Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.778.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-15
Teza: Obowiązek wystawienia faktury ustrukturyzowanej
dokumentującej WTD nietransakacyjne.
Słowa kluczowe: systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
towar-przemieszczanie towarów
transakcja-transakcja wewnątrzwspólnotowa
transakcja-transakcja wewnątrzwspólnotowa-transakcja
wewnątrzwspólnotowej dostawy (WDT)
Zagadnienia: nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Uznanie za wewnątrzwspólnotową dostawę
towarów przemieszczenia towarów własnych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106g
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106i
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
1

## Opis zdarzenia przyszłego

· (...) (dalej: Spółka lub (...)) posiada siedzibę w Polsce i podlega w Polsce
      nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    · Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.
    · Spółka jest częścią Grupy (...) będącej (...). Grupa (...) jest obecna w większości krajów
      europejskich, oferując (...).
    · Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji i sprzedaży m.in.:
      (...).
    · Zgodnie z wprowadzonym w Grupie (...) modelem dystrybucji, Spółka działa jako
      producent kontraktowy. W ramach tej funkcji (...) dokonuje dostaw wyrobów gotowych
      zasadniczo do innych producentów kontraktowych z Grupy (...) (tzw. dostawy plant-
      toplant).
    · W zakresie produkcji i sprzedaży (...) (dalej: Towary):
      - Spółka zawarła umowę składowania Towarów z (...), tj. Spółką z Grupy (...) z siedzibą w
        Niemczech,
      - w ramach zawartej umowy (...) jest operatorem składu Towarów Spółki znajdującego
        się w Niemczech na terenie centrum logistycznego (...),

      - należące do Spółki i wyprodukowane w jej zakładzie w (...) Towary są regularnie
        transportowane z Polski do magazynu w (...) (Towar do czasu jego sprzedaży
        pozostaje własnością Spółki),
      - sukcesywnie, w ramach spływających zamówień od zewnętrznych partnerów Grupy
        (...), Towar jest pobierany z tego magazynu i sprzedawany w łańcuchu transakcji:
        § Spółka – (...) – lokalna spółka dystrybucyjna – klient docelowy,
        § sporadycznie mogą zdarzyć się transakcje realizowane w procesie plant-toplant
        do innej niż (...).
    · Spółka jest zarejestrowana dla potrzeb VAT w Niemczech.
    · (...) jest zarejestrowana dla potrzeb VAT w Niemczech.
    · Dla potrzeb produkcji i sprzedaży Towarów Spółka nie stosuje uproszczenia, o którym
      mowa Rozdziale 3b ustawy o VAT – „Przemieszczenie towarów w procedurze
      magazynu typu call-off stock na terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju”.
    · Mając na względzie powyższe, Spółka dokonuje rozliczenia VAT z tytułu wywozu
      Towarów z Polski do składu w (...) dla potrzeb VAT na zasadach ogólnych, tj.:
      - Spółka wykazuje w swojej polskiej deklaracji VAT przemieszczenie Towarów z Polski
        do Niemiec jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (tzw.
        Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w ramach własnego przedsiębiorstwa)
        wskazując numer identyfikacji podatkowej dla potrzeb transakcji
        wewnątrzwspólnotowych nadany jej w Niemczech,
      - Spółka stosuje stawkę VAT 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy Towarów, o ile
        warunki jej zastosowania wskazane w przepisach ustawy o VAT są spełnione,
      - Spółka odpowiednio wykazuje w swojej polskiej informacji podsumowującej VAT-UE
        przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec wskazując numer identyfikacji
        podatkowej dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany jej w
        Niemczech.
    · Dodatkowo, Spółka dokumentuje przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec za
      pomocą dokumentu wewnętrznego, który spełnia warunki do uznania za fakturę w
      rozumieniu przepisu art. 2 pkt 31 ustawy o VAT (dalej: Faktura) wskazując m.in.:
      - Spółkę jako dostawcę, w tym polski numer nadany Spółce dla potrzeb transakcji
        wewnątrzwspólnotowych,
      - Spółkę jako nabywcę, w tym niemiecki numer nadany Spółce dla potrzeb transakcji
        wewnątrzwspólnotowych,
      - wartość Towarów będących przedmiotem wywozu z Polski do Niemiec w danym
        okresie,
      - datę przemieszczenia Towarów,
      - stawkę VAT 0%.
    · Z punktu widzenia niemieckich przepisów o VAT, Spółka jest zobowiązana do
      udokumentowania przemieszczenia Towarów z Polski do Niemiec fakturą proforma
      lub innym dokumentem zawierającym informacje wymagane dla tego typu
      dokumentu (w żadnym przypadku nie jest wymagana faktura sprzedaży).

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka będzie zobowiązana do wystawienia faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur dokumentującej
    przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec?

    Państwa stanowisko w sprawie
    W opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka nie będzie zobowiązana do wystawienia faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur dokumentującej
    przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy zawartego w punkcie II. Wniosku.
    Kwalifikacja przesunięcia Towarów na gruncie VAT.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają następujące transakcje:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, rozumie się wywóz towarów z terytorium
    kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 (tj. dostawy towarów) na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
    uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na
    jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium
    państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na
    terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
    wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
    albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
    działalności gospodarczej podatnika.
    Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, iż przemieszczenie towarów stanowiących
    własność podatnika do innego niż Polska kraju Unii Europejskiej stanowi
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (dalej: WDT) podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Ustawodawca przewidział jednak wyjątki od tej zasady ogólnej (art. 13 ust. 4 ustawy o
    VAT), które nie mają zastosowania do transakcji opisanej w stanie faktycznym Wniosku.
    W świetle powyższych przepisów za WDT w ramach własnego przedsiębiorstwa uznaje się
    zatem transakcję spełniającą łącznie następujące warunki:
    · następuje przemieszczenie towarów z Polski do innego kraju Unii Europejskiej (UE),
    · przemieszczenie towarów jest dokonywane przez podatnika lub na jego rzecz,
    · przedmiotem przemieszczenia są towary należące do przedsiębiorstwa tego podatnika,
    · ww. towary zostały na terytorium Polski w ramach prowadzonego przez podatnika
      przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium Polski w
      ramach importu towarów,
    · towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
    · nie zachodzą przesłanki wyłączające transakcję z WDT w ramach własnego
      przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 13 ust. 4 ustawy o VAT.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym wszystkie wskazane powyżej warunki zostały spełnione
    ponieważ:
    · nastąpi przemieszczenie Towarów przez Spółkę lub na jej rzecz z terytorium Polski
      (fabryka w (...)) na terytorium Niemiec (skład w (...)),

    · przemieszczane Towary będą własnością Spółki – Towary pozostają własnością Spółki
      do czasu ich sprzedaży na rzecz (...) innego podmiotu z Grupy (...),
    · przemieszczane Towary zostaną wytworzone przez Spółkę na terytorium Polski,
    · przemieszczenie Towarów służy działalności gospodarczej Spółki tj. sprzedaży do (...) lub
      innej Spółki z Grupy (...),
    · nie zostanie spełniona żadna z przesłanek wyłączających przemieszczenie własnych
      towarów jako WDT w ramach własnego przedsiębiorstwa.
    Wniosek:
    Przemieszczenie Towarów z Polski do magazynu w (...) stanowi dla Spółki WDT w ramach
    własnego przedsiębiorstwa, a w związku z tym podlega VAT.
    Dokumentacja WDT w ramach własnego przedsiębiorstwa.
    W celu ustalenia czy Spółka będzie zobowiązana do wystawienia faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur dokumentującej
    przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec (WDT w ramach własnego
    przedsiębiorstwa) konieczne jest przeanalizowanie przepisów ogólnych odnoszących się
    do wystawiania faktur oraz faktur ustrukturyzowanych.
    Przepisy dotyczące dokumentacji transakcji fakturami zawarto w dziale XI ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, podatnik ma obowiązek wystawienia faktury
    dokumentującej:
    1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a
      pkt 2 ustawy o VAT, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
      podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
      osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
    2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z
      procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a ustawy o VAT;
    3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
      pkt 1);
    4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
      których mowa w pkt 1) i 2), z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
        4 ustawy o VAT,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust.
        1b ustawy o VAT.
    Dodatkowo, od 1 lutego 2026 r. wprowadzony zostanie obowiązek wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych. Zgodnie z przepisem art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT, od 1 lutego
    2026 r. podatnicy będą zobowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur.
    Obowiązek ten nie dotyczy wystawiania faktur:
    1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
    2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;

    3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII
      w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
    4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
    5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
    Przy czym, zgodnie z art. 106s ustawy o VAT, minister właściwy do spraw finansów
    publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki odpowiednio
    udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, w których podatnik nie ma
    obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych, uwzględniając:
    1) specyfikę niektórych rodzajów działalności związaną z liczbą i rodzajem czynności
      wymagających udokumentowania;
    2) konieczność zapewnienia szczególnych sposobów dokumentowania czynności przez
      podatników;
    3) możliwości techniczno-organizacyjne związane z dokumentowaniem czynności przez
      podatników;
    4) konieczność przeciwdziałania nadużyciom związanym z unikaniem prawidłowego
      dokumentowania czynności przez podatników.
    Na moment złożenia Wniosku Minister Finansów nie określił, w drodze rozporządzenia,
    przypadków odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia usług, w
    których podatnik nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych.
    Wnioski:
    · Kwestią bezsporną jest, że w przypadku braku obowiązku dokumentowania transakcji
      fakturą, nie wystąpi obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych od 1 lutego
      2026 roku.
    · Ponadto, możliwe są przypadki odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub
      świadczenia usług, w których podatnik nie ma obowiązku wystawiania faktur
      ustrukturyzowanych.
    W obecnym stanie prawnym, pomimo jasności przepisów wskazujących na
    opodatkowanie VAT wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której w art. 13 ust. 3
    ustawy o VAT, brak jest szczegółowych przepisów dotyczących dokumentowania
    przemieszczenia towarów w ramach własnego przedsiębiorstwa dla potrzeb rozliczenia
    tego podatku.
    Mając na uwadze treść art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, należy zauważyć, że fakturę, a od 1
    lutego 2026 r. fakturę ustrukturyzowaną, wystawia się obowiązkowo m.in. w odniesieniu
    do następujących transakcji związanych z przemieszczeniem towarów do innego kraju UE:
    1) sprzedaży, a także dostawy towarów i świadczenia usług, o których mowa w art. 106a
      pkt 2 ustawy o VAT, dokonywanych przez podatnika na rzecz innego podatnika
      podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na
      rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
    2) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
      pkt 1) powyżej.
    Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż rozumie się
    odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
    towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, obowiązek wystawienia faktury z tytułu WDT
    dotyczy wyłącznie dwóch przypadków:

    1) dostaw towarów dokonywanych przez podatnika na rzecz innego podatnika podatku,
      podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
      osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
    2) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w
      pkt 1) powyżej.
    W opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka dokonuje przesunięcia Towarów wyłącznie na
    własną rzecz. Oznacza to, że Spółka nie dokonuje dostawy Towarów ani na rzecz innego
    podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze
    (ewentualnie na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem), ani na rzecz „podmiotu
    innego” niż wskazany powyżej. W konsekwencji, nie występuje żaden z dwóch wskazanych
    powyżej przypadków, w których Spółka byłaby zobowiązana do wystawienia faktury.
    Pogląd potwierdzający brak obowiązku dokumentowania fakturą czynności z samym sobą
    potwierdzają wyroki sądów administracyjnych. Przykładowo Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 23 października 2024 r., sygn. akt I SA/GI 286/24
    uchylił interpretację indywidualną z 21 grudnia 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.484.2023.2.GK, w której organ podatkowy uznał, że w przypadku
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w ramach wewnątrzzakładowego przesunięcia
    z magazynu w Polsce do magazynu w Niemczech (tzw. nietransakcyjne WDT) podatnik
    występuje w podwójnej roli, jest zarówno nabywcą towaru przemieszczonego do Niemiec
    jako zarejestrowany tam podatnik VAT, jak i sprzedawcą jako zarejestrowany w Polsce
    podatnik VAT. Jak zauważył Sąd, cyt.:
    „Trafnie wskazała Spółka w skardze, że przy nietransakcyjnym WDT nie dochodzi do
    dostawy pomiędzy dwoma różnymi podatnikami. Następuje natomiast służące
    działalności gospodarczej podatnika przemieszczenie towarów należących do tego
    samego podmiotu (podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 VATU) pomiędzy państwami
    członkowskimi, które w myśl art. 13 ust. 3 traktowane jest jako WDT. Powyższe wprost
    wynika z brzmienia art. 13 ust. 3 VATU, w którym mowa jest o przemieszczeniu przez
    podatnika, wymienionego w art. 15 VATU, lub na jego rzecz towarów należących do jego
    przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż
    terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach
    prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym
    również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na
    terytorium kraju w ramach importu towarów. Przy czym nie jest sporne pomiędzy
    stronami, że czynności ujęte w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    kwalifikować należy jako nietransakcyjne WDT z art. 13 ust. 3 VATU”.
    Wniosek:
    · Przemieszczenie Towarów z Polski do magazynu w (...) nie stanowi sprzedaży, o której
      mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1 VAT, ani wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na
      rzecz innego podmiotu /innego podatnika.
    · Przepisy dotyczące fakturowania nie wskazują na obowiązek wystawienia faktury
      dokumentującej czynność z samym sobą.
    Co więcej, WDT w ramach własnego przedsiębiorstwa, o którym mowa w przepisach art.
    13 ust. 3 ustawy o VAT, stanowi czynność całkowicie nieodpłatną.
    Z art. 106b ust. 1 ustawy o VAT, można wywieść zasadę wykluczenia obowiązku
    dokumentowania fakturą transakcji nieodpłatnych, pomimo, że podlegają VAT. Należy je
    wprawdzie zaewidencjonować w ewidencji sprzedaży VAT, ale nie ma obowiązku ich
    odrębnego dokumentowania, w szczególności fakturą. Ewentualnie można to uczynić
    stosownym wewnętrznym dowodem księgowym. Takie podejście jest niezbędne dla
    zachowania neutralności podatku VAT, bo w związku z tym „nabywca” nie dysponuje
    fakturą, wskazującą cenę i wartość podatku VAT, czyli dokumentem mogącym – w myśl
    art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT – stanowić formalną podstawę odliczenia podatku

    VAT. W konsekwencji, odliczenie nie jest możliwe. Strona „nabywcy” nieodpłatnej
    transakcji nie może odzyskać podatku skoro go nie zapłaciła. Dotyczy to nawet
    przypadków czynności prowadzących do przeniesienia prawa do rozporządzania jak
    właściciel.
    Wniosek:
    Skoro brak obowiązku dokumentowania transakcji nieodpłatnych fakturą dotyczy nawet
    sytuacji przeniesienia praw do rozporządzania towarem jak właściciel, to tym bardziej
    będzie miał on zastosowanie w przypadku nietransakcyjnej wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, która do takiego przeniesienia prawa nie prowadzi, bo nie dochodzi do
    dostawy pomiędzy dwoma różnymi podatnikami.
    Taką wykładnią a maiori ad minus posłużył się Szef Krajowej Administracji Skarbowej
    (dalej: Szef KAS; „organ”) dokonując w dniu 29 maja 2019 r. zmiany interpretacji
    indywidualnej z 8 czerwca 2018 r. sygn. 0114-KDPIP1-3.4012.251.2018.1.MT. W wydanej
    interpretacji zmieniającej sygn. DPP8.8101.18.2019.IDG, Szef KAS odnosząc się do kwestii
    wystawienia faktury z tytułu czynności nieodpłatnego przeniesienia praw do wartości
    niematerialnych i prawnych stwierdził, że na podstawie art. 106b ust. 1 ustawy o VAT
    podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
    towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2 ustawy o VAT,
    dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
    dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej
    podatnikiem. Zaznaczył przy tym, że przez sprzedaż – zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o VAT
    – rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Szef KAS wywodził,
    że z art. 106a pkt 1 w powiązaniu z art. 106b ust. 1 pkt 1 VAT wynika zasada wystawiania
    faktury, jeśli dokumentuje ona sprzedaż (rozumianą m.in. jako odpłatne świadczenie
    usług). Przepis art. 8 ust. 2 powołanej ustawy zrównuje bowiem nieodpłatne świadczenie
    usług z odpłatnym świadczeniem usług, jednak tylko dla celów opodatkowania. Zdaniem
    organu, opisana przez skarżącą czynność nieodpłatnego przeniesienia praw do wartości
    niematerialnych i prawnych w związku z likwidacją (rozwiązaniem) spółki jawnej, nie
    wypełnia definicji sprzedaży, gdyż mimo że dochodzi do świadczenia usługi, to nie
    dochodzi do odpłatności ze strony obdarowanego. Odbiorca otrzymujący ww. towary
    nieodpłatnie nie ponosi ciężaru ekonomicznego podatku od towarów i usług. Nie można
    zatem w takiej sytuacji wystawić faktury, o której mowa w art. 106b ust. 1 ustawy o VAT. W
    ocenie Szefa KAS na brak obowiązku wystawienia faktury wskazuje również treść art. 106e
    ustawy o VAT, w którym wśród elementów faktury wymieniono m.in. cenę, a nie wartość
    jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto), czy kwotę
    należności ogółem, jako kwoty należne sprzedawcy od nabywcy. Skoro jednak transakcja
    jest nieodpłatna, kwoty te nie mogłyby znaleźć się na takiej fakturze, a brak takich pozycji
    skutkowałby wadliwością dokumentu sprzedaży. Sprawa znalazła rozstrzygnięcie przed
    sądem administracyjnym, ponieważ podatnik wniósł o uchylenie ww. zmiany interpretacji
    z dnia 29 maja 2019 r. w części uznającej za nieprawidłowe stanowisko Spółki dotyczące
    wystawienia faktury, uznając że doszło do zawężenia wykładni art. 2 ust. 22 ustawy o VAT
    poprzez wykluczenie nieodpłatnego świadczenia z obowiązku dokumentacji fakturą.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie wyrokiem z 22 czerwca 2020 r., sygn.
    akt III SA/Wa 1737/19 uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. O ile bezspornym
    pozostawało podleganie transakcji VAT, o tyle Sąd zgodził się z organem podatkowym, że
    czynność nie powinna być dokumentowana fakturą.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z
    22 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1737/19, cyt.:
    „Z powyższego jednoznacznie wynika, że dla czynności nieodpłatnych podlegających
    opodatkowaniu, których dokonują podatnicy nie wystawia się żadnych faktur, ani
    wewnętrznych, ani – tym bardziej – wskazanych w art. 106b VATU. Na brak możliwości
    wystawienia faktury wskazuje również art. 106e ustawy, który wśród elementów faktury

    wymienia m.in. cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę
    jednostkową netto), czy kwotę należności ogółem, jako kwoty należne sprzedawcy od
    nabywcy. Skoro transakcja jest nieodpłatna, to kwoty te nie mogłyby znaleźć się na takiej
    fakturze, a brak takich pozycji skutkowałby wadliwością dokumentu sprzedaży. (...)
    Organ stanął zaś na stanowisku, że w opisanym we wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej stanie faktycznym prawo takie Spółce nie przysługuje, gdyż nabycie
    nastąpiło pod tytułem darmym, a sama czynność nie powinna być udokumentowana
    fakturą VAT.
    W tym sporze rację należało przyznać organowi”.
    Podobny pogląd został utrzymany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8
    marca 2023 r., sygn. I FSK 418/22. Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 547/21
    została oddalona. Co prawda ustalenia prowadzące do oddalenia skargi Dyrektora Izby
    Administracji Skarbowej dotyczyły innych podstaw, niemniej jednak Naczelny Sąd
    Administracyjny potwierdził słuszność rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji
    polegającego na uznaniu, że czynność polegająca na przeniesieniu wartości
    niematerialnych i prawnych, będzie stanowić świadczenie usług, o którym mowa w art. 8
    ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    VAT, przy czym przekazujący nie będzie zobowiązany do wystawienia faktury
    dokumentującej tę czynność. Spółka zwraca uwagę, że faktura ustrukturyzowana wymaga
    wypełnienia obowiązkowych pól dot. ceny jednostkowej – vide „Faktura
    ustrukturyzowana. Broszura informacyjna dot. struktury FA(3). Warszawa, wrzesień 2025
    r., cyt.:
    „P_9A Cena jednostkowa towaru lub usługi bez kwoty podatku (cena jednostkowa netto)
    [pole opcjonalne]. Pole nie jest wymagane dla przypadków określonych w art. 106e ust. 2 i
    3 oraz ust. 5 pkt 3 ustawy (tj. świadczenie usług turystyki, dla których podstawę
    opodatkowania stanowi marża zgodnie z art. 119 ustawy; dostawa towarów używanych,
    dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich, antyków, dla których podstawę
    opodatkowania stanowi marża zgodnie z art. 120 ust. 4 i ust. 5 ustawy; faktura
    uproszczona do 450 zł)”.
    Oznacza to, że w każdym innym przypadku niż wskazany w art. 106e ust. 2 i 3 oraz ust. 5
    pkt 3 ustawy o VAT – w tym w przypadku WDT – pole to jest obowiązkowe i musi zostać
    uzupełnione.
    Przy czym ustawa o VAT nie zawiera definicji ceny/ceny jednostkowej. Definicje te zawarte
    są natomiast w ustawie z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług
    (Dz.U.2023.168 t. j. z dnia 2023.01.23). Zgodnie z przepisami art. 3 niniejszej ustawy, cyt.:
    „Art. 3. [Definicje; uwzględnianie podatku w cenie]
    1. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) cena – wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest
        obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę;
      2) cena jednostkowa towaru lub usługi – cenę ustaloną za jednostkę określonego
        towaru lub określonej usługi, których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach
        miar w rozumieniu przepisów o miarach;
    (...)
    2. W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na
      podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru lub usługi podlega obciążeniu
      podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się
      również stawkę taryfową”.

    W świetle powołanych definicji nie ulega wątpliwości, że cena (w tym cena jednostkowa)
    obowiązuje wyłącznie w przypadku, gdy transakcja ma charakter odpłatny, tj. występuje
    nabywca, który tę cenę zobowiązany jest zapłacić.
    Wnioski:
    · Przemieszczenie własnego Towaru z terytorium Polski na terytorium Niemiec nie
      obliguje do wystawiania faktury dokumentującej dostawę, ponieważ ma charakter
      nieodpłatny.
    · Ze względu na nieodpłatny charakter przemieszczenia Spółka nie mogłaby wystawić
      prawidłowej faktury ustrukturyzowanej, albowiem nie występuje w tym przypadku
      „cena jednostkowa” za Towar, która to cena jest elementem obowiązkowym faktury
      ustrukturyzowanej w przypadku WDT, w tym WDT o którym mowa w art. 13 ust. 3
      ustawy o VAT.
    W ocenie Spółki, wymaganie wystawienia faktury ustrukturyzowanej w opisanym
    zdarzeniu przyszłym stanowiłoby dla niej nadmierne obciążenie administracyjne i byłoby
    sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    (dalej: TSUE).
    W orzecznictwie TSUE powszechne jest dążenie do unikania nadmiernych obciążeń
    administracyjnych. Podobne założenia towarzyszyły propozycjom wprowadzenia
    obowiązkowego wystawiania faktur w Krajowym Systemie e-Faktur (KSeF).
    W orzeczeniu z 29 września 2022 r. w sprawie C-235/21 TSUE stanął na stanowisku, że
    „fakturą” w rozumieniu art. 203 Dyrektywy 112 jest każdy dokument, w którym jest
    wykazany VAT oraz który zawiera minimum treściowe, o którym mowa w przepisach sekcji
    „Dane umieszczane na fakturach” Dyrektywy 112, które to informacje są niezbędne do
    tego, by organ podatkowy mógł ustalić, czy materialne przesłanki prawa do odliczenia VAT
    zostały spełnione. Funkcją faktury jest bowiem zagwarantowanie fundamentalnego prawa
    do odliczenia VAT. Tam gdzie tego prawa nie ma, co do zasady nie ma obowiązku
    dokumentowania zdarzenia fakturą.
    Wprowadzenie obowiązkowego wystawiania faktur w Krajowym Systemie e-Faktur (KSeF)
    ma z jednej strony zapewnić ochronę i gwarancję wynikającego z art. 86 ustawy o VAT
    prawa do odliczenia podatku naliczonego, z drugiej zapobiec jego nadużyciom. Pomimo
    odpłatnej sprzedaży nie każdy jednak ma prawo odliczyć VAT, nawet jeśli dysponuje
    fakturą. W takich wypadkach, tj. przy braku możliwości odliczenia VAT po stronie nabywcy,
    wymóg faktury ustrukturyzowanej stanowi nadmierne obciążenie administracyjne,
    nieadekwatne do celu wprowadzenia przepisu art. 106ga ustawy o VAT. Ustawodawca
    słusznie dostrzega potrzebę uproszczeń w dokumentacji transakcji nie dających prawa do
    odliczenia VAT, czego wyrazem jest art. 106ga ust. 2 VAT wskazujący jakie faktury nie
    wymagają formy ustrukturyzowanej i delegujący uprawnienie do wydania dalszych
    przepisów w tej sprawie w formie Rozporządzenia. W przypadkach tam wymienionych
    wystawia się faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej. Przykładowo osoba
    fizyczna nie będąca podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, może na żądanie
    otrzymać fakturę, jednak nie da jej ona prawa do odzyskania zapłaconego podatku VAT.
    Taka faktura, zgodnie z przepisami, nie wymaga formy ustrukturyzowanej.
    W przypadku wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia własnych towarów celem
    dokumentowania takiej dostawy jest jej uwzględnienie w rozliczeniu VAT, natomiast
    dokument taki nigdy nie umożliwi odliczenia VAT. Odliczenie nie jest możliwe, ponieważ
    istnieje tylko jeden podmiot po stronie sprzedawcy i nabywcy, który nie może dokonać
    transakcji sam ze sobą i sam sobie zapłacić.
    Celem raportowania takiej wewnątrzwspólnotowej dostawy (przesunięcia) towarów jest
    odnotowanie faktu, że przemieszczenie towaru własnego objęło obszar geograficzny
    więcej niż jednego państwa UE, a w związku z tym zmienia się jurysdykcja, w której
    rozliczane będą dalsze odpłatne dostawy towaru danego przedsiębiorcy.

    Brak obowiązku dokumentowania fakturą nietransakcyjnego przemieszczenia towarów
    pomiędzy krajami UE potwierdza również interpretacja indywidualna z 13 stycznia 2022 r.,
    sygn. 0111-KDIB3-3.4012.672.2021.1.MAZ oraz z 26 kwietnia 2022 r., sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.30.2022.2.MR. W tych przypadkach mowa o przemieszczeniu w odwrotnym
    kierunku. W powołanych interpretacjach polski podatnik dokonał importu na terenie
    Niemiec, a w drugim przypadku na terytorium Holandii, a następnie przemieścił towary
    jako ich właściciel do Polski wykazując z tego tytułu wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towarów (WNT). W rezultacie miał miejsce import towarów z kraju trzeciego odprawionych
    na terytorium Unii Europejskiej, z bezpośrednio następującą po nim dostawą
    wewnątrzwspólnotową (do Polski).
    Organ podatkowy uznał, za prawidłowe stanowisko zgodnie z którym wspomniana
    dostawa wewnątrzwspólnotowa do Polski nie będzie udokumentowana fakturą, mimo że
    podlega opodatkowaniu VAT w Polsce. Transakcja została udokumentowana dla celów
    VAT fakturą importu na terytorium odpowiednio Niemiec i Holandii oraz fakturami od
    spedytora za transport towaru własnego do Polski. W analogicznym stanie faktycznym
    podatnik zadał pytanie o moment wystąpienia obowiązku podatkowego z tytułu WNT w
    Polsce wskazując, że:
    „Przepis art. 20 ust. 5 ustawy o VAT stanowi, że w wewnątrzwspólnotowym nabyciu
    towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury przez podatnika
    podatku od wartości dodanej, nie później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Przepis ust. 1a stosuje się
    odpowiednio.
    Jednocześnie nie ma przepisu szczególnego odnoszącego się do obowiązku podatkowego
    przy wewnątrzwspólnotowym przemieszczeniu towarów. Co istotne w tym przypadku nie
    ma faktury wystawionej przez podatnika podatku od wartości dodanej.
    W konsekwencji, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż dokumentem zastępującym fakturę
    dotyczącą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest SAD z francuskiej agencji celnej,
    ponieważ faktury importowe docierają do nabywcy z kilkumiesięcznym opóźnieniem”.
    W odpowiedzi, w interpretacji indywidualnej z 29 czerwca 2021 r., sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.123.2021.2.JK, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie zgodził się, że datą
    powstania obowiązku podatkowego z tytułu WNT będzie data powiadomienia o imporcie z
    francuskiej agencji celnej, wskazując że będzie to 15. dzień miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem
    wewnątrzwspólnotowego nabycia w związku z tym, że transakcji nie dokumentuje faktura.
    Skoro nietransakcyjne przemieszczenie towarów własnych na terytorium kraju, wcześniej
    odpłatnie nabytych w ramach importu nie podlega dokumentacji fakturą, to również
    odwrotny kierunek przemieszczenia towarów własnych, czyli z terytorium kraju na
    terytorium innego państwa unijnego nie będzie rodził obowiązku wystawienia faktury.
    Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 VAT, jest odwrotnością
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Tylko w przypadkach obowiązujących do wystawienia faktury, podatnicy posiadający
    siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju od 1 lutego 2026 r., będą
    obowiązani wystawić je w formie ustrukturyzowanej.
    W przypadku obowiązku wystawienia faktury ustrukturyzowanej podatnik jest
    zobowiązany do oznaczenia faktury ustrukturyzowanej kodem umożliwiającym dostęp do
    tej faktury w Krajowym Systemie e-Faktur oraz umożliwiającym weryfikację danych
    zawartych na tej fakturze, w przypadku:
    1) udostępnienia jej nabywcy, o którym mowa w ust. 4, w sposób inny niż przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur, lub
    2) użycia tej faktury poza Krajowym Systemem e-Faktur.

    W sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku żadna z powyższych przesłanek nie
    zachodzi, ponieważ:
    · w ramach niniejszej transakcji nie występuje „nabywca” – co zostało szczegółowo
      wskazane powyżej,
    · brak jest jakiejkolwiek konieczności „użycia tej faktury poza Krajowym Systemem e-
      Faktur”. Jak zostało wskazane w stanie faktycznym Wniosku – z punktu widzenia
      niemieckich przepisów o VAT, Spółka jest zobowiązana do udokumentowania
      przemieszczenia Towarów z Polski do Niemiec fakturą proforma lub innym
      dokumentem zawierającym informacje wymagane dla tego typu dokumentu (w
      żadnym przypadku nie jest wymagana faktura sprzedaży).
    Dodatkowo, w przypadku gdy nabywca nie jest podatnikiem VAT czynnym, podatnik jest
    zobowiązany zapewnić temu nabywcy dostęp do faktury ustrukturyzowanej, jeżeli
    nabywca nie zwolni podatnika z tego obowiązku, poprzez:
    1) podanie kodu, o którym mowa w ust. 5, oraz danych umożliwiających zidentyfikowanie
      tej faktury albo
    2) oznaczenie kodem, o którym mowa w ust. 5, umożliwiającym dostęp do tej faktury w
      Krajowym Systemie e-Faktur, w przypadku gdy faktura jest użyta poza tym systemem.
    W sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku żadna z powyższych przesłanek nie
    zachodzi, ponieważ w ramach niniejszej transakcji nie występuje „nabywca” – co zostało
    szczegółowo wskazane powyżej.
    Wobec powyższego, przy dokumentowaniu przemieszczenia towarów własnych z
    terytorium Polski do Niemiec Spółka nie będzie zobowiązana do wystawienia faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur na potrzeby rozliczenia
    podatku VAT. Co więcej, Spółka nie będzie mogła tego zrobić ze względu na brak
    możliwości uzupełnienia pola wskazującego na „cenę jednostkową” Towaru, albowiem
    taka cena nie istnieje.
    Przenosząc powyższe na grunt sprawy będącej przedmiotem złożonego wniosku:
    · Spółka wystawia dokument wewnętrzny (Faktura) dot. przemieszczenia Towarów z
      Polski do Niemiec wskazując m.in.:
      - Spółkę jako dostawcę, w tym polski numer nadany Spółce dla potrzeb transakcji
        wewnątrzwspólnotowych,
      - Spółkę jako nabywcę, w tym niemiecki numer nadany Spółce dla potrzeb transakcji
        wewnątrzwspólnotowych, wartość Towarów będących przedmiotem wywozu z
        Polski do Niemiec w danym okresie,
      - datę przemieszczenia Towarów,
      - stawkę VAT 0%.
    · Z uwagi na nieodpłatny charakter transakcji podana wartość towarów nie jest ceną, lecz
      wartością przemieszczanych Towarów.
    · Faktura służy Spółce wyłącznie jako podstawa do rozliczenia VAT w Polsce i Niemczech
      (gdzie Spółka jest zarejestrowana na potrzeby VAT).
    · Faktura:
      - nie jest nigdzie przesyłana, albowiem Spółka wykazuje ją we własnych rozliczeniach
        VAT,
      - nie stanowi podstawy do zapłaty, albowiem nie występuje tu faktyczny nabywca,
      - nie zawiera podatku VAT i nie daje podstawy do jego odliczenia.

    W tym stanie rzeczy wystawienie przez Spółkę Faktury jest dobrowolne (fakultatywne) i
    dokonywane wyłącznie w celu prawidłowego zaraportowania przemieszczenia (WDT) w
    deklaracjach Spółki.
    W konsekwencji, w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka nie będzie zobowiązana do
    wystawienia faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur
    dokumentującej przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec.
    Wobec powyższego, Spółka może pozostać przy obecnej praktyce wystawiania Faktur, bez
    konieczności wystawiania faktur ustrukturyzowanych. Faktury mogą zachować
    dotychczasową formę tj. postać papierową bądź elektroniczną.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.); zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z tej regulacji wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określonym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy:
      Przez państwo członkowskie rozumie się przez to państwo członkowskie Unii
      Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie
      Irlandii/Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa
      Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty
      Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).
    Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    W myśl art. 2 pkt 4 ustawy:
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się przez to terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak określono w art. 2 pkt 31 ustawy:
      Przez fakturę rozumie się przez to dokument w formie papierowej lub w formie
      elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej
      podstawie.
    Natomiast, zgodnie z art. 2 pkt 32 ustawy:
      Przez fakturę elektroniczną rozumie się fakturę w formie elektronicznej wystawioną i
      otrzymaną w dowolnym formacie elektronicznym.
    Na mocy art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej – rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Zasady dotyczące wystawiania faktur zostały zawarte w rozdziale 1 Działu XI ustawy.
    W myśl art. 106a pkt 1a ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o
      których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub
      dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura
      dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę
      towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów.
    Na podstawie art. 106a pkt 2 ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług
      dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę
      działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z
      którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju
      siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo
      zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
      miejscem świadczenia jest terytorium:
      a) państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do
        zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i
        faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub
        usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
      b) państwa trzeciego.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
        od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
        prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
        4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Elementy, jakie powinna zawierać faktura, zostały wymienione w art. 106e ustawy.
    Należy także wskazać, że ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od
    towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono
    zmiany w zakresie Krajowego Systemu e-Faktur. Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy,
    mającego wejść w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla
        których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
        XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
        procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
        działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
        usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
        faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 i 4, podatnicy mogą wystawiać
        faktury ustrukturyzowane.
    Na podstawie art. 106g ust. 3a- 3c ustawy:
      3a. Faktura ustrukturyzowana jest udostępniana i otrzymywana za pomocą
      oprogramowania interfejsowego, o którym mowa w art. 106nc ust. 1.
      3b. Jeżeli odbiorca faktury nie wyraził akceptacji, o której mowa w art. 106na ust. 2,
      faktura ustrukturyzowana może być przesłana temu podmiotowi w postaci z nim
      uzgodnionej. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
      3c. Dostęp do faktury ustrukturyzowanej jest możliwy przez podanie danych tej
      faktury określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106r pkt 4.
    Z kolei zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy:

      Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-9.
    Zgodnie z art. 106gb ust. 1-4 ustawy:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
        Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
        elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu
        ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
        realizujących zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
        której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
        podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów
        publicznych.
      3. Dostęp do faktury ustrukturyzowanej, faktur, o których mowa w art. 106nda ust. 1,
        art. 106nf ust. 1 i art. 106nh ust. 1, po przesłaniu ich do Krajowego Systemu e-
        Faktur, oraz faktury VAT RR i faktury VAT RR KOREKTA wystawionych przy użyciu
        Krajowego Systemu e-Faktur, bez konieczności uwierzytelniania, o którym mowa w
        art. 106nb, jest możliwy za pośrednictwem kodu, o którym mowa w ust. 5, po
        podaniu danych umożliwiających zidentyfikowanie tej faktury.
      4. W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
        terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
        działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono
        fakturę, lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.
        1 , lub
      5) nabywcą jest podmiot, który nie posługuje się numerem, za pomocą którego jest
        zidentyfikowany na potrzeby podatku, ani numerem identyfikacji podatkowej, inny
        niż nabywca, o którym mowa w pkt 1-3 i 6, lub
      6) nabywcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy:
      Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
      przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do
      jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego
      inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w
      ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte,

      nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo
      sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć
      działalności gospodarczej podatnika.
    W czynności tej uczestniczy wyłącznie jeden podmiot. Koncepcja zakłada przyjęcie swego
    rodzaju fikcji prawnej polegającej na wyodrębnieniu dla celów VAT podatnika-dostawcy i
    podatnika-nabywcy. Mimo iż przemieszczenia towarów dokonuje jeden podmiot, możliwe
    jest przyjęcie, że posiada on dwa odmienne statusy podatnika w różnych państwach
    członkowskich, co z kolei może być interpretowane – w tym specyficznym przypadku – w
    ten sposób, że WDT dokonywane jest na rzecz innego podatnika.
    Z opisu sprawy wynika, że (...) posiada siedzibę w Polsce. Spółka jest zarejestrowana jako
    czynny podatnik VAT. Spółka jest częścią Grupy (...). Zgodnie z wprowadzonym w Grupie
    (...) modelem dystrybucji, Spółka działa jako producent kontraktowy. W ramach tej funkcji
    (...) dokonuje dostaw wyrobów gotowych zasadniczo do innych producentów
    kontraktowych z Grupy (...) (tzw. dostawy plant-to-plant). W zakresie produkcji i sprzedaży
    (...) (dalej: Towary), Spółka zawarła umowę składowania Towarów z (...), tj. Spółką z Grupy
    (...) z siedzibą w Niemczech, w ramach zawartej umowy (...) jest operatorem składu
    Towarów Spółki znajdującego się w Niemczech na terenie centrum logistycznego (...),
    należące do Spółki i wyprodukowane w jej zakładzie w (...). Towary są regularnie
    transportowane z Polski do magazynu w (...) (Towar do czasu jego sprzedaży pozostaje
    własnością Spółki), sukcesywnie, w ramach spływających zamówień od zewnętrznych
    partnerów Grupy (...), Towar jest pobierany z tego magazynu i sprzedawany w łańcuchu
    transakcji:
    · Spółka – (...) – lokalna spółka dystrybucyjna – klient docelowy,
    · sporadycznie mogą zdarzyć się transakcje realizowane w procesie plant-to-plant do
      innej niż (...) spółki Grupy (...).
    Spółka jest zarejestrowana dla potrzeb VAT w Niemczech. (...) jest zarejestrowana dla
    potrzeb VAT w Niemczech. Dla potrzeb produkcji i sprzedaży Towarów Spółka nie stosuje
    uproszczenia – „Przemieszczenie towarów w procedurze magazynu typu call-off stock na
    terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju”. Spółka dokonuje
    rozliczenia VAT z tytułu wywozu Towarów z Polski do składu w (...) dla potrzeb VAT na
    zasadach ogólnych, tj. Spółka wykazuje w swojej polskiej deklaracji VAT przemieszczenie
    Towarów z Polski do Niemiec jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (tzw.
    Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w ramach własnego przedsiębiorstwa)
    wskazując numer identyfikacji podatkowej dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych
    nadany jej w Niemczech, Spółka stosuje stawkę VAT 0% dla wewnątrzwspólnotowej
    dostawy Towarów, o ile warunki jej zastosowania wskazane w przepisach ustawy, są
    spełnione. Spółka odpowiednio wykazuje w swojej informacji podsumowującej VAT-UE
    przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec wskazując numer identyfikacji podatkowej
    dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany jej w Niemczech. Dodatkowo,
    Spółka dokumentuje przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec za pomocą
    dokumentu wewnętrznego, który spełnia warunki do uznania za fakturę w rozumieniu
    przepisu art. 2 pkt 31 ustawy, wskazując m.in.: Spółkę jako dostawcę, w tym polski numer
    nadany Spółce dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych, Spółkę jako nabywcę, w
    tym niemiecki numer nadany Spółce dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych,
    wartość Towarów będących przedmiotem wywozu z Polski do Niemiec w danym okresie,
    datę przemieszczenia Towarów, stawkę VAT 0%.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia czy Spółka będzie zobowiązana do wystawienia
    faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur dokumentującej
    przemieszczenie Towarów z Polski do Niemiec.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa
    wyodrębnia wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) w klasycznej „transakcyjnej”
    postaci (art. 13 ust. 1 ustawy) oraz tzw. „nietransakcyjnej” (art. 13 ust. 3 ustawy), przez

    którą należy rozumieć transport składników majątkowych przedsiębiorstwa do innego
    państwa członkowskiego w celu prowadzenia tam działalności gospodarczej, mimo że w
    takim przypadku nie następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel. „Nietransakcyjna” WDT jest konstrukcyjnie odmienna od jej klasycznej,
    „transakcyjnej” formy. Nie dochodzi bowiem do dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    ustawy, a jedynie do przemieszczenia towarów przez podatnika w ramach prowadzonego
    przez niego przedsiębiorstwa. W czynności tej uczestniczy wyłącznie jeden podmiot.
    Opisana w art. 13 ust. 3 ustawy czynność jest uznawana za WDT, a zatem ustawodawca
    zrównał ją z „transakcyjną” WDT.
    Jak już wyżej wyjaśniono, pomimo tego, że przemieszczenia towarów dokonuje jeden
    podmiot, to posiada on dwa odmienne statusy podatnika w różnych państwach
    członkowskich, co oznacza, że w istocie, w tym specyficznym przypadku, WDT
    dokonywana jest na rzecz innego podatnika.
    O tym, że przy „nietransakcyjnej” WDT podatnik działa w podwójnej roli świadczy to, że do
    tej transakcji podatnik stosuje przepisy, które dotyczą „transakcyjnej” WDT – np. art. 13
    ust. 6 ustawy, bądź regulacji warunkujących skorzystanie ze stawki 0%. Tym samym
    regulacje dotyczące „transakcyjnej” WDT powinny odpowiednio znaleźć zastosowanie do
    WDT w formie „nietransakcyjnej”, o czym stanowi także art. 42 ust. 1 i ust. 14 ustawy
    zgodnie z którym:
      1. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
        podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
      (...)
      14. Przepisy ust. 1-4, 11 i 12 stosuje się odpowiednio do wewnątrzwspólnotowej
        dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3.
    Z powyższego wynika, że podatnik w przypadku „nietransakcyjnej” WDT występuje
    jednocześnie jako dokonujący dostawy i nabywca, i aby skorzystać ze stawki 0% musi
    posiadać właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych
    w państwie nabywcy, posiadać dowody wywiezienia towarów z kraju oraz być podatnikiem
    VAT-UE. Tym samym mamy do czynienia z jednym podmiotem, ale dla celów VAT posiada
    on odrębny status na terenie różnych państw UE.
    Charakter „nietransakcyjnej” WDT wyklucza istnienie sytuacji, w której podatnik –
    dostawca nie posiada statusu podatnika w państwie członkowskim, do którego dokonuje
    przemieszczenia towarów. To przemawia również za obowiązkiem wystawienia faktury na
    podstawie ww. art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy. Przyjąć bowiem należy, że „nietransakcyjna”
    WDT dokonywana jest na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej
    lub podatku o podobnym charakterze.
    Prezentowane stanowisko znajduje odpowiednie potwierdzenie również w przepisach
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 2006 Nr 347, str. 1), dalej „Dyrektywa VAT”.

    Zgodnie z art. 220 Dyrektywy VAT:
      1. Każdy podatnik upewnia się, że faktura została wystawiona przez niego, nabywcę
        lub usługobiorcę, lub w jego imieniu i na jego rzecz, przez osobę trzecią, w
        następujących przypadkach:
      1) dostaw towarów lub świadczenia usług dokonywanych przez niego na rzecz
        innego podatnika lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;
      2) dostaw towarów, o których mowa w art. 33 lit. a), chyba że podatnik korzysta z
        procedury szczególnej określonej w tytule XII rozdział 6 sekcja 3;
      3) dostaw towarów dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 138;
      4) wszelkich zaliczek wpłaconych na jego rzecz przed dokonaniem jednej z dostaw
        towarów, o których mowa w pkt 1 i 2;
      5) wszelkich zaliczek wpłaconych na jego rzecz przez innego podatnika lub przez
        osobę prawną niebędącą podatnikiem przed zakończeniem świadczenia usług.
      2. W drodze odstępstwa od ust. 1 i bez uszczerbku dla art. 221 ust. 2 nie wymaga się
        wystawienia faktury w odniesieniu do świadczenia usług zwolnionych na mocy art.
        135 ust. 1 lit. a)-g).
    Stosownie do art. 138 Dyrektywy VAT:
      1. Państwa członkowskie zwalniają dostawę towarów wysyłanych lub
        transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium
        danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę lub przez
        nabywcę towarów lub na ich rzecz, jeżeli spełnione są następujące warunki:
      a) towary są dostarczane innemu podatnikowi lub osobie prawnej niebędącej
        podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym
        niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      b) podatnik lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, na rzecz których dokonywana
        jest dostawa, są zidentyfikowani do celów VAT w państwie członkowskim innym
        niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów oraz podali dostawcy ten
        numer identyfikacyjny VAT;
      1a. Zwolnienie przewidziane w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dostawca nie
      dopełnił przewidzianego w art. 262 i 263 obowiązku składania informacji
      podsumowującej lub jeżeli złożona przez niego informacja podsumowująca nie
      zawiera prawidłowych informacji dotyczących tej dostawy zgodnie z wymogami art.
      264, chyba że dostawca może należycie, w sposób odpowiadający właściwym
      organom, uzasadnić swoje uchybienie.
    Zgodnie zatem z art. 220 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy VAT każdy podatnik upewnia się, że
    faktura została wystawiona przez niego, nabywcę lub usługobiorcę, lub w jego imieniu i na
    jego rzecz przez osobę trzecią, w przypadku dostaw towarów dokonanych na warunkach
    przewidzianych w art. 138 Dyrektywy VAT. W art. 138 ust. 2 lit. c) Dyrektywy VAT
    wymieniono natomiast dostawy towarów, polegające na przemieszczeniu towarów do
    innego państwa członkowskiego, które byłyby objęte zwolnieniami przewidzianymi w ust.
    1 oraz w lit. a) i b) Dyrektywy VAT, gdyby zostały dokonane na rzecz innego podatnika.
    Oznacza to, że prawodawca unijny, odsyłając w art. 220 ust. 1 pkt 3 do całego art. 138
    Dyrektywy VAT wyraźnie wskazuje na obowiązek fakturowania również w przypadku tzw.
    przemieszczenia towarów własnych.
    Jak wyjaśniono, z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, wynika obowiązek wystawienia faktury dla
    prawidłowego udokumentowania „nietransakcyjnej” WDT a zatem Państwa Spółka, która
    posiada na terytorium Polski siedzibę działalności gospodarczej oraz dokonuje

    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy – będzie
    zobowiązana do wystawienia faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur.
    Podsumowując, Spółka będzie zobowiązana do wystawienia faktury ustrukturyzowanej
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur dokumentującej przemieszczenie Towarów z
    Polski do Niemiec.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja ta została wydana na podstawie przepisów wprowadzonych ustawą z dnia
    16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598) zmienionej ustawą z 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę
    o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
    2024 r. poz. 852).
    Interpretacja została wydana w oparciu o przepisy w brzmieniu aktualnym na dzień jej
    wydania i traci ważność w przypadku ich zmiany/uchylenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwo w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Natomiast odnośnie powołanych przez Państwa wyroków sądów należy zauważyć, iż
    wyroki sądów, są to rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady
    wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie
    rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem
    powołane orzeczenia nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.
    Ponadto, odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach
    będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie
    mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie. Zatem powołane interpretacje indywidualne nie mogą mieć wpływu na
    ocenę prawną rozpatrzonej sprawy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.