Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.219.2025.2.GG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-26
Teza: Zwolnienie przedmiotowe otrzymanego odszkodowania.
Słowa kluczowe: mediacja
odszkodowania-odszkodowanie umowne
pracownik-były pracownik
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 2 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania odszkodowania wypłaconego na podstawie

    ugody sądowej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 kwietnia
    2025 r. (data wpływu 5 maja 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Ugodą zawartą przed mediatorem, w toku skierowania sprawy przez Sąd do mediacji, z
    dnia 31 października 2024 r., zatwierdzoną postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 18
    listopada 2024 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt ..., (...) Sp. z o.o. zapłacił Panu
    odszkodowanie w kwocie ... zł .. gr (słownie: ... złote i .. groszy) tytułem: odszkodowanie -
    ugoda mediacyjna sądowa, w terminie 7 roboczych dni od podpisania przedmiotowej
    ugody. Spór pomiędzy stronami dotyczył niezgodnego z prawem i nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę.
    Pracodawca wystawił pracownikowi PIT-11, w którym przedmiotową kwotę umieścił w
    części E punkt 15 „inne źródła”.
    Uzupełnienie wniosku
    Po pierwsze i najważniejsze ugoda z dnia 31 października 2024 r., zatwierdzona
    postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 18 listopada 2024 r., wydanym w sprawie o
    sygnaturze akt ..., na mocy której Pana były pracodawca winien zapłacić Panu
    odszkodowanie w kwocie ... zł ... gr (słownie: ...) tytułem: odszkodowanie - ugoda
    mediacyjna sądowa, w terminie 7 roboczych dni od podpisania przedmiotowej ugody.
    Przedmiotowa ugoda została zawarta w toku postępowania sądowego w sprawie o
    przywrócenie Pana do pracy na dotychczasowym stanowisku.
    Przez niezgodne z prawem i nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę należy rozumieć
    fakt rozwiązania z Panem umowy o pracę przez pracodawcę w sposób naruszający
    przepisy prawa, tj.:
    a) art. 38 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U.2025.277 t.j. z dnia
      2025.03.06 ze zm. dalej jako „K.p.”), który nakłada na pracodawcę, o ile działa u niego
      zakładowa organizacja związkowa, ustawowy obowiązek konsultacji zamiaru
      wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z zakładową organizacją
      związkową reprezentującą pracownika, a której to konsultacji w Pana przypadku nie
      przeprowadzono;
    b) art. 30 § 4 k.p., który nakłada na pracodawcę obowiązek w oświadczeniu o
      wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu
      umowy o pracę bez wypowiedzenia wskazania przyczyny uzasadniającej
      wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Przedmiotowa przyczyna powinna być
      prawdziwa, weryfikowalna i znana pracownikowi, a w przedmiotowym stanie
      faktycznym pracodawca co prawda wskazał przyczynę wypowiedzenia jednakże
      wskazana w zaskarżonym wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyna okazała się
      pozorna, fałszywa, a już z pewnością nieuzasadniająca wypowiedzenia.
    Pana pozew do Sądu zawierał roszczenie o przywrócenie Pana do pracy na
    dotychczasowych warunkach i na dotychczasowym stanowisku w wyniku uznania
    wypowiedzenia umowy o pracę z dnia 25 kwietnia 2024 r. za naruszające przepisy prawa
    oraz nieuzasadnione, z wariantem ewentualnym, gdyby Sąd rozpoznający sprawę uznał,
    że dalsze trwanie stosunku pracy byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego,
    zasądzenia odszkodowania w wysokości 3-miesiecznego wynagrodzenia liczonego jako
    ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
    Strony, w celu zakończenia zaistniałego pomiędzy nimi sporu będącego przedmiotem
    postępowania o ww. sygnaturze akt ..., toczącego się przed Sądem Rejonowym, zawarły

    ugodę w ramach której Pana były pracodawca zobowiązał się zapłacić Panu kwotę .. zł .. gr
    (słownie: ...) tytułem: ugoda mediacyjna sądowa, w terminie do 8 listopada 2024 r., wraz z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności.
    Strony zgodnie oświadczyły, że niniejsza ugoda wyczerpuje wszelkie roszczenia objęte ww.
    postępowaniem toczącym się przed Sądem Rejonowym w sprawie o ww. sygn. akt ....
    Strony zgodnie oświadczyły, że niniejsza ugoda wyczerpuje wszelkie roszczenia finansowe
    wzajemne stron związane z łączącym ich uprzednio stosunkiem pracy, w tym również
    koszty procesu. Jednocześnie Strony zgodnie oświadczyły, że niniejsza ugoda wyczerpuje
    wszelkie roszczenia byłego pracodawcy (zarówno istniejące, jak i mogące powstać w
    przyszłości) związane z uczestnictwem Pana w studiach MBA na Wydziale (...), na które
    został Pan skierowany przez byłego pracodawcę. Powyższe oznacza, iż były pracodawca
    zrzekł się całkowicie jakichkolwiek roszczeń z tym związanych, w szczególności nie będzie
    rościł sobie prawa do zwrotu całości ani części kosztów poniesionych za studia, w których
    Pan uczestniczył.
    W treści przedmiotowej ugody nie zostało wskazane, że wypowiedzenie umowy o pracę
    zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa.
    Przedmiotowe odszkodowanie zostało przez strony ugody ustalone na podstawie
    przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy jako iloczyn miesięcznego
    wynagrodzenia, które otrzymywał Pan od pracodawcy. Jego wysokość nie wynikała z
    postanowień układów zbiorowych pracy, czy innych porozumień, regulaminów, czy też
    statutów, a jedynie została ustalona na podstawie przepisów samego Kodeksu pracy i
    decyzji stron co do jego wysokości.
    Otrzymane przez Pana świadczenie nie dotyczyło określonych w prawie pracy odpraw i
    odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, nie dotyczyło
    odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
    rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
    nie dotyczyło odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia ani też nie
    dotyczyło odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji.
    Świadczenie wskazane we wniosku nie dotyczyło szkody rzeczywistej.
    Wypłacone Panu świadczenie nie dotyczyło korzyści, które mógłby Pan osiągnąć gdyby
    Panu szkody nie wyrządzono.
    W wyniku zawartej ugody nie doszło ostatecznie do zmiany sposobu rozwiązania umowy o
    pracę.
    Pytania:
    1. Czy wypłacone Pracownikowi odszkodowanie wynegocjowane w ramach Ugody
      zawartej przed Sądem Pracy powinno zostać przez Pracodawcę pomniejszone o
      pobraną zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, czy też powinno być
      wypłacone w całości bez dokonywania potrącenia?
    2. Czy odszkodowanie wypłacone Pracownikowi jest opodatkowane podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych, czy też podlega zwolnieniu zgodnie z treścią art. 21
      ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
      (Dz. U. 2024.226 t. j. z dnia 2024.02.21 ze zm. dalej jako „Ustawa”) w całości?
    3. Czy, jeżeli odszkodowanie wypłacone Pracownikowi jest opodatkowane podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych, to czy w granicach, w jakich jego wysokość wynika z
      przepisów prawa, podlega ono zwolnieniu od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt
      3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U.
      2024.226 t.j. z dnia 2024.02.21 ze zm. dalej jako „Ustawa”)?
    Pana stanowisko w sprawie

    1) Pana zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
      wynikała z zawartej przez strony przed Sądem Pracy Ugody jest zwolnione od podatku
      dochodowego od osób fizycznych i w związku z tym zaliczka na podatek dochodowy
      nie powinna zostać pobrana na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2024. 226, t.j. z dnia
      2024.02.21 ze zm. dalej jako „u.p.d.o.f”).
    2) Pana zdaniem, wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego wysokość
      wynikała z zawartej przez strony przed Sądem Pracy Ugody jest zwolnione od podatku
      dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.
    3) Pana zdaniem, jeżeli wypłacone byłemu pracownikowi odszkodowanie, którego
      wysokość wynikała z zawartej przez strony przed Sądem Pracy Ugody nie jest
      zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1
      pkt 3b u.p.d.o.f. to w związku z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. do wysokości, jaka
      wynika z przepisów prawa (tj. do wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia byłego
      pracownika) przedmiotowe odszkodowanie podlega zwolnieniu na podstawie art. 21
      ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. do wysokości 3-miesięcznego wynagrodzenia byłego pracownika.
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Stosownie zaś do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłami przychodów są: stosunek
    służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej
    spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca
    nakładcza, emerytura lub renta.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra
    Finansów.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika

    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Takim przychodem jest również
    przedmiotowe odszkodowanie wynikające z wyroku sądowego.
    W myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby
    prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej
    „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na
    podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku
    służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach
    pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od
    podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem:
      określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
      odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
      odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Należy zaznaczyć, że zwolnieniem określonym w przytoczonym wyżej przepisie art. 21 ust.
    1 pkt 3 ustawy, objęte są tylko te odszkodowania lub zadośćuczynienia, których wysokość
    lub zasady wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a-g)
    tego artykułu.
    Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych,
    wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane
    na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej
    ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Nadmienić należy - jeśli chodzi o pkt 3b artykułu 21 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych - że na gruncie wykładni stosowanej w prawie podatkowym przyjęło się,
    że przez określenie „inne” rozumie się odszkodowania lub zadośćuczynienia, których
    wprost nie wymieniono w katalogu zwolnień podatkowych. Będą to przede wszystkim
    inne odszkodowania lub zadośćuczynienia niż te, których wysokość lub zasady ustalania

    wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw, jednakże koniecznym jest, aby te inne odszkodowania lub
    zadośćuczynienia otrzymane były na mocy wyroku lub ugody sądowej.
    Wskazać przy tym należy, że odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia
    polegającym na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we
    wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Dla ustalenia, czy określone świadczenie jest w
    rzeczywistości odszkodowaniem, istotne jest zbadanie jego charakteru, przy czym bez
    znaczenia jest okoliczność, czy zostało ono w ugodzie sądowej nazwane odszkodowaniem,
    czy też nie.
    Na podstawie ww. przepisu (art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f.) opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym - jako wyłączone ze zwolnienia - podlega odszkodowanie otrzymane (na
    podstawie wyroku lub ugody sądowej) z tytułu utraconych korzyści, które podatnik mógł
    otrzymać gdyby mu szkody nie wyrządzono. Opodatkowanie to wynika stąd, że gdyby
    podatnik osiągnął spodziewane korzyści, to korzyści te podlegałyby opodatkowaniu na
    zasadach ogólnych.
    Odszkodowanie ustalone na podstawie zawartej Ugody nie jest świadczeniem
    stanowiącym rekompensatę bądź zadośćuczynienie za utracone korzyści, które Pracownik
    mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Ugoda jest wynikiem uzgodnień dokonanych pomiędzy stronami, których celem było
    polubowne zakończenie sporu, którego czas trwania oraz ponoszone nakłady finansowe
    nie były korzystne dla żadnej ze stron. W chwili zawarcia samej ugody strony nie były
    związane żadnym stosunkiem pracy, który z upływem okresu wypowiedzenia wygasł. Tym
    samym odszkodowanie, jako oderwane od stosunku pracy, nie może stanowić przychodu
    pracownika z tego stosunku, a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie
    przytoczonego przepisu jest jego odszkodowawczy charakter. Wyżej wymieniony przepis
    zwalnia od podatku jedynie takie odszkodowania, które nie stanowią ekonomicznego
    przysporzenia ponad stan majątkowy będący w posiadaniu podatnika przed ich wypłatą.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu
    szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach
    przez prawo chronionych. Chodzi zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. W
    praktyce szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku - wskutek
    doznania tej straty poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas, lub może dotyczyć
    utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono - wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na
    wzbogacenie się.
    Zauważyć należy, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca
    nie zdefiniował pojęcia odszkodowania, czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak
    dowolności w ich rozumieniu. Jak wynika bowiem z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego
    z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt SK 62/08, jeśli określony sposób rozumienia przepisu
    ustawy utrwalił się już w sposób oczywisty, a zwłaszcza jeśli znalazł jednoznaczny i
    autorytatywny wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego, bądź Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, to należy uznać, że przepis ten – w praktyce swego stosowania -
    nabrał takiej właśnie treści. Jednocześnie, względy spójności systemu prawa uzasadniają,
    aby kryteria rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne
    staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do
    przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. 2019 r. poz. 1495).

    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym, świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania, bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy, w sprawach
    nieuregulowanych przepisami prawa pracy, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu
    cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. Powyższe oznacza, że
    przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy (stosunku pracy)
    nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym podstawowe znaczenie
    dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
    uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 183d, art. 361 § 2, art. 45, art.
    56, art. 943 § 3, art. 99, art. 1012 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę, ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    Kodeksu pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Jednocześnie, zgodnie z art. 471 Kodeksu pracy, odszkodowanie, o którym mowa w ww.
    art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie
    niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, natomiast odszkodowanie, o
    którym mowa w art. 56 przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie
    przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie
    więcej jednak niż za okres wypowiedzenia (art. 58 Kodeksu pracy).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy oraz Kodeksie
    cywilnym, pełnią wyłącznie te świadczenia, których celem jest zrekompensowanie
    pracownikowi skutków zdarzeń, które noszą cechy czynu niedozwolonego lub
    zawinionego przez pracodawcę. Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27
    listopada 2007 r. sygn. akt SK 18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że
    odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu
    stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej
    kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu
    Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu
    bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego wypowiedzenia
    dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do ewentualnej
    szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy, niezależnie
    od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała. Odszkodowania takie
    traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania ustawowego, należnego bez

    względu na to, czy pracownik - na skutek niezgodnego z prawem postępowania
    pracodawcy - poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym lub mniejszym rozmiarze,
    niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w przepisach Kodeksu pracy.
    W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu charakter kompensacyjno-
    sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym
    działaniem pracodawcy.
    Dokładnie z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowym stanie faktycznym, gdyż
    przedmiotowe odszkodowanie obejmuje poniesioną przez Pana szkodę wynikającą z
    bezprawnego i nieuzasadnionego działania pracodawcy, który zwolnił pracownika bez
    podstaw faktycznych i prawnych swojego działania. Spór sądowy, którym objęci byli
    pracodawca i Pan dotyczył bezpośrednio bezprawnego i nieuzasadnionego działania
    pracodawcy, który wykorzystując możliwości dane mu przez przepisy Kodeksu pracy
    zwolnił pracownika nie uzasadniając tegoż wypowiedzenia w sposób zupełny i kompletny.
    W stanie faktycznym sprawy, w którym wniesione zostało odwołanie od wypowiedzenia
    umowy o pracę Pracodawca naruszył nałożone na niego obowiązki wynikające z
    przepisów Kodeksu pracy, gdyż oświadczenie strony pozwanej o wypowiedzeniu umowy
    powodowi nie spełnia wynikającego z art. 30 § 4 k.p. wymagania konkretności i
    weryfikowalności. Z tak sformułowanego wypowiedzenia umowy o pracę wynikało Pana
    zdaniem bezsprzecznie, że pracodawca dążył do jego zwolnienia z pracy bez żadnego
    powodu, lub z zupełnie innych przyczyn, niż faktycznie wskazał w przedmiotowym
    wypowiedzeniu. Powoduje to też, że wskazana przyczyna wypowiedzenia stała się fikcyjna.
    Nie istniały żadne obiektywne przesłanki, aby został Pan zwolniony z zajmowanego przez
    siebie stanowiska. Pana zdaniem w przedmiotowej sytuacji Jego doświadczenie
    zawodowe, posiadane kwalifikacje, nienaganna praca, wywiązywanie się ze wszelkich
    nałożonych na Niego zadań, nie tylko nie wskazywały na jakiekolwiek podstawy do
    wypowiedzenia umowy o pracę, ale wręcz przeciwnie dawały podstawy do uznania Jego za
    wzorowego pracownika. Jednocześnie przepis art. 38 k.p. nakłada na pracodawcę, o ile
    działa u niego zakładowa organizacja związkowa, ustawowy obowiązek konsultacji
    zamiaru wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z zakładową
    organizacją związkową reprezentującą pracownika (jest to przykład ograniczenia
    pracodawcy w możliwości wypowiedzenia umowy o pracę ze względu na powszechną
    ochronę zatrudnienia).
    Na podstawie art. 42 § 1 k.p., powinność taka ciąży na pracodawcy również wówczas, gdy
    zamierza wypowiedzieć wynikające z tego rodzaju umowy warunki płacy i płacy. W
    przedmiotowym stanie faktycznym pozostawał Pan członkiem związku zawodowego.
    Wypowiedzenie umowy o pracę nie było konsultowane ze związkami zawodowymi
    działającymi u Pracodawcy w żadnym jego zakresie. Związki zawodowe nie wyrażały także
    żadnej opinii w przedmiocie Pana zwolnienia, gdyż żadnej wiedzy o przygotowanym, a
    następnie wręczonym Panu wypowiedzeniu umowy o pracę nie miały.
    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis
    stanu faktycznego, stwierdzić należy, że skoro świadczenie wypłacone byłemu
    pracownikowi wynika z ustaleń pomiędzy stronami ugody, ma charakter umowny, a jej
    wysokość uwzględnia interesy obu stron, to odszkodowanie wypłacone przez Pana na
    rzecz byłego pracownika, na mocy zawartej ugody sądowej nie dotyczy utraconych
    korzyści, które pracownik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono to korzysta
    ono ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, bowiem zostało ono otrzymane na podstawie ugody sądowej i nie znajdą
    do niego zastosowania wyjątki przewidziane w ww. przepisie. Zakres zwolnienia
    wynikający z brzmienia tego przepisu obejmuje tylko odszkodowania na tzw. szkodę
    rzeczywistą, czyli na poniesioną stratę, nie dotyczy natomiast utraconych korzyści.

    W konsekwencji powyższego były pracodawca wypłacając odszkodowanie na rzecz
    pracownika nie był obowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych, a jednocześnie sam były pracownik - Pan -
    korzystając z przedmiotowego zwolnienia nie jest obowiązany do wykazania
    przedmiotowej kwoty jako przychodu podlegającemu opodatkowaniu.
    Jednocześnie wykazanie w dokumencie PIT-11 przez byłego pracodawcę kwoty
    wynikającej z przedmiotowej ugody w części „E” w rubryce 15 było błędne, gdyż przesądza
    o konieczności uwzględnienia kwoty wynikającej z ugody w rozliczeniu rocznym podatku
    dochodowego, w sytuacji gdy przedmiotowa kwota korzystając z przedmiotowego
    zwolnienia nie powinna być wówczas wykazywana.
    Jeżeli jednakże uznać, iż wypłacone odszkodowanie jest odszkodowaniem
    niekorzystającym ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, należy Pana zdaniem uznać, iż kwalifikuje się do
    kategorii odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw, oraz postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy -
    Kodeks pracy, a tym samym w części wynikającej z przepisów Kodeksu pracy, tj. o
    wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia byłego pracownika korzysta ze zwolnienia od
    podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6,9,10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art.
      25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Analiza powyższego
    przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa m.in. do odszkodowania
    wypłaconego pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest łączący lub uprzednio łączący tę
    osobę z pracodawcą stosunek pracy, a zatem odszkodowania takie stanowią przychód ze
    stosunku pracy, opodatkowany lub zwolniony od podatku.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Należy podkreślić, że odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu
    przytoczonego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie
    oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z
    nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww.
    ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z
    każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w
    sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym
    podstawę prawną danej preferencji.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zwolnieniem określonym w przytoczonym powyżej przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 ww.
    ustawy, objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość lub zasady
    ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a)-g) tego
    artykułu. Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te,
    których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych przepisach
    prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast w przypadku, gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania nie wynikają
    wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas
    odszkodowanie takie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób
    fizycznych, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a) i b)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
          wyrządzono.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, obejmuje
    swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie wyroku

    lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z regulacji
    wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby
    osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko
    odszkodowania za tzw. szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy
    utraconych korzyści. Specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować
    odszkodowanie z tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie z
    tytułu utraconych korzyści. Odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Z racji tego, że odszkodowania i zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub
    ugody sądowej mogą korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, zaś zastosowanie
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy ma „pierwszeństwo” przed zastosowaniem
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, możliwość skorzystania przedmiotowego
    odszkodowania ze zwolnienia należy rozpatrywać we wskazanej wyżej kolejności.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria
    rozumienia pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, miały w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje
    się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów
    ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    Stosownie do art. 32 § 1 ustawy Kodeks pracy:
      Każda ze stron może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem.
    W myśl art. 36 § 1 ww. Kodeksu:
      Okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o
      pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego
      pracodawcy i wynosi:
        1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy;
        2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy;
        3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.

    Zgodnie z art. 45 ww. Kodeksu:
    § 1. W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony
      jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy -
      stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli
      umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich
      warunkach albo o odszkodowaniu.
    § 2. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu.
    § 3. Przepisu § 2 nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art. 39 i 177, oraz w
      przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem
      lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania pracownika
      przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 411; w takim
      przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
              1Na postawie art. 47 ww. Kodeksu:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia.
            1Przepis art. 47 Kodeksu pracy określa zatem dolną i górną granicę wysokości
    odszkodowania, o którym mowa w art. 45 ww. Kodeksu.
    Z powyższych przepisów wynika, że w kontekście rozwiązania umowy o pracę
    ustawodawca przewiduje odszkodowanie w sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę
    zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu
    umów o pracę (art. 45 Kodeksu pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
                                  1(art. 56 Kodeksu pracy). Jednocześnie zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy, odszkodowanie, o
    którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do
    3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK
    18/05, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania
    umowy o pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem
    majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za
    bezprawne działanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że
    odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy
    lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje
    w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne
    działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika
    powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj
    odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek
    niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł
    ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z
    góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu
    odszkodowaniu charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania
    zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.

    Wysokość świadczenia wskazanego we wniosku wynikała z ugody zawartej przez strony
    przed mediatorem i została ustalona skutek dokonanych uzgodnień w oparciu o
    wzajemne ustępstwa.
                8Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania.
            13W myśl art. 183§ 2 ww. Kodeksu:
      W razie skierowania przez sąd sprawy do mediacji mediator składa protokół w sądzie
      rozpoznającym sprawę, z oznaczeniem, czy sąd rozpoznający sprawę jest sądem
                                      141wskazanym przez strony w trybie określonym w art. 183 § 2. Strony mogą objąć
      ugodą również roszczenia nieobjęte pozwem.
        14Z art. 183 § 1 i § 2 ww. Kodeksu wynika, że:
                                                13§ 1. Jeżeli zawarto ugodę przed mediatorem, sąd, o którym mowa w art. 183, na
      wniosek strony niezwłocznie przeprowadza postępowanie co do zatwierdzenia
      ugody zawartej przed mediatorem.
    § 2. Jeżeli ugoda podlega wykonaniu w drodze egzekucji, sąd zatwierdza ją przez
      nadanie jej klauzuli wykonalności; w przeciwnym przypadku sąd zatwierdza ugodę
      postanowieniem.
            15Na mocy art. 183 ww. Kodeksu:
      Ugoda zawarta przed mediatorem, po jej zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną
      ugody zawartej przed sądem. Ugoda zawarta przed mediatorem, którą zatwierdzono
      przez nadanie jej klauzuli wykonalności, jest tytułem wykonawczym.
    Z ww. przepisów wynika zatem, że ugoda mediacyjna zatwierdzona przez sąd ma moc
    ugody sądowej, czyli wywołuje takie same skutki prawne, jak ugoda zawarta przed sądem.
    Zgodnie z art. 917 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego (w omawianym stanie faktycznym stosunku pracy)
    stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Biorąc pod uwagę przestawiony przez Pana opis sprawy, stwierdzić należy, że wypłacona
    Panu kwota wynika z ustaleń pomiędzy stronami ugody, ma charakter umowny, a jej
    wysokość uwzględnia interesy obu stron. Z przedstawionego opisu sprawy nie wynika, aby

    w ugodzie nie stwierdzono naruszenia konkretnych przepisów prawa pracy. W treści
    przedmiotowej ugody nie zostało wskazane, że wypowiedzenie umowy o pracę zostało
    dokonane z naruszeniem przepisów prawa. W opisie sprawy wskazał Pan, że w ugodzie
    ustalono, iż były pracodawca ma zapłacić Panu „kwotę” oraz że „ugoda” wyczerpuje
    wszelkie wzajemne roszczenia stron. Zatem wypłacone Panu odszkodowanie pozostaje w
    oderwaniu od szkody rzeczywistej.
    Jednocześnie, wbrew Pana twierdzeniem w przedmiotowej sprawie, ustalenie wysokości
    przedmiotowego świadczenia we wskazany wyżej sposób nie pozwala przyjąć, że
    podstawę określenia jego wysokości stanowiły przepisy Kodeksu pracy, gdyż jak wskazał
    Pan we własnym stanowisku:
      Ugoda jest wynikiem uzgodnień dokonanych pomiędzy stronami, których celem było
      polubowne zakończenie sporu, którego czas trwania oraz ponoszone nakłady
      finansowe nie były korzystne dla żadnej ze stron.
    Ponadto wysokość wypłaconego Panu świadczenia nie wynikała z postanowień układów
    zbiorowych pracy, czy innych porozumień, regulaminów, czy też statutów.
    Zatem, mając na względzie powyższe wyjaśnienia oraz powołane wyżej przepisy stwierdzić
    należy, że wysokość wypłaconego Panu świadczenia wynikała z zawartej przez strony
    ugody i została ustalona na skutek dokonanych uzgodnień w oparciu o wzajemne
    ustępstwa. W związku z tym, wypłacona Panu kwota ma charakter umowny, gdyż wynika
    jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron.
    Jednocześnie skoro z ugody nie wynika, jakie przepisy prawa pracy zostały naruszone
    przez Pana byłego pracodawcę, to okoliczność, że wysokość wypłaconej Panu kwoty
    pokrywa się z wysokością odszkodowania, jakie mogłoby zostać ustalone na podstawie
    przepisów Kodeksu pracy nie jest wystarczająca, aby uznać, że należna Panu kwota
    została ustalona w wysokości wynikającej z przepisów tego Kodeksu. Nie można bowiem
    jednoznaczne stwierdzić, jaki przepis Kodeksu pracy miałby być podstawą wypłaty Panu
    odszkodowania.
    Tym samym określone w ugodzie świadczenie nie jest odszkodowaniem wynikającym z
    przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, co nie pozwala na zastosowania przedmiotowego
    zwolnienia.
    Do wypłaconego Panu świadczenia nie ma również zastosowania zwolnienie, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Świadczenie to, co prawda zostało wypłacone na podstawie ugody zatwierdzonej przez
    Sąd, jednak nie stanowi odszkodowania lub zadośćuczynienia, o którym mowa w tym
    przepisie, nie dotyczy ono bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma rekompensować Panu
    utracone przez Pana, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w
    postaci wynagrodzenia za pracę.
    Zatem skoro ww. świadczenie nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, to stanowi dla Pana przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym
    podatkiem. Oznacza to, że Pana były pracodawca, jako płatnik, wypłacając wskazane we
    wniosku świadczenie zobowiązany był do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.