Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP3/4512-59/15/MD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2015-05-18
Teza: Sposób opodatkowania sprzedaży pojazdów, co do których orzeczono przepadek na rzecz powiatu.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów; obciążenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 17; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 17a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 10 lutego 2015 r. (data wpływu 16 lutego 2015 r.), uzupełnionym w dniu 11 maja 2015 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania sprzedaży pojazdów, co do których orzeczono przepadek na rzecz powiatu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 11 maja 2015 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu opodatkowania sprzedaży pojazdów, co do których orzeczono przepadek na rzecz Powiatu.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Zgodnie z art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.) Prawo o ruchu drogowym – w brzmieniu obowiązującym od dnia 21 sierpnia 2011 r. – pojazd usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, umieszcza się na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłat za jego usunięcie i parkowanie.

W świetle art. 130a ust. 5f ww. ustawy, usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Jednocześnie, zgodnie z art. 130a ust. 10 ww. ustawy, w przypadku nieodebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, Starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu. W przypadku, gdy Sąd uwzględni wniosek, Powiat nabywa w drodze orzeczenia Sądu własność pojazdów, które były usunięte z dróg.

Sprzedaż tych pojazdów przez Powiat odbywa się na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237).

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia, do sprzedaży ruchomości stosuje się przepisy art. 104 i art. 115 oraz art. 105a § 1-3, § 5 i § 6, a także art. 105b-108 ustawy oraz przepisy wydane na podstawie art. 109 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Powiat uzyskuje kwoty ze sprzedaży pojazdów, w stosunku do których nastąpił przepadek na jego rzecz, przy czym przeznacza się je na pokrycie wydatków związanych z ich przechowywaniem lub sprzedażą, zgodnie z § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r., o którym mowa wyżej.

Jak wynika z art. 105 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. 2014. poz. l619, z późn. zm.) o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zajęte ruchomości, z zastrzeżeniem § 2 i 3, organ egzekucyjny:

1.  sprzedaje w drodze licytacji publicznej;
2.  sprzedaje po cenie oszacowania podmiotom prowadzącym działalność handlową;
3.  przekazuje do sprzedaży podmiotom prowadzącym sprzedaż komisową tego rodzaju ruchomości;
4.  sprzedaje w drodze przetargu ofert;
5.  sprzedaje z wolnej ręki.

Przez umowę sprzedaży – w myśl art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.) – sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.

Pojazdy sprzedawane przez Powiat (zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług) zostały sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 38.11.49.0 „Wraki przeznaczone do złomowania inne niż statki i pozostałe konstrukcje pływające”. W przypadku przekazania pojazdu do stacji demontażu, nabywcy pojazdów, mają status podatników podatku od towarów i usług. W przypadku sprzedaży pojazdu w drodze licytacji lub z „wolnej ręki” nabywcą pojazdu może być każdy podmiot prawa, zarówno posiadający status podatnika podatku od towarów i usług, jak i nieposiadający tego statusu. Dostawy ww. pojazdów nie są objęte zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.).

Powiat wraz z przekazaniem pojazdu do stacji demontażu wystawia fakturę VAT stosując zasadę „odwrotnego obciążenia”, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku natomiast sprzedaży pojazdu, który przeszedł na własność Powiatu, w drodze licytacji lub z „wolnej ręki”, Powiat dolicza do ceny podatek od towarów i usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy Powiat działa prawidłowo doliczając do ceny sprzedaży podatek od towarów i usług (23%) w przypadku sprzedaży pojazdu w drodze licytacji lub z „wolnej ręki”?
2.  Czy Powiat działa prawidłowo stosując zasadę „odwrotnego obciążenia”, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT w przypadku przekazania pojazdu do stacji demontażu?

Zdaniem Powiatu:

*   w odniesieniu do sprzedaży w trybie licytacji pojazdów oraz z „wolnej ręki”, które przeszły na własność Powiatu, należy doliczyć podatek od towarów i usług, ponieważ czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT (23%);
*   w przypadku oddania pojazdu do stacji demontażu należy stosować zasadę „odwrotnego obciążenia” w myśl art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą” – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary, stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary wymienione w załączniku nr 11 do ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1.  dokonującym ich dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,
2.  nabywcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15,
3.  dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2.

Załącznik nr 11 do ustawy określający wykaz towarów, o których mowa w wyżej cyt. art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy, obejmuje m.in.:

(…)

28 ex 24.45.30.0 – Pozostałe metale nieżelazne i wyroby z nich; cermetale; popiół i pozostałości zawierające metale i związki metali – wyłącznie odpady i złom metali nieszlachetnych;

29 38.11.49.0 – Wraki przeznaczone do złomowania inne niż statki i pozostałe konstrukcje pływające;

30 38.11.51.0 – Odpady szklane

(…).

Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 2 ustawy, w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.

Powołane regulacje wprowadzają mechanizm, polegający na przeniesieniu obowiązku rozliczania podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz którego dokona została dostawa ściśle określonego towaru (wyrobu).

W świetle art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jak stanowi art. 146a pkt 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia 31 grudnia 2013 r.), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Z treści złożonego wniosku wynika, że na podstawie przepisów prawa drogowego Powiat (zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług) nabywa w drodze orzeczenia sądu własność pojazdów, które zostały usunięte z dróg. Na podstawie przepisów odrębnych Powiat dokonuje ich sprzedaży. Pojazdy sprzedawane przez Powiat zostały sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 38.11.49.0 „Wraki przeznaczone do złomowania inne niż statki i pozostałe konstrukcje pływające”. W przypadku przekazania pojazdu do stacji demontażu nabywcy pojazdów mają status podatników podatku od towarów i usług. W przypadku sprzedaży pojazdu w drodze licytacji lub z „wolnej ręki” nabywcą pojazdu może być każdy podmiot prawa, tj. zarówno posiadający status podatnika podatku od towarów i usług, jak i nieposiadający tego statusu. Dostawy ww. pojazdów nie są objęte zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Na tym tle Powiat powziął wątpliwość dotyczącą sposobu opodatkowania sprzedaży pojazdów, co do których orzeczono przepadek na jego rzecz.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz cytowane regulacje z zakresu podatku od towarów i usług stwierdzić należy, że:

*   do sprzedaży wszystkich pojazdów wskazanych we wniosku przez Powiat na rzecz podmiotów posiadających status podatnika podatku od towarów, jeżeli te pojazdy są sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 38.11.49.0 – a klasyfikacja ta jest prawidłowa – Powiat powinien stosować mechanizm odwrotnego obciążenia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy, gdyż towary te mieszczą w poz. 29 załącznika nr 11 do ustawy;
*   do sprzedaży pojazdów wskazanych we wniosku przez Powiat na rzecz podmiotów nieposiadających statusu podatnika podatku od towarów i usług, Powiat powinien stosować stawkę podstawową podatku od towarów i usług, która obecnie wynosi 23%.

Należy przy tym zastrzec, że obowiązek zastosowania tzw. odwrotnego obciążenia nie może być uzależniony od stosowanego przez Powiat trybu sprzedaży pojazdów wskazanych we wniosku (czy będzie to odpłatne przekazanie pojazdu do stacji demontażu, czy też sprzedaż pojazdu w drodze licytacji lub z „wolnej ręki”).

Jednocześnie wskazuje się, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga prawidłowości klasyfikacji wyrobów dokonanej przez Powiat w świetle PKWiU. Wobec tego została ona wydana przy założeniu, że Powiat poprawnie zakwalifikował sprzedawane przez siebie towary do grupowania PKWiU 38.11.49.0. Należy bowiem zauważyć, że tutejszy organ nie jest uprawniony, w ramach określonych w art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania towaru lub usługi do grupowania statystycznego.

Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania, informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1 poz. 11), zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, swoje produkty (wyroby i usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej i to jego obciążają ewentualne negatywne konsekwencje z tytułu błędnego zaklasyfikowania towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.