Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.776.2024.3.MKW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-30
Teza: Uznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku z planowaną sprzedażą wydzielonych działek.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 14 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku z
    planowaną sprzedażą wydzielonych działek.
    Uzupełnił go Pan pismem z 10 stycznia 2025 r. (wpływ 10 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej również: „Sprzedający”) jest osobą fizyczną prowadzącą działalność
    gospodarczą (PKD 68.10.Z kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek)
    zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny od (...) 1994 r. W przeszłości Wnioskodawca
    prowadził działalność w zakresie produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich
    dla budownictwa.
    Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości gruntowej. Nieruchomość została nabyta
    przez Wnioskodawcę do wspólności majątkowej małżeńskiej w 1991 r. i nadal znajduje się
    w jego majątku osobistym. Od momentu nabycia Nieruchomość była użytkiem rolnym
    sklasyfikowanym jako grunty rolne. Nieruchomość nie była wykorzystywana do
    działalności gospodarczej, nie stanowiła środka trwałego, ani towaru handlowego.
    Przedmiotowa nieruchomość została podzielona w 2020 r. na 13 działek o łącznej
    powierzchni 1,2688 ha. Dla działek składających się na nieruchomość obowiązuje
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren, na którym położone są działki,
    oznaczony jest symbolem 11MN zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z
    dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej.
    Do Wnioskodawcy zgłosiła się Spółka zainteresowana nabyciem przedmiotowych działek.
    Spółka na nieruchomości składającej się z działek zamierza dokonać inwestycji polegającej
    na budowie budynków mieszkalnych. Spółka zainteresowana jest nabyciem wszystkich
    działek, które składają się na nieruchomość. Dla planowanej przez Spółkę inwestycji nie
    ma znaczenia podział działek dokonany w 2020 r.
    W 2023 r. Wnioskodawca udzielił Spółce (dalej jako Spółka), planującej nabyć od niego
    przedmiotową nieruchomość, prawa do dysponowania nieruchomościami dla celów

    budowlanych w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane, to jest dla składania
    wniosków oraz uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków
    technicznych przyłączy itp.
    Spółka w 2024 r. otrzymała decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i otrzymała
    pozwolenie na budowę obejmującą 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych
    dwulokalowych w zabudowie szeregowej na pięciu z trzynastu działek Wnioskodawcy.
    Uzyskane pozwolenie na budowę nie zwiększy ustalonej wcześniej ceny sprzedaży, nie
    wpłynie także w żaden inny sposób na treść umowy sprzedaży.
    Wnioskodawca planuje sprzedaż działek powstałych po podziale nieruchomości Spółce.
    Spółka chciałaby nabyć od Wnioskodawcy działki składające się na nieruchomość etapami.
    Z uwagi na to, że aktualnie uzyskane pozwolenie na budowę obejmuje 5 działek, sprzedaż
    w pierwszej kolejności będzie obejmowała te działki. W następnych latach Spółka planuje
    nabyć od Wnioskodawcy pozostałe działki, tzn. sprzedaż działek składających się na
    nieruchomość będzie podzielona na dwie transakcje.
    Poza podziałem geodezyjnym Nieruchomości na działki Wnioskodawca nie podejmował w
    stosunku do działek żadnych innych działań mających na celu ich ulepszenie, w tym w
    szczególności nie dokonywał uzbrojenia terenu działek, nie przygotowywał przyłączy
    mediów, nie ogradzał działek, ani nie dokonywał jakichkolwiek inwestycji, których celem
    byłoby zwiększenie atrakcyjności Nieruchomości na potrzeby późniejszej sprzedaży, nie
    podejmował również zorganizowanych działań marketingowych wykraczających poza
    poinformowanie znajomych i rodziny o chęci sprzedaży Nieruchomości.
    Nieruchomość, z której zostały wydzielone działki, nie była przedmiotem umów najmu,
    dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Działki będące przedmiotem
    sprzedaży nie były/nie są/nie będą przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych
    umów o podobnym charakterze.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Nieruchomość została zakupiona do wspólności majątkowej małżeńskiej w 1991 r.
    Nieruchomość została nabyta do wspólnego majątku prywatnego jako lokata kapitału.
    Nieruchomości nie przynosiły Wnioskodawcy żadnych korzyści. Działki nie były w żaden
    sposób wykorzystywane. Nieruchomości Wnioskodawca nabył w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym jako lokata kapitału.
    Podział nieruchomości nastąpił z inicjatywy UM w związku z uchwalaniem miejscowego
    planu zagospodarowania. Wnioskodawca nie występował z wnioskiem o uchwalenie lub
    zmianę planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości będącej
    przedmiotem wniosku. Wnioskodawca nie występował o wydanie warunków zabudowy i
    zagospodarowania terenu dla działek będących przedmiotem sprzedaży. Wnioskodawca
    nie występował o zmianę przeznaczenia terenu, nie występował o decyzję o wyłączenie
    gruntów z produkcji rolnej.
    Wnioskodawca 5 działek zamierza zbyć Spółce w pierwszym półroczu 2025 r., pozostałe 7
    w ciągu dwóch lat licząc od 2025 r.
    Spółka otrzymała prawo do dysponowania nieruchomością dla celów budowlanych w
    rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane, to jest dla składania wniosków oraz
    uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych przyłączy.
    Na podstawie przedmiotowego prawa do dysponowania, Spółka uzyskała pozwolenie na
    budowę 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie
    szeregowej. Wnioskodawca nie zamierza podpisywać umowy przedwstępnej.
    Wnioskodawca wraz z żoną jako właściciele nieruchomości udzielili Spółce prawa do
    dysponowania przez tą Spółkę nieruchomością dla celów budowlanych, w rozumieniu
    przepisów ustawy – Prawo budowlane, to jest dla składania wniosków oraz uzyskiwania
    pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych przyłączy itp. Spółka nie
    dokonała żadnych inwestycji w infrastrukturę nieruchomości.

    Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży innych nieruchomości. Wnioskodawca nie
    posiada innych nieruchomości, wchodzących w skład jego majątku prywatnego, które są
    przeznaczone w przyszłości do sprzedaży (oprócz działek wskazanych we wniosku).
    Wnioskodawca nie zamierza w przyszłości nabywać innych nieruchomości, wchodzących
    w skład jego majątku prywatnego w celu ich sprzedaży.

## Pytanie

Czy zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy o VAT, sprzedaż działek wyodrębnionych
    z Nieruchomości przez Wnioskodawcę stanowić będzie rozporządzanie majątkiem
    prywatnym, a w konsekwencji nie będzie stanowiła czynności opodatkowanej podatkiem
    VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy nie będzie on występować w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem czynność ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie natomiast do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest
    mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
    energii.
    W myśl zaś art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT
    podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest więc, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania
    go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości UE (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”) w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v.

    Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości, porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Należy wskazać, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę
    zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie
    obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Jak wskazuje się natomiast w krajowym orzecznictwie, dla uznania określonej działalności
    za działalność gospodarczą, konieczne jest ustalenie czy działalność ta przybiera formę
    zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany
    obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną (tak np. wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2014 r. I FSK 774/13).
    Co równie istotne, aby uznać dany podmiot za prowadzący działalność gospodarczą,
    trzeba wziąć pod uwagę, czy podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio aktywne
    czynności w zakresie sprzedaży (w tym wypadku) nieruchomości (zarówno w fazie
    przygotowawczej, jak i w okresie realizacji), w szczególności zaś czy angażuje on środki
    zbliżone do innych stosowanych przez przedsiębiorców prowadzących działalność
    gospodarczą w przedmiocie handlu nieruchomościami.

    Istotne znaczenie mają również poszczególne elementy zdarzenia będące efektem
    aktywnych działań podatnika, np. to w jaki sposób i w jakim celu zostaną nabyte lub
    wytworzone składniki majątku będące przedmiotem sprzedaży, to czy zostaną nabyte de
    facto na cele inwestycyjne, celem czerpania zysków z najmu lub sprzedaży, czy przede
    wszystkim na potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny. Pod uwagę należy
    brać jednak wszystkie okoliczności, które mają związek z rozpatrywanym przypadkiem,
    zarówno te obecne, bieżące, jak i mające miejsce w przeszłości.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się także, że stwierdzenie, czy dana
    osoba fizyczna, sprzedając działki gruntu działa w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar
    wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Dodatkowo istotna jest ocena, czy z dokonanych czynności wynika, że strona dokonując
    sprzedaży gruntów zachowywała się jak handlowiec.
    Ponadto sądy administracyjne wypowiadają zgodny pogląd co do tego, że ustawodawca
    polski nie skorzystał z możliwości określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3 Dyrektywy 2006/112
    /WE, umożliwiającej uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji
    związanej z działalnością gospodarczą w zakresie pojedynczej dostawy budynku lub
    terenu budowlanego (wyroki NSA: z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1684/11; z 9
    listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1655/11; z 14 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 382/14).
    Tym samym, podstawowymi cechami tak rozumianej działalności gospodarczej będą:
        wszelkie działanie jak producent, sprzedawca, usługodawca;
        prowadzenie działalności samodzielnie, bez względu na cel lub rezultat takiej
        działalności;
        prowadzenie działalności w sposób stały (częstotliwy) lub wykonanie czynności w
        sposób jednorazowy w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w
        sposób częstotliwy.
    Przez zamiar częstotliwości prowadzenia działalności należy tutaj rozumieć chęć, wolę
    powtarzalnego, a nie jednorazowego, wykonywania określonych czynności, składających
    się na istotę prowadzonej działalności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Rzeszowie z 7 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 258/13).
    W ocenie Wnioskodawcy, czynność sprzedaży działek składających się na Nieruchomość
    powinna zostać uznana za czynność podjętą przez Sprzedającego w ramach
    rozporządzania majątkiem prywatnym, nie zaś w ramach działalności gospodarczej.
    Podejmowane przez Wnioskodawcę działania nie wskazują, że skala jego aktywności w
    celu zbycia działek była porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Sprzedający nie angażuje bowiem w ramach
    transakcji środków podobnych do tych, jakie angażują producenci, handlowcy czy
    usługodawcy. Czynności te nie mają ponadto charakteru stałego.
    Wskazać należy, iż Nieruchomość została nabyta przez Sprzedającego w 1991 r. i do chwili
    obecnej nie była wykorzystywana do pozarolniczej działalności gospodarczej. Jedyne
    czynności z nią związane to wydzielenie działek i udzielenie Spółce (planującej nabyć
    wskazanie działki) prawa do dysponowania nieruchomościami dla celów budowlanych w
    rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, to jest dla składania wniosków oraz
    uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych przyłączy
    itp.

    Tym samym, nie ma możliwości wskazania, że Wnioskodawca prowadził szereg czynności
    podobnych do profesjonalistów na rynku nieruchomości, którzy zajmują się ciągłym
    pozyskiwaniem nowych terenów w celu ich dalszej sprzedaży.
    Od początku posiadania Nieruchomości Sprzedający nie wykonywał żadnych działań,
    które mogłyby być rozpatrywane jako działania „jak profesjonalista”.
    Nieruchomość nie była w żaden sposób użytkowana przez Wnioskodawcę w związku z
    prowadzoną działalnością gospodarczą. Sprzedający w stosunku do Nieruchomości nie
    podejmował żadnych działań o charakterze ulepszeniowym - nie dokonywał uzbrojenia
    terenu działek, nie ogradzał działek ani nie dokonywał jakichkolwiek inwestycji (np.
    przyłącza mediów, budowa drogi wewnętrznej), których celem byłoby zwiększenie
    atrakcyjności Nieruchomości na potrzeby późniejszej sprzedaży.
    Zgoda na dysponowanie Nieruchomością na cele budowlane jest udzielana Spółce, która
    we własnym imieniu będzie prowadziła inwestycję. Są to jednak działania prowadzone
    przez Spółkę wyłącznie na jego rzecz.
    Wnioskodawca nie podejmował żadnych aktywnych działań związanych z planowaną
    inwestycją Spółki. Nie ponosił żadnych nakładów, a uzyskane pozwolenie na budowę nie
    zwiększy ustalonej wcześniej ceny sprzedaży.
    W związku z tym nie można uznać, że Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży
    Nieruchomości podejmuje aktywne działania właściwe podmiotom profesjonalnie
    zajmującym się obrotem nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, a w konsekwencji,
    że sprzedaż gruntu opisana we wniosku, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 VAT.
    Samo podzielenie Nieruchomości na mniejsze działki nie wskazuje, że Wnioskodawca
    działa w charakterze podatnika VAT, co potwierdził m.in. Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji z 5 listopada 2020 r. nr 0112-KDIL3.4012.532.2020.3.AW,
    wskazując, że: „Jedyne czynności dokonane bezpośrednio przez Wnioskodawcę to
    dokonanie podziału nieruchomości nabytej w drodze spadku, w celu dokonania jej
    sprzedaży oraz ogłoszenia o sprzedaży w sieci internetowej. Ponadto, procedura podziału
    działek wymaga uzyskania w pierwszej kolejności warunków zabudowy”.
    W niniejszej sprawie brak jest więc przesłanek pozwalających uznać, że dokonując
    dostawy działek Zainteresowany wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy,
    polegającą na handlu nieruchomościami. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawcę cech
    podatnika podatku VAT w zakresie sprzedaży wskazanych działek stanowiących majątek
    prywatny, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a ich dostawę, cech czynności
    podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jak wcześniej
    wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie
    wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu
    dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnik podatku
    od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak.
    Tym samym w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż wydzielonych działek można
    uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując
    dostawy działek Wnioskodawca będzie korzystać z przysługującego prawa do
    rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze
    prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania.
    Za powyższym przemawia w szczególności fakt, iż:
        Nieruchomość została nabyta przez Sprzedającego w 1991 r.;

        Sprzedający nie miał i nie ma zamiaru wykorzystywania Nieruchomości w celach
        zarobkowych, tj. Nieruchomość nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy, ani
        innych umów o podobnym charakterze;
        Nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej, nie stanowiła
        środka trwałego ani towaru handlowego;
        Sprzedający nie dokonywał i nie będzie dokonywał żadnych ulepszeń
        Nieruchomości - nie ogradzał Nieruchomości, ani nie dokonuje jakichkolwiek
        inwestycji, których celem byłoby zwiększenie atrakcyjności Nieruchomości na
        potrzeby późniejszej sprzedaży;
        działania Sprzedającego nie mają charakteru ciągłego i powtarzalnego -
        Sprzedający nabył Nieruchomość wiele lat wcześniej, a teraz planuje jedynie
        sprzedaż majątku prywatnego;
        uzyskane ze sprzedaży środki Sprzedający zamierza przeznaczyć na potrzeby
        prywatne (środki na utrzymanie na emeryturze, ponieważ jako osoba prowadząca
        działalność gospodarczą przez lata wysokość otrzymywanej emerytury będzie
        bardzo niska i nie pozwoli na samodzielne utrzymanie się).
    Podsumowując, w przedstawionym stanie sprawy, w związku z dokonaniem podziału
    nieruchomości, na mniejsze działki i udzieleniem prawa do dysponowania nieruchomością
    przez Spółkę do celów prawa budowlanego, Wnioskodawca nie będzie występować w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy dokonując dwóch
    transakcji sprzedaży działek składających się na nieruchomość stanowiących jego majątek
    prywatny. Zatem czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w

    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno
    gruntu jak też udziału w gruncie traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące
      stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych
      stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    W myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 2809), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

    Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej
    do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego,
    jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej
    pożytków.
    W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Ustawa nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza
    dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną.
    Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia
    działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby
    pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.

    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu
    dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.

    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Przykładowo podane
    zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
    Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży wydzielonych działek istotne jest,
    czy w celu dokonania sprzedaży ww. działek podjął/podejmie Pan aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług.
    W sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku, istotne znaczenie ma kwestia
    udzielonego przez Pana pełnomocnictwa (prawa do dysponowania nieruchomością dla
    celów budowlanych) do działania w Pana imieniu, w zakresie składania wniosków,
    uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych przyłączy.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:

      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Na mocy art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    Na podstawie art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Jak stanowi art. 109 Kodeksu cywilnego:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem, każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa, wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż działek wyodrębnionych z
    Nieruchomości stanowić będzie rozporządzanie majątkiem prywatnym, a w konsekwencji
    nie będzie stanowiła czynności opodatkowanej podatkiem VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan właścicielem nieruchomości gruntowej, która została
    nabyta do wspólności majątkowej małżeńskiej w 1991 r. jako lokata kapitału.
    Ponadto, jest Pan osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą (PKD 68.10.Z
    Kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek), zarejestrowany jako podatnik VAT
    czynny.
    Wskazał Pan, że Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku nie była wykorzystywana do
    działalności gospodarczej, nie stanowiła środka trwałego ani towaru handlowego.
    Nie wykorzystywał Pan w żaden sposób działek. Nie występował Pan z wnioskiem o
    uchwalenie lub zmianę miejscowego planu zagospodarowania terenu. Podzielił Pan
    nieruchomość na 13 mniejszych działek, zgodnie z przysługującym Panu prawem
    własności, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego. Nie występował Pan z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla
    działek będących przedmiotem sprzedaży.
    W 2020 r. Nieruchomość została podzielona na 13 działek. Zamierza Pan zbyć Spółce 5
    działek w pierwszym półroczu 2025 r., pozostałe 7 działek zostanie sprzedane w ciągu
    dwóch lat. Wskazał Pan, że Spółka chciałaby nabyć od Pana działki etapami.

    W 2023 r. udzielił Pan Spółce zainteresowanej zakupem działek prawa do dysponowania
    Nieruchomością dla celów budowlanych, tj. do składania wniosków oraz uzyskiwania
    pozwoleń, uzgodnień, sprawdzeń, opinii, warunków technicznych przyłączy. Na podstawie
    udzielonego prawa do dysponowania Nieruchomością Spółka kupująca uzyskała
    pozwolenie na budowę 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w
    zabudowie szeregowej.
    Zatem fakt, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Pana, ale przez
    osoby trzecie (Kupującego), nie oznacza, że pozostały bez wpływu na Pana sytuację
    prawną. Brak bezpośredniego wykonywania opisanych powyżej działań w odniesieniu do
    działek przez Pana - działania te podejmowane są i będą przez Kupującego - nie oznacza,
    że podjęte czynności pozostają bez wpływu na Pana sytuację prawną. Po udzieleniu
    pełnomocnictwa (prawa do dysponowania nieruchomością do celów budowlanych)
    czynności wykonane przez Kupującego wywołają skutki bezpośrednio w Pana sferze
    prawnej, jako mocodawcy. To Pan, jako właściciel działek będzie stroną w postępowaniu o
    uzyskanie stosownych decyzji, pozwoleń oraz dokonania wszelkich czynności z nimi
    związanych.
    Podjęte działania mają doprowadzić do zawarcia transakcji na potrzeby wybudowania na
    ww. nieruchomościach inwestycji budowlanej Kupującego. W opisanej sytuacji
    udostępniając nieruchomość Kupującemu wychodzi Pan naprzeciw jego oczekiwaniom i
    jednocześnie przyspiesza proces realizacji inwestycji zamierzonej przez kupującego.
    Wszystkie te czynności z punktu widzenia podatku VAT zostaną „wykonane” w Pana sferze
    prawnopodatkowej. W efekcie dokonanego szeregu ww. czynności, sprzeda Pan
    nieruchomość gruntową gotową do realizacji zamierzeń inwestycyjnych Nabywcy.
    Ponadto, planuje Pan sprzedaż działek etapami – w pierwszej kolejności Spółka chce kupić
    te działki, wobec których wydano pozwolenie na budowę.
    Nie ulega więc wątpliwości, że wskazany powyżej zakres przygotowania nieruchomości do
    sprzedaży nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie
    zarządzania majątkiem osobistym – prywatnym.
    Dodatkowo w opisie sprawy wskazał Pan, że od momentu zakupu nie wykorzystywał Pan
    posiadanego gruntu w żaden sposób. Zatem należy wskazać, że sposób użytkowania
    opisanej nieruchomości nie wskazuje na to, aby wykorzystywał Pan opisany grunt jako
    majątek prywatny. Ponadto, wskazał Pan, że nieruchomość została nabyta jako lokata
    kapitału, tak więc, działki zostały zakupione z przeznaczeniem ich do celów zarobkowych,
    które przejawiają się tym, że po zwiększeniu ich wartości, przeznaczone miały być do
    sprzedaży. Ponadto, prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie kupna i sprzedaży
    nieruchomości na własny użytek.
    Tym samym, dokonując szeregu opisanych ww. czynności, podjął Pan działania podobne
    do takich, które wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10.
    Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że skala Pana zaangażowania w odniesieniu do
    sprzedaży działek będących we współwłasności małżeńskiej, wykracza poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej
    sprawie wystąpią przesłanki świadczące o takiej Pana aktywności w przedmiocie
    sprzedaży opisanych we wniosku działek, które są porównywalne do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (zaistniały przesłanki zawodowego –
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Wystąpił bowiem taki ciąg
    zdarzeń, który jednoznacznie przesądza, że sprzedaż przez Pana działek, wypełni
    przesłanki działalności gospodarczej, tj. zakup nieruchomości w celu lokaty kapitału,
    udzielenie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, w tym uzyskanie
    pozwolenia na budowę zgodnie z planami inwestycyjnymi kupującej Spółki, zaplanowana
    dalsza sprzedaż działek na rzecz Spółki.

    Tym samym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę
    uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy nieruchomości będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w
    związku z planowaną sprzedażą wydzielonych działek uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanej przez Pana intepretacji indywidualnej nr 0112-KDIL3.
    4012.532.2020.3.AW należy zauważyć, że każda interpretacja dotyczy unikalnego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena
    omawianej kwestii, tj. uznania Pana za podatnika z tytułu sprzedaży działek, nie jest
    kwestią uniwersalną dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych
    sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ
    podatkowy i powinna być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Należy zwrócić uwagę na to, że we wskazanej interpretacji indywidualnej zakres
    okoliczności faktycznych nie jest tożsamy do sprawy będącej przedmiotem wydanego
    rozstrzygnięcia. Ponadto specyfika działalności podmiotów jest na tyle różnorodną, że
    niekiedy nawet podobne pozornie okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych
    konsekwencji dla przedsiębiorcy, a tym samym nie mogą być tożsamo traktowane.
    Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w
    każdej z indywidualnych spraw, powołana przez Pana interpretacja indywidualna nie
    może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.
    Ta interpretacja indywidualna rozstrzyga w zakresie podatku od towarów i usług
    natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Jednocześnie wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej
    podatku od towarów i usług jest Pan, to ta interpretacja nie wywołuje skutków
    podatkowych dla Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1. z zastosowaniem art. 119a;
      2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.