwa kolejne obrotowe, czyli w roku 2018 i w roku 2019, a kwota tego rodzaju kosztów wymienionych w art. 15cb ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.p.d.o.p. nie może przekroczyć za rok obrotowy 2019 kwoty w wysokości 250 000,00 zł (dwieście pięćdziesiąt tysięcy złotych), a przekazany zysk na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2019 w okresie trzech kolejnych lat licząc od końca roku podatkowego w którym został ww. zysk przekazany, nie może zostać wypłacony wspólnikom. Ponadto zdaniem Wnioskodawcy kwota odpowiadająca iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego w przyszłości na podstawie uchwały Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2019, zwana dalej w skrócie kosztem uzyskania przychodu z tytułu przekazania zysku na kapitał zapasowy za rok 2019 r., stosownie do art. 10 ust. 2 zmiany u.o.p.d.p w roku 2018, może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodu nie wcześniej niż w miesiącu styczniu 2020 r. Dlatego też reasumując powyższe należy uznać, iż w przyszłości Wnioskodawcy, ale nie wcześniej niż po dniu 1 stycznia 2020 r., będzie przysługiwało Wnioskodawcy prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na podstawie uchwał Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2019, ale przy zastosowaniu ograniczeń o których mowa w art. 15cb ust. 1-9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie wskazać należy, iż na Spółce będzie spoczywać w przyszłości obowiązek zaewidencjonowania kosztów uzyskania przychodu z tytułu przekazania zysku na kapitał zapasowy za rok obrotowy 2019 w księgach rachunkowych, na kontach pozabilansowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1036 ze zm., dalej: „updop”), dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Natomiast treść art. 15 ust. 1 updop wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.

Innymi słowy dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na mocy przepisów ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 2159, dalej jako: „ustawa nowelizująca”), nastąpiła nowelizacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy nowelizującej od 1 stycznia 2019 r. po art. 15ca dodaje się art. 15cb updop, w myśl którego w spółce za koszt uzyskania przychodów uznaje się również kwotę odpowiadającą iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty:

1.  dopłaty wniesionej do spółki w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach lub
2.  zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy spółki.

W myśl art. 15cb ust. 2 updop koszt, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w roku wniesienia dopłaty lub podwyższenia kapitału rezerwowego lub zapasowego oraz w kolejnych dwóch bezpośrednio po sobie następujących latach podatkowych, a łączna kwota kosztów uzyskania przychodów odliczona w roku podatkowym z tytułów wymienionych w ust. 1 nie może przekroczyć kwoty 250 000 zł. (art.15cb ust. 3 updop).

Przepis art. 15cb ust. 4 wskazuje, że przepisu ust. 1 nie stosuje się do dopłat i zysków przeznaczonych na pokrycie straty bilansowej.

Z kolei art. 15cb ust. 5 stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się, jeżeli zwrot dopłaty lub podział i wypłata zysku nastąpi nie wcześniej niż po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym ta dopłata została wniesiona do spółki albo została podjęta uchwała o zatrzymaniu zysku w spółce.

Stosownie do art. 15cb ust. 9 updop w przypadku gdy spółka, o której mowa w ust. 1, zostanie przejęta w wyniku łączenia albo podziału albo przekształcona w spółkę niebędącą osobą prawną przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 5, na dzień poprzedzający dzień przejęcia albo przekształcenia ustala się przychód w wysokości odpowiadającej odliczonym, zgodnie z ust. 1, kosztom uzyskania przychodów (art. 15cb ust. 9 updop).

Zgodnie z art. 191 § 1 i § 2 Kodeksu spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1577 ze zm., dalej: „ksh”) wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników, z uwzględnieniem przepisu art. 195 § 1. Umowa spółki może przewidywać inny sposób podziału zysku, z uwzględnieniem przepisów art. 192-197.

W myśl art. 231 § 1 ww. ustawy zwyczajne zgromadzenie wspólników powinno odbyć się w terminie sześciu miesięcy po upływie każdego roku obrotowego.

Z kolei art. 231 § 2 ksh stanowi, że przedmiotem obrad zwyczajnego zgromadzenia wspólników powinno być:

1.  rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności spółki oraz sprawozdania finansowego za ubiegły rok obrotowy;
2.  powzięcie uchwały o podziale zysku albo pokryciu straty, jeżeli zgodnie z art. 191 § 2 sprawy te nie zostały wyłączone spod kompetencji zgromadzenia wspólników;.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że dla Spółki rokiem podatkowym jest okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia. Aktualnie rokiem podatkowym jest okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. Spółka przewiduje, iż zysk za rok obrotowy 2018 r. i 2019 r. zostanie wyłączony z podziału pomiędzy wspólnikami oraz zostanie przekazany na kapitał zapasowy na finasowanie bieżącej działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie należy przede wszystkim przywołać art. 10 ust. 1 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym art. 15cb stosuje się po raz pierwszy do roku podatkowego rozpoczętego po dniu 31 grudnia 2019 r.

Natomiast art. 10 ust. 2 wskazuje, że przepis art. 15cb stosuje się również do wniesionych dopłat oraz zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy po dniu 31 grudnia 2018 r. W takim przypadku za rok wniesienia dopłaty lub przekazania zysku, o którym mowa w art. 15cb ust. 2 i 5 ustawy, przyjmuje się rok podatkowy rozpoczęty po dniu 31 grudnia 2019 r.

Powyższe oznacza, że w sytuacji przekazania przez Wnioskodawcę zysku za rok 2018 na kapitał zapasowy po dniu 31 grudnia 2018 r., rokiem przekazania zysku na kapitał zapasowy, o którym mowa w art. 15cb ust. 2 ustawy, stosowanie do art. 10 ust. 2 ustawy nowelizującej będzie rok 2020.

Tym samym prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty odpowiadającej iloczynowi stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego obowiązującej w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty zysku przekazanego na kapitał zapasowy za rok 2018, przy zastosowaniu ograniczeń o których mowa w art. 15cb updop oraz w art. 10 ustawy nowelizującej będzie przysługiwało nie wcześniej niż po dniu 1 stycznia 2020 r.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Z kolej odnosząc się do możliwości zaliczania w koszty uzyskania przychodu kwoty, o której mowa w art. 15cb ust. 1 updop odnośnie zysku za rok 2019, również należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że prawo zaliczenia przedmiotowej kwoty w koszty uzyskania przychodu będzie przysługiwało Wnioskodawcy nie wcześniej niż w styczniu 2020 r., przy czym należy wyraźnie zauważyć, że możliwość zaliczenia kwoty, o której mowa w art. 15cb ust. 1 ustawy jest uzależniona od przekazania zysku na kapitał zapasowy. Zatem prawo zaliczenia przedmiotowej kwoty w koszty uzyskania przychodu w zakresie zysku za 2019 r. w styczniu 2020 r. będzie uzależnione od faktu przekazania zysku za 2019 r. na kapitał zapasowy w tym okresie.

Stanowisko Wnioskodawcy co do prawa zaliczenia w koszty uzyskania przychodu kwoty, o której mowa w art. 15cb ust. 1 ustawy odnośnie zysku za rok 2019 uznano z powyższym zastrzeżeniem za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (\`(...)\`) w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.