Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT3.4011.149.2017.3.MH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-09-27
Teza: Czy Spółdzielnia opłacając składkę z tytułu zawartej umowy bezimiennego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej członków organów Spółdzielni, tj. obecnych, byłych i przyszłych członków Zarządu i członków Rady Nadzorczej objętych ubezpieczeniem, występować będzie jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej „podatek PIT”) na podstawie art. 31 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „Ustawa PIT”)?
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu; płatnik; składnik; spółdzielnie; umowa-umowa ubezpieczenia; zarząd
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 14 czerwca 2017 r. (data wpływu 19 czerwca 2017 r.), uzupełnionym pismem z dnia 11 lipca 2017 r. (data wpływu 12 lipca 2017 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika związanych z opłaceniem składki ubezpieczeniowej z tytułu odpowiedzialności członków organów Spółdzielni Mieszkaniowej **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 czerwca 2017 r. do tutejszego Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) w związku z czym pismem z dnia 30 czerwca 2017 r., nr 0113-KDIPT3.4011.149.2017.1.MH, na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 30 czerwca 2017 r. (data doręczenia 5 lipca 2017 r.). Wnioskodawca uzupełnił ww. wniosek pismem z dnia 11 lipca 2017 r., złożonym osobiście w dniu 12 lipca 2017 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca - … Spółdzielnia Mieszkaniowa w … (dalej: „Spółdzielnia”) posiada umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej członków władz spółdzielni (dalej: „Umowa”). Umowa obejmuje ubezpieczenie szkód powstałych w następstwie roszczeń z tytułu odpowiedzialności członków organów Spółdzielni. W przedmiocie ubezpieczenia mieszczą się sądowe, jak i pozasądowe, koszty obrony w związku z roszczeniem, koszty obrony w postępowaniu urzędowym oraz koszty zaspokojenia uzasadnionych roszczeń. Przez roszczenie Umowa nakazuje rozumieć pisemne żądania wypłaty odszkodowania na mocy przepisów o odpowiedzialności, wniesione przeciwko ubezpieczonemu z tytułu szkody majątkowej i osobowej powstałej w wyniku jego nieprawidłowego działania.

Umowa swoim zakresem obejmuje wszystkich byłych, obecnych i przyszłych członków zarządu oraz członków Rady Nadzorczej:

*   jeżeli i tak długo, jak są odpowiedzialni jako zarządzający Spółdzielnią,

*   jeżeli jako faktyczni lub nieoficjalni członkowie zarządu wykonują zadania członków Zarządu,

*   o tyle i w takim zakresie, w jakim wniesione zostaną przeciwko nim roszczenia lub wszczęte zostaną postępowania urzędowe obok wyżej wymienionych osób.

Umowa ubezpieczenia zawarta jest na okres jednego roku i przewiduje płatność przez Spółdzielnię rocznej składki uiszczanej w czterech umówionych z góry przez strony ratach. Umowa jest bezimienna, tj. nie zawiera imiennego katalogu osób, które objęte są ochroną ubezpieczeniową.

W związku z powyższym, Umowa obejmuje byłą, obecną oraz przyszłą kadrę zarządzającą Spółdzielni, tj. członków Zarządu oraz członków Rady Nadzorczej. Poszczególne osoby objęte ochroną nie dokonują zwrotu na rzecz Spółdzielni wydatków z tytułu opłaconej składki. Ustalona w Umowie suma gwarancyjna nie jest również w żaden sposób uzależniona od ilości oraz rodzaju stanowisk poszczególnych osób objętych ochroną ubezpieczeniową, co powoduje, że jej wysokość nie zmienia się w przypadku ilościowej i jakościowej zmiany w składzie organów Spółdzielni. Gdy dojdzie do zmiany osoby objętej ochroną ubezpieczeniową jej następca zostaje objęty ochroną od chwili objęcia danej funkcji. Może się zdarzyć, że do takich zmian dojdzie w trakcie trwania Umowy.

W związku z powyższym, na moment płatności składki, nie można precyzyjnie wskazać jaka część składki przypada na konkretną osobę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie, ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku:

Czy Spółdzielnia opłacając składkę z tytułu zawartej umowy bezimiennego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej członków organów Spółdzielni, tj. obecnych, byłych i przyszłych członków Zarządu i członków Rady Nadzorczej objętych ubezpieczeniem, występować będzie jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej „podatek PIT”) na podstawie art. 31 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „Ustawa PIT”)?

Zdaniem Wnioskodawcy, ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku, nie jest On zobowiązany, jako płatnik, do obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (dalej: „PIT”), z uwagi na fakt, że po stronie osób objętych ochroną ubezpieczeniową koszt opłacanej przez Spółdzielnię składki z tytułu ubezpieczenia nie stanowi przychodu do opodatkowania podatkiem PIT.

Ze względu na to, że umowa ubezpieczenia jest umową bezimienną tj. nie zawiera imiennego katalogu osób objętych ochroną ubezpieczeniową, nie jest możliwe zidentyfikowanie dokładnie na moment płatności składki osób pełniących funkcje, które kwalifikowałyby się do objęcia ubezpieczeniem, a co za tym idzie, nie jest również możliwe przypisanie poszczególnym osobom konkretnej dokładnie ustalonej kwoty składki, która byłaby ich przychodem w danym roku podatkowym.

W związku z powyższym Spółdzielnia uznaje, że nie zachodzą przesłanki do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek PIT, o której mowa w art. 31 i art. 41 ust. l Ustawy PIT. Z brzmienia art. 11 ust. 1 ustawy o PIT wynika, że opodatkowaniu może podlegać tylko przychód ze świadczeń nieodpłatnych faktycznie otrzymanych. Ustalenie przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga wskazania osoby będącej beneficjentem świadczenia.

Zatem, zdaniem Spółdzielni, gdy osoby ubezpieczone nie zostały z góry określone w umowie (ewentualnie w załączniku do umowy, aneksie lub innym dokumencie) w sposób pozwalający na ich jednoznaczną identyfikację, jako osób ubezpieczonych od odpowiedzialności cywilnej, nie jest możliwe ustalenie przychodu w postaci otrzymania nieodpłatnych świadczeń przez poszczególnych ubezpieczonych, ponieważ brak jest podstaw do przyporządkowania im składek w dacie zawarcia umowy i opłacenia ich przez Spółdzielnię.

Ustawodawca definiuje ogólne pojęcie przychodu w przepisach art. 11 ustawy PIT, która to definicja ma charakter generalny. Jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 ustawy PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartość pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Obok pieniędzy i wartości pieniężnych, ustawodawca za przychody uważa zatem również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć, co do zasady, te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca w odmienny sposób określił sposób obliczania wartości dla różnych kategorii świadczeń, (tj. gdy przedmiotem jest świadczenie wchodzące w zakres działalności gospodarczej świadczącego, gdy świadczenia zostały zakupione, gdy przedmiotem świadczenia jest udostępnienie lokalu oraz pozostałe przypadki). Zatem, dla potrzeb wykazania, że dane świadczenie jest przychodem konieczne jest jego przyporządkowanie do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w tym przepisie, aby móc zastosować właściwą metodę obliczenia jego wartości. Co do zasady, wartość pieniężną nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych, jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi niewchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia (pracodawcy), ustala się według cen zakupu.

Co do zasady, Spółdzielnia, która pełni wobec osób objętych ochroną ubezpieczeniową rolę płatnika z art. 31 i art. 41 ust. l Ustawy PIT lub wypełnia określone obowiązki informacyjne w podatku PIT powinna ustalić, czy w związku z podpisaniem Umowy i zapłatą składki ubezpieczeniowej po stronie osób objętych ochroną ubezpieczeniową powstaje przychód do opodatkowania. Zgodnie z art. 11 ust. 2a, to Spółdzielnia jest zobowiązana do ustalenia po stronie osób objętych ochroną ubezpieczeniową wartości faktycznie otrzymanych przychodów stosując ceny zakupu usług. Co ważne, jednak przychód ten musiałby być jednak zidentyfikowany danymi określonej osoby, gdyż ustawa PIT reguluje opodatkowanie podatkiem PIT konkretnej osoby. Jako, że ustawodawca nie przewidział możliwości ustalania wartości ww. świadczeń w inny sposób niż określony w przepisach ustawy PIT, nie jest więc możliwe, zdaniem Spółdzielni, obliczenie wartości zakupionej usługi ubezpieczeniowej zgodnie z metodą określoną przepisami tej ustawy. W konsekwencji uznać należy, że Spółdzielnia nie jest w stanie przypisać dokładnej wartości przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie osób objętych ochroną ubezpieczeniową.

Zdaniem Spółdzielni, stosownie do art. 808 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej „K.C.”), ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie. Ponadto, do płacenia składek zobowiązany jest wyłącznie ubezpieczający, natomiast ubezpieczonemu przysługuje prawo do żądania świadczenia ubezpieczeniowego wprost od ubezpieczyciela. Zatem, jeśli ubezpieczony nie jest zobowiązany do płacenia składek to tym samym nie stanowią one dla niego przychodu. Ponadto w art. 822 § 1 K.C. zawarta jest definicja ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zgodnie, z którą ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Taki charakter umowy ubezpieczenia wskazywałby, jednocześnie na fakt, że umowa jest zawierana w interesie samej Spółdzielni, która poszukuje ochrony ubezpieczeniowej dla osób działających w jej imieniu. Wobec powyższego, w takim przypadku trudno byłoby szukać jakiegokolwiek przysporzenia po stronie osób objętych ochroną ubezpieczeniową.

W ocenie Spółdzielni, jedynie umowa ubezpieczeniowa konkretnej osoby z imienia i nazwiska oraz sprawowanej funkcji po jej stronie, jako osoby uposażonej składką ubezpieczeniową, rodziłaby obowiązek opodatkowania przyporządkowanej składki jako przychodu. Składka ubezpieczeniowa mogłaby stanowić przychód podatkowy tylko wtedy, gdy jest przypisana konkretnej osobie z imienia i nazwiska, a taki przypadek w analizowanym stanie faktycznym nie występuje. Otwarty katalog osób objętych ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej w Spółdzielni skutkuje brakiem przychodu po stronie ubezpieczonych z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca wskazał interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 6 marca 2013 r., nr IBPB II/1/415-1080/12/BD i z dnia 21 kwietnia 2010 r., nr IBPB II/1/415-70/10, zmieniającą z urzędu interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 października 2012 r., nr DD3/033/60/ILG/12/PK-961 oraz interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2013 r., nr ITPB2/415-1105/12/RS.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że Jego stanowisko znajduje też poparcie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 17/10 Sąd stwierdził, że „Jeżeli bowiem przychód powstaje w chwili zapłaty składki, to jak przyporządkować przychód członkom Zarządu, czy członkom Rady Nadzorczej, którzy przestali pracować, czy pełnić funkcje np. po zapłacie składki, a przed rozpoczęciem ochrony ubezpieczeniowej, albo w trakcie trwania okresu ubezpieczenia lub członkom Organów, którzy podjęli zatrudnienie (zostali powołani) w trakcie trwania okresu ubezpieczenia”.

Analogiczne stanowiska prezentują także sądy w innych wyrokach: WSA w Łodzi z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1129/09, WSA we Wrocławiu z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1254/09, WSA w Warszawie z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 804/09, WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2019/08. Ponadto takie stanowisko prezentuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji indywidulanej z dnia 23 marca 2017 r., nr 3063-ILPB1-1.4511.54.2017, stwierdzając, że „składki wynikające z polisy ubezpieczeniowej z tytułu ubezpieczenia od odpowiedzialności członków organów Spółdzielni (zarządu oraz rady nadzorczej), nie będą stanowić dla tych osób przychodu podlegającego opodatkowaniu. Tym samym, Spółdzielnia nie będzie zobowiązana do naliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.”

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 ww. ustawy: źródłami przychodów są:

*   stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (pkt 1);

*   działalność wykonywana osobiście (pkt 2).

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jednocześnie, stosownie do art. 11 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Na podstawie art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jak wynika z treści art. 11 ust. 2b ww. ustawy, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne świadczenie, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu świadczenie, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W myśl art. 13 pkt 7 ww. ustawy, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.

Stosownie do art. 31 powyższej ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Zgodnie z treścią art. 805 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, z późn. zm.), przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Stosownie do art. 808 § 1 Kodeksu cywilnego, ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek. Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne do określenia przedmiotu ubezpieczenia. Jednocześnie zgodnie z § 2 ww. artykułu: roszczenie o zapłatę składki przysługuje ubezpieczycielowi wyłącznie przeciwko ubezpieczającemu. Zarzut mający wpływ na odpowiedzialność ubezpieczyciela może on podnieść również przeciwko ubezpieczonemu.

Celem umowy ubezpieczenia jest więc udzielenie ubezpieczonemu ochrony na wypadek określonego w umowie ryzyka, w zamian za zapłatę składki. Funkcja ochronna jest istotą każdej umowy ubezpieczenia. W konsekwencji opłacenie składki przez inną osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest umowa powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana jest umowa. Świadczenie nieodpłatne stanowi bowiem w tym przypadku ochrona ubezpieczeniowa na wypadek zaistnienia zdarzenia określonego w umowie ubezpieczenia.

Jednakże z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu może podlegać tylko przychód ze świadczeń nieodpłatnych faktycznie otrzymanych. Ustalenie przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia wymaga wskazania osoby będącej beneficjentem świadczenia.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Spółdzielnia posiada umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej członków władz spółdzielni. Umowa obejmie ubezpieczenie szkód powstałych w następstwie roszczeń z tytułu odpowiedzialności członków organów Spółdzielni. W przedmiocie ubezpieczenia mieszczą się sądowe jak i pozasądowe koszty obrony w związku z roszczeniem, koszty obrony w postępowaniu urzędowym oraz koszty zaspokojenia uzasadnionych roszczeń. Umowa swoim zakresem obejmie wszystkich byłych, obecnych i przyszłych: członków zarządu oraz członków Rady Nadzorczej. Umowa ubezpieczenia zawarta jest na okres jednego roku i przewiduje płatność przez Spółdzielnię rocznej składki uiszczanej w czterech umówionych z góry przez strony ratach. Umowa jest bezimienna, tj. nie zawiera imiennego katalogu osób, które objęte są ochroną ubezpieczeniową. Poszczególne osoby objęte ochroną nie dokonują zwrotu na rzecz Spółdzielni wydatków z tytułu opłaconej składki. Na moment płatności składki nie można precyzyjnie określić jaka część składki przypada na konkretną osobę.

W świetle powyższego, w opisanym stanie faktycznym, niewątpliwie korzyścią majątkową dla członków władz Spółdzielni będzie ochrona płynąca z umowy ubezpieczeniowej przy jednoczesnym nieponoszeniu wydatków na uzyskanie tej ochrony. To Spółdzielnia bowiem zawarła umowę ubezpieczenia i Spółdzielnia opłaca składkę na to ubezpieczenie. Dzięki takiemu działaniu u poszczególnych członków władz Spółdzielni dochodzi do przysporzenia majątku, gdyż inny podmiot ponosi za nich koszt finansowy ubezpieczenia, a tym samym nie muszą oni uszczuplać swojego majątku.

Przy tym fakt, że umowa ma charakter bezimienny nie stanowi trwałej przeszkody w ustaleniu wysokości przychodu przypadającego na konkretną osobę w sytuacji, gdy Spółdzielnia zna członków władz z imienia i nazwiska, jak również dokładne okresy, kiedy te osoby pełnią swoje funkcje. Niemniej jednak uznać należy, że skoro krąg osób nią objętych w trakcie trwania okresu ubezpieczenia jest zmienny zarówno co do liczby, jak i ich tożsamości w trakcie trwania polisy w zależności od zachodzących w Spółdzielni zmian kadrowych (dotyczy byłych, obecnych oraz przyszłych członków władz Spółdzielni), grupa objęta ubezpieczeniem staje się niemożliwa do zidentyfikowania. To z kolei stanowi okoliczność uniemożliwiającą przypisanie przychodu z tego tytułu konkretnej osobie.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że składki z tytułu umowy bezimiennego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej członków organów Spółdzielni, tj. obecnych, byłych i przyszłych członków Zarządu i członków Rady Nadzorczej nie stanowią dla tych osób przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym Spółdzielnia nie występuje jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, a więc nie jest zobowiązana do naliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Należy również wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Jeżeli opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie będzie zgodny ze stanem rzeczywistym wydana interpretacja nie będzie chronić Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.