Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/4511-402/15-2/LS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-07-06
Teza: Czy w przypadku gdy z protokołu przekazania samochodu służbowego wynika, że miejscem parkowania tego samochodu poza godzinami pracy jest miejsce zamieszkania pracownika, to przejazdy wykonywane w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych z miejsca zamieszkania (np. z domu do siedziby Wnioskodawcy lub z domu do innego miejsca realizacji podróży służbowej) oraz do miejsca zamieszkania (np. z siedziby Wnioskodawcy do domu lub z innego miejsca realizacji podróży służbowej do domu) są traktowane jako źródło przychodu z tytułu nieodpłatnego przysporzenia dla pracownika i powinny być uwzględnione przez Wnioskodawcę, jako płatnika, przy ustalaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: dojazdy; pracownik; samochód-samochód służbowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 31 marca 2015 r. (data wpływu 13 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodów ze stosunku pracy wartości dojazdów samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca pracy - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 kwietnia 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodów ze stosunku pracy wartości dojazdów samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca pracy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

P. sp. z o. o. (dalej również Wnioskodawca) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wyrobów medycznych (zarówno własnej produkcji, jak i dystrybuowanych) oraz organizacji specjalistycznych szkoleń dla lekarzy i lekarzy dentystów. Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca posiada kilka samochodów służbowych stanowiących jego własność. Część tych samochodów jest na stałe przydzielona kluczowym pracownikom Wnioskodawcy (przedstawiciele handlowi, pracownicy zarządzający itd.) w celu wykorzystywania ich do wykonywania obowiązków służbowych (tzw. samochody służbowe dedykowane). Pozostałe samochody służbowe nie są przydzielone konkretnemu pracownikowi i pozostają do bieżącej dyspozycji, w zależności od aktualnych potrzeb Wnioskodawcy.

Wnioskodawca uregulował kwestie związane z użytkowaniem samochodów służbowych w „regulaminie korzystania z samochodów służbowych" (dalej również Regulamin). Zgodnie z postanowieniami regulaminu obowiązującymi dotychczas, samochody służbowe dedykowane przekazywane są, co do zasady, na podstawie pisemnego protokołu przekazania i stanowią mienie powierzone z obowiązkiem wyliczenia w rozumieniu przepisów prawa pracy. Natomiast samochody nieprzypisane konkretnemu pracownikowi, lecz służące do bieżącego wykorzystywania przez różne osoby w ramach ich obowiązków służbowych są przekazywane pracownikowi na podstawie pisemnej lub ustnej zgody pracodawcy, bez konieczności spisywania protokołu przekazania.

Regulamin korzystania z samochodów służbowych przewidywał także, że, ze względu na charakter obowiązków pracowników dysponujących samochodami służbowymi (częste spotkania z klientami i dostawcami poza siedzibą Wnioskodawcy, częste wyjazdy do zakładu produkcyjnego Wnioskodawcy znajdującego się w innej miejscowości niż siedziba Wnioskodawcy itd.), zasadniczym miejscem parkowania samochodów służbowych poza standardowymi godzinami pracy, będzie miejsce zamieszkania pracownika określone w protokole przekazania danego samochodu lub inne miejsce umożliwiające pracownikowi niezwłoczne skorzystanie z samochodu, zapewniające odpowiedni poziom bezpieczeństwa (znajdujące się w pobliżu miejsca zamieszkania pracownika). Natomiast ogólnodostępne samochody służbowe wykorzystywane przez wielu pracowników do bieżących potrzeb służbowych powinny, co do zasady, być parkowane pod siedzibą Wnioskodawcy, chyba że ze specyfiki danego użytku wynika konieczność zaparkowania ich w innym miejscu.

Przyjęte uregulowanie co do miejsca parkowania samochodów służbowych jest korzystne z punktu widzenia Wnioskodawcy, ponieważ wyjeżdżając w podróż służbową pracownik nie musi najpierw przyjeżdżać do siedziby Wnioskodawcy po odbiór samochodu. Może od razu udać się w wyznaczone miejsce podróży oszczędzając czas. Pracownicy są w związku z tym bardziej mobilni. Należy również zaznaczyć, iż biuro Wnioskodawcy oraz jego zakład produkcyjny mieszczą się w dwóch różnych miejscowościach (odpowiednio Warszawa i Zielonka) i w praktyce konieczne są częste przejazdy pomiędzy nimi. Dotyczy to przede wszystkim osób zarządzających, ale często (2-3 razy w tygodniu) zdarza się, że konieczne jest przewiezienie wyprodukowanych przez Wnioskodawcę wyrobów medycznych z produkcji do biura, gdzie dodatkowo znajduje się sklep dla klientów detalicznych. Z perspektywy Wnioskodawcy bardziej uzasadniona ekonomicznie jest zatem praktyka, gdy pracownik dysponujący samochodem służbowym wyjeżdża na produkcję z miejsca zamieszkania i wraca do siedziby Wnioskodawcy, zamiast sytuacji, gdy najpierw tenże pracownik musiałby dojeżdżać do siedziby Wnioskodawcy tylko po to, aby odebrać stamtąd samochód służbowy. Pracownicy są odpowiedzialni za oddany im do używania samochód służbowy przez cały okres dysponowania nim. Powinni w szczególności należycie zabezpieczać samochód przed kradzieżą i zniszczeniem.

Zgodnie z postanowieniami dotychczas obowiązującego Regulaminu, samochody służbowe mogły być przeznaczone wyłącznie do celów służbowych. W przypadku gdyby pracownik chciał wykorzystać samochód służbowy do celów prywatnych (np. wyjazd weekendowy), zobowiązany był uzyskać zgodę Wnioskodawcy i zawrzeć z Wnioskodawcą pisemną umowę w tym przedmiocie. W takim przypadku Wnioskodawca uzgadniał z pracownikiem indywidualnie zakres wykorzystania samochodu służbowego do celów prywatnych oraz należne wynagrodzenie z tego tytułu.

Z dniem 1 stycznia 2015 r., ustawą z dnia 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1662) do artykułu 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn, zm.) dodano nowe ustępy 2a-2c. Dodane przepisy wprowadziły przejrzyste i klarowne zasady ustalania wysokości nieodpłatnych świadczeń pracowników z tytułu nieodpłatnego korzystania z samochodów służbowych do celów prywatnych. W związku z powyższym, Wnioskodawca postanowił złagodzić obowiązujący u siebie zakaz i dokonał zmiany Regulaminu w ten sposób, że dopuścił możliwość korzystania z samochodów służbowych do celów prywatnych przez pracowników (wyłącznie osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę) bez konieczności każdorazowego zawarcia umowy w tym przedmiocie (obecnie umowa jest niezbędna jedynie w przypadku wyjazdu pracownika samochodem służbowym za granicę). Celem ustalenia wysokości nieodpłatnego świadczenia pracowników z powyższego tytułu Wnioskodawca, pod koniec miesiąca, odbiera od każdego pracownika, który korzystał w tym miesiącu z samochodu służbowego, pisemne oświadczenie w przedmiocie tego przez ile dni pracownik wykorzystywał ów samochód do celów prywatnych. Na podstawie oświadczenia Wnioskodawca nalicza pracownikom przychód z nieodpłatnego świadczenia. Jeżeli dane oświadczenie budzi wątpliwości Wnioskodawcy, Wnioskodawca weryfikuje jego prawdziwość w drodze rozmów z pracownikiem i w drodze analizy stanu licznika samochodu służbowego. Złożenie nieprawdziwego oświadczenia jest podstawą do pociągnięcia pracownika do odpowiedzialności dyscyplinarnej i / lub odebrania mu samochodu.

W tak przedstawionym stanie faktycznym, dla prawidłowego ustalenia wysokości przychodu pracowników z nieodpłatnych świadczeń, Wnioskodawca chciałby uzyskać potwierdzenie, czy codzienne dojazdy pracowników samochodami służbowymi z miejsca parkowania, którym co do zasady jest miejsce zamieszkania pracownika, do siedziby Wnioskodawcy oraz do innych miejsc realizacji podróży służbowej i z powrotem powinny być traktowane jako źródło nieodpłatnego przysporzenia dla pracownika.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w przypadku gdy z protokołu przekazania samochodu służbowego wynika, że miejscem parkowania tego samochodu poza godzinami pracy jest miejsce zamieszkania pracownika, to przejazdy wykonywane w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych z miejsca zamieszkania (np. z domu do siedziby Wnioskodawcy lub z domu do innego miejsca realizacji podróży służbowej) oraz do miejsca zamieszkania (np. z siedziby Wnioskodawcy do domu lub z innego miejsca realizacji podróży służbowej do domu) są traktowane jako źródło przychodu z tytułu nieodpłatnego przysporzenia dla pracownika i powinny być uwzględnione przez Wnioskodawcę, jako płatnika, przy ustalaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przypadku ustalenia miejsca parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracownika, w przypadku dojazdów z miejsca parkowania pojazdu do miejsca wykonania pracy (np. do siedziby Wnioskodawcy lub do innego miejsca realizacji podróży służbowej) oraz z miejsca wykonywania pracy do miejsca parkowania na posesji pracownika lub w pobliżu tej posesji po stronie pracowników nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a tym samym Wnioskodawca nie będzie odpowiedzialny jako płatnik do poboru zaliczek na podatek z tego tytułu.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm., dalej również „ustawa PIT”) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,52,52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy PIT - przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Natomiast ust. 2 powyższego przepisu stanowi, że wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy PIT stanowi, że źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy PIT- za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 2a-2c ustawy PIT wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości: 1) 250 zł miesięcznie dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3, 2) 400 zł miesięcznie - dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3. W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodów do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a. Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. la albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Stosownie natomiast do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji legalnej „nieodpłatnego świadczenia". Wśród sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że dla celów podatkowych nieodpłatnymi świadczeniami są wszelkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (patrz m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 2285/98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt III RN 106/01, uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06).

Wnioskodawca uważa, że przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące nieodpłatnych świadczeń, należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

Zdaniem Wnioskodawcy, realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika przychodu w postaci nieodpłatnego świadczenia. Oznacza to, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym przejazdy pracowników Wnioskodawcy samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania, do miejsca wykonywania pracy - siedziby Wnioskodawcy lub do innego miejsca realizacji podróży służbowej oraz z siedziby Wnioskodawcy do miejsca zamieszkania lub z innego miejsca realizacji podróży służbowej do miejsca zamieszkania nie generują po stronie tych pracowników przychodów w postaci nieodpłatnego świadczenia. Skoro bowiem miejsce parkowania samochodu służbowego zostało wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowaniami przyjętymi u pracodawcy, to przejazdy pracownika z i do tego miejsca stanowią realizację polecenia służbowego. Przejazdy te mają przy tym wyłącznie cel służbowy, a tym samym wykonując je pracownicy wypełniają polecenia służbowe i nie odnoszą przy tym żadnych korzyści osobistych. Takie uregulowania co do miejsca parkowania samochodów służbowych wynikają z charakteru obowiązków pracowników dysponujących samochodami, zmuszających ich do odbywania częstych podróży służbowych poza siedzibę Wnioskodawcy. Przydzielanie pracownikom samochodów służbowych i ustalenie miejsca parkowania tych samochodów w miejscu zamieszkania pracowników następuje w celu zwiększenia dyspozycyjności i mobilności pracowników a także optymalizacji czasu spędzonego w podróży służbowej. Wyjeżdżając na spotkania z klientami lub do zakładu produkcyjnego Wnioskodawcy, znajdującego się w innej miejscowości, pracownik nie musi tracić czasu na przejazd najpierw do siedziby Wnioskodawcy a potem do miejsca przeznaczenia podróży służbowej, tylko od razu może się udać do miejsca przeznaczenia (dotyczy to zwłaszcza przedstawicieli handlowych na różne regiony Polski, którym dojazd do siedziby Wnioskodawcy np. po samochód służbowy zająłby cały dzień). Skutkiem tego jest oszczędność czasu, który może być wykorzystany na efektywne wykonywanie obowiązków służbowych, a często także oszczędność kosztów paliwa. Ponadto, parkowanie samochodu w miejscu zamieszkania pracownika zwiększa jego dyspozycyjność w sytuacji nagłej konieczności przyjazdu do pracy w godzinach wieczornych lub nocnych (co dotyczy zwłaszcza pracowników zarządzających) i ma wpływ na lepsze zabezpieczenie samochodu w godzinach nocnych przed kradzieżą i zniszczeniem, do czego pracownik zobowiązany jest na podstawie Regulaminu. 2 powyższych faktów przedstawionych we wniosku wynika zatem, że uzgodnienie z pracownikami parkowania pojazdu w miejscu zamieszkania pracownika następuje z korzyścią dla Wnioskodawcy z uwagi na dbałość o jego mienie a także stałą gotowość pracownika do wykonywania obowiązków służbowych.

W konsekwencji pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi - w ramach realizacji poleceń służbowych - pomiędzy miejscem ich parkowania, a siedzibą Wnioskodawcy, zakładem produkcyjnym Wnioskodawcy lub innym miejscem realizacji podróży służbowych i z powrotem nie uzyskują nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystąpienia w roli płatnika podatku dochodowego w związku z ww. przejazdami pracowników i do uwzględniania tych przejazdów przy obliczaniu i poborze zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dotyczy to jednak tylko tych sytuacji, kiedy przejazdy odbywają się wyłącznie w celach służbowych. W przypadku, gdy pracownik, poza dojazdem z miejsca parkowania do siedziby Wnioskodawcy lub innego miejsca realizacji podróży służbowej i z powrotem, wykorzysta samochód służbowy do celów prywatnych (np. po drodze z pracy „skręci” na zakupy) Wnioskodawca będzie zobowiązany naliczyć takiemu pracownikowi przychód z tego tytułu.

Warto podkreślić, iż stanowisko zaprezentowane powyżej znajduje pełne poparcie organów podatkowych. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z dnia 12 grudnia 2012 r. nr ITPB2/415-881/12/IL uznał, że „(\`(...)\`) przydzielenie samochodu służbowego do używania w celu realizacji zadań służbowych i wyznaczenie miejsca garażowania w miejscu zamieszkania, wynikające z charakteru pracy na danym stanowisku nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku pracy, o ile samochód ten jest wykorzystywany w celach służbowych. W konsekwencji przejazdy pomiędzy miejscem parkowania a miejscem wykonywania obowiązków służbowych przez pracownika nie generują również przychodu ze stosunku pracy.” W podobnym duchu wypowiedział się również Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 29 maja 2013 r. nr IPPB2/415-261/13-2/LS wskazując, że „(\`(...)\`) przejazdy pracowników samochodem służbowym na trasie pomiędzy wyznaczonym miejscem zamieszkania lub jego pobliżu (parkowania), a miejscem wykonywania pracy - o ile nie służą osobistym celom pracowników, lecz wykorzystywane są w ramach realizacji zadań służbowych - nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracowników ze stosunku pracy. Spółka nie jest obowiązana do wystąpienia w roli płatnika podatku dochodowego w związku z dojazdami pracowników samochodami służbowymi do i z miejsca wykonywania pracy na podstawie zawartej umowy”.

Stanowiska tożsame z zaprezentowanym powyżej organy podatkowe zajmowały również przy wielu innych okazjach. Tylko przykładowo można tutaj wspomnieć interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r. nr IPPB4/415-252/12-2/JK oraz z dnia 10 maja 2010 r. nr IPPB2/415-168/10-2/AS, interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 6 listopada 2013 r. nr IPTPB1/415-562/13-2/AP czy niedawne interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 2 grudnia 2014 r. nr IBPBII/2/415-944/14/MZM oraz IBPBII/2/415-945/14/MZM.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji gdy z Regulaminu oraz protokołu przekazania samochodu służbowego, popartego obiektywnymi przyczynami, wynika, że miejscem parkowania samochodu służbowego jest miejsce zamieszkania pracownika, to przejazdy wykonywane w celach służbowych z tego miejsca oraz do tego miejsca są uznawane za podróże służbowe, nie generujące przychodu z nieodpłatnego świadczenia po stronie pracownika. Tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany, jako płatnik do poboru i zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art . 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z póżn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art . 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 11 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Natomiast wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń, w myśl art. 11 ust. 2a ww. ustawy, ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przychodami z szeroko rozumianego stosunku pracy, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń pieniężnych w naturze, bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Z powyższego wynika, że przychodem ze stosunku pracy nie jest jedynie wynagrodzenie za pracę, ale także inne przysporzenia majątkowe, takie jak nieodpłatne świadczenia, czy też świadczenia częściowo odpłatne.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się.

Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że P. sp. z o. o. (dalej również Wnioskodawca) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wyrobów medycznych (zarówno własnej produkcji, jak i dystrybuowanych) oraz organizacji specjalistycznych szkoleń dla lekarzy i lekarzy dentystów. Dla celów prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca posiada kilka samochodów służbowych stanowiących jego własność. Część tych samochodów jest na stałe przydzielona kluczowym pracownikom Wnioskodawcy (przedstawiciele handlowi, pracownicy zarządzający itd.) w celu wykorzystywania ich do wykonywania obowiązków służbowych (tzw. samochody służbowe dedykowane). Pozostałe samochody służbowe nie są przydzielone konkretnemu pracownikowi i pozostają do bieżącej dyspozycji, w zależności od aktualnych potrzeb Wnioskodawcy. Wnioskodawca uregulował kwestie związane z użytkowaniem samochodów służbowych w „regulaminie korzystania z samochodów służbowych" (dalej również Regulamin). Zgodnie z postanowieniami regulaminu obowiązującymi dotychczas, samochody służbowe dedykowane przekazywane są, co do zasady, na podstawie pisemnego protokołu przekazania i stanowią mienie powierzone z obowiązkiem wyliczenia w rozumieniu przepisów prawa pracy. Natomiast samochody nieprzypisane konkretnemu pracownikowi, lecz służące do bieżącego wykorzystywania przez różne osoby w ramach ich obowiązków służbowych są przekazywane pracownikowi na podstawie pisemnej lub ustnej zgody pracodawcy, bez konieczności spisywania protokołu przekazania. Regulamin korzystania z samochodów służbowych przewidywał także, że, ze względu na charakter obowiązków pracowników dysponujących samochodami służbowymi (częste spotkania z klientami i dostawcami poza siedzibą Wnioskodawcy, częste wyjazdy do zakładu produkcyjnego Wnioskodawcy znajdującego się w innej miejscowości niż siedziba Wnioskodawcy itd.), zasadniczym miejscem parkowania samochodów służbowych poza standardowymi godzinami pracy, będzie miejsce zamieszkania pracownika określone w protokole przekazania danego samochodu lub inne miejsce umożliwiające pracownikowi niezwłoczne skorzystanie z samochodu, zapewniające odpowiedni poziom bezpieczeństwa (znajdujące się w pobliżu miejsca zamieszkania pracownika). Natomiast ogólnodostępne samochody służbowe wykorzystywane przez wielu pracowników do bieżących potrzeb służbowych powinny, co do zasady, być parkowane pod siedzibą Wnioskodawcy, chyba że ze specyfiki danego użytku wynika konieczność zaparkowania ich w innym miejscu.

Zatem należy stwierdzić, że gdy z protokołu przekazania samochodu służbowego wynika, że miejscem parkowania samochodu poza godzinami pracy jest miejsce zamieszkania pracownika, to przejazdy wykonywane w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych z miejsca zamieszkania (np. z domu do siedziby Wnioskodawcy lub z domu do innego miejsca realizacji podróży służbowej) oraz do miejsca zamieszkania (np. z siedziby Wnioskodawcy do domu lub z innego miejsca realizacji podróży służbowej do domu), nie stanowią przychodów pracownika ze stosunku pracy o ile samochody te będą wykorzystywane w celach służbowych. W konsekwencji jazdy samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania (miejsca parkowania - garażowania) do miejsca wykonywania pracy oraz z miejsca wykonywania pracy do miejsca zamieszkania (miejsca parkowania) nie będą generowały przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te bowiem będą stanowiły realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez garażowanie samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika.

W świetle wskazanych wyżej przepisów pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z wyznaczonego miejsca parkowania do miejsca wykonywania pracy oraz z miejsca wykonywania pracy do wyznaczonego miejsca parkowania nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci innego nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez Spółkę zgodnie z obowiązującymi zasadami użytkowania samochodów służbowych w Spółce.

Zatem należy stwierdzić, iż przejazdy z oraz do miejsca parkowania nie będą generowały przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te bowiem stanowią realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie Spółki wyrażająca się poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym w najwyższym możliwym stopniu jego bezpieczeństwo, a tym samym stałą gotowość do użytkowania i osiągania przychodu.

Tym samym Spółka nie jest obowiązana do wystąpienia w roli płatnika podatku dochodowego w związku z dojazdami pracowników do i z miejsca wykonywania pracy.

W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, wskazać należy, iż rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego interpretację.

Końcowo odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego - wskazać należy, że wyroki te dotyczą konkretnych spraw podatników osądzonych w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.