Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.818.2019.9.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Zwolnienie z podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43
ust. 1 pkt 37 ww. ustawy, czynności agencyjnych (PPK).
Słowa kluczowe: plan-Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK)
pośrednictwo
zarządzanie
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ubezpieczeniowe,
reasekuracyjne, pośrednictwa w świadczeniu tych usług
oraz usługi świadczone przez ubezpieczającego w
zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia
na cudzy rachunek
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 37

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 11 grudnia 2019 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji
    przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od
    towarów i usług w zakresie zwolnienia z podatku od towarów i usług, na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, czynności agencyjnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis zaistniałego stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką należącą do Grupy X. X. jest (...). Oferuje ubezpieczenia na życie,
    produkty emerytalne i inwestycyjne. Grupa działa również w segmencie ubezpieczeń
    wypadkowych, uzupełniających ubezpieczeń zdrowotnych oraz ubezpieczeń majątkowych.
    Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest m. in. świadczenie usług pośrednictwa
    ubezpieczeniowego na rzecz podmiotów z Grupy X.
    Usługi pośrednictwa wykonywane przez Wnioskodawcę obejmują m. in. ubezpieczenia na
    życie, ubezpieczenia majątkowe oraz produkty emerytalne typu IKE i IKZE.
    Wnioskodawca wykonuje czynności we własnym zakresie bądź przy udziale sieci
    podmiotów współpracujących - multiagencji, subagentów, osób fizycznych wykonujących
    czynności agencyjne (OFWCA).
    Wnioskodawca jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Z tytułu świadczonych usług
    pośrednictwa ubezpieczeniowego Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia od podatku VAT
    właściwego dla usług pośrednictwa ubezpieczeniowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37
    ustawy VAT.
    W ramach Grupy X. w Polsce funkcjonuje również spółka X. PTE. Podstawowym obszarem
    działalności X. PTE jest zarządzanie X. Otwartym Funduszem Emerytalnym. Otwarty
    Fundusz Emerytalny X. w tej chwili liczy ponad 1,85 miliona członków.
    W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych
    planach kapitałowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2215, dalej: „ustawa PPK”), X. PTE rozszerzył
    działalność w obszarze produktów emerytalnych o zawieranie umów o zarządzanie i
    prowadzenie pracowniczych planów kapitałowych.
    W tym celu zostały utworzone Dobrowolne Fundusze Emerytalne zarządzane przez X. PTE,
    będące funduszami zdefiniowanej daty, o których mowa w art. 38 ust. 1 ustawy PPK (dalej
    łącznie: „X. DFE”).
    W związku z powyższym Wnioskodawca oraz X. PTE zawarły umowę, której przedmiotem
    jest zlecenie Wnioskodawcy, w zakresie działalności jego przedsiębiorstwa, przez X. DFE,
    stałego, odpłatnego wykonywania Czynności Agencyjnych w imieniu i na rzecz X. DFE, jako
    kompleksowej usługi pośrednictwa, tj. wykonywania czynności faktycznych przy
    zawieraniu i wykonywaniu umów o zarządzanie PPK, o których mowa w art. 7 ustawy PPK
    oraz umów o prowadzenie PPK w rozumieniu art. 14 ustawy PPK (dalej: „Umowa”).

    Wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach Umowy Czynności agencyjne polegają m.in.
    na:
    - pozyskiwaniu Klientów, którzy nie zawarli uprzednio z inną instytucją finansową
      Umowy o Zarządzanie PPK;
    - wykonywaniu czynności przygotowawczych zmierzających do zawierania Umów o
      Zarządzanie PPK i Umów o Prowadzenie PPK, takich jak:
      - rzetelne i wyczerpujące informowanie o warunkach Umowy o Zarządzanie PPK i
        Umowy o Prowadzenie PPK oferowanych przez X. DFE, prawach i obowiązkach
        stron Umów o Zarządzanie PPK i Umów o Prowadzenie PPK w szczególności zaś
        warunkach zarządzania środkami gromadzonymi w PPK, warunkach uczestnictwa
        w PPK,
      - przeprowadzanie wszelkich niezbędnych czynności poprzedzających zawarcie
        Umowy o Zarządzanie PPK oraz Umowy o Prowadzenie PPK, w szczególności
        wynikających z ustawy PPK;
    - przekazywaniu X. PTE danych teleadresowych Klienta, w zakresie wymaganym dla
      zawarcia Umów o Zarządzanie PPK oraz Umów o Prowadzenie PPK:
    - informowaniu klienta o możliwości dokonywania wpłat dodatkowych z tytułu Umów o
      Zarządzanie PPK i Umów o Prowadzenie PPK (z wyłączeniem inkasa tych wpłat);
    - rzetelnym i wyczerpującym wyjaśnianiu Klientom i Uczestnikom PPK warunków
      zawartych umów o zarządzanie PPK i Umów o Prowadzenie PPK.
    Celem kompleksowych usług pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK i umów
    o prowadzenie PPK świadczonych w ramach Umowy jest zwiększenie penetracji rynku
    przez PPK będące w ofercie X. PTE, w tym w szczególności zwiększenie liczby uczestników
    PPK przystępujących do umów o prowadzenie PPK, jak również zachęcanie uczestników
    PPK do deklarowania tzw. wpłat dodatkowych. Środkami zmierzającymi do tego celu jest
    podejmowanie, również we współpracy z podmiotem zatrudniającym, wszelkich czynności
    faktycznych mających na celu jak najlepsze poinformowanie pracowników klienta o
    możliwości zawarcia umów o prowadzenie PPK oraz wskazanie korzyści płynących z
    uczestnictwa w PPK.
    Wnioskodawca z tytułu realizacji Umowy otrzymuje wynagrodzenie o charakterze
    prowizyjnym, uzależnione od liczby uczestników PPK podpisujących Umowę o
    Prowadzenie PPK.

## Pytanie

Czy usługi świadczone na podstawie Umowy przez Wnioskodawcę podlegają zwolnieniu
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT?
    Państwa stanowisko
    W ocenie Wnioskodawcy, usługi świadczone na podstawie Umowy podlegają zwolnieniu
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Wprowadzenie pracowniczych planów kapitałowych stanowi realizację planu budowy
    oszczędności w ramach III filaru ubezpieczeń emerytalnych w ramach tzw. Programu
    Budowy Kapitału. Jak wynika z uzasadnienia ustawy PPK:
    „Niniejszy projekt ustawy realizuje założenia wprowadzane w ramach PBK w zakresie
    odnoszącym się do pierwszego filaru PBK, tj. wprowadzenia powszechnego systemu
    dobrowolnych III-filarowych programów oszczędzania na cele emerytalne w sektorze
    przedsiębiorstw.”

    Celem PPK jest zbudowanie komplementarnego sposobu budowania oszczędności
    emerytalnych, w dodatku do już istniejących: indywidualnych kont emerytalnych (IKE),
    indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego (IKZE) oraz pracowniczych programów
    emerytalnych (PPE).
    Jak wynika z uzasadnienia ustawy PPK:
    „2016 rok przyniósł pożądany wzrost zainteresowania oszczędzaniem w III-filarowych
    produktach: aktywa zgromadzone w IKE wzrosły o 17,9%, w IKZE o 74%, a w PPE o 7,2%,
    osiągając łącznie poziom 19,2 mld zł. Wiedza obywateli na temat dodatkowych form
    oszczędzania jest jednak wciąż niewystarczająca, a jeśli decydują się oni na skorzystanie z
    dodatkowego oszczędzania na starość, często są to decyzje krótkotrwałe, zaś działania
    epizodyczne. Projektowane rozwiązania mają temu przeciwdziałać.”
    Celem PPK jest zatem uzupełnienie krajowego systemu ubezpieczeń emerytalnych o
    dodatkowy instrument, który ma współistnieć z obecnie funkcjonującymi na rynku
    instrumentami emerytalnymi.
    PPK to powszechny i dobrowolny system długoterminowego oszczędzania, dostępny dla
    wszystkich osób zatrudnionych, które podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom eme
    rytalnym i rentowym. Jest on tworzony nie przez samego pracownika, lecz wspólnie - przy
    jednoczesnym udziale pracownika, pracodawcy oraz państwX.
    PPK zostały opracowane po to, aby:
    - zwiększyć bezpieczeństwo finansowe Polaków,
    - wpłynąć na rozwój gospodarki, przedsiębiorstw oraz miejsc pracy,
    - pomnażać prywatne oszczędności emerytalne pracowników.
    Powyższe cele realizowane będą poprzez zaangażowanie instytucji finansowych
    prowadzących PPK w gromadzenie i inwestowanie środków zgromadzonych na
    rachunkach uczestników PPK (instytucje finansowe mają być stronami zarówno umów o
    zarządzanie PPK zawieranych z podmiotami zatrudniającymi, jak również stronami umów
    o prowadzenie PPK - zawieranych z uczestnikami PPK).
    Wprowadzenie nowego instrumentu polityki emerytalnej związane było z koniecznością
    dostosowania przepisów innych ustaw, w tym przepisów prawa podatkowego, do istnienia
    na rynku nowego produktu finansowego. Artykuł 121 ustawy PPK wprowadza zmiany,
    poprzez uzupełnienie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g ustawy VAT, zgodnie z którym
    zwalnia się od podatku VAT usługi zarządzania pracowniczymi planami kapitałowymi, w
    rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych
    (Dz.U. poz. 2215).
    W stanie prawnym od 1 stycznia 2019 r. w przepisach jest sformułowane bezpośrednie
    zwolnienie od podatku VAT dla funkcji podmiotu zarządzającego PPK.
    Podobne zwolnienie ustawa przewiduje dla otwartych funduszy emerytalnych i
    dobrowolnych funduszy emerytalnych (art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. d ustawy VAT) oraz dla
    pracowniczych programów emerytalnych (art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. e ustawy VAT).
    W odniesieniu do usług pośrednictwa w sprzedaży usług o charakterze zabezpieczającym i
    emerytalnym, brak jest szczególnego przepisu, który wprost obejmowałby takie usługi
    zwolnieniem od podatku VAT, dlatego zastosowanie mają przepisy ogólne, regulujące
    zwolnienie od podatku VAT dla usług finansowych.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT, zwalnia się od podatku VAT usługi
    ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego
    w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z
    wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i
    umów reasekuracji.

    Powyższy przepis stanowi implementację do krajowego porządku prawnego przepisu art.
    135 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Dyrektywa VAT”), zgodnie z którym
    zwolnieniu podlegają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami
    pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów
    ubezpieczeniowych.
    Dyrektywa VAT nie rozróżnia w tym miejscu zwolnienia dla ubezpieczenia oraz
    ubezpieczeń o charakterze emerytalnym, jak również nie wprowadza różnicy między
    instrumentami ubezpieczeniowymi „na dożycie”, czy też ubezpieczeń z funduszem
    kapitałowym (UFK) które w swoim celu spełniają podobną rolę co produkty emerytalne, tj.
    wypłaty osobie uprawnionej po dożyciu określonego wieku.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że nie jest również wymagane, aby podmiot posiadał
    status zakładu ubezpieczeń, aby usługi przez niego świadczone mogły podlegać
    zwolnieniu właściwemu dla usług ubezpieczeniowych. Tak wynika m.in. z orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing, C-242/08 Swiss Re Germany
    Holding lub C-8/01 Taksatorringen.
    Zgodnie z utrwalonym podejściem prezentowanym przez organy podatkowe, oferowanie
    produktów o charakterze emerytalnym kwalifikuje się do zwolnienia właściwego dla usług
    pośrednictwa ubezpieczeniowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT.
    Przykładowo, tak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Interpretacji
    indywidualnej z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. IPPP1/4512-819/15-4/17/S/KC, w
    odniesieniu do dystrybucji produktów na rzecz DFE, takich jak IKE i IKZE. Takie też
    podejście przyjmowane jest przez agentów ubezpieczeniowych działających na rynku
    pośrednictwa finansowego.
    W ocenie Wnioskodawcy, świadczenia wykonywane na podstawie Umowy, które mają na
    celu podejmowanie czynności zmierzających do zawarcia umów o zarządzanie i umów o
    prowadzenie PPK, powinny podlegać zwolnieniu od podatku VAT jako usługa
    pośrednictwa w zakresie ubezpieczeń.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że zmianie nie uległy wprost przepisy art. 43 ust. 1 pkt
    37 ustawy VAT i nie zostały rozszerzone o odwołanie do usług pośrednictwa w sprzedaży
    PPK. Wnioskodawca pragnie podkreślić, że przepisy w zakresie pośrednictwa
    ubezpieczeniowego nie rozszerzają również wprost zwolnienia dla pośrednictwa
    ubezpieczeniowego na pośrednictwo w sprzedaży innych produktów emerytalnych, jak
    IKE lub IKZE. Pojęcie „pośrednictwa ubezpieczeniowego” jest bowiem pojęciem
    autonomicznym prawa Unii Europejskiej i nie może być dowolnie zmieniane przez
    Państwa Członkowskie. Należy zatem uznać, że brak wymienienia wprost usług
    pośrednictwa w zakresie PPK jako zwolnionych od podatku VAT nie wynikał z zamierzenia
    ustawodawcy, ale był podyktowany, podobnie jak w przypadku innych usług finansowych i
    produktów emerytalnych, jak IKE i IKZE, czynnikiem systemowym, jakim jest autonomia
    pojęć prawa Unii Europejskiej.
    W odniesieniu do produktów, które są produktami finansowymi specyficznymi dla
    polskiego rynku usług finansowych, uregulowanymi we właściwych przepisach prawa
    polskiego, Dyrektywa VAT nie obejmuje wprost zwolnienia dla usług pośrednictwa w
    sprzedaży tych konkretnych instrumentów. Nie oznacza to jednak, że zwolnienie od
    podatku VAT dla usług pośrednictwa w sprzedaży usług finansowych nie powinno się
    rozciągać na usługi pośrednictwa w zakresie tych produktów świadczonych przez
    instytucje finansowe lub na ich rzecz.
    Każdy produkt o charakterze ochronnym i ubezpieczeniowym, zwłaszcza takie
    instrumenty jak IKE, IKZE czy PPK, jak również usługi w zakresie dystrybucji tych
    produktów muszą zostać przeanalizowane i zakwalifikowane pod kątem zastosowania
    przepisów ustawy VAT dla usług finansowych i pośrednictwa w tym zakresie.

    PPK są instrumentami systemu ubezpieczeń emerytalnych III filaru, podobnie jak IKE i
    IKZE.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1808, dalej:
    Ustawa IKE/IKZE) o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach
    zabezpieczenia emerytalnego, IKE lub IKZE jest prowadzone na podstawie umowy
    zawartej przez oszczędzającego w formie elektronicznej pozwalającej na utrwalenie jej
    treści na trwałym nośniku lub w formie pisemnej, zwanej dalej „umową o prowadzenie IKE
    lub IKZE”:
    1) z funduszem inwestycyjnym albo
    1a) z dobrowolnym funduszem emerytalnym, albo
    2) z podmiotem prowadzącym działalność maklerską o świadczenie usług polegających
      na wykonywaniu zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych i prowadzenie
      rachunku papierów wartościowych oraz rachunku pieniężnego, albo
    3) z zakładem ubezpieczeń - ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem
      kapitałowym, albo
    4) z bankiem o prowadzenie rachunku bankowego.
    W przypadku IKE/IKZE, potencjalnie zawierającymi umowy o prowadzenie IKE/IKZE może
    być zatem instytucja finansowa, w zakresie swojej podstawowej działalności podlegająca
    zwolnieniu od podatku VAT.
    Na podstawie ustawy PPK, PPK prowadzony jest przez fundusz daty pewnej zarządzany
    przez instytucję finansową, którą może być fundusz inwestycyjny zarządzany przez
    towarzystwo funduszy inwestycyjnych, fundusz emerytalny zarządzany przez PTE albo
    pracownicze towarzystwo emerytalne, lub zakład ubezpieczeń.
    Zakres podmiotowy instytucji, które zawierają umowy o prowadzenie PPK jest zatem
    podobny. Również w tym przypadku instytucje finansowe zawierające umowy o
    prowadzenie PPK są zwolnione od podatku VAT w zakresie swojej podstawowej
    działalności.
    Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy IKE/IKZE, wypłata środków zgromadzonych na IKE
    następuje wyłącznie:
    1) na wniosek oszczędzającego po osiągnięciu przez niego wieku 60 lat lub nabyciu
      uprawnień emerytalnych i ukończeniu 55 roku życia oraz spełnieniu warunku:
        a) dokonywania wpłat na IKE co najmniej w 5 dowolnych latach kalendarzowych
        albo
        b) dokonania ponad połowy wartości wpłat nie później niż na 5 lat przed dniem
        złożenia przez oszczędzającego wniosku o dokonanie wypłaty;
    2) w przypadku śmierci oszczędzającego - na wniosek osoby uprawnionej.
    Zgodnie z art. 34a ust. 1 ustawy IKE/IKZE, wypłata środków zgromadzonych na IKZE
    następuje wyłącznie:
    1) na wniosek oszczędzającego, po osiągnięciu przez niego wieku 65 lat oraz pod
      warunkiem dokonywania wpłat na IKZE co najmniej w 5 latach kalendarzowych;
    2) w przypadku śmierci oszczędzającego - na wniosek osoby uprawnionej.
    Tymczasem zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy PPK, PPK jest tworzony w celu systematycznego
    gromadzenia oszczędności przez uczestnika PPK z przeznaczeniem na wypłatę po
    osiągnięciu przez niego 60. roku życia oraz na inne cele określone w ustawie.

    Zasadniczym celem PPK jest zatem, analogicznie jak w przypadku IKE/IKZE, dokonywanie
    oszczędności na cele emerytalne, które będą podlegały wypłacie na rzecz uczestników po
    osiągnięciu określonego wieku (60 roku życia).
    Biorąc pod uwagę zbieżności w funkcji, jaką spełniają PPK oraz IKE/IKZE, w ocenie
    Wnioskodawcy należy uznać je za produkty podobne, zatem takie, w stosunku do których
    przepisy podatku VAT nie mogą zakłócać konkurencji poprzez nieuzasadnione obciążenie
    łańcucha dystrybucji ciężarem podatku VAT, który nie podlegałby odliczeniu.
    Zgodnie pkt 7 Preambuły do Dyrektywy VAT, wspólny system VAT powinien pozwolić na
    osiągnięcie neutralnych warunków konkurencji, w takim znaczeniu, że na terytorium
    każdego państwa członkowskiego podobne towary i usługi podlegają takiemu samemu
    obciążeniu podatkowemu, bez względu na długość łańcucha produkcji i dystrybucji.
    Nie ma zatem podstawy do tego, aby różnicować traktowanie usług pośrednictwa w
    sprzedaży poszczególnych instrumentów dla celów podatku VAT. W ocenie
    Wnioskodawcy, odmienne traktowanie usług dystrybucji PPK oraz innych instrumentów o
    charakterze ochronnym (takich jak IKE, IKZE) sprzeciwia się zasadzie niezakłócania
    konkurencji poprzez różnicowanie opodatkowania usług podobnych.
    Obciążenie dystrybutora produktów finansowych podatkiem VAT, w sytuacji gdy instytucja
    finansowa świadczy usługi, które wprost korzystają ze zwolnienia od podatku VAT,
    prowadziłoby bowiem do powstania nieefektywności podatku VAT - podatek VAT w ten
    sposób nie podlegałby odliczeniu, a tym samym stanowił koszt ekonomiczny, pogarszający
    konkurencyjność PPK wobec innych instrumentów emerytalnych.
    Sprzeciwiałoby się to również przywołanemu powyżej celowi ustawy PPK, jakim jest
    wprowadzenie atrakcyjnej alternatywny dla innych produktów o charakterze emerytalnym
    - produkt, który byłby obciążony kosztem podatku VAT poniesionym na etapie dystrybucji
    mógłby być mniej atrakcyjny od innych produktów emerytalnych, co z kolei mogłoby
    prowadzić do rezygnacji uczestników PPK.
    Opodatkowanie podatkiem VAT usług pośrednictwa będących przedmiotem Umowy
    zwiększałoby koszt nieodliczalnego podatku VAT po stronie instytucji finansowych (ich
    działalność w zakresie PPK będzie bowiem podlegać zwolnieniu od podatku VAT i nie
    będzie dawać prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego). Koszt ten celem
    zapewnienia zakładanego poziomu rentowności, w długofalowej perspektywie musi
    zostać przerzucony przez instytucje finansowe na uczestników PPK bezpośrednio, bądź
    też pośrednio rzutować na możliwości efektywnego pomnażania środków zgromadzonych
    na rachunkach PPK - poprzez konieczność przeznaczenia części opłat pobieranych od
    uczestników PPK przez instytucje finansowe na koszt nieodliczalnego podatku VAT
    zamiast na finansowanie aktywności zmierzających do rozwoju programów PPK
    zwiększających ich atrakcyjność dla uczestników PPK.
    Z perspektywy uczestników PPK - takie rozwiązanie nie realizowałoby celów wyznaczonych
    nowemu systemowi przez ustawodawcę i utrudniałoby gromadzenie środków na
    rachunkach PPK.
    Z perspektywy instytucji finansowych zaangażowanych w system PPK - ewentualne
    opodatkowanie podatkiem VAT usług pośrednictwa w świetle całokształtu rozwiązań
    legislacyjnych towarzyszących systemowi PPK - może zostać uznane za pułapkę
    legislacyjną (z jednej strony wysokość opłat pobieranych przez te instytucje od
    uczestników PPK została ustawowo ograniczona, z drugiej strony - ustawodawca nakłada
    na instytucje obowiązek ponoszenia kosztów podatku VAT od usług pośrednictwa w
    zakresie oferowania PPK co efektywnie zwiększa jej wysokość i poziom kosztów instytucji
    finansowej) i może przyczynić się do niestabilności, a wręcz niepowodzenia całego
    systemu PPK wyraźnie kolidując z podstawowymi założeniami systemu PPK - obniżając
    jego efektywność i atrakcyjność – z perspektywy każdego podmiotu zaangażowanego w
    funkcjonowanie tego systemu.

    W ocenie Wnioskodawcy, nie powinno mieć również znaczenia z punktu widzenia skutków
    w podatku VAT, że dystrybucja PPK wykonywana na podstawie Umowy ma zarówno na
    celu zawieranie Umów o Zarządzanie PPK, jak i Umów o Prowadzenie PPK.
    Wnioskodawca w opisanym stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku o
    interpretację jest zobowiązany nie tylko do doprowadzenia do zawarcia Umowy o
    Zarządzanie PPK w trybie art. 7 ustawy PPK, ale również do podejmowania czynności w
    celu zawierania Umów o Prowadzenie PPK na podstawie art. 14 ustawy PPK. Jednym z
    przejawów tej działalności jest szeroko zakrojona działalność informacyjna mająca na celu
    jak najliczniejsze przystępowanie uczestników PPK do umów o prowadzenie PPK, od czego
    jest uzależnione wynagrodzenie Wnioskodawcy.
    Należy podkreślić, iż samo zawarcie Umowy o Zarządzanie PPK nie prowadzi do
    osiągnięcia celów systemu PPK. Cele te mogą zostać spełnione wyłącznie, gdy obie umowy
    tj. o zarządzanie oraz o prowadzenie PPK zostaną zawarte. Czynności podejmowane przez
    Wnioskodawcę w ramach Umowy mają charakter kompleksowy i są ze sobą immamentnie
    związane, w tym sensie, iż Umowa o Prowadzenie PPK nie może być zawarta bez zawarcia
    Umowy o Zarządzanie PPK, co ma odzwierciedlenie we wszystkich działaniach
    podejmowanych w ramach usługi będącej przedmiotem Umowy.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy PPK, podmiot zatrudniający zawiera w imieniu i na rzecz
    osób zatrudnionych w podmiocie zatrudniającym umowę o prowadzenie PPK. Lista osób
    będących uczestnikami PPK stanowi załącznik do umowy o prowadzenie PPK, którego
    zmiana nie stanowi zmiany umowy o prowadzenie PPK.
    Zgodnie z art. 14 ust. 3 ustawy PPK, zawieranie przez podmiot zatrudniający umowy o
    prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie zatrudniającym
    nie stanowi:
    1) działalności maklerskiej w rozumieniu art. 69 ustawy o obrocie instrumentami
      finansowymi;
    2) działalności w zakresie dystrybucji ubezpieczeń w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 15
      grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz.U. z 2018 r. poz. 2210);
    3) działalności w zakresie pośrednictwa w zbywaniu i odkupywaniu jednostek
      uczestnictwa funduszy inwestycyjnych, wykonywanej na podstawie art. 32 ustawy o
      funduszach inwestycyjnych;
    4) działalności akwizycyjnej w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o organizacji i
      funkcjonowaniu funduszy emerytalnych.
    Oznacza to, że pracodawca w zakresie umów o prowadzenie PPK nie jest uważany za
    pośrednika w rozumieniu przepisów o dystrybucji usług finansowych, a jedynie zawiera
    takie umowy w imieniu i na rzecz swoich pracowników. W tym celu wymagane jest
    należyte poinformowanie pracowników, taki wymóg przewiduje przepis art. 14 ust. 4
    ustawy PPK.
    W tym przypadku, rolę podmiotu wykonującego funkcję pośrednika między X. PTE a
    uczestnikami PPK pełni Wnioskodawca, który zachęca potencjalnych uczestników PPK do
    przystąpienia do PPK, m.in. poprzez prowadzenie kampanii informacyjnej oraz
    wskazywanie korzyści płynących z PPK dla uczestników. Czynności tych dokonuje w
    interesie instytucji finansowej (X. PTE), która jest zainteresowana zwiększeniem penetracji
    rynku przez własne produkty. Wnioskodawca działa też w tym zakresie jako podmiot
    prowadzący działalność w zakresie dystrybucji produktów ubezpieczeniowych.
    Podobny model funkcjonuje w obszarze ubezpieczeń grupowych na życie. W takim
    modelu również pośrednik działa jako podmiot doprowadzający do zawarcia umowy
    ubezpieczenia grupowego pomiędzy pracodawcą działającym jako ubezpieczający, a
    ubezpieczycielem (zakładem ubezpieczeń).

    Taki model dystrybucji jest zgodny z ustawą z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji
    ubezpieczeń (t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1881 ze zm.), zgodnie z którą klientem jest na
    podstawie art. 3 ust. 1 pkt 10 - w przypadku umów ubezpieczenia - poszukujący ochrony
    ubezpieczeniowej, ubezpieczający lub ubezpieczony.
    Pośrednik ubezpieczeniowy zainteresowany jest przy tym, aby jak największe grono
    ubezpieczonych przystąpiło do ubezpieczenia grupowego. Podejmuje zatem w
    porozumieniu z ubezpieczającym wszelkie możliwe czynności faktyczne prowadzące do
    zwiększenia zainteresowania przystąpieniem do ubezpieczeń.
    Nie ulega przy tym wątpliwości, że usługi pośrednictwa świadczone w modelu
    ubezpieczeń grupowych na życie mogą podlegać zwolnieniu od podatku VAT na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT zarówno w zakresie prowizji za doprowadzenie do
    zawarcia umowy ubezpieczenia grupowego między ubezpieczającym i zakładem
    ubezpieczeń, jak i w odniesieniu do prowizji należnej z tytułu składek uiszczanych przez
    poszczególnych ubezpieczonych na rzecz zakładu ubezpieczeń mimo że pośrednik nie
    doprowadza bezpośrednio do przystąpienia każdego ubezpieczonego z osobna, tylko
    podejmuje innego rodzaju wysiłki, aby zmaksymalizować liczbę osób objętych ochroną.
    Tak wskazał m.in. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z
    14 listopada 2018 r., sygn. 0114-KDIP4.4012.554.2018.2.MP.
    W przypadku dystrybucji PPK model sprzedaży przebiega analogicznie - Wnioskodawca
    doprowadza najpierw do zawarcia Umowy o Zarządzanie PPK między instytucją finansową
    a podmiotem zatrudniającym, a następnie wskutek wysiłków podejmowanych przez
    Wnioskodawcę pracodawca podpisuje z instytucją finansową Umowy o Prowadzenie PPK
    w imieniu i na rzecz pracowników będących uczestnikami PPK. Zawarcie umów o PPK
    zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy PPK jest przy tym dobrowolne, a pracownicy mają
    możliwość rezygnacji z PPK.
    Nie ma zatem w ocenie Wnioskodawcy podstaw, aby model sprzedaży PPK podlegał
    innemu traktowaniu podatkowemu niż pośrednictwo w zawieraniu ubezpieczeń
    grupowych, a dystrybucja PPK podlegała włączeniu ze zwolnienia w podatku VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 11 marca 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0111-KDIB3-1.4012.818.2019.1.IK, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 30 marca 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    29 kwietnia 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach. Skarga wpłynęła do mnie 4 maja 2020 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie skarżonej interpretacji indywidualnej w całości.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną interpretację - wyrokiem
    z 29 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 630/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 25 października 2024 r., sygn. akt I FSK 398/21
    oddalił skargę kasacyjną.

    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 25 października
    2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
      podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2020 r., poz. 106), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
    Opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast, w myśl art. 8 ust. 1 cyt. ustawy:
      Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
      osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które
      nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z cytowanych przepisów ustawy wynika, że usługą jest każde świadczenie na rzecz danego
    podmiotu niebędące dostawą towarów. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy więc
    rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno
    działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług:

      Podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-
      12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    W świetle art. 146aa ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż - 6% stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    Jednakże zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach
    wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności
    stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku
    od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art.
    43 ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g) ustawy o podatku od towarów i usług:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie zarządzania pracowniczymi planami
      kapitałowymi, w rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych
      planach kapitałowych (Dz.U. poz. 2215).
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 37 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi
      pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także
      usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego
      umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w
      związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.
    Zauważyć należy, że ww. zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od
    towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.
    W myśl art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz
      z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów
      ubezpieczeniowych.
    Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
    kapitałowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2215 ze zm.):
      Ustawa określa zasady gromadzenia środków w pracowniczych planach
      kapitałowych, zwanych dalej „PPK”, zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o
      prowadzenie PPK, finansowania i dokonywania wpłat do PPK oraz dokonywania
      wypłat transferowych, wypłat i zwrotu środków zgromadzonych w PPK.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      PPK jest tworzony w celu systematycznego gromadzenia oszczędności przez
      uczestnika PPK z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60. roku
      życia oraz na inne cele określone w ustawie.
    Art. 3 ust. 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych stanowi, że:
      Środki gromadzone w PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK, z
      zastrzeżeniem art. 105.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:

      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK, jeżeli zatrudnia co
      najmniej jedną osobę zatrudnioną, w imieniu której, zgodnie z przepisami rozdziału
      3, jest obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK.
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Umowa o zarządzanie PPK jest zawierana z instytucją finansową w postaci
      elektronicznej pozwalającej na utrwalenie jej treści na trwałym nośniku.
    Stosownie do art. 7 ust. 3 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający, w porozumieniu z zakładową organizacją związkową
      działającą w tym podmiocie zatrudniającym, wybiera instytucję finansową, z którą
      zostanie zawarta umowa o zarządzanie PPK. Wyboru dokonuje się w szczególności
      na podstawie oceny proponowanych przez instytucje finansowe warunków
      zarządzania środkami gromadzonymi w PPK, ich efektywności w zarządzaniu
      aktywami oraz posiadanego przez nie doświadczenia w zarządzaniu funduszami
      inwestycyjnymi lub funduszami emerytalnymi. Wyboru dokonuje się mając także na
      uwadze najlepiej rozumiany interes osób zatrudnionych.
    Jak stanowi art. 7 ust. 4 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Jeżeli w podmiocie zatrudniającym nie działa zakładowa organizacja związkowa,
      podmiot zatrudniający wybiera instytucję finansową, z którą zostanie zawarta
      umowa o zarządzanie PPK, w porozumieniu z reprezentacją osób zatrudnionych
      wyłonioną w trybie przyjętym w danym podmiocie zatrudniającym.
    Na mocy art. 7 ust. 5 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Jeżeli na miesiąc przed upływem terminu, w którym podmiot zatrudniający jest
      obowiązany do zawarcia umowy o zarządzanie PPK, nie zostanie osiągnięte
      porozumienie, o którym mowa w ust. 3 lub 4, podmiot zatrudniający wybiera
      instytucję finansową, z którą zostanie zawarta umowa o zarządzanie PPK, z
      uwzględnieniem ust. 3.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK nie później niż na 10 dni
      roboczych przed dniem, w którym w stosunku do pierwszej osoby zatrudnionej jest
      obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK, zgodnie z art. 16.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK z funduszami
      zdefiniowanej daty zarządzanymi przez jedno towarzystwo funduszy inwestycyjnych,
      PTE, pracownicze towarzystwo emerytalne albo zakład ubezpieczeń, z zastrzeżeniem
      art. 12.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
    Umowa o zarządzanie PPK określa w szczególności:
      1. strony umowy;
      2. nazwę funduszy zdefiniowanej daty, o których mowa w art. 38 lub art. 39,
        zarządzanych przez podmiot zarządzający instytucją finansową;
      3. warunki i tryb zawierania przez podmiot zatrudniający umów o prowadzenie PPK;
      4. warunki gromadzenia środków i zarządzania nimi przez poszczególne fundusze
        zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 2;
      5. warunki, terminy i sposób dokonania wypłaty, wypłaty transferowej lub zwrotu;
      6. wysokość wpłat dodatkowych finansowanych przez podmiot zatrudniający dla
        poszczególnych grup osób zatrudnionych;

      7. sposób deklarowania wpłat dodatkowych finansowanych przez uczestnika PPK i
        sposób zmiany wysokości tych wpłat;
      8. maksymalną wysokość wynagrodzenia za zarządzanie funduszem zdefiniowanej
        daty, kosztów obciążających ten fundusz i opłat obciążających uczestnika PPK oraz
        warunki, o ile są przewidziane, na jakich mogą one zostać obniżone bez
        konieczności zmiany umowy;
      9. warunki zmiany umowy;
      10. warunki i okres wypowiedzenia umowy;
      11. warunki dokonywania konwersji lub zamiany.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie
      zatrudniającym umowę o prowadzenie PPK. Lista osób będących uczestnikami PPK
      stanowi załącznik do umowy o prowadzenie PPK, którego zmiana nie stanowi zmiany
      umowy o prowadzenie PPK.
    Na mocy art. 14 ust. 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Umowa o prowadzenie PPK jest zawierana z instytucjami finansowymi, z którymi
      podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz
      osoby zatrudnionej po upływie trzeciego miesiąca zatrudnienia w podmiocie
      zatrudniającym, nie później niż do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym upłynął termin 3 miesięcy zatrudnienia, chyba że osoba zatrudniona
      zadeklaruje przed upływem tego terminu niedokonywanie wpłat do PPK, na
      podstawie deklaracji, złożonej w formie pisemnej podmiotowi zatrudniającemu, albo
      przestanie być w stosunku do tego podmiotu zatrudniającego osobą zatrudnioną.
    Z okoliczności przedstawionych przez Państwa wynika, że prowadzą Państwo działalność
    w zakresie usług pośrednictwa ubezpieczeniowego na rzecz podmiotów z Grupy. Usługi
    pośrednictwa wykonywane przez Państwa obejmują m in. ubezpieczenia na życie,
    ubezpieczenia majątkowe oraz produkty emerytalne typu IKE i IKZE. Wykonują Państwo
    czynności we własnym zakresie bądź przy udziale sieci podmiotów współpracujących -
    multiagencji, subagentów, osób fizycznych wykonujących czynności agencyjne (OFWCA).
    Są Państwo zarejestrowani jako podatnik VAT czynny. Z tytułu świadczonych usług
    pośrednictwa ubezpieczeniowego korzystają Państwo ze zwolnienia od podatku VAT
    właściwego dla usług pośrednictwa ubezpieczeniowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37
    ustawy VAT.
    W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych
    planach kapitałowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2215, dalej: „ustawa PPK”), X. PTE rozszerzył
    działalność w obszarze produktów emerytalnych o zawieranie umów o zarządzanie i
    prowadzenie pracowniczych planów kapitałowych.
    W tym celu zostały utworzone Dobrowolne Fundusze Emerytalne zarządzane przez X. PTE,
    będące funduszami zdefiniowanej daty, o których mowa w art. 38 ust. 1 ustawy PPK (dalej
    łącznie: „X. DFE”).
    W związku z powyższym Państwo oraz X. PTE zawarli umowę, której przedmiotem jest
    zlecenie Państwu, w zakresie działalności Państwa przedsiębiorstwa, przez X. DFE, stałego,
    odpłatnego wykonywania Czynności Agencyjnych w imieniu i na rzecz X. DFE, jako
    kompleksowej usługi pośrednictwa, tj. wykonywania czynności faktycznych przy
    zawieraniu i wykonywaniu umów o zarządzanie PPK, o których mowa w art. 7 ustawy PPK
    oraz umów o prowadzenie PPK w rozumieniu art. 14 ustawy PPK.

    Wykonywane przez Państwa w ramach Umowy Czynności agencyjne polegają m.in. na:
    pozyskiwaniu Klientów, którzy nie zawarli uprzednio z inną instytucją finansową Umowy o
    Zarządzanie PPK; wykonywaniu czynności przygotowawczych zmierzających do zawierania
    Umów o Zarządzanie PPK i Umów o Prowadzenie PPK, przekazywaniu X. PTE danych
    teleadresowych Klienta, w zakresie wymaganym dla zawarcia Umów o Zarządzanie PPK
    oraz Umów o Prowadzenie PPK; informowaniu klienta o możliwości dokonywania wpłat
    dodatkowych z tytułu Umów o Zarządzanie PPK i Umów o Prowadzenie PPK (z
    wyłączeniem inkasa tych wpłat); rzetelnym i wyczerpującym wyjaśnianiu Klientom i
    Uczestnikom PPK warunków zawartych umów o zarządzanie PPK i Umów o Prowadzenie
    PPK. Celem kompleksowych usług pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK i
    umów o prowadzenie PPK świadczonych w ramach Umowy jest zwiększenie penetracji
    rynku przez PPK będące w ofercie X. PTE, w tym w szczególności zwiększenie liczby
    uczestników PPK przystępujących do umów o prowadzenie PPK, jak również zachęcanie
    uczestników PPK do deklarowania tzw. wpłat dodatkowych. Środkami zmierzającymi do
    tego celu jest podejmowanie, również we współpracy z podmiotem zatrudniającym,
    wszelkich czynności faktycznych mających na celu jak najlepsze poinformowanie
    pracowników klienta o możliwości zawarcia umów o prowadzenie PPK oraz wskazanie
    korzyści płynących z uczestnictwa w PPK.
    Z tytułu realizacji Umowy otrzymują Państwo wynagrodzenie o charakterze prowizyjnym,
    uzależnione od liczby uczestników PPK podpisujących Umowę o Prowadzenie PPK.
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości korzystania ze zwolnienia z podatku od towarów
    i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ww. ustawy, czynności agencyjnych w zakresie
    PPK, wykonywanych przez Państwa na rzecz Towarzystwa.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy o podatku od towarów i usług, należy interpretować ściśle, zważywszy, że
    zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT
    pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zapadłym w niniejszej sprawie, w
    wyroku z 29 września 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 630/20 „ Analizy treści pojęcia
    "pośrednictwa" dokonał TSUE w wyroku w sprawie C-124/07 pomiędzy J.C.M. Beheer B.V.
    a Staatssecretaris van Financien. Zwrócił on uwagę, że przepisy wspólnotowe nie
    zawierają żadnych wskazówek odnoszących się do stosunku pomiędzy brokerem lub
    pośrednikiem ubezpieczeniowym a stronami umowy ubezpieczeniowej, do której się
    przyczynił. Stwierdzenie posiadania statusu brokera lub pośrednika ubezpieczeniowego
    zależy zatem od cech badanej działalności. Działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego
    dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie zajmuje miejsca
    jakiejkolwiek ze stron umowy, dotyczącej produktu ubezpieczeniowego. Powinna to być
    usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna
    działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma na celu dokonanie wszelkich niezbędnych
    czynności faktycznych lub czynności prawnych związanych z zawieraniem lub
    wykonywaniem umów ubezpieczenia.
    W wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt
    Luckenwalde, TSUE uznał, że "pośrednictwo stanowi działalność polegającą na
    pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy
    okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w
    imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej
    działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a
    sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie
    pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta
    głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować
    wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem, że jego działalność nie ogranicza się do
    zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową.

    W wyroku TSUE z 13 grudnia 2001 r., w sprawie CSC Financial Services Ltd. C-235/00,
    Trybunał analizował w kontekście pośrednictwa usługę call center świadczoną przez tę
    spółkę na rzecz instytucji finansowych. Zdaniem Trybunału, pośrednikiem jest podmiot
    niebędący żadną ze stron umowy, ale świadczący usługę na rzecz strony w zamian za
    wynagrodzenie. W skład usługi wchodzić może zwłaszcza prowadzenie negocjacji. Celem
    pośrednictwa jest natomiast uczynienie wszystkiego co niezbędne, by dwie strony zawarły
    umowę. Z kolei nie może być mowy o pośrednictwie wówczas, gdy jedna ze stron umowy
    zleca tylko podwykonawcy część czynności faktycznych.
    Odnośnie pojęcia "negocjacji", w kontekście art. 13 cześć B lit. d pkt 5 Dyrektywy TSUE w
    ww. wyroku wskazał, że odnosi się ono do działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli
    którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz którego działalność
    polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres umowy, typowo
    wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę świadczoną na
    rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na jednoznacznie
    określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu odpowiednich
    możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub
    negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać jedna
    ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych w celu
    zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego
    zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy. Z drugiej strony, nie
    stanowi negocjacji sytuacja, w której jedna ze stron powierza podwykonawcy część
    formalności administracyjnych związanych z umową, takich jak udzielanie informacji
    drugiej stronie oraz przyjmowanie i przetwarzanie wniosków, zapisów na papiery
    wartościowe, będące przedmiotem umowy. W takim przypadku, podwykonawca zajmuje
    tę samą pozycję, jak strona sprzedająca produkt finansowy i nie jest zatem pośrednikiem.
    W wyroku w sprawie C-40/15 Trybunał analizował możliwość uznania danej działalności za
    usługi "świadczone przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych" w
    rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy VAT. Stwierdził, że w pierwszej kolejności
    usługodawca powinien pozostawać w stosunku z ubezpieczycielem i ubezpieczonym.
    Stosunek ten może być wyłącznie pośredni, jeżeli usługodawca jest podwykonawcą
    brokera lub agenta. W drugiej kolejności jego działalność powinna obejmować istotne
    aspekty pośrednictwa ubezpieczeniowego, takie jak wyszukiwanie klientów
    ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem.
    Na podstawie przytoczonych wyroków oraz przepisów Dyrektywy i krajowych, usługi
    pośrednictwa ubezpieczeniowego podlegają zwolnieniu od podatku.
    W ocenie Sądu warunki do uznania działalności skarżącego w opisanym stanie faktycznym
    za pośrednictwo ubezpieczeniowe zostały spełnione. Jak wynika z orzecznictwa TSUE,
    pośrednictwo ubezpieczeniowe, to czynności których celem jest uczynienie wszystkiego co
    niezbędne, by dwie strony zawarły umowę ubezpieczeni X. Zgodnie z tym orzecznictwem,
    istotnymi aspektami pośrednictwa ubezpieczeniowego jest wyszukiwanie klientów
    ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem w celu zawarcia umowy.
    Usługa pośrednictwa ubezpieczeniowego powinna się zatem charakteryzować
    następującymi cechami:
    - winna być świadczona na rzecz strony umowy ubezpieczeniowej, za którą ta strona
      wypaca wynagrodzenie,
    - przez odbiorcę finalnego winna być postrzegana jako całość wraz z usługą główną,
    - celem pośrednictwa jest zawarcie umowy a pośrednik ma interes w jej zawarciu, a nie
      w treści,
    - czynności pośrednika nie mogą mieć charakteru wyłącznie czynności faktycznych.
    Z opisu stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący taką właśnie działalność prowadzi:
    czyni wszystko co niezbędne, aby dwie strony: instytucja finansowa i podmiot

    zatrudniający zawarły umowę i otrzymuje za to wynagrodzenie. Zasadnym jest
    twierdzenie, że ze strony odbiorcy czyli osoby zatrudnionej, korzystającej z PPK usługa ta
    postrzegana jest jako całość: konsekwencją pojawienia się strony w zakładzie pracy i
    prowadzonej akcji informującej o zasadach PPK jest objęcie zatrudnionych w niej osób
    PPK. Dalej wnioskodawca ma niewątpliwie interes w zawarciu umów, bo z tym związana
    jest jego prowizja, ale nie ma interesu w konkretnej jej treści, bo prowizja nie zależy od
    tego, lecz od samego faktu zawarcia umowy. Wreszcie podejmowane czynności nie mają
    charakteru wyłącznie czynności faktycznych, bo - jak wskazała strona w opisie stanu
    faktycznego - do jej obowiązków należy nie tylko pozyskiwanie klientów, ale także
    informowanie o warunkach umów o zarządzanie i prowadzenie PPK, warunkach
    uczestnictwa, zarządzania zgromadzonymi środkami, informowania o możliwości
    dokonania wpłat dodatkowych i inne. Natomiast w piśmiennictwie jako usługi o czysto
    technicznym charakterze wskazuje się usługi administracyjne typu back office, call center,
    elektronicznego przesyłania danych na rzecz instytucji finansowych SWIFT. (Tak: Ł.
    Postrzech, Usługi pomocnicze do zwolnionych od VAT usług finansowych i
    ubezpieczeniowych od 1 lipca 2017r.).
    (...) zawarcie umowy o zarządzanie PPK jest niezbędnym i koniecznym etapem
    poprzedzającym zawarcie umowy o prowadzenie PPK i w pierwszym etapie zawarta
    zostanie umowa o zarządzanie PPK, a dopiero w drugim nastąpi zawarcie umowy o
    prowadzenie PPK. Nie ma bowiem prawnej możliwości, aby umowa o prowadzenie PPK
    była zawarta bez uprzedniego zawarcia umowy o zarządzanie PPK. Zatem w sytuacji,
    gdyby dzięki staraniom wnioskodawcy nie została zawarta umowa o zarządzanie PPK, nie
    doszłoby także do zawarcia umowy o prowadzenie PPK. Umowy te są bowiem
    funkcjonalnie i gospodarczo powiązane - jedynym celem zawierania umowy o zarządzanie
    PPK przez pracodawcę jest późniejsze zawarcie w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych
    umów o prowadzenie PPK, a jednocześnie nie jest możliwe zawarcie umów o prowadzenie
    PPK bez uprzedniego zawarcia między pracodawcą a instytucją finansową umowy o
    zarządzanie PPK. Gospodarczym celem pośrednictwa w zakresie PPK jest zatem
    zwiększenie nie tylko ilości pracodawców decydujących się na wybór konkretnej instytucji
    finansowej, ale przede wszystkim liczby uczestników PPK i zadeklarowanych przez nich
    wpłat na rzecz instytucji finansowej. I to właśnie w celu zawarcia obu tych umów
    wnioskodawca pozyskuje klientów, którzy nie zawarli umowy o zarządzanie PPK, aby
    następnie poprzez "rzetelne i wyczerpujące informowanie o warunkach umowy o
    prowadzenie PPK, prawach i obowiązkach stron tych umów, warunkach zarządzania
    środkami zgromadzonymi w PPK i wreszcie warunkach uczestnictwa w PPK" doprowadzić
    także do zawarcia umowy o prowadzenie PPK.
    Jak bowiem trafnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 6 marca 2020r. sygn. akt III SA
    /Wa 2153/19 "pośrednictwo w zawieraniu umów o zarządzane PPK jest jednocześnie
    pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK."
    W związku z takim charakterem obu umów Sąd wyraża ogólniejszy pogląd, że do
    stwierdzenia, że skarżący świadczy usługi pośrednictwa w zawarciu umowy określonego
    rodzaju nie jest konieczne, aby zawarcie umowy, w której pośredniczył było bezpośrednim
    następstwem podejmowanych przez niego czynności, lecz wystarczającym jest, że umowa
    ta jest rezultatem sekwencji zdarzeń, które były następstwem działań pośrednika, a do
    których by nie doszło, gdyby usługa pośrednictwa nie była świadczonX.”
    W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że w stanie faktycznym opisanym we
    wniosku są spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43
    ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
    Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku sygn. akt I FSK 398/21 stwierdził,
    że cyt.: „(...) prawidłowe jest stanowisko sądu I instancji, który uznał, że pośrednictwo w
    zawieraniu umów o zarządzanie PPK jest nierozerwalnie związane z pośrednictwem w
    zawieraniu umów o prowadzenie PPK, które w istocie dotyczą instrumentów finansowych.
    Trafnie WSA zauważył, że ustawa o PPK przewiduje dwuetapowy proces, w którym umowa

    o zarządzanie PPK stanowi etap wstępny służący do zawarcia umowy o prowadzenie PPK,
    a końcowo wiąże się z dystrybucją instrumentów finansowych. Przekonująco uzasadnił
    swoje stanowisko poprzez analizę pojęcia pośrednictwa dokonaną w judykaturze
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności w wyrokach z 21 czerwca
    2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde oraz z 3
    kwietnia 2008 w sprawie C-124/07 pomiędzy J.C.M. Beheer B.V. a Staatssecretaris van
    Financien.
    5.3. W tym kontekście na aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w wyroku z 2 lipca 2024 r, I
    FSK 1359/20, zgodnie z którym „czynności składające się na usługę pośrednictwa w
    zawieraniu umów o zarządzanie PPK pomiędzy podmiotem zatrudniającym a instytucją
    finansową stanowią równocześnie usługę pośrednictwa w zawieraniu przez podmiot
    zatrudniający, w imieniu i na rzecz pracowników, umów o prowadzenie PPK z instytucją
    finansową". Wywody sądu dotyczą co prawda zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1
    pkt 41, ale są one adekwatne do zwolnienia wynikającego z analizowanej regulacji art. 43
    ust. 1 pkt 37. Wynika stąd wniosek, że zawarcie umowy o zarządzanie PPK jest
    niezbędnym i koniecznym etapem poprzedzającym zawarcie umowy o prowadzenie PPK,
    albowiem jak już zostało stwierdzone w pierwszym etapie zostanie zawarta umowa o
    zarządzanie PPK, zaś w drugim nastąpi zawarcie umowy o prowadzenie PPK.
    5.4. W konsekwencji logicznym jest stwierdzenie, że nie ma prawnej możliwości, aby
    umowa o prowadzenie PPK była zawarta bez uprzedniego zawarcia umowy o zarządzanie
    PPK, ponieważ umowy te są funkcjonalnie i gospodarczo powiązane, a wyłącznym celem
    zawierania umowy o zarządzanie PPK przez pracodawcę jest późniejsze zawarcie w
    imieniu i na rzecz osób zatrudnionych umów o prowadzenie PPK i konsekwentnie nie jest
    możliwe zawarcie umów o prowadzenie PPK bez uprzedniego zawarcia między
    pracodawcą a instytucją finansową umowy o zarządzanie PPK.
    Zgodzić się tu należy ze stanowiskiem wnioskodawcy, że gospodarczym celem
    pośrednictwa w zakresie PPK jest zwiększenie nie tylko liczby pracodawców decydujących
    się na wybór konkretnej instytucji finansowej, ale przede wszystkich ilości uczestników
    PPK, a dalej zwiększenia zadeklarowanych przez nich wpłat na rzecz instytucji finansowej.
    Wnioskodawca ma przecież za zadanie pozyskiwanie klientów, którzy nie zawarli umowy o
    zarządzanie PPK i następnie poprzez rzetelne i wyczerpujące informowanie o warunkach
    umowy o prowadzenie PPK doprowadzić do zawarcie umowy o prowadzenie PPK.”
    Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy, wskazane wyżej przepisy oraz
    przywołane wcześniej stanowiska WSA w Gliwicach oraz NSA w Warszawie przedstawione
    w tej sprawie zapadłych ww. wyrokach, należy stwierdzić, że Państwa stanowisko jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.