Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.51.2017.1.BK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-07-20
Teza: w zakresie obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika w związku z zawarciem z kontrahentem zagranicznym umowy ubezpieczenia należności handlowych oraz umowy usługi windykacji należności
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; ubezpieczenia; windykacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 12 maja 2017 r. (data wpływu do Organu 22 maja 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika w związku z zawarciem z kontrahentem zagranicznym umowy ubezpieczenia należności handlowych oraz umowy usługi windykacji należności – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 maja 2017 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej, podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika w związku z zawarciem z kontrahentem zagranicznym umowy ubezpieczenia należności handlowych oraz umowy usługi windykacji należności.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca, (sp. z o.o.) jest spółką prawa polskiego (dalej: „Spółka”), rezydentem podatkowym od całości swoich dochodów na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i prowadzi działalność polegającą m.in. na produkcji i sprzedaży pianki poliuretanowej.

Spółka realizując umowy dostawy pianki ustala ze swoimi kontrahentami różne terminy płatności za dostarczany towar - od 14 do 90 dni od wystawienia odpowiedniej faktury dokumentującej dostawę. Istnieje również grupa podmiotów, którym Spółka dostarcza towar jedynie po otrzymaniu tzw. przedpłaty. To czy dany kontrahent Spółki winien otrzymać dostarczany towar przedpłacając za niego, czy też zostanie mu wyznaczony określony termin płatności zależy m.in. od kondycji finansowej przedsiębiorstwa tego kontrahenta, historii współpracy firm i indywidualnie negocjowanych warunków itd. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka ubezpiecza część wierzytelności powstających w ramach realizowanych umów dostaw, wobec wyselekcjonowanych kontrahentów.

Umowę ubezpieczenia wierzytelności Spółka zawarła ze spółką z Wielkiej Brytanii (dalej: „Ubezpieczyciel”). Ubezpieczyciel jest rezydentem podatkowym Wielkiej Brytanii. Umowa ubezpieczenia, którą Wnioskodawca zawarł (i będzie zawierać w przyszłości) z Ubezpieczycielem jest umową, na mocy której Ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić na rzecz Wnioskodawcy określone świadczenie (dokonać wypłaty tzw. odszkodowania) w razie zajścia przewidzianego w tej umowie zdarzenia (tj. braku zapłaty wierzytelności przez określonego kontrahenta objętego zgłoszeniem), a w zamian Spółka zobowiązuje się zapłacić Ubezpieczycielowi składkę. Ubezpieczenie należności wiąże się z wypłatą tzw. odszkodowania za opóźnienie w płatności przez kontrahenta w ramach umowy kredytu kupieckiego.

Ubezpieczenie należności chroni Wnioskodawcę przed nieplanowanymi opóźnieniami płatniczymi i zachowaniem dostatecznej płynności finansowej Spółki jakie mogą pojawić się w związku z brakiem lub opóźnieniem płatności ze strony kontrahenta. Ubezpieczenie należności pozwala również skutecznie zarządzać ryzykiem handlowym. Kontrahent Wnioskodawcy, firma z Wielkiej Brytanii analizuje zdolność kredytową oraz stabilność finansową klientów Wnioskodawcy, z którymi wymiana handlowa objęta jest ubezpieczeniem. Przyznaje im specjalny limit kredytowy. W przypadku, gdy klient nie spłaci swoich zobowiązań, wypłaca Wnioskodawcy do wysokości przyznanego limitu, tzw. odszkodowanie. W zakresie odpowiedzialności Ubezpieczyciela leży ciągłe i aktywne monitorowanie wypłacalności i zdolności kredytowej klientów Wnioskodawcy. Za powyższą usługę, firma z Wielkiej Brytanii wystawia Wnioskodawcy fakturę na ubezpieczenie należności handlowych. Wnioskodawca płaci Ubezpieczycielowi również miesięczny abonament związany tzw. CAP POLICY, w której dodatkowo Wnioskodawca ubezpiecza należności nowych klientów lub podwyższa limity dla obecnych odbiorców swoich produktów. Zapłata składki następuje przelewem na rachunek bankowy Ubezpieczyciela.

W ramach polisy Wnioskodawca ma możliwość skorzystania z usługi windykacji należności. Zakres usługi windykacyjnej obejmuje między innymi: pisemne wezwania do zapłaty, stały kontakt telefoniczny z dłużnikiem, wizytę windykatora terenowego - negocjacje bezpośrednie dotyczące warunków płatności, aktywne nadzorowanie ustalonych warunków płatności, czyli reasumując Wnioskodawca ma możliwość dochodzenia swojej wierzytelności za pomocą środków określonych w obowiązujących przepisach prawnych.

Istotne elementy opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego zawarto również we własnym stanowisku Wnioskodawcy w sprawie, gdzie wskazano m.in., że:

*   uzyskiwane przez podmioty zagraniczne przychody osiągane z tytułu usług ubezpieczenia należności handlowych oraz usług związanych z windykacją należności, nie są usługami wymienionymi w art. 21 ust. 1 pkt 1. u.p.d.o.p.,
*   umowa ubezpieczenia nie jest tożsama z umową gwarancji, z umową poręczenia, ani z umową o podobnym charakterze,
*   usługi windykacyjne mają odmienny charakter od usług doradczych, czy prawnych (tym bardziej od usług księgowych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń). Istotą usług windykacyjnych jest uzyskanie płatności od wierzyciela na rzecz dłużnika, a nie pozyskanie określonej wiedzy, informacji (jak w przypadku usług doradczych) czy też usługi prawnej (polegającej na zastępstwie procesowym, poradzie prawnej, sformułowaniu opinii prawnej, sporządzeniu projektu umowy itp., opartej na zleceniu określonych czynności zleceniobiorcy zobowiązanemu przede wszystkim do zachowania należytej staranności, a nie uzyskaniu określonego rezultatu, np. zapłaty określonej kwoty przez dłużnika).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy usługa ubezpieczenia należności handlowych mieści się w zakresie wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „u.p.d.o.p.”)?
2.  Czy usługa windykacji mieści się w zakresie wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p.?
3.  Czy dokonując wypłaty należności na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu usług ubezpieczenia należności handlowych (ubezpieczenia limitów kredytowych) Spółka jest zobowiązana, na podstawie art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., do pobrania od tej należności zryczałtowanego podatku dochodowego, tzw. „podatku u źródła” na podstawie ww. przepisów?
4.  Czy dokonując wypłaty należności na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu windykacji należności Spółka jest zobowiązana, na podstawie art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., do pobrania od tej należności zryczałtowanego podatku dochodowego, tzw. „podatku u źródła” na podstawie ww. przepisów?
5.  Czy dokonując wypłaty należności na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu usług ubezpieczenia należności handlowych (ubezpieczenia limitów kredytowych) Spółka jest obowiązana do wykazania dokonanych wypłat w deklaracji IFT-2R?
6.  Czy dokonując wypłaty należności na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu usług windykacyjnych Spółka jest obowiązana do wykazania dokonanych wypłat w deklaracji IFT-2R?
7.  Czy w celu uzyskania zwolnienia z „podatku u źródła” w zakresie wypłat należności z tytułów ubezpieczenia należności handlowych i usług windykacyjnych Spółka zobowiązana jest do posiadania Certyfikatu Rezydencji kontrahenta?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1888 z późn. zm., dalej: „u.p.d.o.p.”), osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e.

W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, uzyskiwane przez podmioty zagraniczne przychody osiągane z tytułu usług ubezpieczenia należności handlowych (opisanych powyżej) oraz usług związanych z windykacją należności, nie są usługami wymienionymi w art. 21 ust. pkt 1. (winno być: art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.) tzn. z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

Umowa ubezpieczenia nie jest tożsama z umową gwarancji, z umową poręczenia, ani z umową o podobnym charakterze. Usługi ubezpieczeniowe, co do zasady, mają na celu zrekompensowanie opóźnienia i ewentualnej szkody w przypadku jej zaistnienia. Ubezpieczyciel w zamian za opłaconą składkę zobowiązuje się do spełnienia świadczenia pieniężnego, które co do zasady ma pokryć brak wpłaty nie dokonanej przez kontrahenta objętego umową ubezpieczeniową, zatem ubezpieczenie może mieć charakter ochronny lub odszkodowawczy.

Natomiast poręczenie ma na celu zabezpieczenie wierzyciela przed niewypłacalnością dłużnika. Poręczyciel zobowiązuje się wobec wierzyciela, że wykona zobowiązanie dłużnika, gdyby ten ostatni sam go nie wykonał. Poręczenie ma charakter zabezpieczający, przy czym podkreślenia wymaga, że uprawniony z tytułu poręczenia nie płaci na rzecz poręczyciela żadnych składek - poręczenie jest świadczeniem nieodpłatnym. Z kolei gwarancja nie została zdefiniowana przez ustawodawcę. W praktyce wskazuje się, że jest to umowa, mocą której gwarant zapewnia co do istnienia określonych właściwości, bądź okoliczności np. zapewnia co do jakości sprzedanej rzeczy i jednocześnie zobowiązuje się do wykonania określonych obowiązków (z reguły niepieniężnych) na wypadek gdyby okoliczności, co do których zapewniał nie ziściły się. Tym samym gwarancja ma charakter poświadczający. Z kolei cechą wspólną obu umów (gwarancji i ubezpieczenia) jest obowiązek spełnienia świadczenia przez gwaranta albo zakład ubezpieczeń, w związku z zaistnieniem określonego zdarzenia.

Pomiędzy usługą ubezpieczenia a usługą gwarancji istnieją jednak liczne różnice przy czym najważniejsze z nich dotyczą faktu, że:

*   umowa ubezpieczenia może zostać zawarta tylko z zakładem ubezpieczeń, którego działalność regulują przepisy ustawy, zaś umowa gwarancji może zostać zawarta z dowolnym podmiotem,
*   umowa ubezpieczenia jest umową odpłatną - tj. w zamian za jej zawarcie ubezpieczyciel otrzymuje świadczenie pieniężne w postaci składki ubezpieczeniowej, zaś umowa gwarancji może być (i często w praktyce jest) zawierana nieodpłatnie, tj. gwarant nie otrzymuje ekwiwalentnego świadczenia pieniężnego.

Usługi windykacyjne mają odmienny charakter od usług doradczych, czy prawnych (tym bardziej od usług księgowych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń). Istotą usług windykacyjnych jest uzyskanie płatności od wierzyciela na rzecz dłużnika, a nie pozyskanie określonej wiedzy, informacji (jak w przypadku usług doradczych) czy też usługi prawnej (polegającej na zastępstwie procesowym, poradzie prawnej, sformułowaniu opinii prawnej, sporządzeniu projektu umowy itp., opartej na zleceniu określonych czynności zleceniobiorcy zobowiązanemu przede wszystkim do zachowania należytej staranności, a nie uzyskaniu określonego rezultatu, np. zapłaty określonej kwoty przez dłużnika). Oczywiście elementem usługi „windykacyjnej” może być usługa prawna (np. sformułowanie przedsądowego wezwania do zapłaty), jednakże nie będzie ona w tym przypadku ani tożsamym, ani samoistnym lub głównym świadczeniem. Brak przesłanek do uznania usług windykacyjnych za usługi podobne do usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. potwierdza dodatkowo Polska Klasyfikacja Działalności (PKD 2007), w której usługi windykacyjne ujęte są w Sekcji N, podklasa 82.91.Z, a działalność prawnicza w Sekcji M podklasa 69.1 O Z.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, uzyskiwane przez podmioty zagraniczne przychody osiągane z tytułu usług ubezpieczenia należności handlowych (opisanych powyżej) oraz usług związanych z windykacją nie zostały literalnie wymienione jako podlegające opodatkowaniu „podatkiem u źródła”, jak również nie sposób uznać ich za przychody ze świadczeń o charakterze podobnym do świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.

Za świadczenia o podobnym charakterze należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym do wymienionych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla stron.

Tym samym przychody uzyskane przez podmioty zagraniczne z tytułu świadczenia usług ubezpieczenia należności handlowych i usług windykacyjnych nie są objęte zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p.

Zatem płatności dokonywane przez Spółkę na rzecz podmiotu zagranicznego nie są (nie będą) objęte dyspozycją art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Oznacza to, że dokonując wypłaty takich należności Wnioskodawca nie jest (nie będzie) zobowiązany do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego. W takiej sytuacji, dochód podmiotów zagranicznych z tytułu ubezpieczenia należności oraz usługi windykacji należności w postaci wynagrodzenia, jakie otrzyma należy kwalifikować jako „zyski przedsiębiorstwa”. Zyski te podlegają (będą podlegać) opodatkowaniu tylko w państwie siedziby podmiotu, który dochód taki uzyskuje.

Oznacza to, że Spółka dokonując wypłaty należności na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu usług ubezpieczenia należności oraz usług windykacyjnych nie jest obowiązana, na podstawie art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p., do pobrania od tej należności zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie ww. przepisów.

W związku z powyższym nie ma również obowiązku do wykazania dokonanych wypłat należności na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu usług ubezpieczenia należności oraz usług windykacyjnych w deklaracji IFT-2R, za rok w którym zostały dokonane wypłaty.

Tym samym Spółka nie musi również posiadać Certyfikatu Rezydencji kontrahenta, ponieważ posiadanie Certyfikatu Rezydencji nie jest niezbędne do niepobrania podatku, gdyż art. 26 ust. 1 u.p.d.o.p. - warunkujący niepobranie podatku uzyskaniem Certyfikatu Rezydencji - ma ograniczony zakres do należności wymienionych w art. 21 i 22 u.p.d.o.p.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego – jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego \`(...)\`, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.