Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.872.2025.3.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: W zakresie obowiązku podatkowego.
Słowa kluczowe: Włochy
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 22 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie obowiązku podatkowego.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismem z 31 października 2025 r. (wpływ
    31 października 2025 r.) oraz pismem z 2 grudnia 2025 r. (data wpływu 2 grudnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W roku 2025 i najprawdopodobniej także w kolejnych będzie Pan przebywać we Włoszech
    ponad 184 dni w roku. Ponadto od 9 sierpnia 2024 r. jest Pan wpisany do spisu ludności
    (anagrafe). Równocześnie cały i jedyny Pana dochód jest wytwarzany w Polsce, gdzie ma
    Pan umowę o pracę. Ponadto w Polsce ma Pan mieszkanie (którego jest Pan
    współwłaścicielem – we Włoszech mieszka Pan w mieszkaniu wynajętym) i dzieci.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Pana zapytanie dotyczy roku 2025 i lat kolejnych, gdyż zamierza Pan przebywać na
    terytorium Republiki Włoskiej w dalszym ciągu. Do Włoch wyjechał Pan w sierpniu 2024 r.
    W Polsce posiada Pan zameldowanie w mieszkaniu, którego jest Pan współwłaścicielem z
    żoną (z którą jest Pan w trakcie rozwodu), we Włoszech jest Pan zarejestrowany w spisie
    ludności i mieszka Pan w mieszkaniu wynajętym. Do Włoch wyjechał Pan w celach
    zdrowotnych, gdyż ma Pan diagnozę nieuleczalnej choroby (...) i wskazany jest cieplejszy
    śródziemnomorski klimat dla złagodzenia przebiegu choroby); nie ma Pan żadnego
    zatrudnienia we Włoszech, Pana jedynym dochodem jest pensja z umowy o pracę z A.
    Włochy traktują Pana jako rezydenta, gdyż przebywa Pan tam ponad 183 dni w roku. W
    latach będących przedmiotem zapytania nie ma i nie będzie Pan mieć we Włoszech
    powiązań ani osobistych (rodzina), ani gospodarczych (nie ma Pan tam ani pracy, ani
    nieruchomości). Dwoje z pięciu dzieci przebywających w Polsce jest na utrzymaniu Pana i
    Pana żony – na dwoje uczących się dzieci ma Pan wyznaczone alimenty. Dzieci nie
    zamierzają się przesiedlić do Włoch, mają rodziny albo szkoły w Polsce.
    W okresie będącym przedmiotem zapytania, wykonuje i będzie Pan wykonywał pracę, za
    którą otrzymuje i będzie Pan otrzymywał wynagrodzenie zdalnie z terytorium Włoch.
    Pana wynagrodzenie jest i będzie wypłacane bezpośrednio przez podmiot polski, czyli
    przez A. na Pana konto w Polsce (...) w polskich złotych.

## Pytanie

Gdzie w opisanej sytuacji należy płacić podatki, skoro w świetle przepisów włoskich staje
    się Pan rezydentem podatkowym we Włoszech, gdyż przebywa Pan we Włoszech ponad
    184 dni w roku, ale w świetle przepisów polskich jest Pan rezydentem podatkowym w
    Polsce, gdyż ma Pan w Polsce centrum interesów życiowych, czyli ściślejsze powiązania
    osobiste i gospodarcze (główne, wręcz jedyne źródło utrzymania)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Powinien Pan płacić podatek dochodowy tylko i jedynie w Polsce, gdyż ze względu na
    posiadanie w Polsce ścisłych powiązań osobistych oraz gospodarczych (główne źródło
    utrzymania) Pana ośrodek interesów życiowych w znaczeniu podatkowym posiada Pan w
    Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy – przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 1a cyt. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.

    Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej
    osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska
    (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega
    w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z
    uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Z uwagi na wskazane we wniosku powiązania życiowe (osobiste: dzieci oraz gospodarcze:
    umowa o pracę jako Pana jedyny dochód) może być Pan uznany, na gruncie art. 3 ust. 1a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za osobę mającą miejsce
    zamieszkania w Polsce. Jednakże przebywa Pan na terytorium Włoch powyżej 184 dni i
    Włochy traktują Pana jako rezydenta podatkowego.
    Pana rezydencja podatkowa na gruncie Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Stosownie do art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a
    Rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, sporządzona w
    Rzymie 21 czerwca 1985 r. (Dz. U. z 1989 r. nr 62 poz. 374) zmieniona Obwieszczeniem
    Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 14 lipca 2022 r. o sprostowaniu błędów (Dz. U. Dz. U.
    z 2022 r. poz. 1572):
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z
      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o
      podobnym charakterze. Jednakże niniejsze określenie nie obejmuje osoby, która
      podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł
      położonych w tym Państwie.
    Art. 4 ust. 2 ww. Umowy stanowi, że:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie
      określony według następujących zasad:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe
        miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za
        mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma
        ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek
        interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w
        żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce
        zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zazwyczaj przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie
        przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce
        zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeżeli miejsca zamieszkania tej osoby nie można ustalić zgodnie z postanowieniami
        liter a)-c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w
        drodze wzajemnego porozumienia.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Umowy (gdy istnieje kolizja
    ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje
    się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co
    oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w
    przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których
    wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach,
    to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i
    gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek
    interesów życiowych.
    Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je
    biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a
    następnie obywatelstwo danej osoby.
    Z opisu sprawy wynika, że w Polsce posiada Pan zameldowanie w mieszkaniu, którego jest
    Pan współwłaścicielem. We Włoszech mieszka Pan w wynajętym mieszkaniu. W Polsce ma
    Pan rodzinę (dzieci) oraz powiązania gospodarcze – umowa o pracę na podstawie której
    uzyskuje Pan jedyne źródło dochodu. Dzieci nie zamierzają przesiedlić się do Włoch, mają
    rodziny albo szkoły w Polsce. Do Włoch wyjechał Pan jedynie w celach zdrowotnych. Nie
    ma Pan żadnego zatrudnienia we Włoszech. Zatem, posiada Pan ściślejsze powiązania
    osobiste i gospodarcze z Polską.
    Tym samym, w 2025 r. i w latach kolejnych (jeśli nie zmieni się stan faktyczny i prawny)
    podlega i będzie Pan podlegał w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu,

    określonemu w art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.
    podlega i będzie Pan podlegał opodatkowaniu w Polsce tylko od wszystkich uzyskanych
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich osiągania, z uwzględnieniem
    właściwej Konwencji/umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Opodatkowanie Pana przychodów z umowy o pracę
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 polsko – włoskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania:
      Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 17, 18, 19, 20 i 21 pensje, płace i
      podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym
      się Państwie osiąga z pracy najemnej, będą podlegać opodatkowaniu tylko w tym
      Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie.
      Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być
      opodatkowane w drugim Państwie.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD (pkt 1) w zakresie art. 15 ust. 1,
    ustalającym ogólną zasadę w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu pracy najemnej, z
    wyjątkiem emerytur, taki dochód podlega opodatkowaniu w państwie, w którym praca
    jest rzeczywiście wykonywana. Praca jest wykonywana w miejscu, w którym osoba
    fizycznie przebywa, gdy wykonuje pracę, za którą otrzymuje wynagrodzenie.
    Miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami/Konwencjami o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, uzależnione jest nie tyle od podmiotu wypłacającego
    wynagrodzenie, co od miejsca wykonywania pracy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia
    kwestii, gdzie uzyskiwane są wynagrodzenia w zamian za świadczoną pracę najemną ma
    określenie miejsca jej wykonywania. Za miejsce wykonywania pracy należy uznać zawsze
    to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje pracę, za którą otrzymuje
    wynagrodzenie. Pierwszeństwo w opodatkowaniu dochodów z pracy najemnej ma zawsze
    to państwo, w którym praca jest wykonywana.
    W świetle powyższego, wynagrodzenia z tytułu pracy najemnej otrzymywane przez Pana
    jako osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce, podlegają opodatkowaniu tylko w
    Polsce, chyba że są to świadczenia osiągane z pracy najemnej wykonywanej na terytorium
    Włoch.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. Konwencji:
      Bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce
      zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, wykonywanej w
      drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym
      Państwie, jeżeli:
      a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające
        łącznie 183 dni podczas danego roku kalendarzowego oraz
      b) wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który
        nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim Państwie, oraz
      c) wynagrodzenia nie są wypłacane przez zakład lub stałą placówkę, którą
        pracodawca posiada w drugim Państwie.
    W sytuacji, gdy warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 2 ww. umowy polsko –
    włoskiej zostaną spełnione łącznie, to otrzymane przez osobę fizyczną mającą miejsce
    zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski wynagrodzenie z tytułu pracy
    najemnej wykonywanej na terytorium Włoch podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.
    Niespełnienie natomiast któregokolwiek z tych warunków oznacza, że zgodnie z art. 15
    ust. 1 umowy ww. wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca
    zamieszkania podatnika (w Polsce) oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana (we
    Włoszech).
    We wniosku oraz uzupełnieniach poinformował Pan, że:

        w okresie będącym przedmiotem zapytania, wykonuje i będzie Pan wykonywał
        pracę, za którą otrzymuje i będzie Pan otrzymywał wynagrodzenie zdalnie z
        terytorium Włoch,
        w roku 2025 i najprawdopodobniej w latach kolejnych będzie Pan przebywać we
        Włoszech ponad 184 dni w roku,
        Pana wynagrodzenie jest i będzie wypłacane bezpośrednio przez podmiot polski.
    W konsekwencji, w związku z tym, że w danym roku będzie Pan przebywał we Włoszech
    ponad 183 dni to przesłanka określona w art. 15 ust. 2 lit. a) ww. Umowy nie zostanie
    spełniona. W tym przypadku Pana dochód z pracy wykonywanej na terytorium Włoch
    będzie podlegał opodatkowaniu – stosownie do art. 15 ust. 1 ww. Umowy polsko –
    włoskiej – tj. zarówno w Polsce, jak i we Włoszech.
    Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w Polsce co do zasady
    należy zastosować właściwą metodę zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, w
    przypadku Włoszech jest to metoda wyłączenia z progresją.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ww. Umowy:
      1. Ustala się, że będzie się unikać podwójnego opodatkowania zgodnie z
      następującymi postanowieniami niniejszego artykułu.
      2. W Polsce:
      a) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód,
      który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany we
      Włoszech, to Polska będzie, z zastrzeżeniem postanowień litery b) i c) niniejszego
      artykułu, zwalniać taki dochód od opodatkowania.
      b) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód,
      który zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11 i 12 niniejszej umowy może być
      opodatkowany we Włoszech, to Polska zezwoli na potrącenie od podatku
      dochodowego tej osoby kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu we
      Włoszech. Takie potrącenie nie może jednakże przekroczyć tej części podatku,
      wyliczonego przed dokonaniem potrącenia, która odnosi się do dochodu
      uzyskanego we Włoszech.
      c) Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami umowy dochód uzyskany przez
      osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce będzie zwolniony od
      opodatkowania w Polsce, Polska może przy obliczaniu podatku od pozostałego
      dochodu takiej osoby zastosować stawkę podatku, która byłaby zastosowana, gdyby
      zwolniony dochód nie uzyskał takiego zwolnienia.
      3. We Włoszech:
      Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę we Włoszech posiada części
      dochodu, które podlegają opodatkowaniu w Polsce, Włochy, przy obliczaniu
      podatków dochodowych wymienionych w artykule 2 niniejszej umowy, mogą
      uwzględnić do podstawy, od której te podatki są wymierzane, te części dochodu,
      chyba że poszczególne przepisy niniejszej umowy inaczej przewidują.
      W takim wypadku Włochy potrącą od podatków w ten sposób obliczonych podatek
      dochodowy zapłacony w Polsce, lecz w wysokości nie przekraczającej tej części
      wymienionego podatku włoskiego wymierzanego od wymienionych części dochodu,
      wchodzących w skład całkowitego dochodu.
      Jednakże nie zezwoli się na potrącenie podatku, jeśli część dochodu podlega
      opodatkowaniu we Włoszech końcowym podatkiem u źródła wymierzanym zgodnie
      z prawem włoskim na żądanie odbiorcy takiego dochodu.

    Zatem, w przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga
    dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany we
    Włoszech, to Polska będzie zwalniać taki dochód od opodatkowania.
    Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami umowy dochód uzyskany przez osobę
    mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce będzie zwolniony od opodatkowania w
    Polsce, Polska może przy obliczaniu podatku od pozostałego dochodu takiej osoby
    zastosować stawkę podatku, która byłaby zastosowana, gdyby zwolniony dochód nie
    uzyskał takiego zwolnienia.
    Według art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1 (mający miejsce zamieszkania na
      terytorium Polski), oprócz dochodów podlegających opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1,
      osiągał również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych - podatek określa
      się w następujący sposób:
      1) do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się
        dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się
        podatek według skali określonej w ust. 1,
      2) ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów,
      3) ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego
        opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Zasadę opodatkowania przedstawioną w wyżej powołanym art. 27 ust. 8 ustawy stosuje
    się wyłącznie w przypadku, jeżeli podatnik oprócz dochodów zwolnionych z
    opodatkowania na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, osiągnął
    inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce na ogólnych zasadach albo chciał
    skorzystać z preferencyjnego rozliczenia rocznego, np.: łącznie z małżonkiem.
    Metoda wyłączenia z progresją polega na tym, że w Polsce wyłącza się z podstawy
    opodatkowania dochód osiągnięty za granicą, jednak dla ustalenia stawki podatku od
    pozostałego dochodu – osiągniętego w Polsce – stosuje się stawkę podatku właściwą dla
    całego dochodu, tzn. łącznie z dochodem osiągniętym za granicą. W przypadku tej metody
    nie odlicza się podatku zapłaconego za granicą.
    Zatem, nie mogę uznać Pana stanowiska za prawidłowe, bowiem w świetle art. 15 ust. 1
    polsko – włoskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania uzyskane przez Pana
    dochody z umowy o pracę wykonywanej zdalnie z terytorium Włoch, przy jednoczesnym
    przebywaniu we Włoszech powyżej 183 dni, podlegają i będą podlegały opodatkowaniu
    zarówno w Polsce, jak i we Włoszech.
    Wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę winien Pan rozliczyć w zeznaniu podatkowym PIT-
    36 z zastosowaniem metody wyłączenia z progresją bez odliczenia podatku zapłaconego
    zagranicą.
    Jednocześnie, zaznaczam, że nie analizuję włoskich przepisów podatkowych, gdyż nie
    mam do tego uprawnień i nie mogę stwierdzić, czy Pana dochody z umowy o pracę będą
    podlegały opodatkowaniu we Włoszech zgodnie z obowiązującymi przepisami we
    Włoszech.
    Dokonałem oceny Pana sytuacji prawnej tylko w oparciu o przepisy polsko – włoskiej
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.