cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
רבי עקיבא
רבי עקיבא בן יוסף איז געווען איינער פון די גרעסטע תנאים. ער האט געלעבט אין דער צייט פון חורבן בית שני, פון דעם דריטן דור פון תנאים, אין דער צייטן פון דער בר כוכבא רעוואלוציע. אין תלמוד ירושלמי איז זיין נאמען געשריבן רבי עקיבה.
עס איז באקאנט די ערציילונג וויאזוי ער איז געווארן אזוי גרויס, ווען ער איז געווארן א איידים ביי כלבא שבוע, און איז שפעטער געגאנגען לערנען תורה ביי די פערציג יאר, אנגעהויבן פון אותיות, און שפעטער אויפגעשטעלט 24 טויזנט תלמידים.
ער איז איינער פון די פיר וואס זענען געשטארבן ביים עלטער פון הונדערט און צוואנציג יאר.
רבי עקיבא האט געלייגט זיין סטעמפל אויף א ברייטער שיכטע פון אידישע ענינים. זיין נאמען דערשיינט בערך 1,500 מאל אין תלמוד בבלי. ער ווערט גערעכנט אלס א מוסטער פון מסירות נפש פאר תורה. ער איז געווען פון די עשרה הרוגי מלכות. די רוימער האבן אים געפייניגט ביז זיין טויט אלס שטראף ווייל ער האט געלערנט תורה ברבים.
ביאגראפיע
ער איז געבוירן בערך אין יאר ג'תשפ"ו צו זיין טאטע יוסף ער איז אויפגעוואקסן אלס עם הארץ ער האט געארבייט אלס פאסטיך ביים עושר כלבא שבוע ווען די טאכטער פון זיין בעל הבית האט זיך פארליבט אין אים האבן זיי חתונה געהאט אהן איר טאטנס רשות בערך ווען ער איז געווען 35 יאר זיין שווער הערנדיג האט אז זיי האבן  חתונה געהאט האט געמאכט א נדר אז זיי וועלן נישט  הנאה האבן פון זיין געלט שפעטער האבן זיי געהאט א קינד. ביי די 40 יאר האט עם זיין ווייב איבערגערעדט צי פארן אין ישיבה לערנען, ער איז טאקע געפארן פאר 24  יאר ווען ער איז צוריק געקומען ביי די 64 האט ער שוין געהאט 24,000 תלמידים אין ער איז שוין געווען פאררעכענט אלס איינס פון די גרעסטע חכמים פונם דור. יארן שפעטער האט ער אויך חתונה געהאט מיט די געוועזענע ווייב פון טרונספרוס הרשע ער איז גע'הרג'עט געווארן ט' תשרי בערך אין יאר ג'תתצ"ו ביי די 120 יאר.
קינדער
רבי יהושע בן קרחה מען האט אים געריפען בן קרחה ווייל זיין טאטע רבי עקיבא איז געווען א קרח (bald).
תלמידים
אין גמרא שטייט אז ער האט צום ערשט געהאט 24,000 תלמידים און זיי זענען אלע געשטארבן צווישן פסח און שבועות. און נאכדעם האט ער געהאט נאך פינף תלמידים זײַ זענען געווען: רבי מאיר, רבי יהודה ברבי אלעאי, רבי שמעון בר יוחאי, רבי אלעזר בן שמוע און רבי יוסי.
אין משניות
רבי עקיבא ווערט דערמאנט אין יעדע מסכת פון ש"ס, אויסער ניין מסכתות - מסכת דמאי, מסכת מגילה, מסכת מועד קטן, מסכת חגיגה, מסכת קידושין, מסכת ערכין, מסכת מדות, מסכת תמיד, מסכת קנים.
סדר זרעים - (איין און פופציג מאל):
סדר מועד - (זיבען און פערציג מאל):
סדר נזיקין - (דריי און פופציג מאל):
סדר קדשים - (דריי און פופציג מאל):
סדר טהרות - (זעקס און אכטציג מאל):
רעפערענצן
קאַטעגאָריע:תנאים קאַטעגאָריע:עשרה הרוגי מלכות
איגאר פאווליוק
איגאָר פּאַווליוק (אוקרייניש: І́гор Зино́війович Павлю́к) איז א באַרימטער הייַנטצייַטיקער אוקריינישער שרייַבער. דאָקטאָראַטע פון סאציאל קאָממוניקאַטיאָנס. ער איז געבוירן אום 1טן יאנואר 1967, אין אוקריינא (וואהלינער גובערניע).
זיין מוטער איז געשטארבן 10 טעג נאָך זיין געבורט. ער געוואקסן אין די הויז פון זיין זיידע און זיין באָבע פון די מוטער פון דער שטאָט כעלם, פוילן.
ער האט געלערנט בייַ דער מיליטער אַקאַדעמיע, דער אינסטיטוט פֿאַר אינזשעניריע אין פעטערבורג, ווו זיין קאַריערע אנגעהויבן ווי אַ שרייַבער. ווי שטראָף פֿאַר עטלעכע פון זיינע לידער, ער איז געווען סענטאַנסט ווי אַ שטראָף און האט פֿאַר עטלעכע מאָל אין טאַיגאַ אַרבעט שווער. עס ער געצויגן זיין פּאָעזיע אָנגעפילט מיט לאָנגינג פֿאַר זיין אוקרייניש כאָומלאַנד. דעם לאַסטיד ביז זיין מעלדונג. פון 1986-1992 האט איגאָר פּאַווליוק געלערנט בייַ די פאַקולטעט פון זשורנאַליזם בייַ די נאַשאַנאַל איוואן פראַנקאָ אוניווערסיטעט אין לוויוו און געארבעט ווי אַ רעפּאָרטער פֿאַר די רעליגיעז דריקן און בראָדקאַסטינג אין דער זעלביקער שטאָט.
זינט 1987 ער לעבט אין לוויוו, און ער האט אַ שטעלע זינט 2003 אין קיִעוו.
ער איז אַ באַטייליקטער אין די אינטערנאַציאָנאַלע ליטעראַטור פעסטאַוואַלז, אין עסטלאנד, גרוזיע, בעלאַרוס, פאַראייניקטע שטאַטן, פוילן אין טערקיי אין אירלאנד האָבן גענומען שטעלן, ער איז אויך מחבר פון די אינטערנאַציאָנאַלע אויסגאבעס אויף וואהלין.
וועבלינקען
קאטעגאריע:דיכטער
סעליש
סעליש איז א שטאט אין דרום-מערב אוקראינע, נאנט צו די גרענעצן מיט אונגארן און רומעניע. די שטאט איז די פינפט גרעסטע שטאט אין זאקארפאטיע גובערניע און געפינט זיך 20 ק״מ מערב פון חוסט און 29 ק״מ מזרח פון בערעגסאז. סעליש איז די הויפט שטאט פון ווינאהראדעווער דיסטריקט אין זאקארפאטיע גובערניע. די באפעלקערונג איז געווען 25,481 אין 2011.
יידישע היסטאריע
אין 1768 האבן געוואוינט אין סעליש צוויי יידישע משפחות. אין 1921 האבן געוואוינט אין סעליש  2,913 יידן. אין דעם סעלישער בית עולם ליגן רבי ישראל ברוך, פאטער פונעם בעל התניא(נפטר ח' תשרי תקנ"ב) און רבי שמואל שמעלקא קליין אב"ד סעליש, מחבר פון ״צרור החיים״ (נפטר ט' אדר תרל"ה).
רעפערענצן
קאַטעגאָריע:שטעט אין אוקראינע
7טן נאוועמבער
7 נאוועמבער איז דער 311טער טאג פון יאר (312טער טאג אין אן עיבור־יאר). אינעם גרעגאריאנישן קאלענדאר. ביז צום סוף יאר, בלייבן נאך 54 טעג.
פייערטעג
נאוועמבער 07
איכילוב סוראסקי שפיטאל
תל אביב מעדיקאַל צענטער (MARTA) געהייסן נאָך סוראַסקי (איכילאָוו שפּיטאָל) איז דער צווייט גרעסטער מעדיצינישער צענטער אין ישראל נאָך שיבא שפּיטאָל. 257,135 קוואַדראַט. אין דער תּל־אָבֿיבֿער מעדיקאַל־צענטער זײַנען אַרײַן פֿיר שפיטעלער: 'דער איכילוב אַלגעמיינער שפּיטאָל, דער אידאַ סאָרסקי רעהאַביליטאַציע־שפּיטאָל, דער ליס שפּיטאָל פֿאַר פֿרויען און מאַטערן, און דער דנה־דואַק קינדער־שפּיטאָל. אין דערצו צו זיין אַ שפּיטאָל, עס דינט ווי אַ לערנען און פאָרשונג צענטער אַפיליייטאַד מיט די סאַקלער פאַקולטעט פון מעדיצין אין תל אביב אוניווערסיטעט און די שיינבורן שולע פון ​​שוועסטעריי.
פליניוס דער עלטערער
קליין|334x334פיקס גאַיוס פליניוס סעקונדוס (לאטייניש: Gaius Plinius Secundus; 23 – 25סטן אויגוסט 79), באקאנט מיטן נאמען פליניוס דער עלטערער, איז געווען א שרייבער, א פארשער פון נאטור-געשיכטע און א קאמאנדיר פון די רוימישע מיליטער און ים־פלאט.
יונגע יארן
ער איז געבוירן געווארן אין דער שטאט קאמא אין צפון איטאליע צו א נגידישע משפחה. זיין פאטער איז געווען פון דעם ריטער קלאס (equites) און זיין מוטער איז געווען די טאכטער פונעם סענאטאר גאיוס קאיקיליוס.
ביי א יונגער עלטער איז ער אריבער מיט זיין משפחה וואוינען אין רוים. ער איז באאיינפלוסט געווארן פון סענעקא, און האט געלערנט רעטאריק, פילאסאפיע, באטאניק און אנדערע געביטן.
מיליטער דינסט
אין יאר 45 האט פליניוס זיך צוגעשטעלט צו דער רוימישער מיליטער.
דער צוים פון פליניוסנס פערד ווערט געוויזן היינט אינעם בריטישן מוזיי אין לאנדאן.
בהוטאן
בהוטאן (דזאגנקהא: འབྲུག་ཡུལ) איז אַ לאנד איינגעשלאסן לאַנד אין דרום־אַזיע. עס גרענעצט כינע צו צפון און דעם רעפובליק פון אינדיע צו דרום, מזרח און מערב. בהוטהאנס הויפטשטאט און גרעסטע שטאט איז טהימפהו.
אלימלך רובין (יאוואראוו)
רבי אלימלך רובין זצ"ל (דער צווייטער) (ה'תרי"ג - כ' חשוון ה'תרס"ה), פון יאוואראוו, באקאנט אלס רבי מיילך יאווארעווער.
אפשטאם
רבי אלימלך איז געבוירן אין בעלזא אין יאר ה'תרי"ג (אומגעפער), צו זיין פאטער הרב יצחק רובין, פון בראד, באקאנט אלס רבי איציקל בראדער, א זון פון הרב אלימלך רובין, רב אין סאקאלאוו, א זון פון הרב אשר ישעיה רובין, רב אין ראפשיץ, באקאנט אלס דער רבי ר' אשר'ל. און צו זיין מוטער מרת איידיל א טאכטער פון הרב שלום רוקח דער שר שלום פון בעלזא.
סגי נהור
אלס קינד אין עלטער פון צוויי יאר איז רבי אלימלך בלינד געווארן פון א קינדער קרענק (פּאָקן), זיין מוטער מרת איידיל (זי האט שוין פריער פארלוירן עטליכע קינדער) האט גענימן דאס קינד און געלייגט אויף איר פאטער דער שר שלום'ס בעט און געזאגט "נעם דאס אויך", האט איר פאטער געזאגט "עס וועט אים נישט פעלן די אויגן", און איר צוגעזאגט אז ס'וועט אים נישט שאדן.
דער וואונדער פון דעם בעלזער רב'ס ברכה איז געווען א געוואלדיגע איבערראשונג פאר אלע וואס האבן געקענט רבי אלימלך'ן, נאכדעם וואס זיין מלמד האט פאר אים געמאכט ספעציעלע אותיות פון וואקס, האט רבי אלימלך דורך געלערנט ש"ס און פוסקים, ער האט געדענקט ש"ס פון אויסנווענדיג.
רבי אלימלך איז געווען אמאל ביי זיין ברודער רבי שמעלקא אין סערעט וועלכער האט געוואוינט נעבן די באן סטאנציע, האט רבי אלימלך'ן, גענימן ערלויבעניש און דורך געטאפט מיט זיינע הענט דעם ערשטען לאקאמאטיוו אין די לענג און אין די ברייט, ווען ער איז אריין אין שטוב האט ער פון צוויי קילא וואקס נאכגעמאכט א גענויען מאדעל פון דעם לאקאמאטיוו, ווען דער דירעקטאר פון די סטאנציע האט דערפון געהערט האט ער געשאנקן א פרייס פאר רבי אלימלך'ן, צו מעגן פארן אויף די באנען א גאנץ לעבן פאר א פערטעל פרייז.
רבנות
נאך וואס רבי אלימלך איז א חתן געווארן איז ער געפארן קיין קאמינקא לערנען ביי רבי יהושע'לע קאמינקע. נאך זיין מוטער'ס פטירה י"ד כסלו ה'תרמ"ו האט רבי אלימלך זיך געצויגן קיין שעברעשין אין רוסלאנד, נאכהער אין יאר ה'תר"ן ווען ער האט געמוזט פארלאזן רוסלאנד האט ער זיך באזעצט אין יאוואראוו.
הסתלקות
רבי אלימלך איז נפטר געווארן אין בעלזא כ' חשוון ה'תרס"ה, אין ליגט אין בעלזא.
פאמיליע
רבי אלימלך האט געהייראט בזיווג ראשון מרת חנה פעשא א טאכטער פון הרב יעקב משה פון היבנוב. זייערע קינדער:
בזיווג שני האט רבי אלימלך געהייראט מרת חנה א טאכטער פון הרב אלעזר ווייסבלום (דער צווייטער) פון ליזשענסק. זייערע קינדער:
רעפערענצן
קאַטעגאָריע:ראפשיץ
וותיקין
וָתִיקִין איז א פרי זמן פון דאווענען תפילת שחרית ווען מען זאגט קריאת שמע קורץ פאר נץ החמה, מען ענדיגט ברכות קריאת שמע מיט נץ החמה, און מען הייבט אן די שמונה עשרה פונקט מיטן זון אויפֿגאנג. (אבער אין די צפונדיגע מדינות איז הנץ החמה גאנץ שפעט אין ווינטער און אפטמאל ס'איז דא מנינים וואס דאווענען שחרית פריער.)
דער מקור פונעם ענין פון "ותיקין" געפינט זיך אין דער גמרא, מסכת ברכות, כ"ו, ע"א: "דאמר רבי יוחנן ותיקין היו גומרים אותה [את קריאת שמע] עם הנץ החמה, כדי שיסמוך גאולה לתפלה ונמצא מתפלל ביום".
חז"ל האבן געשעצט דאס דאזיגע דאווענען, און געזאגט (ברכות דף ט') אז ווער עס דאווענט אזוי און איז סומך גאולה צו תפילה לא ניזוק, וועט נישט ווערן געשעדיגט א גאנצן טאג.
קאטעגאריע:זמנים קאטעגאריע:תפילות
נסיעות פונעם חיד"א
דער חיד"א איז אסאך געפארן זאמלען געלד פאר ארימעלייט און תלמידי חכמים פון ארץ ישראל.
אט איז א באשרייבונג פון אלע זיינע נסיעות.
זיין ערשטע נסיעה קיין אייראפע און קיין אזיע
דער חיד"א איז באקאנט ביי כלל ישראל אויף אלע חלקים וואס כלל ישראל האט, אויף היסטאריע, הלכה אגדה, מוסר דרך ארץ, אבער דאס מערסטע איז ער באקאנט אלץ שד"ר אלס שליח פון די ארץ ישראל יודן צו חוץ לארץ שאפן געלד, דער חיד"א איז נישט דער ערשטער שליח, עס זענען פאר אים געווען אנדערע, צום מערסטע באקאנט איז דער מהר"ם חגיז ר' משה חאגיז וואס האט אסאך געטוען דערין און געשריבן א ספר דערפון שפת אמת, אבער רוב שלוחים האבן נישט געהאט אזא סארט הצלחה ווי דער חיד"א. בדרך כלל האבן רוב אידן אין חוץ לארץ זייער מחשיב געווען די ארץ ישראל אידן, אבער אסאך שילוחים זענען געווען נישט ראוי פאר זייער פאזיציע, א שליח האט געמוזט סימבאליזירן דער ריכטיגער "ארץ ישראל" איד, א זיסער געשמאקער איד, א תלמיד חכם גדול, א ירא השם וואס האט נישט אין זיין וועלטער נאר פיהר איילן פון הלכה און לערנען.
מיט דער צייט ווען דער ישוב האט זיך פארגרעסערט האט זיך אויך פארלאנעג מער געלד, און די שלוחים האבן דאס נישט געבעטן מיט שכל און דעת, אויך זענען אסאך פון זיי געווען עמי הארץ וואס האבן נישט געקענט גיט לערנען, מען דארף וויסן, דאס גיין בעטען געלד פאר ארץ ישראל אידן, האבן די אידן אין חוץ לארץ געטוהן מיט גרויס פרייליכקייט און איבערגעגעבנקייט, ווייל וויסענדיג אז דער ארץ ישראל איד לערנט די תורה א גאנצן טאג, און איז קלוג און פארשטאנדיג אויף די געזעצען פון די תורה, האט דער איד אין חוץ לארץ מסכים געווען אוועק געבען זיי מיר און האראוואניע פארן תלמיד חכם, אויב אבער מען שיקט א שליח וואס איז נישט גוט, באקומט מען דעם רושם אין חוץ לארץ, אז די ארץ ישראל אידן זענען גארנישט אזעלכע תלמידי חכמים, מיר קענען פונקט אזוי און אפשר נאך בעסער, טא פארוואס זאל איך זיין געבן געלד, ספעציעל זענען געווען שילוחים וואס האבן זיך נישט אויפגעפירט ווי עס פאסט, אויך האבן זיי געבעטען גרויסע סכומים, און ווען יענער האט נישט געוואלט געבן זענען זיי געווארן אין כעס, דאס אלעס האט געמאכט א חילול השם פאר די ארץ ישראל אידן ווי דער חיד"א רעדט זיך זייער אפ אויף די פריערדיגע שילוחים (זעה אין ספר שפת אמת די"ט ע"א, ושם ד"ט במכתב מהר"ם חגיז, ומעגל טוב עמוד 63).
דער חיד"א איז געקומען אלס שד"ר, ער איז געווען פונקט דאס פארקערטע פון די ערשטע שלוחים, ער איז געווען דער ריזן תלמיד חכם און גאון, דער גרויסער קענער און אלץ ווייסער, ווער עס האט זיך באקענט מיט אים איז ארויס פון התפעלות, אלע חלקי התורה איז געווען אפען פאר אים, זיין קדושה זיין טהרה, זיינע מדות איז געווען העכער דעם מענטשליכן באגריף ספעציעל איז ער געווען אין די מדה פון ענוה פון זיך קליין האלטען.
דער חיד"א האט מיט גרויס חכמה צוריקגעברענגט שטאלץ כבוד און עהרע פון די תלמידי חכמים פון ארץ ישראל, ער האט זייער אפבאכט געגעבן צו דערהייבן דעם כבוד פון ארץ ישראל איבעראל, ער האט געוויזן סיי פון ספרים סיי פאקטיש אז די חכמה פון ארץ ישראל איז גרויס, א ראיה דערצו קענט איהר זעהן פון דעם חיד"א זעלבסט, מיט זיין אויסטערלישן געשטאלט און זיין גרויס גאונות און חכמה האט ער געברעגנט כבוד און שטאלץ פאר ארץ ישראל. ווען איינער האט אים געלאדעענט און האט דער חיד"א האט מורא געהאט אז עס וועט נישט גוט אויסקומען פאר זיין געלד גיין שרייבט ער "דאס פאסט נישט פאר א שלוח פון ארץ ישראל (מעגל טוב) ווען דער גאון פני יהושע האט אים מכבד געווען און געהייסן אים געבן געלד שרייבט ער: לתת לי מדרו לפי כבוד ארץ ישראל (מעגל טוב עמוד 23). ווען אים אמסטערדאם האט מען אים ספעציעל מכבד געוווען שרייבט ער "דאס איז אלעס לכבוד ארץ ישראל (מעגל טוב 134). דער חיד"א נעמט אייביג אהן אלס מיט ליבשאפט אפילו מען האט אים פארשעעמט און מען האט נישט דערקענט זיין גרויסקייט אבער ווען א פרנס אין מאנטי סאן סאבינו האט אים פארשעמט אלץ שליח ארץ ישראל שרייבט ער " אוי לו לדור שאתה פרנסו, הטוב בעיניך לזלזל בשליח ארץ ישראל כאחד הפחתי"ם".
אין זיינע ספרים רעדט ער אויך ארום ווי ער האט געמאנט פון חוץ לארץ אידן און זיי אויפגעקלערט די וויכטיקייט פון געבן צדקה פאר תלמידי חכמים פון ארץ ישראל, ער פסק'ט להלכה אז עניי ארץ ישראל איז פונקט אזוי חשוב ווי עניי עירך, דאס הייסט ארימעלייט פון ארץ ישראל זענען פונקט אזוי חשוב ווי ארימעלייט פון דער אייגענער שטאט (שו"ת יוסף אומץ סי' י"ט). אויך שרייבט ער אז די אידן וואס וואונען אין ארץ ישראל ליידן מער ווי אנדערע, דאס איז צוליב דעם וואס זיי ליידן פאר די חוץ לארץ אידן, ער שרייבט מערקווירדיג אז אין זיינע צייטן אין נישט דא אין ארץ ישראל אידן וואס נעמען אראפ די בארד און פיאות, אדער וואס זענען נכשל און עריות, און קאמעדיעס, און שרייבט אז דערמיט וואס מען גיט זיי געלד האט מען א חלק אין די מצוה פון ישוב ארץ ישראל, (זעה פני דוד דצ"ח, ראש דוד פ' ויצא). אט די ווערטער ברענגן אויך אנדערע ספרד'ישע גדולים אין זיין נאמען (זעהאין ספר חזון עובדיה ליווררנו שנת תקצ"ח).
דאס ערשטע מאל וואס דער חיד"א איז ארויס געפארן צו זאמלן געלד איז געווען אין יאר ה'תקי"ג, ער איז דאן אלט געווען ניין און צוואנציג יאר, מיט זיין באדינער שמואל בן חיים, (ער איז דערטרונקען געווארן אין וואסער אין יאר תקט"ז, מעגל טוב עמוד 42). ער האט מיטגעמאכט א שווערן וועג אראבער זענען אים באפאלן און געוואלט צורויבן וואס ער האט, אנקומענדיג קיין עזה איז געווארן שבת, זיינע מיטפארער האבן געוואלט ווייטער פארן, דעריבער איז ער פארבליבן אליין אין שטאט, ער האט דארט געווארט פופציג טעג כמעט צוויי חדשים, ביז עס איז געקומען נייע מיטפארער, ער איז מיט זיין געגאנגען קיין מצרים, פון אלכסנדריה איז ער געפארן קיין איטאליע קיין ליווארנא. עס איז דאן געווען ר"ח אלול שנת ה'תקי"ג. ער איז פארבליבן אין שטאט ביז נאך סוכות, כ"ה תשרי ה'תקי"ד איז ער געפארן באזוכען אין די פאלגענדע שטאט, קודם קיין פיסה, פירינצי, סיינה, מוטי סאן סאבינו, ליפיאנו, אורבינו, פיזארו, סיניגאליה, אנקונה, צוריקן קיין סיניגאליה, פיזארו, רימיני פאינצה, לוגו, פירארה, מודינה, ריגייו, גואסטאללה, מנטובה, וירונה, פאדובה, ויניציאה, צוריק קיין פאדובה, ווירונה, דאס זענען שטעט אין איטאליע וואו דער חיד"א האט באזוכעט די ישובים פון אידן צו מאכן געלד פאר די ארץ ישראל אידן.
דער חיד"א האט מען אויפגענומען אין איטאליע ווי א חשובער גאסט, איבעראל איז ער איינגעשטאנען ביי די רבנים פון שטאט אדער ביי די ראשי קהילה און עשירים, ווי ער זעלבסט פארצייכט אלעס אין זיין טאג בוך "מעגל טוב". מען האט אים שטענדיג מכבד געווען זאגן א דרשה, ער שרייבט: האנשים האלה שלמים הם, כולן שוים לטובה לעשות יקר יותר לשלוחי ארץ ישראל, גם לי איש צער הפליאו לעשות ויום ולילה עד חצות לא כלתה רגל מחשובי ופרנסי וחכמי העיר, כת נכנסת וכת יוצאה בדידי קא משתעו (עמוד 7). אויב איז ער אנגעקומען איז א פלאץ ווי מען האט זיך נישט געפירט מיט אים מיטן ריכטיגן כבוד שרייבט ער אמאל אזוי: אנקומענדיג קיין האנאו איז דער שמש פון שטאט מיך קעגן געקומען, און מיך פארבעטן צו זיך אין שטוב, האב איך אים געזאגט איך וויל זיך זעהן מיט דיין רב, ווייל עס פאסט נישט פאר א שליח פון ארץ ישראל איך זאל איינשטיין ביי דיר (מעגל טוב עמוד 21).
אין חודש סיון איז ער געפארן פון וירונה קיין דייטשלאנד און באזוכט די דייטשע שטעט וואו אידן וואוינען, בולזאנו, אינסברוק, פירזי, קריגסהאבער, הארבורג, איטינגן, וואסערטרידינגען, אנסבאך, פיורדא, באמבערג, האספורט, ניידרוירן, הייצפעלד, היידינגספעלד, אשפנבורג, זליגנשטאט, האנאו, פראנקפורט דמיין, ווארמייזא, צוריק קיין פראנקפורט און איז דארט געזעסן פון סוף חודש אב ביז י"ט חשון שנת ה'תקט"ו, פון דארט קיין מאגענצא, בינגן, בון, דיסלדורך, קליוו, נימווגן, פון דארט איז ער געפארן קיין האלאנד.
דער חיד"א איז געווען אין דייטשלאנד ניין חדשים. אבער דא ביי די קהילות פון אשכנז האט ער נישט געהאט אזויפיל הצלחה, ער האט דארט נישט געהאלטן קיין דרשות, מען האט אים נישט געגעבן קיין געהעריגע אכסניא, אפט מאהל האט ער געמוזט איינשטיין ביי גוים. און אסאך פלעצער האט ער גארנישט געמאכט קיין געלד. דער סיבה פאר וואס מען האט אים נישט געהעריג אויפגענומען אין דייטשלאנד איז געווען צוליב די תקנה אז אלע געלטער פון אשכנז זאל מען נישט שיקן פאר די ספרד'ישע קהילות אין ארץ ישראל נאר צו די קהילות וואס שטאמען פון אשכנז. די תקנה האט מען געמאכט אפילו מיט רשות פון די פקידים אין קושטא וואס זיי זענען געווען די בעלי בתים אויף די געלד פאר די ספרד'ישע קהילות, אבער דער חיד"א האט דאס נישט געוואסט (מעגל טוב עמוד 15).
דער חיד"א איז געקומען קיין האלאנד צוועלף טאג אין טבת שנת ה'תקט"ו, און געווען דארט ביז י"ג ניסן, פון דארט איז ער געפארן קיין האג און ראטערדאם, פון דארט קיין ענגלאנד, לאנדאן, פון דארט קיין קאלאי אין פראנקרייך. ער איז אנגעקומען קיין פאריז צוועלף טאג אין אב און געווען דארט ביז י"ד אב, פון דארט קיין בורדו, איונה, מונטפלייר, נים, אביניון, קארפאנטראץ, ליל, קאבארליון, ניצדה די פרובאנס, פון דארט צוריק קיין איטאליע קוניאו, פוסאנו, קארמאניולה, טורינו, ווירצלי, קסאלי, אליסנדריה די לה פאליה, גיונואה ביז ליוורנאו צו זיין באקאנטע אכסניה זיין גוטער פריינד מיכאל פירירא די ליאון, געווען איז דאס דרייצען טאג אין ניסן. דארט האט ער געדרוקט זיין ערשטע ספר שער יוסף.
ער האט זיך געהאלטן אין ליווארנא ביז זעקס און צוואנציג טאג אין סיון שנת תקי"ז, און איז איז אפגעפארן פון דארט מיט א שיף קיין טורקיי, קיין איזמיר, גאליפולי, טיקיר דאג, קושטא, דאס האט גענומען ביז ר"ח אדר ב' שנת ה'תקי"ח, פון דארט קיין יפו און איז געקומען קיין ירושלים פיר טאג אין חודש ניסן.
אלס חבר בית דין אין ירושלים
ווען דער חיד"א איז צוריק געקומען פון זיין ערשטע נסיעה אין חודש ניסן תקי"ז איז ער אויפגענומען געווארן אלס חבר בית דין פון ר' מיוחס בכר שמואל, פריער איז דארט געווען חבר בית הדין זיין טאטע ר' יצחק זרחיה אזולאי.
דער חיד"א איז געווען ראש בית דין און האט גענומען א חלק אין די זאכן וואס א רב און א אנגעזעהנער פירער דארף טוהן, עס זענען פארבליבן אסאך כתבים און פסקים וואס דער חיד"א מיט זיינע חברים האבן געשריבן. דאס האט אנהגעהאלטן זיבען יאר, פון יאר ה'תקי"ז ביז יאר ה'תקכ"ד, דאן האט פאסירט א זאך וואס האט צושטערט זיין פרידן.
געווען איז דאס אזוי: אין יענע צייט איז געווען כמעט נישט קיין געלד פון וואס צו לעבן אין ירושלים, דער ישוב אין ירושלים איז געווען חכמים אידן וואס האבן געלערנט און געדאווענט, נישט געהאנדלט, אלע וואס זענען געווען דארט זענען געווען גאר פרומע אידן, ווי דער חיד"א פארציילט דאס אין שו"ת און אין אסאך אנדערע פון זיינע ספרים, דאס געלט איז געקומען פון חוץ לארץ, די ספרד'ישע קהילות זענען אסאך בעסער געווען אויסגעשטעלט ווי די פון אשכנז (ביז די חסידים און די תלמידי הגר"א האבן שפעטער אויך אזוי געטוהן), אידן האבן מנדב געווען אסאך געלד פאר די תלמידי חכמים און ספרדישע קהילות, דער וועד פאר די געלד איז אין א געוויסן זוהן געווארן אנגעהפירט דורך עשירים און רייכע לייט פון דער שטאט קושטא פון איטאליה, דער וועד אין קושטא האט געשטעלט פיהר "פקידים" פון ארץ ישקראל וואס זיי זאלן אנפירן אלע געלטער פאר די ספרד'ישע אידענטוהם אין ארץ ישראל, די פקידים אין ארץ ישראל האבן געהאט א גרויסער כח, זיי האבן אנגעפירט אלע געלטער, אלע שטעלעס אין די קהילות, די לעצטע ווארט זענען זיי געווען, אויך זענען זיי געווען די פארטשטייער פון די אידן קעגן די אראבישע רעגירונגען וואס האבן דאן געהערשט אין ארץ ישראל.
אין יאר ה'תקי"ד האט מען געשטעלט א נייעם פקיד, א גרויסע עושר און באקאנטער מענטש שיך רחמים הכהן, קודם איז יעדער צופרידן געווען מיט אים, ער פלעגט געבן אסאך פון זיין אייגן געלד פאר תלמידי חכמים, ער איז געווען א גרויסע עסקן און האט אסאך געהאלפן פאר אידן און דעריבער זענען געווען אסאך וואס האבן גאר געבעטן דעם וועד מען זאל אים שטעלן אלס פקיד, אבער אינ מיטן יאר ה' תקט"ז, האט אויסגעבראכן א פייער'דיגע מחלוקה קעגן אים, די אנדערע דריי פקידים האבן געהאלטן אז ער נעמט אסאך געלד פאר זיך, ער גיט נישט אפ קיין פונקעטליכע חשבון, עס האט זיך געמאכט צווישן דעם ישוב פארשידענע דעות מענטשן וואס האבן מיט געהאלטן מיט שיך רחמים און מענטשן וואס זענען געווען קעגן אים, שיך רחמים איז געווען אין כעס און איז געגאנגען צו די אראבישע רעגירונג פארשטייער און האט אים געגעבן אסאך געלד, און דערפאר האבן זיי אים געגעבן כח ער זאל קענען שטראפען און מסר'ן פאר די רעגירונג יעדער וואס וויל אים שלעכטץ טוהן, אויך האט ער געהאט א כח ארויף לייגן געלד שטראפן פאר אלע וואס שטערן אים.
שיך רחמים הכהן האט דעם כח אויסגענוצט און האט גע'קנס'ט יעדער וואס ער האט האט געהאט דעם מינדעסטן חשש, ער האט זיך געמישט בפרטיות אין יעדע זאך וואס איז אים נישט געווען וואו ער וויל האט געצוונגען עס זאל זיין ווי ער וויל. עס האט אויסגעבראכן א ריזין מחלוקה אין ירושלים, צווישן די גאנצע קהילה, יעדער איז געווען פארמישט דערין, מען האט געשריבן פאר די וועד אין קושטא אז שיך רחמים איז נישט אויסגהאלטן, זיי האבן אים בודק געווען, לויט זייער מיינוג איז ער יא גוט געווען, זיי האבן אים געשריבן ער זאל זיין איינגעהאלטן, אסאך תלמידי חכמים האט ער בא'קנס'ט וואס זיי האבן געהאלטן עס איז געווען אומזיסט, מען האט זיך געגען געשטעלט זיינע באפעלן, און ער האט גע'מסר'ט, די אראבישע פארשטייער אין ירושלים האט אים אראפ געשטעלט פון זיין שטעלע, ער האט געגעבן מער געלד האט מען צוריק געשטלעט, די ספרד'ישע קהילה אין ירושלים איז געווארן צובראכן אויף שטיקער. (די גאנצע מעשה שטייט מיט א גרויס אריכות אין הקדמה פון שו"ת פרי האדמה (ח"ד), ספר התקנות וההסכמות ירושלים סי' נ"ז, שו"ת מזבח אדמה חו"מ סי' ב', יור"ד סי' של"ד, ספר ברכות המים יור"ד סי' של"ד)
זיין נסיעה און אנטלויפן קיין מצרים
אין יענער צייט וואס שיך רחמים הכהן איז אראפגעשטעלט געווארן דורך די אראבישע פארשטייער, די פקידים אין קושטא זענען געווען צומישט זיי האבן נישט פארשטאנען וואס עס גייט פאר, האבן זיי קודם אויפגעהערט צו שיקן געלד, זיין האבן געוואלט וויסן א קלארע זאך, האט דער חיד"א מיט זיינע חברים דער מהרי"ט אלגאזי זיך ארויסגעלאזט קיין קושטא זיך דורכשמועסן מיט די וועד וואס מען זאל טועהן צוריק שטעלן שלום אין שטאט, זיי זענען געפארן קיין מצרים, דארט זענען זיי געוואר געווארן אז שיך רחמים הכהן איז צוריק געווארן דער פקיד, דער חיד"א האט דאן געהאלטן אז עס האט שוין נישט קיין זין ווייטער צו פארן וויאבלד מען וועט גארנישט אויפטוהן, רחמים הכהן איז ממילא דער בעל הבית.
אסאך פון די תלמידי חכמים אין ירושלים זענען אנטלויפן פון דארט, צוליב מורא אז שיך רחמים הכהן וועט נקמה נעמען פאר יעדעם וואס ער האלט אז יענער שטערט אים, דער חיד"א האט אויך מורא געהאט זיך צוריקערן קיין ארץ ישראל, ער האט זיך בעזעצט אין מצרים און האט דארט געהאט א פירענדע טייל אין די קהילה.
דער חיד"א איז זייער נישט באקוועם געווען אין מצרים ווייט אוועק פון זיין סביבה, זיין משפחה און חברים, די אידן פון מצרים האבן געוואוסט אפצושאצען זיינע כוחות און זיי האבן אים אויפגענומען פאר רב אין די קהילה, אין שבת תשובה ה'תקכ"ה האט ער געזאגט א עפענונג דרשה לכבוד זיין נייע שטעלע. ער האט אסאך געבענקט צוריק צו גיין קיין, ער האט געזעהן אז אסאך תלמידי חכמים זענען שוין צוריק און ער האט געמוזט בלייבן אלס רב אין זיין קהילה אין מצרים, אין יאר תקכ"ה איז זיין טאטע ר' יצחק זרחיה אזולאי נפטר געווארן, דאס האט אים אויך זייער צובראכן.
עס זענען פארבליבן אסאך בריוו וואס דער חיד"א שרייבט צו זיינע רבים, חברים און תלמידים ווי שטארק ער וויל צוריק גיין ירושלים, ווי ער גלוסט צו די הייליגע ערד און וויל זוכה זיין צו אלע גוטע סגולות פון הייליגקייט פון ארץ ישראל, אבער ער קען נישט (זעה אגרת מצרים מכתב י"ט, אגרות חיד"א ליוורנא סי' נ"ו, ל"ח, אגרת החיד"א לאביו סיני כרך מ"ג תשי"ח עמ' רל"ד ועוד). ער שרייבט אזעלכע לשונות ווי "ואותר רק אני לבדי אשתומם כאיש נדבה, כי גדל הכאב מאד בכל עת אשר אני רואה כי רחק ממני מנחם, טוב לי אז בארץ הצבי מט"ה מנוולת כמעט כסדום בין תנות וכירים, וכו' הוציאה ממסגר נפשי אשובה אראה הר ציון.
אלס ראש ישיבה אין חברון
פינף יאר איז דער חיד"א געווען אין מצרים. אין יאר תקכ"ט חודש אדר איז ער געפארן קיין קאפוטקיה, ער איז געבליבן דארט ביז פיר טאג אין חודש סיון, און אכט טאג אין סיון איז ער געקומען קיין יפו, פון דארט האט ער זיך באזעצט אין חברון. ווי עס זעהט אויס האט נאך אלץ מורא געהאט צוריק צו גיין קיין ירושלים.
דעם טאג וואס ער איז געקומען קיין חברון איז אים זייער חשוב געווען ער שרייבט אין איינע פון זיינע ספרים (כת"י החיד"א אויפן ספר לבוש מיט הגהות פון זיין זיידע דער חסד לאברהם) בזה"ל: זיכנו המרחם ברוב רחמיו להתספח בנחת ה' פה עיה"ק חברון ת"ו שילהי סיון תקכ"ט, הוא ברחמיו יזכינו לשקוד בו אני וזרע זרעי בתורה ובבמצות וזכות מורי זקני הקבור פה יגן בעדי כן יהי רצון.
אין חברון איז ער געוון פון די ראשי בית דין, ער ווערט דארט פארעכנט פון די ז' טובי העיר, און האט געשריבן אסאך בריוו וועגן דעם מצב פון אידן דארט, ער האט דארט געשטעלט א ישיבה מיט תלמידים, און ער האט זיך דארט באקענט מיט אסאך גדולי ישראל פון דארט, ספעציעל האט ער געמאכט באקאנטשאפט מיט דעם גאון ר' אהרן אלפאנדארי דער בעל מחבר פון סםר יד אהרן, אויף שולחן ערוך, דער חיד"א ברענגט פון אים אין זיינע ספרים אסאך זאכן וואס ער האט געהערט פון אים.
דער חיד"א איז געווען אין חברון דריי יאר אין פיהר חדשים, ביז מען האט אים נאכאמאהל מכבד געווען ער זאל זיין די שד"ר און ארויספארן קיין חוץ לארץ שאפן געלד פאר ארימעלייט בני תורה אין ארץ ישראל.
די נסיעה קיין חוץ לארץ
זיי זענען געקומען קיין עגיפטן און דארט זיך געזאמם גאנצע זיבן חדשים, אין יענע צייט אין אויך רוסלאנד געווען פארמישט אין א קריג, און דער חיד"א האט מורא געהאט צו פארן אויפן ים, אפשר וועט מען אים חושד זיין אין שלעכטץ, ענדליך צוויי און צוואנציג טאג אין תמוז איז ער ארויסגעפארן פון אלכסנדירה מיט א שיף, און איז געקומען קיין תוניס פאר ראש השנה.
חודש תשרי אין תוניס
אריינקומענדיג קיין תוניס האט מען דעם חיד"א דארט מכבד געווען ווי עס פאסט זיך, די גרויסע ראשי קהילה האבן אים גערופען צו זייערע מלכות'דיגע הייזער, די תלמידי חכמים פון שטאט זענען אים געקומען באזוכן. דער חיד"א צייכנט איהן אין זיין ספר מעגל טוב, אז פרויען וואס זענען געווען שוואנגערדיג מיט קינדער, האבן געשפירט פאר א זכיה צו קוקען אויף די שיינע הערליכע מלכות'דיגע געשטאלט פונעם חיד"א כדי זייערע קינדער זאלן זיין גראטן, ווען דער חיד"א האט געוועלט אוועק גיין פון דארט נאך סוכות האבן אים די אידן פון תוניס נישט געלאזט, אזוי ווייט אז זיי האבן געבעטן פונעם סולטאן ער זאל נישט געבן רשות פארן חיד"א אוועק גיין פון שטאט. די חכמים פון שטאט פלעגן קומען צום חיד"א און זיך גע'טענה'ט מיט אים אין הלכה, זיי האבן אים געוואלט איבערקלוגן, אבער עס איז זיי נישט געלונגען דער חיד"א איז געווען מער חריף, מער גאון און בקי ווי זיי, און דערפאר האבן זיי מחשיב געווען דעם חיד"א, ער שרייבט מיט עניות (מעגל טוב עמוד 60) עס איז וואונדערליכ ווי די גאונים און חכמים וואס זענען גאר שארף קענען מיך נישט בייקומען, ואנכי רש ונקלה.
פון די אנדערע זייט איז אבער דער חיד"א נישט צופרידן געווען אין תוניס, בטבע איז דער חיד"א געווען א איסטניס, גאר א ריינער און איידעלער מאן, און די מענטשן פון תוניס זענען געווען פאר אים פארגרעבט און נישט איידל, ער שרייבט אויף זיי: וכבר הייתי אומר להם הדרך ארץ הוטא מטבע פסול בארצכם.
מיט דעם אלעס איז געלונגען פארן חיד"א צוזאמען נעמען צדקה פאר ארץ ישראל אין תוניס גאר א גרויסער סכום געלד, און זיי האבן זיך געזעגנט מיט אים מיט א הערליכן געזאנג, און פיהר און צוואנציג טאג אין ניסן איז ער ארויס פון תונס עס האבן אים בייגלייט פופצין מענטשן וואס האבן געשלעפט דעם וואגן אנשטאט פערד.
דער חיד"א איז אוועק גפארן פון תוניס זעקס טאג אין אייר, און איז געקומען קיין ליווארנאט זיבעצען טאג אין אייר, און איז אריין אין שטאט הערשט צוואנציג טאג אין אייר, ער האט זיך אויפגעהאלטן דארט ביז ניין און צוואנציג טאג אין סיון, ער איז דארט איינגעשטאנען ביי זיין טאכטער שרה.
ער איז פון דארט געפארן באזוכען די שטעט אין איטאליע ווי פיסה, סיינה, פירינצי, סיניגאליה, אנקאנא, פיזארא, רימיני, לוגו, פיראפה, מטובה, קולורנו, וויראנא, וןיניציא, קונילייאנו, גראדיסקה, גוריציאה, טריעסטי, קונילייאנו, גארדיסקה, גוריציאה, קונייאן, ריגייו. איבער א יאר צייט האט ער באזוכט די אויבענדארמאנטע שטעט און צוזאמען גענומען געלד פאר די ארץ ישראל אידן, פון דארט איז ער אריבער קיין פראנקרייך, פון דארט אין די נידערלאנדן, בריסל, צוריק קיין פאריז, פראנקרייך, ליאון, און צוריק קיין איטאליע. ער האט געוואנדערט אין פארשידענע שטעט אין איטאליע, ביז ער איז צוריק אנגעקומען קיין ליווארנא אכט און צוואנציג טאג אין אלול שנת תקל"ה. און דערמיט געפארטיגט זיין שליחות פאר די ארץ ישראל אידן.
אין אלע פלעצער ווי ער איז געקומען האט מען אים אויפגענומען מיט גרויס כבוד און שעצונג ווי עס פאסט פאר אזא גרויסער מענטש, געווען שטעט ווי מען אים ארויסבייגלייט מיט די ראשי הקהילה צוזאמען מיט הונדערטער אידן, אויך די פרויען אין קינדער האבן זיך געשטופט א קוק צו טאהן אויף אזא גרויסן מענטש. אזוי איז געווען אין פראנקרייך, און אין אמסטארדאם, האלאנד.
קאַטעגאָריע:אידישע היסטאריע
1944
נאבעל פריזן
קאַטעגאָריע:1940ער
פארלוירן דעם זיכרון
פארלוירן דעם זיכרון איז א חרדישע פילם געשפילט אויף אן ארץ־ישראלדיגער אידיש.
איינער פון די הויפט אקטיארן אין דעם מאווי יאסעלע שפילט אויך אויף א געשעפט אלס מלמד.
די מעשה גייט אז א בחור יאסעלע האט זיך צוקריגט מיט זיין טאטן, און שפעטער האט זיין טאטע אים אראפגעקלאפט דורך אן עקסידענט און ער האט פארלוירן זיין זיכרון, ניטאמאל האט ער געדענקט ווי אזוי ער הייסט, און ער האט זיך גערופן מאטי.
שפעטער ווען ער איז געגאנגען זוכן ארבעט, איז ער אנגעקומען צו זיין טאטנ'ס פאבריק און ער האט אים דערקענט און זיי האבן זיך צוריק פאראייניגט.
קאַטעגאָריע:פילמען
ט"ו כסלו
דער פופצנטער טאג פונעם ניינטן חודש.
האגערסטאן באן סטאנציע
האגערסטאן  איז א סטאנציע אויף דער מזרח לאנדאן ליניע פון דער לאנדאנער איבערגרונט אין דער לאנדאנער בארא פון העקני אין צפון־מזרח לאנדאן. זי איז אין טראוולקארט זאנע 2.
היסטאריע
די אריגינעלע סטאנציע האט געעפֿנט אום 2טן סעפטעמבער 1867 אויף דער נארד לאנדאנער באן צו באדינען די פארלענגערונג פון דער נארד לאנדאן ליניע קיין בראד סטריט אין דער סיטי פון לאנדאן. די סטאנציע איז פארמאכט געווארן אום 6טן מיי 1940. אום 7טן אקטאבער 1940 איז די סטאנציע געשעדיגט געווארן דורך א באמבע.
מען האט געבויט די היינטיקע סטאנציע א ביסל צפון פון דער ערשטער סטאנציע. מען האט געעפנט די נייע סטאנציע פאר דער לאנדאנער איבערגרונט אום 27סטן אפריל  2010 מיט א באגרעניצטע באדינונג צווישן דאלסטאן קנופ און ניו קראס אדער ניו קראס גייט. אום 23סטן מיי 2010 האט מען פארלענגערט די רוטע פון ניו קראס קיין אדער. אין דעצעמבער 2012 האט אנגעהויבן די רוטע קיין.
באדינונגען
אין די נישט־שפיץ שעה׳ן איז די באדינונג:
ים התלמיד
ים התלמיד ישיבה איז א ישיבה אין מאנסי וואס האט זיך אפגעטיילט פון די ישיבה עמודי דגירסא ריבניץ אנגעפירט דורך רבי שלום לאנדא
עס ווערט געפירט דורך רבי אברהם הערש לייפער שליט"א פון מאנסי. ביים זיך אפטיילן האט די ישיבה זיך פלאצירט אין אפסטעט ניו יורק, היינט צו טאג איז עס פלאצירט אין מאנסי. די ישיבה איז געמאכט פאר עלטערע בחורים וואס זיכען א פלאץ ווי צו שטייגן און הנאה האבן מיט א אידישע טעם,
29סטן יולי
דעם 29סטן יולי איז דער 210טער טאג פון יאר (211טער אין אן עיבור־יאר) אינעם גרעגאריאנישן קאלענדאר; ביז צום סוף יאר, בלייבן נאך 155 טעג.
פייערטעג
29
ישראל יצחק קאליש
אפשטאם
רבי יצחק איז געבוירן אין זאלאשין, לעבן קאליש, אין יאר ה'תקל"ט, צו זיין פאטער הרב שמעון קאליש א זון פון הרב יצחק קאליש. און צו זיין מוטער מרת יוטא. א רבנישע פאמיליע אפשטאמענדיג פון הרב מרדכי יפה "דער לבוש".
רבנות
נאך זיין חתונה איז רבי יצחק געווארן פון די תלמידים פון הרב דוד פון לעלאוו, וועלכער האט אים צוגעברענגט צו דעם חוזה פון לובלין, דארט איז ער געווארן פון די אנהענגער פון ייד הקדוש.
אין יאר ה'תקע"ה נאך דער פטירה פון זיינע רבי'ס איז רבי יצחק געווארן פון די גרויסע תלמידים פון הרב שמחה בונם פון פרשיסחא, נאך דער פטירה פון רבי אברהם דער זון פון רבי שמחה בונם איז רבי יצחק אריבער קיין ווארקא און דארט אויפגעשטעלט זיין חסידישן הויף מיט טויזנטער תלמידים און אנהענגער.
רבי יצחק איז נפטר געווארן אחרון של פסח ה'תר"ח.
זיינע תלמידים
פון זיינע תלמידים:
רעפערענצן
קאליש קאַטעגאָריע:ווארקא
זאראאסטריזם
ווען איסלאם האט זיך פארשפרייט אין דער פערסישער אימפעריע, זענען עטלעכע הונדערטער טויזנטער פון די אנהענגער אין זאראאסריזם אנטלאפן אין אינדיע, און די געמיינדע דארט ווערט גערופן "פאַרסי".
רעפערענצן
קאַטעגאָריע:רעליגיע
הויפט זייט/א' כסלו
א' כסלו ראש חודש
כסלו 01 קאַטעגאָריע:מוסטער היינט אין היסטאריע he:תבנית:א' בכסלו
האמפשיר
האַמפשיר איז א גראפנשאפט ביים דרום בארטן פון ענגלאנד. די צערעמאניע־גראפנשאפט פון האמפשיר גרענעצט דארסעט צו מערב, ווילטשיר צו צפון־מערב, בארקשיר צו צפון, סארי צו צפון־מזרח און מערב סאסעקס צו מזרח. צו דרום געפינען זיך דער ענגלישער קאנאל און דער סאלענט. האמפשיר באדעקט היינט א שטח פון 3,700 קוואדראט ק"מ.
די גראפנשאפט שטאט איז ווינטשעסטער.
וועבלינקען
קאַטעגאָריע:גראפנשאפטן אין ענגלאנד
חיד"א, אין ליווארנא
זיין בלייבן אין ליווארנע
אייגענטליך איז דער חיד"א געווען גוט באקאנט אין אלע פלעצער פון זיינע נסיעות פון פריער, אין יאר ה'תקכ"א איז נפטר געווארן דער רב פון די ספרד'ישע קהילה אין אמסטרדאם ר' יצחק בן דנא די בריטו, שוין דעמאלטס האט די קהילה געוואלט דער חיד"א זאל קומען ווערן רב, די קהילה איז אמסטרדאם איז געווען די חשוב'סע און רייכסטע קהילה פון די ספרדים אין דעם גאנצען געגענט, אבער דער חיד"א האט נישט מסכים געווען ער האט זיי געשריבן אז ער האט א שטארקע אפמאך ביי זיך אז ער וויל נישט זיי א רב אין א קהילה. יאהרן שפעטער שרייבט דער חיד"א אין זיין ספר מעגל טוב (ע' 137) ווען ער איז דארט ארום נאך געלד, האבן נאך די רייכע לייט געהאט א טענה צו איהם היתכן ער האט זיי אפגעזאגט, זיי האבן איהם נישט געגעבן כבוד ווי עס פאסט זיך פאר אזא פערזענדליכקייט.
אין יענער צייט אין יאר ה'תקל"ה זיבן טאג אין חודש חשוון האט דער חיד"א חתונה געהאט מיט זיין ווייב רחל בת משה לוי, זי איז געקומען פין איטאליע פון שטאט פיסה, און עס איז פארשטענדליך אז דערמיט האט דער חיד"א זיך צוגעבונדען מער קיין חוץ לארץ. און איז געפארן קיין ליווארנע.
אין ליווארנע איז דער חיד"א איינגעשטאנען אין דעם הויז פון זיין נאנטן חבר און גוטער פריינד רבי מיכאל פירירא די ליאון. אין יענער צייט האט דער חיד"א געדרוקט זיין מייסטער ווערק אויף שולחן ערוך ברכי יוסף, און אין ליווארנא  איז געווען א גרויסער דרוקעריי פון אידישע ספרים איז ער פארבליבן דארט א שטיק צייט. זיין חבר מיכאל פירירא האט אויפגעשטעלט א ישיבה און א בית המדרש לכבוד דעם חשובן גאסט. דער חיד"א דערמאנט אויך אז ער האט געלערנט מיט די חשובע קינדער פון מיכאל יעקב פירירא און גבריאל פירירא. דער חיד"א איז געווען זייער צוגעבונדען צו זיי,און עס איז דא פארשידענע כתבי יד ווי דער חיד"א איז מרמז אויף זיי און דערמאנט ווי ער ארבייט אויף זייערע נשמות און זייערע נפשות אין מעגל טוב עמוד 69 שרייבט והייתי עמהם אור הו' עד הבקר. אויף א פלאץ שרייבט  סיפי (סיניאר יעקב פירירא) הוא קרוב לתקון יותר מאחיו וילמוד עמי פחות שעה א' בשבוע והוא יתראה פנים אחר זמן. סיפ קרוב לתיקון ויזהר ליצנות והם מיוחדים בליוורנו. (ספר החיד"א למאיר בניהו ח"ב ע' תקס"ד) סיפי שכל זך אמיתי, חולי קבוע מתפחד ויחלה וינצח לגמרי, אחיו מתכחם ואינו, והיה הולך להתתקן וחזר, סיפי עבר עבירה פירוש לגמרי, אך סיג"פ (סיניאר גבריאל פירירא) פורש וחוזר,. אין פאקט איז אויך אז די צוויי זענען גערעכנט ווי תלמידים פונעם חיד"א ווי עס שטייט אין מפתח אויף זיינע ספרים חומת אנ"ך. און אין צפורן שמיר סי' י"ב שטייט ער דער חיד"א האט געפירט מיט זיי הקפות און געמאכט אין דעם בית המדרש א סדר הקפות מיט תפלות.
ער פלעגט אמאל פון דארט פאהרן קיין פיסה וואס איז גאנץ נאנט צו ליווארנא, דארט האט געוואונט די משפחה פון זיין ווייב. אויך האט איהם זיין זיהן ר' [ רפאל ישעיהו אזולאי ער זאל קומען איהם באזוכן אין זיין שטאט ווי ער איז געווען רב אנקווה אבער ער איז וויניג געפארן צו איהם ער שרייבט איהם אזוי:
דער חיד"א האט בשום אופן נישט געוואלט ווערן רב אין קיין שום פלאץ, ווי שוין געשריבן אויבן האט ער נישט אנגענומען דאס רבנות אין מצרים נאר צוליב ווייל ער האט נישט געהאט קיין ברירה. אבער דאך האט ער געדינט ווי דער אומאויפציעלער רב אין שטאט, און ביז גאנץ צום סוף ווען מען האט געזאגט אין ליווארנא "דער רב" האט עס געמיינט דער חיד"א. אין די הקדמה פון זיין ספר ברכי יוסף, שרייבער דער ווינער רב מצד הספרדים "לא קבל מימיו שום רבנות".
אין יאר ה'תקמ"ב שרייבט צו איהם זיין חבר ר' יעקב אליישר ער זאל ארויף קומען צוריק קיין ארץ ישראל נעמען דאס רבנות אין שטאט צפת, און זאגט איהם צו אז מען וועט איהם צוהעלפן מיט וואס נאר מעגליך, ער שרייבט אז אויב דער חיד"א וועט אננעמהן דאס רבנות וועט די שטאט ווערן אויפגעלעבט עס וועט ווערן "משוש כל הארץ אשר לא היתה לעולמים ממרן הבית יוסף עד היום" (מזרח ומערב כרך ג' תרפ"ט עמוד 321).
אין יאר ה'תקמ"ה איז נפטר דער רב פון אנקאנא הרב רב' אברהם ישראל, האט די קהילה אין שטאט אנקונה געלאדענט דעם חיד"א אחם חאהר ה'תקמ"ז ער זאל דארט ווערט רב, זיי האבן אים צוגעזאגט אסאך גליק, אבער געטריי צו זיין שיטה האט ער בשום אופן נישט מסכים געווען און איז נישט געווארן דארט קיין רב ווי עס ווערט דערציילט אין ספר מדבר מתנה ח"ב קונטרס מדבר יחיד די"ב. למעשה האט זיי דער חיד"א געגעבן א עצה מען זאל נעמען זיין זון הרב ר' רפאל ישעיהו אזולאי.
אין ליווארנא האבן זיך געוואנדען צו אים אסאך רבנים און דיינים און אנגעפרעגט אסאך שאלות אין הלכה וויאזוי זיך צו פירן, ער האט מסדר געווען תפלות ווי סנסן ליאיר פאר די ניסים וואס די יודן אין ליווארנא האבן מיטגעלבעט אין יאר התק"נ, און אויך יוסף בסדר, און שומר הברית והחסד. דאס זענען אלע סדר תפלות וואס דער תפלה האט אין יענע צייטן געשריבן.
אין ליווארנא האט דער חיד"א אנגעפירט מיט אסאך חבורות און גרופעס בני תורה וואס האבן געלערענט לויט די אנווייזנוגען ווי דער חיד"א פאר זיי האט דער חיד"א מחבר געווען קונטרסים חדשים לבקרים, חברת חק לישראל.
די דרשות שבת כלה
אויך איז ער דארטן געזעסן אין הויז און בית המדרש פונעם עושר אליעזר חי שאלתיאל ריקאנאטי, ער האט זיך באזעצט אין זיין ישיבה. אט אין דער ישיבה האט דער חיד"א אנגהויבן צו זאגן דרשות פיר מאהל א יאר. שבת תשובה, שבת זכור, שבת הגדול, שבת כלה. די דרשות האט ער געזאגט משך פון עטליכע יאר ביז מען האט אים אנגעהויבן מכבד זיין זאגן דרשות אין דעם גרויסן בית המדרש פון ליווארנא, דאס האט ער שפעטער אפגעשריבן אין זיינע ספרים דברים אחדים. אהבת דוד, כסא דוד, רוח חיים.
עס ווערט פארציילט אסאך פון די דרשות פונעם חיד"א, די גאנצע שטאט האט מיט געהאלטן מיט די דרשות, ווען דער חיד"א פלעגט גיין צום גרויסן בית הכנסת איז געווען ליכטיג פאר אידן ליהודים היתה אורה ושמחה וששון ויקר, עס האבן זיך פארזאמלט הונדערטער טויזענטער אידן, מענער פרויען קינדער, מען איז געשטאנען פון דעם טיר פון זיין הויז ביז צום טיר פון בית המדרש, עס האט איהם געווארט א ריזן ציבור אידן, אין דער חיד"א איז אריבער צווישען זיי, זיין אויסזעהן, זיין הערליכע צורה איז געווען ווי א מלאך ה', עס האבן זיך פארזאמלט אין שוהל אלע איינואונער אידן, און האבן געהערט זיין חכמה זיין מוסר, זיינע גלוסטיגע רייד וואס האט געצויגן הערצער פון יעדן, מענטשן פון גאנץ ליווארנע זענען געקועמן הערן, אין דער נאמען פונעם חיד"א איז געוואקסן נישט בלויז ביי אידן, נאר אויך ביי גוים (אגרת הרב חיד"א הקדמה, ישראל קושטא). קאַטעגאָריע:אידישע היסטאריע
3טן מיי
דעם 3טן מיי איז דער 123סטער טאג פון יאר (124סטער טאג אין אן עיבור־יאר) אינעם גרעגאריאנישן קאלענדאר. ביז צום סוף יאר, בלייבן נאך 242 טעג.
געשטארבן
03
אי.טי. דער עקסטרא-טערעסטריאלער
'''אי.טי. דער עקסטראַ-טערעסטריאַלער' (ענגליש: E.T. the Extra-Terrestrial'') איז אן אמעריקאנישער וויסנשאפטלעכע פאנטאסטיק פילם פון 1982. ער איז רעזשיסירט געווארן דורך סטיווען ספילבערג און געשריבן דורך מעליסא מאטיסאן. זיין געשיכטע איז וועגן אן עקסטראַ-טערעסטריאַלער מיטן זעלבן נאמען וואס איז אריינגעזעצט אויפן ערד. א קינד און זיין משפחה באהאלטן אים פון די רעגירונג ווען ברענגען אים צוריק היים. "אי.טי." איז געווארן דער מערסט רווח'דיקער פילם פון אלע צייטן אין משך פון צען יאר, און האט אפילו אויסגעמידן "שטערן קריגן עפיזאד IV: א נייע האפענונג".
וועבלינקען
קאַטעגאָריע:ענגליש שפראכיגע פילמען קאַטעגאָריע:אמעריקאנישע פילמען קאַטעגאָריע:דראמאטישע פילמען
י"ז כסלו
דער זיבעצנטער טאג פונעם ניינטן חודש.
כרמיאל
200px|קליין|כרמיאל ראטהויז כרמיאל איז א שטאט אין צפון דיסטריקט אין ישראל, אין צענטראלן גליל. ער געפונט זיך דרום פון שאסיי 85 עכו-צפת, די שטאט געפונט זיך צווישן דעם אונטער גליל און אויבער גליל, די געגנט ווערט גערופן די "בית הכרם טאל".
כרמיאל איז אויפגעשטעלט געווארן אין יאר 1964, מיטן פלאן אויפצושטעלן א יידישע שטאט, וואס וועט אפהאקן די פארשפרייטונג פון אראבישע שטעט אין צפון, ישראל האט דעריבער אנעקסירט גרויסע שטרעקעס פון לאנד פון די ארומיקע אראבישע שטעט, דיר על אסאד, מאדזשדאל קורום, נאכעף, און באאנע. די שטאט איז געווארן פלאנירט ביזן לעצטן דעטאל, און נאכדעם האט מען עס אויפגעשטעלט. אין 1976 זענען נאך שטרעקעס אריינגערעכנט געווארן אין שטאט, וואס האט געפירט צו ראיאטן, וואס זענען גערופן געווארן "ערד טאג".
אין 1986, איז כרמיאל אנערקענט געווארן אלס שטאט. אין די 1990ער יארן זענען אסאך עולים פון רוסלאנד, אנגעקומען וווינען אין דער שטאט. אין יאר 2000, נאכן ריקצוג פון צה"ל פון דער זיכערהייט זאנע, אין דרום לבנון, זענען צד"ל זעלנער וואס זענען אריבער קיין ישראל, געקומען וווינען אין שטאט.
לויטן צענטראלן ביורא פאר סטאטיסטיק, ריכטיק פאר 2009, שטייט די באפעלקערונג ביי 44,800 איינוווינער.
כרמיאל האט מערערע געשעפטן און קאמערץ צענטערן, און אינדוסטריעלע זאנעס. דער בירגערמייסטער איז עדי אלדר זייט 1989.
געשיכטע
אין 1972 די שטאָט באקומען דעם סטאַטוס פון אַ אַנטוויקלונג שטאָט. דעם סטאַטוס געגעבן די שטאָט קענען צוציען פילע יונג קאַפּאַלז ווייַל פון די עקאָנאָמיש ינסיניווז ביטנייַ דורך רעגירונג. כרמיאל אין 1986 אַפישאַלי געווארן אַ שטאָט.
אין די 90 זענען כייערד אין איבער 17,000 אימיגראנטן פון דעם געוועזענעם סאוועטן פארבאנד און געגאנגען צו איינוואוינער פון דער מדינה.
בשעת דער צווייטער לבנונישער מלחמה זענען געפאלן אין דער שטאָט אסאך קאַטיושאַ ראקעטן, עטלעכע פון וואָס געפֿירט פאַרמאָג שעדיקן און טראַוומע וויקטימס. איידער צו די צווייטע לעבאַנאָן מלחמה איז אַ געפיל צווישן רעזידאַנץ אַז די שטאָט איז פּראָטעקטעד דאַנק צו אָנטאָן קאָנטראָלס אויף דעם באַרג קייט צפון. בעשאַס דער מלחמה, דער ערשטער פאלן פון מיסאַלז אַריבער די שטאָט, פילע משפחות אנגעהויבן צו פאַרלאָזן די שטאָט ביז דעם סוף פון דער מלחמה.
באפעלקערונג
לויטן צענטראלן ביורא פאר סטאטיסטיק ווי פון יוני 2010, האט כרמיאל 44,200 באוואוינער. די באפעלקערונג וואקסט מיט א יערלעכן וווּקס פון 0.3%.
די ווייַטערדיק גראַפיק באַפעלקערונג אַנטוויקלונג קהל:
חנוכה שטעכעריי אין פארשעי
פינף מענטשן זענען פארוואונדעט געווארן, צוויי פון זיי אין קריטישע צושטאנד. איינער פון זיי יוסף ניימאן, 72 יאר, וועלכער איז נפטר געווארן דריי חדשים נאך דעם אטאקע.
איין אנוועזענדער האט העלדיש באקעמפט דעם טעראריסט, און געווארפן א טיש אויף אים, און אים אזוי פארטריבן. דער אטאקירער איז דאן געלאפן צו זיין קאר און אנטלויפן, ווען דער העלדישער איד פאלגט אים נאך און האט אראפגענומען די אינפארמאציע פון זיין אויטא און לייסענס-פלעיט און עס איבערגעגעבן פאר די פאליציי.
צוויי שעה נאך דער אטאקע, ווען דער רוצח איז דורכגעפארן דעם דזשארדזש וואשינגטאן בריק, האבן די מאשינקעס אויפגעכאפט זיין לייסענס פלעיט נומערן און די ניו יארק סיטי פאליציי האט א קורצע וויילע דערנאך געטראפן דעם פארברעכער'ס אויטא אין הארלעם, וואו זיי האבן ארעסטירט דעם פארברעכער.
אין די טעג נאך די אטאקע זענען פילע פאליטיקאנטן אראפגעקומען באזוכן אין דעם שול בפרט און אין מאנסי בכלל, אויסצודרוקן סימפאטיע און מיטגעפיל. ספעציעל האט גאווערנאר ענדרו קאומא עטליכע מאל באזוכט.
דער פארברעכער
דער פארברעכער, גרעפטאן טאמאס, 37 יאר, פון גרינוואוד לעיק, פארמאגט א לאנגע היסטאריע פון גייסטישע קראנקייטן, און איז דיאגנאזירט געווארן מיט סקיצאפרעניע.
אויספארשער האבן געפינען אין זיין הויז צעטלעך אויף וועלכע ער האט ארויפגעשריבן אנטיסעמיטישע מיינונגען, און פארבינדונגען צו די שווארצע היברו איזרעאלייטס.
ער איז אנגעקלאגט געווארן אין געריכט מיט פינף קלאגעס פון מארד פרואוון און נאך עטליכע קלאגעס. גרויס אנטוישונג איז אבער געווען ווען דער ריכטער האט אים דערקלערט אלס נישט גענוג גייסטיש סטאביל צו קענען דורכמאכן א געהעריגע פראצעס, און ער איז אפגעפירט געווארן צו א גייסטישע אנשטאלט.
א צווייטע אינצידענט
עטליכע וואכן בעפאר דער שטעכעריי אטאקע איז פארגעקומען א צווייטע שטעכעריי אטאקע, ווען א היימישער אינגערמאן איז עטליכע מאל דערשטאכן און שווער פארוואונדעט געווארן, זייענדיג אויף זיין וועג צו דאווענען ותיקין. דער פארברעכער איז קיינמאל נישט געכאפט געווארן. אויספארשער האבן שפעקולירט אויב דאס איז דורכגעפירט געווארן דורך דעם זעלבן פארברעכער, אבער עס איז קיינמאל נישט פעסטגעשטעלט געווארן.
דרויסנדיגע וועבלינקען
קאַטעגאָריע:מאנסי קאַטעגאָריע:אידישע היסטאריע קאַטעגאָריע:אנטיסעמיטיזם קאַטעגאָריע:טעראר קאַטעגאָריע:ראקלענד קאונטי
שמואל שלמה ליינער
רבי שמואל שלמה ליינער (י"ח שבט ה'תרס"ט - כ"ט אייר תש"ב) איז געווען דער דריטער ראדזינער רבי.
רביסטעווע
אין יאר תרפ"ט ווען זיין פאטער איז נפטר געווארן, האט ער איבערגענומען די רביסטעווע, ביי דער עלטער פון צוואנציג יאר.
ער האט צוערשט געוואוינט אין ווארשע, און דערנאך געקומען וואוינען קיין ראדזין ווי ער האט ווייטער געפירט דעם ראדזינער הויף.
אויפטוענגען
ער האט מייסד געווען א ישיבה פון 200 בחורים מיטן נאמען "סוד ישרים" און פילע תלמודי תורה און בתי חינוך אין פוילן מיטן נאמען "בית יעקב".
ביי דער צווייטער וועלט-מלחמה
ביי דער צווייטער וועלט-מלחמה האט ער זיך קעגן געשטעלט די דייטשן. ער האט אויפגעלעזט די ישיבה, יעדעם אהיימגעשיקט און געהייסן זיינע חסידים אנטלויפן. ער האט אויסגעזידעלט די אידן ראט פארן צוהעלפן די דייטשן, און זיך שטארק אקעגן געשטעלט, נישט איבערגעבן נעמען פון אידן פאר די דייטשע רשעים ימ"ש. ליידער האבן אים די דייטשן געכאפט אום כ"ח אייר תש"ב, און ברוטאל גע'הרג'ט, אין צענטער פון דער שטאט וולאדאווע. הי"ד
וועבלינקען
קאַטעגאָריע:פוילישע אדמורי"ם
עמא מערסק
קליין עמאַ מערסק (דעניש: Emma Mærsk) איז דער נאמען פון דער סאמע גרעסטער לאסט שיף אין די וועלט, וואס באלאנגט פאר דער אַ.פּ. מוללער-מערסק גרופע. קליין די שיף איז לאנג 1,302 פיס.
זי איז בעיקר געבויעט צו פירן 'קאנטעינערס' אנגעפילט מיט סחורה. די שיף קען פירן ביז אזויפיל ווי 14,770 קאנטעינערס אויף איינמאל.
סוחר
* קאַטעגאָריע:עקאנאמיק
סיודאד דעל עסטע
סיודאַד דעל עסטע איז אַ שטאָט אין מזרח פאראגוויי, אױף דער גרענעץ מיט בראַזיל.
געגרינדעט אין 1957, די שטאט האט געהייסן לכתחילה פוערטא פֿלאר דע ליס, דערנאָך ביז 1989 פוערטא פרעזידענטע סטרעסנער (פארט פרעזידענט סטרעסנער), נאך אלפרעדא סטרעסנער. די שטאט איז פארבינדן מיט דער בראזילישער שטאט פאס דו איגוואסו דורכן "פריינדשאפט בריק (Puente de la Amistad אויף שפאניש, Ponte da Amizade אויף פארטוגעזיש).
באפעלקערונג
זי איז די צווייטע גרעסטע שטאט אין פאראגוויי, מיט א באפעלקערונג געשאצט צו 320,782 אין 2008.
געאגראפיע
די שטאט געפינט זיך אין דרום־מזרח פאראגוויי, א טייל פונעם דרייעק וואס ווערט גערופן דער דרייפאכיקער גרענעץ.
רעפערענצן
קאַטעגאָריע:פאראגוויי קאַטעגאָריע:שטעט אין דרום אמעריקע
הויפט זייט/ב' כסלו
ב' כסלו
כסלו 02 קאַטעגאָריע:מוסטער היינט אין היסטאריע he:תבנית:ב' בכסלו
ראדעם
ראָדעם איז א שטאט אין פוילן, 100 ק"מ דרום פון ווארשע, אויפן מלעטשנע טייך. עס באדעקט א שטח פון 111.71 קוואדראט ק"מ. אין 2009 האט ראדעם געהאט 223,397 איינוואוינער.
יידישע קהילה
אין 1897 האט די יידישע באפעלקערונג פון ראדעם געציילט 11,277 נפשות, 39% פון דער באפעלקערונג פון דער שטאט, און אין 1931— 25,159 נפשות.
ביים אנהייב פון דער צווייטער וועלט מלחמה האבן געוואוינט אין ראדעם 30,000 יידן, א גרויסער טייל פון זיי חסידים.
צווישן די שטאטס רבנים פון ראדעם זענען געווען הרב שמואל מאהליווער און הרב אברהם צבי פערלמוטער.
ה' אדר ב'
זעט אויך
קאַטעגאָריע:אדר
משה פאדלאן
משה פֿאַדלאן (געבוירן כ"ה אלול ה'תשי"ב, 15טן סעפטעמבער 1952) איז דער איצטיקער בירגערמייסטער פון הרצליה זינט 2013. ער האָט פריער געדינט ווי א הויכראנגיקער באאמטער אין דער הערצליה מוניציפאליטעט און קאמאנדיר פון דעם היים פראָנט קאָמאַנד, נאָכן גראַדואיִרן פון צה"ל מיט דעם ראַנג פון לוטענאַנט־פּאָלקאָווניק אין רעזערוון.
ביאגארפיע
פֿאַדלאן איז געבוירן, דערצויגן און געבילדעט אין הרצליה. זיין מוטער טאני איז געווען א לערערין און זיין פאטער אליהו האָט געארבעט אין דער מיליטערישער אינדוסטריע. ער געוואקסן אין דעם נווה ישראל קוואַרטאַל. ער איז געווען אין בן צבי שולע. פאַדלאן האָט אָנגעהויבן זיין מיליטערישע באדינונג ווי א קעמפ מעדיקער. דערנאָך איז ער געווארן אן אָפיציר, און האָט געדינט אין פארשידענע באַפֿעלן שטעלעס ביז ער האָט אָנגענומען קאָמאַנדירן פון דער צה"ל מעדיקס שולע (דרגת סגן אלוף).