בני_יואל
היסטאריע
דער פאקט איז דאך אבער אז סאטמאר רבי האט פארבעטן עטליכע רבנים זאלן אויפשטעלן בתי מדרשים און מוסדות אין קרית יואל. עס איז באקאנט אז דער סאטמאר רבי האט געבעטן רבי הערש'לע ספינקער זאל קומען קיין קרית יואל און אויפשטעלן א בית המדרש און מוסדות. ער האט געבעטן דעם וואוידיסלאווער רב זאל זיך ארויסציען און עפענען א בית המדרש. די קהלה בני יואל האט זיך נישט געבויעט מיט איין ציל, עס איז א צוזאמענשטעל פון עטליכע סארט מענטשן, וואס וויבאלד ערגערצוואו אין יעדנס קאנפליקט זענען זיך צוזאמענגעקומען די מיינונגען פון די מענטשן אז זיי קענען זיין אויף איין זייט, און די קהלה האט זיך געגרינדט. ווען דער סאטמאר רבי איז נפטר געווארן האבן די חסידים געוואלט זייער שטארק אנהאלטן דעם גייסט וואס דער רבי האט אריינגעברענגט, זיי האבן נישט געוואלט פארגעסן פון אים. זיי האבן געפילעוועט אין זיינע ספרים, עס זענען פארגעקומען שיעורים ברבים וואס מען האט בחבורה געלערנט דעם רבי'נס ספרים. בד בבד האבן די דאזיגע מענטשן זיך געהאלטן און געקלאמערט אינעם נייעם רבי'ן, דער ברך משה, וואס האט איבערגענומען די הנהגה. דאקעגן זענען געווען געוויסע מענטשן וואס האבן געזען אין דעם ווי א אומאונטערטעניגקייט אונטער דעם נייעם רבי'ן. זיי האבן געהאלטן אז אזויווי ביי אנדערע חסידות'ער, ווי נאר דער רבי גייט פון דער וועלט נעמט מען אויף א נייעם, דער נייער איז פונקט אזוי גוט ווי דעם אלטן - אין די אויגן פון די חסידים. טא פארוואזשע דארף מען זיך אזוי בענקען נאך דעם אלטן. דעריבער האבן זיי געזען דאס זיך קאכן אין דעם אלטן רבי'נס ספרים מיט א בענקעניש, מיט התקשרות צום רבי'ן כאילו ער לעבט נאך, ווי א בגידה און נישט אננעמען דאס מרות פון דעם נייעם רבי'ן. אבער דער נייער רבי, דער ברך משה, האט אויך נישט פארגעסן ביי קיין איין אויפטריט - עכ"פ אין זיינע בראשית יארן על כסא ממלכתו - צו דערמאנען דעם פעטער ז"ל, מען זאל נישט פארגעסן פון אים און גיין אין זיינע וועגן, אלץ האט ער מעורר געווען אין זכות פון פעטער. אבער אפאר העצערישע חסידים, וואס זייער קשר מיט סאטמאר אין די פריערדיגע יארן איז געווען א קנאפער, נאר יעצט ווען עס האט זיך אנגעהויבן נייע צייטן האבן זיי זיך געהויבן די קעפ, האבן זיי פארשטאנען אז "אזויווי ביים קדושת יום טוב האט מען נישט אזויפיל זיך געווייקט אין אים נאך זיין פטירה, דארף מען אויך נישט נאכן בעל ויואל משה'ס פטירה" (כלשון אחד מן החסידים החמים דאז), דעריבער האבן זיי אנגעהויבן מיט א רדיפה און א טשעפע קאמפיין קעגן די אידן וואס האבן זיך געקלאמערט אינעם רבי'נס תורות. די אידן זענען געווען גענצליך אונטערגעווארפן אונטער דער הנהגה פון דעם נייעם רבי'ן, נאר זיי האבן זיך אויך געבענקט נאך דעם אלטן רבי'ן, וואס ווי פארשטענדליך זענען די צוויי אינגאנצן נישט קיין סתירה (און אויב יא, דעמאלט ברויך ער טאקע נישט צו זיין רבי דא). דאס איז איין פראקציע מענטשן וואס האבן זיך שפעטער אריבערגעצויגן קיין בני יואל. שפעטער איז געווארן ווען דער ברך משה האט געוואלט אויפנעמען זיין זון, ר' אהרן, אלס רב און ראש ישיבה אין קרית יואל, האבן געוויסע מענטשן נישט געקענט שלום מאכן מיט דעם מצב אז די רביצין פון דעם סאטמארער רבי'נס שטעטל רעד העבראיש; זיי האבן נישט געקענט שלום מאכן מיטן מצב אז אויף דעם סאטמארער שטעטל זאל שורר זיין א רב וואס ביי אים אין שטוב רעדט מען העבראיש. ווייל דאס איז א שפראך וואס לויט דער שיטה פון סאטמאר איז עס אקעגן דער תורה. האבן זיך צוזאמענגענומען עטליכע מענטשן פון די פני העדה און זענען אריין צום ברך משה און שיינערהייט האבן זיי פארבעטן דעם רבי'ן אז ער אלס קרית יואל'ער רב, דעם רבי'נס שטעטל, זאל ער אויפנעמען דעם אנדערן זון. עס דארף אנגעמערקט ווערן אז זיי האבן געבעטן מיט דרך ארץ. ווען דער ברך משה האט געהערט די בקשה איז ער זייער גערעגט געווארן, און זיי ארויסגעווארפן פון שטוב. עס איז געווען דעמאלט א גאנצע משא ומתן צי דער ברך משה האט ריכטיג באהאנדלט די מענטשן. געווען וואס האבן גע'טענה'ט אז ניין, וויבאלד דאס זענען געווען גאר חשוב'ע מענטשן, פון די ארויפגעקוקסטע אידן אין סאטמאר, דעריבער וואלט ער זיך געדארפט שיין באנעמען צו זיי. אנדערע האבן גע'טענה'ט אז דער ברך משה איז גענצליך גערעכט געווען, ווייל זיי האבן געבעטן א דבר שאי אפשר, זיי האבן ווי געזאגט אז ער זאל ארויסשניידן זיין זון - וואס ער איז זיין געלונגנסטער זון און א גרויסער תלמיד חכם, ער שטייגט איבער אלע זיינע ברידערס אין תורה - פון דער יחוס. די מענטשן פארשטייען אז דער פאקט איז אז דער ברך משה האט איבערגענומען דעם שבט ההנהגה, עס איז זיין ירושה - ווי איינער זאגט, עס קען זיך נישט טוישן. און אז יעצט איז עס זיינס, באלאנגט אז זיין זון זאל אריינקומען אויף זיין פלאץ - כדרך שאר חצרות החסידית.