Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-703/08-3/HW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-10-14
Teza: Opodatkowanie opłat za media pobieranych od jednostek budżetowych.
Słowa kluczowe: dokumentowanie; dostawa-dostawa towarów; energia-energia elektryczna; jednostka-jednostka budżetowa; koszt; refakturowanie; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie przedstawione we wniosku z dnia 11 lipca 2008 r. (data wpływu 16 lipca 2008 r.) uzupełnionym pismem z dnia 11 lipca 2008 r. (data wpływu 14 lipca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania pobieranych opłat za media od jednostek budżetowych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 lipca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania pobieranych opłat za media od jednostek budżetowych. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniu 14 lipca 2008 r. o podpis Wnioskodawcy.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie jest jednostką budżetową, organizacyjną Starostwa Powiatowego. Budynek, w którym mieści się siedziba został przekazany Wnioskodawcy w trwały zarząd i jest własnością Powiatu. W pomieszczeniach budynku na parterze oprócz Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, znajduje się Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna, a na pierwszym i drugim piętrze Zespół Szkół Specjalnych. Instytucje te są również jednostkami organizacyjnymi Starostwa (jednostkami budżetowymi). Wnioskodawca zawarł umowy cywilno–prawne na podstawie, których użycza lokale na cele edukacyjne bezpłatnie. Jednostki te są obciążane jedynie kosztami za media, tj. wodę, centralne ogrzewanie, kanalizację i energię, jedynie w faktycznej poniesionej wysokości w przeliczeniu na zajmowany metraż.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w oparciu o § 8 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) użyczenie lokali wyżej wymienionym jednostkom budżetowym i pobieranie opłat za media związane z użytkowaniem tych pomieszczeń korzysta ze zwolnienia od podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę § 8 ust. 1 pkt 14 ze zwolnienia od podatku VAT korzystają usługi świadczone pomiędzy jednostkami budżetowymi. W związku z tym, Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie uznaje, iż nie jest płatnikiem podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają między innymi odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów – w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy o VAT – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 ww. ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 cyt. ustawy.

Podstawowa stawka podatku VAT dla dostawy towarów i świadczenia usług, zgodnie z art. 41 ust. 1 cyt. ustawy, wynosi 22% – poza wyjątkami wyszczególnionymi w ustawie o podatku od towarów i usług oraz w przepisach wykonawczych do tejże ustawy.

Stosownie natomiast do § 8 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), zwolnione są od podatku usługi świadczone pomiędzy gospodarstwami pomocniczymi jednostek budżetowych, jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi, z wyjątkiem usług wymienionych w poz. 138 i 153 załącznika nr 3 do ustawy oraz usług komunikacji miejskiej.

Z powyższego przepisu wynika, iż:

*   zwolnienie o którym mowa, dotyczy wyłącznie usług świadczonych pomiędzy gospodarstwami pomocniczymi jednostek budżetowych, jednostkami budżetowymi i zakładami budżetowymi, (bez ograniczeń dotyczących terytorialnego zakresu działania tych jednostek),
*   zwolnienie to nie obejmuje usług w zakresie rozprowadzania wody (PKWiU - 41.00.2) oraz usług w zakresie gospodarki ściekami oraz wywozu i unieszkodliwiania odpadów, a także usług sanitarnych i pokrewnych (PKWiU - 90.0) oraz usług komunikacji miejskiej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie – będące jednostką budżetową – wynajmuje (użycza) na podstawie umów cywilno – prawnych pomieszczenia jednostkom budżetowym, tj. Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej oraz Zespołowi Szkół Specjalnych. Jednostki te są obciążane jedynie kosztami za media, tj. wodę, centralne ogrzewanie, kanalizację i energię, jedynie w faktycznie poniesionej wysokości w przeliczeniu na zajmowany metraż.

W myśl art. 7 ust. 8 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach. A zatem w sytuacji, w której podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w dostawie towaru, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i dokonał dostawy towaru. Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje towar, a następnie w stanie „nieprzetworzonym” odsprzedaje go swojemu kontrahentowi. Zarówno przepisy cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie regulują zagadnienia odsprzedaży, tzw. refakturowania.

Regulacje w tym zakresie zostały natomiast zawarte w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006, Nr 347/1 ze zm.).

Zgodnie z art. 28 ww. Dyrektywy w przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi. Oznacza to, że podmiot „refakturujący” daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przerzucenie kosztów na inną firmę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie. Zatem, konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi.

Powyższe regulacje nie znalazły odzwierciedlenia w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Jednak przyjęta praktyka jak i orzecznictwo dopuszcza sytuację, gdy koszty niektórych usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez ich wykonawcę, mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę poprzez wystawianie tzw. refaktur.

Zgodnie z zapisem § 8 ust. 1 pkt 14 cyt. rozporządzenia ze zwolnienia od podatku VAT mogą korzystać wyłącznie usługi świadczone m. in. pomiędzy jednostkami budżetowymi.

Należy zauważyć, iż w myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy o podatku od towarów i usług przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Jak wynika ze stanu faktycznego Wnioskodawca obciąża jednostki budżetowe kosztami za media, tj. wodę, centralne ogrzewanie, kanalizację i energię.

Zatem należy stwierdzić, iż rozprowadzanie wody, odprowadzanie ścieków oraz dostarczanie energii cieplnej są bezspornie czynnościami stanowiącymi usługi. Natomiast w przypadku energii elektrycznej faktura ujmuje zarówno energię jak i koszt jej przesyłu czyli usługi dostarczenia energii. Zatem, zgodnie z cyt. art. 2 pkt 6 energia elektryczna jest towarem i w związku z powyższym przepis § 8 ust. 1 pkt 14 cyt. rozporządzenia nie znajduje tutaj zastosowania bowiem dotyczy on wyłącznie sytuacji świadczenia usług pomiędzy jednostkami budżetowymi nie zaś dostawy towaru pomiędzy tymi jednostkami.

Wobec tego w oparciu o przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujący w tym zakresie stan prawny w przypadku świadczenia przez Wnioskodawcę – będącego jednostką budżetową – usług dostarczania energii cieplnej oraz usług przesyłu energii elektrycznej na rzecz jednostek budżetowych, usługi te – zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 14 cyt. rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług – korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Natomiast dostawa towaru – energii elektrycznej podlega opodatkowaniu stawką VAT w wysokości 22%.

Ze zwolnienia przewidzianego w § 8 ust. 1 pkt 14 nie mogą korzystać usługi w zakresie rozprowadzania wody (PKWiU - 41.00.2) oraz usługi w zakresie gospodarki ściekami oraz wywozu i unieszkodliwiania odpadów, a także usług sanitarnych i pokrewnych (PKWiU - 90.0). W związku z powyższym, jeżeli świadczone usługi dostarczania wody i odprowadzania ścieków mieszą się w grupowaniu PKWiU 41.00.2 i 90.0 Wnioskodawca nie może zastosować zwolnienia od podatku VAT.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.