Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.618.2025.1.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-30
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
gruntów na rzecz użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu
    podatkiem VAT sprzedaży gruntów na rzecz użytkownika wieczystego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Deklaratoryjną decyzją nr (...) z dnia (...) 1992 r. i nr (...) z (...) 1992 r. Wojewoda (...)
    stwierdził o nabyciu z mocy prawa z dniem (...) 1990 r. przez osobę prawną - A. w (...)
    prawa użytkowania wieczystego do zabudowanej nieruchomości położonej w (...) przy ul.
    (...), w tamtym czasie oznaczonej ewidencyjnie między innymi nr 1 na karcie mapy (...)
                    2Obręb (...) o powierzchni (...) m oraz o nieodpłatnym nabyciu przez ww. osobę prawną
    znajdujących się na wymienionej nieruchomości budynków i urządzeń wybudowanych
    przez ten podmiot ze środków własnych.
    Zgodnie z powołaną decyzją korzystanie z gruntu winno być prowadzone w zgodzie z
    planem zagospodarowania przestrzennego Miasta (...).
    W wyżej opisanej decyzji uwłaszczeniowej ustalono okres użytkowania wieczystego na 99
    lat, tj. do (...) 2089 r. W dacie wydania decyzji przedmiotowy grunt oznaczony był
                            2ewidencyjnie nr 1, miał powierzchnię (...) m, obecnie w wyniku kolejnych podziałów
    geodezyjnych oraz modernizacji ewidencji gruntów stanowi między innymi działki nr 2 o
              2powierzchni (...) m, objęty jest księgą wieczystą nr (...).
    Osoba prawna, która nabyła prawo użytkowania wieczystego ww. gruntów sprzedała je. W
    wyniku kolejnych umów dokonywanych na rynku aktualnym użytkownikiem wieczystym
    ww. działki, tj. 2 ujawnionych w wymienionej księdze wieczystej jest B. Spółka Jawna. Na
    rzecz wymienionego użytkownika wieczystego, który prowadzi działalność gospodarczą
    obecnie planowana jest sprzedaż przedmiotowej nieruchomości, objętej ww. księgą
    wieczystą.
    (...) 2024 roku użytkownik wieczysty (B. Spółka Jawna) złożył wniosek o sprzedaż
    nieruchomości gruntowych w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    Wnioskodawca spełnia warunki wynikające z powołanego przepisu prawa.
    Sprzedaż użytkownikowi wieczystemu nastąpi w drodze umowy zawartej w formie aktu
    notarialnego, przedmiotem umowy będzie sam grunt, ponieważ zgodnie z art. 235 ustawy
    z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - budynki znajdujące się na gruncie stanowią
    własność użytkownika wieczystego.
    Cenę sprzedaży nieruchomości, wykorzystywanej przez użytkownika wieczystego do
    prowadzonej działalności gospodarczej (co ma miejsce w omawianym przypadku) w myśl
    powołanego przepisu, tj. art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, w odniesieniu
    do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa ustala się w przypadku
    płatności jednorazowej jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
    dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz
    wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Natomiast w przypadku ceny nabycia rozłożonej na raty - jako dwudziestopięciokrotność
    kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
    użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
    zawarcia umowy sprzedaży.

## Pytanie

Czy w omówionym wyżej przypadku, sprzedaż gruntów w trybie art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.1145 ze zm.) na rzecz osoby
    prawnej - użytkownika wieczystego, prowadzącego działalność gospodarczą, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie właściciela nieruchomości – (...) reprezentowanego przez Prezydenta Miasta (...)
    stwierdzenie przez Wojewodę (...) nabycia z dniem (...) 1990 r. użytkowania wieczystego
    gruntu stanowiło dostawę towaru (art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług). Doszło do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, mogącego rozporządzać gruntem jak
    właściciel, sprzedać posiadane prawo, wynająć, czy wydzierżawić grunt.
    Planowana obecnie sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa tego samego towaru. Stanowi jedynie zmianę
    tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływając na „władztwo do rzeczy”, które
    użytkownik wieczysty uzyskał już w dacie decyzji uwłaszczeniowej, mającej charakter
    deklaratoryjny, potwierdzający nabycie prawa z dniem (...) 1990 r.
    Zdaniem właściciela gruntu - (...) sprzedaż gruntu na rzecz użytkownika wieczystego nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
        towarów w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak
    również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w
    art. 7 ust. 1 ustawy.
    Ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się
    do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie
    można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako
    „prawo własności”.
    Czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w
    sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa
    własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego
    prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w
    przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą
    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając więc szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    Art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Art. 235 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
      § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    Art. 237 Kodeksu cywilnego:

      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn

        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
        określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
        wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa
        w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do
        celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
        pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
        umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
        wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
        gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
        gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
        oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
        sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
      2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
      3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
        toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
        użytkowanie wieczyste.
      4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego
        w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
        Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo – jako dwudziestokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty – jako dwudziestopięciokrotność kwoty
        stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
        użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
        dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
        terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
        nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
        roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
        postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
        organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
        określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania
        z nieruchomości gruntowej.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste
    gruntu jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce
    nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę
    oraz opłaty roczne.
    Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu przed 1 maja 2004 r. nie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed
    tym dniem ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku
    akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie prawa jego
    użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja
    towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1
      maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po
      wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i
      usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani
      też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy.

    W wyniku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu) dochodzi do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik
    wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób
    taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również „przenieść władztwo na inny
    podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel dokonuje sprzedaży gruntu.
    Na gruncie przepisów ustawy, opodatkowaniu podatkiem VAT może podlegać czynność
    (dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie kwota należna z tytułu dokonania tej
    czynności.
    Wskazali Państwo, że decyzją z (...) 1992 r. i z (...) 1992 r. Wojewoda (...) stwierdził o nabyciu
    z mocy prawa z dniem (...) 1990 r. przez osobę prawną – A. w (...) prawa użytkowania
    wieczystego do zabudowanej nieruchomości położonej w (...) przy ul. (...), w tamtym czasie
                                        2oznaczonej ewidencyjnie między innymi nr 1 o powierzchni (...) m oraz o nieodpłatnym
    nabyciu przez ww. osobę prawną znajdujących się na wymienionej nieruchomości
    budynków i urządzeń wybudowanych przez ten podmiot ze środków własnych.
    Zgodnie z powołaną decyzją korzystanie z gruntu winno być prowadzone w zgodzie z
    planem zagospodarowania przestrzennego Miasta.
    W wyżej opisanej decyzji uwłaszczeniowej ustalono okres użytkowania wieczystego na 99
    lat, tj. do (...) 2089 r. W dacie wydania decyzji przedmiotowy grunt oznaczony był
                            2ewidencyjnie nr (...), miał powierzchnię (...) m, obecnie w wyniku kolejnych podziałów
    geodezyjnych oraz modernizacji ewidencji gruntów stanowi między innymi działki nr 2 o
              2powierzchni (...) m, objęty jest księgą wieczystą nr (...).
    Osoba prawna, która nabyła prawo użytkowania wieczystego ww. gruntów sprzedała je. W
    wyniku kolejnych umów dokonywanych na rynku aktualnym użytkownikiem wieczystym
    ww. działki, tj. 2 ujawnionych w wymienionej księdze wieczystej jest B. Spółka Jawna. Na
    rzecz wymienionego użytkownika wieczystego, który prowadzi działalność gospodarczą
    obecnie planowana jest sprzedaż przedmiotowej nieruchomości, objętej ww. księgą
    wieczystą.
    (...) 2024 r. użytkownik wieczysty (B. Spółka Jawna) złożył wniosek o sprzedaż
    nieruchomości gruntowych w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    Użytkownik wieczysty, który wystąpił z wnioskiem o sprzedaż nieruchomości gruntowych
    spełnia warunki wynikające z powołanego przepisu prawa.
    Sprzedaż użytkownikowi wieczystemu nastąpi w drodze umowy zawartej w formie aktu
    notarialnego, przedmiotem umowy będzie sam grunt, ponieważ zgodnie z art. 235 ustawy
    z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - budynki znajdujące się na gruncie stanowią
    własność użytkownika wieczystego.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż gruntów w trybie art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami na rzecz osoby prawnej – użytkownika wieczystego,
    prowadzącego działalność gospodarczą, będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww. nieruchomości ustanowiono
    przed 1 maja 2004 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca
    objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...).

    Okoliczności sprawy wskazują, że przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do
    rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości nastąpiło w chwili nabycia przez użytkownika wieczystego prawa
    wieczystego użytkowania tej nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży od osoby
    prawnej.
    Zatem sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej, o której mowa we wniosku,
    na rzecz użytkownika wieczystego, będzie w istocie przekształceniem prawa wieczystego
    użytkowania w prawo własności nieruchomości i będzie stanowiła zmianę tytułu
    prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo rzeczy”, które obecny
    użytkownik wieczysty już uzyskał.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż prawa własności nieruchomości na
    rzecz użytkownika wieczystego, będąca w istocie czynnością przekształcenia w trybie
    określonym w art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa użytkowania
    wieczystego gruntu, które zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo własności
    tej nieruchomości, nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samych
    nieruchomości, w związku z czym nie będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem sprzedaż gruntu w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami na
    rzecz osoby prawnej – użytkownika wieczystego prowadzącego działalność gospodarczą,
    nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno#skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy od przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy interpretacja nie wywoła skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.