Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.346.2025.1.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-25
Teza: Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy ciepła do lokali.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT
media
opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - dostawa energii elektrycznej,
cieplnej lub chłodniczej oraz gazu ziemnego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 5-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 7

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina z siedzibą w (...) jest samodzielną jednostką samorządu terytorialnego posiadającą
    osobowość prawną, powołaną do organizacji życia publicznego na swoim terytorium oraz
    do realizacji zbiorowych potrzeb wspólnoty należących do jej zakresu działania.
    Gmina jest czynnym płatnikiem podatku VAT.
    Funkcjonowanie Gminy opiera się na założeniach Ustawy o samorządzie gminnym. Jest to
    podmiot, który wykonuje wszystkie zadania samorządu terytorialnego, niezastrzeżone dla
    innych jednostek, zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym Dz.U. 2024.1465 t.j.
    Gmina posiada budynek użytkowy piętrowy, częściowo podpiwniczony który znajduje się
    w (...) na działce o nr ewidencyjnym 1, w którym zostały wynajęte lokale dwóm najemcom:
                                            2a) lokal mieszkalny wynajmowany osobie fizycznej o powierzchni 88,36 m na cele
      mieszkaniowe – zwolnione z VAT.
    b) lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia usług zdrowotnych NZOZ (...) o
                  2powierzchni 77,60 m – na cele usługowe opodatkowane 23% podatku VAT.
    Z najemcami podpisano indywidualne umowy cywilno-prawne na wynajem lokali
    użytkowych.
    Budynek (...) w całości jest użytkowany przez najemców. Gmina nie posiada w budynku
    innego lokalu na wyłączność. Najemcy solidarnie korzystają z części wspólnych tj. klatki
    schodowej ogrzewanej i mieszczącej sią w budynku.
    Dotychczasowym źródłem ciepła budynku był kocioł węglowy o mocy 35 kW znajdujący się
    w kotłowni, który został wymieniony na kocioł gazowy. Gaz ziemny dostarczany jest tylko
    do kotłowni na potrzeby ogrzewania budynku, nie stanowi źródła ciepłej wody użytkowej.
    W lokalach użytkowych nie ma instalacji gazowej. Układ pomiarowy (gazomierz) znajduje
    się w skrzynce gazowej umiejscowionej na granicy działki. Rozliczenie ilości dostarczanego
    paliwa gazowego dla całego budynku odbywa się na podstawie rzeczywistych wskazań
    układu pomiarowego (licznika) z uwzględnieniem współczynnika konwersji wyliczonego
    zgodnie z zasadami określonymi w Taryfie (...).
    W związku ze zmianą sposobu ogrzewania budynku na gaz, planuje się wprowadzić do
    każdej umowy najmu zapis dotyczący rozliczenia zużycia gazu (energii cieplnej)
    proporcjonalnie do powierzchni wynajmowanego lokalu na podstawie faktur otrzymanych
    od dostawcy gazu (...). (Z terminem płatności do 25 danego miesiąca lub do 14 dnia od
    otrzymania faktury). Zastosowane zostanie refakturowanie zgodnie z art. 8 ust.2a ustawy
    o VAT. W przypadku gdy podatnik, działający we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
    trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
    wyświadczył tę usługę.
    Mamy tu do czynienia z odrębnym świadczenia usług dostawy ciepła, gdyż najemca
    decyduje o ilości zużycia mediów, zgodnie z indywidualnymi potrzebami najemcy. Co
    wynika z orzeczenia C-42/14, poprzez założenie indywidualnych liczników.
    W tym przypadku zużycie mediów obliczane jest według innego wskaźnika tj. od
    powierzchni użytkowej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnik Sądu Administracyjnego który
    uznał, że możliwe jest przyjęcie przez strony innego sposobu ustalenia faktycznego
    zużycia mediów np. w oparciu o powierzchnię zajmowanego lokalu (I FSK 2055/16, I FSK
    793/15).
    Wystąpienie tych okoliczności pozwala na odrębne rozliczenie czynszu związanego z
    najmem. W efekcie dokonując opodatkowania realizowanych czynności wynajmu Gmina
    będzie rozliczać i fakturować usługę najmu według zasad dla niej przewidzianych tj.:
    a) za lokal mieszkalny zwolnione z VAT na cele mieszkaniowe,
    b) lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia usług zdrowotnych NZOZ (...)
    zastosowanie stawkę 23 % VAT.

    Usługę dostawy ciepła do lokali w budynku (...) związanego z najmem rozliczać i
    fakturować Gmina będzie zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT tj.:
    a) za lokal mieszkalny 23% VAT,
    b) lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia usług zdrowotnych 23 % VAT.
    Przy refakturowaniu wynajmujący nabywa i jednocześnie świadczy tę samą usługę. Dla
    powstania obowiązku podatkowego nie ma znaczenia data wystawienia faktury przez
    faktycznego dostawcę gazu do budynku. Wystawiając przez Gminę fakturę za ciepło do
    najemców lokali momentem powstania obowiązku podatkowego od towarów i usług jest
    data wystawienia faktury lub termin płatności art. 19a ust. 7 ustawy o VAT.
    Pytania
    1) Czy Gmina może zastosować odrębne świadczenie usług na dostawę ciepła
      (refakturowanie), które obliczane jest według innego wskaźnika niż stosowanie
      indywidualne licznika tj. od powierzchni użytkowej lokali najmowanych za lokal
      mieszkalny i lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia usług zdrowotnych?
    2) Czy wystawiając refakturę za dostawy ciepła (usługa ciągła) do lokali np. w miesiącu
      kwietniu, momentem podatkowym będzie data wystawienia faktury, mimo, że faktura
      od dostawcy gazu (...) została wystawiona za miesiąc luty z terminem płatnością w
      marcu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1) Tak. Gmina może zastosować odrębne świadczenie usług na dostawę ciepła
    (refakturowanie), które obliczane jest według innego wskaźnika niż stosowanie
    indywidualne licznika tj. od powierzchni użytkowej lokali najmowanych za lokal mieszkalny
    i lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia usług zdrowotnych.
    Ad. 2) Tak. Wystawiając refakturę za dostawy ciepła do lokali w miesiącu kwietniu,
    momentem podatkowym będzie data wystawienia faktury (refaktury).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775), zwanej dalej ustawą:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
        podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
        kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
        Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
        energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
        Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
        świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
        niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
        rozumieniu art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są między innymi wszelkie
    postacie energii. Oznacza to, że w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących tych
    mediów na gruncie podatku od towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą
    towarów. Jeśli chodzi o inne media (objęte zakresem opodatkowania), będzie to
    świadczenie usług.
    W świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
        W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
        trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
        otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Z opisu sprawy wynika, że posiadają Państwo budynek użytkowy, w którym zostały
    wynajęte lokale dwóm najemcom:
                                            2a) lokal mieszkalny wynajmowany osobie fizycznej o powierzchni 88,36 m na cele
      mieszkaniowe – zwolnione z VAT.
    b) lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia usług zdrowotnych NZOZ (...) o
                  2powierzchni 77,60 m – na cele usługowe opodatkowane 23% podatku VAT.
    Dotychczasowym źródłem ciepła budynku był kocioł węglowy znajdujący się w kotłowni,
    który został wymieniony na kocioł gazowy. Gaz ziemny dostarczany jest tylko do kotłowni
    na potrzeby ogrzewania budynku. W lokalach użytkowych nie ma instalacji gazowej. Układ
    pomiarowy (gazomierz) znajduje się w skrzynce gazowej umiejscowionej na granicy działki.
    Rozliczenie ilości dostarczanego paliwa gazowego dla całego budynku odbywa się na
    podstawie rzeczywistych wskazań układu pomiarowego (licznika) z uwzględnieniem
    współczynnika konwersji.
    W związku ze zmianą sposobu ogrzewania budynku na gaz, planuje się wprowadzić do
    każdej umowy najmu zapis dotyczący rozliczenia zużycia gazu (energii cieplnej)
    proporcjonalnie do powierzchni wynajmowanego lokalu na podstawie faktur otrzymanych
    od dostawcy gazu.

    Wystąpienie tych okoliczności pozwala na odrębne rozliczenie czynszu związanego z
    najmem. W efekcie dokonując opodatkowania realizowanych czynności wynajmu będą
    Państwo rozliczać i fakturować usługę najmu według zasad dla niej przewidzianych tj.:
    a) za lokal mieszkalny zwolnione z VAT na cele mieszkaniowe,
    b) lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia usług zdrowotnych NZOZ (...)
      zastosowanie stawkę 23 % VAT.
    Usługę dostawy ciepła do lokali w budynku związanego z najmem rozliczać i fakturować
    będą Państwo zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT tj.:
    a) za lokal mieszkalny 23% VAT,
    b) lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia usług zdrowotnych 23 % VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy mogą Państwo zastosować odrębne świadczenie
    usług na dostawę ciepła (refakturowanie), które obliczane jest od powierzchni użytkowej
    lokali najmowanych za lokal mieszkalny i lokal wynajmowany na potrzeby świadczenia
    usług zdrowotnych oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy z tytułu wystawienia
    refaktury za dostawy ciepła do tych lokali.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy czy
    wykonane przez Państwa świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń, czy jedno
    świadczenie.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował TSUE w wydanych
    orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388
    /EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Zasadniczo, zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96, każde
    świadczenie usług musi być uznawane za odrębne i niezależne, przy czym nie należy
    dokonywać sztucznego podziału świadczeń, które z ekonomicznego punktu widzenia
    obejmują jedną usługę. W sprawach wątpliwych należy więc brać pod uwagę okoliczności
    dokonywania transakcji, które – jak wynika z wyroku TSUE z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie
    C-231/94 – mają na celu określenie, czy wykonywane czynności są ze sobą na tyle ściśle
    związane, że można je uznać za jedno świadczenie, którego podział miałby charakter
    sztuczny.
    W tym miejscu należy wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z
    dnia 16 kwietnia 2015 r. w sprawie C-42/14 (Wojskowa Agencja Mieszkaniowa), kierując się
    ogólną zasadą, zgodnie z którą każde świadczenie należy traktować jako odrębne,
    rozstrzygnął, że najem nieruchomości i związane z nim: dostawa wody, energii
    elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz nieczystości, co do zasady należy uważać za
    odrębne i niezależne świadczenia, które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia
    podatku od wartości dodanej, chyba, że elementy transakcji, które obejmują również
    ekonomiczne przesłanki zawarcia umowy, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą
    obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie ekonomiczne, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny. Zatem usługi należy uznać za odrębne, gdy najemca ma
    możliwość wyboru ilości ich zużycia, a tym samym kryterium zużycia będzie jednym z
    czynników decydujących o odrębności świadczeń.
    W związku z tym, co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy towarów i
    usług, np. wody, energii elektrycznej i cieplnej, odprowadzanie ścieków, powinny być
    uważane za odrębne świadczenia, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
    korzystania z nich (tj. danych towarów i usług) poprzez decydowanie o wielkości ich
    zużycia. Sytuacja taka występuje w szczególności w przypadku odrębnego rozliczania
    zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników lub podliczników. Taką samą zasadę
    należy również przyjąć w przypadku, gdy umowa przewiduje odrębne rozliczanie mediów,
    a wysokość opłaty z tego tytułu ustalana jest w umowie na podstawie kryteriów innych niż
    opomiarowanie według liczników, uwzględniających zużycie tych mediów przez najemcę.

    Takimi innymi kryteriami mogą być przykładowo liczba osób korzystających z
    nieruchomości, czy też powierzchnia nieruchomości. Ponadto, jeżeli przesłanki
    ekonomiczne zawarcia umowy będą wskazywały, że faktyczne wydzielenie i oddzielne
    rozliczenie mediów obiektywnie odzwierciedla zużycie mediów, to świadczenia te powinny
    być traktowane odrębnie (przykładowo, rozdzielenie kosztów mediów na poszczególnych
    najemców na podstawie wskazań jednego licznika wg przyjętych w umowie obiektywnych
    kryteriów podziału).
    Natomiast w przypadku, gdy wyodrębnienie wskazanych powyżej mediów miałoby
    charakter sztuczny, świadczenia takie należy traktować jako jedną usługę najmu. Sytuacja
    taka będzie miała miejsce przykładowo w przypadku wynajmu lokali biurowych pod klucz
    gotowych do użytku wraz z dostawą mediów lub w przypadku krótkotrwałego najmu
    nieruchomości w celach wakacyjnych lub zawodowych, jeżeli świadczenia takie są
    wykonywane na rzecz najemcy bez możliwości oddzielenia mediów. W takiej bowiem
    sytuacji, na płaszczyźnie ekonomicznej świadczenia te stanowią jedną całość. Wówczas też
    pobierana jest stała kwota wynagrodzenia za najem, bez względu na ilość zużycia mediów
    (innymi słowy bez uwzględnienia kryterium zużycia mediów). Okoliczności te wskazują, że
    celem zawarcia takiej umowy było wynajęcie lokalu gotowego do użytku wraz z
    odpowiednimi mediami.
    Ponadto, również w wyroku NSA z dnia 7 października 2015 r., o sygn. akt I FSK 906/15
    Sąd wskazał, że w przypadku mediów w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i
    cieplnej, odprowadzania ścieków, co do zasady powinny być uważane za odrębne
    świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z
    danych towarów i usług poprzez decydowanie o wielkości zużycia. Taka sytuacja wystąpi
    wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające określenie faktycznego zużycia
    mediów. W szczególności, taka sytuacja występuje w przypadku rozliczania zużycia tych
    mediów w oparciu o wskazania liczników. Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony
    umowy innego sposobu ustalenia faktycznego zużycia mediów, np. w oparciu o liczbę
    osób korzystających z wynajmowanych pomieszczeń.
    Okoliczności faktyczne, które były przedmiotem ww. wyroku Trybunału, dotyczyły
    przypadku, w którym dostawy towarów i usług były „refakturowane”, tj. wynajmujący
    przenosił na najemcę poniesione koszty z tytułu nabycia tych towarów i usług od
    podmiotów trzecich, bez doliczania marży. Należy więc uznać, że ustalone przez Trybunał
    zasady kwalifikacji świadczeń w ramach umowy najmu nieruchomości mają zastosowanie
    wyłącznie w przypadku, jeżeli wynajmujący dokonuje na rzecz najemcy „refakturowania”
    (przeniesienia) dokładnego kosztu towaru lub usługi, jakim został obciążony przez
    podmiot trzeci, faktycznie zapewniający świadczenie najemcy.
    Tak więc orzecznictwo TSUE, które oparte jest na przepisach prawa UE, daje podstawę do
    skonstruowania zasadniczej tezy, że każde świadczenie należy traktować odrębnie. Zatem,
    co do zasady, towarzyszące najmowi nieruchomości dostawy ww. towarów i usług należy
    traktować jako świadczenie odrębne od usługi najmu nieruchomości. Traktowanie
    wskazanych dostaw towarów/świadczenia usług, jako jednej usługi z najmem,
    uzasadnione jest jedynie w przypadku, gdy świadczenia te są nierozerwalnie związane z
    najmem i ich podział miałby charakter sztuczny.
    W niniejszej sprawie warto również przywołać orzeczenie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 10 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 944/15, w którym Sąd stwierdził,
    że: Jeżeli chodzi o media w postaci zużycia wody, energii elektrycznej i cieplnej,
    odprowadzania ścieków, to wskazane media, co do zasady, powinny być uważane za
    odrębne świadczenia od usługi najmu, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu
    korzystania z danych towarów i usług, poprzez decydowanie o wielkości zużycia. Taka
    sytuacja wystąpi wówczas, gdy zostały przyjęte kryteria umożliwiające określenie
    faktycznego zużycia mediów. W szczególności, jak wskazał Trybunał, taka sytuacja
    występuje w przypadku rozliczania zużycia tych mediów w oparciu o wskazania liczników.
    Możliwe jest jednak przyjęcie przez strony umowy innego sposobu ustalenia faktycznego

    zużycia mediów, np. w oparciu o liczbę osób korzystających z wynajmowanych
    pomieszczeń. Przy wyborze tych kryteriów strony muszą kierować się względami
    ekonomicznymi, które pozwolą na wydzielenie i oddzielne rozliczenie mediów w taki
    sposób, że obiektywnie odzwierciedlone zostanie ich zużycie i wówczas świadczenia te
    powinny być traktowane odrębnie. Zatem w odniesieniu do mediów, w stosunku do
    których możliwe jest przyjęcie kryterium zużycia, to właśnie ww. kryterium będzie
    decydujące o odrębności tych mediów, a nie kwestia czy najemca miał możliwość wyboru
    świadczeniodawcy.
    Biorąc powyższe rozstrzygnięcie pod uwagę należy uznać, że świadczenie złożone ma
    miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na
    rzecz jednego nabywcy ma charakter świadczenia podstawowego i świadczenia
    pomocniczego (lub świadczeń pomocniczych), a więc takich, które umożliwia (umożliwiają)
    skorzystanie (względnie lepsze skorzystanie) ze świadczenia podstawowego lub jest/są
    niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego. Jeżeli jednak
    świadczenia te można, bez popadania w sztuczność, rozdzielić tak, że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa niezależnie, opodatkowane świadczenia.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że planują wprowadzić do każdej umowy najmu zapis
    dotyczący rozliczenia zużycia gazu (energii cieplnej) proporcjonalnie do powierzchni
    wynajmowanego lokalu na podstawie faktur otrzymanych od dostawcy gazu.
    Zatem dostawa gazu będzie świadczeniem odrębnym od usługi najmu lokali. W związku z
    tym będą mogli Państwo refakturować dostawę gazu do najmowanych lokali stosując
    obliczanie na podstawie powierzchni użytkowej tych lokali, skoro zużycie gazu będzie
    zależne od powierzchni wynajmowanych lokali.
    Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT zobowiązany jest opodatkować daną
    czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.
    Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
        Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
        wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
        ust. 1 i art. 138f.
    Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej art. 19a ust. 1 ustawy
    wskazuje, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
    wykonania usługi. Zgodnie z tą regulacją, podatek stanie się wymagalny w miesiącu
    dokonania dostawy towaru lub wykonania usługi i co do zasady zostanie rozliczony za ten
    okres rozliczeniowy.
    W świetle art. 19a ust. 2 ustawy:
        W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za
        wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono
        zapłatę.
    W myśl art. 19a ust. 3 ustawy:
        Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
        terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego
        okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu
        zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez
        okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie
        upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem
        każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    Według art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy:

        Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu:
        a) dostaw energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego,
        b) świadczenia usług:
        - telekomunikacyjnych,
        - wymienionych w poz. 24-37, 50 i 51 załącznika nr 3 do ustawy,
        - najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze,
        - ochrony osób oraz usług ochrony, dozoru i przechowywania mienia,
        - stałej obsługi prawnej i biurowej,
        - dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej oraz gazu przewodowego
        - z wyjątkiem usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług.
    Stosownie do art. 19a ust. 7 ustawy:
        W przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 3 i 4, gdy podatnik nie wystawił
        faktury lub wystawił ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą
        upływu terminów wystawienia faktury określonych w art. 106i ust. 3 i 4, a w
        przypadku gdy nie określono takiego terminu - z chwilą upływu terminu płatności.
    Na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
        Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
        dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
        dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
        dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
        niebędącej podatnikiem;
    Zgodnie z art. 106i ust. 1 ustawy:
        Fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu,
        w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-
        9.
    Jak stanowi art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy:
        Fakturę wystawia się nie później niż z upływem terminu płatności - w przypadku, o
        którym mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4.
    Na mocy art. 106i ust. 7 ustawy:
        Faktury nie mogą być wystawione wcześniej niż 60. dnia przed:
        1) dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi;
        2) otrzymaniem, przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi,
        całości lub części zapłaty.
    Zgodnie z art. 106i ust. 8 ustawy:
        Przepis ust. 7 pkt 1 nie dotyczy wystawiania faktur w zakresie dostawy i
        świadczenia usług, o których mowa w art. 19a ust. 3, 4 i ust. 5 pkt 4, jeżeli faktura
        zawiera informację, jakiego okresu rozliczeniowego dotyczy.
    Należy zatem wskazać, że moment powstania obowiązku podatkowego dla dostawy
    określa się na podstawie art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy.
    Biorąc po uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy należy wskazać, że
    skoro w przedmiotowej sprawie dostawa ciepła nie będzie stanowić świadczenia
    nierozerwalnie związanego z najmem i w konsekwencji będą to świadczenia odrębne, to
    moment powstania obowiązku podatkowego należy ustalić odrębnie od najmu lokali, z
    uwzględnieniem regulacji wynikających z art. 19a ust. 5 pkt 4 i ust. 7 ustawy. Tym samym

    obowiązek podatkowy z tytułu dostawy ciepła powstanie z chwilą wystawienia faktury
    przez Państwa na rzecz najemców lokali (tj. z chwilą wystawienia refaktury). Zatem
    wystawiając refakturę za dostawy ciepła do lokali w miesiącu kwietniu, (mimo, że faktura
    od dostawcy gazu została wystawiona za miesiąc luty z terminem płatnością w marcu)
    obowiązek podatkowy z tytułu dostawy ciepła powstanie z chwilą wystawienia faktury (tj.
    w kwietniu) przez Państwa na rzecz najemców lokali. Natomiast jeżeli Państwo nie
    wystawią faktury lub wystawią ją z opóźnieniem, obowiązek podatkowy powstanie z
    chwilą upływu terminu płatności.
    Stanowisko Państwa jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem
    /pytaniami tj. kwestia opodatkowania usługi najmu lokali, nie mogą być – zgodnie z art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.