Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-703/09-2/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-09-10
Teza: Jak należy ustalić wartość początkową budynku – środka trwałego?
Słowa kluczowe: gospodarka; systemy; środek-środek trwały-wytworzenie środka trwałego
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana , przedstawione we wniosku z dnia 17 czerwca 2009 r. (data wpływu 22 czerwca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej środka trwałego – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 22 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej środka trwałego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji i handlu wyrobami pończoszniczymi od xx maja 2008 r., kiedy to otrzymał od swojej matki darowiznę – zorganizowany zakład.

Zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług Wnioskodawca był już wcześniej, bo w latach 1998-2004 prowadził własną działalność gospodarczą, a od 2004 roku do dnia złożenia wniosku uzyskuje przychody z najmu prywatnego budynku gospodarczego.

Pod koniec 2005 roku Wnioskodawca podjął decyzję o rozpoczęciu budowy budynku gospodarczego, magazynowego z zapleczem socjalno-biurowym i w grudniu 2005 roku uzyskał pozwolenie na budowę.

Budynek został wzniesiony sposobem gospodarczym z poważnym wkładem pracy własnej i najbliższej rodziny oraz wykorzystaniem pewnej ilości posiadanych wcześniej materiałów budowlanych.

Nie posiadając sprecyzowanych planów jakie będzie docelowe przeznaczenie magazynu, Wnioskodawca potraktował inwestycję jako budowę na potrzeby własne i nie skorzystał z prawa do odliczenia podatku naliczonego na fakturach dokumentujących poniesione wydatki.

Budowa obiektu została zakończona wydaniem w dnu xx maja 2009 r. pozwolenia na użytkowanie. Wnioskodawca podjął decyzję, że w niedalekiej przyszłości wprowadzi budynek do ewidencji środków trwałych i przeniesie tam działalność produkcyjną i handlową.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jak należy ustalić wartość początkową budynku – środka trwałego?

Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę, że większość kosztów budowy została poniesiona przed rozpoczęciem działalności gospodarczej (xx maja 2008 r.), obiekt wznoszony był sposobem gospodarczym i brak dokumentów zakupu części materiałów – szczególnie zakupionych przez rozpoczęciem budowy, to próba ustalenia kosztu wytworzenia wg art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie obarczona poważnym błędem. Wnioskodawca uważa zatem, iż należy – zgodnie z art. 22g ust. 9 – skorzystać z wyceny dokonanej przez biegłego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być ponoszony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ustawy,
*   musi być należycie udokumentowany.

W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 cyt. ustawy amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty
    

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do treści art. 22f ust. 1 ww. ustawy, podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b. Przy czym, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia (art. 22g ust. 1 pkt 2 tej ustawy).

Art. 22g ust. 4 cytowanej ustawy stanowi, że za koszt wytworzenia uważa się wartość w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości pracy własnej podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

Natomiast cytowany powyżej art. 22g ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w powiązaniu z art. 22g ust. 4 tej ustawy zawiera generalną zasadę ustalania wartości początkowej wytworzonych we własnym zakresie środków trwałych, tj. według kosztu wytworzenia. Jedynie w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest ustalenie wartości początkowej środków trwałych na zasadach określonych w art. 22g ust. 9 ww. ustawy, zgodnie z którym, jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

Prowadzenie budowy tzw. systemem gospodarczym odbywa się często przy wykorzystaniu pracy własnej rodziny. Mając jednak na względzie powołany wyżej przepis art. 22g ust. 4 podkreślić należy, iż równowartość pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci nie stanowi kosztu wytworzenia, dlatego też nie może zwiększać wartości początkowej wytworzonego środka trwałego. Sam fakt budowania systemem gospodarczym oraz nieposiadania dowodów dokumentujących poniesione wydatki nie stanowi jeszcze wystarczającej przesłanki do ustalenia wartości początkowej na podstawie opinii powołanego biegłego, tym bardziej w sytuacji równoczesnego prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej i pełnej dokumentacji księgowej, obligującej podatnika do dołożenia należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw.

Niemożność ustalenia kosztu wytworzenia środka trwałego zgodnie z generalną zasadą ustanowioną w art. 22g ust. 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 22g ust. 4 ww. ustawy musi być spowodowana szczególnymi, wyjątkowymi okolicznościami. Za takie można uznać sytuację, gdy podatnik dla celów prywatnych wytworzył dany składnik majątku, a następnie pragnie wykorzystywać go dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, ujmując w ewidencji (wykazie) środków trwałych. Zauważyć jednakże należy, iż na gruncie przedmiotowej sprawy, istotnym jest również fakt z jakim przeznaczeniem ww. nieruchomość została wybudowana, co w szczególności może wynikać z uzyskanego przez podatnika pozwolenia na budowę. Dlatego też uznać należy, iż w sytuacji wybudowania budynku użytkowego, podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą obowiązany jest do gromadzenia dowodów dokumentujących wysokość poniesionych z tego tytułu wydatków.

Jak wskazano we wniosku, wytworzenie we własnym zakresie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło poza prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą, w celach prywatnych. Budowę rozpoczęto pod koniec 2005 roku, a zakończono w roku 2009, w latach 2004-2008 Wnioskodawca nie prowadził pozarolniczej działalności gospodarczej.

Dopiero w późniejszym okresie Wnioskodawca podjął decyzję o wprowadzeniu budynku w niedalekiej przyszłości do ewidencji środków trwałych i przeniesieniu tam działalności produkcyjnej i handlowej.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że jeżeli Wnioskodawca wzniósł budynek sposobem gospodarczym z zamiarem jego wykorzystania na własne, prywatne potrzeby, przy znacznym współudziale pracy własnej i najbliższej rodziny oraz wykorzystał posiadane wcześniej materiały budowlane zakupione poza działalnością gospodarczą, i jednocześnie nie posiada dokumentów pozwalających wycenić wartość budynku, to wartość początkową tejże nieruchomości może ustalić na podstawie wyceny biegłego rzeczoznawcy.

W sytuacji tej odpisy amortyzacyjne dokonywane od tak ustalonej wartości początkowej będą stanowiły koszty uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, że w zakresie problematyki dotyczącej podatku od towarów i usług wniosek zostanie rozstrzygnięty odrębnym pismem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.