Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.650.2019.2.RG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-12-30
Teza: braku obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży działek gruntowych pod budowę budynków mieszkalnych 1-rodzinnych
Słowa kluczowe: dostawa; działki; podatnik; stawka
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 14 października 2019 r. (data wpływu 18 października 2019 r.), uzupełnionym pismami z dnia 5 grudnia 2019 r. (data wpływu 9 grudnia 2019 r.) oraz z dnia 16 grudnia 2019 r. (data wpływu 18 grudnia 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży działek gruntowych pod budowę budynków mieszkalnych 1-rodzinnych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 października 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży działek gruntowych pod budowę budynków mieszkalnych 1-rodzinnych.

Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismami z dnia 5 grudnia 2019 r. (data wpływu 9 grudnia 2019 r.) oraz z dnia 16 grudnia 2019 r. (data wpływu 18 grudnia 2019 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe (doprecyzowane w uzupełnieniach wniosku).

W 1990 r. rodzice Wnioskodawczyni … zapisali Wnioskodawczyni gospodarstwo rolne o pow. 9,29 ha.

W 2019 r. Wnioskodawczyni wydzieliła 2 działki z działki rolnej nr 1 z przeznaczeniem pod budowę dla swoich dzieci. Jednak zarówno syn jak i córka nie wyrazili zgody na ich nabycie ponieważ nie zamierzali budować się na wsi. Dlatego, gdy trafili się chętni na nabycie tych działek, Wnioskodawczyni dokonała ich sprzedaży w I kw. 2019 r. osobom obcym.

Aktualnie Wnioskodawczyni nie prowadzi już gospodarstwa rolnego, jest na emeryturze z KRUS, a grunty rolne przekazała w dzierżawę z uwagi na niską emeryturę, w celu polepszenia swojej sytuacji materialnej.

Wnioskodawczyni planuje wydzielić z gruntów rolnych kolejne działki pod zabudowę mieszkaniową w ilości 7 sztuk, na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Wójta Gminy …, i dokonać ich zbycia, jeśli trafią się nabywcy, ponieważ z niskiej emerytury rolniczej Wnioskodawczyni jest się trudno utrzymać.

Działki będą wydzielone z gruntu rolnego, gruntu nieuzbrojonego. Każdy potencjalny nabywca w swoim zakresie będzie musiał wystąpić o przyłącze energetyczne, wodociągowe i urządzenie wjazdu na działkę.

Mając powyższe na uwadze Wnioskodawczyni prosi o udzielenie informacji, czy od dokonanej sprzedaży działek po wydzieleniu geodezyjnym na podstawie decyzji o warunkach zabudowy zobowiązana będzie do zapłaty podatku VAT od sprzedaży poszczególnych działek, jako osoba fizyczna, nieprowadząca działalności gospodarczej a jedynie wyzbywać się będzie majątku osobistego w celu poprawy statusu ekonomicznego swojego życia, z uwagi na niskie świadczenie emerytalne z KRUS.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 5 grudnia 2019 r. Wnioskodawczyni wskazała: Nawiązując do otrzymanego wezwania z dnia 25.11.2019r. (otrzymanego w dniu 29.11.2019r.) w sprawie nr: 0113-KDIPT1-1.4012.650.2019.l.RG, UNP: 850290 , dotyczącej wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży udziału w działce nr 2, niniejszym pismem składam żądane wyjaśnienia uzupełniające - uzupełniający opis sprawy przedstawiony w poz. 74 wniosku:

Ad. 1 Wnioskodawczyni - \`(...)\` nie jest czynnym, ani zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Aktualnie jest emerytem i pobiera świadczenie emerytalne z KRUS.

Ad.2. Zgodnie z decyzją Wójta Gminy … nr … z 17.09.2019 r. o ustaleniu warunków zabudowy, Wnioskodawczyni planuje z działki rolnej nr 2 o pow. 1,3529 ha wydzielić 7 działek pod zabudowę mieszkaniową 1-rodzinną, o łącznej powierzchni 0,889 ha, pozostała część działki o pow. 0,4639 ha będzie dalej użytkowana rolniczo.

W dniu 21.11.2019 r. Wnioskodawczyni uzyskała Postanowienie Wójta Gminy …, że zgodnie z ww. decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, możliwe będzie wydzielenie:

1.  7 działek pod zabudowę mieszkaniową l-rodzinną, o nr 3 i pow. 0,1310 ha, nr 4 o pow. 0,1300 ha, nr 5 o pow. 0,1280 ha, 6 o pow. 0,1270 ha, 7 o pow. 0,1260 ha, 8 o pow. 0,1240 ha, 9 o pow. 0,1230 ha, oraz 1 działka nr 10 o pow. 0,4639 ha do dalszego użytkowania rolniczego.
2.  Na podstawie ww. decyzji i Postanowienia, jeśli znajdą się chętni nabywcy na zakup działek Wnioskodawczyni planuje sukcesywnie wydzielać kolejne działki i je sprzedawać, tj. 7 działek gruntowych nr 3 o pow. 0,1310 ha, nr 4 o pow. 0,1300 ha, nr 5 o pow. 0,1280 ha, 6 o pow. 0,1270 ha, 7 o pow. 0,1260 ha, 8 o pow. 0,1240 ha, 9 o pow. 0,1230 ha. Do momentu wydzielenia i sprzedaży kolejnych działek grunt rolny pod planowanymi do wydzielania działkami dalej będzie wykorzystywany rolniczo do upraw polowych.
3.  Działka nr 2 o pow. 1,3529 ha, przed planowanych podziałem była i jest aktualnie wykorzystywana rolniczo do upraw polowych, na działce nie była i nie jest prowadzona działalność gospodarcza tylko rolnicza.
4.  Nabycie przez Wnioskodawczynię działki nr 2, z której zostaną wyodrębnione działki - w ilości 7 sztuk, pod planowaną zabudowę mieszkaniową nie nastąpiło w ramach czynności opodatkowanej podatkiem VAT, działkę tą jak pozostałe działki gruntowe o łącznej pow. 9,29 ha zapisali Wnioskodawczyni rodzice 1990 r. w ramach przekazania gospodarstwa rolnego następcy i na działkach tych od 1990 r. Zainteresowana prowadziła działalność rolniczą w zakresie upraw polowych i hodowli zwierząt gospodarskich, niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
5.  Z tytułu nabycia przedmiotowej działki 2 jak i całego gospodarstwa rolnego Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Całe gospodarstwo rolne o pow. 9,29 ha Wnioskodawczyni otrzymała bezpłatnie od rodziców tj. … w 1990 r.
6.  Działka nr 2 przed podziałem, jak i po ewentualnym podziale geodezyjnym na 7 działek pod zabudowę i 1 działkę pod uprawy polowe, jest aktualnie i będą wykorzystywane rolniczo, do momentu, jak na 7 planowanych do wydzielenia znajdą się nabywcy - chętni na zakup działki pod budowę budynku mieszkalnego
7.  Działka nr 2 przed podziałem jak i po ewentualnym podziale nie była i nie jest wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
8.  Działka nr 2 przed podziałem jak i po ewentualnym podziale geodezyjnym nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię i nie jest wykorzystywana wyłącznie do działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Działka gruntowa nr 2 nie była nigdy objęta nigdy opodatkowaniem podatkiem VAT. Działkę tą jak i pozostałe działki gruntowe Wnioskodawczyni wykorzystywała do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wnioskodawczyni nigdy nie odliczała podatku od zakupu środków do produkcji rolniczej, ani nie doliczała podatku VAT do sprzedawanych płodów rolnych.
9.  Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług.
10.  Wnioskodawczyni nie była nigdy rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy, korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
11.  Z działki nr 2 i po podziale na 7 działek budowlanych do momentu ich wydzielenia i ewentualnej sprzedaży zbierane są zbiory rolnicze, głównie zboże i sprzedawane są jako produkty rolnicze lub wykorzystywane do żywienia zwierząt gospodarskich, nie opodatkowane podatkiem VAT.
12.  Decyzja o ustaleniu warunkach zabudowy Wójta Gminy … nr \`(...)\` z 17.09.2019 r. została wydana dla działki rolnej nr 2 o pow. 1,3529 ha, z której planuje się wydzielić 7 działek pod zabudowę budynków mieszalnych 1-rodzinnych.
13.  Decyzja o ustaleniu warunkach zabudowy Wójta Gminy … nr … z 17.09.2019 r. dla działki rolnej nr 2 została wydana na wniosek Zainteresowanej, ponieważ tylko na podstawie Decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, możliwy będzie podział gruntu rolnego dla planowanych do wydzielenia 7 działek pod zabudowę mieszkaniową, gdyż dla działki nr 2 położonej w miejscowości …, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (nie został sporządzony).
14.  Na ewentualny moment sprzedaży, planowane do wydzielenia działki gruntowe – 7 działek gruntowych nr 3 o pow. 0,1310 ha, nr 4 o pow. 0,1300 ha, nr 5 o pow. 0,1280 ha, 6 o pow. 0,1270 ha, 7 o pow. 0,1260 ha, 8 o pow. 0,1240 ha, 9 o pow. 0,1230 ha, zgodnie z Postanowieniem Wójta Gminy … z dnia 21.11.2019 r. opiniującym pozytywnie planowany podział działki nr 2 na 7 działek budowlanych pod zabudowę mieszkaniową, stanowią i będą stanowiły grunt rolny przeznaczony pod zabudowę na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
15.  Przedmiotem dzierżawy była działka rolna nr 2, która będzie przedmiotem podziału. Była to dzierżawa odpłatna, ponieważ została wydzierżawiono osobie obcej, z uwagi na brak następcy gospodarstwa rolnego, gdyż 2 dzieci Wnioskodawczyni pracuje poza rolnictwem i wyprowadzili się do miasta. Czynsz dzierżawny nie jest opodatkowany podatkiem VAT, oraz dzierżawca nie jest również płatnikiem podatku VAT.

Działki proponowane do wydzielenia będą wydzielane sukcesywnie w przypadku chętnych nabywców i sprzedawane będą po ich wydzieleniu i nie będą już przedmiotem dzierżawy, a powierzchnia każdej kolejnej wydzielonej działki zostanie wyłączona z dzierżawy.

1.  Wnioskodawczyni do momentu planowanej sprzedaży nie będzie ponosiła żadnych nakładów w celu przygotowania przedmiotowych działek do sprzedaży. Potencjalny nabywca w swoim zakresie będzie musiał załatwić uzbrojenie działki w energię elektryczną, przyłącze wodociągowe i urządzenie indywidualnego zjazdu z drogi powiatowej zlokalizowanej wzdłuż planowanych do wydzielania działek pod zabudowę. Zainteresowana nie będzie wykonywała żadnych nakładów w celu zwiększenia atrakcyjności nieruchomości.
2.  Wnioskodawczyni nie będzie zawierać umów przedwstępnych przed sprzedażą działek, oraz nie będzie udzielać żadnych pełnomocnictw potencjalnym Nabywcom, wszystkie sprawy związane ze sprzedażą kolejnych działek będzie załatwiać sama i swoim staraniem, a wszystkie niezbędne czynności związane z uzbrojeniem i czy opracowaniem projektu i pozwolenia na budowę załatwiać będą nowi nabywcy poszczególnych działek.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 16 grudnia 2019 r. Wnioskodawczyni wskazała: Nawiązując do mojego wniosku z dnia 14.10.2019 r. o wydanie interpretacji indywidualnej (ORD-IN), niniejszym pismem informuję, że przedmiotem wniosku była działka gruntowa nr 2 o pow. 1,3529 ha, położona w miejscowości …, (obręb ewidencyjny …).

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 25.11.2019 r. (otrzymanego w dniu 29.11.2019 r.), w sprawie nr: 0113-KDIPT1-1.4012.650.2019.1.RG, UNP: 850290, dotyczącej wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT od sprzedaży udziału w działce nr 2 (mylnie wpisano nr działki 1), prawidłowy nr działki gruntowej będący przedmiotem wniosku z dnia 14.10.2019 r. i wysłanego uzupełnienia z dnia 5.12.2019 r. to nr 2.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy od sprzedaży wydzielonych działek gruntowych, wydzielonych z gruntu rolnego na podstawie decyzji o warunkach zabudowy pod budowę budynków mieszkalnych 1-rodzinnych, w przypadku ich sprzedaży Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do zapłaty podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawczyni, nie powinna być ona zobowiązana do zapłaty podatku VAT od sprzedaży działek gruntowych pod zabudowę mieszkaniową, ponieważ będą to transakcje zbycia majątku własnego (części gospodarstwa rolnego). Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, grunt nie jest uzbrojony. Potencjalny nabywca działki będzie występował we własnym zakresie o doprowadzenie energii elektrycznej, wodociągowej i urządzenie wjazdu na działkę z drogi publicznej. Wnioskodawczyni uważa, że jest to zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r, poz. 2174, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu powołanego art. 7 podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która stanowi przejaw działalności gospodarczej i wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Podatnikami - wg zapisu art. 15 ust. 1 ustawy - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Natomiast działalność gospodarcza - zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w 1990 r. rodzice zapisali Wnioskodawczyni gospodarstwo rolne o pow. 9,29 ha. Aktualnie Wnioskodawczyni nie prowadzi już gospodarstwa rolnego, jest na emeryturze z KRUS, a grunty rolne przekazała w dzierżawę. Przedmiotem dzierżawy była działka rolna nr 2, która będzie przedmiotem podziału. Była to dzierżawa odpłatna.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145), przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

W kontekście niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, itp.).

Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą, a przekazanym za nią wynagrodzeniem.

Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że grunty stanowiące działkę 2, które po wydzieleniu będą stanowić działki objęte zakresem pytania, tj. nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, które były przedmiotem dzierżawy, wykorzystywane były przez Wnioskodawczynię w działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

W świetle powyższego należy wskazać, że Wnioskodawczyni, w zakresie sprzedaży działek wydzielonych z działki nr 2 nie będzie zbywać majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego.

Dzierżawa przez Wnioskodawczynię działki powoduje, że traci ona charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie przez Wnioskodawczynię w sposób ciągły dla celów zarobkowych tej nieruchomości powoduje, że działka ta jest wykorzystywana w prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.

Zatem sprzedaż działek będzie w analizowanym przypadku – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy - czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT.

Należy jednakże zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że w oparciu o art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przy czym zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Przez tereny budowlane – na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, z późn. zm.), reguluje zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy – przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 cyt. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

Ponadto, stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy o podatku od towarów i usług artykuł 2 pkt 33, odpowiada więc także treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

Z powyższego wynika, że ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że na ewentualny moment sprzedaży planowane do wydzielenia działki gruntowe stanowią i będą stanowiły grunt rolny przeznaczony pod zabudowę na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zatem przedmiotowe działki będą spełniały definicję terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie do sprzedawanych działek nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Skoro sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować możliwość zastosowania dla dostawy tych działek zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy, czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

*   towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

*   przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.

W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.

Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży w wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W opisie sprawy Wnioskodawczyni wskazała, iż nabycie działki nr 2, z której zostaną wyodrębnione działki - w ilości 7 sztuk, pod zabudowę mieszkaniową, nie nastąpiło w ramach czynności opodatkowanej podatkiem VAT, działkę tą jak pozostałe działki o łącznej pow. 9,29 ha zapisali Wnioskodawczyni rodzice w ramach przekazania gospodarstwa rolnego następcy.

Wobec powyższego należy wskazać, że w odniesieniu do czynności nabycia przez Wnioskodawczynię przedmiotowej nieruchomości nie wystąpił podatek od towarów i usług. Tym samym nie można uznać, że Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. W takiej sytuacji nie można mówić, że Wnioskodawczyni przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości - w tym działki 2 - lub że takie prawo Wnioskodawczyni nie przysługiwało. Ponadto, jak wynika z opisu sprawy, działka rolna nr 2, która będzie przedmiotem podziału, była przedmiotem dzierżawy. Była to dzierżawa odpłatna. Zatem, z przedstawionych okoliczności sprawy nie wynika, aby ww. działka była przez Wnioskodawcę wykorzystywana wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, w omawianej sytuacji, dostawa działek wydzielonych z działki nr 2 nie będzie także korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że w opisanych okolicznościach, w związku z planowaną sprzedażą działek wydzielonych z działki nr 2, Wnioskodawczyni będzie działała jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzący działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji, sprzedaż przez Wnioskodawczynię przedmiotowych działek, będzie czynnością opodatkowaną podstawową stawką podatku VAT w wysokości 23% – zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy.

Tym samym, w przypadku sprzedaży działek wydzielonych z działki nr 2 Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług.

W świetle powyższego, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Zatem w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.