Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.658.2024.3.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-11
Teza: Ustalenie czy wywłaszczenie działki nr X objęte jest zwolnieniem z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Słowa kluczowe: działki; nieruchomości-wywłaszczenie nieruchomości; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 6 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w kwestii ustalenia czy
    wywłaszczenie działki nr X objęte jest zwolnieniem z podatku VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 23 stycznia 2025 r. (wpływ 27
    stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani czynnym podatnikiem VAT z tytułu prowadzenia działalności rolniczej.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planie przestrzennego
    zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2020 r., poz. 290, ze zmianami), w przypadku
    braku miejscowego zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów
    zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków
    zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Na podst. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach
    przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz.
    1363 ze zmianami) wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich, albo
    starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje decyzję o zezwoleniu na
    realizację inwestycji drogowych na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Wg art. 12 ust 4 ww. ustawy, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11 f ust.
    1 pkt 6, stają się z mocy prawa.
    1/ Lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
    inwestycji w celu publicznego ustala w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu
    publicznego.

    2/ Sposób zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla innych inwestycji ustala
    się w drodze decyzji o warunkach zabudowy z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na
    realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.
    Działka o nr X nr księgi wieczystej (...) – mocą natychmiastowej wykonalności otrzymała
    Pani decyzję Wojewody, w której zostało ustalone odszkodowanie za ww. działkę, na mocy
    prawa gdy stała się własnością Skarbu Państwa, na podst. Decyzji Wojewody nr (...) z dnia
    (...).09.2022 roku o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w której zostało ustalone
    odszkodowanie za ww. działkę.
    Była Pani właścicielem ww. działki od 2006 roku, gdy otrzymała ją w darowiźnie od
    rodziców.
    Cały czas na tych gruntach prowadziła Pani działalność rolniczą, będąc podatnikiem VAT.
    Działka o nr X stanowiła nieruchomość gruntową, stanowiąca działkę oznaczoną nr
    ewidencyjnym X, położona w obrębie ewidencyjnym (...), w strefie peryferyjnej
    miejscowości. W bezpośrednim sąsiedztwie dominują grunty niezabudowane rolne, dalej
    tereny kolejowe, tereny wód, oraz rozproszona zabudowa zagrodowa. Przedmiotowa
    działka była położona na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z Uchwałą nr (...) Rady Miejskiej (...) z dnia (...).
    05.2004 roku przedmiotowa działka była położona częściowo na terenach
    komunikacyjnych (projektowana droga ekspresowa (...)), częściowo na terenach rolnych.
    Do momentu wywłaszczenia nie przyczyniła się Pani do wywłaszczenia, ani nie
    wykonywała żadnych czynności w celu przygotowania ww. działek do podniesienia ich
    wartości. Wywłaszczenie nastąpiło wbrew Pani woli i wszelakie czynności dążące do
    wywłaszczenia dokonane były przez instytucje państwowe. Do momentu przejęcia działek
    przez (...) dokonywała Pani zbiorów rolnych z ww. działki. Działka nie była przedmiotem
    najmu lub dzierżawy. Nie sprzedawała Pani innych działek i ww. działka nie mogła być
    wykorzystywana w inny sposób lub rolniczy. Nie dokonywała Pani na ww. działce zmian i
    nie przygotowywała jej do sprzedaży. Nie prowadzi Pani innej działalności gospodarczej
    poza rolniczą, nie zajmuje się obrotem nieruchomościami, oraz nie sprzedawała innych
    działek, aby nie pomniejszyć gospodarstwa rolniczego.
    Uważa Pani, że działka wymieniona w opisanym stanie faktycznym tj. X po wywłaszczeniu,
    powinna korzystać z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług i w ten
    sposób ustawa przewiduje zwolnienie od podatku od towarów i usług VAT terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    W uzupełnieniu wniosku udzieliła Pani następujących odpowiedzi na zadane w wezwaniu
    pytania:
    Na pytanie: „Z opisu sprawy wynika, że na moment wywłaszczenia działka nr X była objęta
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Nr (...)
    Rady Miejskiej (...) z dnia (...) maja 2004 roku. Czy z MPZP wynika, że działka nr X stanowiła
    obszar przeznaczony pod zabudowę?”
    Odpowiedziała Pani: „Na moment wywłaszczenia działka nr X, była objęta miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwała nr (...) Rady Miejskiej (...)
    z dnia (...) maja 2004 roku. Z MPZP nie wynika, że działka nr X stanowiła obszar
    przeznaczony pod zabudowę. Wręcz uściślono w Uchwale, że przedmiotowa działka jest
    położona częściowo na terenach komunikacyjnych /projektowana droga (...), częściowo na
    ornych.”
    Na pytanie: „Wskazała Pani, że cyt. „Zgodnie z Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej (...) z dnia (...).
    05.2004 roku przedmiotowa działka była położona częściowo na terenach
    komunikacyjnych (projektowana droga (...)), częściowo na terenach rolnych”. Czy dla

    działki nr X zarówno w części położonej „na terenach komunikacyjnych”, jak i w części
    położonej „na terenach rolnych” dopuszczalna jest możliwość zabudowy (jakiej)? Jeżeli nie,
    proszę wskazać, w której części/częściach MPZP dopuszcza zabudowę, a w której części
    /częściach MPZP nie dopuszcza żadnej zabudowy?”
    Odpowiedziała Pani: „Działka nr X nie posiada statusu działki nawet w części
    przeznaczonej pod budowę (żadnej). Są to szczere pola bez infrastruktury pod zabudowę
    itp.”
    Na pytanie: „Czy w MPZP na działce nr X wyznaczono linie rozgraniczające tereny o
    różnym przeznaczeniu?”
    Odpowiedziała Pani: „W MPZP na działce X nie wyznaczono linii rozgraniczającej tereny o
    różnym przeznaczeniu.”
    Na pytanie: „Czy dla działki nr X do momentu wywłaszczenia została wydana decyzja o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu? Jeśli tak, kto i w jakim celu wystąpił
    albo wystąpił o tę decyzję?”
    Odpowiedziała Pani: „Dla działki nr X do momentu wywłaszczenia nigdy nie została
    wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nikt nigdy o taką
    decyzję.”
    Na pytanie: „Czy dla działki nr X do momentu wywłaszczenia zostało wydane pozwolenie
    na budowę? Jeśli tak, to kto wystąpił o to pozwolenie?”
    Odpowiedziała Pani: „Dla działki nr X do momentu wywłaszczenia terenu nigdy nie zostało
    wydane pozwolenie na budowę. Nikt nigdy nie mógł o nie wystąpić w związku z położenie
    działki.”
    Na pytanie: „Czy występowała Pani o zmianę przeznaczenia terenu bądź o decyzję o
    wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej dla działki nr X?”
    Odpowiedziała Pani: „Pani (...) nigdy nie wystąpiła o zmianę przeznaczenia terenu bądź o
    decyzję w wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej dla działki nr X.”
    Na pytanie: „Czy z działki nr X dokonywała Pani sprzedaży ewentualnych płodów rolnych
    pochodzących z własnej działalności rolniczej, jeśli tak to jakich i kiedy? Czy sprzedaż była
    opodatkowana podatkiem VAT?”
    Odpowiedziała Pani: „Działka nr X stanowiła małą część gospodarstwa rolnego Pani (...).
    Pani (...) produkuje na swoim gospodarstwie rolnym zboże i kukurydzę, i w czasie
    sprzedaży zbiorów część ich z działki o nr X sprzedawała będąc czynnym podatnikiem VAT.
    Nie można rozgraniczyć ile w % lub innej jednostce miary płody z ww. działki stanowiły.”

## Pytanie

Czy wywłaszczenie działki nr X objęte jest zwolnieniem z podatku VAT zgodnie z
    brzmieniem art. 43 ust. 1 pkt 9?
    Pani stanowisko w sprawie
    Uważa Pani, że w całej rozciągłości może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i
    usług za wywłaszczoną wyżej działkę o nr X, gdyż zmiana przeznaczenia działki nastąpiła w
    tym samym momencie, w którym te działki stały się własnością Skarbu Państwa.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, przez teren budowlany rozumie się grunt przeznaczony
    pod zabudowę zgodnie z miejscowym panem zagospodarowania przestrzennego.

    Tym samym uważa Pani, że wywłaszczenie przedmiotowej działki powinno być zwolnione
    z podatku VAT, gdyż spełnia ona warunki ustawy, które w tym przypadku zwalniają
    wywłaszczenie (sprzedaż) gruntów rolnych niezabudowanych i niebudowlanych z podatku
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o
    VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel w tym również
      przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
      imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian
      za odszkodowanie.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Należy podkreślić, że co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie
    usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem
    jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność,
    a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na
    przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
    takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (np. nieruchomości) w
    zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez znaczenia jest
    fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu

    organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w tym przypadku
    pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju
    dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że przeniesienie z nakazu
    organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub
    przeniesienie z mocy prawa własności towarów (w tym np. nieruchomości) w zamian za
    odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Należy przy tym zaznaczyć, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega
    samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności
    nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.
    Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością
    wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy
    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru.
    Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa własności towarów nabiera odpłatnego
    charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości.
    Należy podkreślić, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zasady nabywania nieruchomości pod inwestycje w zakresie dróg publicznych, a także
    organy właściwe w tych sprawach, reguluje ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych
    zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 311).
    Art. 11a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w
    zakresie dróg publicznych stanowi, że:
      Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący
      zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg
      powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
    Na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i
    realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności
      oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają
      się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
    Stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:

      Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6, stają się z mocy
      prawa:
      1) własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
      2) własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do
        dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych
      – z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się
      ostateczna.
    W myśl art. 12 ust. 4a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji
    w zakresie dróg publicznych:
      Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w
      ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej.
    Na mocy art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje
      dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym
      nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone
      prawo rzeczowe.
    W oparciu o art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a,
      stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem
      art. 18.
    Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji
    inwestycji w zakresie dróg publicznych:
      Wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu
      nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji
      drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje
      ustalenie wysokości odszkodowania.
    Na podstawie art. 112 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze
      decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego na nieruchomości.
    W myśl art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa
      rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej
      odpowiadającym wartości tych praw.
    Istotą wywłaszczenia jest pozbawienie lub ograniczenie m.in. prawa własności
    nieruchomości. Dokonuje się tego za odszkodowaniem wypłaconym na rzecz osoby
    (podmiotu) wywłaszczanego, co poprzedza wydanie aktu prawnego w randze decyzji.
    Nieruchomość objęta taką procedurą staje się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa
    lub jednostek samorządu terytorialnego. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania
    wydaje organ administracji publicznej, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację
    inwestycji. Z tak określonych zapisów ustawowych wynika jasno, że podmiotem
    podejmującym cały katalog czynności prawnych jest organ administracji. Nie wymaga się
    tu współdziałania, czy jakiejkolwiek innej inicjatywy ze strony podmiotu wywłaszczanego.

    Z opisu sprawy wynika, że była Pani właścicielką działki nr X otrzymanej w 2006 roku w
    darowiźnie od rodziców i prowadziła Pani na niej działalność rolniczą, będąc z tego tytułu
    czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Działka nr X objęta została decyzją wojewody o wywłaszczeniu pod realizację inwestycji
    drogowej. W konsekwencji ww. działka stała się własnością Skarbu Państwa a na
    podstawie decyzji z (...) września 2022 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej
    ustalone zostało odszkodowanie za wywłaszczenie.
    Pani wątpliwości sprowadzają się do kwestii możliwości zastosowania zwolnienia dla
    dostawy (wywłaszczenia) działki nr X na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości w pierwszej kolejności należy wskazać, że
    przeniesienie prawa własności gruntu z nakazu władzy publicznej w zamian za
    odszkodowanie stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1
    ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pani natomiast w
    odniesieniu do tej czynności działa w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust.
    1 ustawy, gdyż przedmiotem przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa za
    odszkodowaniem jest działka służąca prowadzeniu działalności gospodarczej, którą – w
    rozumieniu ustawy – jest również działalność rolnicza. Jednoznacznie wskazała Pani, że
    cały czas prowadziła Pani na tym gruncie działalność rolniczą będąc czynnym podatnikiem
    podatku VAT. W tym przypadku odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za
    przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną.
    Zatem analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści przywołanych przepisów prawa
    prowadzi do stwierdzenia, że czynność przeniesienia z mocy prawa działki nr X będącej
    Pani własnością w zamian za odszkodowanie w trybie wywłaszczenia, w związku z jej
    przeznaczeniem pod inwestycję dotyczącą budowy drogi publicznej, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy
    stanowiąc odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług
    zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

    Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie
    zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 – Gemeente Emmen przeciwko
    Belastingdienst Grote Ondernemingen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony
    lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod
    zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego
      gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem
      morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej
      oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT.
    Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o
    warunkach zabudowy dla danej działki wyznaczono linie rozgraniczające miejsce
    zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której przeznaczony jest pod zabudowę,
    będzie uznany za teren budowlany. Pozostała część działki będzie uznana za teren inny niż
    budowlany.
    Zauważyć należy, że analiza ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje
    jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości

    niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod
    zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od
    podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.
    Z opisu sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji
    drogowej, działka nr X była objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, zgodnie z którym ww. działka położona była częściowo na terenach
    komunikacyjnych (projektowana droga ekspresowa (...)) i częściowo na terenach rolnych.
    Jak wskazała Pani w uzupełnieniu wniosku, w miejscowym planie zagospodarowania
    przestrzennego na działce nr X nie wyznaczono linii rozgraniczających tereny o różnym
    przeznaczeniu.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości wskazać należy, że skoro ustawa nie precyzuje
    konkretnych terenów przeznaczonych pod zabudowę, przyjąć należy, że pojęcie „tereny
    przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy
    zabudowy. Jednocześnie ustawodawca nie uzależnił charakteru terenu od głównego
    (wiodącego) celu, który teren, będący przedmiotem opodatkowania VAT, ma spełniać, lecz
    zwolnienie od opodatkowania podatkiem VAT zależy od możliwości dokonania zabudowy
    wskazanego terenu.
    W omawianej sprawie należy zatem uwzględnić zapisy miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego, w którym poza przeznaczeniem terenu częściowo
    jako tereny rolne było również ustalone, że działka nr X jest położona częściowo na
    terenach komunikacyjnych z przeznaczeniem pod lokalizację projektowanej drogi
    ekspresowej. Jednocześnie na działce – jak Pani wskazała – nie wyznaczono linii
    rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu.
    Wobec powyższego wskazać należy, że działka nr X spełnia definicję terenu budowlanego
    w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, bowiem jeszcze przed wydaniem decyzji o pozwoleniu
    na realizację inwestycji drogowej, ww. działka stanowiła grunt przeznaczony pod
    zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2004 r.
    Zatem dostawa wywłaszczonej działki, o której mowa we wniosku, nie korzysta ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości niezabudowanych, które nie spełniają
    przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku
    VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą
    być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
    - towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich
      posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu)
      tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.

    Należy zauważyć, że NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12
    wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc
    również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie
    ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
    przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od
    podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia
    podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie
    podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04
    Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z
    uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia od VAT nie będzie korzystać dostawa
    towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych
    niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136
    Dyrektywy2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu
    towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem
    prawa do odliczenia VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że działka nr X została Pani przekazana przez rodziców w drodze
    darowizny w 2006 r. Zatem należy wskazać, że w odniesieniu do czynności nabycia przez
    Panią działki nr X nie wystąpił podatek od towarów i usług. W takiej sytuacji nie można
    więc mówić, że przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu
    ww. działki, lub że takie prawo Pani nie przysługiwało, skoro przy nabyciu tej działki nie
    wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać odliczeniu przez Panią.
    Ponadto, jak wynika z okoliczności sprawy, ww. działka nie była również wykorzystywana
    wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku VAT, lecz była wykorzystywana przez
    Panią jako czynnego podatnika podatku VAT dla celów działalności rolniczej
    opodatkowanej podatkiem VAT.
    Zatem, dostawa wywłaszczonej działki nr X nie korzysta ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z uwagi na fakt, że nie zostały spełnione warunki, o
    których mowa w tym przepisie.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że dostawa wywłaszczonej działki nr X stanowi
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust.
    1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie korzysta ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 lub pkt 2 ustawy.
    Tym samym Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki

    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w
    złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w
    tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej :
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
      /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.