Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1012/12-2/AMN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-01-16
Teza: Czy wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki płacone przez Spółkę komandytową komplementariuszowi (w przypadku przyznania komplementariuszowi takiego wynagrodzenia) będzie stanowiło koszt uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy będącego komandytariuszem Spółki komandytowej w proporcji do jego udziału z zysku zapisanym w umowie Spółki komandytowej?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; spółki-spółka komandytowa; wynagrodzenia
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko reprezentowanego przez x, przedstawione we wniosku z dnia 15 października 2012 r. (data wpływu 17 października 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 października 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest komandytariuszem w spółce D. O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w P. (dalej: Spółka komandytowa). Drugim komandytariuszem jest również osoba fizyczna. Komplementariuszem natomiast osoba prawna, spółka D. O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Obaj komandytariusze opodatkowani są na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Umowa Spółki komandytowej nie zawiera zapisu o możliwości pobierania przez komplementariusza wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki. Obecnie wspólnicy Spółki komandytowej rozważają zmianę umowy spółki i wprowadzenie zapisu o możliwości pobierania przez komplementariusza wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki. W konsekwencji możliwe jest więc, że komplementariusz będzie pobierał także wynagrodzenie przyznane mu w drodze uchwały wolnego zgromadzenia spółki. Komplementariusz nie będzie zawierał ze Spółką komandytową umowy o zarządzanie spółką.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki płacone przez Spółkę komandytową komplementariuszowi (w przypadku przyznania komplementariuszowi takiego wynagrodzenia) będzie stanowiło koszt uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy będącego komandytariuszem Spółki komandytowej w proporcji do jego udziału w zysku zapisanym w umowie Spółki komandytowej?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z:

*   art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. la, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
*   art. 8 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, lub działów specjalnych produkcji rolnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4, osiąganych przez podatników opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c, nie łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
*   art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu w świetle tego przepisu, musi on spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej - także małżonków i małoletnich dzieci wspólników.

Wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki komandytowej przyznane komplementariuszowi w zgodzie z obowiązującymi wymogami spełnia warunek bycia poniesionym w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Wspomniany wyżej art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie miał zastosowania w opisanym zdarzeniu przyszłym, gdyż to nie Wnioskodawca będzie wykonywać pracę i obciążać spółkę (ani Jego małżonek czy małoletnie dziecko) lecz inny wspólnik (kmplementariusz spółki) będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. W przedstawionym stanie faktycznym nie będzie miało także zastosowania żadne inne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów zawarte w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wobec powyższego wydatek poniesiony przez Spółkę komandytową na rzecz komplementariusza za prowadzenie jej spraw będzie mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów komandytariusza tej spółki (Wnioskodawcy) zgodnie z proporcją jego udziału z zysku zapisaną w umowie Spółki komandytowej, tj. zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszt ten będzie wchodził w skład kosztów uzyskania przychodów rozliczanych w trakcie roku podatkowego w celu obliczenia należnych zaliczek na podstawie art. 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

W myśl art. 8 ust. 1a ww. ustawy, przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, lub działów specjalnych produkcji rolnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4, osiąganych przez podatników opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c, nie łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

Stosownie do treści art. 8 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy, zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.

Na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, a w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej lub osobowej spółki handlowej - także małżonków i małoletnich dzieci wspólników.

Powyższy przepis nie uzależnia prawa do zaliczenia danych kosztów do kosztów uzyskania przychodu od formy w jakiej wykonywana jest dana praca (umowa o pracę, umowa zlecenia, bezumownie).

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest komandytariuszem w spółce komandytowej. Natomiast komplementariuszem jest osoba prawna. Obecnie wspólnicy Spółki komandytowej rozważają zmianę umowy spółki i wprowadzenie zapisu o możliwości pobierania przez komplementariusza wynagrodzenia za prowadzenie spraw spółki. W konsekwencji możliwe jest więc, że komplementariusz będzie pobierał także wynagrodzenie. Komplementariusz nie będzie zawierał ze Spółką komandytową umowy o zarządzanie spółką.

Analiza powyższych uregulowań prawnych wskazuje, że wynagrodzenie komplementariusza z tytułu wykonywania czynności związanych z prowadzeniem spraw będzie stanowiło koszt uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy będącego wspólnikiem Spółki komandytowej, a jego wysokość powinna być ustalona zgodnie z zasadą opisaną w art. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, wynagrodzenie za prowadzenie spraw spółki płacone przez Spółkę komandytową komplementariuszowi (w przypadku przyznania komplementariuszowi takiego wynagrodzenia) będzie stanowiło koszt uzyskania przychodu dla Wnioskodawcy będącego komandytariuszem Spółki komandytowej w proporcji do jego udziału z zysku zapisanym w umowie Spółki komandytowej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.