Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.421.2020.15.RG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Brak opodatkowania sprzedaży działek powstałych w wyniku
podziału jednej działki.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
dostawa-dostawa towarów
działki
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 czerwca 2020 r. wpłynął Pani wniosek z 30 kwietnia 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania
    sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 powstałych w wyniku
    podziału działki 0001.
    Uzupełniła go Pani 14 sierpnia 2020 r., pismem z dnia 17 sierpnia 2020 r. (data wpływu
    20 sierpnia 2020 r.) oraz pismem z dnia 28 września 2020 r. (data wpływu 2
    października 2020 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy  X  i  Y  są  małżeństwem  (składają  dwa  tożsame  wnioski),  są  osobami
    fizycznymi, nieprowadzącymi działalność gospodarczej. Nie są podatnikami podatku VAT.
    Osobiście Wnioskodawcy nigdy nie prowadzili i aktualnie też nie prowadzą działalności
    gospodarczej, nie są (ani też nigdy nie byli) zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku
    VAT.
    Y umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego z dnia .....12.1989 r., nr rep ....
    kupił nieruchomość gruntową niezabudowaną - działkę 0001 od ... (działającego w imieniu
    ...). Zakupiona działka stanowiła państwową nieruchomość rolną. Wnioskodawca nabył ją
    wspólnie z żoną X do majątku wspólnego małżonków (w ramach wspólność majątkowej
    małżeńskiej). Zawarcie umowy sprzedaży poprzedzała decyzja z dnia ....10.1989 r. Nr ... w
    sprawie wyznaczenia kandydata na nabywcę państwowych nieruchomości rolnych, gdzie
    na  podstawie  art.  6  ustawy  z  dnia  12  marca  1956  r.  o  sprzedaży  nieruchomości
    państwowego  funduszu  ziemi  oraz  uporządkowaniu  niektórych  spraw  związanych  z
    przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego, wyznaczono współwnioskodawcę
    Y na kandydata na nabywcę działki Nr 0001, o pow. ... ha, położonej w .... Zakup działki
    poprzedziła również decyzja o obniżeniu ceny działki, wydana przez Naczelnika Miasta ... z
    dnia .... grudnia 1989 r., gdzie jako argument przemawiający za obniżeniem ceny działki
    podano niską bonitację gruntów, grunty są zaniedbane, częściowo stanowią odłóg. Jak
    wskazano w decyzji, grunty są nabywane na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego.
    Nabywca  był  jedynym  zainteresowanym  kupcem  przedmiotowych  gruntów.  Zgodnie  z
    wypisem i wyrysem z rejestru gruntów z 1989 r. działka miała powierzchnię ... hektarów i
    ... arów; grunty rolne, klasy od III do VI.
    Y umową sprzedaży z dnia ....11.1990 r. zawartą w formie aktu notarialnego nr rep. A .... z
    ...., kupił nieruchomość gruntową niezabudowaną - działkę nr 0002, o powierzchni ... ha,
    do  wspólnego  majątku  małżonków.  Działka  ta  w  planie  zagospodarowania
    przestrzennego, aktualnego na dzień zawarcia umowy sprzedaży przeznaczona była na
    cele rolne. W umowie wskazano, że działka ta była jest i będzie nadal użytkowana na cele
    produkcji rolnej.
    Przedmiotowe nieruchomości (tj. działki o numerach 0002 oraz 0001) nie były i nie są
    wykorzystywane przez Wnioskodawcę w celach działalności gospodarczej w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, ani w działalności rolniczej definiowanej w art. 2 pkt 15 ww.
    ustawy, jak również wskazane wyżej nieruchomości nie służą świadczeniu usług rolniczych.
    Opisane  powyżej  działki  (0002  oraz  0001)  od  1990  roku  Wnioskodawca  użytkował
    osobiście na cele rolne (w księdze wieczystej grunty te do dnia dzisiejszego oznaczone są
    jako grunty orne).

    W  chwili  zakupu  dla  działki  nr  0001  nie  był  ustanowiony  miejscowy  plan
    zagospodarowania przestrzennego. Następnie uchwałą nr ... Rady Miasta ... z dnia ... maja
    2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ...,
    uchwalono  plan  miejscowego  zagospodarowania  przestrzennego  dla  działek  będących
    własnością Wnioskodawcy. Zgodnie z treścią ww. uchwały (załącznika nr 1 do uchwały)
    działka  0001  została  w  części  oznaczona  symbolem  R  -  tereny  rolnicze,  a  w  części
    symbolem  3MN  -  tereny  zabudowy  mieszkaniowej  jednorodzinnej  w  rozumieniu
    przepisów  ustawy  prawo  budowlane.  Działka  0002  została  oznaczona  symbolem  R  -
    tereny rolnicze.
    Następnie, zgodnie z wnioskiem Wnioskodawców Y i jego małżonki X, współwłaścicieli
    działki  nr  0001 księga  wieczysta  ...  decyzją  z  dnia  ....03.2019  r.  nr  ...,  wydaną  przez
    Burmistrza ..., zatwierdzono podział ww. działki na działki o numerach:
      0001 AM 1 o pow. ... ha - pod drogę,
      2 AM 1 o pow. ... - pod drogę,
      3 AM 1 o pow. ... ha- pod drogę,
      4 AM 1 o pow. ... ha - pod drogę,
      5 AM 1 o pow. ... ha,
      6 AM 1 o pow. ... ha,
      7 AM 1 o pow. ... ha,
      8 AM 1 o pow. ... ha,
      9 AM 1 o pow. ... ha,
      10 AM 1 o pow. ... ha,
      11 AM 1 o pow. ... ha,
      12 AM 1 o pow. ... ha,
      13 AM 1 o pow. ... ha,
      14 AM 1 o pow. ... ha,
      15 AM 1 o pow. ... ha.
    Działki gruntu nr 3 AM 1, o pow. ... ha oraz 4 AM 1, o pow. ... ha wydzielone zostały pod
    drogę wewnętrzną. Działki gruntu nr 1 AM 1 o pow. 0... i 2 AM 1 o pow. ... ha, wydzielone
    zostały jako drogi wewnętrzne i stanowić będą poszerzenie wewnętrznych dróg gminnych,
    odpowiednio działki Nr 16 i 17 AM 1.
    Zgodnie z ww. decyzją dostęp do drogi publicznej (...) dla nowo wydzielonych działek
    gruntu nr:
      5, 7, 9, 11, 13 oraz 14 AM 1 - odbywać się będzie, poprzez drogi wewnętrzne tj. dz. Nr
      4, 1, 18 i 19 AM 1 i/lub poprzez drogi wewnętrzne tj. dz. Nr 4, 3, 2 i 19 AM 1,
      12 AM 1 - odbywać się będzie poprzez drogi wewnętrzne tj. dz. Nr 3, 2 oraz 19 AM1,
      6, 8 i 10 AM 1 - odbywać się będzie, poprzez drogi wewnętrzne, tj. dz. Nr 2 oraz 19
      AM 1.
      15 AM 1 - odbywać się będzie, poprzez drogi wewnętrzne tj. dz. Nr 18 i 19 AM 1.
    Jak podano w ww. decyzji sprzedaż nowo wydzielonych działek
      20, 21, 9, 11, 13 oraz 14 odbywać się będzie wraz z ustaleniem odpowiednich
      służebności lub wraz ze sprzedażą udziałów w działkach stanowiących drogi

      wewnętrzne tj. działkach Nr 4 AM 1 i/lub 3 AM1 oraz wraz z ustaleniem
      odpowiednich służebności w działkach Nr 1 AM 1 i/lub 2 AM1,
      12 AM odbywać się będzie wraz z ustaleniem odpowiednich służebności lub wraz ze
      sprzedażą udziału w działce stanowiącej drogę wewnętrzną tj. dz. Nr 3 AM 1 oraz
      wraz z ustaleniem odpowiednich służebności w działkach Nr 2 AM 1,
      6, 8 10 AM 1 odbywać się będzie wraz z ustaleniem odpowiednich służebności w dz.
      Nr 2 AM1.
    Podział części posiadanego przez Wnioskodawcę areału został dokonany ze względu na
    wejście w życie planu zagospodarowania przestrzennego. Podziałem nie objęto całego
    terenu przeznaczonego na cele zabudowy jednorodzinnej. Podział został sporządzony w
    oparciu  o  miejscowy  plan  uchwalony  w  2011  r.  Do  dnia  dzisiejszego  opisane  przez
    Wnioskodawcę działki wykorzystywane są na cele rolne. Wnioskodawca nie składał do
    gminy  wniosku  z  prośbą  o  uchwalenie  miejscowego  planu  zagospodarowania
    przestrzennego ani o jego zmianę. Po nabyciu własności przedmiotowych nieruchomości
    Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań mających na celu zwiększenie wartości
    czy też atrakcyjności ww. działek (brak ogrodzenia, nie są doprowadzone jakiekolwiek
    media). Nigdy nie zostały dokonane jakiekolwiek inne ulepszenia lub poczynione nakłady
    finansowe  mające  na  celu  przygotowanie  ww.  nieruchomości  do  sprzedaży  (brak
    utwardzenia  dróg  wewnętrznych,  brak  wytyczenia  dostępu  do  drogi  publicznej,  brak
    zorganizowania  i  urządzenia  zieleni,  brak  ogrodzenia  działek).  Działki  nigdy  nie  były
    wykorzystywane  na  cele  inne  niż  rolne.  Na  działkach  nie  zostały  wybudowane  żadne
    budowle ani inne obiekty budowlane. Wnioskodawca nie występował o wydanie decyzji w
    przedmiocie warunków zabudowy.
    Obecnie  Wnioskodawca  zamierza  sprzedać  działki  powstałe  w  wyniku  podziału
    dokonanego  ww.  decyzją,  a  które  to  działki  po  uchwaleniu  w  dniu  1  maja  2011  r.
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczone zostały jako tereny
    zabudowy  mieszkaniowej  jednorodzinnej,  w  rozumieniu  przepisów  ustawy  prawo
    budowlane.  W  chwili  obecnej  Wnioskodawca  nie  znalazł  jeszcze  nabywców  na
    przedmiotowe  działki.  Nie  zlecił  również  żadnych  działań  związanych  z  pozyskaniem
    nabywców  pośrednikowi  w  obrocie  nieruchomościami.  Nie  podejmował  żadnych  akcji
    marketingowych  lub  reklamowych,  które  miałyby  na  celu  promocję  ww.  działek  i
    doprowadzenie do ich sprzedaży. Jesienią 2019 r. Wnioskodawca umieścił na platformie
    internetowej ..... ofertę sprzedaży jednej z działek, jednak nie doszło do zawarcia umowy
    sprzedaży. Wnioskodawca nie zamierza czynić jakichkolwiek nakładów finansowych lub
    innych celem uatrakcyjnienia nieruchomości powstałych w wyniku podziału działki - nie
    zamierza występować o warunki zabudowy (chyba, że okaże się to konieczne z uwagi na
    jakiekolwiek obowiązujące przepisy prawa), ponosić nakładów na zagospodarowywanie
    zieleni, uzbrajać w jakiekolwiek media (woda, prąd, gaz), utwardzać wydzielonych dróg,
    ogradzać tych działek czy w jakikolwiek inny sposób ich ulepszać. Jedynym działaniem
    jakie  Wnioskodawca  zamierza  podjąć  w  związku  ze  zorganizowaniem  sprzedaży
    wydzielonych działek jest zamieszczenie oferty sprzedaży w lokalnej prasie i sieci Internet
    lub  w  biurach  nieruchomości  (jednakże  bez  zlecania  jakimkolwiek  pośrednikom
    poszukiwania nabywców na oferowane przez Wnioskodawcę działki) czy też zamieszczenie
    tabliczki z ofertą sprzedaży bezpośrednio na działce - co jest normalnym i niezbędnym
    działaniem w tego typu sprawach.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że sprzedaż wydzielonych działek miałaby
    przyjąć charakter okazjonalny, albowiem Wnioskodawca nie zamierza sprzedawać od razu
    wszystkich  wydzielonych  działek,  a  środki  ze  sprzedaży  wydzielonych  działek  zostaną
    przeznaczone na własne cele osobiste Wnioskodawcy oraz na potrzeby Wnioskodawcy i

    jego  rodziny.  Reasumując,  Wnioskodawca  uważa,  iż  sprzedaż  przedmiotowych  działek
    należy traktować jako zbycie majątku własnego, co wchodzi w zakres przysługującego
    Wnioskodawcy i jego małżonce prawa do rozporządzania majątkiem własnym.
    W uzupełnieniach wniosku wskazano, że:
    Wnioskodawczyni  osobiście  nigdy  nie  była  rolnikiem,  w  tym  rolnikiem  ryczałtowym,
    korzystającym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Działki były dzierżawione przez okres ok. 6 lat na cele rolne. Działki nr 0002 oraz 0001 AM-
    1 były wydzierżawione przez właścicieli (Państwa X i Y) na rzecz podmiotu trzeciego (jako
    teren  czasowo  użytkowany  jako  teren  upraw  rolnych)  od  dnia  ....08.2005  do  dnia  ....
    09.2010.
    Na  pytanie  Organu  „Czy  działka  0001  to  ta  sama  działka  co  0001  AM  (która  została
    podzielona)?” Wnioskodawca w uzupełnieniu wskazał: Tak, są to te same działki.
    Na pytanie Organu: „Czy działka 0001 AM (która została podzielona) to ta sama działka,
    która była przedmiotem dzierżawy, oznaczona jako nr 0001 AM-1 - jeżeli tak, to z czego
    wynika tak różne oznaczenia działek?” Wnioskodawca w uzupełnieniu wskazał: Tak, są to
    te same działki. „AM” to skrót od „arkusz mapy” - jest to czasem dodawane oznaczenie,
    umożliwiające bardziej pełne oznaczenie działki na większym obszarze, gdzie teoretycznie
    mogą występować różne działki o tym samym numerze.
    Dzierżawa działek była odpłatna.
    Koszty podatku rolnego ponosił Wydzierżawiający - tj. Y i X.
    W wyniku podziału działki nr 0001 powstały działki o numerach: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10,
    11, 12, 13, 14, 15 - z czego zapytanie nie będzie dotyczyć działki 15. Zapytanie nie dotyczy
    również działki 0002.
    W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wydzielone działki od numeru 5
    do numeru 14 są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, działki nr 3 i
    4 są przeznaczone na wykonanie dróg, a pozostałe działki (1, 2) są przeznaczone na
    poszerzenie  dróg  gminnych.  Działka  zaś  15  jest  nadal  działką  rolną  i  nie  będzie
    sprzedawana przez Wnioskodawcę.
    Działka 0002 także jest częściowo zalesiona, częściowo przeznaczona pod uprawę rolną.
    Zakup działek nr 0002 i 0001 nastąpił w ramach czynności nieopodatkowanych.
    Działki  nr  0002  oraz  działki  powstałe  w  wyniku  podziału  działki  nr  0001  były
    wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.
    Pytanie (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z 28 września 2020 r.)
    Czy aktualnie sprzedaż przez małżeństwo Małgorzaty i Andrzeja Solskich działek o
    numerach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 będzie stanowiła czynność
    opodatkowaną podatkiem VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, transakcja sprzedaży działek wydzielonych z działki nr 0001 i/lub działki
    0002 nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług (VAT).
    Z opisanego powyżej zdarzenia przyszłego wynika bowiem, że:
      Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadził działalności gospodarczej,
      Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT,
      Wnioskodawca nabył działki nr 0001 i 0002 w celach rolniczych, a nie w celu ich
      odsprzedaży,

      Wnioskodawca wykorzystywał działki nr 0001 i 0002 w celach rolniczych przez okres
      ostatnich 30 lat,
      Wnioskodawca nie poczynił żadnych starań w przedmiocie przekształcenia działek w
      działki budowlane, a przeznaczenie części działki 0001 na cele zabudowy nastąpiło
      odgórnie, w ramach uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego,
      Wnioskodawca nie inicjował w żaden sposób uchwalenia miejscowego planu
      zagospodarowania przestrzennego, ani nie wnosił o zmianę tego planu,
      Wnioskodawca w żaden sposób nie ulepszał będących jego własnością działek, nie
      podjął żadnych czynności mających zwiększyć ich wartość, tj. nie ogrodził ich, nie
      utwardził drogi do nich prowadzącej, nie przekształcał działek rolnych w budowlane,
      nie występował o plany zabudowy itp.
      Wnioskodawca nie podjął żadnych charakterystycznych dla przedsiębiorcy, którego
      celem jest zarobkowa sprzedaż nieruchomości gruntowej, działań marketingowych,
      promocyjnych lub reklamowych, które miałyby doprowadzić do znalezienia
      nabywców na działki,
      Wnioskodawca nie zamierza ponosić żadnych nakładów na działki w celu zwiększenia
      ich wartości ani podejmować żadnych innych działań, które miałyby zwiększać
      wartość działek (poza tym wymaganymi przepisami prawa i wskazanymi w decyzji o
      podziale działek, np. ustanowienie służebności),
      Wnioskodawca nie planuje sprzedawać od razu wszystkich wydzielonych działek,
      Wnioskodawca nie zamierza zlecać jakiemukolwiek pośrednikowi poszukiwania
      nabywców na działki,
      Wnioskodawca planuje własnymi siłami znaleźć nabywców na działki, zamieszczając
      samodzielnie ogłoszenie w Internecie/prasie lokalnej bądź stawiając tabliczkę
      informacyjną z ofertą sprzedaży na danej działce,
      środki ze sprzedaży działek Wnioskodawca planuje przeznaczyć na cele osobiste
      własne oraz na potrzeby rodziny Wnioskodawcy.
    Powiązując  wyżej  wymienione  okoliczności  stanu  faktycznego  w  sprawie  z  analizą
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), stwierdzić należy, iż
    przy zaistnieniu opisanego stanu przyszłego - czynności sprzedaży działki - Wnioskodawca
    nie będzie miał statusu podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie  bowiem  z  przepisem  art.  5  ust.  1  pkt  1  ustawy  o  VAT  opodatkowaniu  ww.
    podatkiem  podlega  odpłatna  dostawa  towarów  i  odpłatne  świadczenie  usług  na
    terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której
    mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1  ustawy  o  VAT,  rozumie  się  przeniesienie  prawa  do
    rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przez towary - na mocy art. 2 pkt 6 ustawy o VAT - rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii. Grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6
    ustawy o VAT, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7
    ustawy  o  VAT,  podlega  opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług.  Określona
    czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika,
    a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o
    VAT.

    W  świetle  art.  15  ust.  1  ustawy  o  VAT  podatnikami  są  osoby  prawne,  jednostki
    organizacyjne  niemające  osobowości  prawnej  oraz  osoby  fizyczne  wykonujące
    samodzielnie  działalność  gospodarczą,  bez  względu  na  cel  czy  też  rezultaty  takiej
    działalności. Dla celów podatku VAT działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2
    ustawy,  obejmuje  wszelką  działalność  producentów,  handlowców  lub  innych
    usługodawców, w tym również podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników,
    jak  również  działalność  osób  wykonujących  wolne  zawody.  Działalność  gospodarcza
    obejmuje  również  czynności  polegające  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  dóbr
    niematerialnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zasady wykładni gramatycznej i
    funkcjonalnej definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT
    prowadzą  do  wniosku,  że  działalnością  gospodarczą  jest  nawet  pojedyncza  czynność,
    jeżeli wiąże się z nią zamiar wykonywania w sposób częstotliwy (czyli stały i powtarzalny),
    przy czym czynność ta winna być wykonana przez producenta, handlowca, usługodawcę,
    pozyskującego  zasoby  naturalne,  rolnika  lub  wykonującego  wolny  zawód,  czyli  przez
    podmiot występujący w odniesieniu do takiej czynności w charakterze podatnika.
    Jak  wskazuje  się  w  doktrynie  prawniczej  co  do  zasady,  aby  sprzedaż  podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, powinna być dokonana przez podatnika
    VAT  w  wykonaniu  przez  niego  działalności  gospodarczej.  Trybunał  Sprawiedliwości
    podkreślał  już  w  swoich  wyrokach,  że  sam  fakt  dokonania  czynności  przez  podmiot
    zarejestrowany  jako  podatnik  VAT  nie  oznacza,  że  podlega  ona  opodatkowaniu  VAT,
    bowiem możliwe jest, że w owej transakcji sprzedawca nie występuje w tej właśnie roli
    (np. wyrok TS z 4.10.1995 r. C-291/92 Finanzamt Uetzen przeciwko Dieter Armbrecht EU 0:
    1995:304).  W  innym  orzeczeniu,  i  to  dotyczącym  polskiego  podatnika,  Trybunał
    Sprawiedliwości  uznał,  że  „osoby  fizycznej,  która  prowadziła  działalność  rolniczą  na
    gruncie  nabytym  ze  zwolnieniem  z  podatku  od  wartości  dodanej  i  przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej  w  rozumieniu  art.  9  ust.  1  i  art.  12  ust.  1  dyrektywy  2006/112,  zmienionej
    dyrektywą  2006/138,  kiedy  dokonuje  ona  sprzedaży  tego  gruntu,  jeżeli  sprzedaż  ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast, jeżeli osoba ta
    w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112,
    zmienionej  dyrektywą  2006/138,  należy  uznać  ją  za  podmiot  prowadzący  działalność
    gospodarczą  „w  rozumieniu  tego  przepisu,  a  więc  za  podatnika  podatku  od  wartości
    dodanej”  (wyrok  TS  z  15.09.2011  r.,  0180/10,  Jarosław  Słaby  przeciwko  Ministrowi
    Finansów oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie  EU:C:2011:589).  Jeżeli  więc  sprzedaż  przez  osobę  fizyczną  np.  wydzielonej
    działki  nastąpi  w  ramach  zarządu  majątkiem  prywatnym,  a  nie  jako  przejaw
    zorganizowanej i profesjonalnej działalności podobnej np. do obrotu nieruchomościami,
    to można przyjąć, że sprzedaż w ogóle nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT, a co za
    tym idzie nie będzie potrzeby analizowania, czy w danym przypadku zachodzą przestanki
    np. jej zwolnienia z VAT (vide Matarewicz Jacek, Ustawa o podatku od towarów i usług,
    Komentarz  aktualizowany.  Opublikowano  LEX/el  2020).  W  celu  ustalenia  przesłanek
    „prowadzenia działalności gospodarczej” - w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT,
    Wnioskodawca  odsyła  do  dwóch  orzeczeń.  Pierwszym  jest  wyrok  Naczelnego  Sądu
    Administracyjnego z dnia 28.10.2011 r. I FSK 1554/10, LEX nr 1102760, gdzie wskazano, że:
    fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych
    oraz działania marketingowe pojęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe
    formy  ogłoszenia,  stanowią  o  takiej  aktywności  w  zakresie  obrotu  nieruchomościami,
    które  mogą  wskazywać,  że  czynności  sprzedającego  przybierają  formę  zawodowa
    (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać
    mogą  także  takie  działania  jak  uzyskanie  przed  sprzedażą  decyzji  o  warunkach
    zagospodarowania  terenu  (zabudowy),  czy  wystąpienie  o  opracowanie  planu

    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji gdy
    sprzedawca  jest  już  podatnikiem  w  zakresie  usług  budowlanych,  deweloperskich  czy
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze (...). Sprzedaż działek wchodzących w
    skład  gospodarstwa  rolnego  w  ramach  zarządu  majątkiem  prywatnym  nie  podlega
    opodatkowaniu VAT. W uzasadnieniu wyroku NSA oddalającym skargę kasacyjną Ministra
    Finansów, za WSA w Łodzi podano, że: cel ani rezultat działalności gospodarczej nie są
    istotne dla uznania, że podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotny jest
    sam zamiar osiągania zysku lub osiągnięcia określonego rezultatu. Podatnikiem VAT jest
    ten,  kto  dokonuje  czynności  handlu,  produkcji,  świadczenia  usługi  także  wtedy,  gdy
    czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie
    wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usługi. Wobec tego uzasadnionym jest
    wykluczenie  osób  fizycznych  (i  instytucji)  z  grona  podatników,  nawet  gdy  wykonują
    czynności dostawy towarów (tym bardziej gdy sporadycznie), jeżeli dokonują sprzedaży
    majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowany w
    celach własnych przy spełnieniu przesłanki, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy
    Rady  77/388/EWG  (a  więc  w  taki  sposób,  że  wyraźne  wynika  z  niej  zamiar  handlu,
    produkcji,  świadczenia  usługi,  tj.  obiektywny  zamiar  prowadzenia  takiej  działalności).
    Działalność  handlowa  to  działalność  realizowana  w  formie  zorganizowanej  sprzedaży
    towaru,  poprzedzone,  zakupem  dokonanym  w  celu  jego  odsprzedaży,  wskazująca  na
    zamiar jej kontynuacji w tej formie. Co do zasady działalność gospodarcza powinna być
    prowadzana stale, a przypadki, w których sporadycznie przeprowadzane transakcje mogą
    podlegać opodatkowaniu, są wymienione odrębnie w art. 4 (3) VI Dyrektywy. A contrario
    należy przyjąć, iż co do zasady warunkiem uznania danej osoby za podatnika jest jej stałe,
    a nie sporadyczne, zaangażowanie w prowadzoną działalność gospodarczą. Również z art.
    12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, jak i z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. wynika, że okazjonalność
    (sporadyczność)  czynności,  względnie  jednorazowe  ich  wykonywanie,  tworzy  z  danej
    osoby  podatnika  wyłącznie  w  przypadku,  gdy  te  okazjonalnie  lub  jednorazowo
    wykonywane  czynności  są  czynnościami  wykonywanymi  w  związku  z  działalnością
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalności osób wykonujących wolne zawody. Osoba
    dokonująca  dostawy  towarów  lub  świadcząca  usługi  poza  prowadzoną  działalnością
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. nie jest podatnikiem VAT w tym
    zakresie,  a  więc  czynności  te  nie  podlegają  podatkowi  VAT.  Dalej  NSA  stwierdził,  że
    aktualne są w tej sprawie wywody zawarte w wyroku NSA w składzie siedmiu sędziów z 29
    października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07 wskazujące na kryteria jakim należy kierować się
    przy określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,
    czy też z zarządem majątkiem prywatnym. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu
    do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny
    każdorazowo odnoszące, się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Wykonanie danej
    czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej pod zabudowę)
    jednorazowo  jednakże  w  okolicznościach  wskazujących  na  zamiar  wykonywania  jej  w
    sposób częstotliwy nie przesądza automatycznie, że z tego tyko powodu dany podmiot
    staje  się  podatnikiem  VAT.  Konieczne  jest  bowiem  ustalenie,  że  w  odniesieniu  do  tej
    czynności  występował  on  w  charakterze  podatnika,  tj.  jako  osoba  angażująca  środki
    podobne  do  wykorzystywanych  przez  handlowca,  a  nie  osoba  wykonująca  prawo
    własności w stosunku to tego gruntu. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki
    budowlane  działa  w  charakterze  podatnika  prowadzącego  handlową  działalność
    gospodarczą  (jako  handlowiec)  wymaga  ustalenia,  że  jej  działalność  w  tym  zakresie
    przybiera formę zawodowa (profesjonalną), czyli stałą. Nie jest działalnością handlową
    sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży
    (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji
    sprzedaży  gruntów  nie  może  stanowić  kryterium  rozróżnienia  między  czynnościami
    dokonywanymi  prywatnie,  które  znajdują  się  poza  zakresem  opodatkowania,  a
    czynnościami  stanowiącymi  działalność  gospodarczą.  Podobnie  okoliczność,  iż  przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej

    ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość
    okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.
    Istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że
    strona w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjęła aktywne działania w zakresie
    obrotu  nieruchomościami,  angażując  środki  podobne  do  wykorzystywanych  przez
    producentów,  handlowców  i  usługodawców  w  rozumieniu  art.  15  ust.  2  u.p.t.u.,  co
    skutkuje  koniecznością  uznania  za  podmiot  prowadzący  „działalność  gospodarczą”  w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej, czy też
    sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jej majątkiem prywatnym. Fakt podjęcia, np.
    takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania
    marketingowe  podjęte  w  celu  sprzedaży  działek,  wykraczające  poza  zwykle  formy
    ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą
    wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w
    konsekwencji  zorganizowaną.  Na  taki  rodzaj  działalności  wskazywać  mogą  także  takie
    działania jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu
    (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w
    zakresie usług budowlanych deweloperskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Na wskazane wyżej okoliczności skarżący organ w skardze kasacyjnej nie
    wskazywał, nie wynikały one też z przedstawionego we wniosku o interpretację stanu
    faktycznego. Strona nabyła grunty rolne w latach 1987-1988, nie z jej inicjatywy doszło do
    zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. To zaś, że sprzedaży gruntów dokonuje
    rolnik nie świadczy, co wyraźnie stwierdził Trybunał w wyroku z 15 września 2011 r., że
    tylko z tego powodu sprzedając te grunty jest on podatnikiem podatku VAT.
    Następnie Wnioskodawca powołuje się również na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z
    dnia 15 września 2011 r., C-180/10, gdzie stwierdzono: Dostawę gruntu przeznaczonego
    pod  zabudowę  należy  uznać  za  objętą  podatkiem  od  wartości  dodanej  na  podstawie
    prawa  krajowego  państwa  członkowskiego,  jeżeli  państwo  to  skorzystało  z  możliwości
    przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku
    od wartości dodanej, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy
    sprzedawca  prowadzi  działalność  producenta,  handlowca  lub  usługodawcy,  pod
    warunkiem,  że  transakcja  ta  nie  stanowi  jedynie  czynności  związanej  ze  zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie  nabytym  ze  zwolnieniem  z  podatku  od  wartości  dodanej  i  przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależny od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112 kiedy dokonuje ona
    sprzedaży  tego  gruntu,  jeżeli  sprzedaż  ta  następie  w  ramach  zarządu  majątkiem
    prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży
    podejmuje  aktywne  działania  w  zakresie  obrotu  nieruchomościami,  angażując  środki
    podobne  do  wykorzystywanych  przez  producentów,  handlowców  i  usługodawców  w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit dragi dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot
    prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od wartości dodanej.
    Zawarte  w  podanych  powyżej  orzeczeniach  argumenty  zostały  przyjęte  przez  Sądy
    administracyjne które w analogicznych sprawach uznawały, iż osoby fizyczne dokonujące
    sprzedaży  nieruchomości  w  sposób  okazjonalny,  z  majątku  prywatnego,  nie  są
    podatnikami w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Wnioskodawca powołuje się
    przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 stycznia
    2020  r.  I  SA/Gl  293/19,  gdzie  podano:  Ogół  podejmowanych  przez  skarżącego  na
    przestrzeni wielu lat działań należy postrzegać w kategoriach czynności podejmowanych w
    ramach  normalnego  zarządu  majątkiem  osobistym,  właściwych  dla  osoby  należycie
    dbającej o własne interesy. Skarżący nie podejmował aktywnych działań zmierzających do
    upublicznienia  oferty  sprzedaży,  poprzez  czynności  marketingowe,  czy  reklamowe.

    Działaniom skarżącego można by przypisać profesjonalny charakter działania, gdyby w
    stosunkowo krótkim okresie od nabycia do sprzedaży, podjął szereg następujących po
    sobie ciągłych, konsekwentnych i zamierzonych czynności ukierunkowanych bezpośrednio
    na zwiększenie wartości nieruchomości. Czynności, które by wymiernie wpływały na taką
    ocenę, co już wyżej wzmiankowano, to m.in. uzbrojenie terenu, działania marketingowe
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy
    terenu,  wystąpienie  o  opracowanie  planu  miejscowego  zagospodarowania
    przestrzennego,  zarejestrowanie  i  prowadzenie  działalności  gospodarczej  w  zakresie
    zbliżonym do usług deweloperskich.
    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2020 r. I SA
    /Łd  505/19  wskazano  natomiast,  że  oczywistym  i  naturalnym  jest  dążenie  właściciela
    prywatnego majątku do zbycia go w taki sposób, aby uzyskać jak największą korzyść.
    Faktem powszechnie znanym jest, że zwykły podział gruntu o charakterze rolniczym na
    mniejsze działki, które już rolniczego charakteru nie będą miały, pozwoli na uzyskanie
    lepszych cen za zbywany grunt. Takie działanie nie wykracza poza zwykłe gospodarowanie
    mieniem prywatnym przez osoby fizyczne.
    W nawiązaniu do powyższego, w świetle przedstawionego stanu faktycznego nie można
    uznać  Wnioskodawcy  za  podatnika  w  rozumieniu  art.  15  ust.  1  i  2  ustawy  o  VAT,  a
    czynność  sprzedaży  działek  należących  do  Wnioskodawcy  nie  będzie  podlegać
    opodatkowaniu  podatkiem  VAT.  Takie  samo  stanowisko  przyjęto  wielokrotnie  w
    wydawanych  przez  niniejszy  organ  interpretacjach  indywidualnych.  Wnioskodawca
    powołuje  się  na  interpretację  indywidualną  z  dnia  8  listopada  2018  r.  0113-KDIPT1-
    3.4012.646.2018.3.MK,  gdzie  takie  stanowisko  podatnika  uznano  za  prawidłowe.  W
    uzasadnieniu  tej  interpretacji  wskazano,  że:  Analiza  przedstawionego  opisu  sprawy  w
    świetle powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie
    nie  wystąpiły  okoliczności,  które  wykraczałyby  poza  ramy  czynności  związanych  ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca nie podjął ciągu działań, które
    wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami (takich jak np. nabycie z
    zamiarem  odsprzedaży,  uzbrojenie  terenu.  ogrodzenie  działki).  Wnioskodawca  jest
    właścicielem  działek  nr  ...  i  ....  Zainteresowany  nie  jest  podatnikiem  podatku  VAT.
    Wnioskodawca  nie  prowadzi  żadnej  działalności  gospodarczej.  Przedmiotowe  działki
    Wnioskodawca  uprawiał  jako  grunty  rolne,  a  produkty  uzyskiwane  z  tej  działalności
    wykorzystywał wyłącznie na własne potrzeby. Działki te nie są udostępniane na podstawie
    umowy najmu, czy dzierżawy. Wnioskodawca dokona podziału działki nr ... na mniejsze
    działki aby umożliwić sobie sprzedaż części gruntu jako działek budowlanych. Jednakże
    poza podziałem na mniejsze działki oraz zamieszczeniem ogłoszeń w prasie sieci Internet
    lub  w  biurach  nieruchomości  (jednakże  bez  zlecania  jakimkolwiek  pośrednikom
    poszukiwania  nabywców  na  oferowane  działki)  Wnioskodawca  nie  zamierza  czynić
    jakichkolwiek  nakładów  finansowych  lub  innych  celem  uatrakcyjnienia  nieruchomości
    powstałych w wyniku podziału działki - nie zamierza występować o warunki zabudowy
    (chyba, że okaże się to konieczne z uwagi na jakiekolwiek obowiązujące przepisy prawa),
    ponosić nakładów na zagospodarowywanie zieleni, uzbrajać w jakiekolwiek media (woda,
    prąd, gaz), utwardzać wydzielonych dróg, ogradzać tych działek czy w jakikolwiek inny
    sposób ich ulepszać. Z informacji przedstawionych we wniosku nie wynika zatem taka
    aktywność  Zainteresowanego,  która  wykraczałaby  poza  ramy  czynności  związanych  ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. W niniejszej sprawie Wnioskodawca nie podjął
    bowiem, w związku z zamiarem sprzedaży działek ciągu działań, które wskazywałyby na
    aktywność  w  zakresie  obrotu  nieruchomościami  takich  jak  np.  uzbrojenie  terenu  -
    doprowadzenie  do  niego  mediów,  ogrodzenie  działek.  Zainteresowany  nie  angażował
    zatem  środków  podobnych  do  wykorzystywanych  przez  handlowca,  tj.  nie  wykazywał
    aktywności w przedmiocie zbycia wskazanych we wniosku działek porównywalnych do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Wobec  powyższego  należy  uznać,  że  w  okolicznościach  wskazanych  w  opisie  sprawy,
    zbycie  przez  Zainteresowanego  działek  powstałych  z  podziału  działu  działki  nr  ...  nie

    stanowi  działalności  gospodarczej  podlegającej  opodatkowaniu  VAT,  gdyż  brak  jest
    przesłanek świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia tychże
    nieruchomości,  która  to  aktywność  byłaby  porównywalna  do  działań  podmiotów
    zajmujących  się  profesjonalnie  tego  rodzaju  obrotem  (brak  przesłanek  zawodowego  -
    stałego  i  zorganizowanego  charakteru  takiej  działalności).  Konsekwentnie,  w
    przedmiotowej  sprawie  brak  jest  przesłanek  pozwalających  uznać,  że  dokonując
    sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr ... Wnioskodawca wystąpi w charakterze
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w
    myśl art. 15 ust. 2 ustawy polegającą na handlu nieruchomościami.
    Tożsame  stanowisko,  w  którym  organ  wydający  interpretację  indywidualną  uznał,  iż
    Wnioskodawca nie jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a
    sprzedaż  nieruchomości  nie  będzie  wykonywaniem  przez  Wnioskodawcę  działalności
    gospodarczej  i  nie  będzie  podlegać  opodatkowaniu  podatkiem  VAT  wyrażono  między
    innymi w sprawach:
      interpretacji indywidualnej z dnia 27 sierpnia 2018 r. 0113-KDIPT1-3.4012.636.2018.1.
      OS,
      interpretacji indywidualnej z dnia 2 sierpnia 2018 r. 0113-KDIPT1-3.4012.509.2018.1.
      ALN,
      interpretacji indywidualnej z dnia 18 maja 2018 r. 0113-KDIPT1-3.4012.237.2018.1.
      MK,
      interpretacji indywidualnej z dnia 16 maja 2018 r. 0112-KDIL4.4012.123.2018.2.EB.
    Wobec powyższego stwierdzić należy, iż sprzedaż przez Wnioskodawcę działki 0002 lub
    działek  powstałych  wobec  podziału  działki  0001  nie  będzie  stanowiła  czynności
    opodatkowanej  podatkiem  VAT.  Gdyż  nie  będzie  to  czynność  wykonywana  przez
    Wnioskodawcę w ramach działalności gospodarczej, a Wnioskodawca nie jest podatnikiem
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 podatku o VAT Wnioskodawca podkreśla bowiem po raz
    kolejny, iż w stanie faktycznym sprawy występują opisywane w doktrynie i orzecznictwie
    przesłanki, na mocy których należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie jest płatnikiem w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 podatku o VAT, gdyż:
      Wnioskodawca nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej,
      Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT,
      Wnioskodawca nabył działki nr 0001 i 0002 w celach rolniczych, a nie w celu ich
      odsprzedaży,
      Wnioskodawca wykorzystywał działki nr 0001 i 0002 w celach rolniczych przez okres
      ostatnich 30 lat,
      Wnioskodawca nie poczyni żadnych starań w przedmiocie przekształcenia działek w
      działki budowlane, a przeznaczenie części działki 0001 na cele zabudowy nastąpiło
      odgórnie, w ramach uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego,
      Wnioskodawca nie inicjował w żaden sposób uchwalenia miejscowego planu
      zagospodarowania przestrzennego, ani nie wnosił o zmianę tego planu,
      Wnioskodawca w żaden sposób nie ulepszał będących jego własnością działek, nie
      podjął żadnych czynności mających zwiększyć ich wartość, tj. nie ogrodził ich, nie
      utwardził drogi do nich prowadzącej, nie przekształcał działek rolnych w budowlane,
      nie występował o plany zabudowy itp.,

      Wnioskodawca nie podjął żadnych charakterystycznych dla przedsiębiorcy, którego
      celem jest zarobkowa sprzedaż nieruchomości gruntowej, działań marketingowych,
      promocyjnych lub reklamowych, które miałyby doprowadzić do znalezienia
      nabywców na działki,
      Wnioskodawca nie zamierza ponosić żadnych nakładów na działki w celu zwiększenia
      ich wartości ani podejmować żadnych innych działań, które miałyby zwiększać
      wartość działek (poza tymi wymaganymi przepisami prawa i wskazanymi w decyzji o
      podziale działek, np. ustanowienie służebności),
      Wnioskodawca nie planuje sprzedawać od razu wszystkich wydzielonych działek,
      Wnioskodawca nie zamierza zlecać jakiemukolwiek pośrednikowi poszukiwania
      nabywców na działki,
      Wnioskodawca planuje własnymi siłami znaleźć nabywców na działki, zamieszczając
      samodzielnie ogłoszenie w Internecie/prasie lokalnej bądź stawiając tabliczkę
      informacyjną z ofertą sprzedaży na danej działce - co jest niezbędne przy
      jakiejkolwiek sprzedaży,
      środki ze sprzedaży działek Wnioskodawca planuje przeznaczyć na cele osobiste
      własne oraz na potrzeby rodziny Wnioskodawcy.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek – 19 października 2020 r. wydałem interpretację
    indywidualną nr 0113-KDIPT1-1.4012.421.2020.3.RG, w której uznałem Pani stanowisko
    za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Pani 3 listopada 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    1 grudnia 2020 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga wpłynęła do mnie 7 grudnia 2020 r.
    Wniosła Pani o:
      uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 19 października 2020 r.,
      0113-KDIPT1-1.4012.421.2020.3.RG, wydanej przez Dyrektora Krajowej Izby
      Skarbowej na wniosek X, doręczonej pełnomocnikowi w dniu 2 listopada 2020 r., w
      całości,
      zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej na podstawie art. 200 p.p.s.a. kosztów
      procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przypisanych.
      rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.;
      dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentu – z umowy dzierżawy z
      dnia 01.08.2005 r. zawartej pomiędzy X i Y, a Z Sp. z o.o. na fakty wynikające z treści
      dokumentu oraz fakty powołane w uzasadnieniu niniejszej skargi, na podstawie art.
      106 § 3 p.p.s.a.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną interpretację wyrokiem
    z 13 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 711/20.

    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt I
    FSK 2349/21 oddalił skargę kasacyjną Organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 29 kwietnia 2025
    r. i wpłynął do mnie 25 lipca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w
      ww. wyrokach;
      ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Wr
    711/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FSK 2349
    /21.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą,
      Opodatkowaniu  podatkiem  od  towarów  i  usług  podlegają  odpłatna  dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy
      Przez  dostawę  towarów,  o  której  mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1,  ,  rozumie  się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Towarem  jest  także  udział  w  prawie  własności  lub  użytkowania  wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem:
      W myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
      11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”, państwa
      członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1. określone udziały w nieruchomości,
      2. prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3. udziały  i  inne  równoważne  udziałom  tytuły  prawne  dające  ich  posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

    Problematyka  współwłasności  została  uregulowana  w  art.  195-221  ustawy  z  dnia  23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, z późn. zm.), zwanej dalej:
    Kodeks cywilny.
    Stosownie do art. 195 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Własność  tej  samej  rzeczy  może  przysługiwać  niepodzielnie  kilku  osobom
      (współwłasność).
    Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje
    niepodzielnie kilku osobom. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w
    częściach  ułamkowych,  każdy  ze  współwłaścicieli  ma  określony  ułamkiem  udział  w
    nieruchomości.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków,  jeżeli  na  mocy  przepisów  szczególnych  stanowią  odrębny  od  gruntu
      przedmiot własności.
    W myśl art. 198 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Każdy  ze  współwłaścicieli  może  rozporządzać  swoim  udziałem  bez  zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Należy  w  tym  miejscu  zauważyć,  że  kwestie  stosunków  majątkowych  pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U.
    z 2019 r., poz. 2086, z późn. zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z  chwilą  zawarcia  małżeństwa  powstaje  między  małżonkami  z  mocy  ustawy
      wspólność  majątkowa  (wspólność  ustawowa)  obejmująca  przedmioty  majątkowe
      nabyte  w  czasie  jej  trwania  przez  obojga  małżonków  lub  przez  jednego  z  nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to,  że  każdy  z  małżonków  jest  współwłaścicielem  poszczególnych  składników  majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W  czasie  trwania  wspólności  ustawowej  żaden  z  małżonków  nie  może  żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu  zarządu  majątkiem  wspólnym  i  o  zobowiązaniach  obciążających
      majątek  wspólny.  Każdy  z  małżonków  może  samodzielnie  zarządzać  majątkiem
      wspólnym,  chyba  że  przepisy  poniższe  stanowią  inaczej.  Wykonywanie  zarządu
      obejmuje  czynności,  które  dotyczą  przedmiotów  majątkowych  należących  do
      majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda  drugiego  małżonka  jest  potrzebna  m.in.  do  dokonania  czynności  prawnej
      prowadzącej  do  zbycia,  obciążenia,  odpłatnego  nabycia  nieruchomości  lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.

    Z  uwagi  na  powyższe  regulacje  prawne  w  akcie  notarialnym  dokumentującym  tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku  wspólnego.  Na  mocy  zapisu  zawartego  w  art.  43  §  1  cyt.  Kodeksu  oboje
    małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2
    pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami  są  osoby  prawne,  jednostki  organizacyjne  niemające  osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub  usługodawców,  w  tym  podmiotów  pozyskujących  zasoby  naturalne  oraz
      rolników,  a  także  działalność  osób  wykonujących  wolne  zawody.  Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów  lub  wartości  niematerialnych  i  prawnych  w  sposób  ciągły  dla  celów
      zarobkowych.
    Definicja  działalności  gospodarczej,  zawarta  w  ustawie,  ma  charakter  uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Tym samym nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku
    osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu
    jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    WSA  we  Wrocławiu  w  rozstrzygnięciu  dotyczącym  Pani  sprawy  ocenił  skargę  jako
    uzasadnioną.
    WSA  w  uzasadnieniu  wyroku  uznał  za  uzasadnione  podniesione  w  skardze  zarzuty
    dotyczące przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 7 ust. 1
    oraz  art.  15  ust.  1  i  ust.  2  ustawy,  co  spowodowało  uznanie  przez  DKIS  sprzedaży
    wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej za działalność gospodarczą
    opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.
    Stosowanie od treści art. 15 ust. 1 ustawy podatnikiem podatku od towarów i usług jest m.
    in. osoba fizyczna wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza na
    gruncie podatku od towarów i usług została szeroko zdefiniowana, jako obejmuje wszelką
    działalność  producentów,  handlowców  lub  usługodawców,  w  tym  podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne  zawody.  Jednocześnie,  ustawodawca  przykładowo  wskazał,  że  działalnością

    gospodarczą  są  czynności  polegające  na  wykorzystywaniu  towarów  lub  wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).
    W konsekwencji każdy, kto dokonuje dostawy lub świadczy usługi zachowuje się w sposób
    charakterystyczny  dla  producenta,  handlowca  lub  usługodawcy,  wkracza  w  zakres
    podmiotowo - przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym zwykła
    sprzedaż rzeczy nie jest wykorzystywaniem w sposób ciągły majątku rzeczowego, w celu
    uzyskania z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może
    być ewentualny zysk ze sprzedaży rzeczy (własności). O tym, że dokonujący sprzedaży
    gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień
    jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, z którego wynika, że angażuje on
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców
    w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.
    Stanowisko  to  Sąd  przyjął  w  oparciu  o  poniższe  rozważania  (por.  orzeczenie
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 października 2020 r. o sygn.
    akt  I  SA/Wr  349/20  i  inne  powołane  w  tymże  wyroku  -  dostępny  w  Centralnej  Bazie
    Orzeczeń  Sądów  Administracyjnych  na  www.orzeczenia.nsa.gov.pl,  w  skrócie  CBOSA).
    Sporna  w  sprawie  kwestia  kwalifikacji  Skarżącej  -  sprzedającego  działki  gruntu  -  jako
    podatnika podatku od towarów i usług była wielokrotnie przedmiotem rozważań zarówno
    orzecznictwa  jak  i  doktryny.  W  ujęciu  historycznym  sądy  administracyjne  pierwotnie
    przyjmowały, że sprzedaż nieruchomości (działek) przez właściciela, stanowiących jego
    majątek  prywatny  i  niewykorzystywanych  do  działalności  gospodarczej  (czynności
    opodatkowanych)  -  nie  podlega  podatkowi  od  towarów  i  usług.  Podstawą  dla
    formułowania takiego stanowiska było założenie, że w sytuacji, gdy określony podmiot
    sprzedaje działki nie nabyte do takiej działalności gospodarczej (w rozumieniu przepisów
    uVAT), to nie należy go kwalifikować jako podatnika podatku od towarów i usług, nawet
    jeżeli takich transakcji było kilkanaście (tak m.in. w wyroku składu 7 sędziów Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r. o Sygn. akt I FPS 3/07 - CBOSA). Za
    istotny i przesądzający o opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług uznawany był
    zatem  cel,  dla  którego  nieruchomość  (działki)  zostały  nabyte.  Nabycie  do  majątku
    prywatnego powodowało wykluczenie możliwości przypisania statusu podatnika podatku
    od towarów i usług sprzedającemu.
    Zdaniem WSA istotną zmianę przy kwalifikacji dostaw gruntu w oparciu o przepisy ustawy
    o VAT spowodowało orzeczenie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września
    2011 r., w sprawach o sygn. C-180/10 i C-181/10 - Słaby v. Minister Finansów oraz Kuć i
    Jeziorska-Kuć v. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (dostępny http://eur- lex.europa.eu
    /). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako TSUE) w tym orzeczeniu uznał, że
    istotne w kwestii kwalifikowania sprzedawcy gruntu za podatnika podatku od towarów i
    usług są okoliczności w jakich dochodzi do sprzedaży gruntu - rodzaj i skala czynności
    podjętych przez sprzedawcę, mających zapewnić mu jak najkorzystniejszą cenę, a nie
    okoliczności przy nabyciu gruntu przez sprzedawcę. TSUE dokonał rozgraniczenia dwóch
    kategorii sprzedaży gruntów, które mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i
    usług, a ich sprzedawca uznany za podatnika tego podatku:
      1) w przypadku, gdy porządek prawny państwa członkowskiego przewiduje regulacje
        obejmująca opodatkowaniem każdą taką sprzedaż, nawet okazjonalną w oparciu o
        art.  12  ust.  1  Dyrektywy  Rady  2006/112/WE,  co  w  przypadku  polskiego
        prawodawstwa nie ma miejsca;
      2) sprzedaż jest dokonywana w ramach obrotu profesjonalnego.
    W drugim z wymienionych przypadków opodatkowania sprzedaży gruntu podatnikiem
    podatku od towarów i usług będzie podmiot dokonujący dostawy gruntu, podejmujący
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażujący środki podobne do
    tych, jakie wykorzystują producenci, handlowcy czy usługodawcy, w rozumieniu art. 9 ust.
    1  Dyrektywy  2006/112/WE.  Innymi  słowy,  jeśli  sprzedający  grunt  wykorzystuje  przy

    sprzedaży  metody  właściwe  profesjonalnym  uczestnikom  obrotu  gruntami,  to  jest  to
    podstawa do uznania takiego sprzedającego za podatnika podatku od towarów i usług.
    Pogląd  zgodny  z  ww.  wyrokiem  TSUE  przyjęło  orzecznictwo  sądów  administracyjnych
    (wskazując  na  przejawy  owego  profesjonalizmu  przy  sprzedaży  w  postaci  aktywności
    sprzedawcy,  który  angażuje  środki  właściwe  producentom,  handlowcom  lub
    usługodawcom)  i  Sąd  rozpatrujący  niniejsza  sprawę  również  pogląd  ten  respektuje  i
    akceptuje.  Przy  czym  należy  podkreślić,  iż  o  kwalifikacji  sprzedaży  gruntów  do  formy
    działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług decyduje ogół
    okoliczności  związanych  z  dostawą  gruntu.  Należy  również  wskazać,  że  TSUE  w
    postanowieniu  z  20  marca  2014  r.  w  sprawie  C-72/13  (publ.  http://curia.europa.eu/),
    Gmina  Wrocław  rozpatrując  sprzedaż  mienia  komunalnego  nabytego  pod  tytułem
    darmym,  stwierdził,  że  „z  orzecznictwa  Trybunału  wynika,  że  czynności  związane  ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności przez uprawnionego nie mogą same z siebie
    być  uznawane  za  prowadzenie  działalności  gospodarczej,  inaczej  jest  natomiast  w
    wypadku,  gdy  zainteresowany  podejmuje  aktywne  działania  w  zakresie  obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112”
    (pkt 17). Jednakże ww. „należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona
    opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej transakcji takich jak te zamierzone przez
    gminę  Wrocław,  o  ile  sąd  odsyłający  stwierdzi,  iż  transakcje  te  stanowią  działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz iż nie są wykonywane przez
    rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit
    pierwszy owej dyrektywy”. Tym samym TSUE zaakceptował możliwość wykorzystania w
    działalności gospodarczej mienia pierwotnie do takiej działalności niewykorzystywanego i
    nie  w  tym  celu  pozyskanego.  Równocześnie  należy  podkreślić,  że  dla  każdego  stanu
    faktycznego  sprzedaży  działek  gruntu  zespół  okoliczności  świadczących  o
    „profesjonalizacji” sprzedaży będzie swoisty.
    Rekapitulując  elementy  decydujące  o  kwalifikacji  sprzedaży  gruntu,  jako  działalności
    opodatkowanej  podatkiem  od  towarów  i  usług  Sąd  uznał  po  pierwsze,  że  dla  takiej
    kwalifikacji nie jest niezbędne, by grunt został nabyty z przeznaczeniem na sprzedaż. Jak
    wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2019 r. o sygn. akt I FSK
    987/17  (dostępny  w  CBOSA,  podkreślenia  własne  Sądu):  „Rozważania  Trybunału
    Sprawiedliwości wskazują mianowicie na to, że nawet w sytuacji, gdy zamiar towarzyszący
    nabyciu  nieruchomości  nie  miał  nic  wspólnego  z  jej  odsprzedażą  (w  sprawach
    rozstrzyganych przez Trybunał nabywcy gruntów użytkowali je po zakupie przez kilka-
    kilkanaście lat na potrzeby działalności rolniczej), należy zbadać, czy w celu dokonania
    sprzedaży  osoba  fizyczna  podejmuje  aktywne  działania  w  zakresie  obrotu
    nieruchomościami. Taka też interpretacja ugruntowała się w orzecznictwie Naczelnego
    Sądu Administracyjnego po wydaniu wskazanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości - por.
    np. wyrok z dnia 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny
    stwierdził, że „w świetle zaprezentowanych rozważań TSUE nie miała większego znaczenia
    okoliczność,  czy  w  chwili  zakupu  nieruchomości  [skarżący]  działał  (...)  wyłącznie  w
    zamiarze ich rolniczego wykorzystania”; wyrok z dnia 29 sierpnia 2014 r., I FSK 1229/13,
    gdzie  wskazano,  że  „sam  zamiar,  z  jakim  podmiot  nabył  towar,  np.  w  postaci  lokalu
    mieszkalnego, nie jest czynnikiem miarodajnym do oceny, w jakim charakterze działa ten
    podmiot w momencie jego sprzedaży”; wyrok z dnia 21 sierpnia 2014 r., I FSK 1290/13,
    gdzie  Sąd  stwierdził,  że  „podmiot  wykonujący  działalność  gospodarczą  opodatkowaną
    podatkiem VAT może do tej działalności wykorzystywać majątek prywatny, który wcześniej
    został nabyty w celach innych niż gospodarcze. Zatem (...) nie miał większego znaczenia
    zamiar, z jakim nabył on sporne grunty”; wyrok z dnia 7 października 2011 r., I FSK 1289
    /10, z którego wynika, że: „Fakt sposobu nabycia nieruchomości nie ma (...) wpływu na
    ocenę, że są one towarem, pomimo że nabycie nie nastąpiło z zamiarem odsprzedaży”.
    Stanowisko  z  wyroku  w  sprawach  C-180/10  i  C-181/10  zostało  przez  Trybunał
    Sprawiedliwości powtórzone w wyroku w sprawie C- 263/11. W orzeczeniu tym nadto
    Trybunał wskazał m.in. wprost, że „okoliczność, iż skarżący w postępowaniu krajowym

    nabył omawiany majątek rzeczowy na własne potrzeby (...) nie stoi na przeszkodzie temu,
    by  ów  majątek  został  następnie  wykorzystany  do  celów  wykonywania  „działalności
    gospodarczej” w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT” (pkt 39).”
    WSA wskazał, że z drugiej zaś strony z powołanego TSUE orzeczenia w sprawach C-180/10
    i C-181/10 nie wynika by dokonanie kwalifikacji konkretnych czynności sprzedaży gruntu
    jako podlegających bądź niepodlegającej opodatkowaniu VAT uzależnione było od tego,
    czy  grunt  był  czy  też  nie  był  wcześniej  wykorzystywany  do  prowadzenia  działalności
    gospodarczej.  W  wyroku  tym,  wydanym  w  sprawie  dotyczącej  rolnika  ryczałtowego
    zbywającego  działki,  których  przeznaczenie  uległo  zmianie  z  rolnego  na  budowlane,
    wyraźnie podkreślono, iż bez znaczenia dla kwestii podlegania opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług jest okoliczność, że dana osoba jest rolnikiem ryczałtowym. W ocenie
    Sądu analogicznie należy potraktować sytuację, w której sprzedaży dokonuje osoba, która
    przejściowo dzierżawi grunt na cele rolnicze. Zauważyć, bowiem należy, że działalność
    rolnicza na gruncie przepisów art. 2 pkt 15, 19, 20 i 21 ustawy o VAT (a także na gruncie
    Dyrektywy 112) jest uznawana za działalność gospodarczą. Skoro zatem - jak stwierdzono
    we wskazanym wyroku TSUE - dla uznania, czy czynności w zakresie sprzedaży gruntu
    przez rolnika ryczałtowego mieszczą się w pojęciu dostawy towarów na gruncie podatku
    VAT, nie ma znaczenia kwestia jego statusu, to analogicznie należy traktować kwestię
    statusu  osoby  wydzierżawiającej  grunt  na  cele  rolnicze.  W  omawianym  wyroku  TSUE
    podkreślił konieczność badania charakteru działań danej osoby w zakresie dokonywanej
    sprzedaży gruntu i oceniania właśnie tych działań od kątem cech profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami. Zatem to właśnie ta kwestia ma istotne znaczenie w sprawie i jest
    przesadzająca dla uznania, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością
    gospodarczą w rozumieniu przepisów o VAT.
    W ocenie WSA w analizowanej w oparciu o zarzuty skargi interpretacji indywidualnej DKIS
    zaniechał  oceny  przedstawionego  stanu  faktycznego  pod  kątem  charakteru  działań
    podejmowanych  przez  Skarżącą  w  ramach  sprzedaży  działek  objętych  wnioskiem.  O
    nieprawidłowym stanowisku Wnioskodawcy zaważyła w ocenie DKIS i co wynika z treści
    zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wyłącznie kwestia wydzierżawienia gruntu przez
    Wnioskodawcę na okres 6 lat i to po mimo zakończenia owej dzierżawy wiele lat przed
    złożeniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Takie postawienie sprawy na
    gruncie wskazanych w skardze przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, w
    związku z art. 7 ust. 1 uVAT oraz powyższych wywodów Sąd uznał za wadliwe z dwóch
    podstawowych powodów:
      1) Przez  umowę  dzierżawy  jedna  strona  umowy  zobowiązuje  się  oddać  rzecz  do
        używania i pobierania pożytków (wydzierżawiający), natomiast drugi - do zapłaty
        umówionego czynszu (dzierżawca). Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy
        o  najmie  z  zachowaniem  przepisów  kodeksu  cywilnego  dotyczących  dzierżawy.
        Uznanie  za  przejaw  działalności  gospodarczej  dzierżawy  gruntu  rolnego  DKIS
        wywodzi  z  samej  odpłatności  tej  umowy  -  przewidziany  czynsz.  Tymczasem
        wyłącznie odpłatność świadczenia nie przesądza sama przez się o tym, że stanowi
        ono  element  działalności  gospodarczej  w  rozumieniu  uVAT,  co  powoduje  że
        również zarzut skargi o naruszeniu art. 8 ust. 1 uVAT należało uznać za zasadny.
        Przy  takim  postawieniu  sprawy  każdy  podmiot  pobierający  wynagrodzenie  za
        jakiekolwiek  świadczenia  (także  np.  pracę  najemną)  prowadzi  działalność
        gospodarczą.  Jakkolwiek  odpłatna  dzierżawa  gruntów  może  mieścić  się,  co  do
        zasady w szerokim pojęciu działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 uVAT, to jednak
        przedmiotem  zaskarżonej  interpretacji  nie  była  sama  dzierżawa  i  czynności  w
        ramach  tej  umowy.  Ponadto  samo  powołanie  się  na  umowę  dzierżawy,  jako
        działalności  gospodarczej  -  bez  zbadania  jej  postanowień  umownych  jest
        przedwczesne. DIAS pominął przy tym takie okoliczności jak:

          przedmiot dzierżawy obejmujący działki nr 0001 i 0002 i nie jest tożsamy z
          przedmiotem sprzedaży, o która pyta Wnioskodawca - działki wydzielone z
          działki nr 0001, nie obejmujące jej całości,
          dzierżawa trwała ok. 6 lat i zakończyła się wiele lat przed stanem faktycznym i
          przyszłym wskazanym we wniosku o interpretacje indywidualną,
          DKIS, co nie wynika z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z góry
          uznał, że nie miało miejsce (nawet przyjmując dzierżawę za przejaw działalności
          gospodarczej) wycofanie gruntów do majątku osobistego, o czym mowa w art.
          7 ust. 2 pkt 1 uVAT.
    Sąd uznał więc zastosowanie do wskazanej we wniosku Skarżącej umowy dzierżawy art. 8
    ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy za wadliwe.
      2) Kwalifikacja sprzedaży wydzielonych działek gruntu za działalność gospodarczą w
        rozumieniu art. 15 ust. 2 uVAT uzależniona jest od charakteru podejmowanych
        działań dotyczących samej sprzedaży - takiej weryfikacji charakteru działań DKIS nie
        podjął  zastępując  ją  z  automatu  wskazaniem  na  dzierżawę  i  apriorycznie
        kwalifikując ją jako przejaw działalności gospodarczej Skarżącej.
    Mając  powyższe  na  uwadze  Sąd  doszedł  do  konkluzji,  że  akceptacja  stanowiska  DKIS
    powodowałaby błędne uznanie, że nie istnieje stan faktyczny, w którym zawarcie umowy
    dzierżawy  składnika  majątku  osobistego,  nie  determinowałoby  oceny  -  z  uwagi  na
    występujący czynsz - że grunt na zawsze stanowi przedmiot działalności gospodarczej.
    Tym  samym  wskazane  wcześniej,  w  tym  w  ww.  wyroku  TSUE  okoliczności  dotyczące
    sprzedaży  tegoż  gruntu  pozostawałyby  bez  znaczenia.  Zdaniem  Sądu  powyższego  nie
    sposób zaakceptować, co spowodowało uznanie przez Sąd za uzasadnione zarzuty skargi
    odnośnie naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 7 ust. 1 ustawy
    poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. Zdaniem WSA błędnie
    DKIS uznał, że sprzedaż (działek) nieruchomości - tylko z powodu przejściowego oddania
    w  dzierżawę,  winna  być  kwalifikowane  jako  podjęta  w  warunkach  działalności
    gospodarczej, co za tym idzie, za dokonaną przez podatnika podatku od towarów i usług
    (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o sygn. akt I SA/Wr 917
    /19 - CBOSA).
    Również NSA w uzasadnieniu wyroku wskazał, że kluczowe dla organu interpretacyjnego
    do  przyjęcia,  że  Wnioskodawca  jest  podatnikiem  podatku  od  towarów  i  usług  było
    wydzierżawienie działek. Argumentacja ta nie mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi
    kasacyjnej oraz uchylenia zaskarżonego wyroku, bowiem przyjęta w nim ocena zgodności
    z  prawem  wydanej  interpretacji  indywidualnej  nie  naruszała  wskazanych  w  skardze
    kasacyjnej przepisów postępowania oraz prawa materialnego.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także: TSUE) w wyroku z 15 września
    2011 r. w sprawie C-180/10 i C-181/10 wyjaśnił, że „Osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli  tej  osoby  w  grunt  przeznaczony  pod  zabudowę,  nie  można  uznać  za  podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112
    kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
    majątkiem  prywatnym  tej  osoby.  Natomiast  jeżeli  osoba  ta  w  celu  dokonania
    wspomnianej  sprzedaży  podejmuje  aktywne  działania  w  zakresie  obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112,
    należy  uznać  ją  za  podmiot  prowadzący  działalność  gospodarczą  w  rozumieniu  tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej”. NSA wskazał, że w niniejszej
    sprawie, co jest bezsporne, Skarżąca nie podejmowała jakichkolwiek aktywnych działań w

    zakresie  obrotu  nieruchomościami,  w  szczególności  nie  wykonywała  akcji
    marketingowych,  czy  reklamowych,  które  miałyby  na  celu  promocję  działek  i
    doprowadzenie  do  ich  sprzedaży  —  nie  angażowała  środków  podobnych  do
    wykorzystywanych  przez  producentów,  handlowców  i  usługodawców.  W  ocenie  NSA,
    słusznie wskazał sąd pierwszej instancji: „O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w
    zakresie obrotu nieruchomościami, z którego wynika, że angażuje on środki podobne do
    wykorzystywanych  przez  producentów,  handlowców  i  usługodawców  w  ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej”.
    NSA  zauważył,  że  jak  wskazał  sąd  pierwszej  instancji  w  zaskarżonym  orzeczeniu  oraz
    Skarżąca  w  odpowiedzi  na  skargę  kasacyjną,  sporna  w  sprawie  kwestia  kwalifikacji
    Wnioskodawcy, sprzedającego działki, jako podatnika podatku od towarów i usług, była
    wielokrotnie  przedmiotem  rozważań  zarówno  doktryny,  jak  i  orzecznictwa.  Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozgraniczył dwie kategorie sprzedaży gruntów, które
    mogą być opodatkowane podatkiem od towarów i usług, a ich sprzedawca może być
    uznany  za  podatnika  ww.  podatku:  (1)  wówczas,  gdy  porządek  prawny  państwa
    członkowskiego przewiduje regulacje obejmujące opodatkowaniem każdą taką sprzedaż,
    także okazjonalną, zgodnie z art. 12 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE - co w przypadku
    polskiego prawodawstwa nie ma miejsca i (2) sprzedaż dokonywana w ramach obrotu
    profesjonalnego. W drugim przypadku, aby uznać sprzedającego za podatnika podatku od
    towarów i usług, sprzedający grunt musi wykorzystywać przy sprzedaży metody właściwe
    profesjonalnym  uczestnikom  obrotu  gruntami.  Pogląd  zgodny  z  ww.  wyrokiem  TSUE
    przyjęło  orzecznictwo  sądów  administracyjnych,  w  tym  sąd  pierwszej  instancji  w
    zaskarżonym wyroku.
    NSA  stwierdził,  że  jak  wskazał  Wojewódzki  Sąd  Administracyjny  we  Wrocławiu  w
    zaskarżonym orzeczeniu, z czym zgadza się Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając
    niniejszą sprawę, „z powołanego TSUE orzeczenia w sprawach C-180/10 i C-181/10 nie
    wynika  by  dokonywanie  kwalifikacji  konkretnych  czynności  sprzedaży  gruntu  jako
    podlegających bądź niepodlegających opodatkowaniu VAT uzależnione było od tego, czy
    grunt  był  czy  też  nie  był  wcześniej  wykorzystywany  do  prowadzenia  działalności
    gospodarczej”.
    NSA wskazał, że okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej na zbywanym gruncie,
    dla oceny opodatkowania transakcji zbycia tego gruntu, jawi się jednak jako istotna w
    świetle innych orzeczeń TSUE. Jak w szczególności wskazał TSUE w wyroku z 9 lipca 2015 r.
    w sprawie C-331/14, „Z orzecznictwa nie można jednak wysnuć wniosku, że sprzedaż
    przez podatnika terenu, który zaliczył on do swego majątku prywatnego, nie podlega
    podatkowi VAT jedynie ze względu na tę okoliczność. Jako, że transakcje dokonane przez
    podatnika odpłatnie zasadniczo podlegają bowiem podatkowi VAT, jeżeli podatnik działał
    w  takim  charakterze,  toteż  oprócz  zaliczenia  do  prywatnego  majątku  konieczne  jest
    jeszcze,  aby  sprzedaż  taka  została  dokonana  przez  danego  podatnika  nie  w  ramach
    wykonywania  jego  działalności  gospodarczej,  lecz  w  ramach  zarządzania  i
    administrowania jego majątkiem prywatnym”.
    Zdaniem NSA, w świetle orzecznictwa TSUE trudno jednak dojść do wniosku, że nawet
    incydentalne udostępnianie nieruchomości w ramach umowy dzierżawy zawsze będzie
    znaczyło,  że  transakcja  zbycia  tej  nieruchomości  będzie  następowała  w  wykonywaniu
    działalności  gospodarczej,  zwłaszcza  w  sytuacji,  kiedy  wydzierżawienie  nieruchomości
    miało miejsce wiele lat przed jej zbyciem.
    Ponadto NSA zwrócił uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 5 marca 2019
    r.,  sygn.  akt  I  FSK  385/17  i  z  12  maja  2023  r.,  sygn.  akt  I  FSK  724/20  zajmował  już
    stanowisko,  że  nie  każde  wydzierżawienie  nieruchomości  oznacza,  że  jest  ona
    wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy  o  VAT.  Jak  trafnie  podkreślił  Naczelny  Sąd  Administracyjny  w  wyroku  z  21

    października 2020 r., sygn. akt I FSK 297/18, „jednorazowa, okresowa umowa dzierżawy
    nieruchomości  rolnej,  stanowiącej  majątek  osobisty  wydzierżawiającego,  bez
    systematycznego wykorzystywania tej nieruchomości w podobnych celach przez podmiot,
    który nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, nie daje podstaw do przyjęcia, że ta
    nieruchomość  była  wykorzystywana  w  sposób  ciągły  dla  celów  zarobkowych  i  że  jej
    właściciel prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT”.
    Podzielając te poglądy NSA zauważył, że w niniejszej sprawie przedmiotowa działka była
    wydzierżawiona raz, działki nie były wykorzystywane inaczej niż na cele rolne, a ponadto
    umowa  dzierżawy  nie  obowiązuje  od  2010  r.  Naczelny  Sąd  Administracyjny  podzielił
    pogląd sądu pierwszej instancji, że: „akceptacja stanowiska DKIS powodowałaby błędne
    uznanie, że nie istnieje stan faktyczny, w którym zawarcie umowy dzierżawy składnika
    majątku osobistego, nie determinowałoby oceny - z uwagi na występujący czynsz - że
    grunt na zawsze stanowi przedmiot działalności gospodarczej”. Tym samym okoliczności
    dotyczące  sprzedaży  gruntu  pozostawałyby  bez  znaczenia  a  przejściowe  oddanie  w
    dzierżawę  gruntu  determinowałoby  uznaniem,  że  sprzedaż  takiego  gruntu  jest
    podejmowana  w  ramach  działalności  gospodarczej  a  sprzedający  jest  podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Ponadto, jak wskazał NSA, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 11 lipca
    2024 r. w sprawie C-182/23 wyjaśnił, że: „podatnik w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit
    pierwszy dyrektywy VAT działa w tym charakterze zasadniczo jedynie wówczas, gdy czyni
    to w ramach swej działalności gospodarczej (wyrok z dnia 13 czerwca 2018 r., Polfarmex, C-
    421/17, EU:C:2018:432, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). To ostatnie kryterium jest
    spełnione,  gdy  podatnik  przenosi  własność  nieruchomości  wykorzystywanych  do  tej
    szeroko rozumianej działalności gospodarczej (zob. podobnie wyrok z dnia 13 czerwca
    2018 r., Polfarmex, C-421/17, EU:C:2018:432, pkt 42)”. TSUE w przedmiotowym wyroku
    wskazał  także:  „Natomiast  podatnik  dokonujący  transakcji  prywatnie  nie  działa  w
    charakterze podatnika. W konsekwencji transakcja dokonana przez podatnika prywatnie
    nie podlega opodatkowaniu VAT (wyroki: z dnia 4 października 1995 r., Armbrecht, C-291
    /92, EU:C:1995:304, pkt 17, 18; a także z dnia 8 marca 2001 r., Bakcsi, C-415/98, EU:C:2001:
    136, pkt 24)’’.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, NSA zauważył, że - niezależnie od nie
    prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności w zakresie obrotu nieruchomościami i nie
    podejmowaniu w tym celu żadnych działań - kluczowe znaczenie ma to, że okoliczność
    incydentalnego wydzierżawienia nieruchomości na cele nie związane z wykonywaniem
    działalności gospodarczej nie mogła zaważyć za uznaniem, że sprzedaż nieruchomości
    następowała  w  wykonywaniu  działalności  gospodarczej.  Podkreślenia  wymaga,  że  w
    niniejszej sprawie przedmiotowa działka była wydzierżawiona raz, a ponadto - co ma
    zasadnicze znaczenie dla oceny sytuacji - umowa dzierżawy nie obowiązuje od 2010 r., a
    zatem  przestała  obowiązywać  na  wiele  lat  przez  planowaną  sprzedażą.  W  świetle
    powyższego nie sposób uznać, by oddanie nieruchomości w dzierżawę na wiele lat przed
    sprzedażą przesądzało o tym, że Wnioskodawca zostanie uznany za podatnika VAT.
    Reasumując,  Naczelny  Sąd  Administracyjny  stwierdził,  że  sąd  pierwszej  instancji,
    uwzględniając  skargę  i  uchylając  zaskarżoną  interpretację  indywidualną  w  całości,
    prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do przyjęcia przez organ
    interpretacyjny,  że  sprzedaż  działek,  jedynie  z  powodu  przejściowego  oddania  w
    dzierżawę,  na  wiele  lat  przed  planowaną  sprzedażą,  powinna  być  kwalifikowana  jako
    podjęta w warunkach działalności gospodarczej, a zatem być uznaną za dokonaną przez
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Zatem analiza przedstawionych okoliczności sprawy oraz wydanych w niniejszej sprawie
    orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 maja 2021 r. sygn.
    akt I SA/Wr 711/20 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2025 r. sygn.
    akt I FSK 2349/21 pozwala na stwierdzenie, że sprzedaż przez Panią działek nr 1, 2, 3, 4, 5,
    6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 powstałych w wyniku podziału działki 0001 nie będzie dostawą

    dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15
    ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy. Tym samym, sprzedaż przez Panią przedmiotowych działek, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja  dotyczy  zdarzenia  przyszłego,  które  Pani  przedstawiła  i  stanu  prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji z 19 października 2020 r., znak
    0113-KDIPT1-1.4012.421.2020.3.RG.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w
      decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania  przepisu  prawa  materialnego.  Sąd  jest  związany  zarzutami  skargi  oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.