Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.492.2025.2.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Nieuznanie za podatnika w związku ze sprzedażą
nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 29 października 2025 r. (wpływ 30 października 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 6 listopada 2020 roku aktem notarialnym dokonał Pan zakupu działki rolnej w (...).
    Działkę nabył Pan z dwoma innymi osobami fizycznymi, niespokrewnionymi, udział każdej
    z nich w zakupie wynosił 1/3 całości. Razem trzy osoby nabyły 100 % powierzchni tj. 0,5595
    ha. Na działce tej nie dokonali Państwo żadnych działań inwestycyjno-zbrojeniowych.
    Jedyne czynności jakie zostały dokonane to wydzielenie drogi wewnętrznej, wydanie
    odrębnej decyzji o warunkach zabudowy oraz podpisanie umowy z A. na projekt i budowę
    sieci kanalizacyjnej. Budowy tej nie rozpoczęto.
    Po ponad trzech latach od daty nabycia postanowił Pan wraz z pozostałymi udziałowcami
    sprzedać nabyty grunt, dokonując wcześniej jego podziału na mniejsze części, gdyż takie
    jest zainteresowanie potencjalnych nabywców terenu. Na dzień wygenerowania wniosku
    o wydanie interpretacji, wszystkie potrzebne dokumenty zostały złożone do urzędu, ale
    działka nie została jeszcze podzielona. Dla obszaru, w którym leży działka, w 2023 roku
    został uchwalony Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego, który zmienił
    przeznaczenie działki z rolnej na budowlaną. Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą
    działalność gospodarczą, przedmiotowo zwolnioną z podatku od towarów i usług. Zakupu
    ww. działki dokonał Pan do majątku prywatnego.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Kupił Pan działkę z przyjaciółmi w celu wybudowania dla każdego domu ale sytuacja
    rodzinna i finansowa zmusiła Pana do zmiany planów i sprzedaży. Działka jest
    niezabudowana.
    Nabycie nastąpiło w ramach transakcji niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT,
    umową sprzedaży w formie aktu notarialnego, prywatnie z osobą fizyczną. Z tytułu
    nabycia nie przysługiwało Panu prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Prawomocną decyzją Urzędu Miasta w (...), nastąpił podział na działki: (...), z czego działki
    (...) stanowią drogę wewnętrzną, a działki (...) przeznaczone są na drogę gminną.
    Posiada Pan 1/3 udziału, a sprzedaż będzie dotyczyła prawa własności we wszystkich
    działkach.
    Z tytułu podziału, powstało osiem niezabudowanych działek. Przedmiotem sprzedaży
    będą wszystkie działki, za wyjątkiem działek (...) przeznaczonych na drogę gminną.
    Od momentu nabycia nie korzystał Pan i nie korzysta z gruntu na potrzeby własne oraz
    prowadzonej działalności gospodarczej. Nabyta działka nigdy nie była i nie jest i nie będzie
    przedmiotem odpłatnych/nieodpłatnych umów najmu, dzierżawy. Działka nie była i nie
    jest wykorzystywana w działalności rolniczej.
    Na pytanie „czy i jakie działania marketingowe podejmował/podejmie Pan w celu
    sprzedaży działki/ działek”? wskazał Pan „Zlecenie sprzedaży do biura pośrednictwa w
    handlu nieruchomościami, baner”.
    Pozyskał Pan nabywcę dla sprzedawanych działek poprzez zlecenie sprzedaży do biura
    pośrednictwa w handlu nieruchomościami, baner.
    Udzieli Pan pełnomocnictwa przyszłemu potencjalnemu nabywcy (który jest płatnikiem
    podatku VAT) w celu skutecznego występowania przed organami administracji publicznej,
    gestorami sieci, podejmowania działań faktycznych i prawnych, niezbędnych do uzyskania
    decyzji i pozwoleń, składania wniosków, odbioru decyzji i postanowień itp. Potencjalny
    nabywca, będzie dokonywał ww. czynności we własnym interesie i wyłącznie na swój
    użytek.

    Sprzedawał Pan wcześniej inne nieruchomości:
        sprzedaż udziału w budynku gospodarczym umową sprzedaży w formie aktu
        notarialnego osobie fizycznej rok 2016,
        sprzedaż działki umową sprzedaży w formie aktu notarialnego osobie fizycznej rok
        2008.
    Transakcje nie podlegały pod ustawę o podatku od towarów i usług VAT.
    Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu
    Czy sprzedaż nieruchomości (działek), jako osoba fizyczna z majątku prywatnego, w
    sytuacji gdy udzieli Pan pełnomocnictwa na warunkach określonych powyżej, będzie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, przy sprzedażny przedmiotowych działek nie będzie Pan występował w
    charakterze podatnika podatku VAT, gdyż sprzedaż ta nastąpi z majątku prywatnego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 i pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę

    towarów. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów
    z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny. Pozwala
    uznać za podatnika każdy podmiot, który prowadzi określoną działalność występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym. Status podatnika VAT wynika również z
    okoliczności dokonania czynności, które podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Tym
    samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż, majątku
    osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu
    jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników podatku VAT w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania lub darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym kontekście, nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna
    zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, jest uznany za
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi działalność gospodarczą,
    jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium
    dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać
    za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty
    został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    Dla opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest również, czy w celu sprzedaży
    zbywca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika

    podatku od towarów i usług), czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym. Przejawem aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może
    wskazywać, że czynności danej osoby przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością
    jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy. Zasadne jest odwołanie się w niej do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego
    wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z
    dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który
    stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Kwestia opodatkowania sprzedaży działek była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych
    Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina
    Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest
    natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie

    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    wystąpienia pojedynczych z nich. W powyższym wyroku TSUE stwierdził również, że osoby
    fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z
    podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania
    przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie
    można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art.
    12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona
    sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym tej osoby. Okoliczność, że osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu
    art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym
    zakresie bez znaczenia.
    W rozumieniu statusu podatnika może pomóc orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. NSA stwierdził, że
    formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność,
    że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem
    częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego
    ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w
    charakterze podatnika podatku VAT.
    Jak wyjaśniono wyżej, w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z dokonanej wyżej analizy przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze – czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pana wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy planowana przez Pana
    sprzedaż niezabudowanych działek, w sytuacji gdy udzieli Pan pełnomocnictwa na
    warunkach określonych powyżej, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Dla
    określenia, że konkretnej dostawy dokonuje podatnik podatku VAT, istotne jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają
    zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dla określenia jego praw i
    obowiązków. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako
    podatnik podatku VAT, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.

    Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do czynności sprzedaży opisanych działek
    niezabudowanych będzie Pan spełniał przesłanki do uznania Pana za podatnika podatku
    od towarów i usług.
    Nabył Pan wraz z dwoma innymi osobami fizycznymi niezabudowaną działkę w celu
    wybudowania dla każdego domu. Udział każdej z tych osób w zakupie wynosił 1/3 całości.
    Na działce tej nie dokonali Państwo żadnych działań inwestycyjno-zbrojeniowych. Jedyne
    czynności jakie zostały dokonane to wydzielenie drogi wewnętrznej, wydanie odrębnej
    decyzji o warunkach zabudowy oraz podpisanie umowy z A. na projekt i budowę sieci
    kanalizacyjnej. Budowy tej nie rozpoczęto. Sytuacja rodzinna i finansowa zmusiła Pana do
    zmiany planów i sprzedaży.
    Po ponad trzech latach od daty nabycia postanowił Pan wraz z pozostałymi udziałowcami
    sprzedać nabyty grunt, dokonując wcześniej jego podziału na mniejsze części, gdyż takie
    jest zainteresowanie potencjalnych nabywców terenu.
    Udzieli Pan pełnomocnictwa przyszłemu potencjalnemu nabywcy (który jest płatnikiem
    podatku VAT) w celu skutecznego występowania przed organami administracji publicznej,
    gestorami sieci, podejmowania działań faktycznych i prawnych, niezbędnych do uzyskania
    decyzji i pozwoleń, składania wniosków, odbioru decyzji i postanowień itp.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podjął Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Udzielenie pełnomocnictwa przyszłemu nabywcy umożliwiające podjęcie czynności
    mających na celu dostosowanie gruntu do potrzeb nabywcy (uzyskanie pozwolenia,
    decyzji itp.), nie jest staraniem sprzedawcy, który przykładowo stara się grunt uzbroić czy
    uzyskać określone pozwolenia, aby przedmiot sprzedaży uczynić bardziej atrakcyjnym dla
    potencjalnych nabywców.
    W rozpatrywanej sprawie należy zatem zauważyć, że Pan – jako właściciel gruntu – nie
    musi już podejmować działań, aby zachęcić kogokolwiek do ich nabycia. Skutki prawne
    czynności wykonanych przez pełnomocnika (uzyskanie decyzji, pozwoleń itd.) – czyli
    nabywcy – w sensie prawnym rzeczywiście dotyczą Pana – jako właściciela gruntu. Jednak
    starania pełnomocnika (czyli nabywcy) nie są/będą Pana staraniami – jako właściciela
    gruntu – podejmowanymi w celu pozyskania kupującego, aby oferowane działki uczynić
    atrakcyjniejszymi dla potencjalnego nabywcy.
    Zatem, samo udzielenie przez Pana pełnomocnictwa nabywcy, do wykonania określonych
    czynności w celu dostosowania gruntu do potrzeb nabywcy nie powoduje, że dokonując
    sprzedaży opisanych we wniosku działek, będzie Pan z tych powodów uznany za
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W odniesieniu do planowanej przez Pana sprzedaży nie wystąpi ciąg zdarzeń, które
    jednoznacznie będą przesądzały, że sprzedaż udziału w niezabudowanych działkach
    wypełniała przesłanki działalności gospodarczej. Nie podejmie Pan takich aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków
    w sposób podobny do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. Podejmowane przez Pana czynności, takie jak dokonanie podziału na
    mniejsze części, gdyż takie jest zainteresowanie potencjalnych nabywców terenu,
    skorzystanie z usług biura pośrednictwa w obrocie nieruchomościami nie mają wpływu na
    uznanie Pana za podatnika podatku od towarów i usług, ponieważ stanowią jedynie
    racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego mienia i nie przekraczają granic
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    niezabudowanych działek, o których mowa we wniosku, nie wystąpi ciąg zdarzeń, które
    jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż ta wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.
    Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w
    granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z
    przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    Należy podkreślić, że wszelkie czynności podjęte przez nabywcę na mocy udzielonego mu
    przez Pana pełnomocnictwa, zostaną podjęte w interesie przyszłego – skonkretyzowanego
    nabywcy.
    Zatem, dokonując sprzedaży przedmiotowych działek będzie Pan korzystał z
    przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego
    statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a ich dostawę – cech czynności podlegającej
    opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym, dokonując sprzedaży opisanych we wniosku niezabudowanych działek
    będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem,
    która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej. W tak przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym brak jest przesłanek pozwalających uznać Pana za podatnika, w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Planowaną sprzedaż ww. działek należy uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności, do której przepisy ustawy nie będą miały zastosowania.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.
    Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych (por. wyroki NSA z 6 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24
    października 2024 r. sygn. akt I FSK 265/21, z 11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 364
    /21, z 21 października 2024 r. sygn. akt I FSK 347/21, z 23 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1677
    /20, z 10 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy tylko Pana jako wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem o
    wydanie interpretacji indywidualnej w swojej sprawie, i nie wywołuje skutków prawnych
    dla innych osób uczestniczących w dostawie udziałów w niezabudowanych działkach.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie
    przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem
    przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.