Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.75.2022.8.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-02
Teza: W zakresie ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym
wydatki na nabycie elementów rusztowań nie stanowią kosztu
nabycia środków trwałych i zgodnie z treścią art. 15 ust. 4d
ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowią
koszty uzyskania przychodu potrącalne w dacie ich
poniesienia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
rusztowanie
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lutego 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 stycznia 2022 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczył podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy wydatki na nabycie elementów rusztowań nie stanowią kosztu nabycia
    środków trwałych i zgodnie z treścią art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych stanowią koszty uzyskania przychodu potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. W ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej Wnioskodawca zajmuje się wynajmem rusztowań budowlanych
    (...).
    Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotowe rusztowania budowlane stanowią nieodzowny
    element pozwalający nie tylko przyspieszyć prace budowlane, ale również wpływają na
    bezpieczeństwo pracowników. Gdyby nie rusztowania niemożliwe byłoby tak szybkie i
    sprawne wznoszenie budynków, jak i wykonywanie wielu innych prac. To najbardziej
    powszechne rozwiązanie przy wznoszeniu i remontowaniu budynków na zewnątrz i
    wewnątrz, nieocenione przy wykonywaniu elewacji budynków.
    W celu wynajmu rusztowań Wnioskodawca może dokonać zakupu poszczególnych
    elementów rusztowań budowlanych, których całkowita jednorazowa wartość zakupu, jako
    suma poszczególnych elementów może przekraczać kwotę 10.000,00 zł netto (taka kwota
    może być wskazana na fakturze wystawionej przez sprzedawcę), natomiast wartość
    poszczególnych elementów będzie wynosić z reguły od kilku do kilkuset złotych, przy czym
    cena któregokolwiek z elementów z osobna nie przekroczy 10.000,00 zł netto. Zakupione
    rusztowania będą składać się z różnych elementów, np. podpór, stojaków, drabin, złączy,
    rygli, haków, z których kompletuje się zestawy do wykonania konstrukcji rusztowania
    różnego typu, np. przyścienne, ścienne, stabilne, jezdne, itp. Przyjmując takie rusztowania
    do magazynu, Wnioskodawca podzieli je na poszczególne elementy. W dniu zakupu
    rusztowania nie mają charakteru kompletnego - składają się z elementów montowanych
    w dowolnej konfiguracji lub wykorzystywanych samodzielnie. Rusztowanie jest
    konstrukcją budowlaną tymczasową służącą do wielokrotnego użytku składającą się z
    wielu elementów. Poszczególne elementy rusztowania nie mogą funkcjonować oddzielnie,
    wymagają one montażu, instalowania i dopiero wówczas stanowią urządzenie (narzędzie)
    kompletne i zdatne do użytku.
    Za każdym razem Wnioskodawca będzie wynajmował inny zestaw skompletowany z
    różnej ilości elementów, w zależności od potrzeb kontrahenta - to kontrahent będzie
    decydował, ile poszczególnych elementów i w jakiej konfiguracji będzie chciał wynająć
    rusztowania (co będzie wynikać z potrzeb na poszczególnych budowach), a te rusztowania
    będące przedmiotem wynajmu będą kompletowane z różnych zakupów dokonanych w
    odstępach czasu. Wynajem będzie trwał od kilku tygodni do kilku miesięcy. Po
    zakończeniu wynajmu Wnioskodawca będzie odbierał rusztowania od kontrahenta - przy
    odbiorze może się okazać, że część elementów wynajętego zestawu rusztowań jest
    zniszczona lub zagubiona. Po odbiorze rusztowania będą zdemontowane, podzielone na
    poszczególne elementy oraz magazynowane aż do czasu, gdy zostaną wynajęte innym
    kontrahentom, przy czym po raz kolejny będą skonfigurowane jako inny zestaw, który
    może składać się z elementów zakupionych przez Wnioskodawcę w różnych odstępach
    czasu.

    Przewidywany okres użytkowania poszczególnych elementów zakupionych rusztowań nie
    jest możliwy do określenia - część elementów takich jak kołki, hak często wykorzystuje się
    jedynie jednorazowo, blaty (sklejka) często zużywa się po okresie kilku miesięcy, natomiast
    elementy metalowe, np. stojaki, złącza czy podpory mogą być użytkowane przez okres
    dłuższy niż rok, ale często wymagają w tym czasie napraw, prostowań i uzupełnienia
    oberwanych części poprzez zakup nowych elementów rusztowań.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wydatki na nabycie elementów rusztowań nie
    stanowią kosztu nabycia środków trwałych i zgodnie z treścią art. 15 ust. 4d ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych stanowią koszty uzyskania przychodu
    potrącalne w dacie ich poniesienia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 16a uCIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące
    własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
          lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zdaniem Wnioskodawcy, z przepisów art. 15 ust. 1, ust. 6, art. 16a ust. 1 art. 16d ust. 1 i
    16f ust. 3 uCIT, wynika, że poszczególne elementy rusztowań budowlanych nie mogą
    stanowić środka trwałego, gdyż każde z osobna nie jest zdatne do samodzielnego
    wykorzystania (nie jest zdatne do użytku). Nabywane elementy rusztowań nie mogą
    również spełniać ustawowej definicji środka trwałego jako gotowe zestawy rusztowań,
    albowiem Wnioskodawca spełni warunek kompletności i zdatności do użycia każdorazowo
    i indywidualnie pod potrzeby danego klienta, dopiero w momencie realizacji umowy
    najmu, której przedmiotem będą różne zestawy elementów rusztowań, za każdym razem
    w innej konfiguracji.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym wydatki na nabycie elementów
    rusztowań nie stanowią kosztu nabycia środków trwałych i zgodnie z treścią art. 15 ust. 4d
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowią koszty uzyskania przychodu
    potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Należy zwrócić uwagę, że to nie Wnioskodawca składa właściwe dla swoich potrzeb
    komplety z elementów rusztowań, a najemca wybiera komplet ze wskazanych przez siebie
    elementów, stosownie do swoich życzeń. Podobnie to najemca zwraca poszczególne
    elementy rusztowań, a nie użytkowany przez niego komplet elementów. Część
    zwracanych elementów rusztowań jest następnie wynajmowana innym kontrahentom, w
    różnych od pierwotnie użytkowanego komplementu elementów, a inna część może być
    składowana w magazynie.
    Wnioskodawca w opisanym zdarzeniu przyszłym nie dokonuje zakupu gotowego,
    kompletnego zestawu rusztowań który byłby każdorazowo w takiej samej konfiguracji
    wynajmowany różnym kontrahentom (tylko wtedy bowiem moglibyśmy mówić o
    spełnieniu przesłanek dla uznania zakupionych elementów jako kompletnego środka
    trwałego). Za każdym razem Wnioskodawca będzie wynajmował inny zestaw

    skompletowany z różnej ilości elementów, w zależności od potrzeb kontrahenta - to
    kontrahent będzie decydował, ile poszczególnych elementów i w jakiej konfiguracji będzie
    chciał wynająć rusztowania (co będzie wynikać z potrzeb na poszczególnych budowach).
    Rusztowanie jest konstrukcją budowlaną tymczasową, służącą do wielokrotnego użytku
    składającą się z wielu elementów. Poszczególne elementy rusztowania nie mogą
    funkcjonować oddzielnie, wymagają one montażu, instalowania i dopiero wówczas
    stanowią urządzenie (narzędzie) kompletne i zdatne do użytku.
    Ponadto przewidywany okres użytkowania poszczególnych elementów zakupionych
    rusztowań nie jest możliwy do określenia - część elementów takich jak kołki, hak często
    wykorzystuje się jedynie jednorazowo, blaty (sklejka) często zużywa się po okresie kilku
    miesięcy, natomiast elementy metalowe, np. stojaki, złącza czy podpory mogą być
    użytkowane przez okres dłuższy niż rok, ale często wymagają w tym czasie napraw,
    prostowań i uzupełnienia oberwanych części poprzez zakup nowych elementów
    rusztowań.
    Powyższą wykładnię potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 sierpnia 2019
    r. (sygn. akt II FSK 3128/17), oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 maja 2017 r. (sygn. akt I SA/Wr 67/17).
    Interpretacja indywidualna
    W wyniku analizy Państwa wniosku - 14 kwietnia 2022 r. wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB2-1.4010.75.2022.1.MKU, w której uznałem Państwa
    stanowisko w części dotyczącej:
    - wartości początkowej danego kompletu rusztowań na potrzeby konkretnej budowy,
      przekraczającej 10 000 zł - za nieprawidłowe,
    - wartości początkowej danego kompletu, na który składają się poszczególne jego
      elementy, nie przekracza 10 000 zł - za prawidłowe.
    Interpretacja ta została skutecznie doręczona 22 kwietnia 2022 r.
    Skarga na interpretację
    Pismem z 18 maja 2022 r. wnieśli Państwo skargę na ww. interpretację indywidualną do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga wpłynęła do mnie 20 maja 2022 r.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w części, w
    której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z
    14 kwietnia 2022 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.75.2022.1.MKU - wyrokiem z 6 września 2022
    r., sygn. akt I SA/Łd 458/22.
    Pismem z 12 października 2022 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do
    Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 1450/22,
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który uchylił zaskarżoną
    interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 5 sierpnia 2025 r. Data wpływu
    prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do Organu - 3
    listopada 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    1) uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wy
      rokach;
    2) ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
      zakresie podatku dochodowego od osób prawnych - stwierdzam, że stanowisko, które
      przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania
    przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie
    ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania
    przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też
    możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego
    koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że
    zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet
    wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a
    uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
    przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy.
    Należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie
    tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z
    tych kosztów.
    Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy,
    że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub
    sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają
    w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu
    bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich
    związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie
    pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną
    prawnie uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie
    danego źródła przychodów.
    Należy mieć na względzie, że uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodu
    podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu zmniejsza
    podstawę opodatkowania. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako
    kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy
    w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej
    staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że
    wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w
      niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”,
      „uchronić przed zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy
    o CIT.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestii ustalenia, czy w opisanym zdarzeniu
    przyszłym wydatki na nabycie elementów rusztowań nie stanowią kosztu nabycia
    środków trwałych i zgodnie z treścią art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych stanowią koszty uzyskania przychodu potrącalne w dacie ich
    poniesienia.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Z kolei w myśl art. 16a ust. 1 ww. ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W świetle cytowanych przepisów, składniki majątku trwałego mogą zostać zaliczone do
    środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:
      - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
      - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

      - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie
        określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, iż warunki te spełnia
        składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
        pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto
        sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień,
        homologacji i pozwoleń na użytkowanie,
      - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
      - składniki te są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z
        prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo zostały oddane do
        używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.
    W myśl art. 16d ust. 1 ww. ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Z kolei w myśl art. 16f ust. 3 ww. ustawy :
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Z powyższych unormowań wynika, że podatnik nabywając lub wytwarzając składnik
    majątku o cechach środka trwałego, którego wartość początkowa nie przekracza 10 000
    zł (jest równa lub niższa), dla celów podatkowych może:
    - nie zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, odnosząc w miesiącu
      oddania ich do używania jego wartość bezpośrednio do kosztów uzyskania
      przychodów,
    - zaliczyć go do podlegających amortyzacji środków trwałych, ujmując go w stosownej
      ewidencji środków trwałych po czym:
        - dokonać jego jednorazowej amortyzacji w miesiącu oddania do używania albo w
        miesiącu następnym, lub
        - dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej zgodnie z
        zasadami określonymi w art. 16h-16m.
    Natomiast, gdy wartość początkowa środka trwałego w dniu przyjęcia do używania jest
    wyższa niż 10 000 zł, podatnik jest obowiązany dokonywać odpisów amortyzacyjnych
    zgodnie z art. 16h-16m ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (z wyjątkiem
    środków trwałych wymienionych w art. 16c tej ustawy).
    Jak wskazali Państwo we wniosku, Spółka świadczy usługi związane z wynajmem
    rusztowań. W tym celu, nabywa od dostawców poszczególne elementy rusztowań (ale
    nie całe komplety), których wartość wynosi z reguły od kilku do kilkuset złotych, przy
    czym cena któregokolwiek z elementów z osobna nie przekroczy 10 000 zł. Całkowita
    wartość nabywanego jednorazowo zakupu (jako suma poszczególnych elementów)
    może przekroczyć kwotę 10 000 zł.
    W kwestii rozstrzygnięcia, czy ww. elementy rusztowań stanowić mogą odrębne środki
    trwałe, istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie, czy elementy te
    można uznać za kompletne i zdatne do użytku.
    Rusztowanie jest konstrukcją budowlaną tymczasową służącą do wielokrotnego użytku,
    składającą się z wielu elementów, umożliwiająca pracę na wysokości od dwóch do
    kilkudziesięciu metrów ponad podłożem (ziemią, podłogą pomieszczenia, powierzchnią
    pokładu statku itp.), tzn. poza zasięgiem rąk stojącego człowieka. Poszczególne

    elementy rusztowania nie mogą funkcjonować oddzielnie, wymagają one montażu,
    instalowania i dopiero wówczas stanowią urządzenie (narzędzie) kompletne i zdatne do
    użytku. Spółka za każdym razem będzie wynajmowała inny zestaw skompletowany z
    różnej ilości elementów, w zależności od potrzeb kontrahenta - to kontrahent będzie
    decydował, ile poszczególnych elementów i w jakiej konfiguracji będzie chciał wynająć
    rusztowania (co będzie wynikać z potrzeb na poszczególnych budowach), a te
    rusztowania będące przedmiotem wynajmu będą kompletowane z różnych zakupów
    dokonanych w odstępach czasu. Wynajem będzie trwał od kilku tygodni do kilku
    miesięcy. Po odbiorze od kontrahenta, rusztowania będą zdemontowane, podzielone
    na poszczególne elementy oraz magazynowane aż do czasu, gdy zostaną wynajęte
    innym kontrahentom, przy czym po raz kolejny będą skonfigurowane jako inny zestaw,
    który może składać się z elementów zakupionych przez Wnioskodawcę w różnych
    odstępach czasu. Przewidywany okres użytkowania poszczególnych elementów
    zakupionych rusztowań nie jest możliwy do określenia - część elementów takich jak
    kołki, hak często wykorzystuje się jedynie jednorazowo, blaty (sklejka) często zużywa się
    po okresie kilku miesięcy, natomiast elementy metalowe, np. stojaki, złączą czy podpory
    mogą być użytkowane przez okres dłuższy niż rok, ale często wymagają w tym czasie
    napraw, prostowań i uzupełnienia oberwanych części poprzez zakup nowych
    elementów rusztowań.
    Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się z Państwem, że w dniu zakupu
    rusztowania nie mają charakteru kompletnego - składają się bowiem z elementów
    montowanych w dowolnej konfiguracji lub wykorzystywanych samodzielnie.
    Poszczególne elementy rusztowania nie mogą funkcjonować oddzielnie, wymagają one
    montażu, instalowania i dopiero wówczas stanowią urządzenie (narzędzie) kompletne i
    zdatne do użytku. Tym samym nie można ich zakwalifikować do kategorii środków
    trwałych podlegających amortyzacji.
    W związku z powyższym, również należy zgodzić się z Państwem, że ww. wydatki
    spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za koszty uzyskania przychodu,
    wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W związku z tym, że prowadzą Państwo
    działalność gospodarczą polegającą na odpłatnym wynajmie rusztowań, to zakup
    rusztowań pozostaje w bezpośrednim związku funkcjonalnym z prowadzoną
    działalnością, bowiem warunkuje możliwość uzyskiwania przychodów z tytułu ich
    wynajmu.
    Wydatki te nie zostały również wymienione w negatywnym katalogu kosztów zawartym
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mają związek z prowadzoną przez Państwa działalnością
    gospodarczą i zostały w całości poniesione przez Państwa Spółkę. O ile zatem wydatki
    zostaną prawidłowo udokumentowane i nie zostaną Państwu w jakikolwiek sposób
    zwrócone mogą stanowić koszty podatkowe.
    Odnosząc się natomiast do momentu zaliczenia wydatków na zakup rusztowań do
    kosztów podatkowych, należy zauważyć, że ponoszone wydatki nie mogą zostać
    przypisane do konkretnego, zindywidualizowanego przychodu, osiągniętego z jednej
    umowy najmu. Rusztowania są wykorzystywane rotacyjnie przy realizacji wielu umów, a
    ich zakup wpływa na całokształt prowadzonej działalności gospodarczej, a nie na
    powstanie konkretnego przychodu w oznaczonym czasie.
    W konsekwencji przedmiotowe wydatki należy zakwalifikować jako koszty inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o
    CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu

      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Stosowanie do art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, koszty pośrednie są potrącalne w dacie
    ich poniesienia, rozumianej jako dzień, na który koszt został ujęty w księgach
    rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury lub innego dowodu księgowego.
    Ponadto jak wynika z wniosku, wartość poszczególnych elementów rusztowania będzie
    wynosić z reguły od kilku do kilkuset złotych, przy czym cena któregokolwiek z
    elementów z osobna nie przekroczy 10.000,00 zł netto i nie przypisują im Państwo
    cechy kompletności i samodzielności właściwej dla środków trwałych w rozumieniu art.
    16a ustawy o CIT, bowiem, jak wskazali Państwo we wniosku, najmowane
    kontrahentom rusztowania składają się z elementów montowanych w dowolnej
    konfiguracji lub wykorzystywanych samodzielnie i to kontrahent będzie decydował, ile
    poszczególnych elementów i w jakiej konfiguracji będzie chciał wynająć rusztowania (co
    będzie wynikać z potrzeb na poszczególnych budowach), a rusztowania będące
    przedmiotem wynajmu będą kompletowane z różnych zakupów dokonanych w
    odstępach czasu.
    W związku z powyższym, wydatek na zakup rusztowań nie podlega wyłączeniu z
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w
    szczególności nie stanowi wydatku, który mógłby być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów wyłącznie poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Mając na uwadze powyższe należy uznać, że wydatki poniesione na zakup rusztowań
    wykorzystywanych w działalności polegającej na ich wynajmie stanowią koszty
    uzyskania przychodów o charakterze pośrednim, potrącalne jednorazowo w dacie ich
    poniesienia w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie wydania pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w
    sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.