Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.459.2019.8.AR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-19
Teza: Termin odliczenia podatku naliczonego z tytułu
wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Słowa kluczowe: korekta
odliczenia
termin
transakcja-transakcja wewnątrzwspólnotowa-transakcja
wewnątrzwspólnotowego nabycia (WNT)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Termin do odliczenia podatku naliczonego w
przypadku faktury korygującej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Terminy do odliczenia podatku naliczonego
1

1.
2.
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 listopada 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 listopada 2019 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczącej terminu
    odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem, o którym mowa w
    art. 15 Ustawy o VAT, zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, z siedzibą działalności
    gospodarczej w Polsce. Spółka rozlicza podatek od towarów i usług za okresy miesięczne.
    Wnioskodawca jest podmiotem mającym pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego
    (nie rozlicza się tzw. współczynnikiem sprzedaży).
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (...). Spółka w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje w Polsce m.in. wewnątrzwspólnotowych
    nabyć towarów („WNT”) w rozumieniu art. 9 ust. 1 Ustawy o VAT.
    Spółka nabywa towary od innych podmiotów (dalej „Kontrahenci”). Spółka otrzymuje od
    Kontrahentów faktury dokumentujące dostawę towarów, stanowiącą u niej WNT, w
    terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych
    towarów powstał obowiązek podatkowy.
    Towary nabywane przez Spółkę są wykorzystywane do celów prowadzenia działalności
    gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT.
    Zdarzają się sytuacje, w których Spółka wykazuje podatek należny z tytułu WNT w innym
    miesiącu, aniżeli w miesiącu powstania obowiązku podatkowego, jak również sytuacje, w
    których Spółka wykazuje podatek należny z tytułu WNT w miesiącu powstania obowiązku
    podatkowego, ale po upływie trzech miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym powstał
    obowiązek podatkowy.
    Tytułem przykładu:

    - obowiązek podatkowy z tytułu WNT powstał w (...) 2017 r.,
    - Spółka otrzymała od Kontrahenta fakturę dokumentującą WNT w (...) 2017 r.,
    - dopiero we (...) 2019 r. Spółka dokonała korekty deklaracji za (...) 2017 r. i dopiero wtedy
      wykazała podatek należny z tytułu WNT.
    Opóźnienie w wykazaniu podatku należnego z tytułu WNT może wynikać z różnych
    przyczyn. Tytułem przykładu, na skutek niedopatrzenia Spółka kwalifikowała niektóre WNT
    jako transakcje trójstronne (dotyczące trzech różnych państw), w których Spółka
    występowała jako drugi w kolejności podatnik. W konsekwencji Spółka nie wykazywała w
    Polsce WNT.
    Powyższe wzbudziło wątpliwości Spółki, co do zasad rozliczania podatku naliczonego
    wynikającego z WNT. Wnioskodawca zaznacza, że wykazywanie podatku należnego z
    tytułu WNT w okresach późniejszych, niż okres, w którym powstał obowiązek podatkowy,
    nie jest i nigdy nie było związane z nadużyciem prawa podatkowego, czy też z dążeniem
    do zmniejszenia zobowiązania podatkowego lub z jakimkolwiek oszustwem podatkowym.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca, w przypadku rozliczania podatku VAT z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, ma prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym w odniesieniu
    do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powstał obowiązek podatkowy, jeżeli
    uwzględni on kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów w korekcie deklaracji podatkowej za miesiąc, w którym był on obowiązany
    rozliczyć ten podatek, jeżeli składa korektę deklaracji po upływie trzech miesięcy od
    upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
    powstał obowiązek podatkowy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, w przypadku rozliczania podatku VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów, ma on prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym w odniesieniu do
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powstał obowiązek podatkowy, jeżeli
    uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
    w korekcie deklaracji podatkowej za miesiąc, w którym był on obowiązany rozliczyć ten
    podatek, jeżeli składa korektę deklaracji po upływie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w
    którym w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powstał obowiązek
    podatkowy.
    Zdaniem Spółki, jest ona uprawniona, na skutek złożonej korekty właściwej deklaracji VAT i
    wykazania w niej podatku należnego, odliczyć podatek naliczony z tytułu WNT w tym
    samym okresie rozliczeniowym, nawet, jeżeli taka korekta zostanie złożona później niż w
    terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do WNT powstał
    obowiązek podatkowy.

    Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124. Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9 Ustawy o VAT (art. 86
    ust. 2 pkt 4 lit. c Ustawy o VAT).
    Jak stanowi art. 86 ust. 10 Ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do
    nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek
    podatkowy. Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. l0b pkt 2 Ustawy o VAT, prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadku WNT
    powstaje zgodnie z art. 86 ust. 10 Ustawy o VAT, pod warunkiem że podatnik:
    - otrzyma fakturę dokumentującą dostawę towarów, stanowiącą u niego WNT, w terminie
      trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów
      powstał obowiązek podatkowy,
    - uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu WNT w deklaracji podatkowej, w której jest
      on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później niż w terminie trzech miesięcy od
      upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    W przypadku uwzględnienia przez podatnika kwoty podatku należnego w deklaracji
    podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, w terminie późniejszym
    niż wskazany powyżej, podatnik może odpowiednio zwiększyć kwotę podatku naliczonego
    w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin
    do złożenia deklaracji podatkowej (art. 86 ust. 10i Ustawy o VAT).
    Wnioskodawca wskazuje, że wprowadzony od 1 stycznia 2017 r. wymóg formalny
    odnośnie do rozliczenia podatku należnego w prawidłowym okresie w terminie trzech
    miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do WNT powstał obowiązek
    podatkowy jest niezgodny z prawem unijnym.
    Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, źródłami powszechnie
    obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ratyfikowane umowy
    międzynarodowe, ustawy oraz rozporządzenia. Przy czym w myśl art. 91 ust. 1 i 2
    Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw
    Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest
    bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy
    oraz ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Taką
    umową międzynarodową jest Traktat Akcesyjny (dalej: „Traktat Akcesyjny”) z dnia 16
    kwietnia 2003 r., który został ratyfikowany przez Polskę i jest bezpośrednio stosowany od
    1 maja 2004 r.
    Na podstawie Traktatu Akcesyjnego, Polska przyjęła do swojego porządku prawnego cały
    dorobek Unii Europejskiej, tzw. acquis communautaire, w skład którego wchodzą, obok
    prawa unijnego, w tym prawa podatkowego, zasady wykładni oraz orzecznictwo

    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”), dawniej Europejskiego Trybunału
    Sprawiedliwości. Przy czym, gdy norma prawa krajowego jest sprzeczna z normą unijną
    pierwszeństwo ma prawo unijne.
    Z założenia, przepisy Ustawy o VAT powinny stanowić implementację odpowiednich
    regulacji Dyrektywy. W szczególności, przepisy tych aktów prawnych nie mogą stać w
    sprzeczności. Należy podkreślić, że wymóg wykazania podatku należnego w terminie
    trzech miesięcy od końca miesiąca, w którym w odniesieniu do WNT powstał obowiązek
    podatkowy – jako warunek, od spełnienia którego uzależnia się w istocie zachowanie
    neutralności podatku VAT – jest wymogiem formalnym, który w Dyrektywie nie występuje i
    który kłóci się z podstawową zasadą tego podatku, tj. z zasadą neutralności.
    Zgodnie z art. 167 Dyrektywy, prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek,
    który podlega odliczeniu, staje się wymagalny.
    W myśl art. 178 Dyrektywy, w celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi
    spełnić m.in. następujące warunki:
    - w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. c), w odniesieniu do
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, musi uwzględnić w deklaracji VAT
      przewidzianej w art. 250 wszystkie dane niezbędne do obliczenia VAT należnego z
      tytułu dokonanych przez niego wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów oraz posiadać
      fakturę sporządzoną zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-5 (art. 178 lit. c Dyrektywy).
    Państwa członkowskie mogą również ustanowić sankcje z tytułu niespełnienia wymogów
    formalnych dotyczących wykonywania prawa do odliczenia VAT (na podstawie art. 273
    Dyrektywy). Przy czym należy zauważyć, że narzucone wymogi formalne, jak i sankcje za
    niespełnienie tych wymogów, nie mogą naruszać bądź niweczyć podstawowych zasad
    systemu podatku od towarów i usług, czyli proporcjonalności neutralności. Oznacza to, że
    wszelkie ograniczenia prawa do odliczenia powinny mieć charakter wyjątkowy i muszą
    mieć wyraźną podstawę w Dyrektywie. Ustanawianie tych ograniczeń ma na celu między
    innymi zapewnienie prawidłowego poboru podatku oraz zapobieganie oszustwom
    podatkowym.
    W przypadku analizowanych transakcji, omawiany wymóg uregulowany w Ustawie o VAT
    nie służy ani prawidłowemu poborowi podatku (z uwagi na fakt, że podatek należny jest
    równy naliczonemu, zobowiązanie podatkowe jest równe zeru, a zatem nie występuje
    tutaj „pobór” podatku), ani też nie przeciwdziała on oszustwom podatkowym (jego
    zastosowanie nie jest bowiem uzależnione od tego, czy w danym przypadku wystąpiło
    oszustwo podatkowe).
    Efektem przedmiotowego wymogu jest natomiast konieczność zapłaty odsetek w sytuacji,
    w której podatnik wykaże podatek należny w prawidłowej deklaracji po upływie 3 miesięcy
    od końca miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy. Odsetki w takim przypadku
    liczone są od pierwszego dnia po terminie, w którym upłynął termin do złożenia
    pierwotnej deklaracji (w której należało wykazać podatek należny) do dnia, w którym ujęto
    odpowiadający mu podatek naliczony. Z przepisów Ustawy o VAT wynika, że w przypadku
    gdy podatnik nie uwzględnił kwoty podatku należnego we właściwej deklaracji VAT, może
    ująć kwotę podatku naliczonego, wynikającego z tej transakcji, w rozliczeniu za okres, w

    odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin na złożenie deklaracji podatkowej (czyli
    „na bieżąco”). Jednocześnie, podatek należny wynikający z tej samej transakcji powinien
    zostać ujęty w deklaracji za miesiąc, w którym w stosunku do danej transakcji powstał
    obowiązek podatkowy (czyli „wstecz”). W konsekwencji, zgodnie z przepisami Ustawy o
    VAT, Wnioskodawca zobowiązany będzie do „wstecznego” wykazania kwoty podatku
    należnego przy jednoczesnym wykazaniu podatku naliczonego „na bieżąco”.
    Należy zauważyć, że analizowane przepisy Ustawy o VAT prowadzą do sytuacji, w której
    pomimo pomyłki podatnika tylko „o miesiąc” (np. ujęcia podatku należnego w deklaracji za
    luty 2019 r., zamiast za styczeń 2019 r.) podatnik może zostać zobowiązany do zapłaty
    odsetek za znacznie dłuższy okres aniżeli za jeden miesiąc. Jeżeli bowiem wskazana
    pomyłka zostanie wykryta przez podatnika i naprawiona po roku i dopiero w styczniu
    2020 r. podatnik skoryguje deklarację VAT za styczeń 2019 r., będzie on zobowiązany do
    zapłaty odsetek za cały rok (za okres od 26 lutego 2019 r. do dnia złożenia bieżącej
    deklaracji w lutym 2020 r.). Tym samym, pomimo, że podatek został wykazany tylko o
    miesiąc za późno, podatnik może zostać „ukarany” obowiązkiem zapłaty odsetek za cały
    rok. Taka sytuacja jest nie do pogodzenia z zasadą neutralności podatku VAT, a jedynym
    celem omawianych przepisów wydaje się przysporzenie dodatkowych dochodów
    wierzycielowi podatkowemu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe regulacje, w zakresie, w jakim nakładają na podatnika
    obowiązek zapłaty odsetek w związku z niewykazaniem VAT należnego we właściwej
    deklaracji w terminie określonym w obecnie obowiązującej Ustawie o VAT, są sprzeczne z
    prawem unijnym i nie powinny być stosowane. Potwierdzeniem tego jest stanowisko TSUE
    przedstawione w wyrokach w sprawach C-518/14 Senatex, C-183/14 Salomie i Oltean.
    TSUE stwierdził w nich, że państwa członkowskie są upoważnione do ustanowienia sankcji
    z tytułu niespełnienia wymogów formalnych dotyczących wykonywania prawa do
    odliczenia podatku VAT i przyjęcia przepisów w celu zapewnienia prawidłowego poboru
    podatku i uniknięcia oszustw podatkowych pod warunkiem jednak, że przepisy te nie
    wykraczają poza to co jest konieczne do osiągnięcia tych celów i nie naruszają w żadnym
    aspekcie zasady neutralności. Prawo Unii nie stoi więc na przeszkodzie, by państwa
    członkowskie nakładały w odpowiednich przypadkach kary pieniężne czy inne sankcje, ale
    powinny to robić w sposób zapewniający zachowanie neutralności podatku VAT.
    Podobne stanowisko przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyroku z 29
    września 2017 r., sygn. I SA/Kr 709/17, w którym wskazał: „w świetle wniosków płynących z
    analizy uzasadnienia orzeczenia w sprawie Senatex, a także ugruntowanego i
    powszechnie akceptowanego orzecznictwa TSUE w kwestii stosowania zasady
    neutralności i proporcjonalności podatku VAT, regulacje polskiej ustawy o VAT w zakresie
    przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a w szczególności art. 86 ust. 10b i
    10i ustawy, uznać należy za sprzeczne z zasadami ustawodawstwa unijnego i powszechnie
    akceptowanym sposobem jego wykładni. Krytycznie więc ocenić należy polskie regulacje
    dotyczące przesunięcia w czasie terminu rozliczenia. Stanowią one nieuzasadnioną
    dolegliwość ekonomiczną dla podatników, stosowaną niezależnie od wagi i skali
    naruszenia wymogów formalnych oraz niezależnie od nieistnienia w określonych

    przypadkach ryzyka oszustw, wyłudzeń czy świadomego zaniżania zobowiązań
    podatkowych”. Sąd ten powtórzył swoje stanowisko w wyroku z 14 grudnia 2018 r. o sygn.
    I SA/Kr 1199/18.
    Takie samo podejście zostało zaprezentowane m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie o sygn. III SA/Wa 2488/17 z 15 maja 2018 r., w którym
    podkreślono, że „odsetki winny być objęte zakresem neutralności, skoro obowiązek ich
    uiszczenia powoduje obciążenie finansowe dla podatnika, wynikające z rozliczenia
    podatku w warunkach określonych w art. 86 ust 10b i 10i ustawy VAT. Skutek, jaki
    powodują sporne przepisy jest nie do pogodzenia z zasadą neutralności, ale także z
    zasadą proporcjonalności. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług powinny być
    interpretowane w taki sposób, aby podatek nie był obciążeniem dla przedsiębiorców,
    zarówno w aspekcie odliczenia, jak i odsetek związanych z ewentualną zaległością
    wynikającą z niedochowania wymogów formalnych odliczenia”. Dodatkowo Sąd zwrócił
    uwagę na ewentualne bezpodstawne wzbogacenie państw członkowskich, w sytuacji gdy
    podatnik zostanie zobowiązany do zapłaty dodatkowych odsetek za zwłokę. Podkreślił, że
    państwo członkowskie nie poniesie żadnej straty w zakresie wpływów z tytułu podatku
    VAT, a uzyska ponadto przysporzenie kosztem samego podatnika.
    Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku o
    sygn. III SA/Wa 1039/18 z 25 stycznia 2019 r.: „Przepisy te nie dają żadnej możliwości
    miarkowania skali naruszenia obowiązków podatkowych, przyczyn tego naruszenia oraz
    stwierdzenia czy podatnik w jakikolwiek sposób przyczynił się do tego naruszenia lub mógł
    mu w jakikolwiek sposób zapobiec. Nie wykazują więc proporcji do założonego celu, jakim
    jest terminowe i rzetelne wypełnianie obowiązków podatkowych”.
    Na temat sprzeczności wskazanych przepisów Ustawy VAT z Dyrektywą wypowiadali się
    również przedstawiciele doktryny. Tytułem przykładu, wskazać należy komentarz Tomasza
    Michalika („VAT Komentarz”, Warszawa 2018 r., str. 955 i 958), w którym krytycznie
    oceniono wynikające z polskich przepisów warunki zachowania neutralności podatku VAT:
    „Warunki te – w części w jakiej prowadzą do braku możliwości ujęcia podatku naliczonego
    w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy – budzą
    poważne zastrzeżenia z punktu widzenia zgodności tych ograniczeń z dyrektywą 2006/112
    /WE”.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku rozliczania podatku VAT z tytułu
    WNT, ma on prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    w rozliczeniu za miesiąc, w którym w odniesieniu do WNT powstał obowiązek podatkowy,
    jeżeli uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu WNT w korekcie deklaracji podatkowej
    za miesiąc, w którym był on obowiązany rozliczyć ten podatek, jeżeli składa korektę
    deklaracji po upływie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do
    WNT powstał obowiązek podatkowy. Przeciwne stanowisko stałoby w sprzeczności z
    Dyrektywą, orzecznictwem TSUE oraz zasadą neutralności podatku VAT.
    Interpretacja indywidualna

    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 16 stycznia 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL1-1.4012.459.2019.1.MB, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 20 stycznia 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    7 lutego 2020 r. (data nadania) wnieśli Państwo do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu skargę na interpretację indywidualną z 16 stycznia 2020
    r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.459.2019.1.MB.
    Skarga wpłynęła do mnie 13 lutego 2020 r.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 PPSA w
      zw. z art. 3 § 2 pkt 4a PPSA,
    2) zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt I
    SA/Wr 177/20 oddalił Państwa skargę w całości.
    Pismem z 30 listopada 2020 r. złożyli Państwo skargę kasacyjną od ww. wyroku do
    Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 września 2024 r., sygn. akt I FSK 161/21 (data
    wpływu 14 października 2024 r.) uchylił w całości wyrok WSA we Wrocławiu z 18 sierpnia
    2020 r., sygn. akt I SA/Wr 177/20 oraz uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z 16
    stycznia 2020 r. 0112-KDIL1-1.4012.459.2019.1.MB.
    Akta sprawy wpłynęły do mnie 24 grudnia 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 września 2024 r., sygn. akt I FSK 161
        /21;

      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we
    wniosku stanie faktycznym oraz w dacie wydania pierwotnej interpretacji (gdyż
    interpretacja dotyczy również zdarzenia przyszłego), bowiem niniejsza interpretacja
    stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 13 września 2024 r., sygn. akt I FSK 161/21.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
        nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
      – z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem, o którym mowa
      w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się również przemieszczenie towarów przez podatnika
      podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z
      terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju,
      jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa
      członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone,
      wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia

      towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć działalności gospodarczej
      podatnika.
    W świetle art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne dokonujące wewnątrzwspólnotowego
      nabycia towarów.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku należnego z tytułu,
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9.
    Przepis art. 86 ust. 10 ustawy stanowi, że:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub
      importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. c – powstaje zgodnie z ust. 10, pod
      warunkiem że podatnik:
      a) otrzyma fakturę dokumentującą dostawę towarów, stanowiącą u niego
        wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w terminie trzech miesięcy od upływu
        miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek
        podatkowy,
      b) uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
        towarów w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten
        podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w
        odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy.
    W myśl art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d, powstaje zgodnie z ust. 10,
      pod warunkiem że podatnik uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych
      transakcji w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten
      podatek, nie później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w
      odniesieniu do nabytych towarów lub usług powstał obowiązek podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 10i ustawy:
      W przypadku uwzględnienia przez podatnika kwoty podatku należnego w deklaracji
      podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, w terminie

      późniejszym niż określony w ust. 10b pkt 2 lit. b i pkt 3, podatnik może odpowiednio
      zwiększyć kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w
      odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin do złożenia deklaracji podatkowej.
    Stosownie do art. 86 ust. 11 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w
      deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć
      kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres,
      w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później
      jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 13a.
    Na mocy art. 86 ust. 13a ustawy
      Jeżeli podatnik w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów,
      dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których zgodnie z art. 17 podatnikiem
      jest nabywca towarów lub usług, nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10 i 11, może on
      obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za
      okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później
      jednak niż
      w ciągu 5 lat, licząc od końca roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Jak wynika z cytowanych powyżej przepisów ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik
    podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został
    naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Jeżeli podatnik dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w
    art. 9 ustawy (zwane dalej WNT), kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku
    należnego z tytułu takiego nabycia (stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 4 lit. c ustawy).
    Natomiast prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w

    przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powstaje, co do zasady, w
    rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych przez podatnika towarów i
    usług powstał obowiązek podatkowy (art. 86 ust. 10 ustawy).
    W myśl zasady ogólnej wyrażonej w art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust.
      1.
    Na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą wystawienia faktury przez podatnika podatku od wartości dodanej, nie
      później jednak niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano
      dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z
      zastrzeżeniem ust. 8 i 9 oraz art. 20b. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.
    Należy wskazać, że ustawodawca określił szczególne warunki odliczenia podatku
    naliczonego w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
    W przypadku WNT, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego w
    rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek
    podatkowy, muszą być spełnione następujące warunki:
    · podatnik powinien otrzymać fakturę wystawioną na jego rzecz przez unijnego dostawcę
      w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych
      towarów powstał obowiązek podatkowy,
    · podatnik powinien uwzględnić kwotę podatku należnego z tytułu tego nabycia w
      deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek, nie później
      niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych
      towarów powstał obowiązek podatkowy.
    Oznacza to, że zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 2 ustawy (w brzmieniu obowiązującym od
    dnia 1 stycznia 2017 r.) dla obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w przypadku WNT istotne jest równoczesne posiadanie faktury
    dokumentującej transakcję oraz uwzględnienie kwoty podatku należnego we właściwej
    deklaracji podatkowej (tj. w tej, w której rozlicza się podatek VAT z uwzględnieniem
    terminu powstania obowiązku podatkowego) – przy czym nie może to nastąpić później niż
    w ciągu trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy.
    Jednocześnie w przypadku spełnienia warunków, o których mowa w art. 86 ust. 10b
    ustawy (dotyczących WNT) w terminie późniejszym, podatnik nie traci prawa do odliczenia
    podatku, a jedynie realizuje je w deklaracji podatkowej składanej „na bieżąco”. Stosownie
    bowiem do art. 86 ust. 10i ustawy, w przypadku uwzględnienia przez podatnika kwoty
    podatku należnego w deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten
    podatek, w terminie późniejszym niż wynikający z art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. b oraz pkt 3
    ustawy, podatnik może odpowiednio zwiększyć kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu
    za okres rozliczeniowy, w odniesieniu do którego nie upłynął jeszcze termin do złożenia
    deklaracji podatkowej.

    Natomiast w myśl art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L 347 z 11.12.2006, s. 1,
    ze zm.) – zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Prawo do odliczenia powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu,
      staje się wymagalny.
    Na podstawie art. 168 lit. c ww. Dyrektywy,
      Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji
      podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje
      tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest
      zobowiązany zapłacić VAT należnego od wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów
      zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b) pkt (i).
    Przepis art. 178 lit. c cyt. Dyrektywy stanowi, że
      W celu skorzystania z prawa do odliczenia, podatnik musi spełnić następujące
      warunki – w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. c, w
      odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, musi uwzględnić w
      deklaracji VAT przewidzianej w art. 250 wszystkie dane niezbędne do obliczenia VAT
      należnego z tytułu dokonanych przez niego wewnątrzwspólnotowych nabyć
      towarów oraz posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-
      5.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka jest podatnikiem zarejestrowanym
    jako podatnik VAT czynny, z siedzibą działalności gospodarczej w Polsce. Spółka rozlicza
    podatek od towarów i usług za okresy miesięczne. Wnioskodawca jest podmiotem
    mającym pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego (nie rozlicza się tzw.
    współczynnikiem sprzedaży). Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja
    (...). Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje w Polsce m.in.
    wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. Spółka nabywa towary od innych podmiotów.
    Spółka otrzymuje od Kontrahentów faktury dokumentujące dostawę towarów, stanowiącą
    u niej WNT, w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do
    nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy. Towary nabywane przez Spółkę są
    wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej
    podatkiem VAT. Zdarzają się sytuacje, w których Spółka wykazuje podatek należny z tytułu
    WNT w innym miesiącu, aniżeli w miesiącu powstania obowiązku podatkowego, jak
    również sytuacje, w których Spółka wykazuje podatek należny z tytułu WNT w miesiącu
    powstania obowiązku podatkowego, ale po upływie trzech miesięcy licząc od końca
    miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy. Opóźnienie w wykazaniu podatku
    należnego z tytułu WNT może wynikać z różnych przyczyn. Tytułem przykładu, na skutek
    niedopatrzenia Spółka kwalifikowała niektóre WNT jako transakcje trójstronne (dotyczące
    trzech różnych państw), w których Spółka występowała jako drugi w kolejności podatnik.
    W konsekwencji Spółka nie wykazywała w Polsce WNT.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia, czy w przypadku rozliczania podatku VAT z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, ma prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym w odniesieniu

    do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów powstał obowiązek podatkowy, jeżeli
    uwzględni on kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów w korekcie deklaracji podatkowej za miesiąc, w którym był on obowiązany
    rozliczyć ten podatek, jeżeli składa korektę deklaracji po upływie trzech miesięcy od
    upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
    powstał obowiązek podatkowy.
    Dokonując rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem Państwa wątpliwości trzeba mieć
    na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w zapadłym w
    niniejszej sprawie wyroku z 13 września 2024 r., sygn. I FSK 161/21.
    Jak wskazał Sąd:,
      Dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie ma wyrok TSUE z 18 marca 2021 r.,
      sygn. akt C-895/19 (ECLI:EU:C:2021:216). W orzeczeniu tym Trybunał zakwestionował
      obowiązujące w Polsce od 2017 r. przepisy o tzw. „szyku rozstawnym” w VAT
      należnym i naliczonym. Trybunał uznał, że niezgodne z Dyrektywą 112 są polskie
      przepisy uzależniające prawo do „neutralnego” rozpoznania transakcji
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od tego, aby VAT należny był wykazany w
      prawidłowej deklaracji podatkowej złożonej w terminie trzech kolejnych miesięcy od
      upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
      Trybunał zajął stanowisko, zgodnie z którym prawo unijne (art. 167 i 178 Dyrektywy
      112) należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie stosowaniu
      przepisów krajowych, zgodnie z którymi wykonanie prawa do odliczenia VAT
      związanego z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w tym samym okresie
      rozliczeniowym, w którym VAT jest należny, jest uzależnione od wykazania należnego
      VAT w deklaracji podatkowej, złożonej w terminie trzech miesięcy od upływu
      miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    Dalej, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że:
      W uzasadnieniu przywołanego orzeczenia TSUE przypomniał, że w ramach
      wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów na podstawie systemu odwrotnego
      obciążenia żadna zapłata VAT nie jest dokonywana pomiędzy sprzedawcą, a
      nabywcą towaru; w odniesieniu do nabycia towaru, nabywca jest zobowiązany do
      uiszczenia naliczonego VAT, a jednocześnie może, co do zasady odliczyć ten sam
      podatek, tak że żadna kwota nie jest należna na rzecz organu podatkowego (zob.
      podobnie wyrok TSUE z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt C-590/13, EU:C:2014:2429, pkt
      33).
    Następnie, NSA wskazał w zapadłym wyroku:
      TSUE podkreślił także, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału prawo
      podatników do odliczenia od VAT, który są zobowiązani zapłacić, podatku należnego
      lub zapłaconego z tytułu otrzymanych przez nich towarów i usług powodujących
      naliczenie podatku stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu VAT
      ustanowionego przez prawo Unii (wyroki TSUE: z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt C-590

      /13, EU:C:2014:2429, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo; z 15 września 2016 r.,
      sygn. akt C-518/14, EU:C:2016:691, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). Jak
      wielokrotnie podkreślił Trybunał, prawo to stanowi integralną część mechanizmu
      VAT i co do zasady nie podlega ograniczeniu (wyrok TSUE z 15 września 2016 r., sygn.
      akt C-518/14, EU:C:2016:691, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). System
      odliczeń ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT należnego
      bądź zapłaconego w ramach całej prowadzonej przez niego działalności
      gospodarczej. Wspólny system VAT zapewnia w ten sposób neutralność działalności
      gospodarczej w zakresie obciążeń podatkowych, bez względu na jej cel i rezultaty,
      pod warunkiem że działalność ta, co do zasady, sama podlega opodatkowaniu VAT
      (wyrok TSUE z 15 września 2016 r., sygn. akt C-518/14, EU:C:2016:691, pkt 27 i
      przytoczone tam orzecznictwo).
    Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny:
      W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zgodnie z art. 167 Dyrektywy 112 prawo do
      odliczenia naliczonego VAT powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega
      odliczeniu, staje się wymagalny. Zgodnie z art. 69 omawianej Dyrektywy w
      przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów VAT staje się wymagalny z
      chwilą wystawienia faktury lub, jeżeli przed tym dniem nie wystawiono faktury, z
      upływem terminu, o którym mowa w art. 222 akapit pierwszy owej Dyrektywy.
      Ponadto prawo do odliczenia VAT jest uzależnione od przestrzegania warunków
      materialnych i formalnych przewidzianych przez Dyrektywę 112 (zob. podobnie
      wyrok TSUE z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt C-81/17, EU:C:2018:283, pkt 35). Warunki
      materialne powstania prawa do odliczenia VAT należnego z tytułu
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b ppkt (i)
      Dyrektywy 112 zostały wyliczone w jej art. 168 lit. c. Zgodnie z nimi konieczne jest,
      aby nabycia te zostały dokonane przez podatnika, aby podatnik ten był także
      zobowiązany do zapłaty VAT związanego z tymi nabyciami oraz aby rozpatrywane
      towary były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunki
      formalne powstania wspomnianego prawa do odliczenia VAT regulują natomiast
      szczegółowe zasady i kontrolę jego wykonywania, a także prawidłowe
      funkcjonowanie wspólnego systemu VAT, takie jak obowiązki dotyczące
      rachunkowości, wystawiania faktur i składania deklaracji (wyrok TSUE z 11 grudnia
      2014 r., sygn. akt C-590/13, EU:C:2014:2429, pkt 42).
    Sąd podkreślił, że:
      W odniesieniu do VAT należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów
      z art. 178 lit. c Dyrektywy 112 wynika, że wykonanie prawa do odliczenia jest
      uzależnione od uwzględnienia przez podatnika w jego deklaracji VAT przewidzianej
      w art. 250 owej Dyrektywy wszystkich danych niezbędnych do obliczenia VAT
      należnego z tytułu dokonanych przez niego wewnątrzwspólnotowych nabyć
      towarów oraz posiadania przez niego faktury sporządzonej zgodnie z tytułem XI
      rozdział 3 sekcje 3-5 Dyrektywy. Ponadto zgodnie z art. 179 akapit pierwszy

      Dyrektywy 112 podatnik dokonuje odliczenia poprzez potrącenie od całkowitej
      kwoty VAT należnego za dany okres rozliczeniowy kwoty VAT „dającej w tym samym
      okresie prawo do odliczenia stosowane zgodnie z art. 178”.
    NSA wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału:
      (...) z prawa do odliczenia VAT należy, co do zasady skorzystać za okres, w którym, po
      pierwsze, to prawo powstało, i po drugie, w którym podatnik jest w posiadaniu
      faktury (zob. podobnie wyroki TSUE: z 29 kwietnia 2004 r., sygn. akt C-152/02, EU:C:
      2004:268, pkt 34 oraz z 15 września 2016 r., sygn. akt C-518/14, EU:C:2016:691, pkt
      35). Tak więc prawo do odliczenia podlega wykonaniu, co do zasady w tym samym
      okresie, w którym powstało, to znaczy – w świetle art. 167 Dyrektywy 112 – z chwilą,
      gdy podatek stał się wymagalny (zob. podobnie wyrok TSUE z 26 kwietnia 2018 r.,
      sygn. akt C-81/17, EU:C:2018:283, pkt 36).
      Niemniej Trybunał zauważył, że na podstawie art. 180 i 182 Dyrektywy 112 podatnik
      może zostać upoważniony do dokonania odliczenia, nawet jeśli nie wykonał swego
      prawa w okresie, w którym prawo to powstało, z zastrzeżeniem spełnienia
      określonych warunków i wymogów proceduralnych ustalonych przez prawo krajowe
      (wyroki TSUE: z 12 lipca 2012 r„ sygn. akt C-284/11, EU:C:2012:458, pkt 46 i
      przytoczone tam orzecznictwo; a także z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt C-81/17, EU:C:
      2018:283, pkt 37). W tym względzie państwa członkowskie mogą przyjąć, na
      podstawie art. 273 Dyrektywy 112, środki w celu zapewnienia prawidłowego poboru
      podatku i zapobiegania oszustwom podatkowym. Środki te nie mogą jednak
      wykraczać poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów, i nie mogą
      podważać neutralności VAT (wyroki TSUE: z 2 lipca 2012 r., sygn. akt C-284/11, EU:C:
      2012:458, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z 15 września 2016 r., sygn.
      akt C-516/14, EU:C:2016:690, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
    Jak dalej wskazał NSA:
      Odnosząc zaprezentowane uwagi do polskiej ustawy podatkowej, Trybunał
      Sprawiedliwości wskazał, że po pierwsze, w zakresie, w jakim takie uregulowanie
      wydaje się uzależniać samo powstanie prawa do odliczenia od spełnienia warunków
      uzyskania faktury i złożenia deklaracji, należy zauważyć, że powstanie prawa do
      odliczenia może być uzależnione wyłącznie od materialnych warunków, które są
      przewidziane w Dyrektywie 112 i które w odniesieniu do nabycia
      wewnątrzwspólnotowego są wymienione w art. 168 lit. c Dyrektywy 112. Natomiast
      nie zależy ono koniecznie od uzyskania faktury, ani od złożenia deklaracji, czy
      rozliczenia VAT należnego z tytułu takiego nabycia w określonym terminie. Po drugie,
      przepisy krajowe mogą skutkować tym, że rozliczenie kwoty wymagalnego VAT i tej
      samej kwoty VAT podlegającego odliczeniu, związanych z jednym i tym samym
      nabyciem wewnątrzwspólnotowym, nie będzie miało miejsca w tym samym okresie
      rozliczeniowym, niezależnie od okoliczności danej sprawy, dobrej wiary podatnika i
      powodów opóźnienia w złożeniu deklaracji VAT należnego z tytułu takiego nabycia.
      Stosowanie tego uregulowania opóźnia, z uwagi na samo naruszenie warunku

      formalnego, wykonanie prawa do odliczenia VAT należnego z tytułu
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Tym samym czasowo obarcza ono
      podatnika ciężarem VAT.
    Dalej Sąd podkreślił, że:
      TSUE stwierdził, że z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że w ramach
      systemu odwrotnego obciążenia podstawowa zasada neutralności VAT wymaga, aby
      odliczenie naliczonego podatku zostało przyznane, jeżeli zostały spełnione wymogi
      materialne, nawet wówczas, gdy niektóre wymogi formalne zostały pominięte przez
      podatnika. Jeżeli organ podatkowy posiada informacje niezbędne do ustalenia, że
      zostały spełnione wymogi materialne, to nie może on nakładać dodatkowych
      warunków dotyczących przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia tego
      podatku, które mogłyby w efekcie praktycznie uniemożliwić wykonanie tego prawa
      (wyroki TSUE: z 12 lipca 2012 r., sygn. akt C-284/11, EU:C:2012:458, pkt 62 i
      przytoczone tam orzecznictwo; a także z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt C-590/13, EU:C:
      2014:2429, pkt 38, 40 i przytoczone tam orzecznictwo). Inaczej może być w
      przypadku, gdy naruszenie takich wymogów formalnych skutkuje uniemożliwieniem
      dostarczenia pewnych dowodów na spełnienie wymogów materialnych (wyroki
      TSUE: z 12 lipca 2012 r., sygn. akt C-284/11, EU:C:2012:458, pkt 71 i przytoczone tam
      orzecznictwo; a także z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt C- 590/13, EU:C:2014:2429, pkt
      39).
    Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny:
      (...) Trybunał zauważył, że wymóg, zgodnie z którym prawo do odliczenia jest
      wykonywane, co do zasady w okresie, w którym podatek stał się wymagalny, może
      zagwarantować neutralność podatkową. Pozwala on bowiem zagwarantować, że
      zapłata VAT i jego odliczenie następują w tym samym okresie, tak aby podatnik
      został całkowicie uwolniony od ciężaru VAT należnego bądź zapłaconego w ramach
      całej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (zob. podobnie wyrok TSUE
      z 29 kwietnia 2004 r., sygn. akt C-152/02, EU:C:2004:268, pkt 35-37).
      W ocenie TSUE sprzeczne z tą logiką byłoby czasowe obarczenie podatnika ciężarem
      VAT należnego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, tym bardziej że żadna
      kwota nie jest należna organom podatkowym z tytułu takiego nabycia.
    Dalej Sąd podkreślił, że:
      W związku z tym, z zastrzeżeniem spełnienia materialnych warunków powstania
      prawa do odliczenia VAT, których zbadanie należy do sądu odsyłającego, stosowanie
      przepisów krajowych nie może uniemożliwiać w sposób automatyczny i z powodu
      naruszenia wymogu formalnego wykonania prawa do odliczenia VAT należnego z
      tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w tym samym okresie co rozliczenie tej
      samej kwoty VAT bez uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności, a w
      szczególności dobrej wiary podatnika.
      Żaden inny wniosek nie wynika z orzecznictwa Trybunału, w myśl którego państwa
      członkowskie mogą – ze względu na pewność prawa - ustanowić termin zawity,
      którego upływ wiąże się – dla niewystarczająco starannego podatnika, który nie
      zgłosił chęci odliczenia naliczonego VAT – z sankcją w postaci utraty prawa do

      odliczenia, o ile, po pierwsze, termin ten ma zastosowanie w taki sam sposób do
      analogicznych praw w zakresie podatków wynikających z prawa krajowego i z prawa
      Unii (zasada równoważności), a po drugie, praktycznie nie uniemożliwia lub
      nadmiernie nie utrudnia wykonywania prawa do odliczenia (zasada skuteczności)
      (zob. podobnie wyrok TSUE z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt C-81/17, EU:C:2018:283,
      pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).
    W dalszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny wskazał:
      Trybunał przyznał, że z przedstawionych okoliczności wynika, że trzymiesięcznego
      terminu, ustanowionego w przepisach krajowych będących przedmiotem
      postępowania głównego do celów rozliczenia VAT związanego z nabyciem
      wewnątrzwspólnotowym, nie można utożsamiać z terminem zawitym w rozumieniu
      tego orzecznictwa, powodującym utratę prawa do odliczenia.
      Niemniej jednak państwa członkowskie są upoważnione do ustanowienia, z
      poszanowaniem zasady proporcjonalności, sankcji w przypadku nieprzestrzegania
      formalnych warunków wykonywania prawa do odliczenia VAT zgodnie z art. 273
      Dyrektywy 112. W szczególności prawo Unii nie stoi na przeszkodzie, by państwa
      członkowskie nakładały w odpowiednich przypadkach, jako sankcje za naruszenie
      warunków formalnych, grzywny lub kary pieniężne proporcjonalne do wagi
      naruszenia (wyrok TSUE z 15 września 2016 r., sygn. akt C-516/14, EU:C:2016:690,
      pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).
      Natomiast, zdaniem TSUE, uregulowanie krajowe, które zakazuje w sposób
      systematyczny wykonywania prawa do odliczenia VAT związanego z nabyciem
      wewnątrzwspólnotowym w tym samym okresie, w którym ta sama kwota VAT
      powinna zostać rozliczona, nie przewidując uwzględnienia wszystkich istotnych
      okoliczności, a w szczególności dobrej wiary podatnika, wykracza poza to, co jest
      konieczne, po pierwsze, do zapewnienia prawidłowego poboru VAT, w sytuacji gdy
      żadna kwota VAT nie jest należna na rzecz organu podatkowego, a po drugie do
      zapobiegania oszustwom podatkowym.
    NSA wskazał również, że:
      Mając na uwadze przytoczony wyrok Trybunału Sprawiedliwości wraz z fragmentami
      jego uzasadnienia, stwierdzić należy, że regulacje polskiej ustawy o podatku od
      towarów i usług w zakresie przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie,
      tj. art. 86 ust. 10b pkt 2 lit. b i pkt 3 oraz ust. 10i ustawy o VAT uznać należy za
      sprzeczne z zasadą neutralności VAT.
    Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny:
      Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług powinny być bowiem interpretowane
      w taki sposób, aby podatek nie był obciążeniem dla przedsiębiorców, zarówno w
      aspekcie odliczenia, jak i odsetek związanych z ewentualną zaległością wynikającą z
      niedochowania wymogów formalnych odliczenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie jest
      kwestionowane spełnienie materialnych warunków prawa do odliczenia (zob.
      podobnie wyrok NSA z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2342/18).

    Zatem w świetle przedstawionych okoliczności sprawy oraz mając na uwadze
    uzasadnienie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2024 r., sygn.
    akt I FSK 161/21 oraz przytoczony w nim wyrok TSUE z 18 marca 2021 r., sygn. C-895/19,
    stwierdzić należy, że Państwa Spółka będzie mogła, na skutek złożonej korekty deklaracji
    VAT za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy, odliczyć podatek naliczony z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w tym samym okresie rozliczeniowym, w
    którym wykazany został podatek należny, nawet jeżeli taka korekta zostanie dokonana
    później niż w terminie 3 miesięcy od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do
    nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy.
    Dokonując przedmiotowej oceny stanowiska Państwa Spółki Organ uwzględnił wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2021 r., sygn. akt I FSK 161/21 i płynące
    wnioski z orzeczenia TSUE z 18 marca 2021 r., sygn. C-895/19, na które Sąd się powoływał.
    W wyroku TSUE w sprawie C-895/19 stwierdzono, że artykuły 167 i 178 dyrektywy Rady
    2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy
    interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów
    krajowych, zgodnie z którymi wykonanie prawa do odliczenia podatku od wartości
    dodanej (VAT) związanego z nabyciem wewnątrzwspólnotowym w tym samym okresie
    rozliczeniowym, w którym VAT jest należny, jest uzależnione od wykazania należnego VAT
    w deklaracji podatkowej, złożonej w terminie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w
    którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy. W świetle
    tego orzeczenia Państwa Spółka ma prawo, przy spełnieniu wszystkich pozostałych
    warunków, odliczyć podatek naliczony z tytułu WNT w rozliczeniu za ten sam okres, w
    którym rozliczony powinien zostać podatek należny z tego tytułu.
    Podsumowanie
    Spółka, we wskazanym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, w przypadku
    rozliczania podatku VAT z tytułu WNT, ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc, w którym w odniesieniu do WNT
    powstał obowiązek podatkowy, jeżeli uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu WNT w
    korekcie deklaracji podatkowej za miesiąc, w którym była ona obowiązana rozliczyć ten
    podatek, jeżeli składa korektę deklaracji po upływie trzech miesięcy od upływu miesiąca, w
    którym w odniesieniu do WNT powstał obowiązek podatkowy.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    · zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego
      obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia,
    · zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego
      obowiązującego w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 16 stycznia 2020 r.

    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego oraz
    zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu stanu
    faktycznego oraz zdarzenia przyszłego co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa

    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.