Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.85.2025.1.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości gruntowej na
rzecz obecnego użytkownika wieczystego w trybie art. 198g–
198l ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Słowa kluczowe: gmina
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości gruntowej
    na rzecz obecnego użytkownika wieczystego w trybie art. 198g– 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina Miasto A. prowadzi sprawę dotyczącą realizacji roszczenia o sprzedaż prawa
    własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej dotychczasowego użytkownika
    wieczystego, w trybie przepisów epizodycznych Działu IVa: art. 198g – 198l ustawy z dnia
    21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.).
    Użytkownik wieczysty (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) nieruchomości
    gruntowej o powierzchni 0,4220 ha, położonej w A. przy ul. A., wystąpił z wnioskiem o
    nabycie prawa jej własności.
    Nieruchomość gruntowa powstała z połączenia dwóch działek ewidencyjnych w 2009 r.
    Pierwsza z działek o powierzchni 0,3588 ha została oddana w użytkowanie wieczyste na
    podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 22 października 1996 r. na
    cele zabudowy magazynowo#składowej paliw płynnych i stacji paliw płynnych wraz z
    urządzeniami infrastruktury technicznej. Prawo użytkowania wieczystego ustanowione
    zostało na okres 99 lat, tj. do dnia 22 października 2095 r.
    W dniu 20 stycznia 2009 r. Spółka umową oddania gruntu w użytkowanie wieczyste nabyła
    od Gminy Miasto A, w trybie bezprzetargowym, na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami – z przeznaczeniem na poprawienie warunków
    zagospodarowania posiadanej nieruchomości przyległej, prawo użytkowania wieczystego
    działki o powierzchni 0,0632 ha. Ww. umową zmieniono również okres trwania prawa
    użytkowania wieczystego i ujednolicono go do dnia 27 października 2099 r. dla obu
    opisanych wyżej działek. Wymieniona transakcja, a tym samym opłaty roczne z tytułu
    użytkowania wieczystego działki o powierzchni 0,0632 ha podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wg stawki wynoszącej 22%.
    Natomiast opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej,
    objętej ww. umową z dnia 22 października 1996 r. nie podlegały opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Użytkownik wieczysty z tytułu posiadanego prawa ponosi
    aktualnie opłaty roczne ustalone przy zastosowaniu stawki procentowej w wysokości 5%
    wartości nieruchomości, składającej się obecnie z jednej działki o powierzchni 0,4220 ha i
    stanowiącej jedną nieruchomość w ujęciu wieczystoksięgowym.
    Zgodnie z oświadczeniem użytkownika wieczystego budynki i budowle położone na
    przedmiotowej nieruchomości gruntowej wykorzystywane są do prowadzenia działalności
    gospodarczej na cele bazy paliw.
    Nabycie prawa własności nieruchomości gruntowej przez jej użytkownika wieczystego
    nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, w związku z realizacją przysługującego mu roszczenia o sprzedaż w
    trybie art. 198 g powołanego na wstępie Działu VIa ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 235 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz.
    1610 ze zm.) budynki i inne urządzenia wzniesione lub nabyte wraz z nieruchomością
    gruntową przez użytkownika wieczystego stanowią jego własność. W związku z tym
    przedmiotem przyszłego zdarzenia będzie sprzedaż prawa własności nieruchomości
    gruntowej.
    W myśl art. 198h ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami – „W odniesieniu do
    nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego cenę
    nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty
    stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu

    użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
    zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
    określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży”.
    Wartość nieruchomości gruntowej określana jest w operacie szacunkowym sporządzanym
    przez rzeczoznawcę majątkowego.
    Na podstawie uchwały nr (...) Rady Miejskiej w A podjętej na sesji w dniu (...) 2023 r. (Dz.
    Urz. (...) z 2023 r. poz. (...)), która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2023 r., Prezydent
    Miasta A zobowiązany został do indywidualnego określania warunków sprzedaży w trybie
    przepisów epizodycznych nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników
    wieczystych.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, biorąc pod uwagę treść art. 7 ust. 1 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.),
    kwota należna z tytułu ceny sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowej o
    powierzchni 0,4220 ha na rzecz jej użytkownika wieczystego na podstawie art. 198g – 198l
    ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1145 ze zm.), w części dotyczącej:
        powierzchni 0,3588 ha (odpowiadającej powierzchni działki macierzystej), oddanej
        w użytkowanie wieczyste przed dniem 30 kwietnia 2004 r., nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
        powierzchni 0,0632 ha, w stosunku do której prawo użytkowania wieczystego
        powstało na podstawie umowy notarialnej z dnia 20 stycznia 2009 r., podlega
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki 22%?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina Miasto A. jest jednostką samorządu terytorialnego, która jako wspólnota
    samorządowa na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) obejmuje swoim zakresem działania wszystkie sprawy
    publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na
    własną odpowiedzialność. Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (art. 7 ust. 1 pkt 6).
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 wymienionej ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w ww. art. 7 ust. 1.
    Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się
    do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie
    należy utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.
    „Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel, czyli

    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Chwilą
    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego
    przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co oznacza, że
    może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie
    korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w
    przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na
    inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela. Kwestie te
    regulują przepisy dotyczące wieczystego użytkowania ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz. U z 2023 r. poz. 1610 ze zm.) – art. 233 oraz następne. W myśl art. 235
    Kodeksu cywilnego budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub
    gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
    wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych
    urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy
    zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Przysługująca użytkownikowi
    wieczystemu własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem
    związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w
    odniesieniu do części nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę macierzystą o
    powierzchni 0,3588 ha miało miejsce przed dniem 30 kwietnia 2004 r. i nie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej
    wówczas ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku
    akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50) grunt nie był towarem i jego sprzedaż lub
    ustanowienie użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów.
    Natomiast w odniesieniu do części nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę o
    powierzchni 0,0632 ha, dla której prawo użytkowania wieczystego ustanowione zostało na
    podstawie umowy zawartej w dniu 20 stycznia 2009 r., czynność ta podlegała
    opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług.
    Przy realizacji roszczenia użytkownika wieczystego o nabycie prawa własności
    nieruchomości gruntowej mają zastosowanie przepisy działu VIa ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2024 r. poz. 1145 ze zm.), w
    szczególności:
        art. 37 ust. 2 pkt 5 – Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli
        jej sprzedaż następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego;
        art. 198g ust. 1 – Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12
        miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
        samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
        ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
        cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z
        żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz;
        art. 198g ust. 2 – Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.,
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste,

      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796),
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych,
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej;
        art. 198g ust. 4 – Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania
        wieczystego powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
        notarialnego;
        art. 198h ust. 2 – W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność
        jednostek samorządu terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie
        niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak
        nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży;
        art. 198l – Przepisy działu VIa stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy
        publicznej.
    Udzielenie pomocy publicznej wymaga spełnienia warunków udzielenia pomocy de
    minimis określonych we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących
    pomocy de minimis.
    Mając na uwadze powyższe, w przedstawionym stanie faktycznym sprawy, sprzedaż
    nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego, w odniesieniu do jej części o
    powierzchni 0,3588 ha, dla której ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło
    na dzień 22 października 1996 r. nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, transakcja ta pozostaje poza zakresem ustawy o VAT. Przepis art. 7
    ust. 1 ustawy o VAT stanowi bowiem, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W przedmiotowej sprawie przeniesienie
    na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel
    nastąpiło już w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa użytkowania
    wieczystego tej nieruchomości.
    Sprzedaż ww. części nieruchomości gruntowej na rzecz Spółki nie może być traktowana
    jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja
    art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7
    ustawy o VAT doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.
    W związku z powyższym, sprzedaż nieruchomości gruntowej, w odniesieniu do jej części o
    powierzchni 0,3588 ha na rzecz użytkownika wieczystego, odpowiadająca w istocie
    przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości
    stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości i nie wpływa na „władztwo
    rzeczy”, które użytkownik wieczysty nabył z dniem 22 października 1996 r. na podstawie
    umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż do dnia 30 kwietnia 2004 r., tj. w okresie obowiązywania
    powołanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym czynność
    ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od

    towarów i usług. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług zmieniła się zarówno definicja towaru, jak i zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Dostawa towarów rozumiana jako
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT)
    obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez stronę,
    która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była
    właścicielem tego dobra.
    W świetle powyższego sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika
    wieczystego nie stanowi ponownej dostawy towaru, użytkownik wieczysty otrzymał już
    prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem.
    Jednakże w odniesieniu do sprzedaży nieruchomości gruntowej w części dotyczącej:
      a) terenu działki macierzystej o powierzchni 0,3588 ha oddanej w użytkowanie
      wieczyste przed dniem 30 kwietnia 2004 r., podlegająca zapłacie przez
      dotychczasowego użytkownika wieczystego kwota stanowiąca część ceny
      nieruchomości gruntowej ustalona proporcjonalnie do ww. powierzchni działki
      macierzystej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT;
      b) terenu działki o powierzchni 0,0632 ha oddanej w użytkowanie wieczyste po dniu 30
      kwietna 2004 r. na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości
      przyległej, podlegająca zapłacie przez dotychczasowego użytkownika wieczystego w
      kwocie stanowiącej część ceny nieruchomości gruntowej jako wynagrodzenie
      należne Gminie Miasto A z tytułu ceny sprzedaży prawa własności nieruchomości
      będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki podatku jaka
      obowiązywała w momencie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, tj. 22%.
    Wobec powyższego udokumentowanie realizowanej przez Gminę Miasto A transakcji
    sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, w postaci
    faktury VAT powinno dotyczyć wyłącznie części ceny nieruchomości gruntowej ustalonej
    proporcjonalnie dla powierzchni 0,0632 ha, w odniesieniu do której prawo użytkowania
    wieczystego ustanowione zostało na podstawie umowy zawartej w formie aktu
    notarialnego z dnia 20 stycznia 2009 r.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 147/20,
    rozpatrując w innym stanie faktycznym sprawę opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, realizowaną na podstawie
    art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznał iż ww. sprzedaż w świetle
    przepisów ustawy o VAT stanowi dostawę towaru i jest opodatkowana podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
          imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
          towarów w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
          umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
          sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
          następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
          ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
          komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
          jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
          ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
          przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
          spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
          członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
          lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
          własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Wobec tego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz

    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek

      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki

        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
        określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
        nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
        przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
        wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
        pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
        umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste. 3. Pierwszą opłatę
        za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze
        bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych stosuje
        się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2–4.
      3.Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
        dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
        rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy
        organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed
        upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający
        danego roku kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa „Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego”, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
          wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
          gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
          gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
          cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może
          wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
        2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
        1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31
          grudnia 1997 r.;
        2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
          oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;

        3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
          rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i
          przystaniach morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
        4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu
          działkowego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o
          rodzinnych ogrodach działkowych;
        5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
        3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
          toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
          użytkowanie wieczyste.
        4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego
          powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
          notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
          Państwa cenę nieruchomości ustala się:
        1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo – jako dwudziestokrotność kwoty
          stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
          dzień zawarcia umowy sprzedaży;
        2) w przypadku rozłożenia ceny na raty – jako dwudziestopięciokrotność kwoty
          stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
          dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
          terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
          dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
          procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
          nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży,
          jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień
          zawarcia umowy sprzedaży.
        3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
          roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy
          się postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej,
          właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę
          procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze
          sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
          ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
          ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
          nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
          niektórych innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki
          sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych
          albo zobowiąże, w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego
          określania tych warunków w drodze zarządzenia.
        2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art.
          198h ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:

        1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
          2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych
          formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
          ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw
          użytkownik wieczysty przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie
          odmówił aktualizacji tej opłaty na żądanie użytkownika wieczystego, do
          ustalenia ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi
          wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości, która była podstawą
          ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
        2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
          dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
          samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
          ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
          cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została
          określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania
          wieczystego.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie w użytkowanie wieczyste jest czynnością
    odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami przewidział w
    tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że użytkownik wieczysty (spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością) nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,4220 ha,
    położonej w A przy ul. A, wystąpił do Państwa z wnioskiem o nabycie prawa jej własności.
    Nieruchomość gruntowa powstała z połączenia dwóch działek ewidencyjnych w 2009 r.
    Pierwsza z działek o powierzchni 0,3588 ha została oddana w użytkowanie wieczyste na
    podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 22 października 1996 r. na
    cele zabudowy magazynowo składowej paliw płynnych i stacji paliw płynnych wraz z
    urządzeniami infrastruktury technicznej. Prawo użytkowania wieczystego ustanowione
    zostało na okres 99 lat, tj. do dnia 22 października 2095 r.
    20 stycznia 2009 r. Spółka umową oddania gruntu w użytkowanie wieczyste nabyła od
    Państwa, w trybie bezprzetargowym, na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami – z przeznaczeniem na poprawienie warunków
    zagospodarowania posiadanej nieruchomości przyległej, prawo użytkowania wieczystego
    działki o powierzchni 0,0632 ha. Ww. umową zmieniono również okres trwania prawa
    użytkowania wieczystego i ujednolicono go do dnia 27 października 2099 r. dla obu
    opisanych wyżej działek. Wymieniona transakcja, a tym samym opłaty roczne z tytułu
    użytkowania wieczystego działki o powierzchni 0,0632 ha podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wg stawki wynoszącej 22%.
    Natomiast opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej,
    objętej ww. umową z 22 października 1996 r. nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Użytkownik wieczysty z tytułu posiadanego prawa ponosi aktualnie

    opłaty roczne ustalone przy zastosowaniu stawki procentowej w wysokości 5% wartości
    nieruchomości, składającej się obecnie z jednej działki o powierzchni 0,4220 ha i
    stanowiącej jedną nieruchomość w ujęciu wieczystoksięgowym.
    Nabycie prawa własności nieruchomości gruntowej przez jej użytkownika wieczystego
    nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, w związku z realizacją przysługującego mu roszczenia o sprzedaż w
    trybie art. 198 g ww. ustawy.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy kwota należna z tytułu ceny sprzedaży prawa
    własności nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,4220 ha na rzecz jej użytkownika
    wieczystego na podstawie art. 198g – 198l ustawy o gospodarce nieruchomościami, w
    części dotyczącej:
    - powierzchni 0,3588 ha (odpowiadającej powierzchni działki macierzystej), oddanej w
      użytkowanie wieczyste przed 30 kwietnia 2004 r., nie podlega opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług,
    - powierzchni 0,0632 ha, w stosunku do której prawo użytkowania wieczystego powstało
      na podstawie umowy notarialnej z 20 stycznia 2009 r., podlega opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług wg stawki 22%.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega konkretna czynność (dostawa
    towaru lub usługa), a nie zapłata (opłata, płatność), co wynika wprost z art. 5 ust. 1 ustawy.
    W wyniku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu) dochodzi do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik
    wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób
    taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również „przenieść władztwo na inny
    podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel dokonuje sprzedaży gruntu.
    Zatem, sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie zostanie
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz danego
    użytkownika wieczystego.
    W konsekwencji czynność sprzedaży nieruchomości będącej wcześniej przedmiotem
    użytkowania wieczystego, nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa towarów,
    ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. Ponoszone w tej
    sytuacji opłaty na Państwa rzecz są częścią należności z tytułu transakcji, jaka miała
    miejsce w momencie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, tym samym jako
    kontynuacja (pozostała kwota należna) z dokonanej już dostawy podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, mimo że czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów
    w prawo własności gruntów, dla których prawo to ustanowiono zarówno do 1 maja 2004
    r., jak i od 1 maja 2004 r., nie będzie podlegać opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towaru, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT (jest to
    kontynuacja dokonanej już dostawy towarów), to jednak kwota należna (wynagrodzenie) z
    tytułu przekształcenia prawa własności gruntu, ustanowionego po 1 maja 2004 r. będzie
    podlegać opodatkowaniu, jako element ceny za jego dostawę. Wszystkie zatem kwoty
    należne właścicielowi gruntu (np. jednostce samorządu terytorialnego) pobrane z tytułu
    ustanowienia i trwania prawa użytkowania wieczystego, w tym również za jego
    przekształcenie w prawo własności, będą podlegać opodatkowaniu tym podatkiem.

    W tej sytuacji, opłaty należne Państwu od użytkownika wieczystego z tytułu sprzedaży
    nieruchomości gruntowych będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, na zasadach i według stawki podatku jaka
    obowiązywała w momencie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.
    Zatem w analizowanej sprawie sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej o
    powierzchni 0,4220 ha na rzecz jej użytkownika wieczystego na podstawie art. 198g – 198l
    ustawy o gospodarce nieruchomościami w części dotyczącej:
    - powierzchni 0,3588 ha (odpowiadającej powierzchni działki macierzystej), oddanej w
      użytkowanie wieczyste przed 30 kwietnia 2004 r., nie będzie stanowiła dostawy
      towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług; również wynagrodzenie (kwoty należne) płatne
      Państwu, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT,
    - powierzchni 0,0632 ha, w stosunku do której prawo użytkowania wieczystego powstało
      na podstawie umowy notarialnej z 20 stycznia 2009 r., nie będzie stanowiła dostawy
      towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług jako ponowna dostawa. Natomiast wynagrodzenie
      (kwoty należne) płatne Państwu, co do ustanowienia użytkowania wieczystego po 1
      maja 2004 r. będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki
      właściwej w dniu ustanowienia użytkowania wieczystego.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    W myśl art. 146a pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art.
      146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110,
      wynosi 23%.
    Natomiast stosownie do art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.
    Na podstawie art. 41 ust. 14a ustawy:
      W przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem, która została
      wykonana przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek podatkowy
      powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta podlega
      opodatkowaniu według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności w
      momencie jej wykonania.
    Jak rozstrzygnięto wyżej, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste po 30 kwietnia 2004 r.
    traktowane jest jak dostawa towarów w myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przekształcenie
    prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stanowi jedynie zmianę tytułu
    prawnego - czynność ta nie jest traktowana jako ponowna dostawa tej samej
    nieruchomości. Ponoszone w tej sytuacji opłaty są zatem częścią należności z tytułu
    transakcji, jaka miała miejsce w momencie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.
    We wniosku wskazano, że w przypadku powierzchni 0,0632 ha nieruchomości gruntowej,
    opisanej we wniosku, prawo użytkowania wieczystego powstało na podstawie umowy
    notarialnej z 20 stycznia 2009 r. Zatem wartość ceny, jako pozostała kwota należna od
    dokonanej w 2009 r. dostawy, tj. oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, będzie
    opodatkowana stawką podatku obowiązującą w tym okresie dla tej dostawy. Stosownie

    bowiem do ww. art. 41 ust. 14a ustawy, w przypadku czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem, która została wykonana przed dniem zmiany stawki, dla której
    obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność
    ta jest opodatkowana według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności w
    momencie jej wykonania. Skoro zatem dla oddania gruntu w użytkowanie wieczyste w
    2009 r. właściwa była stawka 22%, to będzie ona również właściwa dla obecnie wpłacanej
    wartości ceny z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zakres przedmiotowy wniosku wyznacza przedstawione przez Państwa pytanie. Wydana
    interpretacja dotyczy zatem tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte
    pytaniem, tj. kwestia obowiązku udokumentowania sprzedaży nieruchomości gruntowej
    na rzecz jej użytkownika wieczystego fakturą, nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1
    Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.