Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-742/14/AZb
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-10-31
Teza: opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży działek
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; nieruchomości; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 21 lipca 2014 r. (data wpływu 24 lipca 2014 r.), uzupełnionym pismem z 17 października 2014 r. (data wpływu 21 października 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 lipca 2014 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek.

Wniosek uzupełniono pismem z 17 października 2014 r. (data wpływu 21 października 2014 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 7 października 2014 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca posiada grunt budowlany, składający się z 2 dużych, przyległych działek (513/9 i 514/9) o łącznej pow. 7655m2, wpisany w KW, położony w xxx, który stanowi bardzo wydłużony pas ziemi, o przeznaczeniu w planie zagospodarowania pod budownictwo jednorodzinne. Przeznaczenie budowlane na tym obszarze obowiązuje już od ok. 10 lat.

Wnioskodawca grunt ten nabył, w postaci 2 ww. działek, w drodze spadku w 1995 roku. Wnioskodawca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie wykonuje wolnego zawodu. Parcela Wnioskodawcy nigdy nie stanowiła dla niego źródła dochodu, Wnioskodawca nie prowadził na niej żadnej działalności gospodarczej, w tym rolniczej, nie wnioskował o przekształcenie tego terenu w planie zagospodarowania na budowlany, nie uzbrajał też tego terenu w media techniczne, nie dzielił wcześniej geodezyjnie.

W związku z zaistniałymi ostatnio wieloma nowymi potrzebami rodzinnymi (potrzeby mieszkaniowe dorosłej już córki i jej plany zamążpójścia, coraz większe wydatki na lekarzy, dom Wnioskodawcy do remontu, stary samochód, itd.), Wnioskodawca stwierdził, że jego grunt niepotrzebnie leży bezproduktywnie, powodując w dodatku obciążenia podatkowe. Wnioskodawca doszedł więc do wniosku, że należy spróbować go odsprzedać, aby uzupełnić jego skromny budżet domowy, który nie poradzi sobie z nadchodzącymi wydatkami na ważne cele rodzinne. Wnioskodawca nie planuje w żadnym razie przeznaczać jakichkolwiek środków ze sprzedaży na jakakolwiek działalność gospodarczą, której zresztą nie prowadzi.

Do tej pory Wnioskodawca starał się sprzedać swój grunt w takim stanie jakim jest dotychczas, czyli jako niepodzielony, ale przy dzisiejszych trudnościach na rynku nieruchomości w xxx, bardzo małym zainteresowaniu zakupem dużych parceli, staje się to niezmiernie trudne.

Wnioskodawca chciałby więc podzielić ten grunt na kilka mniejszych działek, tak aby zwiększyć szanse jego odsprzedaży. Wnioskodawca będzie miał wtedy więcej możliwości działania, ciągle będzie mógł próbować sprzedać całość (w postaci już podzielonej na mniejsze dziatki), ale również, w sytuacji dalszego braku zainteresowanych dużymi parcelami, będzie mógł próbować odsprzedać kolejno mniejsze działki w różnych (trudnych do przewidzenia) odcinkach czasowych, w zależności od pojawiania się chętnych do kupna.

W uzupełnieniu wniosku z 17 października 2014 r. Wnioskodawca wskazał, że:

1.Wnioskodawca nie jest płatnikiem podatku VAT, ani nawet czynnym podatnikiem VAT.

2.Wnioskodawca po prostu przyjął spadek po najbliższej rodzinie, przyjął go do zasobu swego majątku, bez jakiegoś konkretnego zamiaru, tym bardziej nie w celu działalności gospodarczej.

3.Jeśli w ogóle można w tym przypadku mówić o jakimś konkretnym celu nabycia gruntu w drodze spadku, to w tej sytuacji, ów spadek można traktować jako zwiększenie zabezpieczenia majątkowego, powiększenie zasobu majątku rodzinnego.

4.Wnioskodawca nie wystąpił jeszcze z wnioskiem o podział, ale rozważa to, gdyż dotychczasowe próby sprzedaży całości (czyli odziedziczonych dwóch przyległych działek 513/9 i 514/9), trwające od lutego 2014 r., dawały nikłe zainteresowanie.

5.Nie wszystkie ewentualnie nowo wydzielone działki (jest projekt podziału na 10 typowych, niewielkich jednorodzinnych działek po ok. 650-700m2) zostałyby od razu przeznaczone do sprzedaży. Wnioskodawca ma po prostu uzasadnioną nadzieję, że jeśli dokona podziału, to w tych trudnych dla rynku nieruchomości czasach, będzie miał bardziej elastyczną sytuację sprzedażową, gdyż będzie mógł próbować odsprzedawać pojedynczo 3-4 działki, ale także - gdyby jednak w międzyczasie znalazła się osoba chętna na większy teren - Wnioskodawca mógłby również dokonać jednorazowej sprzedaży większej części, lub nawet całości (w formie podzielonej na mniejsze działki). Tak więc w ewentualnym podziale Wnioskodawca widzi możliwość zwiększenia swoich szans sprzedaży, poprzez ilości wariantów tej sprzedaży, gdyż jak zostało napisane w p. 4, dotychczasowy, jeden wariant, nie przynosi rezultatów.

I tu powstaje pytanie, które już było sformułowane w pierwszym piśmie, czyli czy będzie Wnioskodawcy naliczony podatek VAT od sprzedaży (czy Wnioskodawca będzie potraktowany jako podatnik VAT), jeśli dokona podziału parceli na mniejsze działki, a następnie będzie je sprzedawać po kolei, po jednej działce, w różnych odcinkach czasu, w zależności od tego jak często będą się znajdywali kupcy, lub też odsprzeda cały teren jednorazowo (podzielony), jeśli po podziale trafi się akurat ktoś chętny na zakup całości (bo tak przecież też może się stać)?

6.Wnioskodawca nie występował, ani nie będzie występował w stosunku do swych dwóch dotychczasowych (odziedziczonych) działek, jak również w stosunku do ewentualnie nowo wydzielonych, o decyzje o warunkach zabudowy, o zmiany w miejscowym planie zagospodarowania, o wyłączenie z produkcji rolnej, ani o inne działania prawne, mające zmienić status czy przeznaczenie tego gruntu.

7.W odpowiedzi na pytanie tut. organu zawarte w wezwaniu, cyt.: „Jeżeli Wnioskodawca wystąpił o wydanie dla działek decyzji o warunkach zabudowy to należy wskazać, dlaczego, dla których działek oraz jakich konkretnie obiektów te decyzje dotyczą?” Wnioskodawca podał - nie dotyczy.

8.Wnioskodawca nie dokonał, ani nie dokona żadnych czynności uatrakcyjniających działki, tj. np. budowy drogi, rozbudowy mediów technicznych, czy innej infrastruktury.

9.Ww. działki były jak dotąd użytkowane, jako prywatny teren zielony, nieużytek bez konkretnego przeznaczenia, utrzymywane w sposób niepozwalający na zarastanie samosiejkami drzewiastymi.

10.Wnioskodawca nie wykorzystywał gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej, ani też do prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

11.Działki nie były przedmiotem najmu, ani dzierżawy.

12.Wnioskodawca zamierza próbować znaleźć kupca samodzielnie, a także skorzystać z pomocy lokalnego biura geodezyjnego, celem uzyskania dodatkowych porad i pomocy przy sprzedaży.

13.Próby pozyskania nabywców będą następować poprzez standardowe, typowe ogłoszenia o sprzedaży.

14.W odpowiedzi na pytanie tut. organu zawarte w wezwaniu, cyt.: „Jakie formy ogłoszeń o sprzedaży Wnioskodawca będzie stosować?”, Wnioskodawca podał, że ogłoszenia w lokalnej prasie i internecie, tablica informacyjna umieszczona na sprzedawanym gruncie.

15.Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.

16.Wnioskodawca nie dokonywał dotąd sprzedaży żadnych nieruchomości.

Wnioskodawca prosi o wydanie interpretacji wyłącznie w zakresie uznania, czy z tytułu sprzedaży ww. gruntu, tj. nowo powstałych działek (w wariantach jak opisano powyżej) będzie podlegał (lub nie) opodatkowaniu podatkiem VAT.

Wnioskodawca nie oczekuje interpretacji w zakresie określenia stawek VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 17 października 2014 r.):

Czy będzie Wnioskodawcy naliczony podatek VAT od sprzedaży (czy Wnioskodawca będzie potraktowany jako podatnik VAT), jeśli dokona podziału parceli na mniejsze działki, a następnie będzie je sprzedawać po kolei, po jednej działce, w różnych odcinkach czasu, w zależności od tego jak często będą się znajdywali kupcy, lub też odsprzeda cały teren jednorazowo (podzielony), jeśli po podziale trafi się akurat ktoś chętny na zakup całości (bo tak przecież też może się stać)?

Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przepisy prawne zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), gdzie jest opisane jest co - jaka działalność - podlega VAT, a także art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), gdzie jest opisane jest kto jest podatnikiem VAT, oraz indywidualną interpretacją podatkową, wydaną w bardzo podobnej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (sygnatura: IBPP1/443-567/08/LSz autor: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach data: 10 lipca 2008), interpretacja przepisów Wnioskodawcy, poparta jeszcze doradztwem miejscowych specjalistów od nieruchomości i geodezji oraz prawnika, a także wykładnią wydaną dwukrotnie telefonicznie przez specjalistów Krajowej Informacji Podatkowej, każe mu uznać, iż w świetle powyższych wyjaśnień, co do charakteru nabycia i posiadania ww. parceli, nie będzie on uznany za płatnika VAT.

Wnioskodawca pragnie przy tym szczególnie zwrócić uwagę na ww. wykładnię Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2008 r., który zinterpretował bardzo podobną sytuację i orzekł, że osoba prosząca o indywidualna interpretację nie jest podatnikiem VAT. Różnica pomiędzy sytuacją tamtego pytającego a Wnioskodawcy była jedynie taka, że on na swej ziemi prowadził wcześniej działalność mającą znamiona rolnictwa, choć rolnikiem nie był, uprawiał na własne potrzeby. Wnioskodawca na swojej parceli nie prowadził nawet takiej „przydomowej” uprawy na własne potrzeby.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

*   po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
*   po drugie - czynność wykonywana jest przez podmiot, który jest podatnikiem VAT.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości (działki), dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r., działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku nieruchomości, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Skutkiem powyższego, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 ze zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że podatnik miał zamiar wykonywać takie czynności wielokrotnie lub że sprzedawane towary zostały nabyte lub wytworzone w celu wykorzystania w działalności gospodarczej. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Podkreślić także należy, iż w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Należy także zauważyć, iż Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawach C-180/10 i C-181/10 orzekł, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki do wykorzystywanych przez handlowca, producenta, wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Analizując przedstawiony przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego w kontekście powołanych regulacji ustawy o podatku od towarów i usług oraz powyższych orzeczeń TSUE stwierdzić należy, że nie wynika z niego, aby Wnioskodawca w zakresie odnoszącym się do gruntu przeznaczonego do sprzedaży, podejmował działania porównywalne z działalnością podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami. Wnioskodawca, jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, grunt ten nabył, w postaci 2 dużych, przyległych działek (513/9 i 514/9) o łącznej pow. 7655m2, w drodze spadku w 1995 roku. Wnioskodawca przyjął spadek po najbliższej rodzinie, przyjął go do zasobu swego majątku, bez jakiegoś konkretnego zamiaru, tym bardziej nie w celu działalności gospodarczej. Jak wskazał Wnioskodawca, ów spadek można traktować jako zwiększenie zabezpieczenia majątkowego, powiększenie zasobu majątku rodzinnego.

Należy zauważyć, że – jak wskazał Wnioskodawca – nie prowadzi on żadnej działalności gospodarczej, nie wykonuje wolnego zawodu. Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem VAT. Parcela Wnioskodawcy nigdy nie stanowiła dla niego źródła dochodu. Wnioskodawca nie wykorzystywał gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej, ani też do prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Działki nie były przedmiotem najmu, ani dzierżawy.

Podkreślenia wymaga również, że Wnioskodawca nie występował, ani nie będzie występował w stosunku do swych dwóch dotychczasowych (odziedziczonych) działek, jak również w stosunku do ewentualnie nowo wydzielonych, o decyzje o warunkach zabudowy, o zmiany w miejscowym planie zagospodarowania, o wyłączenie z produkcji rolnej, ani o inne działania prawne, mające zmienić status czy przeznaczenie tego gruntu. Wnioskodawca nie dokonał, ani nie dokona żadnych czynności uatrakcyjniających działki, tj. np. budowy drogi, rozbudowy mediów technicznych, czy innej infrastruktury.

Przedmiotowe działki były jak dotąd użytkowane, jako prywatny teren zielony, nieużytek bez konkretnego przeznaczenia, utrzymywane w sposób niepozwalający na zarastanie samosiejkami drzewiastymi.

Jak podał Wnioskodawca, zamierza on sprzedać przedmiotową nieruchomość w związku z zaistniałymi ostatnio wieloma nowymi potrzebami rodzinnymi (potrzeby mieszkaniowe dorosłej już córki i jej plany zamążpójścia, coraz większe wydatki na lekarzy, dom Wnioskodawcy do remontu, stary samochód, itd.). Wnioskodawca stwierdził, że jego grunt niepotrzebnie leży bezproduktywnie, powodując w dodatku obciążenia podatkowe, tak więc Wnioskodawca doszedł do wniosku, że należy spróbować go odsprzedać, aby uzupełnić jego skromny budżet domowy, który nie poradzi sobie z nadchodzącymi wydatkami na ważne cele rodzinne.

Z treści wniosku wynika, że do tej pory Wnioskodawca starał się sprzedać swój grunt jako niepodzielony, ale przy dzisiejszych trudnościach na rynku nieruchomości i bardzo małym zainteresowaniu zakupem dużych parceli, staje się to niezmiernie trudne. Wnioskodawca chciałby więc podzielić ten grunt na kilka mniejszych działek, tak aby zwiększyć szanse jego odsprzedaży. Wnioskodawca będzie miał wtedy więcej możliwości działania, ciągle będzie mógł próbować sprzedać całość (w postaci już podzielonej na mniejsze dziatki), ale również, w sytuacji dalszego braku zainteresowanych dużymi parcelami, będzie mógł próbować odsprzedać kolejno mniejsze działki w różnych (trudnych do przewidzenia) odcinkach czasowych, w zależności od pojawiania się chętnych do kupna.

Wnioskodawca nie wystąpił jeszcze z wnioskiem o podział, ale rozważa to, gdyż dotychczasowe próby sprzedaży całości (czyli odziedziczonych dwóch przyległych działek 513/9 i 514/9), trwające od lutego 2014 r., dawały nikłe zainteresowanie. Nie wszystkie ewentualnie nowo wydzielone działki (jest projekt podziału na 10 typowych, niewielkich jednorodzinnych działek po ok. 650-700m2) zostałyby od razu przeznaczone do sprzedaży. Wnioskodawca ma nadzieję, że jeśli dokona podziału, to w tych trudnych dla rynku nieruchomości czasach, będzie miał bardziej elastyczną sytuację sprzedażową, gdyż będzie mógł próbować odsprzedawać pojedynczo 3-4 działki, ale także - gdyby jednak w międzyczasie znalazła się osoba chętna na większy teren - Wnioskodawca mógłby również dokonać jednorazowej sprzedaży większej części, lub nawet całości (w formie podzielonej na mniejsze działki). Tak więc w ewentualnym podziale Wnioskodawca widzi możliwość zwiększenia swoich szans sprzedaży, poprzez gdyż dotychczasowy, jeden wariant, nie przynosi rezultatów.

Ponadto, jak wskazał Wnioskodawca, zamierza on próbować znaleźć kupca samodzielnie, a także skorzystać z pomocy lokalnego biura geodezyjnego, celem uzyskania dodatkowych porad i pomocy przy sprzedaży. Próby pozyskania nabywców będą następować poprzez standardowe, typowe ogłoszenia o sprzedaży. Formy ogłoszeń o sprzedaży, które Wnioskodawca będzie stosować to ogłoszenia w lokalnej prasie i internecie, tablica informacyjna umieszczona na sprzedawanym gruncie.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

W ocenie tut. organu w przedmiotowej sprawie nie wystąpił ciąg zdarzeń przesądzających jednoznacznie o tym, że nabycie i sprzedaż wskazanych we wniosku działek wypełniają przesłanki działalności gospodarczej.

Podkreślenia wymaga, że wprawdzie pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Zaznaczyć należy również, iż nie ma przeszkód aby podatnik prowadzący działalność gospodarczą nabył nieruchomość do majątku prywatnego, który byłby wyłączony z systemu VAT i sprzedaż takiego majątku również nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Należy mieć jednak na uwadze, że stwierdzenie czy dany przedmiot sprzedaży stanowi składnik majątku prywatnego, czy też jest związany z prowadzoną czy planowaną działalnością gospodarczą jest konsekwencją oceny prawnej dokonanej przez organ wydający interpretację, a nie elementem stanu faktycznego.

Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów osobistych.

W ocenie tut. organu, jeżeli Wnioskodawca nabył przedmiotową nieruchomość w drodze spadku po najbliższej rodzinie w 1995 roku jako zwiększenie zabezpieczenia majątkowego i powiększenie zasobu majątku rodzinnego, zaś jedynym działaniem, które Wnioskodawca zamierza podjąć w stosunku do nabytego gruntu będzie wystąpienie z wnioskiem o jego podział, gdyż dotychczasowe próby sprzedaży całości nieruchomości, trwające od lutego 2014 r., dawały nikłe zainteresowanie zaś w podziale gruntu Wnioskodawca upatruje zwiększenie szans jego odsprzedaży, to należy uznać, że przedmiotowe działki stanowią część majątku Wnioskodawcy, która nie była przez niego przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb działalności gospodarczej. Przedmiotowe działki były jak dotąd użytkowane przez Wnioskodawcę jako prywatny teren zielony i utrzymywane w sposób niepozwalający na zarastanie samosiejkami drzewiastymi.

Ponadto, w ocenie tut. organu, Wnioskodawca nie dokonał zaangażowania środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie wykazuje aktywności w przedmiocie zbycia przedmiotowych działek porównywalnych do działań podmiotów zajmujących profesjonalnie tego rodzaju obrotem.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie podejmuje środków (a w szczególności zespołu środków) zbliżonych do tych, jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, lecz wykonuje czynności mieszczące się w ramach zwykłego zarządu prywatną nieruchomością, o którym mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10.

Tak więc, w ocenie tut. organu, wskazane we wniosku okoliczności świadczą o wyłącznym działaniu Wnioskodawcy zmierzającym do wykonywania jedynie prawa własności majątku osobistego i wskazują, że nie została wypełniona definicja prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Wnioskodawca nie działa jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości nabytej przez niego w drodze spadku (czy to sprzedając działki po jednej, w różnych odcinkach czasu, czy też w przypadku odsprzedaży całego podzielonego terenu jednorazowo), korzystał będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem osobistym, a zatem czynność ta nie będzie uznana za wykonaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie przedmiotowa sprzedaż nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczyć należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.