Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.493.2025.3.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-22
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu sfinansowania integracji.
Słowa kluczowe: integracja
integracja-integracja pracowników
płatnik
wycieczka
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe.
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili Państwo wniosek – na wezwanie – pismem z 20 czerwca 2025 r. (data wpływu
    20 czerwca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. jest spółką prawa handlowego prowadzącą działalność gospodarczą na terenie
    Polski („Spółka” lub „A.”), a jednocześnie (...).
    Spółka jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Spółka planuje wdrożyć organizację integracji dla swoich pracowników („Integracje”). Przez
    pracowników Spółka rozumie osoby zatrudnione przez nią na podstawie umów o pracę.
    Integracje będą miały charakter:
        wspólnych spotkań z zapewnieniem cateringu lub w restauracji bądź pizzerii,
        innych wspólnych wycieczek np. do teatru, kina, na koncert, na kręgle.
    W ramach rozbudowanej struktury organizacyjnej Spółki, poszczególnym jednostkom
    organizacyjnym Spółki (poszczególnym działom) przyznawane będą według planu na dany
    rok środki finansowe z przeznaczeniem na organizację ogólnodostępnych Integracji dla
    pracowników Spółki w ramach danej jednostki organizacyjnej. W budżecie na dany rok
    będzie ustalana pula środków finansowych przypadających na poszczególne działy na ten
    cel. Kierownicy poszczególnych działów Spółki będą dysponowali wskazanymi środkami
    finansowymi na integrację pracowników.
    Specyfika pracy w Spółce (...) wymaga od pracowników szczególnego zaangażowania,
    współpracy i motywacji. W związku z powyższym priorytetem Spółki jest organizacja
    Integracji mających na celu poprawę komunikacji wewnętrznej i motywacji do pracy
    poprzez zintegrowanie pracowników, jak również budowanie zespołu, a ponadto
    mających na celu poprawę atmosfery w pracy oraz ułatwienie ułożenia wzajemnych relacji
    między pracownikami, co zmierza do zwiększenia efektywności i wydajności pracy
    pracowników, a przez to również zwiększenia przychodów Spółki.
    Fundusze wykorzystywane w celu organizacji Integracji nie pochodzą z Zakładowego
    Funduszu Świadczeń Socjalnych, lecz ze środków obrotowych Spółki. Spółka będzie
    ponosić pełny koszt Integracji.
    Integracje co do zasady organizowane będą poza godzinami pracy pracowników. Udział w
    Integracjach jest dobrowolny, jednakże mając na uwadze cel przyświecający organizacji
    opisywanych spotkań/wycieczek, Spółka oczekuje obecności pracowników na tego typu
    wydarzeniach. Informacja o planowanych Integracjach będzie podawana do wiadomości
    pracowników poszczególnych działów i mogą oni wziąć w nich udział na zasadach
    dobrowolności.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Jak wspomniano we wniosku, udział w Integracjach jest dobrowolny, jednakże Spółka
    oczekuje obecności pracowników na tego typu wydarzeniach (wspólnych spotkaniach z
    zapewnieniem cateringu lub w restauracji). Informacja o planowanych Integracjach będzie
    podawana do wiadomości pracowników poszczególnych działów i mogą oni wziąć w nich
    udział na zasadach dobrowolności. Kierownik komórki organizacyjnej będzie dysponował
    środkami z przeznaczeniem na ten cel, natomiast Spółka pozostawia dowolność wyboru
    formy Integracji komórkom organizacyjnym, np. wyjście do kina, na kręgle czy do
    restauracji. Pracownicy będą zgłaszać Spółce chęć udziału we wspólnych spotkaniach.
    Jak wspomniano we wniosku, udział w Integracjach jest dobrowolny, jednakże Spółka
    oczekuje obecności pracowników na tego typu wydarzeniach (wspólnych wycieczkach).
    Informacja o planowanych Integracjach będzie podawana do wiadomości pracowników
    poszczególnych działów i mogą oni wziąć w nich udział na zasadach dobrowolności.
    Kierownik komórki organizacyjnej będzie dysponował środkami z przeznaczeniem na ten
    cel, natomiast Spółka pozostawia dowolność wyboru formy Integracji komórkom
    organizacyjnym, np. wycieczka, wyjście do kina, na kręgle czy do restauracji. Pracownicy
    będą zgłaszać Spółce chęć udziału we wspólnych wyjściach/wycieczkach.
    Będą tworzone imienne listy pracowników biorących udział w Integracji. Kierownik
    komórki organizacyjnej mając do dyspozycji określony budżet na ten cel, wspólnie z
    pracownikami ustala formę Integracji pracowników.

    Nie planuje się zawierać żadnych umów dotyczących wspólnych wyjść do restauracji czy
    innych form spotkań integracyjnych. Z uwagi na fakt, że wydarzenia, o których mowa we
    wniosku dotyczą zdarzenia przyszłego, Spółka na ten moment nie jest w stanie określić,
    czy potencjalny organizator (jeżeli w przyszłości Spółka zdecydowałaby się na organizację
    Integracji przy udziale podmiotu trzeciego) nie będzie wymagał określenia zakresu
    integracji pracowników.
    Pytania:
    1) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w związku z organizacją przez
      Spółkę Integracji dla pracowników w postaci wspólnych spotkań z zapewnieniem
      cateringu lub w restauracji bądź pizzerii, nie dojdzie do powstania po stronie
      pracowników przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT, a co za tym
      idzie, na Spółce, jako płatniku, nie będzie ciążył obowiązek obliczania i pobrania
      zaliczki na PIT w związku z zapewnieniem tych świadczeń?
    2) Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w związku z organizacją przez
      Spółkę Integracji dla pracowników w postaci innych wspólnych wycieczek np. do
      teatru, kina, na koncert, na kręgle nie dojdzie do powstania po stronie pracowników
      przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT, a co za tym idzie, na
      Spółce, jako płatniku, nie będzie ciążył obowiązek obliczania i pobrania zaliczki na PIT
      w związku z zapewnieniem tych świadczeń?
    3) Czy wydatki na organizację Integracji w zakresie opisanym we wniosku o wydanie
      interpretacji, z wyłączeniem wydatków na alkohol, Spółka może zaliczyć do kosztów
      uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 uCIT?
    4) Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
      poniesionych na organizację spotkań integracyjnych w zakresie opisanym powyżej
      zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
      (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) („uVAT”) z zastrzeżeniem wyłączeń
      określonych w art. 88 ustawy o VAT?
    Niniejsza interpretacja dotyczy rozstrzygnięcia w zakresie podatku dochodowego od osób
    fizycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od
    towarów i usług zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Państwa zdaniem prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w związku z organizacją
    przez Spółkę Integracji dla pracowników w postaci wspólnych spotkań z zapewnieniem
    cateringu lub w restauracji bądź pizzerii, nie dojdzie do powstania po stronie pracowników
    przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT, a co za tym idzie, na Spółce,
    jako płatniku, nie będzie ciążył obowiązek obliczania i pobrania zaliczki na PIT w związku z
    zapewnieniem tych świadczeń.
    Państwa zdaniem, organizacja przez Spółkę Integracji dla pracowników w postaci
    wspólnych spotkań z zapewnieniem cateringu lub w restauracji bądź pizzerii, nie
    spowoduje powstania po stronie pracowników przychodu podatkowego podlegającego
    opodatkowaniu PIT.
    Ad. 2
    Państwa zdaniem, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w związku z organizacją
    przez Spółkę Integracji dla pracowników w postaci innych wspólnych wycieczek np. do
    teatru, kina, na koncert, na kręgle nie dojdzie do powstania po stronie pracowników
    przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT, a co za tym idzie, na Spółce,
    jako płatniku, nie będzie ciążył obowiązek obliczania i pobrania zaliczki na PIT w związku z
    zapewnieniem tych świadczeń.

    Państwa zdaniem, organizacja przez Spółkę Integracji dla pracowników w postaci innych
    wspólnych wycieczek np. do teatru, kina, na koncert, na kręgle nie spowoduje powstania
    po stronie pracowników przychodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu PIT.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska
    Ad. 1 i 2
    Na gruncie uPIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku (art. 9
    ust. 1).
    Natomiast jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 1 uPIT, źródłami przychodów są stosunek
    służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej
    spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca
    nakładcza, emerytura lub renta.
    Z kolei stosownie do art. 11 ust. 1 uPIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
    określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami
    tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
    zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (art. 11 ust. 2 uPIT). Natomiast stosownie do ust.
    2a tego artykułu, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej
      dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 uPIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych. Z kolei jak wynika z ust. 3 tego artykułu, wartość
    pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się
    według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym,
    stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy (art. 12 ust.
    4 uPIT).

    Na uwagę zasługuje okoliczność, że stosownie do regulacji art. 32 ust. 1 uPIT, zakłady
    pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi
    nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w
    ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów
    przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze
    spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Odnosząc się do zapewnienia pracownikom poszczególnych świadczeń przez pracodawcę,
    należy wyjaśnić sposób rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń”, o którym
    mowa w art. 12 ust. 1 uPIT. Do powyższego zagadnienia odniósł się Trybunał
    Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947) w
    którym w sposób szczegółowy wskazał, w jakich przypadkach nieodpłatne świadczenie nie
    może być rozpatrywane w kategoriach przychodu podatkowego, a w jakich takim
    przychodem jest.
    W powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny wymienił bowiem cechy kategorii „innych
    nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 uPIT.
    Zdaniem Trybunału „(...) za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).”
    Natomiast w Państwa ocenie w okolicznościach objętych niniejszym wnioskiem nie dojdzie
    do spełnienia wszystkich wymienionych powyżej przesłanek zaliczenia danego
    świadczenia do kategorii innych nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu uPIT, a tym
    samym po stronie pracowników Spółki nie dojdzie do powstania przychodu w związku z
    organizacją Integracji przez Spółkę.
    Jak wskazano we wniosku, Spółka planuje wdrożyć organizację Integracji dla swoich
    pracowników. Integracje będą miały charakter:
        wspólnych spotkań z zapewnieniem cateringu lub w restauracji bądź pizzerii,
        innych wspólnych wycieczek np. do teatru, kina, na koncert, na kręgle.
    W związku z powyższym należy w szczególności podkreślić, że w okolicznościach objętych
    niniejszym wnioskiem brak jest możliwości przyjęcia, iż organizacja Integracji dla
    pracowników odbywa się w ich interesie, a nie w interesie Spółki (jako pracodawcy).
    Jak bowiem wskazano, specyfika pracy w Spółce (...) wymaga od pracowników
    szczególnego zaangażowania, współpracy i motywacji. W związku z powyższym,
    priorytetem Spółki jest organizacja Integracji mających na celu poprawę komunikacji
    wewnętrznej i motywacji do pracy poprzez zintegrowanie pracowników, jak również
    budowanie zespołu, a ponadto mających na celu poprawę atmosfery w pracy oraz
    ułatwienie ułożenia wzajemnych relacji między pracownikami, co zmierza do zwiększenia
    efektywności i wydajności pracy pracowników, a przez to również zwiększenia przychodów
    Spółki.

    Zatem przedmiotowe wydarzenia będą miały charakter integracyjny oraz będą zmierzać
    do wzmocnienia pozytywnych relacji w zespole, zwiększenia identyfikacji pracowników
    poszczególnych działów ze Spółką, motywowania zespołu do wydajnej pracy i
    wzmocnienia lojalności zespołu wobec Spółki, a tym samym podniesienia efektywności
    pracy pracowników, co przekłada się na wyniki ich pracy oraz zwiększenie wyników
    finansowych Spółki. Organizowane spotkania czy wycieczki pełnią funkcje integracyjne,
    mają na celu zacieśnienie więzi pomiędzy pracownikami oraz pomiędzy pracownikami a
    Spółką.
    Ponadto brak jest możliwości uznania, iż organizacja spotkań integracyjnych skierowanych
    do ogółu pracowników leży w ich interesie, a nie w interesie pracodawcy.
    W związku z powyższym należy zaznaczyć, że w ramach rozbudowanej struktury
    organizacyjnej Spółki, poszczególnym jednostkom organizacyjnym Spółki (poszczególnym
    działom) przyznawane będą według planu na dany rok środki finansowe z
    przeznaczeniem na organizację ogólnodostępnych Integracji dla pracowników Spółki w
    ramach danej jednostki organizacyjnej. W budżecie na dany rok będzie ustalana pula
    środków finansowych przypadających na poszczególne działy na ten cel. Kierownicy
    poszczególnych działów Spółki będą dysponowali wskazanymi środkami finansowymi na
    integrację pracowników. Zatem z uwagi na zorganizowanie przedmiotowych Integracji
    jako ogólnodostępnych należy przyjąć, że pracownicy poszczególnych działów Spółki będą
    mogli z nich skorzystać na podobnych zasadach. Ponadto należy podkreślić, że pomimo
    dobrowolnego uczestnictwa pracowników w Integracjach, pracodawca (Spółka) oczekuje
    uczestnictwa pracowników w tego typu wydarzeniach. Pracodawca odpowiada bowiem za
    rozwój przedsiębiorstwa. Natomiast jak zaznaczono we wniosku, wspólne spotkania i
    wycieczki zmierzają do zintegrowania pracowników Spółki, co ma wpływać na wzrost
    efektywności ich pracy, a w konsekwencji wyników finansowych Spółki. Mając zatem na
    uwadze, że zamierzeniem Spółki w odniesieniu do organizacji Integracji jest poprawa
    efektywności i wydajności pracy, a przez to zwiększenie przychodów Spółki nie można
    twierdzić, że wskazane Integracje mają charakter w pełni dobrowolny i skutkują
    powstaniem korzyści po stronie pracowników.
    W związku z powyższym po stronie pracowników Spółki w związku z organizacją Integracji
    przez Spółkę nie pojawi się korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia
    wydatków, które musieliby ponieść. W ocenie Spółki, nie sposób bowiem założyć, że gdyby
    pracodawca nie podjął się organizacji danego spotkania integracyjnego, pracownik
    zdecydowałby się wziąć udział w analogicznym wydarzeniu, a tym samym poniósłby w tym
    celu analogiczne wydatki. Ponadto należy podkreślić, że brak jest podstaw do wystąpienia
    korzyści po stronie pracowników w sytuacji, w której biorą oni udział w Integracjach
    organizowanych zasadniczo poza godzinami pracy, jeżeli czas ten mógłby być przez nich
    wykorzystany w inny wybrany przez nich sposób (który byłby bardziej odpowiadałby ich
    potrzebom), w tym na spędzenie czasu z rodziną czy przyjaciółmi. Natomiast to
    pracodawca oczekuje od pracowników udziału w spotkaniach integracyjnych z uwagi na
    realizację przy tym własnego interesu, co również przemawia za uznaniem, że
    zapewnienie pracownikom Integracji przynosi korzyść pracodawcy, nie zaś pracownikom.
    To Spółka stara się, aby wydobyć z organizacji Integracji maksymalnie dużo, w tym
    przyjrzeć się poszczególnym pracownikom, zaobserwować, jak czują się w zespole,
    doprowadzić do tego, by zespół się zacieśnił, co ma pozwolić na zwiększenie efektywności
    jego pracy i wyników finansowych Spółki.
    Zatem mając na uwadze cel przyświecający organizacji Integracji, korzyść z tytułu
    uczestnictwa pracowników w tych spotkaniach/wycieczkach będzie odnosić Spółka (jako
    pracodawca), nie zaś uczestnicy ww. integracji. Ponadto w okolicznościach objętych
    niniejszym wnioskiem (abstrahując od argumentacji przemawiającej za uznaniem, że w
    związku z organizacją Integracji w ogóle nie dojdzie do powstania korzyści u pracowników)
    należy również podkreślić, że po stronie pracowników Spółki nie pojawi się także korzyść
    mająca charakter wymierny. Nie można bowiem przyjąć, że wymierna korzyść po stronie

    pracowników występuje w sytuacji, w której dochodzi do zapewnienia im przez
    pracodawcę nieodpłatnych świadczeń mających charakter ogólnodostępny, z których to
    pracownicy mogą skorzystać na podobnych zasadach.
    Jak bowiem wskazano, Integracje będą kierowane do możliwie szerokiego kręgu
    adresatów i zasadniczo każda osoba uprawniona będzie mogła z nich skorzystać na
    podobnych zasadach. Spółka kieruje bowiem przedmiotowe świadczenia w sposób ogólny
    dla wszystkich podmiotów będących osobami uprawnionymi, celem zintegrowania
    pracowników Spółki oraz przyczynienia się do wzrostu ich zaangażowania w świadczoną
    pracę. Ponadto Spółka (jako pracodawca) nie ma przykładowo wpływu na to, czy podczas
    Integracji dany pracownik coś je czy nie i czy będzie się bawił oraz korzystał z
    zapewnionych atrakcji czy raczej odliczał jedynie czas do powrotu do domu. W związku z
    powyższym brak jest również możliwości ustalenia, w jakim zakresie pracownik faktycznie
    skorzystał z zapewnianych mu świadczeń, w tym przykładowo czy i ile zjadł bądź wypił w
    trakcie spotkania integracyjnego.
    Zdaniem Spółki, nie można więc twierdzić, że korzyść powstanie po stronie uczestników
    Integracji, tym bardziej, że nie da się określić na ile (i czy w ogóle) proponowane składniki
    danego wydarzenia będą przez uczestnika wykorzystywane.
    Zdaniem Spółki, w okolicznościach przedstawionych w niniejszym wniosku nie można
    zatem mówić o powstaniu przychodu podatkowego po stronie pracowników w związku z
    zapewnieniem im przez Spółkę świadczeń mających charakter integracyjny. W
    konsekwencji, zapewnienie przedmiotowych świadczeń nie skutkuje na gruncie podatku
    dochodowego powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu nieodpłatnych świadczeń po
    stronie pracowników.
    Przedmiotowe świadczenia nie spełniają bowiem wszystkich przesłanek do uznania ich za
    przychód z nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947).
    Zapewnienie uczestnictwa w Integracjach nie może zostać uznane za element
    wynagrodzenia pracowników na gruncie regulacji art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 uPIT. W
    szczególności przedmiotowe świadczenia należy uznać za ponoszone w interesie Spółki
    (jako pracodawcy), nie zaś pracowników, a ponadto niemające charakteru świadczeń
    wymiernych.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności, za prawidłowe należy uznać przedstawione
    przez Spółkę stanowisko, zgodnie z którym organizacja przez Spółkę Integracji dla
    pracowników w postaci:
        wspólnych spotkań z zapewnieniem cateringu lub w restauracji bądź pizzerii,
        innych wspólnych wycieczek np. do teatru, kina, na koncert, na kręgle.
    nie spowoduje powstania po stronie pracowników przychodu podatkowego
    podlegającego opodatkowaniu PIT.
    Oznacza to, że z ww. tytułu nie powstaną również na gruncie PIT po stronie Spółki ani
    obowiązki płatnika, ani obowiązki informacyjne.
    Powyższe stanowisko Spółki potwierdzają przykładowo następujące interpretacje
    indywidualne:
    a) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 29 sierpnia
      2018 r., znak: 0115-KDIT2-2.4011.283.2018.1.BK: „(...) udział pracowników (...) w
      organizowanych przez Spółkę spotkaniach integracyjnych, mających na celu
      wzmocnienie pozytywnych relacji w zespole, zwiększenie identyfikacji zespołu ze
      Spółką, motywację zespołu do wydajnej pracy i wzmocnienie lojalności zespołu wobec
      Spółki, a tym samym podniesienie efektywności pracy i lepszą skuteczność w
      świadczeniu pracy, a w konsekwencji polepszenie wyników finansowych Spółki, nie

      będzie generować po ich stronie przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, na Wnioskodawcy nie będą ciążyły
      obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na
      podatek dochodowy od osób fizycznych.”
    b) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia
      2019 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.165.2019.2.LS: „(...) udział pracowników Banku w
      spotkaniach integracyjnych, opłaconych ze środków obrotowych Banku, mających na
      celu integrację pracowników, poprawę relacji między nimi, poprawy efektywności
      wykonywanych przez pracowników zadań oraz zwiększenie motywacji do pracy, nie
      będzie stanowić dla nich przysporzenia majątkowego. Zatem, opłacenie przez
      Wnioskodawcę ze środków obrotowych kosztów ww. spotkań integracyjnych nie
      spowoduje powstania po stronie pracowników przychodu ze stosunku pracy na
      podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza
      to, że na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki płatnika wynikające z art. 31 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.”
    c) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 września
      2024 r., sygn. 0112-KDWL.4011.87.2024.1.TW: „(...) udział pracowników (...) w wycieczce
      integracyjnej, zaoferowanej przez Państwa, mającej na celu integrację pracowników,
      nie będzie stanowić dla nich przysporzenia majątkowego, a tym samym nieodpłatnego
      świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych.”
    d) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 października
      2024 r. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.495.2024.1.GG: „(...) bez elementu realnego w
      postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu. Nie
      występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym
      bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak jest
      podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w spotkaniu (wyjeździe)
      integracyjnym, zaoferowanym przez pracodawcę pracownikom, nie oznacza uzyskania
      przychodu przez pracownika, gdyż brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do
      wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.”
    e) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 grudnia
      2024 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.483.2024.1.MM: „Mając zatem na uwadze opisane
      zdarzenie oraz powołane powyżej kryteria wynikające z wyroku Trybunału
      Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdzić należy, że w związku ze
      sfinansowaniem w całości wycieczki jak i dofinansowaniem w dużej części wycieczki
      (które będą stanowić wyjazd integracyjny) ze środków obrotowych Państwa
      Przedsiębiorstwa – nie powstanie u pracowników, którzy będą w nich uczestniczyli
      przychód z tytułu świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych. Tym samym, nie
      będą Państwo zobowiązani od wartości tych świadczeń obliczać, pobierać i
      przekazywać w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych na
      konto właściwego urzędu skarbowego.”
    f) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 grudnia
      2024 r. sygn. 0115-KDIT2.4011.484.2024.2.KC: „(...) skoro – jak Państwo wskazują –
      wycieczka ma przede wszystkim na celu integrację pracowników Urzędu Gminy oraz
      Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, co ma przełożyć się na poprawę atmosfery
      pracy oraz zwiększenie motywacji pracowników do pracy, polepszenie efektywności
      pracy i poprawę wzajemnych relacji między pracownikami oraz propozycja udziału w
      wycieczce jest dostępna dla każdego pracownika UG oraz GOPS, który wyraził chęć
      udziału oraz dla członków ich rodzin, to po stronie pracowników Urzędu Gminy oraz
      Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej nie powstanie przysporzenie majątkowe.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 cyt. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Według art. 11 ust. 2b tej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie

    rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w
    majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.
    Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba
    (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie
    przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu
    wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Przechodząc do obowiązków płatnika wskazać należy, że stosownie do art. 32 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z

      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy. Rozumienie
    tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    Zauważyć trzeba się, że w uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16
    października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie
    tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne
    świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził
    powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku
    dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w
    związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy
    się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi
    być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń
    będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do
    wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie
    objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy
    świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią
    zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia
    wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji
    zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
    W konsekwencji, „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),

        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego – słowo „dobrowolny” – oznacza „wynikający z
    wolnej woli”, „działający bez przymusu”.
    Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne
    świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne
    otrzymanie świadczenia przez pracownika.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie
    pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
    zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po
    stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem
    dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te
    pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile
    bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie
    wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.

    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego pracownika.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu, wycieczce) dobrowolnie, po
    jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie
    sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez
    pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.
    Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy
    stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a
    wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę
    opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Na marginesie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że przepisy podatkowe – niezależnie od konieczności realizacji
    obowiązku ustalonego w art. 84 Konstytucji – nie mogą prowadzić do takiego
    ukształtowania pozycji pracowników, aby pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny
    sposób obciążało strony tego stosunku w porównaniu do samozatrudnienia, bądź pracy
    na czarno.
    Z wniosku i uzupełnienia wynika, że Spółka planuje wdrożyć organizację integracji dla
    swoich pracowników („Integracje”) zatrudnionych przez nią na podstawie umów o pracę.
    Integracje będą miały charakter:
        wspólnych spotkań z zapewnieniem cateringu lub w restauracji bądź pizzerii,
        innych wspólnych wycieczek np. do teatru, kina, na koncert, na kręgle.
    Specyfika pracy w Spółce (...) wymaga od pracowników szczególnego zaangażowania,
    współpracy i motywacji. W związku z powyższym priorytetem Spółki jest organizacja
    Integracji mających na celu poprawę komunikacji wewnętrznej i motywacji do pracy
    poprzez zintegrowanie pracowników, jak również budowanie zespołu, a ponadto
    mających na celu poprawę atmosfery w pracy oraz ułatwienie ułożenia wzajemnych relacji
    między pracownikami, co zmierza do zwiększenia efektywności i wydajności pracy
    pracowników, a przez to również zwiększenia przychodów Spółki.

    Fundusze wykorzystywane w celu organizacji Integracji pochodzą ze środków obrotowych
    Spółki. Spółka będzie ponosić pełny koszt Integracji. Udział w Integracjach jest
    dobrowolny, jednakże mając na uwadze cel przyświecający organizacji opisywanych
    spotkań/wycieczek, Spółka oczekuje obecności pracowników na tego typu wydarzeniach.
    Pracownicy będą zgłaszać Spółce chęć udziału we wspólnych spotkaniach/chęć udziału we
    wspólnych wyjściach/wycieczkach. Będą tworzone imienne listy pracowników biorących
    udział w Integracji. Nie planuje się zawierać żadnych umów dotyczących wspólnych wyjść
    do restauracji czy innych form spotkań integracyjnych.
    W tym stanie rzeczy oraz wobec jednoznacznego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego,
    uznać należy, że finansowanie pracownikom kosztów organizacji wspólnych spotkań z
    zapewnieniem cateringu lub w restauracji bądź pizzerii/innych wspólnych wycieczek np.
    do teatru, kina, na koncert, na kręgle – które będą miały charakter integracyjny, ze
    środków obrotowych Spółki, nie będzie generowało po stronie Państwa pracowników
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie będą Państwo zobowiązani od wartości tych świadczeń obliczać, pobierać
    i przekazywać w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych informuję, że
    wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do zaprezentowanego we wniosku zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia
        przyszłego) i zastosujecie się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.