Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.396.2020.2.SR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-07-09
Teza: możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe; lokal-lokal mieszkalny; nabycie; najem; nieruchomości; spadek; zbycie-odpłatne zbycie; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 12 marca 2020 r. (data wpływu 31 marca 2020 r.), uzupełnionym pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. (data wpływu 12 czerwca 2020 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 marca 2020 r. wpłynął do Organu podatkowego ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego.

Wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), w związku z powyższym pismem z dnia 1 czerwca 2020 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.396.2020.1.SR, wezwano Wnioskodawczynię na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie wysłane zostało w dniu 1 czerwca 2020 r. (skutecznie doręczone w dniu 3 czerwca 2020 r.), zaś w dniu 9 czerwca 2020 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku (data nadania 9 czerwca 2020 r.).

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 27 kwietnia 2013 r. zmarła matka Wnioskodawczyni - …. W skład masy spadkowej po zmarłej wchodziły:

*   zabudowana nieruchomość przy ul. … w A, na działce o pow. 368 m2,

*   dwie niezabudowane działki o pow. 784 m2 i 787 m2, w miejscowości A,

*   udział 2/10 w prawie własności działki gruntu o pow. 178 m2,

*   zabudowana domem mieszkalnym nieruchomość w miejscowości B.

Spadek przypadł Wnioskodawczyni oraz trójce rodzeństwu - …, …, …. Postanowienie o dziale spadku z dnia 24 września 2015 r. uprawomocniło się w dniu 16 października 2015 r. Spadek otrzymali …, …, … po 1/3, … jako spadkobierca otrzymała kwotę 42 500 zł od wyżej wymienionych tytułem spłaty. W wyniku działu spadku Wnioskodawczyni nie uzyskała przysporzenia majątkowego ponad wartość rynkową nabytego w spadku udziału w majątku spadkowym. Spadkodawczyni była wyłączną właścicielką ww. nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość została sprzedana w dniu 16 czerwca 2015 r. za cenę 370 000 zł, przy czym każdemu z ww. spadkobierców przypadł udział pieniężny w wysokości 92 500 zł. Przedmiotowa nieruchomość nie była użytkowana od momentu nabycia, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Nie były prowadzone w tym budynku jakiekolwiek czynności w celu jego uatrakcyjnienia. Poszukiwania nabywcy były prowadzone wyłącznie poprzez drobne ogłoszenia w lokalnej prasie oraz tzw. „pocztą pantoflową” (rodzina, znajomi). Odpłatne zbycie nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nigdy nie zajmowała się obrotem nieruchomościami czy też najmem, nie posiada innych nieruchomości poza wskazanymi we wniosku i nie dokonywała sprzedaży innych nieruchomości.

W związku z treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Wnioskodawczyni wraz z rodzeństwem byli zobowiązani do zapłaty podatku. Jednak skorzystali z możliwości jaką daje art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy i zakupili w dniu 25 sierpnia 2017 r. na własne cele mieszkaniowe lokal mieszkalny za łączną cenę 138 000 zł. Zakupiony lokal mieszkalny stanowi odrębną własność, grunt użytkowanie wieczyste. Lokal mieszkalny o powierzchni 43,90 m2 składa się z dwóch pokoi, kuchni i łazienki. Zakup dokonany został przez Wnioskodawczynię oraz dwoje Jej rodzeństwa - … i …. Udział Wnioskodawczyni w nowo zakupionym mieszkaniu wynosi 1/3. Lokal ten znajduje się w A przy ul. ….

Przedmiotowy lokal mieszkalny wymagał częściowego remontu, czy też odnowienia, co uniemożliwiło im bezpośrednie zamieszkanie w nim. Po częściowym remoncie, aby uzyskać dodatkowe środki, postanowili wynająć czasowo lokal w celu dokończenia wyposażenia mieszkania we wszystkie niezbędne urządzenia. Do ww. urządzeń należy zaliczyć wymianę zużytego, przez co niebezpiecznego, systemu grzania wody (gazowy podgrzewacz wody), urządzenia w łazience, które są zużyte, meble i urządzenia kuchenne, które również są przestarzałe i mało ekonomiczne w użytkowaniu.

Przychód ze sprzedaży został wydatkowany na nabycie lokalu mieszkalnego oraz innych wydatków remontowych zgodnie z fakturami VAT, które są aktualnie weryfikowane w trakcie czynności sprawdzających we właściwym urzędzie skarbowym. Wszystkie te wydatki mieszczą się w definicji własnych celów mieszkaniowych. Wydatki zostały poniesione w terminie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło ww. zbycie.

Wnioskodawczyni nie pozostaje w związku małżeńskim, nie posiada na utrzymaniu dzieci własnych ani przysposobionych. W nowo zakupionym mieszkaniu po zakończeniu umowy najmu będzie zamieszkiwała wspólnie z rodzeństwem. Zdaniem Wnioskodawczyni, w nabytym mieszkaniu będzie realizowała swoje cele mieszkaniowe poprzez tam zamieszkiwanie po zakończeniu umowy najmu oraz zakończeniu remontu i pełnego wyposażenia. Umowa najmu została zawarta od dnia 19 lutego 2018 r. do dnia 18 lutego 2021 r. Jednocześnie zapisy umowy dopuszczają wypowiedzenie umowy w każdym czasie. Posiadane mieszkanie nie było wynajmowane w okresie od dnia 25 sierpnia 2017 r. do dnia 19 lutego 2018 r., a po ewentualnym rozwiązaniu lub zakończeniu umowy najmu z całą pewnością nie będzie kontynuowane wynajmowanie tego lokalu. Wnioskodawczyni wraz z rodzeństwem nie przewidują zawierania kolejnych umów najmu. Najem nie jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, jest to najem okazjonalny. Aktualnie jest wynajmowane całe mieszkanie. Wnioskodawczyni wraz z rodzeństwem nie przewidują w przyszłości wynajmu mieszkania ani jego poszczególnych części (tj. pokoi).

Aktualnie Wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z rodzeństwem w domu mieszkalnym, który w części 1/3 jest Jej własnością. Dom rodzeństwo otrzymało w spadku. Rodzeństwo przewiduje, że lokal mieszkalny i dom mieszkalny nie będą służyły równocześnie celom mieszkaniowym, ponieważ w planach rodzinnych jest sprzedaż domu, w którym aktualnie mieszkają. Nabyty lokal mieszkalny ma zagwarantować realizacje celów mieszkaniowych rodzeństwa w momencie sprzedaży domu do czasu rozliczenia sprzedaży domu i ewentualnego nabycia nowego lokum. Jednak niespodziewane wzrastające koszty remontu mieszkania i jego wyposażenia zmusiły Wnioskodawczynię i Jej rodzeństwo do korekty planów i przesunięcia terminu sprzedaży domu i uzasadniają czasowy wynajem.

Wnioskodawczyni podkreśla, że jak wskazała powyżej zamierza zamieszkać w lokalu mieszkalnym po zakończeniu umowy najmu w 2021 r., co z pewnością wypełnia zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Zdaniem Wnioskodawczyni, zakup lokalu mieszkalnego z zamiarem tam zamieszkiwania jest wystarczającą przesłanką zaliczenia tego wydatku jako własnego celu mieszkalnego. Ponadto Wnioskodawczyni wskazuje, że w sytuacji istniejącego zagrożenia epidemicznego planowana jest sprzedaż wskazanego we wniosku domu i zamieszkanie w mieszkaniu lecz Wnioskodawczyni nie wie jaki będzie to okres. Sprzedaż domu była planowana z uwagi na sytuację rodzinną i/lub trudną sytuacją finansową rodzeństwa.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy przedmiotowy zakup lokalu mieszkalnego opisany szczegółowo w stanie faktycznym wypełnia znamiona zwolnienia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, wydatek wymieniony w stanie faktycznym wypełnia z całą pewnością zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podlega odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli zostało dokonane w ciągu 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Podatnik, który sprzedał taką nieruchomość ma prawo skorzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy. Zgodnie z jego treścią - wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Z przytoczonych przepisów wynika, że podatnik może skorzystać z omawianego zwolnienia podatkowego, jeżeli wydatkuje przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości według przytoczonych wyżej zasad, a wydatkowania tego przychodu dokona w okresie dwóch lat od daty sprzedaży. W myśl ww. ustawy, za wydatki poniesione, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, uważa się m.in. nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu. Tym samym wydatek w postaci zakupu przedmiotowego lokalu mieszkalnego przez rodzeństwo wypełnia normy prawne wynikające z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 131 i art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przeznaczenie pieniędzy ze sprzedaży nieruchomości na własne cele mieszkaniowe poprzez zakup mieszkania, które aktualnie jest wynajmowane można potraktować jako realizację własnych celów mieszkaniowych. Przepisy prawne nie ograniczają osób fizycznych w dysponowaniu oraz okresu zamieszkiwania w nich. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależnia prawa do skorzystania ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od tego, co z tym mieszkaniem zamierzają zrobić, ani od tego, czy będzie ono zamieszkane tuż po zakupie. W opinii Wnioskodawczyni, wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, że celem jest dążenie, aby w tym nowym lokalu zamieszkać, natomiast wyrażenie „własne cele mieszkaniowe” należy odnosić do zamiaru zamieszkiwania związanego z różnymi sposobami wydatkowania przychodu, a nie do wydatkowania przychodu na nabycie mieszkania w znaczeniu przedmiotowym.

W związku z powyższym, nawet jeżeli aktualnie mieszkanie jest wynajęte to planują zamieszkać w lokalu i dlatego też mają prawo do ulgi podatkowej. Wnioskodawczyni uważa, że brak aktualnego zamieszkania w przedmiotowym mieszkaniu nie wyklucza możliwości skorzystania ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy spełnieniu przesłanek, o których mowa w przepisach.

Podkreślić należy, że wszelkie zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady, muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym, tylko wydatkowanie środków uzyskanych z odpłatnego zbycia - w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 131, a szczegółowo opisane w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.

Zatem, korzystanie ze zwolnienia od podatku jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji. W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik traci prawo do ulgi i jest zobowiązany do złożenia korekty zeznania oraz zapłaty podatku dochodowego.

Podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia wynikającego z przywołanego wcześniej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest fakt wydatkowania (począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie) środków z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w ustawie „własne cele mieszkaniowe” podatnika. Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika wymieniony w art. 21 ust. 25 ustawy ma charakter zamknięty - jest to wyliczenie enumeratywne.

Intencją ustawodawcy tworzącego to zwolnienie było zachęcenie podatników do nabywania w miejsce zbywanych nieruchomości czy praw majątkowych, innych nieruchomości lub praw majątkowych przeznaczonych do zaspakajania ich indywidualnych potrzeb mieszkaniowych. Zwolnieniem tym nie są zatem objęte dochody ze sprzedaży nieruchomości i praw w przypadku przeznaczenia przychodu na nabycie innych nieruchomości lub praw w sytuacji, gdy czynności te wskazują np. na działanie o charakterze zarobkowym, spekulacyjnym, inwestycyjnym lub innym nie wskazującym na działanie ukierunkowane na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Przepisy prawa podatkowego ani orzecznictwo organów podatkowych oraz sądów administracyjnych nie określają, w sytuacji spełnienia warunków do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, minimalnego okresu, po którym podatnik może realizować własne cele mieszkaniowe, tak by nie utracić prawa do skorzystania z ulgi. Nie wystarczy zatem samo poczynienie wydatków mieszkaniowych, lecz konieczne jest, aby nastąpiło to jednocześnie w celu realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych. Zwolnienie dotyczy zatem realizowania przez podatnika swoich celów mieszkaniowych, czyli własnych potrzeb mieszkaniowych, a nie potrzeb mieszkaniowych innych osób. Zwolnieniem tym nie są objęte przychody ze sprzedaży nieruchomości i praw przeznaczone na zakup innych nieruchomości lub praw w sytuacji, gdy czynności te wskazują na działania o charakterze zarobkowym, spekulacyjnym lub zmierzającym do zaspakajania potrzeb mieszkaniowych innych osób, a nie podatnika. Zatem korzystanie ze zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

W związku z powyższym stanem faktycznym, zauważyć należy, że w wyroku z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 3126/14, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że „czasowe, uzasadnione obiektywnymi okolicznościami wynajęcie zakupionych lokali mieszkalnych samo w sobie nie może przesądzać o tym, że podatnik nie będzie realizował w tych mieszkaniach własnych celów mieszkaniowych. Ustawodawca nie zastrzegł w treści analizowanych przepisów, że własny cel mieszkaniowy w zakupionym lokalu ma być realizowany nieprzerwanie od daty jego nabycia”. Jednocześnie Wnioskodawczyni wskazuje, że podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2413/16, a także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej nr 0115-KDIT2-1.4011.381.2018.2.MN i nr 0113-KDIPT2-2.4011.504.2019.1.KK.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

‒ jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie oraz nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób nabycia tej nieruchomości.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że w dniu 27 kwietnia 2013 r. zmarła matka Wnioskodawczyni. W skład masy spadkowej po zmarłej wchodziła m.in. zabudowana domem mieszkalnym nieruchomość w miejscowości B. Spadek przypadł Wnioskodawczyni oraz trójce rodzeństwu - …, …, …. Postanowienie o dziale spadku z dnia 24 września 2015 r. uprawomocniło się w dniu 16 października 2015 r. W wyniku działu spadku Wnioskodawczyni nie uzyskała przysporzenia majątkowego ponad wartość rynkową nabytego w spadku udziału w majątku spadkowym. Spadkodawczyni była wyłączną właścicielką ww. nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość została sprzedana w dniu 16 czerwca 2015 r. za cenę 370 000 zł, przy czym każdemu z ww. spadkobierców przypadł udział pieniężny w wysokości 92 500 zł. Przedmiotowa nieruchomość nie była użytkowana od momentu nabycia, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Nie były prowadzone w tym budynku jakiekolwiek czynności w celu jego uatrakcyjnienia. Poszukiwania nabywcy były prowadzone wyłącznie poprzez drobne ogłoszenia w lokalnej prasie oraz tzw. „pocztą pantoflową” (rodzina, znajomi). Odpłatne zbycie nie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nie prowadziła działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni nigdy nie zajmowała się obrotem nieruchomościami czy też najmem, nie posiada innych nieruchomości poza wskazanymi we wniosku i nie dokonywała sprzedaży innych nieruchomości.

Zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, z późn. zm.), spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą jego śmierci przechodzą na następców prawnych. W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Istotny zatem dla podatku dochodowego jest dzień otwarcia spadku, czyli data śmierci spadkodawcy.

Dokonując oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego należy wskazać, że przychód uzyskany w dniu 16 czerwca 2015 r. przez Wnioskodawczynię ze sprzedaży udziału w zabudowanej domem mieszkalnym nieruchomości położonej w miejscowości B, nabytego w dniu 27 kwietnia 2013 r. w spadku po matce, stanowi źródło przychodu, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ do jego zbycia doszło przed upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym został nabyty.

W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Stosownie natomiast do art. 30e ust. 4 ww. ustawy, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł (art. 30e ust. 5 ww. ustawy).

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością np. koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia, lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.

Kosztów odpłatnego zbycia nie należy utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu. Ustalenie kosztów uzyskania przychodu odbywa się zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

Na podstawie art. 22 ust. 6d ww. ustawy, za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Stosownie do art. 22 ust. 6e ww. ustawy, wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Wnioskodawczyni wraz z rodzeństwem zakupili w dniu 25 sierpnia 2017 r. na własne cele mieszkaniowe lokal mieszkalny za łączną cenę 138 000 zł. Zakupiony lokal mieszkalny stanowi odrębną własność, grunt użytkowanie wieczyste. Lokal mieszkalny o powierzchni 43,90 m2 składa się z dwóch pokoi, kuchni i łazienki. Zakup dokonany został przez Wnioskodawczynię oraz dwoje Jej rodzeństwa - … i …. Udział Wnioskodawczyni w nowo zakupionym mieszkaniu wynosi 1/3.

Przedmiotowy lokal mieszkalny wymagał częściowego remontu, czy też odnowienia, co uniemożliwiło im bezpośrednie zamieszkanie w nim. Po częściowym remoncie, aby uzyskać dodatkowe środki, postanowili wynająć czasowo lokal w celu dokończenia wyposażenia mieszkania we wszystkie niezbędne urządzenia. Do ww. urządzeń należy zaliczyć wymianę zużytego, przez co niebezpiecznego, systemu grzania wody (gazowy podgrzewacz wody), urządzenia w łazience, które są zużyte, meble i urządzenia kuchenne, które również są przestarzałe i mało ekonomiczne w użytkowaniu.

Przychód ze sprzedaży został wydatkowany na nabycie lokalu mieszkalnego oraz innych wydatków remontowych zgodnie z fakturami VAT. Wszystkie te wydatki mieszczą się w definicji własnych celów mieszkaniowych. Wydatki zostały poniesione w terminie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło ww. zbycie.

Wnioskodawczyni nie pozostaje w związku małżeńskim, nie posiada na utrzymaniu dzieci własnych ani przysposobionych. W nowo zakupionym mieszkaniu po zakończeniu umowy najmu będzie zamieszkiwała wspólnie z rodzeństwem. Zdaniem Wnioskodawczyni, w nabytym mieszkaniu będzie realizowała swoje cele mieszkaniowe poprzez tam zamieszkiwanie po zakończeniu umowy najmu oraz zakończeniu remontu i pełnego wyposażenia. Umowa najmu została zawarta od dnia 19 lutego 2018 r. do dnia 18 lutego 2021 r. Jednocześnie zapisy umowy dopuszczają wypowiedzenie umowy w każdym czasie. Posiadane mieszkanie nie było wynajmowane w okresie od dnia 25 sierpnia 2017 r. do dnia 19 lutego 2018 r., a po ewentualnym rozwiązaniu lub zakończeniu umowy najmu z całą pewnością nie będzie kontynuowane wynajmowanie tego lokalu. Wnioskodawczyni wraz z rodzeństwem nie przewidują zawierania kolejnych umów najmu. Najem nie jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, jest to najem okazjonalny. Aktualnie jest wynajmowane całe mieszkanie. Wnioskodawczyni wraz z rodzeństwem nie przewidują w przyszłości wynajmu mieszkania ani jego poszczególnych części (tj. pokoi).

Aktualnie Wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z rodzeństwem w domu mieszkalnym, który w części 1/3 jest Jej własnością. Dom rodzeństwo otrzymało w spadku. Rodzeństwo przewiduje, że lokal mieszkalny i dom mieszkalny nie będą służyły równocześnie celom mieszkaniowym, ponieważ w planach rodzinnych jest sprzedaż domu, w którym aktualnie mieszkają. Nabyty lokal mieszkalny ma zagwarantować realizacje celów mieszkaniowych rodzeństwa w momencie sprzedaży domu do czasu rozliczenia sprzedaży domu i ewentualnego nabycia nowego lokum. Jednak niespodziewane wzrastające koszty remontu mieszkania i jego wyposażenia zmusiły Wnioskodawczynię i Jej rodzeństwo do korekty planów i przesunięcia terminu sprzedaży domu i uzasadniają czasowy wynajem.

Wnioskodawczyni podkreśla, że jak wskazała powyżej zamierza zamieszkać w lokalu mieszkalnym po zakończeniu umowy najmu w 2021 r., co z pewnością wypełnia zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Zdaniem Wnioskodawczyni, zakup lokalu mieszkalnego z zamiarem tam zamieszkiwania jest wystarczającą przesłanką zaliczenia tego wydatku jako własnego celu mieszkalnego. Ponadto Wnioskodawczyni wskazuje, że w sytuacji istniejącego zagrożenia epidemicznego planowana jest sprzedaż wskazanego we wniosku domu i zamieszkanie w mieszkaniu lecz Wnioskodawczyni nie wie jaki będzie to okres. Sprzedaż domu była planowana z uwagi na sytuację rodzinną i/lub trudną sytuacją finansową rodzeństwa.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia.

Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:

dochód zwolniony = D × W/P

gdzie:

D ‒ dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,

W ‒ wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

P ‒ przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.

Podkreślić należy, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Tym samym, aby dochód z tytułu sprzedaży nieruchomości był w całości zwolniony z podatku dochodowego, cały przychód ze zbytej nieruchomości musi być wydatkowany na własne cele mieszkaniowe, wymienione w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie.

Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ww. ustawy.

Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

1.  nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
2.  nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
3.  nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
4.  budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
5.  rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

‒ położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest regulacją, która nie ma na celu zwalniać każdego dochodu w związku z wydatkowaniem go na zakup nieruchomości. Ze zwolnienia tego wypływa bowiem daleko idąca konsekwencja zawarta w stwierdzeniu „własne cele mieszkaniowe”. Jest to cel nadrzędny, przez pryzmat którego należy interpretować ww. przepis.

Intencją ustawodawcy tworzącego to zwolnienie było zachęcenie podatników do nabywania w miejsce zbywanych nieruchomości czy praw majątkowych, innych nieruchomości lub praw majątkowych przeznaczonych do zaspakajania ich indywidualnych potrzeb mieszkaniowych. Świadczy o tym poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem „własne”.

Zwolnieniem tym nie są zatem objęte dochody ze sprzedaży nieruchomości i praw w przypadku przeznaczenia przychodu na zakup innych nieruchomości lub praw w sytuacji, gdy czynności te wskazują np. na działanie o charakterze zarobkowym, spekulacyjnym, inwestycyjnym lub innym, niewskazującym na działanie ukierunkowane na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. „Własne cele mieszkaniowe” w takim przypadku należy rozumieć zgodnie z wykładnią literalną. Realizacja własnych celów mieszkaniowych w sytuacji kiedy podatnik był właścicielem innej (innych) nieruchomości winna polegać na tym, że w przypadku zakupu kolejnej nieruchomości, w niej (na niej) podatnik faktycznie winien takie cele realizować. Wyraz „mieszkaniowe” w wyrażeniu „własne cele mieszkaniowe” należy odnosić do zamiaru zamieszkiwania związanego z różnymi sposobami wydatkowania przychodu, a nie do wydatkowania przychodu na nabycie nieruchomości w znaczeniu przedmiotowym. Warunkiem zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest więc wykazanie przez podatnika, że wydatek poniesiony został na zrealizowanie jego własnych celów mieszkaniowych.

Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, według stanowiska prezentowanego w orzecznictwie i doktrynie, że celem podatnika jest realizacja potrzeby zapewnienia sobie tzw. „dachu nad głową”. Sądy administracyjne podkreślają, że zwolnienie z opodatkowania dochodów opisanych w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter mieszany, podmiotowo-przedmiotowy, tj. wydatkowanie środków na określony przedmiot w połączeniu z funkcją jaką ten przedmiot realizuje na rzecz nabywcy – zaspokojenie jego własnych celów mieszkaniowych.

Nie zaspokaja swoich własnych celów mieszkaniowych osoba, która np. posiadając własne miejsce zamieszkania nabywa kolejne nieruchomości w celach lokaty kapitału, prowadzenia inwestycji w postaci najmu, remontu celem późniejszej ich odsprzedaży z zyskiem lub dla realizacji potrzeb mieszkaniowych innych osób np. dzieci lub najemców. Same subiektywne deklaracje podatników o nabyciu nieruchomości w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych nie są wystarczające do uzyskania zwolnienia podatkowego. Nie wystarczy poczynienie wydatków na nabycie, lecz konieczne jest, aby nastąpiło to jednocześnie w celu realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych.

W przypadku nabycia lokalu mieszkalnego ze środków ze sprzedaży innej nieruchomości podatnik faktycznie powinien w nowo nabytej nieruchomości własne cele mieszkaniowe realizować, a więc mieszkać. Nie wystarczy być zatem właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości. Nieruchomość, która nie jest zamieszkała przez podatnika, nie jest wykorzystywana przez niego do zamieszkania lub jest wykorzystywana do innych celów niż zaspokojenie własnych potrzeb podatnika (np. zamieszkują ją lub zamieszkiwać będą inne niż podatnik osoby), nie jest nieruchomością, której zakup mógłby zostać uznany za realizację własnego celu mieszkaniowego.

W świetle powyższego, co do zasady, podatnik może skorzystać z omawianego zwolnienia w związku z zakupem lokalu mieszkalnego na cele mieszkalne jedynie w sytuacji, gdy nabył ten lokal mieszkalny w celu realizacji własnych celów mieszkaniowych i faktycznie realizuje lub w najbliższym czasie będzie realizował w nim swoje potrzeby mieszkaniowe.

Pojęcie celu związane jest z wewnętrzną postawą człowieka, określaną najczęściej mianem chęci, woli, dążenia, zamiaru, postawy motywującej (powodującej) ludzkie działanie. Zatem, wydatek poniesiony na własne cele mieszkaniowe, to wydatek dokonany w zamiarze zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Utwierdza to w przekonaniu, że istotny jest zamiar nabycia nieruchomości na cele mieszkaniowe, który powinien prowadzić do zamieszkania w nabytej nieruchomości.

Same subiektywne deklaracje podatników o nabyciu lokalu mieszkalnego w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych nie są wystarczające do uzyskania zwolnienia podatkowego. Nie wystarczy zatem samo poczynienie wydatków mieszkaniowych, lecz konieczne jest, aby nastąpiło to jednocześnie w celu realizacji własnych potrzeb mieszkaniowych. Organy podatkowe mają prawo do własnej oceny artykułowanych przez podatników subiektywnych motywów zakupu nieruchomości mieszkalnych i późniejszych decyzji co do dalszych losów tych nieruchomości. Weryfikacji takiej dokonuje się poprzez porównanie obiektywnych faktów związanych z zakupem i późniejszym wykorzystaniem nieruchomości do deklarowanych motywów działania podatnika. Przy czym motywy te muszą być potwierdzone obiektywnymi faktami.

Wnioskodawczyni w złożonym wniosku wskazała, że środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży udziału w nieruchomości odziedziczonej po zmarłej matce przeznaczyła na nabycie udziału 1/3 w lokalu mieszkalnym, w którym planuje realizować własne cele mieszkaniowe poprzez tam zamieszkiwanie po zakończeniu umowy najmu oraz zakończeniu remontu i pełnego wyposażenia.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni może skorzystać ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z wydatkowaniem przychodu z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości odziedziczonej po zmarłej matce na nabycie udziału 1/3 w lokalu mieszkalnym. Wydatek ten mieści się bowiem w ustawowym pojęciu własnych celów mieszkaniowych. Zatem, nabycie udziału 1/3 w lokalu mieszkalnym, w którym  jak wskazuje Wnioskodawczyni  będzie realizować własne cele mieszkaniowe, Wnioskodawczyni może kwalifikować jako wydatki na własne cele mieszkaniowe.

Reasumując, mając na uwadze powyższe oraz przyjmując za Wnioskodawczynią, że w nabytym lokalu mieszkalnym będzie realizowała własne cele mieszkaniowe, stwierdzić należy, że wydatkowanie przez Wnioskodawczynię w dniu 25 sierpnia 2017 r. przychodu z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości odziedziczonej po zmarłej matce na nabycie udziału 1/3 w lokalu mieszkalnym, w którym w przyszłości Wnioskodawczyni zamierza realizować własne cele mieszkaniowe, uprawnia do zwolnienia od podatku dochodu z opłatnego zbycia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zaznaczyć należy, że ww. zwolnieniem objęty jest dochód w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na ww. cel mieszkaniowy, w przychodzie z odpłatnego zbycia udziału w odziedziczonej nieruchomości.

Fakt czasowego wynajmowania przez Wnioskodawczynię lokalu mieszkalnego nie wyklucza możliwości skorzystania ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, w przypadku, gdy lokal mieszkalny został nabyty w celu realizacji własnych celów mieszkaniowych Wnioskodawczyni. Natomiast w sytuacji gdyby ww. lokal mieszkalny nabyty został przez Wnioskodawczynię wyłącznie w celu wynajmu to jego nabycie nie uprawniałoby do ulgi podatkowej, o której mowa powyżej.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Tutejszy Organ podkreśla, że jednym z celów interpretacji indywidualnych jest zinterpretowanie przepisów budzących wątpliwość wśród podatników, w określonych stanach faktycznych czy zdarzeniach przyszłych. Przepis art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) nakłada na Organ podatkowy obowiązek udzielania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego.

Jednocześnie Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Wnioskodawczyni ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. Ponadto wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Wnioskodawczyni jako osoby występującej z wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla rodzeństwa Wnioskodawczyni.

Zaznaczyć również należy, że prawo do zwolnienia podlega szczegółowej i ostatecznej weryfikacji przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego. Mając na uwadze treść art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, tutejszy Organ wydając interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które wskazałoby, czy Wnioskodawczyni zrealizowała swój cel mieszkaniowy, czy nie. Wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe podejmują w toku postępowania podatkowego. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest postępowanie dowodowe, które nie jest prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przestawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.