قىزىمنىڭ_ئامېرىكىسى
يەسلىدە 15 ئوقۇغۇچى بولۇپ ئالتە ئوقۇتقۇچى ۋە بىر يېتەكچى ئۇلارغا مەسئۇل ئىكەن. چۈشتىن بۇرۇن ئۈچەيلەن چۈشتىن كېيىن ئۈچەيلەن نۆۋەتلىشىپ ئوقۇتىدىكەن. بالىلارنى ھەر سائەتتە بىر قېتىم ئويۇنچۇق مەيدانىدا ئويناتقاندىن باشقا ئۇلارغا رەسىم، ناخشا، ھىكايە، قول ئىشى، ئۇسسۇل ئۆگىتىلىدىكەن. مەن بۇ يەردە ئۆگىتىش دېگەن سۆزنى كۆندۈرۈش دەپ ئىشلەتسەم مۇۋاپىقراق دەپ ئوۇيلايمەن. چۈنكى ئوقۇتقۇچى ھەممە پائالىيەتنى بالىلار بىلەن بىللە ئورۇنلايدىكەن، ئۇلارنى قول سېلىپ ئىشلەشكە كۆندۈرىدىكەن. مەسىلەن، رەسىم سىزىش ۋاقتىدا ئۇلارغا سىزىشنى ئۆگەتمەيدىكەن بەلكى بىللە سىزىشىپ، بويۇشۇپ بېرىدىكەن. مەقسەت بالىلارنى دىققىتىنى يىغىپ بىر ئىشقا كىرىشىشكە كۆندۈرۈشمىكىن دەپ چۈشەندىم. قول ھۈنەر دەرسى مېنى بەك قىزىقتۇردى. قىزىم بىر كۈنى ماروژنا چوكىسىدىن بىر رەسىم رامكىسى ياساپ، ئۇنى رەڭلىك كەمپىت قەغەزلىرى بىلەن "بېزەپ"، ئۆز رەسىمىنى ئىچىگە ئېلىپ ئۆيگە كۆتۈرۈپ كەپتۇ. مەن ئۈچ ياشلىق قىزىمنىڭ رەڭلەرنى ماسلاشتۇرۇش، كېرەكسىز نەرسىنى سەنئەتكە ئايلاندۇرۇشتىكى ئىقتىدارىدىنلا ئەمەس، مۇشۇ ئويۇننى ئويلاپ تاپالىغان ئوقۇتقۇچىلىرىدىن سۆيۈندۈم. قول ئىشى ۋە رەسىم دەرسىدە ئايرىم سىزىش ۋە ياساش بىلەن بىرلىكتە سىزىش ۋە ياساش بىرلەشتۈرۈلگەن بولۇپ بالىلارنىڭ مۇستەقىل ئىجاد قىلىش ۋە ئۆملۈشۈپ ئىشلەش ئىقتىدارىنىڭ يېتىلىشى ئۈچۈن كۆپ پايدىلىق بولىدىكەن. بۇنىڭدىن ناھايىتى خوش بولدۇم، چۈنكى قىزىمنىڭ بىر نەرسىنى باشقىلار بىلەن بىللە ئوينىغانغا تازا مەيلى يوق ئېدى، ھەمكارلىشىپ ئوينىيالمايتتى. قىزىم ئۈچۈن ئوينايدىغان ئادەم ياكى چوڭ بولۇپ داۋاملىق يول قويۇشى ۋە باشقۇرۇشى، ياكى كىچىك بولۇپ داۋاملىق باشقۇرۇلۇشى ياكى ئەگىشىشىشى كېرەك ئېدى. گەرچە قىزىم تېخى كىچىك بولسىمۇ ئۇنىڭ بۇ قىلىقلىرىدىن كۆڭلۈم بەكمۇ يېرىم بولاتتى. چۈنكى مەن كىچىكىمدە مەھەللىدە چوڭلاردىن قورقۇپ، ئەگىشىپ، كىچىلەرگە قورقۇتۇپ يول باشلاپ، باشقىلاردىن مەندىن كۈچلۈك ياكى ئىمتىيازلىق بولغانلىقى ئۈچۈنلا تەپ تارتىپ چوڭ بولغان ئېدىم. چوڭ بولغاندىن كېيىن بۇ ئەندىزىنىڭ داۋاملىشىۋاتقانلىقىدىن سەسكىنەتتىم. بىرەر ئولتۇرۇش، يىغىلىش بولۇپ قالسا تەبىئى ھالدا ئەملى ئەڭ چوڭ ئاغىنىمىز، ياكى ئەڭ باي توققۇنىمىزنىڭ ۋەياكى ئىمتىيازلىق يۇرتدېشىمىزنىڭ ئاغزىغا قاراپ قالاتتۇق. ئىنساننىڭ پەقەت ئاللاھ ياراتقان ئەزىز مەۋجۇدات بولۇش سۈپىتى بىلەن ئىززەتلنىش ھەققى داۋاملىق ئەمەل، پۇل، ئىمتىياز ئالدىدا پايخان بولۇپ تۇراتتى. ھەر قېتىم باراۋەرلىكنى قېنىم بەدىلىگە قوغۇدۇغۇم كېلەتتى، لېكىن قۇللۇققا، بېقىندىلىققا، كەمسىنىشكە كۆنگەن روھىم غۇرۇر ئۈچۈن قىززىغان قېنىمنى رەسۋالارچە مەغلۇپ قىلاتتى. يەسلىگە ھەر قېتىم ئالغىلى بارغاندا قىزىمنىڭ ئوقۇتقۇچىلىرىنىڭ ئىسمىنى دوستىنىڭ ئىسمىنى چاقىرغاندەكلا چاقىرىپ خوشلۇشۇلىرى. ئوقۇتقۇچىلىرى بىلەن بىر داستىخاندا تەڭ ئولتۇرۇپ تاماق يىيىشلىرى، ئوقۇتقۇچىلىرى بالىلارچە قىلىق قىلىپ ئويۇن چىقارسا تەپ تارتماي چاخچاق قىلىشلىرىدىن مەن ئۆزەم ئارزۇ قىلغان بىر ھۆر روھنى كۆرگەندەك بولدۇم. قىزىم ئۆزگۈرىۋاتاتتى، ئەتىگەندە كىيىمىنى ئۆزى كېيەتتى، ئويۇنچۇقلىرىنى ئۆزى رەتلەيتتى. ئەمدى بۇرۇنقىدەك ئويناتقىلى ئاچىقساق ئۇنىڭ كىيىمنى بىرەيلەن، ئويۇنچۇقىنى بىرەيلەن كۆتۈرمەديغان بولدۇق. قىزىق يېرى بۇرۇن ئويناتقىلى چىققادا ئاپىسى ئىككىمىز تۇرۇپ بىرەر نەرسىسىنى چۈشۈرۈپ قوياتتۇق، ياكى ئۇنتۇپ قالاتتۇق، ھازىر ھەممە نەرسىسىنى ئۆزى كۆتۈرىدۇ، لېكىن ھىچ نەرسىسىنى ئۇنتۇپ قالمايدۇ.چۈنكى يەسلىدە شۇنداق ئۆزىگە پۇختا بولۇشقا، ئۆزى قىلغان ئىشنى ئۆزى تاماملاشقا كۆندۈرىدىكەن. ھەتتا بۇرۇن قولىمىزنى تۇتمىسا يولدا بىللە ماڭمايدىغان بالام ھازىر قولىنى تۇتىۋالساق ئۇنىمايدىغان بولۇپ قالدى. ھەممە ئىشنى ئۆزى قىلىشى كېرەك، چۈنكى يەسلىدە شۇنداق قىلىدۇ، يەسلىدە قىلغان ئىشىنى ئۆيدە ۋە تالادا قىلايدىغانلىقىغا شەكسىز ئىشىنىدۇ. قىزىمنىڭ يەسلىدىن قايتقاندا قىلىدىغان بىرىنچى ئىشى شۇ كۈنلۈك "ئىجادىيەت" لىرىنى بىزگە كۆرسۈتۈپ ماختىنىش ۋە ئوقۇتقۇچىلىرىنىڭ باھاسىنى بىزگە ئوقۇتۇش.(ئوقۇتقۇچىسى كۈندە بىر باھا يېزىپ ماختاپ تۇرىدۇ). ئۇنىڭ يەسلىدە بىرىنجى بولۇپ ئۆگەنگەن ئىنگىلىزچە سۆزى، "رەھمەت"، "ئەرزىمەيدۇ"، "قۇچاقلا" دېگەنلەر بولدى. ئوقۇتقۇچىلىرى قىزىمنى تولا قۇچاقلاپ باخ ئېتىپ، خوشلاشقاندا قۇچاقلاپ خوشلۇشۇشقا كۆندۈرۈپلا ئېتىپتۇ.