Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.778.2024.5.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Opodatkowanie przychodu ze sprzedaży działki oraz części
działek niewykorzystywanych w działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa
działalność gospodarcza
działki
grunty-sprzedaż gruntów
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Opis zdarzenia przyszłego

Nabyli Państwo poniższe działki z datami jak poniżej, obecnie zamierzacie Państwo
    dokonać ich sprzedaży:
    1. Na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej na podstawie umowy
    sprzedaży z 2 lipca 2002 r. Rep. A Nr (...) działki nr 1, 2, 3 (...).
    2. Własność na osobę A.A. na prawach ustawowej wspólności majątkowej na podstawie
    umowy sprzedaży z 10 sierpnia 2002 r. Rep. A Nr (...) działki nr 4, 5, 6, 7, 8 (...).
    3. Własność na osobę A.A. na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej na
    podstawie warunkowej umowy sprzedaży z 21 marca 2006 r. Rep. A Nr (...) oraz umowy
    przenoszącej własność z 5 czerwca 2006 r. Rep. A Nr (...) działki nr 9 (...).
    4. Na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej na podstawie umowy
    sprzedaży z 15 listopada 2011 r., Rep. A Nr (...) działki nr 10, 11, 12, 13 (...).
    Jednocześnie żona (Zainteresowana niebędąca stroną postępowania) prowadzi od 1
    października 1997 r. działalność gospodarczą. Jest podatnikiem podatku VAT. Od 15 marca
    2006 r. na części zakupionych działek prowadzi dodatkowo działalność w postaci parkingu.
    Jest on udostępniany w niedziele, do godzin południowych. Klientom korzystającym z
    parkingu są wystawiane paragony z kasy fiskalnej. Natomiast Pan nie prowadzi JDG.
    Od początku istnienia parkingu były wykonywane prace związane z wyrównywaniem
    nawierzchni z uwagi na nierówności pozostałe po nieistniejącej już cegielni.
    Parking został częściowo utwardzony, koszty poniosła żona na podstawie faktur VAT, które
    zostały ujęte w rejestrze VAT wprowadzone do książki przychodów i kosztów jako koszty:
    1. Faktura VAT nr (...) z 17 sierpnia 2018 r. na kwotę brutto 420,54 PLN (netto: 341.90
      PLN) – kruszywo,
    2. Faktura VAT nr (...) z 17 sierpnia 2018 r. na kwotę brutto 492,00 PLN (netto: 400,00
      PLN) – transport,
    3. Faktura VAT nr (...) z 19 lutego 2019 r. na kwotę brutto 700,00 PLN (netto: 569,11 PLN) –
      transport,

    4. Faktura VAT nr (...) z 20 lutego 2019 r. na kwotę brutto 1001 PLN (netto: 814,20 PLN) –
      kruszywo.
    Część zakupionych działek jest przeznaczona pod wynajem miejsc postojowych na
    podstawie umowy najmu z 28 lipca 2017 r. Zainteresowana niebędąca stroną
    postępowania (żona) prowadząca JDG rozlicza płatności z Umowy poprzez wystawianie
    faktur VAT.
    W kosztach działalności gospodarczej był również ujęty projekt zjazdu z ulicy (...) do działki
    nr 17: Faktura VAT nr (...) z 20 listopada 2018 r. na kwotę brutto 1476,00 PLN (netto:
    1200,00 PLN) - opracowanie Projektu zjazdu z ul. (...) do działki 13 (...).
    Działki pod parking i wynajem miejsc postojowych nie były i nie są ujęte w środkach
    trwałych JDG żony.
    Powyższe działki zostały zakupione w celu ulokowania środków, natomiast działki o
    numerach 4, 5, 8, 10, 11, 12, 13 w celu dojazdu do działek o numerach 1, 2, 3, 6, 7, 9.
    Działki o numerach 1, 2, 4, 5, 6, 7są wykorzystywane celem wynajmu miejsc parkingowych
    dla osób trzecich i te działki są wykorzystywane w JDG żony. Działki o 3, 8, 9, 10, 11, 12, 13
    są wykorzystywane w celu osobistym.
    Działki o numerach 1, 2, 3, 8, 7, 9, 10, 11, 12, 13 są niezabudowane, natomiast na
    działkach o numerach 4, 5, 6 jest mostek, który już był zbudowany przy zakupie tych
    działek.
    Przy sprzedaży działek nie zamierza Pan korzystać z pośrednictwa innych podmiotów,
    zamierza Pan (Zainteresowany będący stroną postępowania) sam się zwrócić do
    obecnego najemcy części działek o ich zakup. Nie planuje Pan udzielić kupującemu zgody
    na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Nie zamierza Pan zawierać
    przedwstępnej umowy sprzedaży tylko umowę sprzedaży bez żadnych dodatkowych
    warunków.
    Środki otrzymane ze sprzedaży działek planują Państwo przeznaczyć na darowiznę dla
    dzieci jak i na remonty domów, w którym mieszkacie Państwo z żoną i wakacyjnego.
    Jako małżeństwo posiadacie Państwo również następujące nieruchomości:
    Nabyte aktem notarialnym Nr (...) z 18 maja 1982 r. (...) Działka Nr 14 (...) o powierzchni
        21027 m, na której został wybudowany dom w latach 80-90 tych i jest obecnie przez
    Państwa zamieszkały,
                                                      2Nabyte aktem notarialnym Nr (...) z 13 czerwca 2005 r. (...) Działka 15 o powierzchni 847 m
                              2z budynkiem mieszkalnym o powierzchni 100 m kupionym do remontu,
    Nabyte aktem notarialnym Nr (...) z 20 lipca 2010 r. (...) Dziaka Nr 16 o powierzchni 1028 m
    2.
    Powyższe nieruchomości są przeznaczone dla celów osobistych i nie zamierzają ich
    Państwo sprzedawać.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Ad 1. Działki 8, 10, 11, 12, 13 zaspokajały dojazd do działek 4, 5, 7, 6, 1, 2, 3 i 9.
    Działka 3 od roku 2006 do roku 2021 była przeznaczona pod parking w działalności
    gospodarczej B.B. Natomiast działka 9 nie zaspokajała żadnych prywatnych celów.
    Ad 2. Działka 13 była przygotowywana pod dojazd do parkingu, natomiast ten dojazd wg
    projektu (faktura VAT nr (...) z 20 listopada 2018 r.) nie został zrealizowany. Dojazd do
    działek, na których jest prowadzony parking działalności gospodarczej B.B. następuje
    przez działki o numerach: 13, 10, 11, 12, 8.

    Ad 3. Działki w momencie nabycia były: 3 - działką rolną, 8 - działką pod łąki, 9 działką pod
    pastwiska, 10 - działką pod łąki, 11 - działką pod łąki, 12 - działka pod drogę, 13 - działka
    pod drogę.
    Nie prowadzili Państwo żadnej działalności rolniczej jak i produkty z tych działek nie były
    wykorzystywane na własne potrzeby, nie byli Państwo zarejestrowani jako rolnik
    ryczałtowy ani nie byli Państwo zarejestrowani z tego tytułu jako podatnik VAT.
    Ad 5. Działki przeznaczone pod wynajem miejsc postojowych na podstawie umowy najmu
    z 28 lipca 2017 r. to 1, 2, 6, 7.
      a) Przed wynajmem i w trakcie wynajmu są wykorzystywane na parking w działalności
        gospodarczej B.B.
      b) Nie prowadzili Państwo żadnej działalności rolniczej jak i produkty z tych działek nie
        były wykorzystywane na własne potrzeby, nie byli Państwo zarejestrowani jako
        rolnik ryczałtowy ani nie byli Państwo zarejestrowani z tego tytułu jako podatnik
        VAT.
      c) Stroną umowy najmu jest wyłącznie B.B., jako osoba prowadząca działalność
        gospodarczą.
    Ad 6. Działki nie były i nie są przedmiotem innej umowy najmu/dzierżawy.
    Ad 7. Działki o numerach 1, 2, 4, 5, 6, 7 przed przeznaczeniem ich pod miejsca parkingowe
    nie były przez nikogo wykorzystywane.
    Ad 8. Na działkach o numerach 1, 2, 4, 5, 6, 7 nie prowadzili Państwo żadnej działalności
    rolniczej jak i produkty z tych działek nie były wykorzystywane na własne potrzeby, nie
    byliśmy zarejestrowani jako rolnik ryczałtowy ani nie byli Państwo zarejestrowani z tego
    tytułu jako podatnik VAT.
    Ad. 9 Działki o numerach 1, 2, 4, 5, 6, 7 były wykorzystywane wyłącznie w działalności
    gospodarczej B.B.
    Ad 10. A.A. nie był stroną jakichkolwiek umów.
    Ad 11. Dla działek, które zamierzają Państwo sprzedać nie będziecie Państwo występować
    o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
    Dla działek, które zamierzają Państwo sprzedać nie będziecie Państwo występować o
    pozwolenie na budowę.
    Dla działek, które zamierzają Państwo sprzedać nie będą wydane inne pozwolenia/decyzje.
    Dla działek, które zamierzają Państwo sprzedać nie będą Państwo realizować żadnych
    czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych.
    Przy sprzedaży działek nie zamierzają Państwo korzystać z pośrednictwa innych
    podmiotów, zamierza Pan sam zwrócić się do obecnego najemcy części działek o zakup.
    Nie planują Państwo udzielić kupującemu zgody na dysponowanie nieruchomością na
    cele budowlane. Nie zamierzają Państwo zawierać przedwstępnej umowy sprzedaży tylko
    umowę sprzedaży bez żadnych dodatkowych warunków.
    Ad. 12 Nie dokonywali Państwo nigdy wcześniej sprzedaży innych nieruchomości.
    W uzupełnieniu z 23 grudnia 2024 r. wskazali Państwo:
    Ad. 1 Przedmiotem sprzedaży będą działki: 13, 10, 11, 12, 8, 4, 5, 7, 6, 1, 2, 3, 9 łącznie
    około 80 arów.
    Ad. 2 Nie wszystkie działki były/są wykorzystywane w działalności gospodarczej Pani B.B.
    Jedynie działki o numerach 4, 5 w połowie, 6, 7, 1, 2, 3 są wykorzystywane w działalności
    gospodarczej B.B.

    Ad. 3 Działki o numerach 13, 10, 11, 12, 8, 4 w połowie, 5 w połowie są wykorzystywane w
    celu dojazdu do działek w punkcie Ad 2.
    Ad. 4 Działki o numerach 6, 7, 1, 2, 3 są wykorzystywane w działalności gospodarczej B.B.
    na wynajem parkingu a działki o numerach 13, 10, 11, 12, 8, 4 w połowie, 5 w połowie są
    wykorzystywane w celu dojazdu do działek wynajmowanych w działalności gospodarczej B.
    B.
    Ad. 5 Działki przeznaczone do wynajmu są wynajmowane na podstawie umowy najmu od
    28 lipca 2017 roku do chwili obecnej.
    Ad. 6 Planujecie Państwo sprzedaż wszystkich działek z Ad 1. Działka o numerze 9 nie
    zaspokajała żadnych prywatnych celów ani nie była w działalności gospodarczej. Została
    zakupiona w celu zachowania wartości pieniądza w czasie. Natomiast działki o numerach
    13, 10, 11, 12, 8, 4 w połowie, 5 w połowie są wykorzystywane jako dojazd do działek
    wykorzystywanych w działalności gospodarczej. A działki o numerze 4 w połowie i 5 w
    połowie były wykorzystywane w działalności gospodarczej.
    Ad. 7 Działka o numerze 9 nie zaspokajała żadnych prywatnych celów ani nie była w
    działalności gospodarczej. Została zakupiona w celu zachowania wartości pieniądza w
    czasie.
    Ad. 8 Działka o numerze 9 została zakupiona w celu zachowania wartości pieniądza w
    czasie. Nie jest wykorzystywana do dojazdu do wynajmowanych miejsc parkingowych. Po
    zakupie działka została wyrównana celem możliwości ewentualnego wynajmu, do którego
    nie doszło do dnia dzisiejszego. Koszty zostały poniesione z majątku osobistego i nie były
    kosztem w działalności gospodarczej. Natomiast z uwagi na duże zakorkowanie ul. (...) w
    stronę ulicy (...) kierowcy omijając korki przejeżdżają przez Państwa działki, które są
    nieogrodzone.
    Ad. 9 Działka została zakupiona w celu zachowania wartości pieniądza w czasie.
    Ad. 10 Działka o numerze 9 nigdy nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej.
    Pytania
    1. Czy w związku z opisaną sytuacją w przypadku przyszłej sprzedaży działek powinni
      Państwo zapłacić podatek od sprzedaży nieruchomości jako JDG (żona) czy osoby
      fizyczne?
    2. Czy sprzedaż przyszła działek powinna być podatkiem VAT?
    Przedmiotowa interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych (pyt. Nr 1),
    natomiast w zakresie podatku od towarów i usług (pyt. Nr 2) zostało wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Stanowisko Państwa w sprawie
    Ad 1. Państwa zdaniem, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 Ustawy o podatku o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości
    przed upływem 5 lat od zakupu, zgodnie z tym jesteście Państwo zwolnieni od jego
    uiszczenia. Jednocześnie prowadzenie przez jedną ze stron JDG nie stanowi podstawy do
    powstania przychodu z tytułu osiągniętego przez jednego z Państwa w ramach JDG
    zgodnie z Uchwałą NSA (sygn. Il FP 8/13). NSA uznał w ślad za literalnym brzmieniem
    przepisu, że podstawowe znaczenie dla ustalenia zasad przy sprzedaży takiego składnika
    majątkowego ma okoliczność czy podatnik wpisał nieruchomości do ewidencji środków
    trwałych. Uważają Państwo, że sprzedaż nieruchomości gruntowej nie będzie uznana za
    działalność gospodarczą, jest ona dokonywana przez osoby fizyczne jako zwykły zarząd
    majątkiem prywatnym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, źródłem przychodu jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
        rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło
        nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób
        dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty
    podatku dochodowego. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym
    przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli
    spełnione są łącznie dwa warunki:
        odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
        gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

        zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
        zarobkowym celu działalności,
        wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
        prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże, brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej
    zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego
    wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności
    gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w
    wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez
    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Zatem, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca
    2015 r. sygn. akt I SA/Po 919/14:
      Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane
      były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie

      dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami
      przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność
      gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f.
    Natomiast przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności, (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może
    stanowić przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ww. ustawy.
    Ocena, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma ogromne znaczenie dla określenia
    chociażby takich kwestii, jak ustalenie sposobu opodatkowania przychodu, możliwości
    odliczenia kosztów jego uzyskania itp. W pewnych sytuacjach możliwe jest występowanie
    wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować danego rodzaju
    przychód. Jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła.
    Ponadto nie jest możliwa sytuacja, w której ten sam przychód będzie, np. zaliczony
    częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego.
    Wobec powyższego, w celu zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – podjętych przez Państwa działań do właściwego źródła przychodu
    należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem
    nieruchomości, o których mowa we wniosku.
    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku.
    W związku z powyższym mają Państwo wątpliwości, czy w wyniku planowanej sprzedaży
    działek powstanie przychód stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:
      Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o
      których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.
    Jednak stosownie do art. 10 ust. 3 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
      potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
      specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
      budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w
      takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim
      prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie.

    Zatem, aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do
    źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, powinny zostać spełnione co najmniej dwie
    podstawowe przesłanki:
        nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu
        działalności gospodarczej,
        nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2
        pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem
        nieruchomości mieszkalnych).
    Jak już wcześniej wspomniano, klasyfikacja przychodu do danego źródła przychodów
    powoduje określone konsekwencje podatkowe, w tym również w zakresie możliwości
    wyboru formy opodatkowania. Możliwość wyboru formy opodatkowania mają m.in.
    podatnicy osiągający przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. ze źródła
    określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również:
      1) przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:
      a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników,
        których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
      c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
      d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
        prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
        określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się
        odpowiednio.
    W myśl art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z
      odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością
      gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku
      mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego
      stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału
      w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do

      lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis
      art. 30e stosuje się odpowiednio.
    O tym jaki składnik majątku może stanowić środek trwały decydują regulacje zawarte w
    art. 22a i 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym nie wszystkie
    wymienione w nich rodzaje składników majątku mogą podlegać amortyzacji podatkowej.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl art. 22c ww. ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
        stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
        mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
        wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,
      3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
      4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b
        ust. 2 pkt 1 i 1a,
      5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia
        wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te
        składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji
        od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano
        tej działalności
      - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
        prawnymi.
    Z powyższych wyjaśnień wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały
    od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani
    też dokonywania jego amortyzacji (zwłaszcza, że część środków trwałych objęta jest
    ustawowym wyłączeniem z amortyzacji podatkowej).
    Pomimo tego, że składniki majątkowe, o których mowa w art. 22c ww. ustawy, nie
    podlegają amortyzacji podatkowej, to dotyczą ich wszelkie konsekwencje związane z ich
    statusem jako środków trwałych czy też wartości niematerialnych i prawnych, w
    szczególności podatnik ma obowiązek wprowadzić je do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych.

    Stanowi o tym przepis art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    w myśl którego:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Zatem, z treści przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że przychodami z
    działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych
    na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku, do których odnosi
    się art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem
    nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy), jak i przychody
    uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej
    z różnych względów wycofane. Jeżeli jednak między pierwszym dniem miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności, i
    dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód ze sprzedaży tych składników
    majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.
    W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich
    przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi
    przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj.
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust.
    2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.
    W stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r. przepis ten wskazywał, że
    przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
    wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy
    prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami
    trwałymi - ujętych w ewidencji środków trwałych.
    Od dnia 1 stycznia 2015 r. przepis ten stanowi jednak, że przychodem z działalności
    gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących
    środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych –
    wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą (...).
    Zmiana treści powyższego przepisu wynikała z przyjętej ostatecznie przez sądy
    administracyjne linii orzeczniczej, ukształtowanej uchwałą Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13. W ocenie Sądu,
    poprzednie brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych obejmowało swoim zakresem przychód z odpłatnego zbycia wyłącznie tych
    składników majątku, które podatnik wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, a nie wszystkich składników majątku. Tym samym,
    przychód ze sprzedaży składników majątku spełniających ustawową definicję środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, których podatnik nie ujął w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowił przychodu z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, mimo że zbyciu podlegały składniki majątku w
    rzeczywistości służące tej działalności, a nie celom prywatnym podatnika. Ustawą z dnia
    29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r.,
    poz. 1328), ustawodawca doprecyzował brzmienie ww. przepisu i objął jego zakresem
    skutki podatkowe odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku spełniających
    ustawowe kryteria uznania ich za środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, bez
    względu na to, czy podatnik wpisał je do ewidencji środków trwałych oraz wartości

    niematerialnych i prawnych, czy też nie. Jak wynika z uzasadnienia do projektu ww. ustawy
    zmieniającej, zmiana dotycząca sposobu ustalenia przychodów z odpłatnego zbycia
    składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej ma charakter
    doprecyzowujący. Jej celem jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika majątku
    wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności.
    Dotyczy to składników, które z uwagi na przewidywany okres ich używania krótszy niż rok
    nie zostały zaliczone do środków trwałych, jak również składników, których podatnik -
    pomimo takiego obowiązku - nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych.
    Podkreślić należy, że ww. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r., nie reguluje ani
    kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych, ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim
    składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a)
    ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r. objęty został przychód
    z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka
    trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy
    podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów
    uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
    W świetle cytowanych powyżej przepisów zauważyć należy, że przychody z odpłatnego
    zbycia składników majątku będących środkami trwałymi w prowadzonej działalności
    gospodarczej (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c
    ww. ustawy) stanowią przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14
    ustawy.
    Natomiast przychody ze sprzedaży nieruchomości mieszkalnych nie stanowią przychodu z
    działalności gospodarczej także w sytuacji, gdy podlegały one wprowadzeniu do ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej działalności.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że niewprowadzenie składnika do ewidencji
    środków trwałych oraz brak nabycia w ramach działalności gospodarczej, nie może
    prowadzić do wniosków, że zbycie tego składnika należy zakwalifikować jako pochodzące z
    innego źródła niż działalność gospodarcza. Sprzedaż składnika wykorzystywanego w
    działalności gospodarczej, jeżeli podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych (nawet gdy
    nie zostały faktycznie ujęty), podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zamierzają Państwo
    sprzedać działki, które zostały nabyte 2 lipca 2002 r., 10 sierpnia 2002 r., 21 marca 2006 r.,
    5 czerwca 2006 r. oraz 15 listopada 2011 r. Przedmiotem sprzedaży będą działki: 13, 10,
    11, 12, 8, 4, 5, 7, 6, 1, 2, 3, 9 łącznie około 80 arów.
    Jednocześnie żona prowadzi od 1 października 1997 r. działalność gospodarczą. Jest
    podatnikiem podatku VAT. Od 15 marca 2006 r. na części zakupionych działek prowadzi
    dodatkowo działalność w postaci parkingu. Jest on udostępniany w niedziele, do godzin
    południowych. Klientom korzystającym z parkingu są wystawiane paragony z kasy
    fiskalnej. Natomiast Pan nie prowadzi działalności gospodarczej.
    Parking został częściowo utwardzony, koszty poniosła żona na podstawie faktur VAT, które
    zostały ujęte w rejestrze VAT wprowadzone do książki przychodów i kosztów jako koszty.

    Nie wszystkie działki były/są wykorzystywane w działalności gospodarczej Zainteresowanej
    niebędącej stroną postępowania. Działki o numerach 6, 7, 1, 2, 3 są wykorzystywane w
    działalności gospodarczej B.B. na wynajem parkingu a działki o numerach 13, 10, 11, 12, 8,
    4 w połowie, 5 w połowie są wykorzystywane w celu dojazdu do działek wynajmowanych w
    działalności gospodarczej. Działka o nr 9 nigdy nie była wykorzystywana w działalności
    gospodarczej.
    W tym miejscu wskazać należy, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały
    uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z
    2023 r., poz. 2809).
    Zgodnie z treścią art. 31 § 1 ww. ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku
    wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności
    prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie
    wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia
    danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w
    trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku
    wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku
    małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu
    współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we
    współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej
    trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.
    W świetle art. 43 § 1 ww. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w
    odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego.
    W konsekwencji, planowane odpłatne zbycie działek wykorzystywanych w działalności
    gospodarczej żony (Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania) i działek w części
    wykorzystywanych w tej działalności gospodarczej będzie skutkować powstaniem dla żony
    (Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania) przychodu z pozarolniczej działalności
    gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. W stosunku do działek w części wykorzystywanych w działalności
    gospodarczej przychód powstanie w proporcji w jakiej działki są wykorzystywane w
    działalności gospodarczej. Przychód (dochód) będzie podlegał opodatkowaniu przez
    Zainteresowaną niebędącą stroną postępowania zgodnie z wybraną formą
    opodatkowania.
    Stanowisko Państwa w tej części jest nieprawidłowe.
    Natomiast w odniesieniu do działki nr 9 oraz do udziału w działkach, które nie były
    wykorzystywane w działalności gospodarczej przez Panią B.B., zastosowanie znajdzie art.
    10 ust. 1 pkt 8 ustaw o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest to rozporządzanie
    przy sprzedaży działek majątkiem prywatnym. Sprzedaż ww. nieruchomości (udziałów w
    nieruchomościach) nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie. Zatem przychód (dochód) z tego tytułu nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stanowisko Państwa w ww. zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja opiera się na opisie zdarzenia przyszłego, który przedstawili Państwo we
    wniosku - nie potwierdza natomiast, czy opisane okoliczności rzeczywiście miały miejsce.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego.
    Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-
    skarbowej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania

    Pan A.A. (Zainteresowany będąc stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.