Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.704.2024.1.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Ustalenie, czy do nowych Środków Trwałych, tj. Pojazdów,
Spółka może dokonać zmiany stawek amortyzacyjnych
zgodnie z art. 16i ust. 5 updop
Słowa kluczowe: pojazdy
sprzedaż
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Stawki
amortyzacyjne ustalane indywidualnie
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, posiadającym
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. Spółka prowadzi działalność gospodarczą
    w zakresie świadczenia usług (...) oraz wynajmu pojazdów, w szczególności pojazdów (...).
    Głównymi źródłami przychodów Spółki są: (i) przychody z umów zawartych przez Spółkę
    jako usługodawcę, tj. umów najmu samochodów (czynsze najmu) oraz umów
    leasingowych (raty leasingowe); oraz (ii) przychody ze sprzedaży samochodów po
    zakończeniu ww. kontraktów.
    Strategia biznesowa Spółki przewiduje, iż pojazdy będące przedmiotem ww. kontraktów
    są nabywane przez Spółkę z przeznaczeniem dla realizacji umów z danymi Klientami, tj.
    Spółka nabywa te pojazdy dla celów konkretnych kontraktów zawartych z Klientami, na
    podstawie zleceń złożonych przez Klientów na pojazdy o określonej specyfikacji. Ponadto,
    model biznesowy Spółki przewiduje, iż po realizacji i zakończeniu danego kontraktu
    pojazd będący przedmiotem takiej umowy jest przedmiotem sprzedaży przez Spółkę.
    Z dotychczasowych doświadczeń biznesowych Spółki wynika, że średnia długość umów
    leasingowych oraz umów najmu zawieranych przez Spółkę wynosi ok. 4 lat (48 miesięcy).
    Dla celów finansowo-księgowych dla każdego pojazdu nabywanego przez Spółkę
    określana jest wartość rezydualna, tj. spodziewana wartość środka trwałego (pojazdu) w
    momencie jego odsprzedaży, po zakończeniu okresu użytkowania (tj. po zakończeniu
    danego kontraktu).
    Z uwagi na sytuację gospodarczą na świecie spowodowaną w ostatnich latach przez
    pandemię wirusa COVID-19 oraz sytuację geopolityczną, a w szczególności przez wojnę w
    Ukrainie, która wywarła istotny wpływ na spowolnienie spadku wartości nowych pojazdów
    w okresie ich użytkowania (brak dostępności nowych pojazdów, a następnie wzrost cen
    nowych samochodów), średnia wartość rezydualna pojazdów posiadanych przez Spółkę
    (rozpoznanych jako środki trwałe dla celów księgowych i podatkowych) wynosi ok. 60%
    wydatków poniesionych na ich nabycie, tj. ich wartości początkowej.
    Dla celów bilansowo-księgowych każdy pojazd podlega amortyzacji księgowej przez okres
    jego ekonomicznej użyteczności, tj. przez okres trwania danego kontraktu. Wartość
    pojazdu jaka podlega amortyzacji księgowej stanowi różnicę pomiędzy nakładami
    poniesionymi na nabycie danego pojazdu, a jego ustaloną wartością rezydualną.
    Natomiast dla celów rozliczeń Spółki w zakresie CIT podatku dochodowego od osób
    prawnych (dalej jako: „CIT”) pojazdy (dalej jako: „Środki Trwałe”, „Pojazdy”) podlegają
    amortyzacji liniowej, o której mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, tj. według stawki
    wynikającej z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik Nr 1 do
    Ustawy o CIT, tj. 20% (czyli okres 60 miesięcy – 5 lat).
    W rezultacie, mimo iż średni okres amortyzacji księgowej Środków Trwałych (pojazdów)
    posiadanych przez Spółkę (tj. średni okres trwania kontraktów to 48 miesięcy - 4 lata) jest
    z zasady krótszy niż standardowy okres amortyzacji podatkowej (tj. 60 miesięcy - 5 lat), to
    z uwagi na określanie dla celów finansowych wysokiej wartości rezydualnej Pojazdów,
    występują istotne różnice wartościowe pomiędzy kosztami księgowymi (tj. odpisami
    amortyzacyjnymi dla celów księgowych), a kosztami podatkowymi (tj. odpisami
    amortyzacyjnymi dla celów podatku CIT) związanymi z wykorzystywaniem tych pojazdów
    w bieżącej działalności gospodarczej Spółki (tj. realizacji zawartych kontraktów z

    Klientami). W efekcie roczne koszty podatkowe w postaci odpisów amortyzacyjnych od
    Pojazdów wykorzystywanych przez Spółkę w toku swojej działalności przewyższają koszty
    księgowe - odpisy amortyzacyjne naliczane dla celów księgowych.
    Powyższą sytuację można przedstawić w uproszczony sposób na poniższym przykładzie
    przyjmując określone założenia.
    (...)
    Natomiast w momencie sprzedaży Środków Trwałych po zakończeniu trwania kontraktów
    zawartych z Klientami, koszty księgowe takiej sprzedaży (tj. wartość rezydualna pojazdu)
    są wyższe niż wartość podatkowa netto tych Środków Trwałych (tj. niezamortyzowana
    wartość początkowa Pojazdów).
    Należy jednakże dodatkowo uwzględnić szereg kwestii, które mają istotne znaczenie z
    perspektywy rozliczeń podatkowych Spółki w zakresie podatku CIT.
    Aktualnie Spółka dysponuje (...) ok. (...) pojazdów, z czego większość z nich
    wykorzystywana jest przez Spółkę w działalności prowadzonej na terytorium Polski, a
    pozostałe pojazdy wykorzystywane są w działalnościach gospodarczych oddziałów Spółki
    na (...).
    Ponieważ Spółka wykorzystuje w działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce duży
    wolumen Środków Trwałych powoduje to, iż łączne koszty podatkowe – odpisy
    amortyzacyjne dla celów podatkowych znacząco przewyższają wartościowo koszty
    księgowe – odpisy amortyzacyjne dla celów bilansowych. Ta nadwyżka odpisów
    amortyzacyjnych dla celów podatkowych nad odpisami amortyzacyjnymi dla celów
    księgowych stanowi najistotniejszą różnicę między wynikiem księgowym a podatkowym
    Spółki, zarówno z perspektywy rodzajowej jak i wartościowej.
    Kolejną istotną kwestią jest fakt, iż od (...) roku Spółka jest w fazie intensywnego wzrostu i
    rozwoju swojej działalności gospodarczej. Z perspektywy rodzaju działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Spółkę kluczowe znaczenie ma efekt skali, ponieważ
    Spółka dysponuje zasobami technicznymi i osobowymi do obsługi dużej liczby kontraktów
    z Klientami i jest w stanie wykorzystywać efekty synergii dążąc do jak najwyższej
    efektywności i rentowności prowadzonej działalności.
    Większość pojazdów wchodzących w skład (...) Spółki została nabyta w latach (...), (...).
    Odwołując się do powyższych wyjaśnień w zakresie średniej długości kontraktów
    zawartych przez Spółkę z Klientami (tj. ok 4 lata) oznacza to, iż większość kontraktów jest
    aktualnie w trakcie realizacji i nie doszło jeszcze do sprzedaży pojazdów nabytych w ww.
    latach. Konsekwentnie, Spółka nie osiągnęła jeszcze z tych pojazdów spodziewanych
    przychodów z drugiego źródła swojej głównej działalności, tj. przychodów ze sprzedaży
    pojazdów po zakończeniu kontraktów. Oczywiście, w przypadkach gdy pojazdy były
    nabywane we wcześniejszych latach lub kontrakty z Klientami zostały zawarte na krótsze
    okresy, Spółka dokonuje sprzedaży danych pojazdów i osiąga z tego tytułu przychody
    podatkowe.
    Jak to zostało wskazane powyżej, większość aktualnej floty pojazdów Spółki została nabyta
    w latach 2021-2023, a więc spodziewane przychody podatkowe z tytułu sprzedaży tych
    pojazdów powinny zostać rozpoznane przez Spółkę w roku podatkowym 2024/2025 (rok
    obrotowy/podatkowy Spółki trwa od 1 kwietnia do 31 marca) oraz w latach następnych.
    Tym samym biorąc pod uwagę nadwyżkę odpisów amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych nad odpisami amortyzacyjnymi dla celów księgowych oraz nieosiąganie
    dotychczas oczekiwanych przychodów ze sprzedaży Środków Trwałych, w ostatnich latach
    podatkowych Spółka wykazywała straty podatkowe.
    Jednocześnie Spółka chcąc zwiększać swój udział w rynku oraz (...) planuje (...). W związku z
    powyższym, kolejna faza rozwoju Spółki obejmuje nie tylko utrzymywanie bieżącego
    wolumenu Pojazdów w swojej flocie, ale także zwiększanie tego wolumenu (...). W

    konsekwencji może okazać się, iż spodziewane dochody ze sprzedaży Pojazdów przez
    Spółkę po zakończeniu trwających kontraktów będą kompensowane z kosztami
    podatkowymi wynikającymi z ww. amortyzacji podatkowej Pojazdów zarówno tych, które
    nadal są wykorzystywane na podstawie kontraktów zawartych w poprzednich latach jak i
    tych Pojazdów, które zostaną nabyte przez Spółkę dla celów realizacji nowych kontraktów.
    W świetle powyższego, w Spółce występowały znaczące różnice między rozliczeniami
    księgowobilansowymi a podatkowymi w zakresie podatku CIT, których główną przyczyną
    rodzajowo i wartościowo były różnice w metodologii naliczania amortyzacji bilansowej i
    podatkowej. To z kolei prowadziło do znaczących różnic pomiędzy wynikiem księgowym, a
    podatkowym Spółki.
    W związku z powyższym, po szczegółowych analizach przeprowadzonych przez Spółkę,
    została podjęta decyzja o zmianie zasad naliczania amortyzacji podatkowej w zakresie
    Pojazdów od pierwszego dnia aktualnie trwającego roku podatkowego Spółki, tj. 1
    kwietnia 2024 r.
    Podstawowym celem nowych zasad naliczania amortyzacji podatkowej w zakresie
    Pojazdów jest uniknięcie znaczących różnic pomiędzy amortyzacją księgową a podatkową
    oraz doprowadzenie do sytuacji, w której na moment sprzedaży danego Pojazdu jego
    wartość podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość początkowa) była równa lub jak
    najbardziej zbliżona do przyjętej wartości rezydualnej danego Pojazdu. W ocenie Spółki,
    zmienione zasady naliczania amortyzacji podatkowej będą lepiej dostosowane do
    charakteru oraz specyfiki działalności gospodarczej Spółki i powinny przyczynić się do
    zniwelowania różnic pomiędzy wynikiem podatkowym, a księgowym Spółki.
    Ponadto, w ocenie Spółki, nowe zasady naliczania amortyzacji podatkowej Pojazdów
    pozwolą na zachowanie współmierności przychodów i kosztów z perspektywy powyżej
    wskazanych rodzajów działalności Spółki, tj. przychodów z kontraktów oraz przychodów ze
    sprzedaży Pojazdów. Także w kontekście spójności rozliczeń księgowych i podatkowych
    Spółki, przedmiotowe działania powinny mieć pozytywny wpływ na sytuację Spółki.
    Nowa metodologia naliczania amortyzacji podatkowej w zakresie Pojazdów od dnia 1
    kwietnia 2024 r. (tj. pierwszego dnia aktualnie trwającego rok podatkowego) będzie
    obejmować:
    1) W zakresie Pojazdów, które zostaną przez Spółkę nabyte od dnia 1 kwietnia 2024 r. –
      Spółka zastosuje metodę amortyzacji liniowej, o której mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1
      Ustawy o CIT, a stawka amortyzacji podatkowej zostanie określona na takim poziome,
      aby na moment sprzedaży tych Pojazdów ich wartość rezydualna oraz wartość
      podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość początkowa) były jak najbardziej
      zbliżone. Przy czym stawka amortyzacji podatkowej ww. Pojazdów nie będzie wyższa
      niż maksymalna stawka amortyzacji wynikająca z Wykazu rocznych stawek
      amortyzacyjnych stanowiącego załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT, tj. 20%.
    2) W zakresie Pojazdów, które były wykorzystywane przez Spółkę w toku jej działalności
      gospodarczej na dzień 1 kwietnia 2024 r. oraz były przedmiotem kontraktów zawartych
      przed tą datą z Klientami, w zależności od tego czy na dzień 1 kwietnia 2024 r. ich
      wartość podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość początkowa) była wyższa albo
      niższa lub równa ich wartości rezydualnej, to:
      a) Jeżeli na dzień 1 kwietnia 2024 r. wartość podatkowa netto ( (tj. niezamortyzowana
        wartość początkowa) takich Pojazdów była wyższa od ich wartości rezydualnej –
        zostanie dokonana zmiana stawki amortyzacji linowej do takiego poziomu, aby na

        moment sprzedaży takich Pojazdów ich wartość podatkowa netto oraz wartość
        rezydualna były jak najbardziej zbliżone, przy czym stawka amortyzacji podatkowej
        ww. Pojazdów nie będzie wyższa niż maksymalna stawka amortyzacji wynikająca z
        Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik Nr 1 do Ustawy o
        CIT, tj. 20%.
      b) Jeżeli na dzień 1 kwietnia 2024 r. wartość podatkowa netto (tj. niezamortyzowana
        wartość początkowa) takich Pojazdów była niższa lub równa ich wartości
        rezydualnej - zostanie dokonana zmiana stawki amortyzacji linowej na stawkę 0%.
    Jednocześnie z uwagi na dynamiczną sytuację rynkową oraz zmieniające się otoczenie
    biznesowe możliwa jest sytuacja, w której Wnioskodawca będzie w przyszłości dokonywać
    dalszych zmian stawek amortyzacji liniowej, tj. ponownie obniżać lub podwyższać
    uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne w stosunku do Pojazdów będących Środkami
    Trwałymi do wysokości nie wyższej niż stawki amortyzacyjne wskazane w Wykazie
    rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT, w tym
    również w odniesieniu do roku podatkowego, w którym podejmie taką decyzję.
    Wnioskodawca zaznacza, iż ww. Środki Trwałe są wykorzystywane w działalności, z której
    dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem CIT i nie podlegają zwolnieniu z
    opodatkowania tym podatkiem.
    Pytania
    1. Czy do nowych Środków Trwałych, tj. Pojazdów nabytych po dniu 1 kwietnia 2024
    r., Spółka wprowadzając je do ewidencji i rozpoczynając ich amortyzację może
    zastosować począwszy od miesiąca, w którym Pojazdy zostaną wprowadzone do
    ewidencji na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT niższą stawkę amortyzacji niż
    wskazaną w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1
    do Ustawy o CIT, aby na moment sprzedaży takich Pojazdów ich wartość rezydualna
    oraz wartość podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość początkowa) były jak
    najbardziej zbliżone?
    2. Czy do Środków Trwałych - Pojazdów, które były wykorzystywane przez Spółkę w
    toku jej działalności gospodarczej na dzień 1 kwietnia 2024 r. (tj. pierwszy dzień
    aktualnego roku podatkowego) i których wartość podatkowa netto (tj.
    niezamortyzowana wartość początkowa) na ten dzień była wyższa od ich wartości
    rezydualnej, Spółka będzie mogła na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT
    zastosować od dnia 1 kwietnia 2024 r. niższe stawki amortyzacji podatkowej niż
    wskazane w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1
    do Ustawy o CIT, aby na moment sprzedaży takich Pojazdów ich wartość podatkowa
    netto oraz wartość rezydualna były jak najbardziej zbliżone?
    3. Czy do Środków Trwałych - Pojazdów, które były wykorzystywane przez Spółkę w
    toku jej działalności gospodarczej na dzień 1 kwietnia 2024 r. (tj. pierwszy dzień
    aktualnego roku podatkowego) i których wartość podatkowa netto (tj.
    niezamortyzowana wartość początkowa) na ten dzień była niższa lub równa ich
    wartości rezydualnej, Spółka będzie mogła na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT
    zastosować od dnia 1 kwietnia 2024 r. stawkę amortyzacji linowej 0%?
    4. Czy w zakresie Środków Trwałych - Pojazdów Spółka będzie mogła w przyszłości
    dokonywać dalszych zmian stawek amortyzacji podatkowej, tj. ponownie obniżać lub

    podwyższać uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne, jednakże do wysokości nie
    wyższej niż stawki amortyzacyjne wskazane w Wykazie rocznych stawek
    amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy:
    Ad 1.
    W zakresie nowych Środków Trwałych - Pojazdów nabytych po dniu 1 kwietnia 2024 r.
    Spółka wprowadzając je do ewidencji i rozpoczynając ich amortyzację może zastosować
    począwszy od miesiąca, w którym Pojazdy zostaną wprowadzone do ewidencji na
    podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, niższą stawkę amortyzacji niż wskazaną w Wykazie
    rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT, aby na
    moment sprzedaży takich Pojazdów ich wartość rezydualna oraz wartość podatkowa
    netto (tj. niezamortyzowana wartość początkowa) były jak najbardziej zbliżone.
    Ad 2.
    W zakresie Środków Trwałych - Pojazdów, które były wykorzystywane przez Spółkę w toku
    jej działalności gospodarczej na dzień 1 kwietnia 2024 r. (tj. pierwszy dzień aktualnego
    roku podatkowego) i których wartość podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość
    początkowa) na ten dzień była wyższa od ich wartości rezydualnej, Spółka będzie mogła na
    podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT zastosować od dnia 1 kwietnia 2024 r. inne stawki
    amortyzacji podatkowej, aby na moment sprzedaży takich Pojazdów ich wartość
    podatkowa netto oraz wartość rezydualna były jak najbardziej zbliżone.
    Ad 3.
    W zakresie Środków Trwałych - Pojazdów, które były wykorzystywane przez Spółkę w toku
    jej działalności gospodarczej na dzień 1 kwietnia 2024 r. (tj. pierwszy dzień aktualnego
    roku podatkowego) i których wartość podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość
    początkowa) na ten dzień była niższa lub równa ich wartości rezydualnej, Spółka będzie
    mogła na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT zastosować od dnia 1 kwietnia 2024 r.
    stawkę amortyzacji linowej 0%.
    Ad 4.
    Spółka będzie mogła w przyszłości dokonywać dalszych zmian stawek amortyzacji
    podatkowej w odniesieniu do Środków Trwałych - Pojazdów, tj. ponownie obniżać lub
    podwyższać uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne, jednakże do wysokości nie wyższej
    niż stawki amortyzacyjne wskazane w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych
    stanowiących załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    Powyższy przepis reguluje podstawy dokonywania odpisów amortyzacyjnych według tzw.
    metody liniowej. Zasadą jest, że podatnik rozpoczyna amortyzację danego składnika
    majątkowego począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu
    wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.
    Jednocześnie w ust. 2 tego przepisu ustawodawca wskazał, że podatnicy dokonują wyboru
    jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k Ustawy o CIT dla poszczególnych
    środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji. Wybraną metodę stosuje się do
    pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.
    Przepis ten w praktyce zakazuje zmian określonej na dzień rozpoczęcia amortyzacji
    wybranej metodologii dokonywania odpisów. Oznacza to, że raz wybranej metody
    amortyzacji nie można później zmienić.
    Natomiast w art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT ustawodawca wskazał, że dla środków trwałych
    amortyzowanych metodą liniową stosuje się stawki amortyzacyjne określone w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych.
    Z kolei, zgodnie z art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Powyższy przepis wprowadza generalną zasadę zezwalającą podatnikom na obniżenie
    stawek amortyzacyjnych. Jednocześnie z brzmienia tego przepisu wynika, iż możliwość
    zastosowania obniżonej stawki amortyzacyjnej nie jest uzależniona od tego czy dany
    środek trwały jest już przez podatnika CIT amortyzowany. Wręcz przeciwnie z treści tego
    przepisu wynika, iż zmiana stawek amortyzacyjnych dotyczy zarówno środków trwałych
    wprowadzanych po raz pierwszy do ewidencji, jak i środków trwałych będących już
    przedmiotem amortyzacji. Przepis ten nie wprowadza także żadnego ograniczenia co do
    rodzaju środków trwałych, dla których można obniżyć wysokość stawki amortyzacji. W
    praktyce oznacza to, iż obniżenie stawek amortyzacyjnych może nastąpić w momencie
    dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego dla każdego
    wprowadzanego po raz pierwszy do ewidencji środka trwałego.
    Jednocześnie żaden przepis Ustawy o CIT nie wprowadza dodatkowych przesłanek
    warunkujących zastosowanie stawki amortyzacji niższej niż wskazanej w Wykazie rocznych
    stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT. Preferencji tej nie
    można jedynie zastosować do środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w
    działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
    dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia (art. 16i ust. 8 Ustawy o CIT)
    oraz do środków trwałych amortyzowanych przy zastosowaniu indywidualnej stawki
    amortyzacji określonej w art. 16j Ustawy o CIT, gdyż metoda ta nie przewiduje obniżania
    ani podwyższania stawek amortyzacyjnych w trakcie trwania okresu amortyzacji.
    Skoro zatem Spółka nie wykorzystuje Pojazdów w działalności, z której przychody
    podlegają zwolnieniu z opodatkowania CIT, a jednocześnie Pojazdy amortyzowane są
    według metody liniowej określonej w art. 16i ust. 1 pkt Ustawy o CIT, Wnioskodawca w
    zakresie nowych Środków Trwałych - Pojazdów nabytych po dniu 1 kwietnia 2024 r.
    począwszy od miesiąca, w którym Pojazdy zostaną wprowadzone do ewidencji, może
    zastosować niższą stawkę amortyzacji niż wskazaną w Wykazie rocznych stawek
    amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT. Jak wskazano powyżej
    przepisy Ustawy o CIT, a w szczególności art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, nie sprzeciwiają się
    zastosowaniu takiej stawki amortyzacji, aby na moment sprzedaży Pojazdów ich wartość
    rezydualna oraz wartość podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość początkowa)
    były jak najbardziej zbliżone. Jedynym ograniczeniem co do wysokości zastosowania
    stawki amortyzacji podatkowej jest to, aby nie była ona wyższa niż maksymalna stawka
    amortyzacji wynikająca z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego
    załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT, tj. 20%, co wynika z art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT.

    Stanowisko Spółki potwierdzają organy podatkowe w wydawanych interpretacjach
    podatkowych, które przykładowo Wnioskodawca wskazuje jak poniżej:
    · interpretacja indywidualna z dnia 12 października 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej (znak: 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.JF);
    · interpretacja indywidualna z dnia 2 grudnia 2020 r. Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej (znak: 0111-KDIB1-1.4010.410.2020.1.NL);
    · interpretacja indywidualna z dnia 13 marca 2020 r. Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej (znak: 0111-KDIB1-3.4010.20.2020.1.IZ);
    · interpretacja indywidualna z dnia 16 sierpnia 2019 r. Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej (znak: 0111-KDIB2-3.4010.201.2019.2.KK);
    · interpretacja indywidualna z dnia 12 grudnia 2014 r. Dyrektora Izby Skarbowej w
      Poznaniu (znak: ILPB4/423-467/14-2/DS).
    Ad 2.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1 zgodnie z art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT podatnicy
    mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych
    środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te
    zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego
    roku podatkowego.
    Natomiast art. 16i ust. 8 Ustawy o CIT wskazuje, iż przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do
    środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody
    podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z
    takiego zwolnienia.
    Z powyższych przepisów wynika, iż podatnicy amortyzujący środki trwałe wykorzystywane
    w prowadzonej działalności gospodarczej z zastosowaniem metody liniowej, mogą obniżyć
    stosowane dla celów podatkowych stawki amortyzacyjne w stosunku do stawek
    określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik Nr 1 do
    Ustawy o CIT, a decyzja o takiej obniżce należy do samych podatników. Jednocześnie
    zmiany stawki amortyzacyjnej należy dokonać:
    · począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji, albo
    · od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Ustawodawca, na co wskazywał Wnioskodawca w uzasadnieniu do pytania 1 niniejszego
    wniosku, nie wprowadził żadnych ograniczeń co do rodzaju środków trwałych, dla których
    można obniżyć stawki amortyzacji, a jedynie wskazał, iż z tej preferencji nie mogą
    skorzystać podatnicy CIT wykorzystujący dane środki trwałe w działalności gospodarczej, z
    której przychody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT w okresie
    korzystania z takiego zwolnienia.
    Natomiast literalne brzmienie wyżej powołanego przepisu, a także pozostałych przepisów
    Ustawy o CIT wskazuje, że podatnik CIT może samodzielnie ustalić wysokość stawek
    amortyzacyjnych, jednakże nie mogą one być w wyższej wysokości od tych, wymienionych
    w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, analiza art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT pozwala na stwierdzenie, iż
    podatnik CIT nie jest ograniczony do dokonywania zmian w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wyłącznie naprzód.
    W ocenie Spółki treść art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT wskazuje jedynie, że „punktem w czasie”,
    w którym mogą zostać obniżone stawki amortyzacyjne jest miesiąc wprowadzenia środka
    trwałego do ewidencji lub pierwszy miesiąc jakiegokolwiek następującego po nim roku
    podatkowego.

    W ocenie Spółki, przewidziane przez ustawodawcę w powyższym przepisie terminy
    wskazują na moment, od którego powinno nastąpić skuteczne obniżenie stawki
    amortyzacji i wysokości odpisów amortyzacyjnych. Należy zatem uznać, iż obniżony odpis
    amortyzacyjny powinien być stosowany przez cały rok od pierwszego miesiąca
    następnego roku podatkowego, przy czym wskazać należy, iż przepis w żadnym miejscu
    nie odnosi się do tego, w którym momencie powinna zostać podjęta decyzja o obniżeniu
    stawek amortyzacji przy ich zastosowaniu począwszy od pierwszego miesiąca każdego
    roku podatkowego. Innymi słowy, w ramach danego roku podatkowego musi mieć
    zastosowanie wyłącznie jedna stawka amortyzacji, jednak jej ustalenia można dokonać w
    dowolnym momencie tego roku. Oznacza to, iż Spółka na podstawie decyzji podjętej w
    trakcie roku podatkowego może do wybranych środków trwałych zastosować obniżone
    stawki amortyzacyjne ze skutkiem począwszy od pierwszego miesiąca tego roku
    podatkowego.
    Ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych obostrzeń, w
    szczególności nie wskazuje w jakichkolwiek regulacjach obowiązujących na gruncie Ustawy
    CIT, że zmiana wysokości stawek amortyzacyjnych musi następować każdorazowo od
    pierwszego miesiąca roku podatkowego następnego po roku bieżącym. Zdaniem
    Wnioskodawcy normę wyrażoną w art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT zmiany stawki dokonuje się
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego należy interpretować tak, że
    zmiany (w tym obniżenia) stawki amortyzacji można dokonać począwszy od miesiąca
    wprowadzenia środka trwałego do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego po roku podatkowym, w którym nastąpiło wprowadzenie
    środka trwałego do ewidencji środków trwałych. Zatem można przyjąć, że użycie pojęcia
    „od” bezpośrednio odnosi się również do okresów w przeszłości powodując tym samym,
    że zmiany tych stawek można dokonać także w trakcie trwania roku podatkowego.
    Tym samym wykładnia gramatyczna tego przepisu prowadzi do wniosku, że Spółka w
    zakresie Środków Trwałych - Pojazdów, które były wykorzystywane przez Spółkę w toku jej
    działalności gospodarczej na dzień 1 kwietnia 2024 r. (tj. pierwszy dzień bieżącego roku
    podatkowego) i których wartość podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość
    początkowa) na ten dzień była wyższa od ich wartości rezydualnej, Spółka może
    zastosować niższą stawkę amortyzacyjną niż wynikającą z Wykazu rocznych stawek
    amortyzacyjnych stanowiącego załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT ze skutkiem od dnia 1
    kwietnia 2024 r. tak, aby na moment sprzedaży takich Pojazdów ich wartość podatkowa
    netto oraz wartość rezydualna były jak najbardziej zbliżone.
    Na taką interpretację wykładni ww. przepisu wskazuje także uzasadnienie do ustawy z
    dnia 27 lipca 2002 r. zmieniającej ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.
    U. z 2002 r. Nr 141, poz. 1179, dalej jako: „Ustawa Nowelizująca”), która wprowadziła do
    Ustawy o CIT m.in. art. 16i ust. 5 w jego obecnym brzmieniu, z którego wynika, że celem
    tego przepisu było wprowadzenie możliwości zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z
    Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana
    podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami
    przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki
    podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia
    strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić
    do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym
    samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania.
    Z powołanego uzasadnienia Ustawy Nowelizującej wynika, że intencją ustawodawcy było
    udzielenie podatnikom możliwości elastycznej modyfikacji stawek amortyzacyjnych w
    zależności, od ich wyboru. Taka interpretacja wyklucza zawężające podejście, zgodnie z

    którym taka modyfikacja mogłaby zostać przykładowo dokonywana jedynie od pierwszego
    miesiąca roku następującego po bieżącym roku podatkowym (tj. następującego po roku,
    w którym podjęto decyzję o obniżeniu wysokości stawek amortyzacyjnych).
    Nie ulega zatem wątpliwości, że intencją ustawodawcy było umożliwienie podatnikom
    swobodnego decydowania o obniżaniu i podwyższaniu stawek amortyzacyjnych w
    odniesieniu do środków trwałych pod warunkiem zachowania terminów tych zmian, o
    których mowa w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.
    Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy potwierdzają orzeczenia sądowe, przykładowo w
    wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r. (sygn. I SA/Łd 92/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Łodzi wskazał, że „omawiany przepis posługuje się konstrukcją językową „Zmiany (...)
    dokonuje się począwszy od (...). albo od (...)”, która wyraźnie wskazuje „na punkt w czasie”,
    od którego można dokonać przedmiotowej zmiany stawek. Zgodnie ze Słownikiem języka
    polskiego PWN użyta w przepisie „Forma imiesłowowa niejako wzmacnia (doprecyzowuje)
    okolicznik czasu”. W ten sposób ustawodawca definitywnie zakreśla termin, od którego
    omawiane zmiany zaczynają odnosić skutki prawne. Regulacja ta nie odnosi się natomiast
    w żadnym zakresie do momentu, w którym podatnik jest uprawniony do „technicznej”
    zmiany stawek amortyzacyjnych (tj. w którym momencie można wprowadzić zmniejszenie
    stawek w księgach podatkowych podatnika) ani do tego czy zmiany tej można dokonać
    tylko na przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe). Na podkreślenie zasługuje,
    że ustawodawca w przepisach dotyczących amortyzacji w żaden sposób nie odnosi się do
    „okresów”, czyli przedziałów czasu których taka zmiana mogłaby dotyczyć. Z tych
    powodów zdaniem Sądu przedmiotowej zmiany można dokonać zarówno „na bieżąco” -
    korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów, jak i „wstecz” - za okresy
    wcześniejsze, z uwzględnieniem terminu przedawnienia”.
    Podobnie wypowiedział się:
    · Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 marca 2022 r. (sygn. I
      SA/Gd 1187/21);
    · Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 25 marca
      2021 r. (sygn. I SA/Go 32/21) (orzeczenie prawomocne);
    · Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 grudnia 2018 r. (sygn.
      III SA/Wa 566/18) (orzeczenie prawomocne).
    Stanowisko Spółki potwierdza także:
    · Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2024 r. (sygn. II FSK 545/21), w
      którym wskazał:
    „W art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty
    deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną „wstecz”), ani
    bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze.
    Podkreślić należy, że gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego
    zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego
    rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać. Na
    prawidłowość powyższego stanowiska wskazuje również treść uzasadnienia projektu
    nowelizacji u.p.d.o.p., w szczególności dotyczącego nowelizacji art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p.
    (zob. druk sejmowy nr 411 z 17 kwietnia 2002 r.), w którym wskazano, że „podatnicy
    będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie
    obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów
    podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na
    wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”. Nie zawsze jest możliwe
    oszacowanie ewentualnej wysokości straty podatkowej, zwłaszcza straty osiąganej na
    przestrzeni kilku lat. W konsekwencji, osiągnięcie celu regulacji art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p.,
    o którym mowa w uzasadnieniu projektu nowelizacji u.p.d.o.p., możliwe jest
    niejednokrotnie jedynie w drodze zmiany stawki amortyzacji wstecz i korekty deklaracji

    podatkowej. Brak jest w konsekwencji podstaw prawnych uzasadniających wniosek, że
    wykładany przepis uniemożliwia dokonanie zmiany stawki amortyzacyjnej w trakcie
    danego roku podatkowego, z zastrzeżeniem dotyczącym konieczności zastosowania tej
    samej stawki amortyzacyjnej za wszystkie okresy rozliczeniowe danego roku
    podatkowego”.
    · Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2022 r. (sygn. II FSK 1413/19),
      wskazując:
    „(...) wobec nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu - należy uznać, że jego brzmienie
    pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w
    odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. W
    konsekwencji wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana przez organ w
    zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną
    tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika, że podatnicy mogą obniżyć
    stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego
    jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub
    od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych”.
    · Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 15 grudnia 2022 r. (sygn. I
      SA/Gl 1288/22) wyrażając stanowisko, iż:
    „Intencją ustawodawcy było udzielenie podatnikom możliwości elastycznej modyfikacji
    stawek amortyzacyjnych w zależności od ich wyboru. Taka interpretacja wyklucza
    zawężające podejście, zgodnie z którym taka modyfikacja mogłaby zostać przykładowo
    dokonywana jedynie od pierwszego miesiąca roku następującego po bieżącym (tj. roku,
    w którym podjęto decyzję o modyfikacji wysokości stawek amortyzacyjnych)”.
    · Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2022 r.
      (sygn. III SA/Wa 431/22) wskazując, iż:
    „(...) w ocenie Sądu nie można z niego wywieść - wbrew twierdzeniu organu - zakazu
    retrospektywnej zmiany stawek amortyzacji. Rację ma Skarżąca twierdząc, że podatnicy
    mogą dokonywać zmiany stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnym momencie. W
    treści powołanego uzasadnienia projektu nowelizacji ustawy o CIT wskazano, że:
    „Zgodnie z założeniami pakietu Przede wszystkim przedsiębiorczość zmieniono również
    Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji Wykazu.
    Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w
    dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana
    podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami
    przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu
    polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie
    ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki
    amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie
    osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty
    podatkowej i dochodu do opodatkowania. (...). Przy opracowywaniu projektu, mając na
    względzie uzasadnione wątpliwości podatników oraz organów podatkowych, kierowano
    się koniecznością uporządkowania funkcjonujących już rozwiązań podatkowych w celu
    wyeliminowania istniejących w przepisach niejasności, które rodziły wątpliwości i spory
    pomiędzy podatnikami a organami skarbowymi”. Przytoczony fragment w ocenie Sądu
    potwierdza więc - wbrew temu co twierdzi organ - że Spółka jest uprawniona do
    zastosowania stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości, także
    wówczas, gdy dla danych środków trwałych dokonano już odpisów amortyzacyjnych. (...)
    (...) Spółka może zmienić stosowane stawki amortyzacyjne ze skutkiem od pierwszego
    miesiąca danego roku podatkowego na podstawie decyzji, która może zostać podjęta w
    trakcie trwania roku podatkowego”.
    · Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 10 kwietnia
      2024 r. (znak: 0111-KDIB1-1.4010.232.2020.9.MF) w której potwierdził stanowisko
      wnioskodawcy, że:

      „Spółka może dokonać obniżenia stawek amortyzacji dla wybranej grupy środków
      trwałych amortyzowanych wg metody liniowej, przy podjęciu decyzji w trakcie
      bieżącego roku podatkowego (2020 rok) ze skutkiem zastosowania obniżonych stawek
      amortyzacji począwszy od pierwszego miesiąca bieżącego roku podatkowego, tj. od 1
      stycznia 2020 r.”.
    Ad 3.
    W ocenie Wnioskodawcy w odróżnieniu od instytucji podwyższania stawek
    amortyzacyjnych dotyczącej wyłącznie ściśle określonych środków trwałych wymienionych
    w art. 16i ust. 2 Ustawy CIT wobec, której ustawodawca wprowadził ograniczenia,
    podatnik na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT jest uprawniony do dowolnego
    obniżania stawek amortyzacyjnych w stosunku do wykorzystywanych przez siebie
    środków trwałych. Z uwagi na brak ograniczeń w tym zakresie stawki mogą być obniżane
    do dowolnie wybranego przez podatnika poziomu.
    Jedyne ograniczenie w zakresie obniżania stawek amortyzacyjnych wprowadza art. 16i ust.
    8 Ustawy CIT, który zabrania obniżania stawek amortyzacyjnych do środków trwałych
    wykorzystywanych przez podatników CIT w działalności, z której dochody podlegają
    zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego
    zwolnienia.
    Wobec braku innych ograniczeń zdaniem Spółki, w zakresie Środków Trwałych - Pojazdów,
    które były wykorzystywane przez Spółkę w toku jej działalności gospodarczej na dzień 1
    kwietnia 2024 r. (tj. pierwszy dzień bieżącego roku podatkowego) i których wartość
    podatkowa netto (tj. niezamortyzowana wartość początkowa) na ten dzień była niższa lub
    równa ich wartości rezydualnej, Spółka będzie mogła zastosować od dnia 1 kwietnia 2024
    r. stawkę amortyzacji linowej 0%.
    Na taką możliwość wskazuje przywołane już w uzasadnieniu do pytania 1 uzasadnienie do
    Ustawy nowelizującej, w którym wskazano: „Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia
    strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić
    do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym
    samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania”.
    Zastosowanie stawki amortyzacji w wysokości 0% jest uzasadnione w sytuacji ponoszenia
    przez podatnika strat podatkowych, a następnie jej podwyższenie do wysokości stawek
    określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik Nr 1 do
    Ustawy o CIT dopiero w momencie, gdy zacznie osiągać dochody z prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Reasumując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma prawo do czasowego obniżania
    stawek amortyzacyjnych dla wszystkich lub wybranych Środków Trwałych do dowolnego
    poziomu, w tym 0%.
    Stanowisko Spółki potwierdza Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydawanych
    interpretacjach podatkowych, m.in. w interpretacji indywidualnej:
    · z dnia 29 kwietnia 2024 r. (znak: 0111-KDIB1-1.4010.110.2024.2.SH);
    · z dnia 2 września 2020 r. (znak: 0111-KDIB1-1.4010.256.2020.1.DK);
    · z dnia 12 września 2019 r. (znak: 0114-KDIP2-1.4010.326.2019.1.SP);
    · z dnia 7 sierpnia 2019 r. (znak: 0111-KDIB2-3.4010.193.2019.1.AD);
    · z dnia 22 stycznia 2019 r. (znak: 0111-KDIB1-3.4010.587.2018.1.MBD);
    · z dnia 26 marca 2018 r. (znak: 0111-KDIB2-1.4510.37.2017.1.JP).
    Ad 4.

    Jak zaprezentowano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy do pytań nr 1 i 2, art. 16i
    ust. 5 Ustawy o CIT stanowi, iż podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie rocznych
    stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT stawki dla
    poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w
    którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego. Jednocześnie przepis ten nie zabrania obniżenia
    stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Oznacza to, że zmiany
    stawek można dokonywać wielokrotnie w czasie trwania okresu amortyzacji.
    Natomiast Ustawa o CIT nie zawiera przepisu, który wprost określałby sposób zwiększenia
    stawki amortyzacyjnej po pierwotnym jej zmniejszeniu. Przepis art. 16i ust. 2 pkt 1-3 w zw.
    z art. 16i ust. 4 Ustawy o CIT wskazuje jedynie na możliwość podwyższenia podanych w
    Wykazie stawek dla określonych grup środków trwałych przy zastosowaniu określonych
    współczynników. W ocenie Wnioskodawcy brak wyraźnej regulacji wyłączającej możliwość
    dokonania tego rodzaju zmiany oznacza, że intencją ustawodawcy wobec uregulowania
    zawartego w art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT nie było wyłączenie możliwości podwyższenia
    stawek amortyzacyjnych uprzednio obniżonych na podstawie tego przepisu. Powyższe
    znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu do Ustawy Nowelizującej, w którym wprost
    wskazano, że po obniżeniu stawki amortyzacji podatkowej podatnik będzie miał
    możliwość powrócić do wcześniej stosowanych stawek, np. w okresie osiągania
    dochodów. Celem wprowadzenia takiej treści przepisu było umożliwienie podatnikom
    modyfikowania stawek amortyzacji w zależności od ich sytuacji, co ma stanowić element
    ich polityki podatkowej, a więc zarówno obniżania jak i podwyższania stawek amortyzacji
    (z uwzględnieniem limitu wynikającego z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych
    stanowiącego załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT).
    Tym samym w ocenie Spółki możliwe jest również podwyższenie uprzednio obniżonych
    stawek, ale w wysokości nieprzekraczającej stawki wynikającej z załącznika nr 1 do Ustawy
    CIT, co z kolei wynika z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka ma więc możliwość stosowania różnych stawek
    amortyzacyjnych dla wybranych Środków Trwałych na każdy rok podatkowy,
    dostosowanych do jej sytuacji z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od
    stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik
    Nr 1 do ustawy o CIT.
    Stanowisko Spółki potwierdzają indywidualne interpretacje przepisów prawa
    podatkowego, przykładowo:
    · interpretacja indywidualna z dnia 12 października 2023 r. Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej (znak: 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.JF);
    · interpretacja indywidualna z dnia 22 marca 2022 r. Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej, (znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC);
    · interpretacja indywidualna z dnia 15 czerwca 2022 r. Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej (znak: 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC);
    · interpretacja indywidualna z dnia 12 grudnia 2014 r. Dyrektora Izby Skarbowej w
      Poznaniu (znak: ILPB4/423-467/14-2/DS).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą

      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    W myśl art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt
      3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy do nowych Środków
    Trwałych, nabytych po 1 kwietnia 2024 r. Spółka może zastosować począwszy od miesiąca,
    w którym Pojazdy zostaną wprowadzone do ewidencji niższą stawkę amortyzacji niż
    wskazaną w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych.
    Na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Powyższy przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wskazuje na możliwość obniżenia stawek
    amortyzacyjnych zarówno w odniesieniu do środków trwałych wprowadzanych po raz
    pierwszy do ewidencji, jak i środków trwałych będących już przedmiotem amortyzacji. W
    odniesieniu do nowych środków trwałych dopiero co wprowadzonych do ewidencji
    zmiana stawek amortyzacyjnych może już nastąpić począwszy od miesiąca, w którym
    środki te zostaną wprowadzone do ewidencji. W praktyce oznacza to, iż obniżenie stawek
    amortyzacyjnych dla wprowadzanych po raz pierwszy do Ewidencji środków trwałych ma
    wpływ na pierwszy w danym roku odpis amortyzacyjny.

    W rozpatrywanej sprawie planują Państwo zastosowanie do nowych Środków Trwałych
    wprowadzanych po raz pierwszy do ewidencji począwszy od miesiąca, w którym Pojazdy
    te zostaną wprowadzone do ewidencji stawek amortyzacyjnych o wartościach niższych niż
    określone w Wykazie.
    Podkreślić należy, że w przepisie tym nie zawarto żadnego ograniczenia odnośnie
    możliwości obniżenia stawek amortyzacyjnych do poziomu niższego niż wskazany w
    Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych. Wskazano jedynie, kiedy podmiot ma
    możliwość zastosowania niższej stawki amortyzacji.
    W świetle powyższego, w zakresie nowych Środków Trwałych - Pojazdów nabytych po dniu
    1 kwietnia 2024 r. Spółka wprowadzając je do ewidencji i rozpoczynając ich amortyzację
    może zastosować począwszy od miesiąca, w którym Pojazdy zostaną wprowadzone do
    ewidencji na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, niższą stawkę amortyzacji niż
    wskazaną w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do
    Ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 2 dotyczą ustalenia, czy do Środków Trwałych -
    Pojazdów, które były wykorzystywane przez Spółkę w toku jej działalności gospodarczej na
    dzień 1 kwietnia 2024 r. Spółka będzie mogła na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT
    zastosować od dnia 1 kwietnia 2024 r. niższe stawki amortyzacji podatkowej niż wskazane
    w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do Ustawy o CIT.
    Jak wynika z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Ponadto, w
    przepisie tym zawarto zastrzeżenie, że zmiany stawki dokonuje się począwszy od
    miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
    miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że
    nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z
    uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy umożliwiły
    podatnikom m.in. obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym
    szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do
    tej zmiany dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku
    stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
    ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu,
    stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:
    a) środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji – dokonuje się
    począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
    b) środków pozostających już w ewidencji – dokonuje się począwszy od pierwszego
    miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zasady zawarte w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki amortyzacji
    można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza każdy
    następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc obniżenia stawek amortyzacji środków
    trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym okresie można
    dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
    Wskazuje na to także treść uzasadnienia projektu ustawy z 27 lipca 2002 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (druk sejmowy nr 411 z dnia 17
    kwietnia 2002 r.) „zgodnie z założeniami pakietu „Przede wszystkim przedsiębiorczość”
    zmieniono również Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji
    Wykazu. Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w
    dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana

    podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami
    przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki
    podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia
    strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić
    do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym
    samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania”.
    W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej wskazano zatem na możliwość
    zaplanowania obniżonych stawek amortyzacji dla celów podatkowych w okresie
    ponoszenia strat, a tym samym wpływania na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania. Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na
    modyfikowanie odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów
    podatkowych) za okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia
    stawek amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów
    uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości
    według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną
    może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki
    amortyzacji.
    Wskazać należy, iż zastosowanie obniżonych stawek amortyzacyjnych dla całego roku
    podatkowego 2024, czyli z mocą od 1 kwietnia 2024 r. traktowane będzie jako działanie
    wstecz, ponieważ decyzja w tej sprawie zapadnie w trakcie roku 2024. Z art. 16i ust. 5
    ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że zmiany stawek amortyzacyjnych mogą Państwo
    dokonać począwszy od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego, przy czym
    przez słowo „następny” należy rozumieć każdy następny po obecnym (bieżącym) roku
    podatkowym. W ocenie organu nie ma możliwości modyfikacji stawki amortyzacyjnej ze
    skutkiem wstecz, ponieważ jak wynika z wyżej powołanego przepisu art. 16i ust. 5 ustawy
    o CIT, podatnik może dokonać zmiany od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego.
    W świetle powyższego, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem wskazującym, że
    Spółka na podstawie decyzji podjętej w trakcie roku podatkowego może do wybranych
    środków trwałych zastosować obniżone stawki amortyzacyjne ze skutkiem począwszy od
    pierwszego miesiąca tego roku podatkowego.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się z kolei do ustalenia, czy do Środków Trwałych - Pojazdów, które były
    wykorzystywane przez Spółkę w toku jej działalności gospodarczej na dzień 1 kwietnia
    2024 r. Spółka będzie mogła na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT zastosować od dnia
    1 kwietnia 2024 r. stawkę amortyzacji linowej 0% wskazać należy na regulacje w tym
    zakresie.
    Z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT wynika, że odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych
    dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych. Natomiast w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wskazano, że podatnicy mogą
    obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków
    trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego.
    Powołany przepis nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego
    nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej
    zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych

    stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko
    zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że
    nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z
    uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem ww. przepis umożliwił podatnikom
    obniżanie lub podwyższanie uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych, nie
    określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów,
    w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do
    ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w
    przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą
    liniową.
    Z powyższego wynika, że wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej
    uprzednio obniżonej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii
    podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu oraz terminów, w
    których może dojść do tych zmian).
    W świetle powyższego, mają Państwo prawo do zastosowywania stawki amortyzacji
    liniowej w wysokości 0%. Zatem Państwa stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.
    Zauważyć przy tym należy, że jak wcześniej wskazano, z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT
    jednoznacznie wynika, że zmiany stawek amortyzacyjnych dokonuje się począwszy od
    pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Wyjaśniono przy tym, że przez słowo
    „następny” należy rozumieć każdy następny po obecnym (bieżącym) roku podatkowym.
    Zatem, w sytuacji podjęcia decyzji w trakcie roku podatkowego o zastosowaniu stawki
    amortyzacji liniowej 0% dla Środków Trwałych - Pojazdów, które były wykorzystywane
    przez Spółkę w toku jej działalności gospodarczej na dzień 1 kwietnia 2024 r. Spółka nie
    ma możliwości zastosowania tych stawek od 1 kwietnia 2024 r., tylko od pierwszego
    miesiąca następnego roku podatkowego.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko wskazujące, że w zakresie Środków Trwałych -
    Pojazdów, które były wykorzystywane przez Spółkę w toku jej działalności gospodarczej na
    dzień 1 kwietnia 2024 r. Spółka będzie mogła zastosować od dnia 1 kwietnia 2024 r.
    stawkę amortyzacji linowej 0% jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 4 dotyczące ustalenia, czy w zakresie Środków
    Trwałych – Pojazdów, Spółka będzie mogła w przyszłości dokonywać dalszych zmian
    stawek amortyzacji podatkowej, tj. ponownie obniżać lub podwyższać uprzednio obniżone
    stawki amortyzacyjne, jednakże do wysokości nie wyższej niż stawki amortyzacyjne
    wskazane w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do
    Ustawy o CIT.
    Z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wynika, że podatnicy mogą stosować stawki amortyzacyjne w
    przedziale mieszczącym się pomiędzy stawkami określonymi w Wykazie, stanowiącymi
    górną ich granicę, a wartością ustaloną na najniższym poziome, tj. w praktyce równą zero.
    Jednocześnie przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie wprowadza jakichkolwiek ograniczeń
    w zakresie modyfikowania (tj. zwiększenia lub dalszego zmniejszania) uprzednio obniżonej
    stawki amortyzacyjnej, z tym tylko zastrzeżeniem, że w żadnym przypadku wartość nowej
    zmodyfikowanej stawki nie może przekroczyć wartości stawki wskazanej w Wykazie. Jak
    już wskazano jedyne ograniczenia wprowadzone przez ustawodawcę w omawianym
    zakresie dotyczą momentu, od którego podatnik może dokonać zmiany stosowanych
    stawek amortyzacyjnych.
    W świetle powyższego, Państwa stanowisko wskazujące, że Spółka będzie mogła w
    przyszłości dokonywać dalszych zmian stawek amortyzacji podatkowej w odniesieniu do
    Środków Trwałych - Pojazdów, tj. ponownie obniżać lub podwyższać uprzednio obniżone
    stawki amortyzacyjne, jednakże do wysokości nie wyższej niż stawki amortyzacyjne

    wskazane w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących załącznik Nr 1 do
    Ustawy o CIT jest prawidłowe.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Natomiast odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast
    Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich
    wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.