Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1010.2025.1.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-19
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur bez
wskazanego numeru NIP wystawionych przez dostawców.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT
obuwie
odliczenia-prawo do odliczenia
odzież
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie prawa
    do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur bez wskazanego numeru NIP
    wystawionych przez dostawców. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka) to podmiot z siedzibą na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będącą czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Działalnością Spółki jest zakup nowych towarów w sklepach internetowych oraz ich dalsza
    odsprzedaż. Spółka nabywa towary od krajowych dostawców, którzy również są czynnymi
    podatnikami VAT w Polsce i posługują się polskim numerem NIP.
    Transakcje dotyczą dostaw realizowanych na terytorium Polski, a zakupione towary są
    wykorzystywane wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem VAT. Spółka
    otrzymuje od dostawców faktury dokumentujące zakupy, a dostawy realizowane są z
    magazynów zlokalizowanych w Polsce. W trakcie transakcji handlowych Spółka występuje
    jako nabywca, podając swoje dane, takie jak nazwa, adres siedziby oraz numer NIP.
    Zdarza się jednak, że sklepy internetowe traktują Spółkę jak osobę fizyczną, ponieważ
    formularze zamówień nie przewidują odpowiednich pól do wpisania danych firmy, a
    informacje o nazwie podmiotu i numerze NIP muszą być umieszczane w polach
    przeznaczonych dla imienia i nazwiska nabywcy.
    Sprzedawcy odmawiają wystawienia faktur korygujących na prośbę Spółki, uzasadniając
    odmowę brakiem możliwości technicznej. W efekcie, mimo podania numeru NIP w
    zamówieniu, nie jest on umieszczany na fakturze. Faktury te spełniają jednak wszystkie
    wymogi formalne określone w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT.
    W niektórych przypadkach na fakturach pojawia się adnotacja, np.: „Dokument ten nie
    uprawnia do odliczenia podatku VAT naliczonego”, co wskazuje, że dostawca klasyfikuje
    sprzedaż jako konsumencką. Dostawcy, traktując takie transakcje jako sprzedaż
    konsumencką, nie uwzględniają ich w swoich plikach JPK jako dostaw na rzecz podatnika.
    W rezultacie błędna klasyfikacja sprzedaży może powodować trudności
    formalnotechniczne przy odliczaniu podatku VAT naliczonego przez Spółkę. Dostawca
    odprowadza podatek VAT od tych transakcji, lecz błędnie klasyfikuje je w swoich
    rozliczeniach jako sprzedaż na rzecz konsumentów.

## Pytanie

Czy w przedstawionej sytuacji Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur bez wskazanego numeru NIP wystawionych przez dostawców?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W przedstawionej sytuacji Spółka zachowuje prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego z faktur, na których nie wskazano numeru NIP, dokumentujących zakup
    towarów od dostawców.
    Zgodnie z zasadą ogólną określoną w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, kwota podatku naliczonego obejmuje
    sumę kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia
    towarów i usług.

    Kluczowym warunkiem materialnym umożliwiającym podatnikowi odliczenie VAT jest
    związek zakupów z wykonywaną przez niego działalnością opodatkowaną. Należy
    podkreślić, że zgodnie z ustawą o VAT, podatnik ma prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, o ile spełni warunki pozytywne określone w art. 86 ust. 1 oraz nie wystąpią
    przesłanki negatywne wskazane w art. 88 ustawy o VAT. Brak numeru NIP nabywcy na
    fakturze oraz niewykazanie takiej transakcji w pliku JPK_VAT przez sprzedawcę, wynikające
    z jego błędnego postępowania, nie mogą ostatecznie pozbawiać Spółki prawa do
    odliczenia.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, faktura jako dokument sformalizowany powinna
    zawierać określone elementy obowiązkowe. Faktura jest ważna, o ile odzwierciedla
    rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Błędy merytoryczne, takie jak niezgodność co do
    przedmiotu transakcji czy stron, mogą wpływać na podstawę opodatkowania, ale braki
    formalne, takie jak brak NIP, nie wykluczają identyfikacji nabywcy ani weryfikacji
    transakcji, jeśli pozostałe dane są prawidłowe.
    Tego rodzaju uchybienia, określane jako „wadliwości mniejszej wagi”, nie pozbawiają
    prawa do odliczenia VAT, ponieważ nie wpływają na przedmiot ani podstawę
    opodatkowania.
    Podsumowując, Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur
    wystawionych przez dostawców w okolicznościach przedstawionych we wniosku, jeżeli
    nabywane towary służą do czynności opodatkowanych i nie zachodzą przesłanki
    negatywne z art. 88 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    W świetle art. 2 pkt 31 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze – rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Zakres informacji, jakie powinna zawierać faktura wskazany został w art. 106e ust. 1
    ustawy.
    Stosownie do treści art. 106e ust. 1 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
      jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
      adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
      zastrzeżeniem pkt 24 lit. a oraz pkt 25;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
      potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary
      lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
      otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
      określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
      kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7
      i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem (...)
    Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego
    zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych
    przepisami prawa.
    Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imiona i
    nazwiska lub nazwy podatnika (sprzedawcy) i nabywcy oraz ich adresy. Faktura
    powinna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować
    rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć
    faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub
    usługi, który winien wynikać z zawartej umowy.
    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział.
    Co do zasady, faktury muszą być wystawione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie
    przepisami prawa. Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli
    odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Oznacza to, że nie można uznać
    za prawidłową faktury, gdy sprzecznie z jej treścią wskazuje zdarzenie gospodarcze,
    które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach albo między innymi

    podmiotami. Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy
    formalne wymagane przez art. 106e ust. 1 ustawy mają wyłącznie znaczenie
    dowodowe. Jedynie braki merytoryczne faktury mogą wywołać skutek materialny w
    postaci zmian w przedmiocie lub podstawie opodatkowania, a także doprowadzić do
    niewłaściwego określenia wysokości podatku.
    Z powyższego wynika, że o prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez
    podatników powinny decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te
    potwierdzają rzeczywiste transakcje handlowe. A zatem jeżeli w fakturach
    dokumentujących transakcje występują tzw. wadliwości mniejszej wagi, należy uznać, że
    nie ma podstawy do kwestionowania faktur, w tym prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, wyłącznie z powodu ww. braków. Są to tego rodzaju wadliwości, które co
    prawda powodują, że faktura nie odpowiada wymogom określonym w przepisach,
    jednakże same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego - w
    całości lub w części – z otrzymanej faktury, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten
    określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Na mocy art. 88 ust. 3a ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy:
      1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
      a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący;
      b) (uchylona)
      2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
        zwolniona od podatku;
      3) (uchylony)
      4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
      a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych
        czynności,
      b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla
        których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
      c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
        Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
      5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
        przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
      6) (uchylony)
      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
        czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na
        fakturze – w części dotyczącej tych czynności.
    Stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zwrócić uwagę, że prawo do odliczenia podatku
    naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z
    konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie
    to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a) VI Dyrektywy Rady z
    dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w
    odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. To

    samo wynika z art. 168 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.). Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje
    jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez
    innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a) tej Dyrektywy –
    konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art.
    239 i art. 240 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Konieczność posiadania faktury w kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego
    potwierdzają wyroki TSUE. Przykładowo w wyroku z 14 lipca 1988 r. w sprawie C-123/87
    (Jeunehomme), TSUE wskazał, że artykuły 18 ust. 1 lit. a), 22 ust. 3 lit. a) i (b) oraz 22 ust. 8
    VI Dyrektywy zezwalają Państwom Członkowskim na wprowadzenie wymogu, zgodnie z
    którym prawo do odliczenia VAT uzależnione jest od posiadania faktury, która oprócz
    spełnienia minimalnych warunków wymienionych w VI Dyrektywie, musi zawierać
    określone dane niezbędne do tego, by zapewnić stosowanie VAT i umożliwić organom
    skarbowym sprawowanie nadzoru. Liczba tych danych ani ich rodzaj nie może
    uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać korzystanie z prawa do odliczenia. Również w
    orzeczeniu z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-152/02 (Terra Baubedarf-Handel GmbH),
    Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 2 lit. a) i pierwszy akapit art. 18 ust. 2 VI Dyrektywy należy
    interpretować w ten sposób, że prawo do odliczenia przysługuje w okresie
    rozliczeniowym, w którym są spełnione dwa warunki wymagane przez te przepisy, tj.
    towary powinny być dostarczone lub usługi wykonane, a podatnik powinien być w
    posiadaniu faktury lub innego dokumentu, który według kryteriów danego państwa
    członkowskiego jest uznawany za odpowiednik faktury.
    Zatem podstawę do dokonania odliczenia podatku naliczonego może stanowić wyłącznie
    faktura odzwierciedlająca faktyczne zdarzenie gospodarcze w aspekcie podmiotowym,
    przedmiotowym oraz ilościowym. Tym samym faktura musi potwierdzać, że w
    rzeczywistości doszło do dostawy towarów lub świadczenia usług pomiędzy konkretnymi
    podmiotami, w zakresie ściśle określonego towaru lub usługi oraz w zakresie ilości danego
    towaru lub usługi. Niezgodność któregokolwiek z tych aspektów eliminuje możliwość
    odliczenia podatku naliczonego, zawartego w fakturze, która nie odzwierciedla
    rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.
    Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do
    odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie
    dokonanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989 r. w
    sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym
    stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia
    podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia
    usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych,
    tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu
    lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny
    tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę
    fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego
    uprawnienia. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku
    podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu.
    Zatem sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą
    przesłanką do realizacji prawa do dokonania obniżenia podatku należnego.
    Aby powstało prawo do odliczenia u wystawcy faktury podatek VAT musi być wymagalny,
    co oznacza, że powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem, a także powstała podstawa opodatkowania z tytułu
    zrealizowania jednej z czynności podlegających opodatkowaniu VAT.

    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy przysługuje Państwu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego z faktur bez wskazanego numeru NIP wystawionych przez
    dostawców.
    Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu
    podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje
    lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie realizowania zakupów
    zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się
    tym, że podatnik – aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie
    musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie
    wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych. Przy czym należy podkreślić, że faktura stanowi podstawę dla
    nabywcy towaru lub usługi do odliczenia podatku naliczonego, bowiem z art. 86 ust. 2 pkt
    1 lit. a) ustawy wynika, że podatkiem naliczonym jest kwota podatku wynikająca z faktury.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie
    nie może być ograniczane ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu
    przedmiotowego. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona
    niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od
    transakcji związanych z zakupami. Ponownie wskazać należy, że ustawodawca przewidział
    sytuacje, których wystąpienie wyłącza możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, które zostały wskazane w art. 88 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT. Państwa
    działalnością jest zakup nowych towarów w sklepach internetowych oraz ich dalsza
    odsprzedaż. Nabywają Państwo towary od krajowych dostawców, którzy również są
    czynnymi podatnikami VAT w Polsce i posługują się polskim numerem NIP. Transakcje
    dotyczą dostaw realizowanych na terytorium Polski, a zakupione towary są
    wykorzystywane wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem VAT. Otrzymują
    Państwo od dostawców faktury dokumentujące zakupy, a dostawy realizowane są z
    magazynów zlokalizowanych w Polsce. W trakcie transakcji handlowych występują
    Państwo jako nabywca, podając swoje dane, takie jak nazwa, adres siedziby oraz numer
    NIP. Zdarza się jednak, że sklepy internetowe traktują Państwa jak osobę fizyczną,
    ponieważ formularze zamówień nie przewidują odpowiednich pól do wpisania danych
    firmy, a informacje o nazwie podmiotu i numerze NIP muszą być umieszczane w polach
    przeznaczonych dla imienia i nazwiska nabywcy. W efekcie, mimo podania numeru NIP w
    zamówieniu, nie jest on umieszczany na fakturze. Faktury te spełniają jednak wszystkie
    wymogi formalne określone w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT. Dostawcy, traktując takie
    transakcje jako sprzedaż konsumencką, nie uwzględniają ich w swoich plikach JPK jako
    dostaw na rzecz podatnika.
    Mając na uwadze powyższe oraz powołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w
    rozpatrywanej sprawie mają/będą mieli Państwo prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego występującego przy nabyciu towarów wykazanego przez dostawców na
    fakturach opisanych we wniosku, pod warunkiem, że dostawa towarów została
    udokumentowana prawidłowo wystawionymi przez dostawców fakturami przy spełnieniu
    warunków wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń
    wynikających z art. 88 ustawy. Przepis art. 88 ustawy określa listę przypadków, w których
    podatnik został pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek
    naliczony, jednakże nie wymienia opisanej we wniosku nieprawidłowości - braku Państwa
    nr NIP na fakturze - jako przesłanki negatywnej powodującej utratę prawa do odliczenia
    podatku naliczonego (w sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie
    gospodarcze). Zatem brak nr NIP na fakturze nie przesądza o braku prawa do odliczenia
    podatku VAT. Należy również podkreślić, że wszelkie ustalenia co do przebiegu i

    dokumentowania transakcji powinny być przedmiotem uzgodnień pomiędzy stronami tej
    transakcji w celu uniknięcia nieprawidłowości w rozliczaniu podatku VAT zarówno przez
    dostawców, jak i przez Państwa.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia
      oraz
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że
    wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie
    sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.