Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.152.2025.1.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-02
Teza: Ustalenie, że w przypadku cesji umowy leasingu, wartość
samochodu osobowego powinna być ustalona jako wartość
rynkowa na dzień zawarcia pierwotnej umowy leasingu.
Słowa kluczowe: cesja
działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
leasing-leasing operacyjny
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Opodatkowanie stron umowy leasingu.-Leasing
operacyjny.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełniony pismem z 28 marca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą i jest Pani czynnym podatnikiem
    podatku VAT. Głównym przedmiotem Pani działalności jest (...).
    Przejęła Pani prawo użytkowania samochodu marki X na podstawie cesji umowy leasingu
    od innego podmiotu gospodarczego. W związku z powyższym została wystawiona
    najpierw faktura zaliczkowa 30 listopada 2024 r., a następnie faktura końcowa 6 grudnia
    2024 r. za odstępne samochodu (z tytułu przeniesienia praw użytkowania przedmiotu
    leasingu), na których zostały wykazane podstawy opodatkowania i podatek należny.
    Samochód ten wykorzystuje Pani zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów
    niezwiązanych z działalności gospodarczą.
    Wartość auta wynikająca z pierwotnej umowy leasingu to kwota 355 000,00 PLN brutto,
    natomiast kwota odstępnego, za które nabyła Pani prawo użytkowania przedmiotu
    leasingu wynosiła 110 000,00 PLN brutto.
    Cesja umowy leasingu dotyczy leasingu operacyjnego.
    Pytania
    1) Czy limit, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych ma zastosowanie do kwoty odstępnego udokumentowanego faktura
      końcową wystawioną przez poprzedniego korzystającego na Pani rzecz?
    2) Czy w związku z dokonaniem cesji umowy leasingu na Pani rzecz, za wartość
      samochodu osobowego, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć wartość rynkową auta ustaloną na
      dzień dokonania cesji czy też wartość historyczną wynikającą z pierwotnej umowy
      leasingu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1)
    Pani zdaniem limit, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowanie do kwoty odstępnego
    udokumentowanego faktura końcową wystawioną przez poprzedniego korzystającego na
    Pani rzecz. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT odnosi się do opłat dotyczących
    samochodu osobowego wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1,
    umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Natomiast za
    umowę leasingu zgodnie z art. 23a pkt 1 rozumie się umowę nazwaną w Kodeksie
    cywilnym, a także każdą inną umowę na mocy której jedna ze stron, zwana dalej
    „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na
    warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”,
    podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty
    oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów. Analizując powyższe przepisy należy mieć
    na uwadze wyrok NSA z 26 października 2021 r., II FSK 979/21, w którym to Naczelny Sąd
    Administracyjny potwierdza, że przy interpretacji przepisów pierwszeństwo ma wykładnia
    językowa. W związku z powyższym zauważyć należy, że odstępne samochodu wynikające z
    faktury końcowej z 6 grudnia 2024 r. wystawionej przez byłego korzystającego na Pani
    rzecz nie jest opłatą wynikającą z umowy leasingu. W umowie leasingu próżno szukać
    zapisów regulujących ewentualną opłatę pobieraną przez cedenta (pierwotnego
    korzystającego) na rzecz cesjonariusza. Owa opłata (udokumentowana w tym przypadku
    fakturą zaliczkową, a następnie fakturą końcową), a dokładniej jej wysokość i warunki są
    kształtowane „poza" umową leasingową. Często jej wysokość wynika z wysokości spłat
    dokonanych przez pierwotnego leasingobiorcę, natomiast na jej wysokość wpływ może
    mieć również sytuacja finansowa cedenta związana z np. brakiem jego płynności
    finansowej, jednakże nie jest ona regulowana zapisami zawartymi w umowie leasingowej.
    Literalne brzmienie przepisu mówi o opłatach wynikających z umowy leasingu (rozumianej

    zgodnie z ustawą o PIT), umowy najmu, dzierżawy lub innej o podobnym charakterze, a
    powyższe rozważania jasno wskazują, że opłata za odstępne samochodu wynika z
    aktualnych potrzeb cedenta (pierwotnego leasingobiorcy) takich jak np. potrzeba
    odzyskania płynności finansowej, czy chęć zmiany auta i w żaden sposób nie jest
    skorelowana z umową leasingową (w umowie leasingowej brak zapisów regulujących
    odstępne za cesję umowy leasingu).
    Ad 2)
    Pani zdaniem, w związku z dokonaniem cesji umowy leasingu na jej rzecz, za wartość
    samochodu osobowego, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć wartość rynkową auta ustaloną na
    dzień dokonania cesji. Ustawodawca w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazuje na wartość samochodu osobowego będącego
    przedmiotem tej umowy. Jednakże, wartość samochodu osobowego ulega zmianie w
    związku z biegiem czasu i eksploatacją przedmiotu leasingu. Pani zdaniem, jeśli
    Ustawodawca pragnąłby, aby za wartość samochodu osobowego (w rozumieniu art. 23
    ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT) należało rozumieć każdorazowo wartość auta na dzień
    zawarcia umowy leasingu to zamiast wyrażenia „wartości samochodu osobowego
    będącego przedmiotem tej umowy” użyłby słów wskazujących na wartość samochodu
    osobowego wynikającą z umowy. Jednakże, Ustawodawca nie precyzuje zwrotu „wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy”, a sama wartość samochodu
    osobowego jak wspomniano wcześniej z biegiem czasu ulega zmianie. Powyższa regulacja
    zasadnie może budzić wątpliwości co do treści przedmiotowego przepisu i z uwagi na to,
    że Ustawodawca wprost nie odwołuje się tutaj do wartości rynkowej lub wartości
    samochodu osobowego wynikającej z umowy to zastosowanie będzie miał przepis art. 2a
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, mówiący o tym, że niedające się
    usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść
    podatnika. Zatem uważa Pani, że za zasadne należy uznać stanowisko, w którym uważa
    Pani, że w związku z dokonaniem cesji umowy leasingu na jej rzecz, za wartość
    samochodu osobowego, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć wartość rynkową auta ustaloną na
    dzień dokonania cesji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższy przepis ma charakter ogólny. Z tego względu – każdy wydatek poniesiony przez
    podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji
    prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego
    przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość
    zaliczenia do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy badać istnienie
    związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną
    szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskiwania. Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne
    znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania
    przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź
    możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

    Zatem wydatek, żeby mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    · pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
      poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodu,
    · nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    · być właściwie udokumentowany.
    Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy
    między poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w
    postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Istotne
    jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać
    takiego efektu.
    Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie
    wymienionych w art. 23 ust. 1 omawianej ustawy, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiągniętymi przychodami, w tym
    służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik jest zobowiązany
    wykazać, że poniesione wydatki pozostają w związku z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie
    wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów
    uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów
    podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. Na podstawie
    kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    · bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód),
    · inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Kwestie dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z
    umowami leasingu zostały przez ustawodawcę uregulowane w rozdziale 4a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 23a pkt 1 tej ustawy:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i

      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Zgodnie z art. 23a pkt 2 ustawy:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu - rozumie się
      przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na
      który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej
      umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia
      umowy nie uległy zmianie.
    W myśl art. 23b ust. 1 powołanej ustawy:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym
      okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym
      mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
      jeżeli:
        1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w
        pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
        normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są
        podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości
        niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej
        przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
        2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
        3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
        a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
        takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
        następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 23b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku
      dochodowym przysługujących na podstawie:
      art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
      przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
      art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz.
      U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r. poz. 484 i 1178)
      – –do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f-23h.
    Na mocy art. 23 ust. 1 pkt 47a omawianej ustawy
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Celem wprowadzenia tej regulacji było ujednolicenie zasad podatkowego rozliczania przez
    podatników wykorzystywania w prowadzonej działalności samochodów osobowych,
    niezależnie od rodzaju umowy, na podstawie której podatnik korzysta z takiego

    samochodu. W przepisie tym zakłada się wprowadzenie limitu zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodów rat leasingowych w tej części, która stanowi spłatę wartości
    samochodu osobowego na podstawie umowy leasingu, najmu, dzierżawy oraz innej
    umowy o podobnym charakterze.
    Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w
    przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu,
    o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 47a, stosuje się
    do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu osobowego.
    Wobec tego podatnik, który zawarł umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego
    o wartości wyższej niż 150 000 zł, do kosztów uzyskania przychodów może zaliczyć opłaty
    w wysokości nieprzekraczającej ich części ustalonej w takiej proporcji, w jakiej kwota 150
    000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że rozpoczęła Pani wykorzystywanie
    samochodu osobowego w ramach zawartej umowy leasingu operacyjnego. Przed
    zawarciem umowy samochód będący jej przedmiotem był użytkowany w ramach umowy
    leasingu przez innego leasingobiorcę. Wartość przedmiotu leasingu przekracza kwotę 150
    000 zł. Wstąpiła Pani w prawa i obowiązki związane z umową leasingu zawartą przez
    poprzedniego leasingobiorcę. Zawarła Pani z poprzednim leasingobiorcą cesję umowy
    leasingu. Za prawo wstąpienia w miejsce dotychczasowego leasingobiorcy zapłaciła Pani
    cesjonariuszowi opłatę za cesję umowy, tzw. odstępne.
    Wydatki z tytułu odstępnego stanowią formę opłaty za przejęcie umowy leasingu, w
    związku z tym również powinny podlegać limitowaniu.
    Jeżeli wartość samochodu będącego przedmiotem leasingu przekracza 150 000 zł, to raty
    leasingowe oraz koszty zawarcia takiej umowy cesji nie będą kosztem w wysokości
    przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje
    do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Zatem zapłata przez Panią odstępnego z tytułu cesji umowy leasingu powinna być
    zaliczona do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem limitu określonego w art.
    23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Dodać należy również, że w przypadku umowy leasingu, umowy najmu, dzierżawy lub
    innej umowy o podobnym charakterze, wartość samochodu osobowego powinna wynikać
    z treści umowy, na podstawie której podatnik korzysta z danego samochodu. Wartość
    przedmiotu umowy powinna odzwierciedlać jego wartość rynkową. Jeżeli w umowie
    określono wartość samochodu, która znacznie odbiega od wartości rynkowej, działanie
    takie może zostać poczytane jako obejście prawa podatkowego.
    Nowy korzystający, rozliczając koszty podatkowe z tytułu przejętej umowy leasingowej,
    jest zobowiązany do stosowania limitu, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który ustala się na podstawie wartości samochodu
    osobowego, będącego przedmiotem umowy (czyli, pomimo że przejmuje umowę leasingu
    w trakcie jej trwania, to limit odnosi się do wartości samochodu z pierwotnego brzmienia
    umowy leasingu).
    W związku z tym, nie można zgodzić się, że w przypadku cesji umowy leasingu wartość
    samochodu osobowego, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, to wartość rynkowa samochodu na dzień cesji umowy
    leasingu.
    Wobec tego, w przypadku cesji umowy leasingu, wartość samochodu osobowego dla
    potrzeb stosowania art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT powinna być ustalona jako wartość
    rynkowa na dzień zawarcia pierwotnej umowy leasingu. Pośrednio na to wskazuje
    cytowany uprzednio przepis art. 23a pkt 1 zd. drugie, z którego wprosi wynika, że „w
    przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za
    zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie”.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Nawiązując do zasady in dubio pro tributario, powiązanej z art. 2a Ordynacji podatkowej –
    na który powołuje się Pani we własnym stanowisku – stwierdzam, że zawarta w tym
    przepisie zasada nie może być rozumiana w ten sposób, że w przypadku wątpliwości
    interpretacyjnych organy podatkowe powinny rozstrzygać w sposób korzystny dla
    podatnika. Ma ona bowiem zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy występują wątpliwości
    związane ze znaczeniem przepisu w konkretnej sytuacji faktycznej, a wątpliwości tych nie
    będzie można usunąć w trakcie prawidłowo prowadzonej wykładni przepisów prawa
    podatkowego. W analizowanej sprawie brzmienie przepisów nie budzi wątpliwości,
    dlatego też wskazana zasada – w tej sprawie – nie może znaleźć swojego zastosowania.
    W tym miejscu należy powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Bydgoszczy z 11 października 2017 r., w którym Sąd wskazał:
      (...) przepis art. 2a O.p. stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści
      przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Wobec tego, po
      pierwsze, muszą istnieć wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego.
      Po drugie, istniejące wątpliwości powinny mieć taki charakter, że nie da się ich
      rozstrzygnąć. Jeśli więc wątpliwości istnieją, ale mogą zostać wyeliminowane w
      procesie wykładni, wspomniana zasada nie ma zastosowania.
    Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 23 marca 2017 r., sygn.
    akt I SA/Po 1261/16 wskazał:
      Podatnik nie może oczekiwać, aby przepis ten był stosowany w każdej sytuacji, gdy
      wynik wykładni przedstawiony przez organ podatkowy oznacza dla podatnika
      konsekwencje mniej korzystne niż zakładał.
    Odnosząc się natomiast do powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26
    października 2021 r., sygn. akt II FSK 979/21, zaznaczam, że jakkolwiek orzeczenia sądów
    administracyjnych kształtują linię wykładni obowiązującego prawa, jednak dotyczą
    wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.