Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.517.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia
towarów i usług wykorzystywanych do świadczenia Usług Call
Center poza Polską oraz prawo do zwrotu nadwyżki podatku
naliczonego nad należnym wynikającej z bieżącej deklaracji
VAT, w części odpowiadającej kwocie nadwyżki skumulowanej
w okresie od momentu rozpoczęcia działalności w Polsce.
Słowa kluczowe: nadwyżki-nadwyżka podatku od towarów i usług
odliczenia-prawo do odliczenia
podatek-podatek od towarów i usług-zwrot podatku od
towarów i usług
zobowiązanie-przedawnienie zobowiązania podatkowego
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego w
przypadku dostawy towarów i świadczenia usług przez
podatnika poza terytorium kraju
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Zwrot różnicy podatku -
Prawo do zwrotu różnicy podatku
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Zwrot różnicy podatku -
Termin 60-dniowy zwrotu podatku
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 13
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 87-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 87-ust. 5a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych do świadczenia Usług Call Center poza Polską oraz prawa do zwrotu
    nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z bieżącej deklaracji VAT, w
    części odpowiadającej kwocie nadwyżki skumulowanej w okresie od momentu
    rozpoczęcia działalności w Polsce.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A.Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    Spółka wchodzi w skład międzynarodowej Grupy (...) (dalej: „Grupa”) zajmującej się
    świadczeniem usług w zakresie outsourcingu procesów biznesowych, tzw. usługi BPO
    (business process outsourcing).
    Jedną z gałęzi biznesowych Grupy jest świadczenie usług centrum kontaktowego (Call
    Center), które wspierają dialog z klientami usługobiorców poszczególnych spółek z Grupy
    za pośrednictwem różnych kanałów komunikacji.
    W skład Grupy wchodzi również B. Ltd. (dalej: „B.”). B. posiada siedzibę na terytorium
    Wielkiej Brytanii i jest w tym kraju zarejestrowana jako czynny podatnik VAT.
    B. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia wysokiej jakości usług
    outsourcingu na rzecz dużych podmiotów na całym świecie. B. oferuje usługi contact
    center i, w niewielkim zakresie, usługi outsourcingu procesów biznesowych.
    B. zatrudnia pracowników w Wielkiej Brytanii oraz posiada zaplecze techniczne, w tym
    siedzibę, wymagane do prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, w tym
    zawierania i negocjowania wszelkich rodzajów umów.
    B. nie jest zarejestrowana na potrzeby VAT w Polsce.
    B. posiada 100% udziałów w Spółce.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej B. i Spółka zawarły umowę na
    świadczenie usług (Master Service Agreement), na mocy której:
      1) Spółka świadczy na rzecz B. usługi w następującym zakresie:
          Usługi managed helpdesk services – usługi te obejmują główne świadczenie
          Usług Call Center na zasadzie outsourcingu dla podmiotów zagranicznych
          (klientów B.), w tym w zakresie zarządzania informatyką i relacjami z klientem.
          W ramach świadczonych usług Spółka zapewnia całodobowe wsparcie
          operacyjne obejmujące między innymi następujące usługi: dział obsługi IT,
          techniczne centrum obsługi klienta, obsługa biurowych urządzeń
          użytkownika, infrastruktura i pomoc informatyczna dla podmiotów z branży
          opieki zdrowotnej, narzędzie do nauki języków oraz zarządzanie obiektami. W
          ramach przedmiotowych usług Spółka wykonuje wysokiej jakości
          spersonalizowane usługi informatyczne oraz w zakresie obsługi klienta
          przeznaczone docelowo dla różnych globalnych korporacji. Usługi te
          świadczone są na rzecz B.
          Usługi profesjonalne – usługi te obejmują profesjonalne zarzadzanie
          projektami oraz usługi w zakresie programowania oraz rozwoju systemów
          (systems development) na rzecz B.
      2) Każda usługa stanowiąca managed helpdesk services (Usługę Call Center) dla klienta
        B. (dalej: „Nabywca”) jest przedmiotem odrębnego „statement of work” (dalej:
        „SoW”), tj. uzgodnienia zakresu świadczenia pomiędzy B. i Nabywcą. Usługi te są
        bowiem na tyle zindywidualizowane, że każdorazowo wymagają odrębnych ustaleń
        odnośnie do ich zakresu. Innymi słowy, B. oraz Nabywca określają zakres Usług Call
        Center, który to zakres jednocześnie stanowi zakres usług zamawianych przez B. od
        Spółki.

      3) Spółka świadczy swoje usługi na rzecz B. zgodnie ze specyfikacją prac określoną w
        SoW – SoW stanowi specyfikację prac objętych usługami Spółki dla danego
        Nabywcy, przy czym strony (Spółka i B.) uzgadniają jakie zasoby są wymagane dla
        wykonania indywidualnych zleceń (Usług Call Center).
    W zakresie Usług Call Center:
        B. pozyskuje klientów (Nabywców) zainteresowanych obsługą w zakresie różnego
        typu call center.
        B. negocjuje warunki takiej obsługi bezpośrednio z Nabywcą.
        B. zawiera umowy dotyczące obsługi Call Center z Nabywcą.
        Następnie B. zleca Spółce (na podstawie Master Service Agreement) wykonanie
        usług w zakresie uzgodnionym z Nabywcą. B. określa zakres usługi w SoW, a Spółka
        przyjmuje te usługi do realizacji na zasadach określonych w Master Service
        Agreement oraz uszczegółowionych w SoW.
    Wszelkie wskazane powyżej czynności związane z zawieraniem umów z Nabywcami są
    przez B. wykonywane poza Polską.
    Usługi Call Center (jak również wszelkie inne usługi jeśli występują) są świadczone przez
    Spółkę wyłącznie na zlecenie B.
    W żadnym wypadku Spółka:
        nie negocjuje z Nabywcą warunków wykonania Usług Call Center,
        nie podpisuje z Nabywcą żadnych umów,
        nie ustala z Nabywcą sposobu wykonania tej usługi na zlecenie B.
    Spółka nie wykonuje żadnych działań sprzedażowych czy marketingowych w związku z
    Usługami Call Center. Wszystkie inicjatywy tego rodzaju podejmowane są przez Grupę, w
    tym B., która zawiera bezpośrednie umowy z Nabywcami.
    Umowa pomiędzy Spółką a B. przewiduje jej zakończenie z końcem określonego w
    umowie okresu wypowiedzenia w przypadku niewywiązywania się z jej warunków lub
    likwidacji jednej ze stron umowy.
    Spółka świadczy Usługi Call Center na własny rachunek i z wykorzystaniem własnych
    zasobów.
    Spółka posiada w Polsce wszelkie zasoby ludzkie pozwalające jej na samodzielne
    świadczenie usług na rzecz B. Spółka zatrudnia kilkadziesiąt osób w Polsce, w tym
    niezbędną kadrę kierowniczą, np. Facility Managera, Kierownika operacyjnego (Site
    Operation Manager), Kierownika ds. kadr (HR Leader) oraz eksperta IT.
    Spółka rekrutuje i zatrudnia profesjonalną kadrę, a także szkoli swoich pracowników, m.in.
    z tak zwanych umiejętności miękkich (np. podejście do klienta) oraz obsługi programów
    wykorzystywanych w pracy.
    W ramach poszczególnych usług dokonywana jest bieżąca ocena zespołu, w jaki
    pracownicy Spółki obsługują zgłoszenia, rozmowy telefoniczne i maile. Oprócz powyższych
    mechanizmów przeprowadza się także regularne oceny efektywności usług wraz z
    klientem.
    Spółka posiada w Polsce wszelkie zasoby techniczne pozwalające jej na samodzielne
    świadczenie usług na rzecz B., w tym urządzenia biurowe, meble, wyposażenie.
    Spółka we własnym zakresie decyduje jakie zasoby ludzkie lub techniczne są konieczne do
    wykonania danego zlecenia. Zasoby wymagane dla danego zlecenia mogą być uzgadniane

    z B, jeśli wymaga tego specyfikacja danego zlecenia (np. wymagana jest profesjonalna
    wiedza w określonym zakresie, co może mieć wpływ na koszt zlecenia).
    W celu profesjonalnego wykonania usług zgodnie z SoW, B. udostępnia Spółce
    oprogramowanie niezbędne do wykonywania zadań w ramach zleceń realizowanych na jej
    rzecz. W szczególności Spółka używa internetowego systemu telefonicznego, będącego
    systemem zarządzania zgłoszeniami od klientów.
    Za świadczone na rzecz B. usługi Spółka otrzymuje wynagrodzenie na poziomie rynkowym
    (zgodnie z przyjętym w Grupie modelem cen transferowych).
    Wynagrodzenie to, co do zasady, kalkulowane jest na podstawie bazy kosztowej
    powiększonej o ustalony procentowo narzut. Ustalony model kalkulacji wynagrodzenia
    zapewnia Spółce realizację narzutu zysku w stosunku do ponoszonych kosztów.
    Spółkę można scharakteryzować jako usługodawcę o ograniczonym ryzyku.
    B., ani obecnie, ani w przyszłości, nie będzie posiadała w Polsce żadnych nieruchomości, w
    tym własnych biur, magazynów, ani nie będzie korzystać z nieruchomości innych
    podmiotów na podstawie jakiegokolwiek tytułu prawnego.
    B. nie posiada/nie będzie posiadała również żadnych innych zasobów technicznych w
    Polsce.
    B., ani obecnie, ani w przyszłości, nie będzie zatrudniała ani nie będzie delegowała
    pracowników na terytorium Polski na czas określony ani nieokreślony, nie będzie również
    miała możliwości dysponowania w Polsce pracownikami innych podmiotów, którzy byliby
    zobowiązywania do wykonywania poleceń służbowych wydawanych przez B.
    B., ani obecnie, ani w przyszłości, nie będzie dysponowała zasobami technicznymi, czy
    personalnymi Spółki, w szczególności:
        Pracownicy Spółki nie są i nie będą związani stosunkiem pracy z B.
        B. nie jest i nie będzie upoważniona do wydawania poleceń czy też nadzorowania
        pracy pracowników Spółki.
        Pracownicy Spółki nie ponoszą oraz nie ponosili odpowiedzialności za wykonywane
        przez siebie czynności względem B. w związku z zaangażowaniem w realizację
        świadczeń na jej rzecz.
        Spółka prowadzi w pełni niezależną politykę kadrową i wyznacza pracownikom
        zakres zadań.
        B. nie posiada/nie będzie posiadała bezpośredniego dostępu do żadnej
        infrastruktury, w tym przestrzeni biurowej i nie będzie sprawowała bezpośredniej
        kontroli nad jakimikolwiek zasobami personalnymi i technicznymi Spółki.
    B. nie posiada/nie będzie posiadała na terytorium Polski oddziału (filii), ani biura.
    B. nie będzie posiadała w Polsce żadnych maszyn ani urządzeń niezbędnych do
    samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej.
    Pracownicy Spółki, ani obecnie, ani w przyszłości, nie będą posiadali pełnomocnictw do
    zawierania w imieniu i na rzecz B. umów handlowych, w rozumieniu zarówno formalnym,
    jak i faktycznym (tj. nie będą prowadzili negocjacji oraz nie będą podejmowali żadnych
    czynności prawnych i faktycznych zmierzających do zawarcia przez B. tych umów).
    Faktury wystawiane przez Spółkę za świadczenie usług na rzecz B. zawierają jej brytyjski
    numer VAT oraz adres siedziby w Wielkiej Brytanii.
    Płatności za usługi na Spółkę są wykonywane przez B. z Wielkiej Brytanii.

    Mając na uwadze, że B.posiada siedzibę działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii,
    miejscem świadczenia Usług Call Center przez Spółkę na rzecz B. jest terytorium Wielkiej
    Brytanii. W konsekwencji Spółka wystawia na rzecz B. faktury bez polskiego VAT. Faktury
    te zawierają adnotację: „odwrotne obciążenie/reverse charge”.
    Dla potrzeb VAT Spółka wykazuje kwotę wynagrodzenia za Usługi Call Center jasko
    „świadczenie usług poza terytorium kraju” (odpowiednia pozycja deklaracji JPK_V7M).
    Opisane powyżej Usługi Call Center są przez Spółkę wykonywane od początku jej
    działalności, tj. od 2017 r.
    Od początku swojej działalności Spółka nabywała różnego typu usługi związane z
    prowadzoną przez nią działalnością, w szczególności najem nieruchomości, gdzie Spółka
    prowadzi usługi księgowe, usługi prawne, podróże służbowe.
    Spółka odlicza VAT z ww. usług na zasadach ogólnych, głównie z faktur za krajowe nabycie
    towarów i usług, które to faktury zawierają podatek VAT i zostały wystawione na rzecz
    Spółki.
    Jako że:
        Spółka świadczy usługi, których miejscem świadczenia jest terytorium Wielkiej
        Brytanii (tj. usługi te nie podlegają opodatkowaniu polskim podatkiem) oraz
        w celu wykonywania ww. usług Spółka nabywa usług w Polsce z naliczonym
        podatkiem VAT
    - zasadniczo w każdym miesiącu po stronie Spółki powstaje nadwyżka naliczonego
    podatku VAT nad należnym podatkiem VAT.
    Dotychczas Spółka wykazywała tę nadwyżkę w deklaracji VAT (odpowiednio VAT-7 lub
    JPK_V7M) jako kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. W konsekwencji
    od roku 2017 Spółka przenosi podatek naliczany do kolejnej deklaracji VAT.
    Począwszy od daty powstania pierwszej nadwyżki naliczonego podatku VAT w 2017 r. aż
    do chwili obecnej, Spółka nie występowała o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad
    należnym na rachunek bankowy.
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą w opisanym powyżej zakresie nieprzerwanie od
    2017 r.
    W przyszłości Spółka zamierza wystąpić o zwrot pozostałej nadwyżki podatku naliczonego
    nad należnym.
    Spółka posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku VAT z
    Usługami Call Center, m.in. umowę najmu biura, umowę na prowadzenie ksiąg
    rachunkowych, umowę na świadczenie usług doradztwa podatkowego w zakresie
    prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.
    Pytania
    1. Czy Spółka jest uprawniona na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 Ustawy o podatku od
      towarów i usług do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów i
      usług wykorzystywanych przez Spółkę do świadczenia Usług Call, dla których to usług
      miejscem świadczenia jest terytorium Wielkiej Brytanii?
    2. Czy Spółka jest uprawniona do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku VAT nad
      należnym podatkiem VAT na rachunek bankowy Spółki skumulowanego od początku
      jej działalności, tj. pomimo upływu ponad 5 lat od momentu, w którym nadwyżka
      podatku naliczonego nad należnym została wykazana przez Spółkę w deklaracji VAT i
      przeniesiona do rozliczenia na kolejne okresy rozliczeniowe?
    Państwa stanowisko w sprawie

    1. Spółka jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia
      towarów i usług wykorzystywanych przez Spółkę do świadczenia Usług Call, dla
      których to usług miejscem świadczenia jest terytorium Wielkiej Brytanii.
    2. Spółka jest uprawniona do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku VAT nad należnym
      podatkiem VAT na rachunek bankowy Spółki skumulowanego od początku jej
      działalności, tj. pomimo upływu ponad 5 lat od momentu, w którym nadwyżka
      podatku naliczonego nad należnym została wykazana przez Spółkę w deklaracji VAT i
      przeniesiona do rozliczenia na kolejne okresy rozliczeniowe.
    Uzasadnienie
    Ad pytanie 1
    Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, cyt.:
    „W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119
    ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.”
    Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 2 pkt 1) ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego
    stanowi m.in. suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z
    tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, o której mowa powyżej, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi
    dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju,
    innych niż te, do których stosuje się zwolnienie z VAT, o którym mowa w art. 113b ust. 1
    ustawy o VAT, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane
    na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego
    podatku z tymi czynnościami (art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT).
    Ponadto, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy o VAT, cyt.:
    „Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub
    zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy:
    (...)
    7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
    czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w
    części dotyczącej tych czynności.”
    W świetle powyższych przepisów, w przypadku, gdy łącznie spełnione są następujące
    warunki:
      a) Spółka jest czynnym podatnikiem VAT,
      b) nabywane przez Spółkę towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania przez
        Spółkę czynności opodatkowanych poza terytorium kraju,
      c) kwoty  podatku  naliczonego  mogłyby  być  odliczone,  gdyby  czynności  te  były
        wykonywana na terytorium kraju,
      d) Spółka posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi
        czynnościami,
      e) podatek naliczony jest wykazany na fakturze wystawionej na rzecz Spółki,
      f) Spółka otrzymała ww. fakturą,
    -  Spółka  jest  uprawniona  do odliczenia  podatku  VAT  naliczonego  na  fakturach
    wystawionych z tytułu dostawy/świadczenia usług na rzecz Spółki.

    W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym spełnione zostały wszystkie powyższe
    warunki, o czym świadczy poniższe uzasadnienie.
    Ad a)
    Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Zatem warunek a) należy uznać za
    spełniony.
    Ad b)
    Spółka świadczy Usługi Call Center na rzecz B.
    Przepisy ustawy o VAT zawierają szczegółowe regulacje określające miejsce świadczenia
    usług dla potrzeb podatku VAT.
    Zgodnie z zasadą ogólną dotyczącą miejsce świadczenia usług wskazaną w przepisach art.
    28b ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku świadczenia usług na rzecz podatników miejsce
    świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę
    działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z treścią art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, cyt.:
    „Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.”
    W świetle przepisów art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, co do zasady, miejscem świadczenia
    Usług Call Center przez Spółkę na rzecz B. jest miejsce, w którym B., jako ich usługobiorca,
    posiada siedzibę działalności gospodarczej. Jako, że B. posiada siedzibę działalności
    gospodarczej na terytorium Wielkiej Brytanii, miejscem świadczenia ww. usług na jej rzecz
    zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT jest Wielka Brytania.
    Od zasady ogólnej zawartej w art. 28b ustawy o VAT przepisy zawierają szereg wyjątków
    wskazanych w przepisach art. 28b ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
    art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy usługi są świadczone
    dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    W świetle powołanych przepisów miejscem świadczenia Usług Call Center byłaby Polska
    tylko w przypadku, gdyby B. posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
    Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Definicja pojęcia stałego miejsca działalności nie została zawarta ani w ustawie o VAT, ani
    w żadnych przepisach wykonawczych do tej ustawy. Pojęcie to ma swoje źródło w
    Dyrektywie 2006/112/WE, a zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu wykonawczym Rady
    (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. do Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada
    2008 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej:
    „Rozporządzenie Rady”).
    Zgodnie z treścią art. 11 Rozporządzenie Rady:
      1. „Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
        strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór
        i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej.

      2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
        działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
        rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
        strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
        świadczenie usług, które wykonuje:
        a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
        c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
      3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
        by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej.”
    Jednocześnie, w punkcie 14 preambuły do Rozporządzenie Rady wskazano:
        „Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania
        transakcji podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak (...) stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, (...).
        Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów
        powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać
        orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.”
    W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) ukształtowała
    się jednolita linia orzecznictwa w zakresie definicji „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej”.
    W wyroku z dnia 27 czerwca 2007 r. do sprawy C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl
    przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern, TSUE stwierdził:
    „pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie
    stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług
    (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz
    strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie
    umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.
    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in.:
        w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
        w sprawie C-260/95 Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
        w sprawie C-190/95 ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grote
        Ondernemingen te Amsterdam.
    Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    wynikającą z Rozporządzenia Rady, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy
    zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:
      I. wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, oraz
      II. obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
        oraz

      III. możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego
        stałego miejsca.
    W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art.
    11 ust. 1 Rozporządzenia Rady zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika „oraz”, co
    oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia wszystkich
    wskazanych w niej przesłanek.
    W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie
    można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi
    znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów
    o VAT.
    Powyższe podkreśla również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor
    KIS”) w najnowszych interpretacjach podatkowych, np.:
        interpretacja indywidualna z 4 października 2024 r., nr 0114-KDIP1-
        2.4012.384.2024.4.RST, cyt.:
    „Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”,
    odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84
    Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg- Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95
    Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA,
    jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.
    (...)
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka zamierza zawrzeć umowy o pracę na czas nieokreślony z
    Pracownikami. Pracownicy będą prowadzić działania wspierające sprzedaż, takie jak
    warsztaty, wystawy i spotkania z dealerami – wyłącznie na terytorium Polski i wyłącznie w
    odniesieniu do polskich klientów. Jednakże Pracownicy Ci nie będą posiadali
    pełnomocnictwa do zawierania lub podpisywania umów sprzedaży w imieniu Spółki ani
    żadnego innego rodzaju pełnomocnictwa. Nie będą także uprawnieni do negocjowania
    warunków sprzedaży i cen produktów wiążących dla B. Pracownicy przez wgląd na
    charakter pracy, będą wykonywali swoje obowiązki w nieustannie zmieniających się
    lokalizacjach, będąc w podróży lub też przebywając na targach, wystawach lub w
    siedzibach klientów, zatem Pracownicy nie będą wykonywali swoich obowiązków w stałym
    miejscu. Spółka zapewni Pracownikom sprzęt niezbędny do wykonywania czynności, tak
    jak telefony komórkowe, laptopy i iPady. Spółka będzie ponosić koszty wynikające z
    korzystania z tych urządzeń do celów służbowych. Ponadto Spółka nie będzie posiadała na
    terytorium Polski żadnych maszyn ani urządzeń niezbędnych do samodzielnego
    prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie będzie posiadać także żadnych
    magazynów na terytorium Polski, ani nie będzie posiadała oddziału (filii) czy biura na
    terytorium Polski. Natomiast wszystkie kluczowe decyzje operacyjne dotyczące
    działalności Spółki będą podejmowane przez Spółkę w kraju jej siedziby, tj. w Niemczech.

    Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka nie będzie jednak sprawowała
    bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi lub osobowymi osób trzecich w Polsce.
    (...)”
        interpretacja indywidualna z 19 sierpnia 2024 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.276.2024.2.
        JO, cyt.:
    „Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”,
    odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli
    występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
    niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala
    działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym
    miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca
    jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84
    Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg- Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95
    Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA,
    jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.
    (...)
    Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.”
    W celu określenia zatem, czy B. posiadać będzie na terytorium Polski stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej należy zweryfikować, czy wymienione przesłanki
    zostaną spełnione łącznie.
    Ad i. Przesłanka wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie został
    zdefiniowany ani w ustawie o VAT, ani w Dyrektywie 2006/112/WE, ani też w
    rozporządzeniach wykonawczych do tych aktów prawnych.
    Jeżeli chodzi o pojęcie „stały” – zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „stały” to inaczej
    «pozostający w tym samym miejscu i położeniu» «trwale związany z jakimś miejscem» (...).
    Stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi zatem charakteryzować się
    pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność
    prowadzona jest w tym miejscu w sposób trwały, nieprzemijający.
    Ponadto jak wskazano w punkcie 14 Preambuły do Rozporządzenia Rady, cyt.:
    „Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno
    ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości.”
    Sposób wykładni warunku wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej prezentują niżej cytowane orzeczenia TSUE:
        wyrok TSUE z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, przeciwko
        Finanzamt Gamburg-Mitte-Altstand, cyt.:

    „Z kontekstu koncepcji użytych w art. 9 oraz z jego celu wynika, że, jak stwierdzono
    powyżej, usług tych nie można uznać za świadczone w miejscu prowadzenia działalności
    innym, niż miejsce siedziby usługodawcy, chyba że to miejsce prowadzenia działalności
    jest pewnych minimalnych rozmiarów oraz stale obecne są w nim zasoby zarówno
    ludzkie, jak i techniczne konieczne do świadczenia usług. (....)
    Na pierwsze pytanie Finanzgericht należy zatem odpowiedzieć następująco: art. 9(1) VI
    Dyrektywy z 17.5.1977 r. należy interpretować tak, iż instalacja dla celów prowadzenia
    działalności komercyjnej, takiej jak eksploatacja automatów do gry, na pokładzie statku
    żeglującego po otwartym morzu poza terytorium kraju może być uznana za stałe miejsce
    prowadzenia działalności w rozumieniu tego przepisu jedynie, jeśli to stałe miejsce
    prowadzenia działalności pociąga za sobą stałą obecność zasobów tak ludzkich, jak i
    technicznych, koniecznych do świadczenia tych usług i nie jest właściwe uznanie tych
    usług za wykonane w miejscu, gdzie usługodawca posiada swoją siedzibę.”
        wyrok TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV przeciwko
        Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, cyt.:
    „Z celu art. 9 oraz kontekstu, w którym użyto w nim przedmiotowych pojęć, wyraźnie
    wynika, że nie można uznać usług za świadczone w miejscu prowadzenia działalności
    innym, niż główne miejsce prowadzenia działalności, chyba że to inne miejsce
    prowadzenia działalności posiada minimalny poziom stabilności wynikający ze stałej
    obecności zarówno zasobów ludzkich, jak i technicznych, koniecznych do świadczenia
    usług. (...)”
    Orzeczenia C-168/84, C-190/95 oraz C-73/06 zostały wprawdzie wydane w oparciu o
    nieobowiązujące już przepisy art. 9 ust. 1 szóstej dyrektywy (Szósta dyrektywa Rady z dnia
    17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w
    odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa wymiaru podatku), jednak mają one zastosowanie również do
    wykładni przepisu art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, co potwierdza orzecznictwo TSUE,
    przykładowo wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 Welmory sp. z
    o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku.
    Powyższe potwierdza również linia interpretacyjna sądów administracyjnych, przykładowo
    wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: „WSA”) w Gliwicach z 28 lipca 2020
    r., sygn. akt I SA/Gl 141/20, cyt.:
    „Kierując się powyższymi wskazaniami, wynikającymi również z innych wyroków TSUE,
    dotyczących ustalenia miejsca stałego prowadzenia działalności wskazać należy, że
    konieczna jest pewna określona minimalna skala aktywności, która stanowi zewnętrzne
    znamię, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale (orzeczenie C-231/94), tj. w
    sposób stały, powtarzalny i nieprzemijający (orzeczenie 168/84), wymagana jest też
    minimalna trwałość poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych
    koniecznych dla świadczenia określonych usług w sposób niezależny (orzeczenie C-73/06
    czy C-260/95)”.
    Do kwestii stałości odniósł się również NSA w wyroku z 29 lipca 2021 r. sygn. I FSK 660/1,
    cyt.:
    „Z powyższej opinii wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje
    znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia
    kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej konieczne jest:
        zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
        technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,

        posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i
        technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której
        zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika.”
    Jak wynika z powyższych orzeczeń cechą miejsca prowadzenia działalności niezbędną do
    uznania, iż ma ono charakter stały jest zaangażowanie odpowiedniej struktury osobowej i
    technicznej. Sam fakt wykonywania czynności w sposób powtarzalny i długookresowy nie
    jest wystarczający do uznania, że podmiot zagraniczny posiada w Polsce stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Podobnie zauważył Sąd w wyroku NSA z 19 maja 2022 r. sygn. I FSK 968/20:
    „Ponadto zwrócić należy uwagę, że nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia
    działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1
    rozporządzenia Rady (UE) Nr 282/2011 w zw. z art. 28b ust. 2 VATU, jeżeli to samo
    zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez
    spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również
    zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej (w tej
    sprawie spółki niemieckiej). To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może
    być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (por. wyrok
    TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 B., pkt 54).”
    Powyższe potwierdza również interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
        interpretacja podatkowa Dyrektora KIS z 27 listopada 2024 r., nr 0114-KDIP1-
        2.4012.446.2024.4.JO, cyt.:
    „(...) Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma
    charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz
    personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka
    osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna
    występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Spółka niewątpliwie nie posiada wystarczającego zaplecza personalno-technicznego w
    Polsce, gdyż w rzeczywistości nie ma w Polsce ani personelu ani struktury technicznej. O
    braku odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego w Polsce świadczą
    następujące okoliczności:
        Spółka nie posiada w Polsce ani nie zamierza posiadać oddziału (filii) czy biura.
        Spółka nie korzysta na zasadzie najmu, dzierżawy itp. z żadnych lokali położonych
        w Polsce, ani też nie ma dostępu do takich lokali.
        Spółka nie dysponuje w Polsce przestrzenią biurową.
        Spółka nie posiada zaplecza technicznego w Polsce (maszyn i urządzeń
        niezbędnych do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej na
        terytorium kraju).
    Powyższe potwierdza, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie jest
    spełniony warunek istnienia odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego.
    Choć już sam brak odpowiedniego zaplecza technicznego wystarczy do stwierdzenia, iż
    zagraniczny podmiot nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce (gdyż, jak wspomniano wyżej nawet przy obecności personelu, zaplecze
    personalne pozbawione własnej infrastruktury technicznej nie mieści się w pojęciu stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, zob. wyroki TSUE w sprawach C-931/19 i

    C-190/95), Spółka pragnie zauważyć, że nie posiada w Polsce także żadnych zasobów
    ludzkich.”
        interpretacja podatkowa Dyrektora KIS z 27 października 2023 r., nr 0114-KDIP1-
        2.4012.357.2023.3.RST, cyt.:
    „(...) Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się
    musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że
    działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.
    Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi
    zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie,
    o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy,
    pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że
    określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w
    tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może
    świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu
    prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i
    nieprzemijający.”
    Mając na uwadze powyższe argumenty oraz obowiązujące w tym zakresie orzecznictwo,
    warunek odpowiedniej stałości należy rozumieć następująco:
        zgodnie z literalną wykładnią pojęcia „stałości” – stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej musi charakteryzować się pewnym określonym stopniem
        zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym
        miejscu w sposób trwały, nieprzemijający,
        zgodnie ze wskazanym powyżej orzecznictwem TSUE, polskich sądów
        administracyjnych oraz linią interpretacyjną Dyrektora KIS, warunek wystarczającej
        stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest nierozerwalnie
        powiązany z istnieniem odpowiedniej struktury technicznej i osobowej w taki
        sposób, że dane miejsce ma charakter stały jedynie, jeśli pociąga ono za sobą stałą
        obecność zasobów ludzkich i technicznych,
        warunek „stałości” nie może być zatem uznany za spełniony, gdy brak w danym
        miejscu stałej obecności zasobów ludzkich i technicznych zagranicznego
        przedsiębiorcy,
        ani fakt powtarzalności transakcji ani jej długookresowy charakter nie mogą
        przesądzać o „stałości” miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i tym
        samym nie są wystarczające do uznania, że podmiot zagraniczny posiada w Polsce
        stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przenosząc powyższe na grunt sprawy będącej przedmiotem niniejszego Wniosku należy
    uznać, że warunek odpowiedniej stałości nie zostanie przez B. spełniony, ponieważ:
        B. nie posiada w Polsce żadnej własnej struktury technicznej i osobowej, w
        szczególności:
        B. nie posiada na terytorium Polski oddziału (filii), ani biura.
        B. nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości.
        B. nie zatrudnia ani nie deleguje pracowników na terytorium Polski.

        B. nie ma również możliwości dysponowania w Polsce pracownikami innych
        podmiotów, w tym Spółki, którzy byliby zobowiązani do wykonywania poleceń
        służbowych wydawanych przez B.
    Wniosek: W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym warunek wystarczającej
    stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie spełniony.
    Ad ii. Obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    Sposób wykładni warunku odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego prezentują m.in. niżej cytowane orzeczenia TSUE:
        wyrok TSUE z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, przeciwko
        Finanzamt Gamburg-Mitte-Altstand, cyt.:
    „Z kontekstu koncepcji użytych w art. 9 oraz z jego celu wynika, że, jak stwierdzono
    powyżej, usług tych nie można uznać za świadczone w miejscu prowadzenia działalności
    innym, niż miejsce siedziby usługodawcy, chyba że to miejsce prowadzenia działalności
    jest pewnych minimalnych rozmiarów oraz stale obecne są w nim zasoby zarówno
    ludzkie, jak i techniczne konieczne do świadczenia usług. (....)”
        wyrok TSUE z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl
        przeciwko Bundeszenteralamt fur Steuern, cyt.:
    „pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie
    stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług
    (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz
    strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie
    umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny.”
        wyrok TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease BV przeciwko
        Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam, cyt.:
    „W konsekwencji, aby można je było traktować, w drodze odstępstwa od głównego
    kryterium siedziby głównej, jako miejsce świadczenia usług przez podatnika, miejsce
    prowadzenia działalności musi posiadać dostateczny poziom stałości oraz strukturę
    wystarczającą pod względem zasobów ludzkich i technicznych do świadczenia
    podmiotowych usług w sposób niezależny.”
        wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini
        SRL przeciwko Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti –
        Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, cyt.:
    „Artykuł 44 dyrektywy VAT nr 2006/112/WE (Dz.Urz.UE L z 2006 r., Nr 347, s. 1) i art. 11
    rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 (Dz.Urz.UE L z 2011 r., Nr 77, s. 1)
    należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.”

    Zarówno orzecznictwo TSUE, jak i sama definicja „stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej” jednoznacznie wskazują, że aby dane miejsce traktować dla
    potrzeb VAT jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, musi ono
    charakteryzować się „odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego”. Zastosowanie koniunkcji poprzez użycie spójnika „i” oznacza, że przesłanka
    ta będzie spełniona wyłącznie wówczas, gdy dane miejsce posiada zarówno odpowiednią
    strukturę personalną, jak i odpowiednią strukturę techniczną. Znajduje to również
    potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo wyrok
    NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 2004/13, cyt.:
    „Drugą z przesłanek, którą należy wziąć pod uwagę przy kwalifikacji stałego miejsca
    prowadzenia działalności to odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego.(...) Dla uznania bowiem danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia
    działalności konieczne jest spełnienie dwóch warunków – obecności personelu oraz
    zaplecza technicznego. Stałe miejsce prowadzenia działalności to struktura wyposażona
    zarówno w środki techniczne, jak i w czynnik ludzki. Bez czynnika ludzkiego dana struktura
    nie jest stałym miejsce prowadzenia działalności.”
    Do przesłanki dysponowania zapleczem personalnym NSA odniósł się również w wyroku z
    dnia 8 lutego 2023 r, sygn. I FSK 1783/19, cyt.:
    „Okoliczności opisane przez stronę nie świadczyły bowiem o możliwości dysponowania
    przez spółkę zapleczem personalnym czy technicznym T. PL w stopniu odpowiadającym
    uprawnieniom właścicielskim. Sąd pierwszej instancji pominął nie tylko fakt, że spółka nie
    zatrudnia w Polsce żadnych pracowników (ani na podstawie umów o pracę, ani umów
    cywilnoprawnych) ale także nie posiada ona jakichkolwiek uprawnień do wydawania
    poleceń, określania zakresu obowiązków czy zlecania prac bądź wydawania instrukcji
    personelowi zatrudnionemu przez T. PL. Skarżąca nie dysponuje również odpowiednim
    wyposażeniem technicznym cechującym się stałością i odpowiednią strukturą
    charakterystyczną dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Fakt, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały tylko wtedy, gdy
    istnieje w tym miejscu zarówno infrastruktura personalna, jak i osobowa, potwierdza
    również linia interpretacyjna Dyrektora KIS, w tym interpretacja podatkowa Dyrektora KIS
    z 12 września 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.323.2023.1.RST, cyt.:
    „(...) Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma
    charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz
    personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka
    osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna
    występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.”
    Bez wątpienia B. nie posiada w Polsce wystarczającej struktury personalnej, jak i
    technicznej, ponieważ nie posiada ona de facto żadnej struktury personalnej ani
    technicznej w Polsce. O prawdziwości powyższego świadczą następujące okoliczności:
        B. nie zatrudnia ani nie będzie delegowała pracowników na terytorium Polski na
        czas określony ani nieokreślony, nie ma również możliwości dysponowania w
        Polsce pracownikami innych podmiotów, w tym Spółki, którzy byliby zobowiązani
        do wykonywania poleceń służbowych wydawanych przez B.
        Pracownicy Spółki nie posiadają i nie będą posiadali pełnomocnictw do zawierania
        w imieniu i na rzecz B. umów handlowych, w rozumieniu zarówno formalnym, jak i
        faktycznym (tj. nie będą prowadzili negocjacji oraz nie będą podejmowali żadnych
        czynności prawnych i faktycznych zmierzających do zawarcia przez B. tych umów).

        B. nie posiada również w Polsce żadnego zaplecza technicznego bądź to w postaci
        nieruchomości bądź maszyn/urządzeń.
    Powyższe potwierdza, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym warunek
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego nie będzie spełniony.
    Wniosek: w opisanym zdarzeniu przyszłym warunek odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego nie będzie spełniony.
    W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie jest również możliwe uznanie, że
    nabywanie od Spółki Usług Call Center na podstawie zawartej między stronami umowy
    spełnia warunek posiadania zaplecza technicznego i osobowego B. Takie uznanie
    doprowadziłoby do sytuacji, że de facto zawsze, gdy podmiot zagraniczny nabywa usługi
    świadczone w innym kraju niż jego siedziba, posiada on w tym kraju stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej. Bez znaczenia wówczas pozostawałby zakres
    uprawnień podmiotu do władczego kierowania takim personelem, sprawowania nad nim
    kontroli albo narzucania sposobu wykonywania zleconej usługi. Takie podejście
    wykluczałoby konieczność badania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Sam fakt nabywania usług od polskiego podmiotu nie oznacza zatem, że
    podmiot zagraniczny posiada nad nim kontrolę, co zostało potwierdzone m.in.:
        w interpretacji indywidualnej z 20 kwietnia 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.15.2023.1.
        RST, cyt.:
    „Natomiast sam fakt nabywania od SPL usług wskazanych w umowie, dostarczanie przez
    Spółkę instrukcji dotyczących instalacji i montażu oraz świadczenie przez SPL usług
    wyłącznie na rzecz Spółki nie oznacza, że zaplecze SPL pozostaje w bezpośredniej
    zależności od Spółki i stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
        w interpretacji indywidualnej z 10 lutego 2023 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.536.2022.2.
        RST, cyt.:
    „Jednak z analizy wniosku wynika, że w ramach funkcjonującego na podstawie Umowy
    modelu współpracy to A jest zobowiązana do zapewnienia prawidłowego przebiegu
    realizacji dostaw Towarów na rzecz klientów Spółki, z wykorzystaniem zasobów
    technicznych i rzeczowych zorganizowanych we własnym zakresie lub dostarczonych
    przez zewnętrznych usługodawców. Tym samym, to A podejmuje decyzje dotyczące tego,
    które zasoby – wewnętrzne czy zewnętrzne oraz w jakim zakresie będą wykorzystane do
    realizacji Usługi i ma w tym obszarze pełną swobodę. W szczególności, Spółka nie wydaje
    poleceń pracownikom czy osobom współpracujących z A. Usługi są świadczone przez A
    zgodnie z Umową, która wskazuje jedynie na ogólne oczekiwania Spółki co ich zakresu,
    natomiast Spółka nie udziela A regularnych instrukcji lub wytycznych, do których A
    miałaby się stosować na bieżąco. W zakresie realizowanych zaleceń A otrzymała jedynie
    generalne wytyczne zawierające standardy zgodne z polityką Spółki. Zatem Spółka nie
    posiada kontroli nad zapleczem personalnym oraz technicznym A, a w konsekwencji
    kryterium posiadania przez Spółkę na terytorium Polski zasobów osobowych oraz
    technicznych/rzeczowych nie zostało spełnione (...).”
    Powyższe potwierdza również linia orzecznicza sądów administracyjnych, przykładowo:
        wyrok WSA w Gliwicach z 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 141/20, cyt.:
    „Podkreślenia wymaga, że owej koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem
    technicznym w Polsce nie można wywodzić z ustalonych między skarżącą, a
    Usługodawcami zasad świadczenia usług, które – co oczywiste – określane są pomiędzy

    stronami każdej tego rodzaju umowy i z uprawnień strony do żądania spełnienia
    warunków ustalonych przez kontrahentów.
    Na pełną aprobatę zasługuje pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 lipca
    2017 r., sygn. akt III SA/WA 1979/16, w którym WSA orzekł, że pominięcie wymogu
    „władztwa” (czego dopuścił się organ także w niniejszej sprawie) oznaczałoby, że to
    kryterium jest spełnione co zasady zawsze, gdy podmiot nabywa usługi świadczone w
    innym kraju niż jego siedziba, niezależnie od zakresu uprawnień podmiotu do władczego
    kierowania takim personelem, sprawowania nad nim kontroli albo narzucania sposobu
    wykonywania zleconej usługi.
    Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności zaplecza personalnego i
    technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje
    ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej usługi,
    nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone korzyści
    ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej działalności
    w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi.”
        wyrok WSA w Gliwicach z 11 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1029/20, cyt.:
    „Podkreślenia wymaga, że owej koniecznej kontroli skarżącej nad personelem i zapleczem
    technicznym w Polsce nie można wywodzić z ustalonych między skarżącą, a
    Usługodawcami zasad świadczenia usług, które – co oczywiste – określane są pomiędzy
    stronami każdej tego rodzaju umowy i z uprawnień strony do żądania spełnienia
    warunków ustalonych przez kontrahentów. Zanegować także należy twierdzenie organu
    interpretacyjnego, że skarżąca posiada faktyczne władztwo nad zapleczem technicznym i
    personalnym, bowiem jest w stanie odpowiednio wykorzystywać je przy sprzedaży
    towarów (urządzeń elektrycznych i elektronicznych oraz ich akcesoriów). Na poparcie tej
    tezy organ stwierdził, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe
    Podwykonawcy, wykorzystywane przez Wnioskodawcę pozostają w ścisłym związku z
    dokonywaniem przez niego czynności podlegających opodatkowaniu.”
    W kontekście powyższych rozważań, istotne znaczenia ma także wyrok TSUE z dnia 29
    czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA przeciwko État belge. W
    wyroku tym TSUE wskazał, że cyt.:
    „(...) Wynika z tego, że okoliczność, iż usługodawca świadczy na rzecz usługobiorcy również
    wyżej wymienione świadczenia akcesoryjne, ułatwiając w ten sposób działalność
    gospodarczą tego usługobiorcy, taką jak sprzedaż produktów z materiałów powierzonych,
    nie ma wpływu na kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej tego usługobiorcy.
    W świetle całości powyższych rozważań na przedstawione pytania należy odpowiedzieć, że
    art. 44 dyrektywy VAT i art. 11 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy
    interpretować w ten sposób, że podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba
    działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę
    podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy,
    jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego
    podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego,
    usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim.”
    Ad iii. Możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca

    Jak wynika z treści przepisu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Rady dla wykreowania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie wystarczy, że dany podmiot posiada w
    Polsce jakąkolwiek strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Struktura
    ta musi umożliwiać jej odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że:
  - B. nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce jakiejkolwiek struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, B. nie posiada i nie będzie posiadać również wystarczającej
    struktury by umożliwić na terytorium Polski jej odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych dla potrzeb stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
        B. nie ma i nie będzie miała również możliwości odbioru usług za pośrednictwem
        zaplecza Spółki, gdyż:
        Spółka działa w sposób niezależny (świadczy usługi jako podmiot samodzielny,
        na własny rachunek i ryzyko, przy wykorzystaniu własnych aktywów i
        pracowników),
        zaplecze Spółki – wykorzystywane przez Spółkę do świadczenia usług na rzecz B.
        nie może być jednocześnie wykorzystywane do odbioru usług,
        zaplecze Spółki jako takie nie może generować stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej dla B., gdyż to samo zaplecze nie może być
        wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz spółki zagranicznej i jednocześnie
        do wygenerowania dla niej stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
        (vide wyrok TSUE C-333/20 oraz wyroki NSA: sygn. I FSK 396/21 i I FSK 968/20),
    - warunek możliwości odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb
    tego stałego miejsca nie będzie zatem spełniony.
    Mając na uwadze, że w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym:
        warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
        będzie spełniony,
        warunek odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
        nie będzie spełniony,
        warunek posiadania możliwości odbioru i wykorzystania usług świadczonych do
        własnych potrzeb tego stałego miejsca nie będzie spełniony
    B. nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, miejscem
    świadczenia Usług Call Center przez Spółkę na rzecz B. jest, zgodnie z zasadą ogólną
    wskazaną w przepisie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejsce siedziby B., tj. Wielka Brytania.
    W konsekwencji nabywane przez Spółkę towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania przez Spółkę czynności opodatkowanych poza terytorium kraju.
    Zatem warunek wskazany w punkcie b) należy uznać za spełniony.
    Ad c)
    Kwoty podatku naliczonego mogłyby być odliczone, gdyby Usługi Call Center były
    wykonywane na terytorium kraju.
    Zgodnie bowiem z zasadą ogólną wyrażoną w przepisie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w
    zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności

    opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, o której mowa powyżej, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi
    dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju,
    innych niż te, do których stosuje się zwolnienie z VAT, o którym mowa w art. 113b ust. 1,
    jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium
    kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z
    tymi czynnościami.
    Przepisy ustawy o VAT nie zawierają szczególnych regulacji pozwalających na zwolnienie z
    VAT albo wyłączenie z VAT usług w zakresie call center (centrów kontaktowych). Oznacza
    to, że co do zasady Usługi Call Center podlegają opodatkowaniu VAT.
    W konsekwencji, gdyby miejscem świadczenia Usług Call Center byłaby Polska, usługi te
    podlegałyby opodatkowaniu VAT. Zatem kwoty podatku naliczonego wynikające z nabycia
    przez Spółkę towarów i usług związanych z tymi usługami Spółka posiada dokumenty, z
    których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami podlegałaby odliczeniu
    na zasadach ogólnych.
    Wniosek: warunek wskazany w punkcie c) w zakresie prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, gdyby Usługi Call Center były wykonywane na terytorium kraju należy uznać
    za spełniony.
    Ad d)
    Spółka posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku VAT z
    Usługami Call Center, m.in. umowę najmu biura, umowę na prowadzenie ksiąg
    rachunkowych, umowę na świadczenie usług doradztwa podatkowego w zakresie
    prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.
    Zatem warunek wskazany w punkcie d) należy uznać za spełniony.
    Ad e) i f)
    W sytuacji, gdy:
        podatek naliczony jest wykazany na fakturze wystawionej na rzecz Spółki,
        Spółka otrzyma ww. faktury,
    warunki wskazane w punktach e) i f) będą spełnione.
    Podsumowując, Spółka jest uprawniona do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu
    nabycia towarów i usług wykorzystywanych przez Spółkę do świadczenia Usług Call
    Center, dla których to usług miejscem świadczenia jest terytorium Wielkiej Brytanii,
    ponieważ:
        Spółka jest czynnym podatnikiem VAT,
        nabywane przez Spółkę towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania przez
        Spółkę czynności opodatkowanych poza terytorium kraju,
        kwoty podatku naliczonego mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były
        wykonywana na terytorium kraju,
        Spółka posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi
        czynnościami,
        podatek naliczony jest wykazany na fakturach wystawianych na rzecz Spółki,
        Spółka otrzymała ww. faktury.

    Ad pytania 2)
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Na mocy art. 86 ust. 8 ustawy o VAT, podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli
    importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą:
      1) dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju,
        innych niż te, do których stosuje się zwolnienie z VAT, o którym mowa w art. 113b
        ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane
        na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek
        odliczonego podatku z tymi czynnościami;
      2) dostawy towarów, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16.
    Z kolei zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w
    odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał
    obowiązek podatkowy. Przepis ten stosuje się odpowiednio do całości lub części zapłaty
    uiszczanej przed dokonaniem dostawy lub wykonaniem usługi (art. 86 ust. 10c ustawy o
    VAT).
    Zgodnie z art. 86 ust. 10b ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku w przypadkach, o których mowa w art. 86:
      1) ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a - powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w
        którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny;
      2) ust. 2 pkt 4 lit. c - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik uwzględni
        kwotę podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w
        deklaracji podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek;
      3) ust. 2 pkt 4 lit. a, b i d - powstaje zgodnie z ust. 10, pod warunkiem że podatnik
        uwzględni kwotę podatku należnego z tytułu tych transakcji w deklaracji
        podatkowej, w której jest on obowiązany rozliczyć ten podatek.
    Na podstawie art. 86 ust. 11 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty
    podatku należnego w terminach, o których mowa w powołanych powyżej przepisach,
    może odliczyć kwotę podatku naliczonego w deklaracji podatkowej za jeden z trzech
    następnych okresów rozliczeniowych.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia
    w żadnym z terminów, o których mowa powyżej, może to zrobić przez dokonanie korekty
    deklaracji podatkowej:
      1) za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo
      2) za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika, o
        którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych okresów
        rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego
    - nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo
    do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Natomiast art. 87 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że w przypadku gdy kwota podatku
    naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, jest w okresie rozliczeniowym
    wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty
    podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

    Stosownie do art. 86 ust. 19 ustawy o VAT, jeżeli w okresie rozliczeniowym podatnik nie
    wykonywał czynności opodatkowanych na terytorium kraju oraz nie wykonywał czynności
    poza terytorium kraju kwotę podatku naliczonego może przenieść do rozliczenia na
    następny okres rozliczeniowy.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 87 ust. 5a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik nie wykonał
    w okresie rozliczeniowym czynności opodatkowanych na terytorium kraju oraz czynności
    wymienionych w art. 86 ust. 8 pkt 1, podatnikowi przysługuje zwrot kwoty podatku
    naliczonego, podlegającego odliczeniu od podatku należnego w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą na terytorium kraju lub poza tym terytorium, w terminie 180
    dni od dnia złożenia rozliczenia, z zastrzeżeniem art. 86 ust. 19. Na sporządzony na piśmie
    wniosek podatnika urząd skarbowy dokonuje zwrotu, o którym mowa w zdaniu
    pierwszym, w terminie 60 dni, jeżeli podatnik złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie
    majątkowe. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a-2c oraz ust. 4a-4f stosuje się
    odpowiednio.
    Zgodnie z powyższymi przepisami, ustawodawca pozostawił podatnikom możliwość
    wyboru sposobu postępowania z nadwyżką podatku naliczonego poprzez możliwość jej
    przeniesienia na następny okres rozliczeniowy bądź wystąpienia o jej zwrot na rachunek
    bankowy.
    Przy czym, o ile ustawa o VAT określa limit czasowy dla skorzystania z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego, które wcześniej nie zostało zrealizowane, to jednocześnie przepisy
    ustawy o VAT nie przewidują analogicznych regulacji dotyczących terminów przedawnienia
    /wygaśnięcia prawa do przenoszenia nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem
    należnym na następne okresy rozliczeniowe.
    Brak jest również przepisów ograniczających czasowo możliwość uzyskania zwrotu takiej
    nadwyżki, jeśli jest ona wykazywana w tej samej kwocie w deklaracjach VAT przez ponad 5
    lat licząc od początku roku, w którym po raz pierwszy powstała nadwyżka podatku
    naliczonego nad należnym, do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe.
    Wskazana w przepisie art. 87 ust. 1 ustawy o VAT norma prawna wskazuje jednoznacznie,
    że:
        kwota wykazana do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, która wykazana
        jest w tym następnym okresie rozliczeniowym, staje się elementem bieżącego
        rozliczenia podatnika,
        w bieżącym okresie rozliczeniowym, w przypadku wystąpienia nadwyżki podatku
        naliczonego nad należnym nie mamy do czynienia z nadwyżką za poprzedni okres
        rozliczeniowy, lecz z nadwyżką powstałą w danym, bieżącym okresie
        rozliczeniowym, chociaż na jej wysokość może mieć wpływ kwota nadwyżki z
        poprzedniego lub poprzednich okresów rozliczeniowych.
    W konsekwencji, przeniesiona z poprzednich okresów rozliczeniowych kwota nadwyżki
    naliczonego podatku VAT nie ulega przedawnieniu, albowiem staje się ona kwotą
    bieżącego okresu rozliczeniowego, na który nadwyżka ta została przeniesiona.
    Co więcej, uregulowania ustawy o VAT nie przewidują ograniczenia możliwości zwrotu
    nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, przenoszonej na następne okresy
    rozliczeniowe.
    Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że w stosunku do zwrotu na rachunek bankowy
    podatnika nadwyżki naliczonego podatku VAT nad należnym podatkiem VAT, wykazanej w
    bieżącej deklaracji VAT, brak jest jakichkolwiek ograniczeń w stosunku do sytuacji, gdy na
    kwotę tej nadwyżki wpływ miała kwota nadwyżki z przeniesienia z poprzednich okresów
    rozliczeniowych.

    Powyższe stanowisko potwierdzą również dr hab. Adam Bartosiewicz w komentarzu do
    ustawy o VAT (A. Bartosiewicz (w:) VAT. Komentarz, wyd. XVIII, WKP 2024., wersja
    elektroniczna LEX, kom. do art. 87 ustawy o VAT, Nb 11):
    „Wprowadzona w polskiej ustawie zasada przenoszenia nadwyżki podatku na kolejne
    okresy rozliczeniowe nie wydaje się w żaden sposób ograniczona czasowo. W sytuacji
    występowania permanentnej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym możliwe jest
    stałe przenoszenie, praktycznie w nieskończoność, nadwyżki podatku naliczonego nad
    należnym. Nadwyżka podatku naliczonego nad należnym podlega przeniesieniu na
    kolejne okresy rozliczeniowe albo podlega zwrotowi podatnikowi, niezależnie od tego, z
    jakich powodów powstaje. (...)”
    Odnosząc powyższe do stanu faktycznego Spółki:
        Spółka od 2017 roku jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność
        gospodarczą w Polsce.
        Spółka w okresie od 2017 r. do dnia złożenia niniejszego Wniosku wykazywała
        nadwyżkę naliczonego podatku VAT nad należnym podatkiem VAT ze względu na
        świadczone przez nią usługi, których miejscem świadczenia jest Wielka Brytania.
        Nadwyżka ta jest nieprzerwanie przenoszona przez Spółkę na kolejne okresy
        rozliczeniowe aż do bieżącego okresu rozliczeniowego.
    Mając zatem na uwadze powołane powyżej przepisy ustawy o VAT oraz uzasadnienie:
        kwota wykazana przez Spółkę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy
        skumulowana od początku działalności Spółki (2017 r.), która wykazywana była
        przez Spółkę w każdym następnym okresie rozliczeniowym, stała się elementem
        bieżącego rozliczenia VAT Spółki,
        pomimo upływu ponad 5 lat od momentu, w którym nadwyżka podatku
        naliczonego nad należnym została wykazana przez Spółkę w deklaracji VAT i
        przeniesiona do rozliczenia na kolejne okresy rozliczeniowe, kwota ta w żaden
        sposób nie uległa przedawnieniu,
        Spółka jest zatem uprawniona do zwrotu powstałej nadwyżki na rachunek bankowy
        w ramach bieżącej deklaracji VAT.
    Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w jednolitej obecnie linii interpretacyjnej
    wyrażonej przykładowo w:
        Interpretacji indywidualnej z 6 maja 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.91.2025.2.RM,
        cyt.:
    „Spółka prowadzi działalność gospodarczą w Polsce od 2015 r. i jest zarejestrowana w
    Polsce dla celów VAT. Od momentu rejestracji jako podatnik VAT czynny w Polsce (od 2015
    r.) do bieżącego okresu rozliczeniowego, Spółka nieprzerwanie prowadziła działalność
    gospodarczą w Polsce. (...) W niektórych okresach rozliczeniowych objętych wnioskiem
    (np. od stycznia do sierpnia 2017 r., od stycznia do czerwca 2018 r., od października 2018
    r. do marca 2022 r.), Spółka nie rozliczyła dla celów VAT żadnych bieżących faktur/faktur
    korygujących zakupowych ani sprzedażowych. W tych okresach, Spółka pozostawała
    jednak w gotowości do wykonywania czynności opodatkowanych VAT i pozostawała
    nieprzerwanie zarejestrowana jako podatnik VAT czynny, a nadwyżkę podatku
    naliczonego przenosiła w tej samej kwocie na następny okres rozliczeniowy. Wydatki

    poniesione przez Spółkę w okresie będącym przedmiotem wniosku, od których Spółka
    odliczyła podatek VAT naliczony w deklaracjach dotyczyły krajowego zakupu towarów i
    były bezpośrednio związane z działalnością Spółki opodatkowaną podatkiem VAT (krajowa
    dostawa towarów, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, eksport towarów).
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca
    ma prawo do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wynikającej z bieżącej
    deklaracji, w części odpowiadającej kwocie nadwyżki skumulowanej w okresie od
    momentu rozpoczęcia działalności w Polsce do lipca 2022 r. i przenoszonej na następny
    okres rozliczeniowy, aż do bieżącego okresu rozliczeniowego.(...)
    Należy bowiem uznać, że bez znaczenia pozostaje fakt, że w analizowanej sprawie po raz
    pierwszy kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym została wykazana w
    deklaracji podatkowej ponad 5 lat wcześniej, skoro od momentu wykazania po raz
    pierwszy kwoty podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy
    Spółka nieprzerwanie prowadziła działalność gospodarczą i wykazywała nadwyżkę
    podatku naliczonego. W składanych deklaracjach Spółka wykazywała podatek naliczony,
    który wynikał z faktur/faktur korygujących dokumentujących krajowe nabycia towarów
    przeznaczonych do dalszej odsprzedaży (przy czym występowały okresy, w których Spółka
    nie wykazywała zakupów ani sprzedaży) oraz nadwyżkę kumulowaną od momentu
    rozpoczęcia działalności gospodarczej w Polsce do lipca 2022 r., którą przenosiła co
    miesiąc, aż do bieżącego okresu rozliczeniowego.
    Zatem, skoro jak wynika z opisu sprawy, od momentu rozpoczęcia działalności
    gospodarczej w Polsce w 2015 roku do lipca 2022 r. Wnioskodawca wykazywał w
    deklaracjach bieżące rozliczenia z tytułu krajowych zakupów towarów, sprzedaży krajowej
    towarów, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i eksportu towarów oraz kwotę
    nadwyżki z poprzedniej deklaracji, w analizowanym przypadku nie mamy do czynienia z
    nadwyżką podatku naliczonego nad należnym za okres rozliczeniowy sprzed pięciu lat,
    tylko z kwotą nadwyżki wynikającą z poprzedniej deklaracji podatkowej (deklaracji
    składanej za okres rozliczeniowy poprzedzający bieżący okres rozliczeniowy).
    Tym samym, Wnioskodawca ma prawo, po spełnieniu warunków określonych w art. 87
    ustawy, do zwrotu na rachunek bankowy, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym
    wynikającej z bieżącej deklaracji w części odpowiadającej kwocie nadwyżki skumulowanej
    w okresie od momentu rozpoczęcia działalności w Polsce do lipca 2022 r. i przenoszonej
    na następny okres rozliczeniowy, aż do bieżącego okresu rozliczeniowego.”
        Interpretacji indywidualnej z 21 grudnia 2023 r. sygn. 0114-KDIP4-
        3.4012.513.2023.1.MKA,
        Interpretacji indywidualnej z 20 kwietnia 2023 r. sygn. 0114-KDIP4-2.4012.97.2023.2.
        MC,
        Interpretacji indywidualnej z 13 kwietnia 2023 r. sygn. 0114-KDIP4-2.4012.61.2023.3.
        MC.
    Posobne stanowisko reprezentują sądy administracyjne. Jak wskazał Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Warszawie w wyroku z 5 września 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 373/19:
    „nadwyżka VAT staje się, w wyniku przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy
    immanentnym składnikiem ewentualnego zobowiązania podatkowego w nowym okresie
    rozliczeniowym, pozwalając uczciwemu podatnikowi na odliczenie VAT, a tym samym na
    pełne zrealizowanie zasady neutralności VAT. (...) ww. nadwyżka VAT w wyniku rozliczenia
    może stać się kolejna nadwyżką. Tym samym pierwotnie zadeklarowana przez skarżącą
    nadwyżka do przeniesienia – w wyniku prawnie dopuszczalnych rozliczeń, wykazywanych

    w kolejnych deklaracjach – staje się elementem kolejnych rozliczeń, dopóty jej wysokość
    nie zostanie zakwestionowana, w prawnie przewidzianej formie, lub w całości nie zostanie
    skompensowana z VAT należnym.”
    Powyższe stanowisko zostało między innymi potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego („NSA”) z 24 lutego 2021 r. sygn. akt I FSK 126/20, z którym wskazano,
    że:
    „(...) nadwyżka VAT staje się, w wyniku przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy
    immanentnym składnikiem ewentualnego zobowiązania podatkowego w nowym okresie
    rozliczeniowym, pozwalając uczciwemu podatnikowi na odliczenie VAT, a tym samym na
    pełne zrealizowanie zasady neutralności VAT.” Dalej NSA zaznaczył, że: „Należy wyraźnie
    rozróżnić przedawnienie kwoty nadwyżki podatki naliczonego nad należnym do
    przeniesienia, rozumiane jako brak możliwości kwestionowania, zmiany takiej nadwyżki
    wykazanej w deklaracji, zarówno przez organ podatkowy, jak i podatnika, od ograniczenia
    w czasie prawa do przenoszenia tej nadwyżki.”
    NSA na koniec ww. wyroku stwierdził „Podsumowując należy uznać, że art. 70 § 1 OrdPU
    nie ogranicza prawa podatnika do wykazania w poszczególnych okresach rozliczeniowych
    nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług, pozbawiając
    go tej nadwyżki, w sytuacji kiedy podatnik wykazuje systematycznie tę nadwyżkę za
    poszczególne okresy rozliczeniowe.”
    Powyższe stanowisko zostało również poparte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Warszawie w wyroku z 4 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1153/21 i potwierdzone
    wyrokiem NSA z 19 stycznia 2024 r. sygn. I FSK 883/22.
    NSA w wyroku z 19 stycznia 2024 r. sygn. I FSK 883/22 uznał:
    „Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie dostrzega powodów, aby okresem
    przedawnienia zobowiązań podatkowych obejmować, na zasadzie analogii, oprócz prawa
    do weryfikacji wykazanej kolejnej nadwyżki VAT, także prawo do jej przenoszenia na
    kolejne okresy rozliczeniowe już po przedawnieniu tych okresów rozliczeniowych. (...) Brak
    unormowania przez ustawodawcę kwestii terminu na przenoszenie nadwyżek VAT na
    kolejne okresy rozliczeniowe przy jednoczesnym wykorzystaniu instytucji przedawnienia
    zobowiązań podatkowych na zasadzie jedynie analogii (...) nie może pozbawiać podatnika
    prawa do odliczenia VAT, w sytuacji gdy doszło do czynności opodatkowanej, a
    skuteczność przeniesienia nadwyżki w kolejnych okresach rozliczeniodawcy nie została w
    sposób należyty, przed upływem terminu przedawnienia zakwestionowana przez organy
    podatkowe.”
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy i uzasadnienie, jak również stanowisko
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz sądów administracyjnych nie ulega
    wątpliwości, że Spółka jest uprawniona do zwrotu nadwyżki naliczonego podatku VAT nad
    należnym podatkiem VAT, skumulowanego od początku jej działalności (pomimo upływu
    ponad 5 lat od momentu, w którym nadwyżka podatku naliczonego nad należnym została
    wykazana prze Spółkę w deklaracji VAT i przeniesiona do rozliczenia na kolejne okresy
    rozliczeniowe), na rachunek bankowy Spółki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

        zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie umentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.