Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.467.2025.1.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Rozliczenie kosztów finansowania dłużnego.
Słowa kluczowe: FIFO
finansowanie-finansowanie dłużne
koszt-proporcjonalne rozliczenie kosztów
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Proporcjonalne
przypisywanie kosztów do źródła przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 18

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 29 lipca 2025 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia,
    czy:
    - koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym z
      kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT podlegają
      zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, w
      następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych na zasadach
      wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania dłużnego bieżącego roku,
      w kolejności od poniesionych najwcześniej;
    - w przypadku rozliczania kosztów finansowania dłużnego, które wyłączane są w latach
      poprzednich, a związane są zarówno z działalnością opodatkowaną, jak i działalnością
      zwolnioną z opodatkowania na podstawie Zwolnienia, i które w roku poniesienia
      byłyby rozliczone za pomocą klucza przychodowego, koszty te należy rozliczać według
      klucza alokacji wynikającego z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, właściwego dla roku, w
      którym są one efektywnie rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodów (tj. wg
      klucza bieżącego).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    B. sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na
    terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem
    kalendarzowym. Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej B. (dalej: „Grupa”)
    będącej (...).
    Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest (...). Spółka prowadzi działalność
    gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: „Strefa”, „SSE”) na
    podstawie zezwolenia z dnia (...) r. zmienionego w toku prowadzenia działalności decyzją z
    dnia (...) r. (dalej: „Zezwolenie”). Spółka nie wyklucza, że w przyszłości będzie także
    prowadzić działalność w oparciu o decyzję o wsparciu. W ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, Spółka uzyskuje dochody zarówno opodatkowane podatkiem
    dochodowym od osób prawnych, jak i zwolnione z opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1
    pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”). W przypadku pozyskania decyzji o
    wsparciu, Spółka będzie uzyskiwać dochody zwolnione z opodatkowania zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz w art.
    17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT dalej będzie zwane łącznie „Zwolnieniem”. Ilekroć w dalszej
    części niniejszego wniosku mowa jest o dochodzie zwolnionym z opodatkowania dotyczy
    to dochodu zwolnionego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz w przyszłości,
    potencjalnie zwolnionego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    W celu ustalenia wysokości dochodu zwolnionego od opodatkowania oraz dochodu
    opodatkowanego, Spółka przypisuje koszty uzyskania przychodów do odpowiadającego
    im źródła przychodów. Koszty, dla których możliwe jest przyporządkowanie do
    działalności zwolnionej lub opodatkowanej są bezpośrednio alokowane przez Spółkę do
    odpowiedniego źródła przychodów. W stosunku do kosztów uzyskania przychodów
    dotyczących jednocześnie działalności opodatkowanej podatkiem CIT oraz działalności
    podlegającej zwolnieniu z tego opodatkowania, których ze względu na ich naturę Spółka
    nie jest w stanie jednoznacznie i obiektywnie alokować tylko do jednego z tych rodzajów

    działalności, Spółka stosuje tzw. „klucz przychodowy”, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a
    ustawy o CIT.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej (zarówno działalności opodatkowanej,
    jak i zwolnionej z opodatkowania) Spółka ponosi koszty finansowania dłużnego, o których
    mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, w szczególności odsetki od pożyczek, powstałe
    różnice kursowe, czy kary i opłaty za opóźnienia w zapłacie zobowiązań.
    Wspomniane koszty finansowania dłużnego są przez Wnioskodawcę ponoszone w celu
    osiągnięcia przychodu lub zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a w
    konsekwencji mogą stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT. Koszty finansowania dłużnego, jeżeli nie podlegałyby limitowaniu, o
    którym mowa w art. 15c ustawy o CIT, byłyby rozliczone w roku ich poniesienia i rozliczone
    za pomocą klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Spółka świadoma ograniczeń wynikających z art. 15c ustawy o CIT, każdorazowo
    weryfikuje, czy kwalifikowane do kosztów uzyskania przychodu koszty finansowania
    dłużnego mieszczą się w granicach dopuszczalnych przepisami prawa podatkowego. Na
    potrzeby wywiązywania się z tego obowiązku Wnioskodawca prowadzi m.in. (...).
    W przypadku przekroczenia limitu określonego w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, Spółka
    wyłącza z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w zakresie, w
    jakim przekroczyły one przedmiotowy limit. Jednocześnie zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy
    o CIT, Spółka uprawniona jest do zaliczania wyłączonych kosztów finansowania dłużnego
    do kosztów uzyskania przychodów w następujących po sobie kolejno pięciu latach
    podatkowych, z czego Spółka zamierza korzystać.
    Pytania
    1. Czy koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym
      z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podlegają
      zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, w
      następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych na zasadach
      wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania dłużnego bieżącego roku,
      w kolejności od poniesionych najwcześniej?
    2. Czy w przypadku rozliczania kosztów finansowania dłużnego, które wyłączane są w
      latach poprzednich, a związane są zarówno z działalnością opodatkowaną, jak i
      działalnością zwolnioną z opodatkowania na podstawie Zwolnienia, i które w roku
      poniesienia byłyby rozliczone za pomocą klucza przychodowego, koszty te należy
      rozliczać według klucza alokacji wynikającego z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT,
      właściwego dla roku, w którym są one efektywnie rozpoznawane jako koszty uzyskania
      przychodów (tj. wg klucza bieżącego)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym
    roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o
    CIT, podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15c ust. 18
    ustawy o CIT, w następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych na
    zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania dłużnego bieżącego
    roku, w kolejności od poniesionych najwcześniej.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku rozliczania kosztów finansowania dłużnego, które
    wyłączane są w latach poprzednich, a związane są zarówno z działalnością opodatkowaną,
    jak i z działalnością zwolnioną z opodatkowania na podstawie Zwolnienia, i które w roku
    poniesienia byłyby rozliczone za pomocą klucza przychodowego, koszty te należy rozliczać
    według klucza alokacji wynikającego z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, odnoszącego się do

    stosunku osiągniętych przychodów z tych źródeł za rok, w którym koszty te będą
    efektywnie rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodu, tj. według bieżącego klucza
    alokacji.
    Uzasadnienie Stanowiska:
    Ad. 1
    Art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od 2018 r. do końca 2021 roku
    wskazywał, że podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z
    kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
    kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce sumy
    przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze
    odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość
    zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-16m, oraz kosztów finansowania dłużnego
    nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej.
    Z kolei w aktualnym stanie prawnym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278) art. 15c określa, że
    podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania
    przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów
    finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:
    1) kwotę 3 000 000 zł albo
    2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
    [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] × 30%
    w którym poszczególne symbole oznaczają:
    P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
    Po - przychody o charakterze odsetkowym,
    K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
      ustępu,
    Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
      podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
    Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
      finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń
      wynikających z niniejszego ustępu.
    Zgodnie z art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego
    rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego,
    podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym,
    przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające
    opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.
    Artykuł 15c ust. 18 ustawy o CIT stanowi, że koszty finansowania dłużnego wyłączone w
    roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z ust. 1 podlegają zaliczeniu
    do takich kosztów w następnych 5 latach podatkowych, zgodnie z zasadami określonymi
    w ust. 1-17 oraz w ramach obowiązujących w danym roku limitów wynikających z tych
    przepisów.
    Ustawa o CIT nie precyzuje jednak metodologii, jaką powinien przyjąć podatnik w ww.
    następnych latach podatkowych przy rozliczaniu kosztów finansowania dłużnego
    wyłączonych we wcześniejszych okresach rozliczeniowych z kosztów uzyskania
    przychodów w sytuacji, gdy wysokość limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT

    w tych kolejnych latach nie pozwala na jednoczesne rozpoznanie jako kosztów uzyskania
    przychodów zarówno wszystkich kosztów finansowania dłużnego z bieżącego roku, jak i
    kosztów finansowania dłużnego wyłączonych w latach poprzednich, a możliwych do
    rozliczenia w okresie następnych pięciu lat od momentu wystąpienia nadwyżki opisanej w
    art. 15c ust. 3 ustawy o CIT. Przepisy wskazują jedynie, że może to nastąpić wyłącznie w
    ramach przysługującego w danym roku limitu.
    W ocenie Wnioskodawcy, w kwestii metodologii rozliczania kosztów finansowania
    dłużnego, nieodliczonych od przychodów w roku podatkowym, w którym koszty te
    zgodnie z zasadami ogólnymi mogłyby stanowić koszty uzyskania przychodów, zasadnym
    będzie rozliczenie przedmiotowych kosztów zgodnie z tzw. zasadą FIFO. Stosowanie
    metody FIFO oznacza w praktyce, iż w danym roku w kosztach uzyskania przychodów
    najpierw należałoby ujmować te koszty finansowania dłużnego, które zostały poniesione
    zgodnie z kolejnością chronologiczną najwcześniej (a nie były ujęte w kosztach dla celów
    podatkowych w roku ich poniesienia ze względu na ograniczenie wynikające z art. 15c ust.
    1 ustawy o CIT).
    Brzmienie art. 15c oraz pozostałych przepisów ustawy o CIT nie stoi na przeszkodzie
    stosowaniu tej metody w rozliczeniu wyłączonych w poprzednich latach z kosztów
    uzyskania przychodów kosztów finansowania dłużnego. Przepisy prawa podatkowego nie
    wykluczają też możliwości skorzystania z tej reguły dla potrzeb rozliczania w danym roku
    kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich. Należy podkreślić, że gdyby zamiarem
    ustawodawcy było, aby koszty finansowania dłużnego z roku bieżącego były ujmowane w
    kosztach uzyskania przychodów zawsze w pierwszej kolejności, to nadanie im
    pierwszeństwa zostałoby wprost określone w ustawie o CIT.
    Jednocześnie, należy również wskazać, iż za zastosowaniem zasady FIFO w procesie
    rozliczania kosztów finansowania dłużnego przekraczających limit w kolejnych latach
    podatkowych przemawia także wykładnia celowościowa art. 15c ust. 18 ustawy o CIT.
    Celem wskazanego przepisu jest umożliwienie podatnikowi rozliczenia tych kosztów w
    kolejnych latach podatkowych. Metoda FIFO pozwala w najpełniejszy sposób zrealizować
    wskazany cel, gdyż zapobiega sytuacji, w której podatnik straciłby możliwość rozliczenia
    uprzednio wyłączonych kosztów finansowania dłużnego ze względu na fakt upłynięcia
    pięcioletniego okresu przysługującego podatnikowi na gruncie art. 15c ust. 18 ustawy o
    CIT. Przyjęcie odmiennego stanowiska, zgodnie z którym w pierwszej kolejności do
    kosztów uzyskania przychodów powinny być zaliczane koszty finansowania dłużnego z
    bieżącego roku, skutkowałoby potencjalnie istotnym ograniczeniem możliwości
    zastosowania art. 15c ust. 18 ustawy o CIT lub wręcz uniemożliwić w pełni jego
    zastosowanie. Sytuacja taka mogłaby wystąpić w szczególności w przypadkach, w których
    kwota kosztów finansowania dłużnego, podlegających ograniczeniom w zaliczaniu do
    kosztów podatkowych, utrzymywałyby się powyżej limitu określonego w art. 15c ust. 1
    ustawy o CIT przez kilka lat z rzędu (tak też: K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter
    (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2019).
    W związku z powyższym, możliwe jest również wystąpienie sytuacji, w której w danym
    roku podatkowym w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie koszty
    finansowania dłużnego z lat poprzednich, nieuwzględnione przy kalkulacji podstawy
    opodatkowania za te lata ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 15c ust. 1
    ustawy o CIT, a kwota kosztów bieżących zostanie w całości wyłączona z kosztów
    podatkowych z możliwością rozliczenia ich w latach kolejnych na zasadach wynikających z
    art. 15c ust. 18 ustawy o CIT. Możliwa i prawidłowa jest również sytuacja, że ustalony w
    danym roku limit zostanie w części „wypełniony” kosztami finansowania dłużnego z lat
    poprzednich, a w części bieżącymi kosztami finansowania dłużnego danego roku
    podatkowego.
    Wnioskodawca podkreśla, iż przedstawione powyżej stanowisko, zgodnie z którym w
    ramach limitu, o których mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma prawo do
    rozliczenia w pierwszej kolejności kosztów wyłączonych uprzednio z kosztów uzyskania

    przychodów poniesionych najwcześniej (tj. powinien stosować zasadę FIFO), znajduje
    potwierdzenie w licznych interpretacjach indywidualnych przepisów prawa podatkowego
    wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo w:
    - interpretacji indywidualnej z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-
      1.4010.594.2024.1.RH, w której organ uznał stanowisko przedstawione we wniosku,
      zgodnie z którym „koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym
      roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1
      Ustawy CIT mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art.
      15c ust. 18 Ustawy CIT, w następnych kolejno po sobie następujących pięciu latach
      podatkowych na zasadach wynikających z reguły FIFO, tj. przed kosztami finansowania
      dłużnego bieżącego roku, w kolejności od poniesionych najwcześniej” za prawidłowe.
    - interpretacji indywidualnej z dnia 4 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.217.2024.2.
      PK, w której organ potwierdził prawidłowość następującego stanowiska: „w przypadku
      rozliczania w kolejnych latach podatkowych kosztów finansowania dłużnego
      nieodliczonych od przychodów w roku podatkowym, w którym zgodnie z zasadami
      ogólnymi mogłyby stanowić one koszty uzyskania przychodu, zastosowanie powinna
      znaleźć tzw. zasada FIFO. Stosowanie metody FIFO oznacza, że w danym roku należy
      najpierw ująć w kosztach uzyskania przychodów te koszty finansowania dłużnego,
      które zostały poniesione najwcześniej i nie zostały uwzględnione w kosztach dla celów
      podatkowych w roku ich poniesienia – ze względu na ograniczenie wynikające z art.
      15c ust. 1 ustawy o CIT”;
    - interpretacji indywidualnej z dnia 16 maja 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.146.2024.1.
      PK, w której organ potwierdził prawidłowość następującego stanowiska: „uzasadnione
      jest stosowanie metody FIFO przy rozliczaniu w kosztach uzyskania przychodów
      nadwyżki kosztów finansowania dłużnego wyłączonych na podstawie art. 15c ust. 1
      ustawy o CIT z kalkulacji podatku dochodowego od osób prawnych w pięciu latach
      poprzedzających dany rok podatkowym, w których odpowiednio koszty te, zgodnie z
      zasadami ogólnymi, mogłyby stanowić koszt uzyskania przychodów.”;
    - interpretacji indywidualnej z dnia 13 maja 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.139.2024.1.
      MM;
    - interpretacji indywidualnej z dnia 10 maja 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.125.2024.1.
      SP;
    - interpretacji indywidualnej z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-
      1.4010.728.2023.1.SH;
    - interpretacji indywidualnej z dnia 29 listopada 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-
      1.4010.554.2024.1.SG;
    - interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r, sygn. 0111-KDIB1-
      1.4010.752.2022.1.AND.
    Podsumowując powyższą argumentację, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w
    przypadku, gdy w danym roku podatkowym koszty finansowania dłużnego przekroczą
    limit, o którym mowa w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, Spółka będzie uprawniona do
    rozliczenia uprzednio limitowanych kosztów finansowania dłużnego w kosztach uzyskania
    przychodów w okresie kolejnych pięciu lat podatkowych zgodnie z art. 15c ust. 18,
    stosując zasadę FIFO tj. rozliczając ww. limitowane koszty w pierwszej kolejności, przed
    kosztami tych następnych okresów.
    Ad. 2
    Generowane przez podmiot prowadzący działalność na terenie SSE koszty związane
    jednocześnie z działalnością opodatkowaną oraz z działalnością zwolnioną z
    opodatkowania, należy alokować do jednego z wymienionych rodzajów działalności w
    sposób możliwe najbardziej oddający stan rzeczywisty. Jednocześnie, w odniesieniu do

    kosztów wspólnych dla źródeł przychodów zwolnionych i przychodów opodatkowanych,
    których z ich natury nie można jednoznacznie przypisać do jednej kategorii przychodów
    należy zastosować proporcję, o której mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów
    ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz
    koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie
    jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w
    takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
    w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2a zasadę, o której mowa w art. 15 ust. 2, stosuje się
    również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z
    których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest
    zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
    odpowiednio.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka uzyskuje dochody zarówno opodatkowane
    podatkiem dochodowym od osób prawnych, jak i zwolnione z opodatkowania zgodnie z
    art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT (Spółka nie wyklucza, że potencjalnie w przyszłości
    będzie uzyskiwać dochody zwolnione z opodatkowania także na podstawie art. 17 ust. 1
    pkt 34a ustawy o CIT). W celu ustalenia wysokości dochodu zwolnionego od
    opodatkowania oraz dochodu opodatkowanego, Spółka przypisuje koszty uzyskania
    przychodów do odpowiadającego im źródła przychodów. W stosunku do kosztów
    uzyskania przychodów dotyczących jednocześnie działalności opodatkowanej podatkiem
    CIT oraz działalności podlegającej zwolnieniu z tego opodatkowania, których ze względu
    na ich naturę Spółka nie jest w stanie jednoznacznie i obiektywnie alokować tylko do
    jednego z tych rodzajów działalności, Spółka stosuje tzw. „klucz przychodowy”, o którym
    mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Koszty, o
    których mowa mogą stanowić także koszty finansowania dłużnego, które podlegają
    limitowaniu, o którym mowa w art. 15c ustawy o CIT.
    Jak zostało wskazane, w przypadku przekroczenia limitu określonego w art. 15c ust. 1
    ustawy o CIT, Spółka wyłącza z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania
    dłużnego w zakresie, w jakim przekroczyły one przedmiotowy limit. Niemniej zgodnie z art.
    15c ust. 18 ustawy o CIT, Spółka planuje zaliczać wyłączane koszty finansowania dłużnego
    do kosztów uzyskania przychodów w następujących pięciu latach podatkowych.
    Spółka pragnie potwierdzić, że koszty te należy rozliczyć przy pomocy klucza alokacji
    wynikającego z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, odnoszącego się do stosunku osiągniętych
    przychodów z tych źródeł za rok, w którym koszty te będą efektywnie rozpoznane jako
    koszty uzyskania przychodu, tj. według tzw. bieżącego klucza alokacji.
    Ustawa o CIT nie precyzuje jaki klucz alokacji przyjąć w przypadku rozliczenia
    nierozliczonych wcześniej kosztów finansowania dłużnego. Z literalnego brzmienia
    przepisów art. 15c, art. 15 ust. 2 oraz 15 ust. 2a nie wynika wprost, jaki klucz należy
    przyjąć do takich kosztów wspólnych. W ocenie Wnioskodawcy, zasadnym jest
    zastosowanie bieżącego klucza alokacji.
    Zdaniem Wnioskodawcy, za zasadnością zastosowania tzw. klucza bieżącego w takim
    przypadku przemawia literalna wykładnia przepisów ustawy o CIT, która nie stoi na
    przeszkodzie zastosowaniu klucza bieżącego.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadku brak przepisu regulującego tę kwestię
    należy przyjąć, że podatnik powinien zastosować metodę, która będzie najpełniej
    realizowała jego prawo do odliczenia kosztów wynikające z art. 15c ust. 18 i nie będzie
    naruszała ogólnych zasadach wynikających z ustawy o CIT. Takie funkcje spełnia
    zastosowanie tzw. klucza bieżącego. Rozliczenie nieodliczonych wcześniej kosztów przy

    pomocy klucza alokacji wynikającego z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, odnoszącego się do
    stosunku osiągniętych przychodów z tych źródeł za rok, w którym koszty te będą
    efektywnie rozpoznane jako koszty uzyskania przychodu jest w ocenie Wnioskodawcy
    najbardziej racjonalnym podejściem.
    Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze literalne brzmienie przepisów oraz
    racjonalność ustawodawcy, należy przyjąć, w przypadku rozliczania kosztów finansowania
    dłużnego wyłączanych w latach poprzednich, a związanych zarówno z działalnością
    opodatkowaną, jak i z działalnością zwolnioną z opodatkowania na podstawie Zezwolenia,
    koszty te należy rozliczać przy pomocy klucza alokacji wynikającego z art. 15 ust. 2 i 2a
    ustawy o CIT, odnoszącego się do stosunku osiągniętych przychodów z tych źródeł za rok,
    w którym koszty te będą efektywnie rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodu, tj.
    według tzw. bieżącego klucza alokacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), w brzmieniu
    obowiązującym do końca grudnia 2021 r.:
      podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów
      uzyskania przychodów w koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
      kosztów finansowania dłużnego przewyższa 30%kwoty odpowiadającej nadwyżce
      sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o
      charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych
      o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a–16m, oraz kosztów
      finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego
      lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Natomiast, stosowanie do art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od 1
    stycznia 2022 r.:
      podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów
      uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka
      kosztów finansowania dłużnego przewyższa:
      1) kwotę 3.000.000 zł albo
      2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:
      [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%
      w którym poszczególne symbole oznaczają:
      P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których
      dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
      Po - przychody o charakterze odsetkowym,
      K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z
      niniejszego ustępu,
      Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku
      podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,
      Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
      finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń
      wynikających z niniejszego ustępu.

    W myśl art. 15c ust. 3 ustawy o CIT:
      przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką
      poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu
      do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane
      przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o
      charakterze odsetkowym.
    Stosownie do art. 15c ust. 4 ustawy o CIT,
      do przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 1 i 3, przepis art. 7 ust. 3 stosuje
      się odpowiednio.
    Art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, wskazuje:
      przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane
      z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków
      finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym
      skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości
      niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej,
      kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia
      zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na
      rzecz kogo zostały one poniesione.
    Zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy o CIT:
      koszty finansowania dłużnego wyłączone w roku podatkowym z kosztów uzyskania
      przychodów zgodnie z ust. 1 podlegają zaliczeniu do takich kosztów w następnych 5
      latach podatkowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-17 oraz w ramach
      obowiązujących w danym roku limitów wynikających z tych przepisów.
    Ad. 1.
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Ad. 2.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT,
      przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Natomiast treść art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że:
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów

    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Z uwagi na możliwość uzyskania przez podatnika zarówno przychodów opodatkowanych
    jak i zwolnionych z opodatkowania, ustawodawca wprowadził mechanizm nakazujący
    alokację kosztów bezpośrednio lub pośrednio związanych do danego przychodu.
    Natomiast, w odniesieniu do kosztów pośrednich, które nie mogą być przypisane do
    żadnego rodzaju przychodu, ustawodawca wprowadził zasadę proporcjonalnej alokacji
    kosztów, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT:
      Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z
      przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
      przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim
      stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
      w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    W myśl z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT:
      Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik
      ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego
      opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
      odpowiednio.
    Z powyższego wynika, że w sytuacji braku możliwości przypisania danych kosztów do
    poszczególnych źródeł przychodów, aby ustalić jaka część kosztów powinna obniżać
    dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, podatnik powinien
    zastosować proporcję przychodów z tych źródeł do ogólnej sumy osiągniętych w danym
    roku przychodów.
    Przepisy art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, ustanawiają zasadę proporcjonalnego podziału
    pośrednich kosztów uzyskania przychodów, których nie można w sposób wyłączny
    przyporządkować do żadnego źródła. Proporcjonalnej alokacji dokonuje się w oparciu o
    tzw. klucz przychodowy, który polega na podziale kosztów w takim stosunku, w jakim
    pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. O ile przepis art. 15 ust.
    2 ustawy o CIT, ustanawia zasadę proporcjonalnego podziału kosztów pośrednich
    pomiędzy przychody opodatkowane, nieopodatkowane i zwolnione z opodatkowania, to
    art. 15 ust. 2a ustawy o CIT, reguluje sytuacje, w których w ramach jednego źródła część
    kosztów pośrednich alokowana jest do przychodów podlegających opodatkowaniu, a
    część do nieopodatkowanych lub zwolnionych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że
    w stosunku do kosztów uzyskania przychodów dotyczących jednocześnie działalności
    opodatkowanej podatkiem CIT oraz działalności podlegającej zwolnieniu z tego
    opodatkowania, których ze względu na ich naturę Spółka nie jest w stanie jednoznacznie i
    obiektywnie alokować tylko do jednego z tych rodzajów działalności, Spółka stosuje tzw.
    „klucz przychodowy”, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej (zarówno działalności opodatkowanej, jak i
    zwolnionej z opodatkowania) Spółka ponosi koszty finansowania dłużnego, o których
    mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, w szczególności odsetki od pożyczek, powstałe
    różnice kursowe, czy kary i opłaty za opóźnienia w zapłacie zobowiązań.
    W przypadku przekroczenia limitu określonego w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, Spółka
    wyłącza z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w zakresie, w

    jakim przekroczyły one przedmiotowy limit. Jednocześnie zgodnie z art. 15c ust. 18 ustawy
    o CIT, Spółka uprawniona jest do zaliczania wyłączonych kosztów finansowania dłużnego
    do kosztów uzyskania przychodów w następujących po sobie kolejno pięciu latach
    podatkowych, z czego Spółka zamierza korzystać.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą ustalenia, czy w przypadku
    rozliczania kosztów finansowania dłużnego, które wyłączane są w latach poprzednich, a
    związane są zarówno z działalnością opodatkowaną, jak i działalnością zwolnioną z
    opodatkowania na podstawie Zwolnienia, i które w roku poniesienia byłyby rozliczone za
    pomocą klucza przychodowego, koszty te należy rozliczać według klucza alokacji
    wynikającego z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, właściwego dla roku, w którym są one
    efektywnie rozpoznawane jako koszty uzyskania przychodów (tj. wg klucza bieżącego).
    Odpowiadając na Państwa wątpliwości biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy
    nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem zgodnie z którym w opisanej sytuacji
    zasadnym jest zastosowanie bieżącego klucza alokacji.
    Jak już wyżej wskazano, na podstawie art. 15c ust. 18 ustawy o CIT, koszty finansowania
    dłużnego wyłączone w roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów zgodnie z ust.
    1 podlegają zaliczeniu do takich kosztów w następnych 5 latach podatkowych, zgodnie z
    zasadami określonymi w ust. 1-17 oraz w ramach obowiązujących w danym roku limitów
    wynikających z tych przepisów.
    Celem wskazanego ustępu jest umożliwienie podatnikom rozliczenia wyłączonych,
    zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, kosztów finansowania dłużnego w pięciu kolejnych
    latach podatkowych.
    Skoro koszty finansowania dłużnego wyłączone w poprzednich latach z kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15c ustawy o CIT, miały związek z działalnością
    opodatkowaną i zwolnioną w momencie kiedy były generowane (powstało zobowiązanie z
    tego tytułu) to zasadne jest przyjęcie proporcji o której mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o
    CIT, z roku w którym powstały.
    Zatem, winni Państwo według tak ustalonej proporcji ujmować w kosztach uzyskania
    przychodów w latach następnych wyłączone uprzednio koszty.
    Stanowisko w zakresie pytania oznaczonego numerem 2, należało uznać więc za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.