Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-248/10-3/AO
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-06-10
Teza: Czy poniesione przez Spółkę wydatki na opłacenie składek ubezpieczeń komunikacyjnych, w tym obowiązkowego (OC) oraz dobrowolnych (AC, NNW) Spółka może w pełnej wysokości zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, innymi słowy czy ograniczenie w zaliczaniu do kosztów wydatków na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych składek na ubezpieczenie dotyczy tylko dobrowolnego ubezpieczenia AC, czy odnosi się również do składki na ubezpieczenie OC i NNW?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; samochód-samochód osobowy; ubezpieczenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, reprezentowanej przez Pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 11 marca 2010 r. (data wpływu 15.03.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek - uzupełniony pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

Spółka na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje samochody osobowe. W związku z tym, ponosi wydatki na opłacenie składek ubezpieczeń komunikacyjnych, w tym obowiązkowego (OC) oraz dobrowolnych (AC, NNW).

Ubezpieczenia te nie mają jednakowego charakteru:

*   AC - jest związane z ryzykiem utraty pojazdu na skutek kradzieży oraz ryzykiem uszkodzenia pojazdu przez osoby nieznane, właściciela pojazdu albo na skutek oddziaływania warunków atmosferycznych lub środków chemicznych,
*   NNW - chroni od następstw nieszczęśliwych wypadków, których skutkiem jest trwały uszczerbek na zdrowiu lub śmierć kierowcy lub pasażerów samochodu,
*   OC - obejmuje odpowiedzialność posiadacza pojazdu za szkody powstałe w związku z ruchem tego pojazdu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy poniesione przez Spółkę wydatki na opłacenie składek ubezpieczeń komunikacyjnych, w tym obowiązkowego (OC) oraz dobrowolnych (AC, NNW) Spółka może w pełnej wysokości zaliczać do kosztów uzyskania przychodów, innymi słowy czy ograniczenie w zaliczaniu do kosztów wydatków na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych składek na ubezpieczenie dotyczy tylko dobrowolnego ubezpieczenia AC, czy odnosi się również do składki na ubezpieczenie OC i NNW?

Zdaniem Wnioskodawcy, punktem wyjścia do odpowiedzi na przedstawione pytanie jest brzmienie literalne art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z tym przepisem, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje przeliczona na złote równowartość 20.000 euro, w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Wątpliwość dotyczy tego, czy zakres ograniczenia, jaki powołany przepis wprowadza przy określaniu wysokości składki na ubezpieczenie samochodu osobowego stanowiącej koszty uzyskania przychodów, odnosi się tylko do dobrowolnego ubezpieczenia AC, czy również do składki na ubezpieczenie OC i NNW, których wysokość nie jest uzależniona od wartości ubezpieczanego samochodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, ograniczenie do wysokości limitu 20.000 euro składek na ubezpieczenie samochodu osobowego uznawanych za koszty uzyskania przychodu dotyczy wyłącznie składek na ubezpieczenie AC, nie dotyczy natomiast składek na OC i NNW.

Stanowisko to odpowiada poglądom, jakie wyrażają w tej kwestii organy podatkowe w interpretacjach indywidualnych, np. w wydanej w dniu 22 grudnia 2008 r. nr IBPB1/415-772/08/ZK, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wyjaśnił, że: „Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (odpowiada swoją treścią art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20.000 euro, przeliczona na złote według kursu sprzedaży walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. Przewidziane w tym przepisie ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów dotyczy wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC). W cytowanych przepisach nie podano wprost, o który rodzaj ubezpieczenia chodzi (OC, AC, NW), ale należy przyjąć, że dotyczy on wyłącznie ubezpieczenia AC, bowiem dla ustalenia limitu, o którym mowa w tych przepisach, istotna jest wartość samochodu przyjęta dla celów ubezpieczenia, a tą przyjmuje się tylko dla AC. Dla ubezpieczenia OC i NW wartość samochodu nie jest istotna”.

Podobnie argumentował Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 7 kwietnia 2008 r. nr ILPB1/415-46/08-2/IM.

Ponadto, w udzielonej ostatnio przez Ministerstwo Finansów na wniosek wydawnictwa GOFIN odpowiedzi czytamy, że: (\`(...)\`) z literalnego brzmienia powołanego przepisu (tj. art. 23 ust. 1 pkt 47 updof - odpowiadający w swojej treści art. 16 ust. 1 pkt 49 CIT.) ograniczenie dotyczy jedynie tych składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, których wysokość jest ustalana w oparciu o wartość samochodu przyjętą dla celów ubezpieczenia. Taką składką jest jedynie składka AC.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Przepis ten oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje samochody osobowe. W związku z tym ponosi wydatki na opłacenie składek ubezpieczeń komunikacyjnych, w tym obowiązkowego (OC) oraz dobrowolnych (AC, NNW).

W świetle powyższych wyjaśnień, stwierdzić należy, iż wszystkie poniesione przez Spółkę wydatki na opłacenie składek ubezpieczeń komunikacyjnych, niewątpliwie przyczyniają się do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatki te spełniają zatem podstawową przesłankę wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z zastrzeżenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że są wydatki, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą. Katalog takich wydatków zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przepis art. 16 ust. 1 ww. ustawy, w pkt 49, stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 EURO, przeliczona na złote według kursu średniego EURO ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Przewidziane w tym przepisie ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów dotyczy wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (AC). W cytowanym przepisie nie podano wprost, o który rodzaj ubezpieczenia chodzi (OC, AC, NNW), ale należy przyjąć, że dotyczy on wyłącznie ubezpieczenia AC, bowiem dla ustalenia limitu, o którym mowa w tych przepisach, istotna jest wartość samochodu przyjęta dla celów ubezpieczenia, a tą przyjmuje się tylko dla AC. Dla ubezpieczenia OC i NNW wartość samochodu nie jest istotna.

Reasumując, ograniczenie w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dotyczy tylko dobrowolnego ubezpieczenia AC.

W odniesieniu do powołanych przez Spółkę interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały ona wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.