Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.658.2025.2.AWO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Możliwość zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja przyspieszona
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
budynek-budynek niemieszkalny
działalność-działalność gospodarcza
stawka-preferencyjna stawka amortyzacji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Indywidualne stawki
amortyzacyjne.-Środki trwałe używane.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j-ust. 1-pkt 3-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22j-ust. 3-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 22 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismami z 25 września
    2025 r. (data wpływu 25 września 2025 r.) oraz 26 września 2025 r. (data wpływu 26
    września 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan polskim rezydentem podatkowym zamieszkałym w Polsce. Od 25 kwietnia 2000 r.
    prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą: X (NIP: (...)), z siedzibą w
    Y, przy ul. A1. Dochody uzyskiwane przez Pana z pozarolniczej działalności gospodarczej
    opodatkowane są podatkiem liniowym (według art. 30c ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych). Uzyskuje Pan przychody ze sprzedaży robót budowlanych związanych
    ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych oraz świadczy Pan usługi
    najmu nieruchomości. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa Pan
    nieruchomości zabudowane i nieruchomości niezabudowane.
    25 kwietnia 2023 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabył Pan
    zabudowaną nieruchomość położoną w Y, przy ul. B1. Nieruchomość obejmuje: grunt o
              2  2powierzchni: (...) m oraz budynek niemieszkalny (...) o powierzchni zabudowy: (...) m
    wraz z pomieszczeniem pomocniczym - przynależnym do budynku głównego -o
                    2powierzchni zabudowy: (...) m.
    Z aktu notarialnego przenoszącego prawo własności nieruchomości zabudowanej
    (repertorium A numer: (...) z (...) 2023 r.) wynika, że nabyty budynek - w oparciu o wypis z
    rejestru gruntów - został sklasyfikowany jako budynek oświaty, nauki i kultury. W okresie
    poprzedzającym nabycie, funkcjonowało w nim (...).
    Zakupił Pan budynek z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej. W
    przyszłości, być może po zmianach projektowych, budynek - podobnie jak inne Pana
    nieruchomości zabudowane - zostanie przeznaczony na wynajem. Do tej pory nie ponosił
    Pan żadnych wydatków na ulepszenie środka trwałego, w tym, np. jego adaptację.
    Zgodnie z decyzją numer: (...) - wydaną (...) 2014 r. przez (...) Konserwatora Zabytków -
    budynek został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych. Z treści wydanej decyzji
    wynika, że wpis ten obejmuje dom murowany (na moment wydania decyzji był to budynek
    (...)) zbudowany w III ćwierci XIX wieku. Budynek wpisany do rejestru zabytków jest
    automatycznie objęty ochroną konserwatorką na podstawie przepisów ustawy z 23 lipca
    2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1292 ze zm.).
    Po wpisie do rejestru zabytków, budynek staje się zabytkiem chronionym indywidualnie,
    co wiąże się z obowiązkami właściciela i ograniczeniami prawnymi dotyczącymi wszelkich
    prac i zmian.

    20 lutego 2024 r. wyżej wskazany budynek niemieszkalny (...) został przyjęty do używania
    jako środek trwały. Budynek stanowiący Pana własność - kompletny i zdatny do użytku w
    dniu przyjęcia do używania - został sklasyfikowany według Klasyfikacji Środków Trwałych
    pod symbolem: 109 - jako: „Pozostałe budynki niemieszkalne”. Zgodnie z objaśnieniami
    szczegółowymi Klasyfikacji Środków Trwałych, rodzaj ten obejmuje obiekty budowlane
    wpisane do rejestru zabytków i objęte indywidualną ochroną konserwatorską oraz
    nieruchome archeologiczne dobra kultury.
    Dla celów amortyzacji środka trwałego - na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych - przyjął Pan roczną stawkę amortyzacyjną w
    wysokości: 33%.
    W uzupełnieniu wniosku - odpowiadając na następujące pytania - doprecyzował Pan, że:
      Czy budynek niemieszkalny został przez Pana po raz pierwszy wprowadzony do Pana
      ewidencji środków trwałych?
    Budynek niemieszkalny został przez Pana po raz pierwszy wprowadzony do Pana
    ewidencji środków trwałych.
      W jaki sposób wykorzystywał Pan budynek niemieszkalny w okresie od dnia nabycia
      do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych?
    W okresie od dnia nabycia do dnia wprowadzenia budynku niemieszkalnego do ewidencji
    środków trwałych, był wykorzystany do sporządzenia architektonicznej inwentaryzacji
    nieruchomości zabudowanej, opracowania koncepcji docelowego przeznaczenia obiektu
    budowlanego oraz dokumentacji niezbędnej do współpracy z Miejskim Konserwatorem
    Zabytków w (...) . Zaznacza Pan, że proces dokumentacyjny związany z podjęciem
    jakichkolwiek robót budowlanych w obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru
    zabytków i objętym indywidualną ochroną konserwatorską jest znacznie wydłużony ze
    względu na zabytkowy status obiektu. Wobec tego, w wyżej wskazanym okresie -
    następującym bezpośrednio po nabyciu - budynek niemieszkalny nie był w sposób
    fizyczny wykorzystywany w toku prowadzonej działalności, w tym nie były prowadzone w
    nim żadne roboty budowlane, ponieważ ich wykonanie wymaga uprzedniej akceptacji
    Miejskiego Konserwatora Zabytków.
      W jaki sposób wykorzystywał Pan budynek niemieszkalny w okresie od dnia
      wprowadzenia do ewidencji środków trwałych do dnia otrzymania tego wezwania?
    W okresie od dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych do dnia otrzymania tego
    wezwania, budynek niemieszkalny również jest wykorzystywany na potrzeby prowadzonej
    działalności gospodarczej. W wyżej wskazanym okresie, otrzymał Pan dokumentację
    dotyczącą budynku niemieszkalnego w zakresie obejmującym analizę stanu technicznego
    stolarki okiennej, stolarki drzwiowej, okiennic oraz określonych detali architektonicznych
    wraz z opracowaniem programu konserwatorskiego ich renowacji zgodnie z wytycznymi
    Miejskiego Konserwatora Zabytków w (...). Dokumentacja ta jest związaną z przyszłą (w
    perspektywie wieloletniej) wymianą stolarki okiennej i drzwiowej w budynku
    niemieszkalnym.
    W okresie następującym po przyjęciu środka trwałego do używania, budynek
    niemieszkalny, ze względu na swoją lokalizację w bliskim sąsiedztwie innych komercyjnych
    nieruchomości należących do Pana, jest także wykorzystywany jako zaplecze magazynowo-
    techniczne, wspierające Pana działalność objętą głównym profilem działalności
    gospodarczej (roboty budowlane, wynajem nieruchomości własnych).
      Przez jaki czas budynek niemieszkalny był (przed nabyciem nieruchomości
      zabudowanej przez Pana) używany?

    Z posiadanej przez Pana kwerendy archiwalnej i bibliograficznej wynika, że budynek o
    charakterze (...) został wybudowany przez Pana (...) w latach: 1898#1899 i potem był przez
    Niego użytkowany do Jego śmierci w (...) r. Pan (...) używał nieruchomość także do
    prowadzenia własnego (...). Po 1945 r. budynek został (...). Od 1954 r. budynek pełnił
    funkcję (...) oraz siedziby (...). Nieruchomość, obejmująca wyżej wskazany budynek, została
    nabyta przez Pana od Pani (...) (wdowie po Panu (...)). Pierwotnie nieruchomość stanowiła
    majątek osobisty Pana (...) Po śmierci męża - w (...) r. - właścicielem nieruchomości (do
    momentu jej zbycia na rzecz Pana - (...) r.) pozostawała Pani (...). W latach 2006-2019, tj.
    kiedy właścicielem pozostawał Pan (...), wyżej wskazany budynek niemieszkalny był
    wykorzystywany przez (...) - do prowadzenia (...).
      Kto (Pan, inny podmiot – poprzedni właściciel/właściciel) korzystał (używał) w podanym
      wyżej okresie z budynku niemieszkalnego?
    Przed nabyciem budynku niemieszkalnego w ogóle nie korzystał Pan z tej nieruchomości.
    W okresie poprzedzającym nabycie z nieruchomości zabudowanej budynkiem
    niemieszkalnym korzystali ówcześni właściciele (np. Pan (...), Państwo (...)) lub inne
    podmioty, którym nieruchomość zabudowana została udostępniona do używania przez jej
    właścicieli.
      Jak budynek niemieszkalny został sklasyfikowany według Polskiej klasyfikacji Obiektów
      Budowlanych (Rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej
      Klasyfikacji Obiektów Budowlanych – PKOB)?
    Budynkowi niemieszkalnemu, który jako środek trwały został sklasyfikowany pod
    symbolem: 109 - „Pozostałe budynki niemieszkalne” (według Klasyfikacji Środków
    Trwałych rodzaj ten obejmuje: obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków i objęte
    indywidualną ochroną konserwatorską) - odpowiada symbol: 127 - „Pozostałe budynki
    niemieszkalne” - według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (według PKOB rodzaj
    ten obejmuje - pod symbolem: 1273 - Obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków i
    objęte indywidualną ochroną konserwatorską).
      Czy budynek niemieszkalny jest obecnie przez Pana wynajmowany? Jeśli nie – proszę
      żeby Pan podał, w jaki sposób wykorzystuje Pan obecnie budynek niemieszkalny w
      Pana działalności gospodarczej?
    Choć budynek niemieszkalny na obecnym etapie prac dokumentacyjno-projektowych
    mógłby być oddany w najem, to zrezygnował Pan z tej możliwości, aby uniknąć ograniczeń
    w swobodnym dysponowaniu budynkiem. Wobec tego, budynek niemieszkalny nie jest
    obecnie wynajmowany przez Pana. Obecnie budynek niemieszkalny jest wykorzystywany
    w sposób opisany w punkcie: 3. W związku z dysponowaniem prawem własności do
    budynku niemieszkalnego, trwają czynności związane z opracowaniem dokumentacji
    dotyczącej współpracy z konserwatorem zabytków oraz warunków zabudowy. Poza tym,
    nieruchomość zabudowana budynkiem niemieszkalnym, służy jako zaplecze wspierające
    działalność objętą głównym profilem działalności gospodarczej (roboty budowlane,
    wynajem nieruchomości własnych).

## Pytanie

Czy w przypadku używanego budynku niemieszkalnego (...), po raz pierwszy
    wprowadzonego do ewidencji środków trwałych, wpisanego do rejestru zabytków i
    objętego indywidualną ochroną konserwatorską, sklasyfikowanego pod symbolem: 109
    KŚT, dopuszczalne jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej, przy
    zastrzeżeniu, że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata, wobec czego może Pan
    przyjąć roczną stawkę amortyzacji w wysokości 33%?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, w przypadku używanego budynku niemieszkalnego, po raz pierwszy
    wprowadzonego do ewidencji środków trwałych, wpisanego do rejestru zabytków i
    objętego indywidualną ochroną konserwatorską (sklasyfikowanego pod symbolem: 109
    KŚT) jest Pan uprawniony do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej w

    wysokości 33% na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zaznaczył Pan, że dla uznania składnika majątku za środek trwały, o którym mowa w art.
    22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, niezbędne jest aby:
    · stanowił on własność lub współwłasność podatnika,
    · został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika,
    · był kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    · przewidywany okres jego używania był dłuższy niż rok,
    · być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością
      albo oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
      określonej w art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślił Pan, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony
    we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem.
    Natomiast, sfomułowanie „zdatny do użytku” - w Pana opinii - należy rozumieć jako
    możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    Podał Pan, że środki trwałe mogą być amortyzowane według wybranej metody
    amortyzacji, pod warunkiem spełnienia ustawowych wymagań. Dla danego środka
    trwałego - przed rozpoczęciem amortyzacji - podatnik dokonuje wyboru jednej z metod
    amortyzacji określonej w art. 22i-22k ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i
    wybraną metodę stosuje do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.
    Uważa Pan, że - co do zasady - środek trwały podlega amortyzacji według stawki
    amortyzacyjnej określonej w: „Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych” - stanowiącym
    załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zauważa Pan
    jednak, że istnieje możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki
    amortyzacyjnej. Na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla
    używanych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego
    podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy dla budynków (lokali) i
    budowli, innych niż wymienione w pkt 4 - 10 lat, z wyjątkiem trwale związanych z gruntem
    budynków handlowo - usługowych wymienionych w rodzaju 103 KŚT i innych budynków
    niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 KŚT, trwale związanych z gruntem, dla
    których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata.
    Przytoczył Pan, że w myśl art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, środki trwałe, będące budynkami, uznaje się za używane, jeżeli podatnik
    wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane przez podmiot inny niż podatnik co
    najmniej przez okres 60 miesięcy. Jest Pan zdania, że w zawartej w art. 22j ust. 3 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definicji: „używany środek trwały”,
    występują dwa istotne elementy: pojęcie: „przed nabyciem”, które oznacza, że chodzi o
    jakiekolwiek przeniesienie własności (np. darowizna, nabycie) oraz udowodnienie:
    „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany składnik majątku
    miał być wykorzystywany.
    W Pana ocenie, używanie środka trwałego musi zatem nastąpić przed jego nabyciem
    przez podatnika, co oznacza, że podatnik może zastosować indywidualną stawkę

    amortyzacji, jeżeli nabył używany środek trwały (budynek), który przed jego nabyciem był
    wykorzystywany przez inny podmiot (podmioty) przez wymagany okres co najmniej 60
    miesięcy.
    Zaznaczył Pan, że budynek został wybudowany w III ćwierci XIX wieku, co potwierdza m.in.
    posiadana przez Pana decyzja o wpisie budynku do rejestru zabytków. Bezpośrednio
    przed nabyciem nieruchomości przez Pana, w budynku mieściła się (...), która prowadziła
    tam przez okres kilkunastu lat (...), co wynika m.in. z danych tej (...) zamieszczonych w
    Krajowym Rejestrze Sądowym. Wobec tego, uważa Pan, że warunek używania środka
    trwałego zdefiniowany przez art. 22j ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych uznaje się za spełniony.
    Podał Pan, że po raz pierwszy wprowadził Pan budynek do ewidencji środków trwałych 20
    lutego 2024 r. - jako budynek niemieszkalny (...) wpisany do rejestru zabytków
    sklasyfikowany pod symbolem: 109 -„Pozostałe budynki niemieszkalne” (według
    Klasyfikacji Środków Trwałych), przyjmując - dla celów amortyzacji środka trwałego -
    roczną stawkę amortyzacyjną w wysokości 33%.
    Wskazał Pan, że zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi rodzaj: 109 KŚT obejmuje m.in.
    obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków i objęte indywidualną ochroną
    konserwatorską oraz nieruchome archeologiczne dobra kultury.
    Z uwagi na fakt, że budynek niemieszkalny:
    · został nabyty jako używany,
    · jest obiektem budowlanym wpisanym do rejestru zabytków i objętym indywidualną
      ochroną konserwatorską, sklasyfikowanym pod symbolem: 109 KŚT,
    · jest wykorzystywany na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą
    - uważa Pan, że ma Pan prawo do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej na
    podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy
    czym okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata. Pana zdaniem, oznacza to, że
    stawka amortyzacyjna w wysokości 33% rocznie jest dopuszczalna.
    W Pana opinii, potwierdzenie tego stanowiska można odnaleźć w interpretacjach
    indywidualnych:
    • Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 14 lutego 2013 r. znak ILPB4/423#390/12#2
      /MC,
    • Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 17 listopada 2015 r. znak IPTPB1/4511#524/15#2
      /AG, oraz
    • Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 lutego 2018 r. znak
      0113#KDIPT2#1.4011.483.2017.1.MM.
    Podkreślił Pan przy tym, że pomimo tego, że jedna ze wskazanych interpretacji dotyczy
    podatnika będącego osobą prawną, to zaznacza Pan, że regulacje dotyczące osób
    prawnych są w tym zakresie identyczne, co powoduje, że stanowisko dotyczące
    opodatkowania osób prawnych znajduje pełne zastosowanie do osób fizycznych.
    Dodał Pan również, że dwukrotnie weryfikował Pan własne stanowisko w tej sprawie na
    infolinii Krajowej Informacji Skarbowej, gdzie uzyskał Pan informację ustną potwierdzającą
    zasadność zastosowania trzyletniego okresu amortyzacji dla wskazanego budynku
    niemieszkalnego wpisanego do rejestru zabytków.

    Pana zdaniem, do wyżej wskazanego budynku niemieszkalnego nie będzie miał
    zastosowania zakaz amortyzacji, o którym mowa w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych dotyczący budynków mieszkalnych. Budynek ten został
    nabyty jako budynek niemieszkalny (...), co wynika z treści aktu notarialnego (repertorium
    A (...) z (...) 2023 r.) oraz wypisu z rejestru grantów. W ewidencji środków trwałych również
    został ujęty jako budynek niemieszkalny. Takie przeznaczenie budynku - w Pana ocenie -
    wyklucza obecnie stosowanie art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Dopiero ewentualna przyszła zmiana przeznaczenia budynku (nie wyklucza
    Pan zmiany przeznaczenia budynku z niemieszkalnego na mieszkalny) może spowodować
    konieczność zastosowania całkowitego zakazu amortyzacji w oparciu o art. 22c pkt 2
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zgodnie z generalną zasadą zawartą w cytowanym przepisie, aby określony wydatek
    można było uznać za koszt uzyskania przychodu, to pomiędzy tym wydatkiem, a
    osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek tego typu, że poniesienie wydatku ma lub
    może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie
    przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Przy czym - związek
    przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź
    zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła - należy oceniać indywidualnie w stosunku
    do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    W świetle powyższego, żeby wydatek poniesiony przez Podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez Podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność Podatnika przez osoby
      inne niż Podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została Podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Pierwsze zdanie art. 22 ust. 8 wskazanej wyżej ustawy stanowi, że:

      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    Natomiast, zgodnie z art. 22a ust. 1 cytowanej ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
      albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
      określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Co jednak ważniejsze, zgodnie z art. 22c tej ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają:
        1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
        stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
        mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
        wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,
        3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
        4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b
        ust. 2 pkt 1 i 1a,
        5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której
        te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają
        amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo
        zaprzestano tej działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Z okoliczności przedstawionej przez Pana sprawy wynika jednak m.in., że:
    · zakupił Pan budynek niemieszkalny z przeznaczeniem na prowadzenie działalności
      gospodarczej
    · budynek niemieszkalny:
        o przyjął Pan do używania jako środek trwały - symbol 109 Klasyfikacji Środków
        Trwałych - „Pozostałe budynki niemieszkalne”,
        o według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych rodzaj ten obejmuje - pod
        symbolem: 1273 - Obiekty budowlane wpisane do rejestru zabytków i objęte
        indywidualną ochroną konserwatorską,
    · ustalił Pan roczną stawkę amortyzacyjną w wysokości: 33%.
    Opierając się zatem na wynikających z wniosku (i jego uzupełnienia) informacjach,
    zgadzam się więc z Pana opinią, że:

      (...) do wyżej wskazanego budynku niemieszkalnego nie będzie miał zastosowania
      zakaz amortyzacji, o którym mowa w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych dotyczący budynków mieszkalnych.
    Z punktu widzenia podniesionej przez Pana problematyki, istotne jest również to, że w
    myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Ponadto, na podstawie art. 22i ust. 1 tej ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje
      się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek
      amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
    Z kolei, art. 22h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
      określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem
      ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego
      środka trwałego.
    Z powyższego wynika zatem, że:
    · wyboru metody amortyzacji środka trwałego dokonuje się przed rozpoczęciem
      amortyzacji,
    · raz wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka, co
      oznacza zakaz zmiany metody amortyzacji w trakcie trwania tego procesu,
    · przez metody amortyzacji, o których mowa w ustawie, rozumie się metody opisane w
      art. 22i-22k.
    Podkreślam, że przedmiot Pana wątpliwości interpretacyjnych odnosi się do ustalenia, czy
    w przypadku używanego budynku niemieszkalnego (...), po raz pierwszy wprowadzonego
    do ewidencji środków trwałych, wpisanego do rejestru zabytków i objętego indywidualną
    ochroną konserwatorską, sklasyfikowanego pod symbolem: 109 KŚT, dopuszczalne jest
    zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej, przy zastrzeżeniu, że okres
    amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata, wobec czego może Pan przyjąć roczną stawkę
    amortyzacji w wysokości 33%?
    Wyjaśniam więć, że stosownie do art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne
      dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do
      ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż dla
      budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w pkt 4 – 10 lat, z wyjątkiem:
        trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w
        rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w
        rodzaju 109 Klasyfikacji, trwale związanych z gruntem,
        kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i
        budynków zastępczych
      – dla których okres amortyzacji – nie może być krótszy niż 3 lata.

    Natomiast, w myśl art. 22j ust. 3 powyższej ustawy:
      Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za:
        używane – jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co
        najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
        ulepszone – jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez
        podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Zatem, żeby zastosować indywidualną stawkę amortyzacyjną dla budynku
    niemieszkalnego po raz pierwszy wprowadzonego do ewidencji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych, Podatnik musi m.in. wykazać, że dany budynek był
    wcześniej używany.
    Słusznie więc Pan wskazał, że w zawartej w art. 22j ust. 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych definicji: „używany środek trwały” - występują dwa istotne elementy:
    pojęcie „przed nabyciem”, które oznacza, że chodzi o jakiekolwiek przeniesienie własności
    (np. darowizna, nabycie) oraz udowodnienie „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez
    kogo i na jakie cele dany składnik majątku miał być wykorzystywany. Innymi słowy, należy
    przyjąć, że przez używanie środka trwałego dla potrzeb tego przepisu rozumie się jego
    eksploatowanie (użytkowanie) przed dniem nabycia przez Podatnika.
    Tym samym, skoro - jak Pan podał:
    · budynek niemieszkalny został przez Pana po raz pierwszy wprowadzony do Pana
      ewidencji środków trwałych,
    · z posiadanej przez Pana „kwerendy archiwalnej i bibliograficznej” wynika, że budynek
      został wybudowany w latach: 1898#1899 i użytkowany:
        o przez pierwotnego właściciela do (...) r.,
        o od 1954 r. - pełniąc funkcję (...),
        o w latach 2006-2019 - do prowadzenia (...)
      - to ma Pan możliwość - do opisanego we wniosku budynku niemieszkalnego
      sklasyfikowanego pod symbolem: 109 Klasyfikacji Środków Trwałych (a więc stosownie
      do regulacji niestanowiącej przepisów prawa podatkowego, a tym samym niemogącej
      być przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej) - stosowania stawki
      amortyzacyjnej w wysokości ustalonej indywidualnie, w oparciu o regulację wskazaną
      w treści art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z powyższym, Pana stanowisko, z którego wynika m.in., że:
      (...) w przypadku używanego budynku niemieszkalnego, po raz pierwszy
      wprowadzonego do ewidencji środków trwałych, wpisanego do rejestru zabytków i
      objętego indywidualną ochroną konserwatorską (sklasyfikowanego pod symbolem:
      109 KŚT) jest Pan uprawniony do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej w
      wysokości 33% na podstawie art. 22j ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych
    - uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Końcowo zaznaczam, że:

    · przedstawiany przez Pana zakres żądania (zadane pytanie) zakreśla granice w jakich
      mogę wydać interpretację indywidualną. Przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy więc
      tylko wyznaczonego przez Pana przedmiotu wniosku - zakresu Pana pytania,
    · przedmiotem interpretacji indywidualnej może być wyłącznie sam przepis prawa.
      Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego
      nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
      Nie prowadzę również postępowania dowodowego. Z powyższych powodów,
      niniejszej odpowiedzi udzielam wyłącznie w oparciu o informacje podane we wniosku,
      bowiem to na Podatniku ciąży obowiązek udowodnienia (w toku ewentualnych wyżej
      wskazanych postępowań) okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie
      korzystne skutki prawne.
    Mając natomiast na uwadze:
    · przywołane przez Pana interpretacje indywidualne - informuję, że zostały one wydane w
      indywidualnych sprawach i nie maja zastosowania w odniesieniu do żadnego innego
      zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego,
    · powołanie się przez Pana na okoliczność dwukrotnej weryfikacji Pana własnego
      stanowisko w tej sprawie na infolinii Krajowej Informacji Skarbowej, gdzie:
      (...) uzyskał Pan informację ustną potwierdzającą zasadność zastosowania trzyletniego
      okresu amortyzacji dla wskazanego budynku niemieszkalnego wpisanego do rejestru
      zabytków
    - podkreślam, że przeprowadzone z Konsultantami Krajowej Informacji Skarbowej
      rozmowy telefoniczne:
        o nie stanowią przedmiotu niniejszego rozstrzygnięcia,
        o nie wpływają na ocenę zajętego przez Pana stanowiska w tej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja
      będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z
      opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.

    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r.
    Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm., dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.