Joël_(Biebelboek)
Hoôfstuk 2
1 Blaes op den ’oorn op de Sion, slae alarm op m’n heilige berg! Lìt aol die a ier weune rille van vrêze, den dag van den Eêre is op komst! Ie is a vlakbie! 2 ’t Is een dag van ’t doenkerste duuster, doenkere, dreigende wolken, bin d’r dien dag. Net as ’t eêste licht ‘s ochens stroôi een groôt, machtig volk z’n eigen uut over de bergen. Zò a t’r nog noôit gin ewist eit en zò a t’r ok noôit van z’n leven nog eên za komme. 3 An de kop een verterend vier, an de staert een verschroeiende vlamme Voor ze lig ’t land as ’t Hof van Eden, mae achter ze bluuf t’r een kaele woestijn over en niks kan d’r an ontkomme. 4 ’t Lieke net paerden, paerden op weg nì ’t gevecht. 5 As raetelende waegens raeze ze over de tuppen van de bergen, roenkend as vier dat a de stoppels verteert, as een groôt sterk volk, klaer voe ’t gevecht. 6 Aol die a ’t zie, die krupe in een dotje, ze worre aol zò wit as een liek. 7 Voe niks nie benauwd komme ze an’evloge as soldaten klumme ze op de muren. Ze vliege aol blindeliengs nì voren en gineên wiek t’r of van z’n pad. 8 D’r is t’r nie eên die a een aar wigdouwt, mae aollemìlle gae ze rechtdeur. A vaolle d’r nog zòvee neer, de rest bluuf gewoon in de reke. 9 Ze sturme de stad in, ze klumme over de muren, ze drienge de uzen binnen, ze komme as dieven deur ’t raem. 10 De aerde gì t’r van beve en den emel trilt ervan. De zunne en de maene worre verduusterd en de starren bin nie mì te zien. 11 Dìr ei je den Eêre! Z’n stemme klienkt voor z’n leger uut en z’n leger dat is kolossaal Z’n bevel is wet en wat a t’n zeit dat gebeurt. Ja, de dag van den Eêre is eêl verschrikkelik, wien kan die dag deurstae? 12 En dìrom, zei den Eêre, je kan nog bie me terugkomme, gì mè vaste en treure en rouwe, mie arte en ziele. 13 Je motte j’n arte schore en nie je goed en terug gae nì den Eêre, juldere God. Ie is genadig en vol kompassie. Ie wor nie gauw kwaed en je kan aoltied op z’n rekene en voe vergevieng ka je aoltied bie z’n terecht. 14 Wien za ’t zegge? ’t Zou best kunne da t’n op are gedachten komt en d’r spiet van kriegt en da t’n julder toch nog wil zegene. En dan ku je wee graen en wien offere an den Eêre, juldere God! 15 Blaes op den ‘oorn op de Sion, roep de mensen op om te vasten en roep ze bie mekare voe een plechtige bieeênkomst. 16 Roep eêl ’t volk bie mekare, en lìt ze d’r eigen aol zuvere. Roep de ouwe mensen en de guus bie mekare en de kleine guus die a de bost nog è. De bruidegom die mò t’r ok nì toe en z’n bruid die mò meekomme. 17 Priesters, dienaers van den Eêre, julder motte schreêuwe en smeke in de tempel, van ’t voor’uus toet an ’t altaer: ‘Spaer je volk toch, Eêre, je lìt j’n eigen volk toch nie bie are volken voe spot en schandaal stae. Je lìt ’t toch nie gebeure da d’are volken zegge: ‘Wìr is die God van zulder noe, ee?’ De belofte dat ’t wee goed za komme 18 En dan za den Eêre opkomme voe z’n land en ie za kompassie è mie z’n volk. 19 Wan den Eêre zei tegen z’n volk: Ik za ik zurge da julder wee graen en wien en olie è, wè zatters. En ’t za nie gebeure da d’are volken de spot mie julder drieve, dì zurg ik wè voe. 20 Ik za die a uut ‘t noorden komt wigjaege en dan drieve ik n nì een land dat a doôds en dorre is. Die an de voorkant jaeg ik nì ‘t oôsten en die van achter jaeg ik nì ‘t westen, de zeê in. Dan za ’t stienke, glad verschrikkelik, stienke as een doôd beêst. Den Eêre ei grôte diengen edae. 21 Kluten, je oef nie nie mì benauwd te wezen, bost uut mekare van blieschap, wan den Eêre doe grôte diengen. 22 Beêsten, je oeve nie mì benauwd te wezen, wan ’t groene gos groei wee in de woestijn. De bômen ange stievevol vruchten en de viege en de druve geve een enormen oest. 23 Wees blieë, beweuners van Sion en jubel voe den Eêre, juldere God. Ie geef julder een lekker mals buitje, en op z’n tied lìt n ’t flienk regene: in ’t vroege en in ’t laete, net a ’t nôdig is. 24 De doffloer lig wee stievevol graen, en de vaeten lôpe over van de wien en den olie. 25 Ik za zurge dat ’t aol wee goed komt. Ik za de schae vergoede die a julder aol die jaeren eleën è deur dat grôte leger dat a julder oest op’efreten eit. Die zwermen sprienkaenen die a ‘k op julder of’estierd è. 26 Je zulle wee eten è zòvee as a je opkan, je zu d’r nog van over’ouwe. En dan za je den Eêre, juldere God, prieze, die a butengewone diengen mie julder edaen ei. M’n volk za z’n eigen noôit mì oeve te schaemen. 27 En dan za je gewaer worre da ‘k onder ’t volk van Israël weune en da alleênig ik, den Eêre, juldere God bin. M’n volk za noôit mì voe spot en schandaal stae.