Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.449.2025.2.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Zwolnienie i opodatkowanie usług związanych z udzielaniem
pożyczki.
Słowa kluczowe: pożyczka
województwo
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie skutków podatkowych usług realizowanych na podstawie
    zawartej Umowy. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 lipca
    2025 r. (wpływ 9 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. została wpisana do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców dnia 10 stycznia 2005 r. W
    momencie powstania jedynym wspólnikiem Spółki było Województwo, które następnie
    stało się jej większościowym wspólnikiem. Od marca 2018 roku Województwo ponownie
    jest jedynym wspólnikiem Wnioskodawcy, posiadając 100% udział w kapitale Spółki.
    Fundusz jest spółką celową powołaną do realizacji zadań publicznych samorządu
    wojewódzkiego (wspieranie rozwoju przedsiębiorczości w województwie), a nie
    komercyjną. W związku z powyższym, wypracowany przez Spółkę zysk nie podlega
    podziałowi między wspólników, lecz przeznaczany jest wyłącznie na realizację jej celów.
    Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT od 2 grudnia 2004 r.
    Zarząd Województwa (dalej również: „Instytucja Zarządzająca”) przyjął Regionalny
    Program Operacyjny Województwa (zwany dalej: „Program”), uchwałą (...)
    W ramach ww. Programu „Menadżer”-„Menadżer Funduszu”) zawarł umowę z
    Województwem o finansowaniu Projektu (...)
    Celem projektu było między innymi wsparcie (...). Głównym produktem projektu był
    Instrument Finansowy w postaci pożyczki (...)
    Wnioskodawca zawarł z Menadżerem Funduszu umowę nr (...) (dalej również: „Umowa”),
    (...)
    Pytania
    1. Czy czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach Umowy podlegają
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    2. Czy czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach Umowy są zwolnione z VAT
      na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
      towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad.1
    W ocenie Wnioskodawcy, czynności wykonywane w ramach Umowy podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym podlega m.in. odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Odpłatność oznacza
    wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W
    znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny
    to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT).
    Jak stanowi z kolei art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej

    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza obejmuje natomiast wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT).
    Powyższe przepisy wyznaczają przedmiotowy oraz podmiotowy zakres opodatkowania
    VAT, a zatem w efekcie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług mogą podlegać co
    do zasady tylko te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy,
    jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako
    opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika.
    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT „Nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.”
    Przenosząc powyższe na grunt opisywanej sprawy w pierwszej kolejności Wnioskodawca
    zwraca uwagę, iż
    (...)
    Podsumowując wymienione przez Wnioskodawcę w opisie zaistniałego stanu faktycznego
    oraz zdarzenia przyszłego czynności będą stanowić odpłatne świadczenie usług, o których
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT.
    Ad.2
    Zdaniem Wnioskodawcy wykonywane przez Spółkę czynności w ramach Umowy są
    zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym podlega m.in. odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT). Jak stanowi z kolei art.
    8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;

    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie, jak i zaniechanie.
    Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT z uwzględnieniem art. 146ef, wynosi
    23%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3 i art. 129 ust. 1.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie z
    podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług
    zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, w ocenie Wnioskodawcy,
    dotyczy usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, usług pośrednictwa w
    świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także usług
    zarządzania ww. usługami.
    W odniesieniu do pojęcia „zarządzania”, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt. 38 ustawy o
    VAT należy odnieść się do orzeczeń sądów administracyjnych.
    W wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. o sygn. III SA/Wa 2180/12 Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Warszawie wskazał, iż „W art. 43 ust. 1 pkt 38 u.p.t.u. jest bowiem
    mowa nie tylko o udzieleniu pożyczki, na co powoływał się w swojej argumentacji Organ,
    ale także o zarządzeniu nią. Zarządzanie w szerokim ujęciu oznacza "zrobienie czegoś za
    pomocą wysiłków innych osób" (por. B. Kudrycka, B.G. Peters, P.J. Suwaj, Nauka
    administracji, Warszawa 2009); organizowanie działań dla osiągnięcia określonych celów
    przy zachowaniu zasad skuteczności i sprawności organizacyjnej z uwzględnieniem realnej
    odpowiedzialności za osiągnięte rezultaty. W ocenie Sądu, jeśli wziąć pod uwagę, iż na
    podstawowe i kluczowe etapy zarządzania składają się: planowanie, organizowanie
    zasobów, wdrażanie tego, co zaplanowane oraz monitoring, ewaluacja i kontrola
    przeprowadzonych działań, to opłaty za restrukturyzację mieszczą się w pojęciu
    zarządzania pożyczką. Wyjaśnić należy, że restrukturyzacja pożyczki jest ustaleniem
    nowych warunków spłaty pożyczki w celu dostosowania zobowiązania z tytułu umowy
    pożyczki do obecnej sytuacji finansowej klienta (wydłużenie okresu spłat, zmiana
    wysokości rat itp.). Zatem bez wątpienia pojęcie restrukturyzacji pożyczki mieści się w
    pojęciu zarządzania pożyczką. Nie budzi wątpliwości Sądu, że takie czynności jak
    wydłużenie okresu spłat lub zmiana wysokości rat pożyczki przy uwzględnieniu kondycji
    finansowej klienta jest zarządzaniem pożyczką.”
    Powyższy wyrok został uzupełniony przez wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 25 czerwca 2014 r. o sygn. I FSK 1136/13, w którym Naczelny Sąd Administracyjny
    wskazał, iż „Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że sąd I instancji przyjął, że
    czynności monitujące można uznać za zwolnione z podatku czynności z zakresu
    zarządzania pożyczką w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. Jednakże -
    podzielając w tym zakresie stanowisko Ministra Finansów - sąd ten przyjął, że nie mogą
    one korzystać ze zwolnienia, gdyż są to czynności ściągania długów, w tym factoringu w
    rozumieniu art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT. W skardze kasacyjnej trafnie wykazano i
    uzasadniono, że stanowisko jakie zajął w tej części sąd I instancji jest błędne. Usługa
    "ściągania długów" polega co do zasady na działalności polegającej na nabywaniu
    (skupywaniu) wierzytelności, czy to w celu windykacji, czy dalszej odprzedaży. W takim
    przypadku są one usługami finansowymi, wyłączonymi ze zwolnienia i podlegają
    opodatkowaniu stawką podstawową. Podstawą opodatkowania jest wówczas prowizja lub
    dyskonto. Wykonania takiej usługi - jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu skargi
    kasacyjnej - zakłada istnienie dwóch podmiotów, które zawarły transakcję. Usługodawca
    zobowiązuje się do ściągnięcia długu w zamian za wynagrodzenie. Konsumentem usługi

    (usługobiorcą) jest zaś podmiot, który korzysta z usługi wykonywanej przez kontrahenta,
    co oznacza, że usługodawca ściąga dług dla usługobiorcy, a nie dla siebie. Skoro we
    wniosku o wydanie interpretacji skarżąca spółka podała, że samodzielnie, tj. bez udziału
    podmiotu "trzeciego" monitoruje pożyczkę, to czynność ta nie może być objęta hipotezą
    przepisu art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT.
    W konkluzji tej części wywodów trzeba zaakcentować, że jeżeli szczegółowo
    przedstawione we wnioski czynności monitujące dotyczące udzielonej przez siebie
    pożyczki skarżąca spółka wykonuje we własnym zakresie i nie korzysta w tym zakresie z
    usług podmiotów "trzecich", to czynności tych nie można zaliczyć do "usług ściągania
    długów lub factoringu w rozumieniu art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT. W rezultacie
    czynności te będą podlegały zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT,
    gdyż mieszczą się w pojęciu "zarządzania pożyczkami pieniężnymi przez pożyczkodawcę".”
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zwolnieniu z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o
    VAT podlegają m.in.:
    1. udzielenie pożyczki,
    2. planowanie udzielenia pożyczki,
    3. organizowanie zasobów w celu udzielenia pożyczki,
    4. wdrażanie tego, co zaplanowane w celu dzielenie pożyczki,
    5. monitoring w tym samodzielnie wykonywanie przez pożyczkodawcę czynności
      zmierzających do odzyskania długu od pożyczkobiorcy,
    6. ewaluacja pożyczki oraz
    7. kontrola przeprowadzonych działań związanych z udzieleniem pożyczki.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy można wskazać, że podejmowane
    przez Spółkę czynności stanowią usługi w zakresie udzielana pożyczek oraz zarządzania
    nimi, które korzystają ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.
    (...)
    Podsumowując, wszelkie czynności podejmowane przez Spółkę w ramach Umowy
    stanowią usługi związane z udzielaniem pożyczek oraz zarządzania nimi i korzystają ze
    zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, o ile Wnioskodawca, zgodnie z art. 43 ust.
    22 ustawy o VAT sam nie zrezygnuje w ww. zwolnienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) – zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług , zwanym dalej „podatkiem”,
        podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
        kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

        Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
        usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
        towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
        Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
        świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
        niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
        rozumieniu art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i
    świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona
      (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia (wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia).
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).

    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot,
    który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym
    związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
        Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
        prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
        której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
        Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
        lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
        rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
        gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
        towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
        zarobkowych.
    Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą. Zgodnie z ww. regulacją Dyrektywy:

        „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
        jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
        działalności.
        „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
        handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
        wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
        gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły,
        majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu
        dochodu.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
        Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów
        obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi
        przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
        czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Unormowanie to stanowi odzwierciedlenie art. 13 ust. 1 Dyrektywy, który stwierdza, że:
        Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
        publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą
        podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej,
        nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi
        działaniami lub transakcjami.
        Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
        transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
        gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
        konkurencji.
        W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za
        podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że
        niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług posługując się
    sformułowaniem „organy władzy publicznej” nie definiuje tego pojęcia, tak jak i
    Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz.
    483 ze zm.). W świetle art. 16 ust. 2 Konstytucji RP:
        Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej.
        Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd
        wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Rozwinięcie tej regulacji zawarto w art. 163 Konstytucji RP, zgodnie z którym:
        Samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez
        Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych.
    Z powołanych przepisów wynika, że pojęciem tym objęte są wszelkie organy państwowe i
    samorządu terytorialnego.
    W zakresie statusu podmiotu publicznego wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w wyroku z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 Saudaçor –
    Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA przeciwko
    Fazenda Pública, w którym (pkt 55-57) stwierdził, że:
        (...) ponieważ, jak przypomina się w pkt 49 niniejszego wyroku, art. 13 ust. 1
        dyrektywy 2006/112 należy jako wyjątek interpretować w sposób ścisły, należy
        uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest wyczerpujące, a pojęcie
        „innych podmiotów prawa publicznego” stanowi pozostałą kategorię podmiotów
        należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały konkretnie
        wymienione w tym przepisie.

        Jeżeli chodzi w szczególności o pierwszy z dwóch warunków ustanowionych w art.
        13 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, to znaczy o warunek dotyczący statusu
        podmiotu publicznego, to Trybunał orzekł już, że osoba, która wykonuje czynności
        należące do prerogatyw władztwa publicznego w sposób niezależny, nie
        pozostając częścią administracji publicznej, nie może zostać zaklasyfikowana jako
        podmiot prawa publicznego w rozumieniu tego przepisu (zob. podobnie w
        szczególności postanowienie Mihal, C#456/07, EU:C:2008:293, pkt 18 i przytoczone
        tam orzecznictwo).
        Trybunał wyjaśnił również, że status „podmiotu prawa publicznego” nie może
        wynikać jedynie z tego, że dana działalność polega na wykonywaniu czynności
        należących do prerogatyw władztwa publicznego (zob. podobnie w szczególności
        postanowienie Mihal, C#456/07, EU:C:2008:293, pkt 17 i przytoczone tam
        orzecznictwo).
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 581), zwanej dalej ustawą o samorządzie województwa:
        Organy samorządu województwa działają na podstawie i w granicach określonych
        przez ustawy.
        Do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań
        publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz
        organów administracji rządowej.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:
        Samorząd województwa:
        1) wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
        odpowiedzialność;
        2) dysponuje mieniem wojewódzkim;
        3) prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie budżetu.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:
        W celu wykonywania zadań województwo tworzy wojewódzkie samorządowe
        jednostki organizacyjne oraz może zawierać umowy z innymi podmiotami.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
        Samorząd województwa określa strategię rozwoju województwa uwzględniającą w
        szczególności następujące cele:
        1) pielęgnowanie polskości oraz rozwój i kształtowanie świadomości narodowej,
        obywatelskiej i kulturowej mieszkańców, a także pielęgnowanie i rozwijanie
        tożsamości lokalnej;
        2) pobudzanie aktywności gospodarczej;
        3) podnoszenie poziomu konkurencyjności i innowacyjności gospodarki
        województwa;
        4) zachowanie wartości środowiska kulturowego i przyrodniczego przy
        uwzględnieniu potrzeb przyszłych pokoleń;
        5) kształtowanie i utrzymanie ładu przestrzennego.
    W świetle art. 14 ust. 1 cyt. ustawy:
        Samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone
        ustawami (...).
    Z opisu sprawy wynika, że
    (...)

    Państwa wątpliwości w tej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą podlegania
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności wykonywanych przez Państwa w
    ramach Umowy.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK
    1958/19 powołując się na wyrok z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 Nagyszénás
    Településszolgáltatási Nonprofit Kft. Przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Fellebviteli
    Igazgatósága:
        „(...) na mocy omawianej umowy gmina N. powierzyła jej realizację zadań
        publicznych poprzez wykorzystanie udostępnionego majątku i że umowa ta nie
        stanowiła umowy o świadczenie usług. Ponadto jest ona "jednostką budżetową",
        ponieważ wypełnia swe zadania dzięki "pomocy", tj. środkom finansowym
        udostępnionym jej przez tę gminę. Organ stwierdził natomiast, że N. otrzymała
        rekompensatę będącą przedmiotem postępowania głównego w zamian za
        konkretne usługi, a zatem została zrealizowana transakcja podlegająca
        opodatkowaniu, z uwagi na co kwota tej rekompensaty podlegała opodatkowaniu.
        Fakt, że gmina N. może wprost żądać od N. przedstawienia sprawozdań oraz
        regularnego informowania o realizacji danej umowy, stanowi inną okoliczność
        wskazującą, że spółka ta nie otrzymała pomocy, lecz została opłacona za
        wyświadczenie konkretnych usług”.
    Dalej NSA podkreślił, że:
        „(...) działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegająca
        na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych zgodnie z umową
        zawartą między nią samą a gminą stanowi odpłatne świadczenie usług,
        podlegające opodatkowaniu VAT na mocy tego przepisu. Ponadto, N. nie
        dysponuje, na potrzeby wykonywania zadań publicznych powierzonych tej spółce
        na mocy rozważanej umowy, jakąkolwiek prerogatywą władztwa publicznego
        spośród tych przysługujących gminie N.
        (...)
        Jako że N. została utworzona przez gminę N. w formie spółki z ograniczoną
        odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede wszystkim osobą
        prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym podlega,
        pewną autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie funkcjonowania i
        bieżącego własnego zarządzania.
        (...)
        Uwzględniając zasadę, zgodnie z którą art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112, jako
        odstępstwo od ogólnej zasady opodatkowania VAT każdej działalności o
        charakterze gospodarczym, musi być interpretowany ściśle (wyrok z dnia 29
        października 2015 r., S., C-174/14, EU:C:2015:733, pkt 49 i przytoczone tam
        orzecznictwo), wydaje się, że omawiana spółka nie może zostać uznana za
        "podmiot prawa publicznego" w rozumieniu tego przepisu. Stąd też jej działalność
        nie jest objęta zasadą nieopodatkowania VAT przewidzianą w tym przepisie,
        wówczas gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9
        ust. 1 tej dyrektywy”.
    Sąd podkreślił również, że:
        Powyższe stanowisko Trybunału było doprecyzowaniem i rozwinięciem wcześniej
        wyrażonych poglądów w wyroku z dnia z dnia 29 października 2015 r., S., C-174
        /14, na który zresztą powoływał się zarówno organ, jak i Sąd I instancji,
        wysnuwając jednakże z jego tez odmienne wnioski. W orzeczeniu tym TSUE
        wyraźnie stwierdził, że "osoba, która wykonuje czynności należące do prerogatyw
        władztwa publicznego w sposób niezależny, nie pozostając częścią administracji
        publicznej, nie może zostać zaklasyfikowana jako podmiot prawa publicznego w

        rozumieniu tego przepisu (zob. podobnie w szczególności postanowienie M., C-456
        /07, EU:C:2008:293, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo)". Przy czym zdaniem
        Trybunału pomimo uznania, iż fakt posiadania przez podmiot władzy publicznej
        100% udziałów w spółce prawa cywilnego stanowi istotną okoliczność, to jednak
        nie ma charakteru przesądzającego, że podmiot taki – wyłącznie z tego względu –
        należy uznać za podmiot władzy publicznej w rozumieniu dyrektywy 2006/112.
    Analizując przedstawiony przez Państwa opis sprawy w kontekście powołanych przepisów
    prawa oraz przytoczonych powyżej orzeczeń sądów, wskazać należy, że realizacja przez
    Państwa czynności objętych Umową, dotyczących wdrożenia i zarządzania Instrumentem
    Finansowym, w ramach którego udzielane będą pożyczki Ostatecznych Odbiorców nosi
    znamiona odpłatnego świadczenia usług, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Podkreślenia wymaga, że stopień zależności Państwa od Województwa nie może
    automatycznie przesądzać o braku możliwości uznania wykonywanych zadań własnych
    Województwa powierzonych Spółce za podlegające, jako odpłatne świadczenie usług,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Co prawda – jak wynika z okoliczności sprawy (Państwa stanowiska) – wykonują Państwo
    czynności związane z realizacją zadań własnych samorządu wojewódzkiego, do realizacji
    których Województwo zostało powołane, tj. wspierania aktywności mikro, małych i
    średnich przedsiębiorstw, jednostek samorządu terytorialnego, spółdzielni, wspólnot
    mieszkaniowych, organizacji pozarządowych, kościołów i związków wyznaniowych, ale
    czynności te wykonują Państwo jako odrębny podmiot. Z tytułu realizacji zadań objętych
    Umową będzie Państwu przysługiwać wynagrodzenie w formie Opłaty za Zarządzanie.
    Zatem czynności te stanowią odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Na gruncie ustawy otrzymane z tego tytułu świadczenie
    pieniężne w istocie będzie stanowić zapłatę za świadczone przez Państwa usługi.
    W konsekwencji czynności, które Państwo wykonują na podstawie zawartej Umowy
    stanowią odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    prawidłowe.
    Mają Państwo również wątpliwości w kwestii zastosowania zwolnienia od podatku VAT, na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, do czynności wykonywanych przez Państwa w
    ramach Umowy (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od
    podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.
    in. w art. 43 ustawy.
    I tak, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
        Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
        usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
        pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
        kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.

    Zgodnie z art. 43 ust. 15 ustawy:
        Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
        1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
        2) usług doradztwa;
        3) usług w zakresie leasingu.
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że (...)
    Zatem usługi (pkt 1, 4, 7, 8, 10) nie będą korzystały ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 38 ustawy.
    Tym samym stanowisko w tym zakresie jest nieprawidłowe.
    Z kolei usługi, (pkt 2, 3, 5, 6) dotyczą stricte udzielenia finansowania Ostatecznym
    Odbiorcom.
    W odniesieniu do usług świadczonych na podstawie Umowy na rzecz Ostatecznych
    Odbiorców wskazać należy, że zgodnie z art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
        Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
        biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
        a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
        tego samego gatunku i tej samej jakości.
    (...)
    W konsekwencji, usługi te korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 38 ustawy.
    Należy również wskazać, że ww. przepis art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, odnosi się nie tylko
    do usług udzielania pożyczek, ale także do zarządzania nimi.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie wyjaśniają, co należy rozumieć pod
    pojęciem zarządzania pożyczką. Zarządzanie w szerokim ujęciu oznacza „zrobienie czegoś
    za pomocą wysiłków innych osób” (por. B. Kudrycka, B.G. Peters, P.J. Suwaj, Nauka
    administracji, Warszawa 2009); organizowanie działań dla osiągnięcia określonych celów
    przy zachowaniu zasad skuteczności i sprawności organizacyjnej z uwzględnieniem realnej
    odpowiedzialności za osiągnięte rezultaty.
    W tym miejscu należy powołać wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2013 r., sygn. akt III SA
    /Wa 2180/12, w którym Sąd wskazał, że:
        W ocenie Sądu, jeśli wziąć pod uwagę, iż na podstawowe i kluczowe etapy
        zarządzania składają się: planowanie, organizowanie zasobów, wdrażanie tego, co
        zaplanowane oraz monitoring, ewaluacja i kontrola przeprowadzonych działań, to
        opłaty za restrukturyzację mieszczą się w pojęciu zarządzania pożyczką. Wyjaśnić
        należy, że restrukturyzacja pożyczki jest ustaleniem nowych warunków spłaty
        pożyczki w celu dostosowania zobowiązania z tytułu umowy pożyczki do obecnej
        sytuacji finansowej klienta (wydłużenie okresu spłat, zmiana wysokości rat itp.).
        Zatem bez wątpienia pojęcie restrukturyzacji pożyczki mieści się w pojęciu
        zarządzania pożyczką.
    Zatem, jeśli wziąć pod uwagę, że na podstawowe i kluczowe etapy zarządzania składają
    się: planowanie, organizowanie zasobów, wdrażanie tego co zaplanowane oraz

    monitoring, ewaluacja i kontrola przeprowadzonych działań to należy uznać, że czynności
    dotyczące:
    - (...)
    będą usługami w zakresie udzielania pożyczek i będą się wpisywały w zakres pojęcia
    zarządzania pożyczkami, a tym samym będą korzystały ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Nadmienić również należy, że powyższe zwolnienie będzie miało zastosowanie pod
    warunkiem, że dla tej czynności nie wybiorą Państwo opcji opodatkowania zgodnie z art.
    43 ust. 22 ustawy o VAT, w myśl którego:
        Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w
        ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich
        opodatkowanie, pod warunkiem że:
        1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
        2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
        opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
        rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie do art. 43 ust. 23 ustawy:
        Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
        od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
        których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
        podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
        pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem
        okresu rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku – w tym m.in. właśnie usług
    udzielania pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania
    pożyczek pieniężnych, a także zarządzania pożyczkami pieniężnymi przez pożyczkodawcę,
    przy czym możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych
    na rzecz innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23
    ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 38 ustawy w części odnoszącej się do ww. usług jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    - zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
        Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
        wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
        przyszłego.
    Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/opisem
    zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,

    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym oraz opisem zdarzenia przyszłego podanym przez
    Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Jednocześnie niniejsza interpretacja nie wywołuje skutków dla pozostałych podmiotów
    biorących udział w Projekcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.