Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/4510-1-178/15-4/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-07-31
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją prawa z tytułu pochodnego instrumentu finansowego oraz momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu; instrumenty-instrumenty finansowe; koszt-koszty uzyskania przychodów; programy-program motywacyjny; wydatek; wypłata
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – reprezentowanej przez pełnomocnika - przedstawione we wniosku z 12 kwietnia 2015 r. (data wpływu 20 kwietnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją prawa z tytułu pochodnego instrumentu finansowego – **jest prawidłowe;**
*   momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 kwietnia 2015 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z 17 lipca 2015 r. (data wpływu 22 lipca 2015 r.) – o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją prawa z tytułu pochodnego instrumentu finansowego oraz momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca wprowadził od 1.01.2015 r. program motywacyjny („Program”) dla członków zarządu („Osoby uprawnione”). W ramach ww. programu Spółka zawarła z Osobą Uprawnioną Umowę pochodnego instrumentu finansowego (też „Umowa”), na mocy której członkowi zarządu przysługuje warunkowe Prawo („Prawo”) do otrzymania od Spółki w przyszłości, po spełnieniu warunków określonych w Umowie, wypłat gotówkowych w postaci rocznego rozliczenia pieniężnego („Rozliczenie Pieniężne”), którego wysokość uzależniona jest od wskaźnika finansowego („Wskaźnik”), opartego na bilansowym zysku brutto Spółki. Wskaźnik ten określa się na podstawie wstępnego sprawozdania finansowania Spółki za dany rok podatkowy, sporządzonego przez doradcę podatkowego Spółki (w przypadku Spółki rok podatkowy odpowiada rokowi kalendarzowemu). Aktualnie jedyną Osobą Uprawnioną jest osoba, pełniąca (na podstawie powołania) funkcję prezesa zarządu Spółki, a ponadto, posiadająca mniejszościowe udziały w Spółce. Osoba ta związana jest ze Spółką również umową o pracę oraz uchwałą przyznającą mu prawo do ryczałtowego wynagrodzenia za udział w zarządzie. Kwota Rozliczenia Pieniężnego wynikająca z Umowy pochodnego instrumentu finansowego nie wynika ani z umowy o pracę, ani z uchwały dotyczącej wynagrodzenia za udział w zarządzie. Prawo wynikające z Umowy ma zatem charakter zupełnie autonomiczny i niezależny od ww. innych tytułów.

Celem wprowadzenia planu motywacyjnego przez Spółkę była chęć dodatkowego zmotywowania osób mających szczególny wpływ na działalność Spółki w ich dążeniach do maksymalizacji zysków, poprzez stworzenie możliwości uzyskania przez nich przysporzenia uzależnionego ściśle od wyników finansowych Spółki.

Uczestnictwo w Programie jest dobrowolne. Prawo do wypłaty Rozliczenia Pieniężnego uzależnione jest od dwóch czynników: 1) realizacji przez Spółkę zysku brutto co najmniej na poziomie 50% kwoty zabudżetowanej przez Spółkę na dany rok w odpowiedniej uchwale Zarządu (uchwała stanowi każdorazowo Załącznik do Umowy), oraz 2) w przypadku spełnienia przesłanki wynikającej z punktu 1), przysługująca Uprawnionemu kwota Rozliczenia Pieniężnego stanowi 20% osiągniętego przez Spółkę w danym roku podatkowym zysku brutto. Prawo do otrzymania Rozliczenia Pieniężnego przyznawane jest Osobie Uprawnionej odpłatnie. Cena nabycia Prawa przez Osobę Uprawnioną została określona w Umowie (na poziomie 1 zł odnośnie każdego roku kalendarzowego). Prawo Uprawnionego jest niezbywalne aż do momentu jego realizacji.

Realizacja warunkowego Prawa do otrzymania Rozliczenia Pieniężnego przez Osobę Uprawnioną dokonywana jest ostatecznie na podstawie sporządzonego przez doradcę podatkowego Spółki sprawozdania finansowego za zakończony rok obrotowy (w styczniu roku kolejnego). Wówczas dochodzi do ustalenia istnienia (bądź nie) prawa do realizacji oraz jego konkretnej kwoty.

Dodatkowo, strony przewidziały w Umowie możliwość otrzymywania przez Uprawnionego kwartalnych zaliczek na rzecz Rozliczenia Pieniężnego za dany rok kalendarzowy. Zaliczka ustalana jest na poziomie 10% zysku brutto zrealizowanego przez spółkę od początku roku do dnia zakończenia danego kwartału kalendarzowego, ustalonego na podstawie bilansu i rachunku zysków i strat za ww. okres, pomniejszonego o zaliczki wypłacone za poprzednie kwartały kalendarzowe roku. Zaliczki mają charakter w pełni warunkowy i ostatecznie podlegają rozliczeniu z kwotą należnego Rozliczenia Pieniężnego po zakończeniu roku sprawozdania finansowego za miniony rok. Możliwe są zatem następujące sytuacje:

*   jeżeli roczny zysk bilansowy brutto Spółki w zabudżetowanej minimalnej wysokości nie wystąpi, Uprawniony nie ma w ogóle prawa do wypłaty Rozliczenia pieniężnego z tytułu Umowy; wszystkie wypłacone mu ewentualnie w trakcie roku zaliczki podlegają w całości zwrotowi na rzecz Spółki;
*   jeżeli warunek wystąpienia zysku w wysokości warunkującej prawo do wypłaty zostanie spełniony, wówczas wypłacone zaliczki zostają zaliczone na poczet Rozliczenia Pieniężnego (Uprawnionemu przysługuje prawo do wypłaty różnicy pomiędzy Kwotą Rozliczenia a sumą wypłaconych zaliczek, lub jest on zobowiązany do zwrotu Spółce różnicy pomiędzy należną mu kwotą Rozliczenia a -wyższą od niej - kwotą zaliczek).

Ostatecznie zatem, Prawo do uzyskania Rozliczenia Pieniężnego ma charakter warunkowy, brak jest jakichkolwiek gwarancji co do otrzymania przez Osobę Uprawnioną.

Wypłata Rozliczenia Pieniężnego może nastąpić na rachunek bankowy Osoby Uprawnionej lub w drodze kompensaty wzajemnych wierzytelności Osoby Uprawnionej Spółki.

Pismem stanowiącym uzupełnienie wniosku Wnioskodawca doprecyzował, że:

1.  realizacja prawa z tytułu pochodnego instrumentu finansowego następuje po zakończeniu roku i sporządzeniu wstępnego sprawozdania finansowego za rok, którego prawo dotyczy, przed sporządzeniem rocznego zeznania CIT;
2.  ponieważ Umowa pochodnego instrumentu finansowego obowiązuje dopiero od 1 stycznia 2015 r., realizacja prawa z tytułu ww. Umowy nie miała jeszcze miejsca. Dodatkowo, uprawniony nie korzystał dotychczas z możliwości otrzymania zaliczki na poczet jego prawa za rok 2015 (zaliczki nie miałyby zresztą charakteru ostatecznego należnego świadczenia, lecz podlegałyby rozliczeniu po zakończeniu roku z przysługującym Uprawnionemu prawem do rozliczenia pieniężnego. A zatem dotychczas Spółka nie miała tytułu do ujęcia jakichkolwiek kwot na kontach kosztowych - nie dokonywała takiego ujęcia. W przypadku dokonania realizacji prawa Spółka zamierza ująć odpowiadającą jej kwotę na koncie kosztów finansowych – 755;
3.  wypłata będzie dokonywana ze środków obrotowych. Ustalona na podstawie wstępnego sprawozdania finansowego kwota realizacji zostanie ujęta na koncie kosztów finansowych 755, będąc podstawą do skorygowania (sporządzenia ostatecznego) sprawozdania finansowego oraz sporządzenia zeznania rocznego CIT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Czy wypłata kwoty Rozliczenia Pieniężnego na zasadach przyjętych w Umowie daje Spółce prawo do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w stosunku do sumy wypłaconych za dany rok kwot w roku, którego realizacja Prawa dotyczy?

Zdaniem Wnioskodawcy, wypłaty z tytułu Umowy pochodnego instrumentu finansowego są efektem przyjęcia w ramach Spółki programu motywacyjnego, mającego na celu zmotywowanie członków zarządu do osiągania przez Spółkę jak najlepszych wyników finansowych, stwarza on bowiem bezpośrednią i jasną zależność pomiędzy zyskiem Spółki a ewentualnym przysporzeniem członka zarządu. W przekonaniu Spółki instrument ten służyć będzie większemu zaangażowaniu członka zarządu w efektywne zarządzanie Spółką, prowadząc w efekcie do maksymalizacji jej przychodów. Tym samym stwierdzić należy, iż istnieje bezpośredni związek pomiędzy wydatkami ponoszonymi przez Spółkę na podstawie Umowy oraz możliwością uzyskiwania przez Spółkę coraz większych przychodów. W pełni zatem zachowany jest warunek art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W zakresie czasu (roku podatkowego), w którym ww. koszty uzyskania powinny zostać potrącone, zastosowanie znajdzie, zdaniem Wnioskodawcy, art. 15 ust. 4d, stanowiący, iż koszty uzyskania przychodów inne niż koszty bezpośrednie, są potrącane w dacie ich poniesienia, tj. (zgodnie z ust. 4e ww. artykułu) na dzień, na który ujęto koszt (\`(...)\`) na podstawie innego dowodu (w przypadku braku faktury).

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest rachunkowe ujęcie kwoty wypłaconych w ciągu roku 2015, i nie podlegających zwrotowi, zaliczek w księgach danego roku (2015), bowiem na dzień zamknięcia roku charakter zaliczek (ich zwrot lub zaliczenie) jest już rozstrzygnięty; następuje zarachowanie zaliczek na poczet Rozliczenia Pieniężnego, tj. zyskują one charakter płatności definitywnych.

Natomiast pozostała część Rozliczenia Pieniężnego (kwoty realizacji) za rok 2015, bazującą na zysku brutto za rok 2015, powinna zostać uwzględniona dopiero jako koszt uzyskania przychodu roku 2016 (ujęcie jej w kosztach okresu rozliczeniowego wypłaty).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest:

*   **prawidłowe** – w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z realizacją prawa z tytułu pochodnego instrumentu finansowego;
*   **prawidłowe** – w zakresie momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określa art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.

Zatem wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

*   przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
*   potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Podatnik może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Należy wyjaśnić, że pomimo, iż ustawodawca w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów dla celów podatkowych (art. 16 ust. 1 ww. ustawy), nie wymienia wydatków dotyczących programów motywacyjnych, należy mieć zawsze na względzie, że podstawowym warunkiem zakwalifikowania tego typu wydatków do kosztów podatkowych jest ich związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz uzyskiwanym z tej działalności przychodem.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 15 ust. 1 cyt. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca wprowadził od 1 stycznia 2015 r. program motywacyjny dla członków zarządu. W ramach programu Spółka zawarła z osobą uprawnioną umowę pochodnego instrumentu finansowego na mocy której członkowi zarządu przysługuje warunkowe prawo do otrzymania od Spółki w przyszłości po spełnieniu warunków określonych w niej, wypłat gotówkowych w postaci rocznego rozliczenia pieniężnego, którego wysokość uzależniona jest od wskaźnika finansowego, opartego na bilansowym zysku brutto Spółki. Prawo do otrzymania rocznego rozliczenia pieniężnego ma charakter autonomiczny i niezależny od umowy o pracę oraz uchwały dotyczącej wynagrodzenia za udział w zarządzie. Prawo do wypłaty rozliczenia pieniężnego uzależnione jest od dwóch czynników: realizacji przez Spółkę zysku brutto co najmniej na poziomie 50% kwoty zabudżetowanej przez Spółkę na dany rok w odpowiedniej uchwale Zarządu oraz w przypadku spełnienia powyższego, przysługująca uprawnionemu kwota rozliczenia pieniężnego stanowi 20% osiągniętego przez Spółkę w danym roku podatkowym zysku brutto.

Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy wypłata kwoty rozliczenia pieniężnego na zasadach przyjętych w umowie daje Spółce prawo do rozpoznania kosztu uzyskania przychodu w stosunku do sumy wypłaconych za dany rok kwot w roku, którego realizacja Prawa dotyczy.

Odnosząc zatem powołane uregulowania prawne do przedstawionego stanu faktycznego sprawy, należy stwierdzić, że wydatki ponoszone przez Spółkę dotyczące udziału członków zarządu w programie, jako spełniające przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Wobec powyższego, w ocenie Organu, wydatki na realizację wprowadzonego programu motywacyjnego, poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, faktycznie poniesione i właściwie udokumentowane, mogą być zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów – art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ciężar prawidłowego udokumentowania wydatku i wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskaniem (zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła) przychodów spoczywa na podatniku. To właśnie podatnik musi wykazać, że poniósł koszt celowy i zasadny z punktu widzenia prowadzonej przez siebie działalności. Decydując się na poniesienie określonych wydatków musi sam dokonać oceny, czy wydatki, które poniósł mają na celu uzyskanie przychodu albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, a następnie podjąć decyzję o ich ewentualnym zakwalifikowaniu do kosztów podatkowych.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są bowiem obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, (…).

Z przedstawionego opisu sprawy wynika również, że realizacja warunkowego prawa do otrzymania rozliczenia pieniężnego przez osobę uprawnioną dokonywana jest ostatecznie na podstawie sporządzonego przez doradcę podatkowego Spółki sprawozdania finansowego za zakończony rok obrotowy (w styczniu roku kolejnego). Wówczas dochodzi do ustalenia bądź nie prawa do realizacji oraz jego konkretnej kwoty. Realizacja prawa z tytułu pochodnego instrumentu finansowego następuje po zakończeniu roku i sporządzeniu wstępnego sprawozdania finansowego za rok, którego prawo dotyczy, przed sporządzeniem rocznego zeznania CIT. Dodatkowo umowa przewiduje możliwość otrzymywania przez uprawnionego kwartalnych zaliczek na rzecz rozliczenia pieniężnego za dany rok kalendarzowy. Zaliczki mają charakter w pełni warunkowy i ostatecznie podlegają rozliczeniu z kwotą należnego rozliczenia pieniężnego po zakończeniu roku sprawozdania finansowego za miniony rok. Dodatkowo uzupełniając wniosek Spółka wskazała, że uprawniony nie korzystał dotychczas z możliwości otrzymania zaliczki na poczet jego prawa za rok 2015. A zatem dotychczas Spółka nie miała tytułu do ujęcia jakichkolwiek kwot na kontach kosztowych – nie dokonywała takiego ujęcia.

Przedstawiając własne stanowisko Spółka wyraziła opinię, że w zakresie momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów znajdzie zastosowanie art. 15 ust. 4d w zw. z ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ustosunkowując się do powyższego, w odniesieniu do momentu zaliczenia ww. wydatków do kosztów uzyskania przychodów należy wskazać, że kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.

W myśl art. 15 ust. 4 ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Stosownie do art. 15 ust. 4d omawianej ustawy, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Jak stanowi art. 15 ust. 4e ww. ustawy, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f - 4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośrednio odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie.

Wydatki na realizację wprowadzonego programu motywacyjnego, jak wyżej wskazano, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów - zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przedmiotowe wydatki powinny być dla celów podatkowych rozpoznane na podstawie uregulowań wynikających z art. 15 ust. 4d i ust. 4e powyższej ustawy. Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie momentu ujęcia wskazanych wydatków do kosztów uzyskania przychodów uznano za prawidłowe. Wydatki te, jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, zgodnie z art. 15 ust. 4d ww. ustawy są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Podsumowując powyższe, przedmiotowe wydatki - ponieważ pozostają w związku z ogólną działalnością Spółki - stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów, potrącalne w dacie poniesienia (zarachowania) zgodnie z art. 15 ust. 4d w zw. z ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zatem stanowisko Spółki należało uznać za prawidłowe.

Jednocześnie nadmienia się, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.