Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.113.2025.1.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-14
Teza: Obowiązek wystawiania faktur dokumentujących dokonane
czynności w ramach projektów oraz do wykazywania tychże
działań w deklaracjach składanych dla potrzeb rozliczenia VAT.
Słowa kluczowe: faktura
jednolity plik kontrolny (JPK)
podatek
projekt
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X.
Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące.
Zapłata podatku -Rozdział 2. Deklaracje -Deklaracje
podatkowe-Deklaracje miesięczne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 2-art. 99-ust. 7c
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 3
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy kwestii czy w związku z wykonywaniem zadań w ramach
    projektów oraz otrzymywaniem wynagrodzenia za wykonaną pracę własną, które
    pokryte jest z budżetu projektu (środki pochodzące z dofinansowania udzielonego na
    realizację projektu oraz wkładu własnego) jest Pan zobowiązany do wystawiania faktur
    dokumentujących dokonane czynności oraz do wykazywania tychże działań w
    deklaracjach składanych dla potrzeb rozliczenia VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca, będący polskim rezydentem podatkowym podlegający nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu na terytorium RP, od dnia 1 grudnia 2015 r. prowadzi
    jednoosobową działalność gospodarczą. Od dnia 5 grudnia 2015 r. Wnioskodawca
    pozostaje czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem przeważającej
    działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę pozostaje działalność w
    zakresie pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKD: 85.59.B).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca realizuje projekty współfinansowane
    ze środków pochodzących z Unii Europejskiej. Ramowy proces realizacji projektu
    współfinansowanego ze środków pochodzących z Unii Europejskiej można podzielić na
    następujące etapy:
    1) przygotowanie wniosku o dofinansowanie projektu oraz jego złożenie (w
      wyznaczonym terminie) do instytucji realizującej nabór w ramach procedury
      konkursowej;
    2) rozpoznanie złożonych wniosków przez instytucję realizującą nabór;
    3) wybór projektów do realizacji poprzez przyznanie przez instytucję realizującą nabór
      dofinansowania do realizacji do ich realizacji;
    4) podpisanie umowy, na podstawie której Wnioskodawca realizuje projekt;
    5) przystąpienie do realizacji projektu (obejmujące wykonanie zadań wskazanych we
      wniosku) oraz rozliczenie projektu.

    Składając wniosek o dofinansowanie Wnioskodawca w jego treści zobowiązany jest do
    wykazania potencjału/doświadczenia oraz zdolności osobowych/technicznych do realizacji
    projektu. Poszczególne zadania w ramach projektu mogą być realizowane przez podmiot
    trzeci - inny niż Wnioskodawca. Jednakże to również Wnioskodawca uprawniony jest, w
    ramach swojego doświadczenia i posiadanych kompetencji, do wykonania poszczególnych
    zadań w ramach realizowanego projektu. Niejednokrotnie prowadzi to do sytuacji, w
    której Wnioskodawca nie tylko koordynuje realizację projektu, ale również uczestniczy w
    jego realizacji w sposób czynny jako wykonawca poszczególnych zadań, za co pobiera
    stosowne wynagrodzenie.
    Wskazanie podmiotów, które wykonywać będą poszczególne zadania w ramach
    realizowanego projektu jest niezbędnym elementem wniosku, który pozwala na
    wykazanie zdolności posiadanych przez Wnioskodawcę do realizacji projektu. Stąd
    posiadanie odpowiedniego doświadczenia, wykształcenia oraz zdolności technicznych jest
    w przypadku realizacji jakiegokolwiek projektu dofinansowanego ze środków
    pochodzących z budżetu Unii Europejskiej kryterium wstępnym, umożliwiającym
    pozytywne rozpatrzenie wniosku o dofinansowanie.
    Przykładowo wskazać należy na realizowany obecnie przez Wnioskodawcę projekt „(...)”
    dofinansowany z Funduszy Europejskich dla (...) 2021-2027. Projekt realizowany jest w
    ramach programu FELU.00.00, priorytet FELU.09.00, działanie FELU.09.07. Instytucją
    Organizującą Nabór pozostawał Wojewódzki Urząd Pracy w U (numer naboru XXX). Zakres
    realizowanego projektu obejmuje wsparcie na rzecz przystosowywania pracowników,
    przedsiębiorstw i przedsiębiorców do zmian. Data rozpoczęcia realizacji projektu to 1
    marca 2024 r., zaś data zakończenia projektu została określona na dzień 28 lutego 2025 r.
    Projekt obejmuje realizację zadań doradczo-szkoleniowych, które w ramach swojego
    zakresu skupiają się na aktywizacji i/lub poprawie sytuacji zawodowej uczestników
    projektu. Projekt rozpoczął się od rozpoznania aktualnej sytuacji społeczno-zawodowej i
    identyfikacji potrzeb jego uczestnika. Efektem tego etapu jest sporządzenie
    Indywidualnego Planu Działania (dalej: „IPD”) opracowanego w trakcie dwustronnych
    ustaleń pomiędzy Uczestnikiem Projektu (dalej: „UP”) a doradcą zawodowym.
    Opracowane IPD pozwoli na dopasowanie pomocy odpowiednio do sytuacji UP, jego
    potrzeb, możliwości oraz posiadanych kompetencji. IPD może być modyfikowany w trakcie
    jego realizacji z powodu zmiany osobistej sytuacji UP bądź też zewnętrznych
    uwarunkowań mających wpływ na przebieg realizacji ścieżki aktywizacji i/lub poprawy
    sytuacji zawodowej. Na każdym etapie realizacji IPD uczestnicy projektu będą mieć
    zapewniony dostęp do wsparcia doradcy zawodowego. Potrzeba realizacji
    przedmiotowego projektu wynika z potrzeb i konieczności niwelowania barier UP.
    Umiejętności miękkie są jednym z kryteriów decydujących o zatrudnieniu. Są to
    kompetencje kluczowe potrzebne każdemu człowiekowi do samorealizacji i rozwoju
    osobistego, integracji społecznej i zatrudnienia. W przypadku powołanego we wniosku
    projektu uczestnicy nie ponoszą kosztów uczestnictwa w projekcie.
    W ramach wskazanego projektu realizowane są takie zadania jak:
    1) wsparcie doradcy wraz z IPD;
    2) szkolenie cyfrowe;
    3) szkolenia zawodowe - otwarte;
    4) szkolenia zawodowe - kierowcy;
    5) indywidualne pośrednictwo pracy (wynagrodzenie pośrednika pracy);
    6) staże zawodowe;
    7) opieka nad dziećmi i osobami zależnymi;
    8) realizacja zadań zakwalifikowanych do kategorii kosztów pośrednich.

    W ramach wykonywanych zadań wykonywane są poszczególne czynności – obejmujące
    swoim opisem ponoszone w ramach projektu koszty.
    Realizując poszczególne zadania w projekcie wyróżnić należy cztery kategorie kosztów:
    - personel projektu (działania realizowane samodzielnie przez Wnioskodawcę);
    - usługi zewnętrzne (zlecenie podmiotom trzecim realizacji poszczególnych czynności w
      ramach projektu);
    - koszty wsparcia uczestników projektu oraz podmiotów objętych wsparciem
      (świadczenia otrzymywane przez uczestników projektu np. zwrot kosztów dojazdu,
      stypendium);
    - ryczałt (dotyczy wyłącznie zadań zakwalifikowanych do kategorii kosztów pośrednich).
    Z zakresu zadań Wnioskodawca samodzielnie realizuje czynności obejmujące koszt
    wynagrodzenie doradcy zawodowego oraz indywidualne pośrednictwo pracy.
    W ramach wskazanego w opisie stanu faktycznego projektu Wnioskodawcy w związku z
    wykonywanymi w ramach projekt zadaniami przysługuje stosowne wynagrodzenie.
    Kalkulacja wynagrodzenia za zrealizowane doradztwo zawodowe wynosi: 6 godz./os. x 50
    os. x 150,00 zł. Suma wynagrodzenia wynikającego z realizacji doradztwa zawodowego
    wyniesie 45.000,00 zł. Kalkulacja wynagrodzenia za wykonanie zadań pośrednika pracy
    przedstawia się następująco: 6 godz./os. x 50 os. x 150,00 zł. Suma wynagrodzenia
    wynikającego z realizacji zadań pośrednika pracy wyniesie 45.000,00 zł.
    Wnioskodawca wskazuje, że wydatki ponoszone w ramach realizowanego projektu
    pokryte są ze środków pochodzących z dofinansowania oraz z wkładu własnego
    wnoszonego przez Wnioskodawcę. Wkład własny wniesiony przez Wnioskodawcę wynosi
    5% wszystkich wydatków poniesionych w projekcie.
    Wnioskodawca planuje w przyszłości realizować projekty, których zasady organizacji,
    finansowania i rozliczania kształtowałyby się w sposób analogiczny do opisanego wyżej.
    Przedmiot projektu może oczywiście różnić się od wskazanego w opisie stanu faktycznego,
    jednakże zasady organizacji, finansowania i rozliczania byłyby podobne. Stąd
    Wnioskodawca traktuje możliwość dalszej realizacji projektów współfinansowanych ze
    środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej jako zdarzenie przyszłe.
    Wnioskodawca w związku z realizacją projektu oraz planem realizacji projektów
    organizowanych na podobnych zasadach w przyszłości powziął wątpliwość co do sposobu
    dokumentowania realizowanych zadań, w zakresie których przysługuje mu
    wynagrodzenie, w odniesieniu do obowiązków sprawozdawczych określonych w ustawie o
    podatku od towarów i usług. Wnioskodawca dokumentuje oraz planuje dokumentować
    wykonywane zadania poprzez wystawianie not obciążeniowych.

## Pytanie

Czy w związku z wykonywaniem zadań w ramach projektów oraz otrzymywaniem
    wynagrodzenia za wykonaną pracę własną, które pokryte jest z budżetu projektu (środki
    pochodzące z dofinansowania udzielonego na realizację projektu oraz wkładu własnego)
    Wnioskodawca zobowiązany jest do wystawiania faktur dokumentujących dokonane
    czynności oraz do wykazywania tychże działań w deklaracjach składanych dla potrzeb
    rozliczenia VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy w związku z otrzymanym wynagrodzeniem za zrealizowaną w
    ramach projektu pracę własną, które pokryte jest z budżetu projektu (środki pochodzące z
    dofinansowania udzielonego na realizację projektu oraz wkładu własnego) nie jest

    zobowiązany do wystawienia faktur dokumentujących zrealizowane czynności, właściwym
    sposobem dokumentowania wynagrodzenia za wykonane przez Wnioskodawcę w ramach
    projektu zadania jest nota obciążeniowa, a tym samym Wnioskodawca nie jest
    zobowiązany do wykazywania tychże działań w deklaracjach składanych dla potrzeb
    rozliczenia VAT.
    Uzasadnienie stanowiska własnego:
    W pierwszej kolejności odnotować należy, że zgodnie z art. 5 ustawy o VAT reguluje zakres
    przedmiotowy podatku od towarów i usług. Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu
    podatkiem VAT podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) WNT;
    5) WDT.
    Przez dostawę towarów, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumieć należy
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei według art. 8 ust. 1
    ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
    Jednocześnie zgodnie z art. 29a ustawy o VAT podstawą opodatkowania w podatku od
    towarów i usług objęte jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi
    dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów
    dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    W świetle przedstawionego stanu faktycznego należy wskazać, że przyznane
    dofinansowanie nie jest dofinansowaniem do realizacji określonej usługi czy też zakupu
    określonego towaru. Dofinansowanie to ma charakter ogólny – odnosi się ono do
    realizacji projektu rozumianego jako pewna całość. Jak zostało to wspomniane uczestnicy
    projektu nie ponoszą żadnych kosztów związanych z realizowanymi na ich rzecz w
    projekcie czynnościami. Przyznana dotacja nie wpływa więc na cenę realizowanych w
    ramach projektów świadczeń. Uczestnicy pozostają ostatecznymi beneficjentami
    realizowanych projektów. Dotacja przeznaczona jest zaś na realizację projektu. Wskazane
    okoliczności skutkują tym, że otrzymana w ramach danego realizowanego projektu
    dotacja pozostaje poza zakresem podatku od towarów i usług. Potwierdza to wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt I FSK 1240/19, w
    którym wskazano, że:
    „Sytuacja opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w której skarżąca
    finansuje jedynie niewielką (10%) część poniesionych przez siebie kosztów i nie otrzymuje
    od beneficjentów programu żadnego wynagrodzenia oraz że w 90% kosztów program jest
    finansowany ze środków publicznych, może wskazywać na to, że kwoty otrzymanego
    dofinansowania nie należy traktować jako „świadczenie wzajemne pochodzące od osoby
    trzeciej”, które - zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT - wchodzi do podstawy
    opodatkowania.”.
    Podobny pogląd przedstawiono w:
    1) wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 4/19;
    2) wyroku NSA z dnia 11 października 2023 r. sygn. akt I FSK 1198/19;

    3) interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 marca
      2024 r., znak: 0115-KDIT1-2.4012.671.2018.10.RST.
    Powyżej zasygnalizowana została zatem kwestia wstępna co do tego, że dofinansowanie
    wypłacone Wnioskodawcy w celu realizacji projektu pozostaje poza zakresem
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nie wchodząc tym samym w skład
    podstawy opodatkowania VAT. Powyższe pozwoli na przedstawienie argumentacji
    dotyczącej stosowanych zasad dokumentowania wynagrodzenia wypłacanego
    Wnioskodawcy w związku z osobistym realizowaniem zadań w ramach projektu.
    Osią przedstawionego powyżej problemu pozostaje ustalenie właściwego sposobu
    dokumentowania czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę jako praca własna w
    ramach realizowanego projektu. W ocenie Wnioskodawcy realizowanego projektu
    świadczenia w postaci pracy własnej nie można kwalifikować do żadnej z czynności
    objętych zakresem przedmiotowym ustawy o VAT. Świadczenie to nie stanowi wskazanych
    powyżej: dostawy towarów, eksportu towarów, importu towarów, WDT ani WNT.
    Świadczenie takie nie może zostać uznane również za odpłatne świadczenie usług. Pojęcie
    „świadczenie” składające się na istotę usługi - należy interpretować zgodnie z jego
    cywilistycznym rozumieniem. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie
    się na rzecz innej osoby. Świadczenie zakłada istnienie podmiotu będącego jego odbiorcą
    (konsumentem usługi). Musi to być podmiot inny niż ten, który wykonuje usługę.
    Świadczenie na własną rzecz nie jest usługą, gdyż nie występuje w takim wypadku
    konsument usługi (odbiorca świadczenia). Sytuacja taka zaistniała w przedstawionym
    stanie faktycznym.
    Wnioskodawca nie ma wątpliwości co do tego, że w przypadku gdy realizując projekt musi
    skorzystać ze wsparcia oferowanego przez innych przedsiębiorców (w tym w zakresie
    świadczenia usług), zlecone do realizacji zadania dokumentowane powinny być co do
    zasady fakturą, na której Wnioskodawca opisany zostaje jako nabywca usługi, sprzedawcą
    zaś pozostaje kontrahent zaangażowany do wykonania poszczególnych zadań w ramach
    projektu. Natomiast sytuacja taka nie zachodzi w momencie gdy zadania w ramach
    projektu realizowane są bezpośrednio przez Wnioskodawcę przy wykorzystaniu jego pracy
    własnej. Brak jest podmiotu, który mógłby zostać uznany za nabywcę (konsumenta).
    Wnioskodawca nie może bowiem sam na swoją rzecz świadczyć usług. W szczególności
    uzyskane w ten sposób wynagrodzenie może zostać przekazane za pośrednictwem
    przelewu bankowego z rachunku „firmowego” Wnioskodawcy na jego prywatny rachunek
    bankowy (przy czym nie jest to warunek niezbędny). Wnioskodawca pragnie również
    wskazać na akcentowanie rozliczania pracy własnej przy pomocy not obciążeniowych w
    dokumentach objaśniających przygotowywanych chociażby przez Ministerstwo Rozwoju
    (tytuł dokumentu: „Materiał informacyjny dotyczący rozliczania kosztów zaangażowania
    personelu projektu Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, Warszawa styczeń
    2017 r.”). Przykładowo w odpowiedzi na pytanie:
    „52. Jak rozliczyć wynagrodzenie osoby samozatrudnionej?”
    udzielono odpowiedzi:
    „Jak rozliczyć wynagrodzenie osoby samozatrudnionej? Wewnętrzną notą obciążeniową
    na kwotę wynikającą ze szczegółowego budżetu projektu (należy ująć w zestawieniu
    wydatków we wniosku o płatność) oraz protokołem w bazie personelu.”.
    W tym miejscu należy odwołać się do stosownych przepisów ustawy o VAT, wskazujących
    zasady dokumentowania realizowanej przez podatników sprzedaży. Zgodnie z treścią art.
    106b ust. 1 ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą
    między innymi sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, dokonywane przez

    niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
    podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem, a także
    otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności
    podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Jednocześnie w świetle art. 109 ust. 3 ustawy VAT, podatnicy są obowiązani prowadzić
    ewidencję zawierającą między innymi: kwoty określone w art. 90 ustawy VAT, dane
    niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku
    należnego, kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z
    tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.
    Przez sprzedaż, zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Powyższe przepisy wskazują na to, że faktura stosowana jest wyłącznie na potrzeby
    dokumentowania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług czy też
    zwolnionych przedmiotowo z VAT.
    Jeżeli więc Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie za czynności wykonane osobiście,
    niejako w stosunku do samego siebie, wówczas takie przekazanie środków nie może być
    uznane za zapłatę za wykonane usługi, gdyż Wnioskodawca nie może świadczyć sam sobie
    usług i płacić sam sobie wynagrodzenia z tego tytułu.
    Stąd transfer środków pieniężnych do Wnioskodawcy jako rozliczenie kosztów własnych,
    nie będzie podlegało opodatkowaniu, zatem brak jest podstaw do udokumentowania tego
    faktu fakturą. Stąd też, w przypadku uznania, że w przypadku pracy własnej świadczonej w
    ramach projektu nie mamy do czynienia z usługą, Wnioskodawca powinien natomiast
    dokumentować wynagrodzenie wypłacane za wykonane czynności notą obciążeniową.
    Konsekwencją powyższego pozostaje uznanie, że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do
    wykazywania w deklaracjach składanych dla potrzeb rozliczenia VAT wynagrodzenia
    przekazanego w związku z pracą własną świadczoną w ramach realizowanego projektu.
    Pogląd taki poparty został m.in. w:
    1) interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z
      dnia 16 stycznia 2017 r. sygn. 2461-IBPP1.4512.924.2016.1.BM,
    2) interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 15 września
      2015 r. sygn. IBPP3/4512-443/14/ASz,
    3) interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 17 marca
      2016 r. sygn. IBPP2/4512-1069/15/KO.
    Podsumowując czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach realizowanych
    projektów (praca własna) nie spełniają definicji usługi (ani innego świadczenia
    opodatkowanego VAT), a tym samym świadczenia takie pozostają poza systemem
    podatku od towarów i usług. Samo zaś przekazanie środków tytułem wynagrodzenia na
    rachunek bankowy Wnioskodawcy (firmowy czy prywatny) należy dokumentować notą
    obciążeniową, z uwagi na to, że wystawienie faktury możliwe byłoby wyłącznie w sytuacji
    realizowania sprzedaży objętej systemem podatku od towarów i usług (sprzedaż
    opodatkowana).
    Mając na uwadze powyższe wynagrodzenie za zrealizowaną przez Wnioskodawcę pracę
    własną finansowane z budżetu Projektu nie będzie opodatkowane VAT z uwagi na to, że:
    1) otrzymana dotacja nie wchodzi w skład podstawy opodatkowania VAT;
    2) wykonywanie określonych zadań w ramach Projektu w oparciu o pracę własną
      Wnioskodawcy nie może być uznane za świadczenie usług, a zatem nie dochodzi do
      sprzedaży w myśl ustawy o VAT, co wyklucza opodatkowanie podatkiem VAT.

    Konsekwencją powyższego jest to, że otrzymanie przez Wnioskodawcę opisanego powyżej
    wynagrodzenia powinno być dokumentowane nie fakturą, a notą obciążeniową.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, obejmuje wszelkie
    czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel.

    Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
      - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone
    zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego
    stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą
    (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane
    zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do
    zasady - niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą
    opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    Należy podkreślić, że przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach
    członkowskich Unii Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w
    Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.
    Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w
    dyrektywie są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    TSUE, w wyroku z 27 października 2011 r. w sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst
    przeciwko GFKL Financial Services AG wskazał, że „(...) w ramach systemu podatku VAT
    czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są transakcje między stronami, przewidujące
    zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie. Zatem jeżeli czynność polega jedynie na
    świadczeniu jednej ze stron, bez bezpośredniego wynagrodzenia, nie ma podstawy
    opodatkowania, w związku z czym świadczenie takie nie podlega podatkowi VAT (zob.
    wyrok z 29 października 2009 r. w sprawie C-246/08 Komisja przeciwko Finlandii, Zb. Orz.
    s. I 10605, pkt 43). W tym świetle świadczenie usługi następuje „odpłatnie” w rozumieniu
    art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy VAT, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy
    usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje
    wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez usługodawcę
    stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy (ww.
    wyrok w sprawie MKG-Kraftfahrzeuge-Factoring, pkt 47). Zgodnie z utrwalonym
    orzecznictwem „świadczenie usług dokonywane odpłatnie” w rozumieniu art. 2 pkt 1
    szóstej dyrektywy wymaga bezpośredniego związku między wyświadczoną usługą a
    otrzymanym wynagrodzeniem (wyrok z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie C-40/09 Astra
    Zeneca UK, Zb. Orz. s. 1 7505, pkt 27 i przytoczone orzecznictwo)” (pkt 17-19).

    W wyroku z 27 marca 2014 r. w sprawie C-151/13 Le Rayon d’Or SARL przeciwko Ministre
    de l’Économie et des Finances TSUE wskazał, że „(...) aby świadczenie usług mogło być
    uznane za „odpłatne” w rozumieniu tej dyrektywy, nie wymaga ona, aby świadczenie
    wzajemne za taką usługę było uzyskane bezpośrednio od jej odbiorcy. Świadczenie
    wzajemne może pochodzić także od osoby trzeciej (zob. podobnie wyrok Loyalty
    Management UK i Baxi Group, C-53/09 i C-55/09, EU:C:2010:590, pkt 56)” (pkt 34).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone
    kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w
    ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być
    należne za wykonanie tego świadczenia.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Za usługi świadczone do celów innych niż działalność gospodarcza należy uznać wszelkie
    usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności
    gospodarczej. Niedopełnienie któregokolwiek z warunków określonych w art. 8 ust. 2
    ustawy, jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako niepodlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przepisy ustawy formułują zatem zasadę, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlega co do zasady odpłatne świadczenie usług, a nieodpłatne ich świadczenie
    traktuje się jako odpłatne w przypadkach określonych w ww. art. 8 ust. 2 ustawy.
    Dla stwierdzenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu
    na mocy cytowanego wyżej art. 8 ust. 2 ustawy, istotne jest ustalenie celu takiego
    świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie będzie się wpisywało w cel prowadzonej
    działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za
    odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona.
    Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej
    sprawie występują.

    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z treści tego przepisu wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług
    stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane podatkiem od towarów i usług istotne są szczegółowe
    warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego w określonej formie
    dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie,
    które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny
    konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia
    po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług.
    Zatem podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy, zgodnie z którym:

      (...) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Należy uznać, że opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych
    wspólnego systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Istotne zatem dla wykładni art. 29a ust. 1 ustawy, jest wyjaśnienie pojęcia „dotacja
    bezpośrednio związana z ceną”.
    W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W szczególności wyroki w sprawach C-184/00 (Office des produits wallons
    ASBL v. Belgian State) oraz C-353/00 (Keeping Newcastle Warm Ltd. v. Commisioners of
    Customs and Excise, w skrócie KNW).
    W wyroku C-184/00 Trybunał stwierdził, że pojęcie subwencji (dotacji) bezpośrednio
    związanych z ceną należy interpretować jako obejmujące wyłącznie subwencje, które
    stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, a
    które są wypłacane przez podmiot trzeci w stosunku do sprzedawcy lub świadczącego.
    Trybunał argumentował, że w celu ustalenia, czy dotacja stanowi wynagrodzenie, cena
    towarów i usług musi, co do zasady, być ustalana nie później, niż w momencie zdarzenia
    podlegającego opodatkowaniu. Zobowiązanie do zapłaty dotacji dokonane przez osobę,
    która jej udziela, rodzi korelat, jakim jest prawo beneficjenta do jej otrzymania, ponieważ
    dokonał on dostawy podlegającej opodatkowaniu. Ten związek pomiędzy dotacją a ceną
    musi być jednoznacznie widoczny na podstawie indywidualnej analizy okoliczności
    stanowiących podstawę wypłaty tego wynagrodzenia. Z drugiej strony nie jest konieczne,
    aby cena towarów lub usług, bądź część tej ceny została ustalona. Wystarczy by możliwe
    było jej ustalenie. Cena jaką płaci nabywca musi być ustalana w taki sposób, że zmniejsza
    się ona w proporcji do dotacji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    co zatem stanowi element ustalenia ceny, jakiej żąda ten ostatni. Trybunał w sprawie
    będącej przedmiotem rozpoznania wskazał sądowi odsyłającemu szereg wskazówek,
    stwierdzając, że sąd krajowy musi zbadać obiektywnie, czy fakt, iż dotacja jest wypłacana
    sprzedawcy lub świadczącemu pozwala mu sprzedawać towary lub świadczyć usługi po
    cenie niższej, niż musiałby on żądać w braku takiej dotacji. Nie jest konieczne, by dotacja
    odpowiadała bezpośrednio zmniejszeniu ceny dostarczanych towarów, wystarczy by
    relacja pomiędzy zmniejszeniem ceny a dotacją, która może być wyrażona ryczałtowo,
    była istotna.
    W wyroku C-353/00 TSUE wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie
    spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku,
    zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy
    publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby
    fizycznej. Orzeczenie to dotyczyło dopłat wypłacanych firmie zajmującej się usługami
    związanymi z doradztwem w dziedzinie energetyki.
    Związek dotacji z ceną nie został szczegółowo przeanalizowany w tym wyroku. Szersze
    uwagi na ten temat znalazły się natomiast w opinii rzecznika generalnego oraz pisemnym

    stanowisku rządu Wielkiej Brytanii, które zaaprobował Trybunał. Jak wskazuje rzecznik,
    dotacje mogą mieć różną formę i charakter. Zwykle przez dotacje (subwencje) rozumie się
    sumy wypłacane danemu podmiotowi z funduszy publicznych w interesie ogólnym. W
    praktyce dotacje mogą mieć postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i
    wówczas nie podlegają opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych
    dostaw lub usług, umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w
    ogóle bez odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT.
    Tego rodzaju dotacje występowały w przypadku KNW. Istniał bezpośredni związek
    pomiędzy usługami podatnika a otrzymywanymi dotacjami (dotacje były korelatem usług i
    wypłacano je tylko w razie ich świadczenia; również kwotowo zależały od liczby usług).
    Wpływ na cenę również był oczywisty: ostateczny odbiorca nie musiał płacić za usługę
    właśnie z powodu pokrycia jej dotacją. Mimo, że dotacje oczywiście wpływały na
    działalność przedsiębiorstwa i w sensie ekonomicznym pokrywały część kosztów jego
    funkcjonowania, przede wszystkim były one związane z ceną. Dlatego też nie można było
    ich traktować jako pozostających poza podatkiem VAT.
    Jeżeli otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną
    danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę),
    taka dotacja podlega VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można – i należy – potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT.
    W sytuacji zatem, gdy podatnik dla konkretnej dostawy towarów lub konkretnego
    świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie, np. w postaci dotacji
    stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi – tego rodzaju dofinansowanie stanowi,
    obok ceny, uzupełniający ją element podstawy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub
    świadczenia. Natomiast dotacje mające na celu dofinansowanie ogólnych kosztów
    działalności, niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nieuzależnione od ilości i wartości
    dostarczanych towarów lub świadczonych usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Jednocześnie z art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że nie ma znaczenia od kogo dostawca
    towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej,
    ważne jest aby było to wynagrodzenie za dane konkretne świadczenie lub za daną
    konkretną dostawę.
    Należy w tym miejscu wskazać również na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z dnia 4 lipca 2024 r. w sprawie C-87/23 Biedrība „Latvijas Informācijas un
    komunikācijas tehnoloģijas asociācija” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests. Wprawdzie
    okoliczności, których dotyczy ten wyrok nie są identyczne z niniejszą sprawą, ale jednak
    TSUE wskazuje w nim na uwzględnienie kwoty dotacji w podstawie wymiaru
    opodatkowania. W powołanym wyroku Trybunał wskazał, że:
      Aby transakcja mogła zostać uznana za dokonaną „odpłatnie” w rozumieniu tej
      dyrektywy, nie jest konieczne, jak wynika to również z art. 73 tejże dyrektywy, aby
      świadczenie wzajemne za świadczenie usług zostało uzyskane bezpośrednio od ich
      odbiorcy, bowiem owo świadczenie wzajemne może pochodzić także od osoby
      trzeciej (zob. podobnie wyrok z dnia 30 marca 2023 r., Gmina O., C#612/21, EU:C:
      2023:279, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). (pkt 27)
      Okoliczność, że rozpatrywana transakcja została dokonana po cenie wyższej lub
      niższej od kosztu wytworzenia, a zatem po cenie wyższej lub niższej od zwykłej ceny

      rynkowej, nie ma znaczenia dla kwalifikacji transakcji jako „odpłatnej”, ponieważ
      okoliczność taka nie może mieć wpływu na bezpośredni związek pomiędzy
      transakcją, która została lub zostanie dokonana, a świadczeniem wzajemnym, które
      zostało lub zostanie otrzymane, w wysokości wcześniej określonej według
      ustalonych kryteriów (zob. podobnie wyrok z dnia 30 marca 2023 r., Gmina O., C#612
      /21, EU:C:2023:279, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). (pkt 28)
      W ramach projektu ICT wydaje się, że współistnieją, z zastrzeżeniem weryfikacji
      przez sąd odsyłający, dwie usługi. Pierwsza z nich wiąże beneficjenta szkolenia ze
      stowarzyszeniem, na rzecz którego beneficjent ten płaci całość żądanej ceny. Po
      otrzymaniu dotacji od CFLA stowarzyszenie przekazuje kwotę przypadającą każdemu
      beneficjentowi usługi szkoleniowej, co skutkuje obniżeniem ceny pierwotnie
      zapłaconej przez beneficjenta na rzecz stowarzyszenia. Druga z nich wynika z umowy
      zawartej między stowarzyszeniem a przedsiębiorstwem szkoleniowym, na rzecz
      którego stowarzyszenie płaci wynagrodzenie w zamian za wykonaną usługę. (pkt 30)
      Jest zatem jasne, że stowarzyszenie należy uznać za podmiot świadczący usługi
      szkoleniowe względem beneficjenta szkolenia. W tym względzie nie ma znaczenia, że
      stowarzyszenie nie zatrudniło własnego personelu, postanowiło natomiast
      skorzystać z usług podwykonawcy. (pkt 31)
      (...) okoliczność, że dochód składający się z jednej strony z wypłaty pomocy
      pochodzącej za pośrednictwem CFLA z EFRR, a z drugiej strony z wynagrodzenia
      płaconego przez beneficjentów usług szkoleniowych pokrywa w całości koszty
      stowarzyszenia, ale nie pozwala mu na osiągnięcie zysku zgodnie z jego statusem
      stowarzyszenia o celu niezarobkowym, również nie może stanowić przeszkody dla
      zakwalifikowania świadczenia usług rozpatrywanych w postępowaniu głównym jako
      odpłatnego świadczenia usług, jak wynika wyraźnie z orzecznictwa przytoczonego w
      pkt 28 niniejszego wyroku, zgodnie z którym transakcja, nawet dokonana po cenie
      niższej od kosztu wytworzenia, może zostać zakwalifikowana jako transakcja
      dokonana odpłatnie. (pkt 36)
    Dalej TSUE wskazał, że:
      Artykuł 73 tej dyrektywy należy zatem interpretować w ten sposób, że dotacje
      wypłacane usługodawcy przez europejski fundusz w celu świadczenia konkretnych
      usług wchodzą, zgodnie z tym przepisem, w zakres podstawy opodatkowania jako
      płatność otrzymana od osoby trzeciej. (pkt 39)
    Trybunał stwierdził również, że:
      (...) z uwagi na trudności w opracowaniu dokładnej definicji działalności gospodarczej
      należy zbadać wszystkie okoliczności, w jakich jest ona prowadzona, dokonując
      indywidualnej oceny w odniesieniu do tego, co jest typowym zachowaniem
      przedsiębiorcy prowadzącego działalność w danej dziedzinie (wyroki: z dnia 30
      marca 2023 r., Gmina O., C#612/21, EU:C:2023:279, pkt 35 i przytoczone tam
      orzecznictwo; a także z dnia 30 marca 2023 r., Gmina L., C#616/21, EU:C:2023:280,
      pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo), czyli w niniejszym przypadku
      przedsiębiorstwa zajmującego się organizacją i świadczeniem usług szkoleniowych.
      (pkt 46)
    Dalej, odwołując się do treści art. 9 Dyrektywy TSUE wskazał, że:
      Przede wszystkim z brzmienia tego przepisu wynika, że za podatnika uważa się
      każdą osobę, która samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez względu na
      jej rezultaty. Wynika z tego, że zamierzony przez stowarzyszenie cel polegający na
      osiągnięciu zwykłej równowagi swoich rachunków nie może wystarczyć do
      wykluczenia możliwości wykonywania przez to stowarzyszenie działalności
      gospodarczej. Z tego samego powodu przedsiębiorstwo, które usiłuje osiągnąć zyski,
      lecz którego działalność okazałaby się trwale deficytowa, na przykład z powodu

      słabych wyników, pozostaje jednak podatnikiem, jeżeli przypomniana w pkt 46
      niniejszego wyroku analiza wszystkich warunków, w jakich działalność ta jest
      wykonywana, prowadzi do uznania tej działalności za mającą charakter gospodarczy.
      (pkt 49)
      Ponadto stowarzyszenie zachowuje się jak przedsiębiorstwo organizujące i
      zapewniające szkolenia, gdy realizuje projekty szkoleniowe finansowane przez EFRR
      za pośrednictwem CFLA. W szczególności poszukuje ono projektów, klientów oraz
      instruktorów, których usługi nabywa w ramach podwykonawstwa. Pobiera ono
      zapłatę części ceny od beneficjentów usług szkoleniowych, ocenia ich poziom wiedzy
      i gromadzi uwagi dotyczące szkolenia, co odpowiada typowemu badaniu jakości. (pkt
      50)
      Bezsporne jest również, że stowarzyszenie posiada własny personel do organizacji
      swoich projektów, poza podwykonawcami, z których korzysta. W tym ostatnim
      względzie należy przypomnieć, że podwykonawstwo jest w pełni powszechne w
      ramach życia gospodarczego.(pkt 51)
      Wynika z tego, że na zewnątrz stowarzyszenie jawi się jako podmiot świadczący
      usługi szkoleniowe lub organizację takich usług, porównywalny z każdym innym
      podmiotem gospodarczym działającym na tym samym rynku, z którym zatem
      konkuruje. (pkt 52)
      Wreszcie, nawet jeśli fakt, że znaczna część jego finansowania pochodzi z dotacji
      publicznych, wydaje się powodować niepewność co do rentowności stowarzyszenia,
      należy podkreślić, że dotacje te i ich przewidywalna kwota stanowią elementy, na
      podstawie których stowarzyszenie opracowuje swój plan pracy i poszukuje klientów.
      (pkt 53)
    Podsumowując Trybunał doszedł do wniosku, że:
    1) Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten
      sposób, że:
      świadczenie usług szkoleniowych zafakturowane przez stowarzyszenie o celach
      niezarobkowych, zlecone zasadniczo osobom trzecim i korzystające z dotacji
      pochodzących z funduszy europejskich, które mogą wynosić do 70% całkowitej kwoty
      tych usług, stanowi odpłatne świadczenie usług, przy czym nie ma zastosowania art.
      28 tej dyrektywy w braku wyraźnej umowy prowadzenia spraw pozwalającej na
      stwierdzenie świadczenia usług przez podatnika we własnym imieniu i na rzecz osoby
      trzeciej.
    2) Artykuł 73 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że:
      dotacje wypłacane usługodawcy przez europejski fundusz w celu świadczenia
      konkretnych usług wchodzą, zgodnie z tym przepisem, w zakres podstawy
      opodatkowania jako płatność otrzymana od osoby trzeciej.
    3) Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że:
      posiadany status stowarzyszenia o celach niezarobkowych nie stoi na przeszkodzie
      temu, by - po przeprowadzeniu analizy uwzględniającej wszystkie okoliczności
      działalności danego stowarzyszenia, a w szczególności okoliczność, że działalność ta
      jest porównywalna z typowym zachowaniem podmiotu gospodarczego w tym samym
      sektorze - stowarzyszenie to mogło zostać uznane za podatnika prowadzącego
      działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności realizuje Pan projekty
    współfinansowane ze środków pochodzących z Unii Europejskiej. Składając wniosek o
    dofinansowanie w jego treści zobowiązany jest Pan do wykazania potencjału

    /doświadczenia oraz zdolności osobowych/technicznych do realizacji projektu.
    Poszczególne zadania w ramach projektu mogą być realizowane przez podmiot trzeci -
    inny niż Pan. Jednakże to również Pan uprawniony jest, w ramach swojego doświadczenia
    i posiadanych kompetencji, do wykonania poszczególnych zadań w ramach realizowanego
    projektu. Niejednokrotnie prowadzi to do sytuacji, w której nie tylko koordynuje Pan
    realizację projektu, ale również uczestniczy w jego realizacji w sposób czynny jako
    wykonawca poszczególnych zadań, za co pobiera Pan stosowne wynagrodzenie. Obecnie
    realizuje Pan projekt pn. „(...)”. Projekt obejmuje realizację zadań doradczo-szkoleniowych,
    które skupiają się na aktywizacji i/lub poprawie sytuacji zawodowej uczestników projektu.
    Wydatki ponoszone w ramach realizowanego projektu pokryte są ze środków
    pochodzących z dofinansowania oraz z wkładu własnego wnoszonego przez Pana. W
    ramach wskazanego projektu realizowane są takie zadania jak:
    1) wsparcie doradcy wraz z IPD;
    2) szkolenie cyfrowe;
    3) szkolenia zawodowe - otwarte;
    4) szkolenia zawodowe - kierowcy;
    5) indywidualne pośrednictwo pracy (wynagrodzenie pośrednika pracy);
    6) staże zawodowe;
    7) opieka nad dziećmi i osobami zależnymi;
    8) realizacja zadań zakwalifikowanych do kategorii kosztów pośrednich.
    Z zakresu zadań samodzielnie realizuje Pan czynności obejmujące koszt wynagrodzenia
    doradcy zawodowego oraz indywidualne pośrednictwo pracy. W przyszłości zamierza Pan
    realizować projekty, których zasady organizacji, finansowania i rozliczania kształtowałyby
    się w sposób analogiczny do opisanego wyżej.
    Ma Pan wątpliwości czy w związku z wykonywaniem zadań w ramach projektów oraz
    otrzymywaniem wynagrodzenia za wykonaną pracę własną, które pokryte jest z budżetu
    projektu (środki pochodzące z dofinansowania udzielonego na realizację projektu oraz
    wkładu własnego) zobowiązany jest Pan do wystawiania faktur dokumentujących
    dokonane czynności oraz do wykazywania tychże działań w deklaracjach składanych dla
    potrzeb rozliczenia VAT.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem zadanego pytania należy w pierwszej kolejności
    ustalić charakter wykonywanych przez Pana w ramach pracy własnej czynności oraz
    otrzymywanych środków pieniężnych.
    Jeszcze raz należy podkreślić, że dotacja (dofinansowanie) podlega opodatkowaniu, jeżeli
    ma bezpośredni związek z ceną dostarczonego towaru/usługi świadczonej przez
    otrzymującego dotację. W takiej sytuacji przyjmuje się, że dotacja (dofinansowanie)
    stanowi składnik tej ceny. Innymi słowy dotacja (dofinansowanie) „uzupełniając” podstawę
    opodatkowania z tytułu dostawy towaru/świadczenia usługi jest opodatkowana na takich
    samych zasadach jak czynność, której dotyczy.
    Rozpatrując zatem kwestię, czy otrzymywana dotacja (dofinansowanie) podlega
    opodatkowaniu, należy rozważyć, czy występują konkretne podlegające opodatkowaniu
    czynności (dostawa towarów lub świadczenie usług) wykonywane przez Pana, z którymi
    związane są środki z otrzymanego dofinansowania.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, treści cytowanych przepisów prawa podatkowego
    oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do wniosku, że w rozpatrywanym przypadku, wbrew
    Pana twierdzeniu, mamy do czynienia z sytuacją, w której występuje skonkretyzowane
    świadczenie usług na rzecz zindywidualizowanych beneficjentów (pracowników oraz
    przedsiębiorstw) w zamian za określone wynagrodzenie.

    Z opisu sprawy wynika bowiem, że w ramach realizowanego obecnie przez Pana projektu
    pn. „(...)” świadczy Pan usługi na rzecz pracowników oraz przedsiębiorstw obejmujące
    doradztwo zawodowe oraz indywidualne pośrednictwo pracy. W związku z wykonywanymi
    w ramach projektu zadaniami przysługuje Panu stosowne wynagrodzenie. Kalkulacja
    wynagrodzenia za zrealizowane doradztwo zawodowe wynosi: 6 godz./os. x 50 os. x
    150,00 zł. Suma wynagrodzenia wynikającego z realizacji doradztwa zawodowego wyniesie
    45.000,00 zł. Kalkulacja wynagrodzenia za wykonanie zadań pośrednika pracy przedstawia
    się następująco: 6 godz./os. x 50 os. x 150,00 zł. Suma wynagrodzenia wynikającego z
    realizacji zadań pośrednika pracy wyniesie 45.000,00 zł.
    W związku z tym, wbrew Pana twierdzeniom, w opisanej sytuacji występują wszystkie
    elementy świadczenia usług za wynagrodzeniem. Mamy do czynienia z projektem, w
    ramach którego następuje wykonanie przez Pana skonkretyzowanych usług (doradztwo
    zawodowe oraz indywidualne pośrednictwo pracy) na rzecz konkretnego beneficjenta
    (uczestnika projektu – pracownika, przedsiębiorstwa). Natomiast środki finansowe
    (dofinansowanie) przekazywane Panu na pokrycie kosztów realizacji zadań obejmujących
    doradztwo zawodowe oraz indywidualne pośrednictwo pracy, stanowią otrzymane od
    osoby trzeciej wynagrodzenie za świadczenie tych usług.
    Należy zauważyć, że otrzymane środki (dofinansowanie) za wykonaną przez Pana pracę
    własną nie są przeznaczone na Pana ogólną działalność, lecz są przeznaczone na pokrycie
    kosztów wykonywanych przez Pana zadań obejmujących doradztwo zawodowe i
    indywidualne pośrednictwo pracy, których ilość i wartość została dokładnie wyliczona i
    kwota dofinansowania jest odpowiednikiem ceny danego świadczenia, danej usługi.
    Wobec tego otrzymane dofinansowanie za wykonaną przez Pana pracę własną stanowi
    pokrycie ceny konkretnych świadczeń wykonywanych przez Pana w ramach projektu na
    rzecz pracowników oraz przedsiębiorstw.
    Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że otrzymane środki finansowe w postaci
    unijnego dofinansowania przekazywane Panu na sfinansowanie kosztów wykonywanych
    przez Pana zadań w ramach pracy własnej obejmujących doradztwo zawodowe i
    indywidualne pośrednictwo pracy, stanowią w istocie zapłatę od osoby trzeciej za
    świadczone usługi.
    Zatem w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące
    uznanie wykonywanych przez Pana zadań w ramach pracy własnej obejmujących
    doradztwo zawodowe i indywidualne pośrednictwo pracy, za odpłatne usługi w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług w myśl art. 5 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji otrzymane środki finansowe w postaci dofinansowania przekazywane
    Panu, jako bezpośrednio powiązane z ceną świadczonych przez Pana usług w ramach
    pracy własnej stanowią/stanowić będą podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług, zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy.
    Przechodząc do kwestii sposobu dokumentowania wykonywanych przez Pana w ramach
    projektu zadań (praca własna), za które otrzymuje Pan wynagrodzenie, należy zauważyć,
    że zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
        od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
        prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
      w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust.
        5 pkt 4,
        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art.
        19a ust. 1b.
    Przywołany wyżej przepis art. 106b ust. 1 ustawy wskazuje więc, w jakich sytuacjach
    podatnik jest zobowiązany do wystawienia faktury. Obowiązek ten występuje w sytuacji
    dokonania sprzedaży, jak również innych czynności wskazanych w tym przepisie.
    Przy czym, zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9, art. 113a ust. 1
      lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Na podstawie art. 106b ust. 3 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
      1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
        wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
        a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
        b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
        mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
        wyjątkiem:
        a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i
          ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
        b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

        - jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
          końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź
          otrzymano całość lub część zapłaty.
    Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.
    Przepis art. 106i ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Według art. 106i ust. 2 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie
      później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano
      całość lub część zapłaty od nabywcy.

    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Pełni ona bowiem szczególną rolę
    dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT. Prawidłowość materialnoprawna
    faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w
    istocie stwierdza fakt sprzedaży określonych towarów lub usług.
    Podkreślić należy, że podatnik ma obowiązek wystawienia faktury na rzecz odbiorców
    będących podatnikami podatku od towarów i usług, natomiast jeżeli usługa została
    wykonana na rzecz innego podmiotu niż ten, o którym mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1
    ustawy, podatnik jest zobowiązany do dokumentowania takiej sprzedaży fakturą tylko na
    żądanie odbiorców ww. usługi.
    Jak wskazano powyżej w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której
    wystąpią skonkretyzowane świadczenia na rzecz zindywidualizowanych beneficjentów
    (pracowników oraz przedsiębiorstw uczestniczących w projekcie) w zamian za określone
    wynagrodzenie (otrzymane dofinansowanie).
    Odbiorcą świadczenia są zatem pracownicy oraz przedsiębiorstwa uczestniczące w
    projekcie.
    A zatem, w związku z uznaniem, że otrzymane środki finansowe w postaci dofinansowania
    przekazywane Panu, stanowią wynagrodzenie za świadczenie usług w rozumieniu art. 8
    ust. 1 ustawy - w przypadku, gdy odbiorcą usługi jest/będzie podatnik podatku VAT - jest
    Pan obowiązany do udokumentowania fakturą VAT ww. usług zgodnie z przepisami art.
    106a-106q ust. 1 ustawy o VAT.
    Natomiast w przypadku, gdy odbiorcą usługi nie jest podatnik VAT – co do zasady ma Pan
    /będzie Pan miał obowiązek wystawienia faktury VAT nabywcy usługi tylko wtedy gdy
    odbiorca ww. usługi, niebędący podatnikiem, takiej faktury zażąda. W przeciwnym
    wypadku nie jest Pan zobowiązany do wystawienia faktury VAT.
    Odnosząc się z kolei do wykazywania ww. działań w deklaracjach składanych dla potrzeb
    rozliczenia VAT, należy wskazać, że w myśl art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Stosownie do art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Na podstawie art. 99 ust. 11b ustawy:
      Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za
      pomocą środków komunikacji elektronicznej.
    Zgodnie z art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, który
      obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument
      elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób
      określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i
      zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.

    Według art. 99 ust. 13a ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi i udostępni na
      elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu, o którym
      mowa w ust. 11c.
    Natomiast w myśl z art. 99 ust. 13b ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do
      sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w
      ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego
      rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.
    Od 1 października 2020 r. kwestie danych, jakie należy wykazywać w składanych
    deklaracjach reguluje rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 15
    października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach
    podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz.
    1988 ze zm.).
    Zatem, od 1 października 2020 r. dotychczasowe deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o
    ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny
    JPK_VAT, w formie JPK_V7M lub JPK_V7K. Oznacza to, że za okresy od 1 października 2020
    r. nie ma możliwości składania deklaracji VAT-7 i VAT-7K oraz ewidencji w inny sposób niż
    w formie nowego JPK_VAT. Elementy nowego JPK_VAT określa rozporządzenie Ministra
    Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu
    danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od
    towarów i usług, zmienione rozporządzeniem Ministra Finansów z 1 kwietnia 2020 r. (Dz.
    U. poz. 576) oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z 25 czerwca 2020 r. (Dz. U. poz.
    1127) oraz opracowane na jego podstawie wzory struktury logicznej JPK_VAT, w formie
    JPK_V7M i JPK_V7K.
    W rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach
    podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług dodano załączniki
    będące objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji oraz
    sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c
    ustawy.
    W pkt I załącznika „Objaśnienia do deklaracji”, w pkt 4.1. wskazano, iż:
      W części deklaracji dotyczącej obliczenia wysokości podatku należnego wykazuje się
      wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu (wysokość podstawy
      opodatkowania oraz wysokość podatku należnego), dla których obowiązek
      podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za który jest składana deklaracja, po
      uwzględnieniu korekt wynikających z przepisów o podatku, jeżeli mają wpływ na
      rozliczenie w tym okresie. Dotyczy to również dostaw towarów oraz świadczenia
      usług, dla których miejsce świadczenia znajduje się poza terytorium kraju i w
      stosunku do których na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 lub ust. 9 ustawy przysługuje
      prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z wyłączeniem
      czynności objętych procedurami szczególnymi, o których mowa w dziale XII w
      rozdziale 6a, 7 lub 9 ustawy.
    Zatem – z uwagi na fakt, że świadczone przez Pana usługi w ramach pracy własnej –
    doradztwo zawodowe i indywidualne pośrednictwo pracy, podlegają opodatkowaniu

    podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – jest/będzie Pan
    zobowiązany wykazywać i rozliczać świadczone przez Pana usługi w składanej przez siebie
    deklaracji JPK VAT.
    Tym samym, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia;
    - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (pytania).
    Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy i własnym stanowisku, które nie zostały
    objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa –
    rozpatrzone.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
    się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.